ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมร้าย เกมรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

เจมส์ตามมามิไปทันกันที่หน้าลิฟต์ ส่งยาหม่องให้บอกว่า รีบทาเสียก่อนที่หน้าผากจะเขียวมากกว่านี้

มามิจับหน้าผากตัวเองแล้วรู้สึกเจ็บ เธอยิ้มเขินๆ

รับยาหม่องจากเจมส์ พอดีลิฟต์เปิด

“ขอบคุณนะคะพี่เจมส์” มามิชูยาหม่องที่เจมส์เอามาให้ แล้วเข้าลิฟต์ เจมส์พยักหน้ายิ้มๆแต่พอหันไปที่ลิฟต์อีกตัวที่เปิดออก เห็นฟ้าลดาเดินออกมา เจมส์ร้องเรียก

“ฟ้า”

มามิได้ยินเจมส์เรียกฟ้าลดา หันมองด้วยความสนใจ เห็นฟ้าลดาเดินมาหาเจมส์ แต่เห็นเพียงด้านหลัง ก็พอดีประตูลิฟต์ปิด มามิเห็นถึงความสนิทสนมของเจมส์กับฟ้าลดาก็คิดกังวลใจขึ้นมา...

เมื่อกลับมาถึงร้านกาแฟ มามิถามเพื่อนร่วมงานว่า

“พี่เจมส์ที่ทำงานบริษัทโฆษณาเขามีแฟนยัง”

“ไม่แน่ใจ” เพื่อนตอบ มามิหน้าเสียถามว่า หมายความว่ายังไง เพื่อนเล่าว่า “เห็นพี่เจมส์เขาสนิทกับพี่ฟ้า ก็เลยไม่รู้เป็นแค่เพื่อนหรือเป็นแฟนกันแล้ว”

มามิถามว่าคนชื่อฟ้าสวยไหม

“สวย” เพื่อนตอบอย่างมั่นใจ ทำเอามามิอึ้ง ถามว่าฟ้ากับตนใครสวยกว่ากัน เพื่อนตอบอย่างไม่ต้องคิดว่า “ก็ต้องพี่ฟ้าสิ สวยระดับนางเอกเลยล่ะ อย่างเธอเทียบไม่ติดหรอก”

เพื่อนตอบทั้งตามความจริงและอยากหยอกเพื่อนเล่นขำๆ แต่ทำให้มามิหงุดหงิดบอกเพื่อนว่า

“ต่อไปนี้ ถ้ามีคนที่บริษัทพี่เจมส์โทร.สั่งกาแฟ ฉันจะเอาไปส่งให้เอง” บอกเพื่อนแล้วพึมพำกับตัวเองว่า “อยากเห็นหน้านัก...สวยขนาดนั้นเชียวเหรอ...”

ooooooo

สายชลกับชมพูแพรเดินเข้าออฟฟิศมา

ด้วยกัน ระหว่างนั้นมีพนักงานบริษัทมาแสดงความยินดีกับทั้งสอง สายชล และชมพูแพรขอบคุณพนักงานเหล่านี้ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มปลาบปลื้ม

มีพนักงานบางส่วนที่ไม่กล้าเข้ามาหา ก็แอบซุบซิบกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เมื่อเดินพ้นบรรดาพนักงานเหล่านั้นมาแล้ว ชมพูแพรก็หน้าเครียดทันที เหล่มองสายชลอย่างระแวง เอ่ยชวน

“คุณชาร์ลคะ เย็นนี้เราทานข้าวด้วยกันนะคะ”

“ผมไม่ว่าง มีนัดลูกค้า” บอกแล้วรีบพูดต่อเหมือนกันไม่ให้ชมพูแพรพูดว่า “ผมต้องไปประชุมแล้ว ขอตัวนะครับ”พูดแล้วสายชลแยกไปทันที ชมพูแพรมองตามอย่างหัวเสีย

ooooooo

เช้าวันเดียวกัน เพลินตาขับรถมาส่งสหัสที่หน้าออฟฟิศ สหัสนั่งเป็นเจ้านายอยู่เบาะหลัง เมื่อจอดรถแล้ว เพลินตาก็ฝืนใจลงมาเปิดประตูรถให้ตามหน้าที่ของคนขับรถ สหัสยิ้มพอใจกับการรู้หน้าที่ของเธอ สั่งเรียบๆว่า

“เอารถไปจอด แล้วรีบมาล่ะ”

“ค่าาาาาาเจ้านาย” เพลินตาลากเสียงประชด

ooooooo

พิสมัยยังอยู่ที่บ้าน เดินถือถ้วยกาแฟมานั่งที่โต๊ะอาหาร หยิบรีโมตมาเปิดทีวีดู จิบกาแฟไปด้วย พลันก็ถึงกับสำลักกาแฟเมื่อเห็นข่าวสายชลกับชมพูแพรในทีวี วางถ้วยกาแฟคว้ามือถือกดทันที

เพลินตากำลังเดินเข้าไปในออฟฟิศ ได้ยินสัญญาณโทรศัพท์ก็หยิบจากกระเป๋ามากดรับ นิ่งฟังปลายสาย

“คะแม่...แม่ว่าอะไรนะคะ...” พอฟังพิสมัยพูดเสร็จ เพลินตาก็แผดเสียงกรี๊ดออกมา กำโทรศัพท์แน่นจนมือสั่น คนแถวนั้นพากันหันมองเป็นตาเดียว

ooooooo

ชมพูแพรเข้าห้องทำงาน เรียกวันดีมาที่ ห้องยื่นซองเอกสารให้บอกให้แมสเซนเจอร์ไปส่งเอกสารด่วน

“ค่ะ” วันดีรับคำสั่งรับซองเอกสาร มองหน้าชมพูแพรยิ้มๆ ชมพูแพรถามว่ายิ้มอะไร วันดีตอบอย่างเอาใจว่า “คนเป็นเจ้าสาวนี่ราศีจับจังเลยนะคะ” พอเห็นชมพูแพรยิ้มพอใจ วันดียอว่า “คุณแพรกับคุณชาร์ลเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากที่สุด”

ทันใดนั้น เพลินตาเปิดประตูพรวดเข้ามาแผดเสียง

“แต่ฉันว่าไม่เหมาะสม!”

ชมพูแพรกับวันดีหันมองตามเสียง เห็นเพลินตาเดินหน้าเหวี่ยงเข้ามาเผชิญหน้าชมพูแพร วันดีกลอกตามองสองคนไปมา รับรู้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ดี

“แล้วต้องเป็นคุณหมอเหรอคะถึงจะเหมาะสม” ชมพู–แพรถามประชด

“ใช่! ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะได้แต่งงานกับพี่ชาร์ล” เพลินตาเชิดหน้าทำคอแข็งใส่

“คุณชาร์ลเขาบอกหรือว่าเขาจะแต่งงานกับคุณ” ถามแล้วเห็นเพลินตาเงียบ ชมพูแพรพูดเย้ยๆว่า “ผู้ชายเขาไม่ได้พูด แต่กลับทึกทักเอาเอง แบบนี้เขาเรียกว่า หน้าด้าน”

เพลินตาโมโหสุดขีด ตบหน้าชมพูแพรอย่างแรง วันดีตกใจวิ่งออกไปจากห้องทันที

ชมพูแพรมองเพลินตาแววตากร้าว พริบตานั้น เธอตบเพลินตาคืนไปสองที ซัดหน้ามือหลังมืออย่างเร็ว เพียะ...เพียะ...

“อ๊ายยยยย...” เพลินตาแผดเสียงหันไปหยิบหมอนบนโซฟาฟาดชมพูแพรไม่ยั้ง

“หยุดนะ...หยุด...หยุด...” ชมพูแพรปัดป้องพัลวัน เพลินตายังฟาดอย่างบ้าดีเดือด

ชมพูแพรจับหมอนไว้แน่น ยื้อแย่งกันจนหมอนขาดนุ่นกระจุยฟุ้ง แล้วสองสาวก็พุ่งเข้าตบตีกันเอา เป็นเอาตาย

ooooooo

สหัสไปนั่งที่โต๊ะทำงานนานแล้วยังไม่เห็นเพลินตาตามมา บ่นๆว่าทำไมเพลินตาเอารถไปจอดนานอย่างนี้ เอะใจ ว่าหรือเธอจะโดดงาน

ขณะสหัสกำลังหยิบโทรศัพท์จะโทร.ตามนั่นเอง วันดีก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามาบอกว่า

“คุณสหัส! คุณสหัสช่วยด้วย!”

สหัสเดินแทบจะเป็นวิ่งตามวันดีไปที่ห้องทำงานของชมพูแพร

ภายในห้อง ชมพูแพรกับเพลินตายังตบตีกันพัลวัน เพลินตากำลังตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ ถูกผลักลงไปนอนกับพื้นและชมพูแพรขึ้นคร่อมกำลังเงื้อมือจะตบเพลินตา

สหัสพุ่งเข้าไปดึงชมพูแพรออก เพลินตารีบลุกขึ้น วันดีเข้าไปดูเพลินตา แต่เพลินตากลับพุ่งเข้าตบชมพูแพร ที่ถูกสหัสล็อกตัวอยู่ พลันสหัสก็ร้องลั่นปล่อยมือจากชมพูแพรเพราะถูกเธอกระทืบเท้าสุดแรง

สลัดจากสหัสแล้ว ชมพูแพรตาลุกวาว วิ่งเข้าหาเพลินตา ฝ่ายนั้นหนีไปหลบข้างหลังสหัส ชมพูแพรเงื้อ มือจะตบถูกสหัสจับแขนตรึงไว้ พูดเสียงดัง

“หยุดนะครับคุณชมพูแพร...” แต่แล้วตัวเองก็ต้องชะงักอึ้งเมื่อถูกชมพูแพรจ้องหน้าอย่างอาฆาตแค้น เธอกระชากแขนออกจากมือสหัสตบหน้าเพลินตาสุดแรง

สหัสหันไปมองเพลินตาเห็นหน้าที่โดนตบแดงเป็นปื้นก็ตกใจ

ooooooo

ที่ห้องประชุม...

สายชลกำลังประชุมอยู่ วันดีเปิดประตูเข้ามาหน้าตายังตื่นตระหนก เดินเร็วๆเข้าไปกระซิบกับสายชล ชายหนุ่มฟังแล้วตกใจ บอกแก่ผู้ร่วมประชุมว่า

“ผมขอตัวสักครู่ ประชุมกันต่อได้เลยนะครับ”

สายชลรีบตามวันดีตรงไปที่ห้องทำงานของชมพู–แพรทันที เมื่อเข้าไปในห้อง เห็นชมพูแพรกับเพลินตา นั่งคุมเชิงกันอยู่คนละฝั่ง สหัสยืนกั้นกลางราวกับกรรมการห้ามมวย

ทันทีที่สายชลเข้ามา สหัสรีบเดินเข้าไปหา พูดเบาๆ

“ขอโทษนะครับที่ต้องตามคุณออกมา ไม่อย่างนั้นเขาไม่ยอมหยุดกันครับ”

สายชลพยักหน้ามองไปทางเพลินตากับชมพูแพร เพลินตาในสภาพที่เยินกว่าชมพูแพรมาก ลุกเดินมาอ้อนทันที

“พี่ชาร์ล ตาไม่ยอมให้พี่ชาร์ลแต่งงานกับแม่นี่นะคะ”

“ตา!” สายชลเรียกปรามเสียงเข้ม เพลินตายังคงพูดไม่หยุด แต่เปลี่ยนจากอ้อนเป็นขู่ว่า

“ถ้าพี่ชาร์ลไม่ทำตามที่ตาบอก ตาจะฟ้องคุณอาไมเคิล!”

“คุณพ่อไปล่องเรือ ไม่รู้จะกลับเมื่อไหร่ แต่ถึงคุณพ่อจะรู้ ก็ห้ามพี่ไม่ได้”

ชมพูแพรยิ้มสะใจทั้งที่หน้าตาผมเผ้ายุ่งเหยิงจากการตบตีกัน มองเพลินตาอย่างเป็นต่อ

“หมายความว่าพี่ชาร์ลรักมัน” เพลินตาชี้ไปทางชมพูแพรนิ้วสั่นระริก “แล้วตาล่ะค่ะ พี่ชาร์ลเอาตาไปไว้ ที่ไหน”

“พี่ไม่เคยรักตา” เสียงสายชลหนักแน่น ชัดเจน

เพลินตาอึ้ง ช็อก ชาไปทั้งตัว สหัสหันมองเพลินตาอย่างเห็นใจ ในขณะที่สายชลยังคงพูดต่อไปว่า

“ถึงพี่จะไม่ได้แต่งงานกับคุณแพร ถึงพี่จะไม่มีใคร พี่ก็ไม่รัก และจะไม่มีวันรัก ตาเป็นเหมือนน้องสาวของพี่เท่านั้น”

ชมพูแพรมองเพลินตายิ้มสะใจยิ่งขึ้น สหัสเห็นรอยยิ้มของเธอก็รู้สึกไม่ชอบใจ หันไปทางเพลินตา เห็นเธอกำมือแน่นน้ำตาไหลพรากๆราวกับสายน้ำ พริบตานั้นเธอวิ่งออกไปทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งเสียใจกับท่าทีที่แจ่มชัดของสายชลที่พูดต่อหน้าคู่แข่งของตน

สหัสรีบตามเพลินตาออกไป สายชลจึงหันมาทางชมพูแพร จากสีหน้าที่สะใจเมื่อครู่นี้ เธอปั้นหน้าน่าสงสารในพริบตา!

ooooooo

เพลินตาในสภาพยับเยินทั้งหน้าตาและหัวใจ วิ่งเตลิดไปทางบันไดหนีไฟ เปิดประตูลงไปนั่งร้องไห้ที่ขั้นบันได ครู่เดียว สหัสก็ตามมา นั่งลงข้างๆเธอ มองด้วยความสงสาร

“ตามมาสมน้ำหน้าฉันใช่ไหม” เพลินตาหันมาแว้ดใส่ “เชิญสมน้ำหน้าฉันให้เต็มที่ คงสะใจนาย

มากล่ะสิ” พูดแล้วซบหน้ากับฝ่ามือร้องไห้โฮๆ

สหัสหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา สะกิดเธอเบาๆ เพลินตามองตาขวางถามว่าอะไร แต่พอเห็นเป็นผ้าเช็ดหน้า เธอมองอึ้ง เมื่อสหัสยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เธอรับไปเช็ดน้ำตา สั่งขี้มูกพรืดๆ พอโล่งก็ร้องไห้ต่อเป็นวักเป็นเวร

สหัสยังคงนั่งเป็นเพื่อนอย่างปลอบใจอยู่ข้างๆโดยไม่พูดอะไร

ooooooo

ที่ห้องทำงานของชมพูแพร...

สายชลกำลังเอายาทาให้ชมพูแพรที่รอยตบบนแก้ม เธอจับมือเขา มองอย่างเว้าวอน ขณะอ้อนแก้ตัวว่า

“แพรไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณตานะคะ แพรทำไปเพื่อป้องกันตัว”

“ผมทราบครับ”

“คุณชาร์ลไปประชุมต่อเถอะค่ะ แพรดูแลตัวเองได้”

สายชลพยักหน้าแล้วลุกเดินออกไป ไม่รู้ตัวว่ามือถือในกระเป๋ากางเกงหลุดหล่นอยู่บนโซฟา ชมพูแพรเหลือบเห็น หยิบขึ้นมาทำท่าจะเรียก แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ มองมือถือนึกถึงตอนที่แอบได้ยินฟ้าลดานัดสายชลว่า “เจอกันตอนเย็น สถานที่ฉันจะเมสเสจมาบอก” คิดแล้วชมพูแพรกำมือถือไว้แน่น...

หลังจากนั้น เธอไปที่ร้านสะดวกซื้อ ซื้อซิมการ์ดใหม่ เอาซิมการ์ดในมือถือของสายชลออก แล้วเอาซิมการ์ดอันใหม่ใส่ลงไปแทน จากนั้นจึงเอาซิมการ์ดของสายชลใส่ในมือถืออีกเครื่อง ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย...

ooooooo

สายชลกลับไปนั่งประชุม แต่ไม่มีสมาธิฟังรายงานนัก ตาคอยเหลือบมองนาฬิกาที่ผนังห้อง ใจคิดถึงคำพูดของฟ้าลดาเมื่อเช้าที่ว่า

“สถานที่ ฉันจะเมสเสจมาบอก”

คิดแล้วล้วงกระเป๋ากางเกงจะหยิบมือถือ เขาตกใจ เมื่อรู้ว่ามือถือหาย ขณะนั้นเอง มีเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ทุกคนหันมอง เห็นชมพูแพรเปิดประตูเข้ามา

“ขอโทษนะคะ” เธอเอ่ยรวมๆแล้วเข้าไปยื่นมือถือให้สายชล “คุณลืมมือถือไว้ในห้องแพรค่ะ”

“ขอบคุณครับ” สายชลรับมือถือไปอย่างโล่งอก

เก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างดี แล้วบอกที่ประชุม “ว่าต่อเลยครับ”

ooooooo

ฟ้าลดากำลังถ่ายรูปนางแบบกับสินค้าอยู่ที่ออฟฟิศฟิล์มแฟลช เธอบอกนางแบบว่า “เปลี่ยนชุดได้เลยค่ะ” พลางวางกล้องบนโต๊ะ หยิบมือถือออกมากดส่งข้อความไปนัดสายชล

อึดใจเดียว มือถือที่ชมพูแพรเอาซิมการ์ดของสายชลมาใส่ไว้ก็มีสัญญาณเมสเสจดังขึ้น เธอหยิบกดเปิดดู เห็นเป็นข้อความจากฟ้าลดาก็ยิ้มร้ายอย่างสะใจ

เป็นเวลาเดียวกับที่สหัสเดินออกจากออฟฟิศไปที่ลานจอดรถกับเพลินตา พอมาถึงรถ เพลินตาหยิบกุญแจรถจากกระเป๋า เตรียมขับรถตามหน้าที่ ถูกสหัสแย่งกุญแจรถไป บอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า

“ผมจะขับไปส่งคุณที่บ้าน คุณอารมณ์ไม่ปกติ ผมกลัวรถผมจะได้รับอุบัติเหตุ...ขึ้นรถ”

เพลินตาชะงัก เดินเลี่ยงไปจะเปิดประตูข้างคนขับ แต่แล้วก็เปลี่ยนใจ หันไปเปิดประตูหลัง สหัสเห็นอาการพยศของเธอแล้วก็อมยิ้ม ดีใจที่เพลินตาคนเดิมกลับมาแล้ว...เพลินตาเห็นเขายิ้ม ถามเหวี่ยงๆว่า

“ยิ้มอะไรนายสหัส”

“ผมดีใจที่คุณเพลินตาขาวีนกลับมาแล้วน่ะสิ” สหัสตอบยิ้มจริงใจ แล้วก้าวขึ้นนั่งที่คนขับ

“นายสหัส พูดงี้หมายความว่าไงหา...นี่...นี่” เพลินตาทุบหลังคารถปังๆ

“ขึ้นรถได้แล้ว เดี๋ยวผมเปลี่ยนใจไม่รู้ด้วยนะ” สหัสเปิดกระจกรถร้องบอก

พอเพลินตาขึ้นนั่งที่เบาะหลัง สหัสก็ออกรถอย่างแรงจนเธอหัวคะมำ เธอแผดเสียงลั่นรถ

“อ๊ายยยย...ขับดีๆสิ!”

ooooooo

บ่ายแล้ว...สายชลออกจากห้องประชุมกลับมาที่ห้องทำงานตัวเอง พอเข้าห้องเขาชะงัก เมื่อเห็นชมพูแพรนั่งรออยู่พร้อมอาหารที่เตรียมไว้เต็มโต๊ะ เธอเดินเข้ามาฉอเลาะว่า

“แพรรู้ว่าคุณชาร์ลต้องหิวแน่ๆแพรเลยเตรียมอาหารกลางวันเอาไว้ให้ค่ะ”

“ขอบคุณครับ” สายชลเอ่ยเรียบๆเอามือถือจากกระเป๋ากางเกงมาวางไว้บนโต๊ะแล้วนั่งลง

ชมพูแพรเหล่มองอย่างหาจังหวะ ขณะสายชลทานอาหารนั้น เธอเอาอกเอาใจ ตักโน่นตักนี่ให้เขาเบนความสนใจ พอได้จังหวะ เธอแอบหยิบมือถือเครื่องนั้นทำทีบอกว่า

“คุณชาร์ลคะ แพรขอข้อมูลการลงทุนปีหน้าหน่อยสิคะ”

“ได้เลยครับ อยู่ในโน้ตบุ๊กบนโต๊ะ ผมเซฟไฟล์ไว้ที่หน้าจอ”

ชมพูแพรลุกไปที่โต๊ะทำงานของเขา เอาตัวบังๆ โทรศัพท์เขาไว้อย่างไร้พิรุธ เมื่อมาถึงโต๊ะทำงาน เธอรีบเปลี่ยนซิมการ์ดใส่ของเขาคืนในเครื่อง แล้วลุกเดินกลับมานั่งที่โต๊ะแอบเอามือถือของเขาวางไว้ที่เดิม บอกเขาว่า

“แพรเมล์เข้าอีเมล์แพรแล้วค่ะ” แล้วทำเป็นเห็นว่ามีเมสเสจเข้ามือถือเขา บอกว่า “คุณชาร์ลมีข้อความเข้ามาน่ะค่ะ แพรกดเปิดให้แล้ว”

สายชลตกใจรีบรับมือถือไปดู เห็นเป็นข้อความจากฟ้าลดา พออ่านเสร็จเขากดทิ้งทันที หันยิ้มให้ชมพูแพร เธอยิ้มให้เขาต่างทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...

ooooooo

บ่ายวันเดียวกัน มามิเอากาแฟมาส่งที่ฟิล์ม-แฟลช พลางมองไปรอบๆพึมพำ “คนไหนคือฟ้า” พอดีหันมาเจอแป๊ะยืนยิ้มอยู่ เธอตกใจอุทานเรียก “พี่แป๊ะ”

“อุ๊ย...จำชื่อพี่ได้ด้วย ดีใจจัง...” แป๊ะยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย มามิส่งกาแฟให้ แป๊ะขอบใจรับไปดื่ม เห็นมามิยังกวาดตามองไปรอบๆ จนแป๊ะแปลกใจถามว่า “มองหาพี่เจมส์เหรอ พี่เจมส์ไม่อยู่ไปออกกอง แฟนพี่ก็ไม่อยู่ไปออกกองเหมือนกันเฮอะๆ” แป๊ะอ่อย

“ฉันไปล่ะจ้ะ” มามิยิ้มแหยๆ แต่พอจะออกไป เหลือบเห็นรูปพนักงานที่ติดบนบอร์ด เป็นรูปที่แต่ละคนทำหน้าแปลกๆ

มามิมองไล่ไปจนเห็นรูปฟ้าลดาก็ชะงัก รู้สึกคุ้นๆ แป๊ะมายืนข้างหลังถามว่า รู้จักพี่ฟ้าด้วยหรือ มามิหันขวับถามอย่างตื่นเต้นว่า

“ฟ้า...คนเนี้ยเหรอชื่อฟ้า”

พอแป๊ะบอกว่าใช่ มามิจ้องอย่างรู้สึกคุ้นมาก แต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน...

ooooooo

ที่ริมแม่น้ำในยามเย็น...

สายชลขับรถเข้ามาเป็นเวลาที่พระอาทิตย์กำลังจะอัสดง เขาลงจากรถมองฟ้าลดาที่มานั่งรออยู่ก่อนแล้ว เขาเดินเข้าไปหาเธอ โดยไม่รู้ว่าข้างหลังเขานั้น ชมพู–

แพรเดินตามมาห่างๆ เมื่อเห็นสายชลเดินเข้าหาฟ้าลดา ชมพูแพรหลบในมุมที่ทั้งแอบดูและแอบฟังได้

สายชลเดินเข้าทางด้านหลังของฟ้าลดา เขากอดเธอจากข้างหลัง ฟ้าลดาตกใจหันมาผลักเขาออก แต่สายชลกอดไว้แน่นจนเธอต้องบอก

“ปล่อยฉัน!”

“อายเหรอจ๊ะที่รัก ถ้างั้นเราไปหาที่ที่มันเป็นส่วนตัว...มีความสุขกันดีกว่า” พูดพลางจับแขนเธอจะพาออกไป เธอขืนตัวไว้พูดเสียงสั่นด้วยความโกรธว่า

“ที่ฉันนัดคุณออกมา เพราะฉันต้องการคุยกับคุณ”

“ผมนึกว่าเราถนัดคุยกันบนเตียงเสียอีก” สายชลกวนประสาทเอามือลูบแก้มเธอ ฟ้าลดาปัดมือเขาออกทันที ตวาดเบาๆว่าอย่ามาแตะต้องตน สายชลยื่นหน้าเข้าไปพูดยิ้มหยันว่า “มากกว่านี้ก็ทำมาแล้ว จำไม่ได้เหรอ หรือต้องให้ผมย้ำเตือนความทรงจำอีกครั้ง” พูดพลางขยับหน้าเข้าใกล้เธออีก

“คุณ...ข่มขืนฉัน...ฉันไม่เคยเต็มใจ” ฟ้าลดาตะคอกใส่หน้าเสียงสั่น

“คุณจะเต็มใจหรือไม่เต็มใจ คุณก็เป็นเมียผมแล้วฟ้าลดา...”

ชมพูแพรที่แอบดูแอบฟังอยู่ ทีแรกเห็นสายชลเข้าไปกอดฟ้าลดาก็แค่กำมือแน่น จ้องเขม็ง แต่พอได้ยินฟ้าลดากับสายชลโต้เถียงกันอย่างถึงพริกถึงขิง จนฟ้าลดาประณาม ว่า เขาข่มขืนตน และสายชลพูดใส่หน้าว่า เธอเป็นเมียตน ชมพูแพรก็ถึงกับตะลึงงัน โกรธจนตัวสั่นแทบล้มทั้งยืน

“ฉันเป็นเมียคุณงั้นเหรอ” ฟ้าลดาทวนเสียงดัง

“ใช่...คุณ-เป็น-เมีย-ผม...” สายชลตอบเสียงดังยิ่งกว่า

“ได้ยินแล้วนะคะพี่แพร” ฟ้าลดาเอ่ยเสียงดังไปทางที่ชมพูแพรแอบดูแอบฟังอยู่ ชมพูแพรที่กำลังตะลึง ชะงักอึ้งไปอีกครั้งเมื่อรู้ว่าฟ้าลดารู้ว่าตนอยู่ตรงนั้น ฟ้าลดาหันมองไปทางที่ชมพูแพรแอบอยู่ สายชลมองตามอย่างสงสัย

ทันใดนั้นเอง ชมพูแพรเดินออกจากที่ซ่อน สายชลมองเธอนิ่ง ในขณะที่ฟ้าลดานึกในใจว่าชมพูแพรต้องเลิกกับเขาแน่รีบฟ้อง

“ผู้ชายคนนี้หลอกพี่แพร เขาไม่เคยรักพี่แพร”

“มันก็เป็นเพราะแกยังไงล่ะ...ฉันรู้ว่าแกให้ท่าคุณชาร์ล ไม่อย่างนั้นคุณชาร์ลเขาไม่ตกหลุมพรางของแกหรอก!”

ฟ้าลดาชะงักอึ้งอย่างผิดคาด ส่วนสายชลอึ้งกับความเกรี้ยวกราดของชมพูแพร ครู่หนึ่งฟ้าลดาพูดอย่างผิดหวังว่า

“จนขนาดนี้แล้ว พี่แพรยังเข้าข้างเขา? แล้วคิดว่าฟ้าเลวงั้นเหรอคะ”

“ใช่! ฉันรู้สันดานแกดีฟ้าลดา มักมาก ไม่รู้จักพอ แกมันเนรคุณ ทั้งๆที่ฉันทำเพื่อแกมาตลอด แต่แกไม่เคยสำนึกในบุญคุณของฉัน” ชมพูแพรฟาดแขนฟ้าลดาอย่างแรง ด่า “นังน้องชั่ว! นังสารเลว!” ด่าแล้วฟาดแขนฟ้าลดาอีกข้าง จากนั้นก็ฟาดไม่ยั้ง ตะคอกถามอย่างแค้นใจ “แกจะทำร้ายฉันไปถึงไหน!”

ฟ้าลดาไม่ตอบโต้ เธอปัดมือชมพูแพรเพื่อปัดป้องเท่านั้น ชมพูแพรโกรธจนขาดสติ ตีแรงขึ้น...แรงขึ้น จนสายชลทนไม่ไหวเข้าไปจับตัวชมพูแพรไว้ ร้องบอก

“พอได้แล้วคุณแพร”

“คุณชาร์ลปล่อย! แพรต้องสั่งสอนนังน้องคนนี้ให้มันรู้สำนึก!” ชมพูแพรดันสายชลออกไป เงื้อมือจะตบฟ้าลดาอีก สายชลพุ่งเข้าไปขวางเลยโดนตบแทนชมพูแพรอึ้ง ฟ้าลดาตะลึง สายชลมองหน้าชมพูแพรนิ่งบอกเธอว่า

“อย่าทำอะไรคุณฟ้า”

“ตกลงคุณรักมัน หรือรักแพร” เธอถามอย่างทนไม่ได้ จ้องหน้าสายชลคาดคั้นเอาคำตอบ ฟ้าลดาเองก็มองหน้าเขาลุ้นว่าเขาจะตอบอย่างไร สายชลกลืนน้ำลายอย่างลำบาก มองหน้าชมพูแพรตัดสินใจพูด

“ผมไม่เคยบอกว่าผมรักคุณ”

ชมพูแพรแทบช็อก สติแตกแผดเสียงลั่น “อ๊ายยยยยย!!” แล้วจะพุ่งเข้าตบฟ้าลดา สายชลคว้าเธอไว้ร้องห้าม แต่ชมพูแพรสะบัดจะเข้าไปตบฟ้าลดาให้ได้ จนสายชลต้องใช้แรงทั้งหมดรวบตัวเธอลากออกไป

ฟ้าลดายืนนิ่งงัน มองไปเห็นชมพูแพรหันมาจ้องหน้าตนราวกับจะกินเลือดกินเนื้อก็ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงด้วยความเสียใจและเจ็บปวดอย่างที่สุด...

ooooooo

หมอวัฒนาอยู่ที่บ้าน เขานั่งไม่ติด ร้อนใจ เป็นห่วงฟ้าลดาที่เงียบหายไป โทร.หาก็ไม่รับสาย

ทันใดนั้นเสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น หมอมองไปเห็นฟ้าลดายืนอยู่ที่หน้าประตู รีบออกไปเปิดประตูให้ หมอตกใจมากเมื่อเห็นฟ้าลดาที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ถามอย่างเป็นห่วงว่า

“เขาทำอะไรฟ้า...”

“เขาไม่ได้ทำอะไร พี่แพรไม่รักฟ้าแล้ว พี่แพรเลือกเขาค่ะพี่หมอ...” พูดแล้วร้องไห้อย่างหนัก

หมอวัฒนาดึงฟ้าลดาเข้าไปกอดด้วยความสงสาร จับใจ...

ooooooo

สายชลลากชมพูแพรออกไป พาเธอกลับบ้าน เมื่อเข้าไปนั่งในห้องรับแขกแล้ว เธอทำเป็นรู้สึกผิด...อาย...หันไปเอ่ยกับสายชลว่า

“แพรขอโทษนะคะ ที่แพรใช้อารมณ์มากไปหน่อย”

“คนที่คุณควรจะขอโทษ คือคุณฟ้าลดา ไม่ใช่ผม” พูดแล้วจะเดินออกไป ชมพูแพรรีบมาขวางจนสายชล ชะงัก เธอจับมือเขา มองหน้า พูดอย่างเว้าวอน

“คุณชาร์ล...คุณชาร์ลอย่าโกรธแพรเลยนะคะ แพรจะไม่สนใจสิ่งที่เกิดขึ้น แพรไม่สนใจว่าคุณจะรักแพรหรือเปล่า เพราะแพรเป็นคนที่คุณจะแต่งงานด้วย แพรพร้อมจะเข้าใจคุณทุกอย่าง...ทุกอย่างจริงๆนะคะ คุณเป็นผู้ชาย ย่อมเป็นธรรมดาที่คุณจะทำอะไรแบบนั้นลงไป”

สายชลมองหน้าเธอด้วยแววตาสมเพช โกรธแทนฟ้าลดา แต่ยังพูดอย่างสงบ เยือกเย็นว่า

“ผมขอบคุณและรู้สึกซาบซึ้งมากที่คุณพยายามจะเข้าใจทุกอย่าง แต่คุณแพรครับ คุณฟ้าเป็นน้องสาวคุณและในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ผมก็ยินดีที่จะรับผิดชอบ ในทุกการกระทำของผม ผมสามารถเลี้ยงดูคุณสองคนได้ เราสามคนจะอยู่ด้วยกันเงียบๆดีไหมครับ”

ชมพูแพรนิ่งไปอึดใจ ก่อนบอกเขาว่า “คุณชาร์ลคะ ความจริงแล้ว แพรกับยัยฟ้า ไม่ได้เป็นอะไรกันเลย...”

สายชลนิ่งไปอย่างไม่เข้าใจ ชมพูแพรเงียบไปเหมือน ตั้งสติเพื่อเล่าเรื่องของตนให้เขาฟังอย่างหวังผลเต็มที่...

ooooooo

ชมพูแพรย้อนอดีตของตัวเองให้สายชลฟัง เธอเล่าช้าๆด้วยความรู้สึกสะเทือนใจกับชีวิตของ ตัวเองว่า...

“ชีวิตแพรอาภัพมาก คุณพ่อคุณแม่ของยัยฟ้า ขอแพรมาเลี้ยง เพราะท่านแต่งงานมาสิบปีกว่าและไม่มีลูก...แต่พอไม่นานยัยฟ้ามันก็เป็นลูกอิจฉามาเกิด คุณพ่อคุณแม่หรือใครๆก็รักแต่มัน...”

เสียงชมพูแพรเริ่มเครียด แฝงไว้ด้วยความชิงชังขณะเล่าถึงฟ้าลดาว่า

“ส่งมันไปเรียนเมืองนอกตั้งแต่เด็กๆ  ท่านประคบ ประหงมฟูมฟักมันทุกอย่าง ฟังแล้วมันไม่ยุติธรรมกับแพรเลยใช่ไหมคะ”

เสียงเล่าของชมพูแพรสะท้านเครือด้วยความสะเทือนใจ ส่วนสายชลถึงกับอึ้งไปกับเรื่องราวที่เธอเล่า ครู่หนึ่งเขาถามว่า

“แล้วช่วงที่คุณฟ้าลดาหายไป คุณไปตามเธอกลับมาทำไม ในเมื่อคุณก็จะเป็นทายาทที่ได้รับมรดกทุกอย่าง ถึงแม้คุณจะเป็นแค่ลูกที่ขอมาเลี้ยง”

“ใครบอกล่ะค่ะ ที่แพรต้องไปตามมันกลับมาก็ เพราะสมบัติทุกอย่างเป็นชื่อมันเพียงคนเดียว นอกจากกิจการบ้านเช่าที่ท่านยกให้แพร แพรไม่เคยมีความหมายในสายตาของพวกเขาเลย หลังจากแพรพายัยฟ้ากลับมา แพรก็ยื่นเรื่องต่อศาลขอเป็นผู้จัดการมรดกทั้งหมด ในเมื่อยัยฟ้ายังสติไม่สมประกอบ จำอะไรไม่ได้”

สายชลฟังแล้วถามว่า “คุณแพรมาเล่าให้ผมฟังทำไม”

“แพรอยากให้คุณรู้ว่า ถ้าคุณเลือกแต่งงานกับมัน คุณก็จะได้แต่ตัวมันเท่านั้น”

“คุณก็น่าจะรู้ว่า ผมไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงิน ผมไม่ได้สนใจมรดกของคุณฟ้าลดา แล้วผมก็ยังไม่ได้บอกว่าจะเลือกคุณฟ้าลดา ผมเพียงแต่บอกให้คุณแพรทราบในสิ่งที่เกิดขึ้น เพื่อที่เราสองคนจะได้ไม่ต้องมีความลับต่อกัน”

ชมพูแพรโผเข้ากอดสายชลไว้ พร่ำบอกเขาว่า “แพรรักคุณมากนะคะ รักจนแพรสามารถทำทุกอย่างที่คุณต้องการ”

สายชลดึงตัวเธอออก มองหน้า ถามอย่างหยั่งเชิงว่า “คุณแพรรับได้เหรอ ถ้าผมจะมีทั้งคุณฟ้าและคุณแพร”

ชมพูแพรอึ้งไปอึดใจ เธอปั้นหน้าพูดเหมือนเป็นความปรารถนาลึกๆจากหัวใจว่า

“แพรบอกคุณแล้วไง ว่าแพรยอมทำตามที่คุณต้องการได้ทุกอย่าง แพรขอแค่ให้คุณแต่งงานกับแพร ให้เกียรติแพรเป็นภรรยาที่ออกหน้าออกตา เท่านี้แพรก็พอใจแล้วค่ะ”

สายชลกอดชมพูแพรไว้อีกครั้ง สีหน้าเขาเครียดลงอีก ส่วนชมพูแพรก็ยังกังวล ครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจ

ooooooo

เมื่อสายชลกลับไปที่บ้านเช่า เจอสหัสนั่งรออยู่แล้ว สหัสพูดออกตัวก่อนที่สายชลจะถามว่า

“ผมขอโทษที่มาโดยไม่ได้บอก ผมโทร.หาคุณหลายครั้งแล้ว แต่คุณไม่รับสาย”

สายชลเอามือถือออกมาดู พบว่ามีหลายมิสคอล เขาบอกว่า “ฉันปิดเสียงเอาไว้”

“คุณไมเคิลโทร.หาผม ถามถึงเรื่องที่คุณจะแต่งงานกับคุณแพร ท่านแปลกใจมาก”

“ฉันคิดผิด...ฉันพลาด เพราะคนที่เลวร้ายกว่าฟ้าลดาคือชมพูแพร ฟ้าลดาปกป้องพี่สาว ในขณะที่พี่สาวพร้อมที่จะทำลายน้องได้ตลอดเวลา...เฮ้อ...แต่จะว่าไป มันก็คงเป็นกรรมของฟ้าลดาที่ทำกับฉันเอาไว้”

พูดแล้วเห็นสหัสเงียบไป สายชลหันมองเห็นสหัสยืนนิ่ง เลยถามว่า “นายไม่เห็นด้วยกับฉันเหรอสหัส”

“ทุกๆสิ่งที่คุณทำลงไป ไม่เพียงแต่จะทำให้คุณฟ้าลดาเจ็บปวด คุณเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน...เพราะลึกๆคุณยังรักคุณฟ้าลดา หรือนางฟ้าของคุณมาก รักเสมอ รักไม่เคยเปลี่ยน...หยุดตอนนี้ก็ยังไม่สายเกินไปนะครับ”

“ฉันเดินหน้ามาถึงขนาดนี้แล้ว ฉันหยุดไม่ได้ เกมทุกเกม ต้องมีคนแพ้และคนชนะ”

“แต่เกมที่เสมอกันก็มีนะครับ” สหัสติงให้คิด

สายชลไม่พูด แต่หันมองไปทางบ้านหลังเล็กของฟ้าลดาอย่างครุ่นคิด...

ooooooo

กลับถึงห้องนอน ชมพูแพรยังวนเวียนครุ่นคิดเรื่องที่ฟ้าลดากับสายชลโต้เถียงกัน  เหมือนคำพูด นั้นๆ ยังก้องอยู่ในความรู้สึก มันบาดใจอยู่ตลอดเวลา

เสียงฟ้าลดาที่บอกว่า “คุณ...ข่มขืนฉัน...ฉันไม่เคยเต็มใจ”

เสียงสายชลที่โต้ว่า “คุณจะเต็มใจ หรือไม่เต็มใจ คุณก็เป็นเมียผมแล้วฟ้าลดา...”

และเมื่อเธอคุยกับสายชลถึงเรื่องนี้ สายชลถามคำถามที่ทำให้เธอสะอึกอึ้งว่า

“คุณแพรรับได้เหรอ ถ้าผมจะมีทั้งคุณฟ้าและคุณแพร”

เวลานั้น เธอต้องนิ่งตั้งสติก่อนตอบไปอย่างนิ่มนวลว่า

“แพรขอแค่ให้คุณแต่งงานกับแพร ให้เกียรติแพรเป็นภรรยาที่ออกหน้าออกตา เท่านี้แพรก็พอใจแล้วค่ะ”

เพราะเวลานั้นสายชลยังไม่ได้ให้คำตอบ  เธอจึงยังคิดหาทางที่จะทำให้ความต้องการของตนสำเร็จ

แน่นอนว่า เพื่อบรรลุจุดประสงค์ของตน ย่อมต้องมีแผนการไปสู่เป้าหมายนั้น...

ชมพูแพรลุกไปยืนมองบ้านหลังเล็กของฟ้าลดาอย่างครุ่นคิด

ooooooo

รุ่งขึ้น ชมพูแพรจึงไปเคาะประตูบ้านฟ้าลดาแต่เช้า ฟ้าลดาเดินเศร้าๆมาเปิดประตู แล้วเธอก็ต้องชะงักกึกเมื่อเห็นชมพูแพรยืนตรงประตู พอเห็นหน้าฟ้าลดาเท่านั้น ชมพูแพรก็ร้องไห้น้ำตาท่วม ฟ้าลดาโผเข้ากอดพี่สาวไว้อย่างตกใจ

“ฟ้า...พี่ขอโทษที่ทำร้ายฟ้า พี่มันเลวมากใช่ไหม ที่พี่ทำกับน้องแบบนี้ เสียแรงที่คุณพ่อคุณแม่ฝากให้พี่ดูแลฟ้า ยกโทษให้พี่นะจ๊ะ พี่เสียใจ...”

ฟ้าลดาหลงกล เช็ดน้ำตาให้พี่สาวในขณะที่ตัวเองก็ร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม ปลอบพี่สาวทั้งที่สะอื้นไห้ว่า...

“พี่แพรอย่าร้องไห้นะคะ ฟ้าไม่เคยโกรธพี่แพรเลยสักนิด”

ชมพูแพรมองหน้าฟ้าลดาเต็มตาถามว่า “ฟ้าไม่โกรธพี่จริงๆนะ”

“ค่ะ พี่แพรเป็นพี่สาวของฟ้าเป็นคนที่ฟ้ารักมากที่สุด...” ชมพูแพรแกล้งยิ้มดีใจ ฟ้าลดาสบายใจขึ้น ถามว่า “พี่แพรคะเรื่องคุณชาร์ล”

“พี่รู้ว่าฟ้าเป็นห่วงพี่ แต่ยังไงพี่ก็ต้องแต่งงานกับเขา เพราะว่าพี่...” ชมพูแพรทำเป็นพูดไม่ออก แต่สุดท้ายก็บอกว่า “เพราะว่าพี่...พี่มีอะไรกับเขาแล้ว...”

ฟ้าลดาชะงักอึ้ง ชมพูแพรปั้นหน้าเศร้าทำสงครามประสาทกับฟ้าลดาต่ออย่างแนบเนียน

“เมื่อวาน พอเขาบอกเรื่องฟ้ากับเขา มันก็เลยทำให้พี่ฟิวส์ขาด เพราะเขาเป็นคนแรกของพี่ และที่สำคัญ...พี่ท้อง...”

ฟ้าลดาตกใจแทบช็อก ชมพูแพรทำเป็นสะอื้นบอกว่า ประจำเดือนของตนไม่มาสามอาทิตย์แล้ว ตนมั่นใจว่าต้องท้องแน่ๆ พูดแล้วทำเป็นกังวล ขอร้องฟ้าลดาว่า

“แต่ฟ้าอย่าบอกเรื่องนี้ให้ใครรู้นะ แม้กระทั่งคุณชาร์ล”

“ทำไมล่ะคะ...เขาเป็นคนที่พี่แพรสมควรบอกมากที่สุด เขาต้องรู้นะคะพี่แพร”

“พี่กลัวว่าถ้าพี่บอก เขาจะคิดว่าพี่ปล่อยให้ตัวเองท้องเพื่อจับเขาน่ะสิ”

ฟ้าลดาชักสีหน้าอย่างแค้นใจ บอกพี่สาวว่า

“ถ้าเขาคิดแบบนี้ พี่แพรก็เลิกยุ่งกับเขาเถอะค่ะ ฟ้าช่วยพี่แพรเลี้ยงลูกได้ พี่แพรอย่าไปเสียเวลาไปกับผู้ชายเลวๆคนนี้เลยค่ะ”

ชมพูแพรทำเป็นตกใจมาก รีบห้าม

“ไม่ได้...พี่รักเขามาก รักจนเต็มหัวใจ พี่ขาดเขาไม่ได้ พี่ต้องให้เขาแต่งงานกับพี่ก่อน พี่ถึงจะบอกเขาว่าพี่ท้อง”

“โธ่พี่แพร...” ฟ้าลดาสงสารจับใจ

“ฟ้าจ๋า...ช่วยพี่หน่อยได้ไหม...” ชมพูแพรกุมมือฟ้าลดา มองด้วยสายตาวิงวอน

“พี่แพรอยากให้ฟ้าช่วยอะไร บอกมาได้เลยค่ะ”

“ตราบใดที่ฟ้ายังอยู่ที่นี่ คุณชาร์ลจะไม่ยอมแต่งงานกับพี่ นอกเสียจาก...ฟ้า...ต้องไป ไปแบบไม่ให้เขารู้” ชมพูแพรกุมมือฟ้าลดา น้ำตาคลอเต็มตาหน้าเศร้าอย่าง ที่สุด ย้ำว่า “ฟ้าเคยบอกว่า ฟ้าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อพี่ ฟ้าทำเพื่อพี่ได้ไหม”

ฟ้าลดาเห็นสภาพของชมพูแพรและค้ำอ้อนวอนขอร้องอย่างน่าเห็นใจแล้วก็นิ่งอึ้ง พูดไม่ออก...

ooooooo

ที่โรงพยาบาล หมอวัฒนาเข้าไปพบผู้อำนวย-การโรงพยาบาล หลังจากฟังท่านผู้อำนวยการแล้ว หมอพึมพำอย่างคิดไม่ถึงว่า

“โรงพยาบาลที่ซีแอตเติลเหรอครับ...”

ท่านผู้อำนวยการแจ้งรายละเอียดกับหมออีกว่า

“แผนกศัลยกรรมประสาทและสมองที่นั่น ถือว่าเป็นอันดับหนึ่งของโลก ผลงานที่ผ่านมาของคุณหมอ ทำให้เขาสนใจและอยากเชิญคุณหมอไปร่วมงาน ผมเห็นว่านี่เป็นโอกาสดีและไม่ได้มีบ่อยๆ ผมอยากให้คุณหมอไป”

หมอวัฒนานิ่งคิดอย่างตรึกตรอง

ooooooo

ออกจากห้องผู้อำนวยการแล้ว หมอวัฒนาเดินมาเจอฟ้าลดาพอดี ต่างหยุดเดิน ทักทายกัน

ทั้งสองพากันไปนั่งคุยที่ร้านกาแฟ หมอวัฒนาเล่าเรื่องที่ไปคุยกับผู้อำนวยการให้ฟัง ฟ้าลดาตื่นเต้นดีใจกับหมอมากลุ้นหมอว่า

“ไปสิคะพี่หมอ ไม่ต้องคิดแล้ว นี่เป็นโอกาสดีมากอย่างที่ท่านผู้อำนวยการบอก”

“พี่รู้ แต่พี่เป็นห่วงแพร ถึงแพรจะไม่รักพี่แล้ว แต่พี่ก็ทิ้งแพรไปไม่ได้” หมอแสดงความกังวล เมื่อฟ้าลดาชะงักสีหน้าลำบากใจ จนหมอวัฒนาสงสัย ถามว่าทำไมทำหน้าแบบนี้ หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับชมพูแพร

ฟ้าลดานิ่งไปนิดหนึ่ง ตัดสินใจบอกหมอว่า “พี่แพรท้องกับคุณชาร์ลค่ะ”

หมอวัฒนาตะลึงงัน ชาไปทั้งตัวเจ็บปวดปานหัวใจ จะสลาย หมอนิ่งอยู่อย่างนั้น จนฟ้าลดาพูดต่ออีกว่า

“สิ่งนี้สรุปข้อข้องใจของเราทุกอย่างว่า ทำไมพี่แพรถึงต้องรีบแต่งงาน”

“แล้วเขารู้หรือเปล่าว่าแพรท้อง” เสียงหมอแผ่ว อยู่ในลำคอ

“เขาไม่รู้ค่ะ พี่แพรไม่อยากบอก เพราะกลัวเขาจะเข้าใจว่าพี่แพรท้องเพื่อจับเขา พี่แพรขอร้องให้ฟ้า ไปจากที่นี่ เพราะฟ้าเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้คุณชาร์ล ไม่ยอมแต่งงานกับพี่แพร”

“แล้วฟ้าจะเอายังไง”

“ในเมื่อเรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้แล้ว ฟ้าก็คงจะไม่ขวางทางพี่แพรอีก ถ้าเอกสารเรียบร้อยเมื่อไหร่ ฟ้าจะกลับอเมริกาทันที”

ฟ้าลดาบอก มองหน้าหมอวัฒนาอย่างแน่วแน่

ooooooo

ที่ออฟฟิศฟิล์มแฟลช พอฟ้าลดาเดินเข้ามา เจมส์กับธงไทยก็รีบเข้ามาหาด้วยสีหน้าตื่นเต้น เจมส์เป็นฝ่ายบอกก่อนว่า

“ฟ้า...เรากับไอ้ไทยสืบรู้แล้วนะว่า คุณไมเคิลหายไปไหนช่วงระหว่างที่เมียเขาตาย”

“เขาท่องเที่ยวไปตามประเทศต่างๆและประเทศสุดท้ายที่เขามาก่อนจะกลับอเมริกาก็คือประเทศไทย” ธงไทยเล่าต่อ

“ฉันไม่อยากสืบเรื่องผู้ชายคนนี้แล้ว” ฟ้าลดาตัดบท ทำเอาสองหนุ่มงง เจมส์ถามว่าทำไมล่ะ เธอบอกว่า “อีกไม่นานทุกอย่างก็จะจบแล้ว”

ขณะที่เจมส์กับธงไทยมองหน้ากันอย่างสงสัยอยู่นั่นเอง ก็มีเสียงผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ขอโทษนะครับ” เมื่อทุกคนหันมอง ชายคนนั้นถามว่า “คุณฟ้าลดาอยู่ไหมครับ”

เมื่อฟ้าลดาบอกว่าตนเอง ชายคนนั้นยื่นคีย์การ์ดให้บอกว่า “คุณชาร์ลฝากมาให้คุณครับ”

ฟ้าลดารับคีย์การ์ดไปดู เห็นชื่อคอนโดฯก็แปลกใจ ถามว่า

“ฝากให้ฉันทำไม”

“เพนต์เฮาส์ห้องนี้เป็นของคุณครับ คุณฟ้าลดา” ชายคนนั้นตอบ

ฟ้าลดาอึ้งสนิท เจมส์กับธงไทย มองหน้ากันงงๆ

ooooooo

ที่เพนต์เฮาส์สุดหรู...

สายชลยืนชมวิวอยู่ที่ริมหน้าต่างอย่างพอใจ

ขณะนั้นเอง ฟ้าลดาเปิดประตูเข้ามา สายชลหันไปยิ้มอย่างอ่อนโยน บอกเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม มีความสุขว่า

“ผมเลือกห้องที่วิวดีที่สุดให้คุณ ชอบรึเปล่า”

ฟ้าลดาตรงมาเผชิญหน้าเขา ยื่นคีย์การ์ดคืนให้ บอกว่า

“เอาคืนไป ฉันไม่ต้องการ”

สายชลทำหน้าฉงน ถามว่าไม่ชอบห้องนี้หรือ เดี๋ยวเราไปดูห้องอื่นกัน พูดพลางโอบเอวฟ้าลดาจะพาเดินไป เธอดันแขนเขาออก ถามขึงขังว่า

“ฉันไม่เข้าใจ คุณซื้อให้ฉันทำไม”

สายชลยิ้มที่มุมปาก พูดอย่างเป็นต่อว่า

“ผู้หญิงสองคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเมียผม แถมยังเป็นพี่น้องกัน แต่ต้องมาอยู่ภายในบริเวณบ้านเดียวกัน คุณว่ามันไม่รู้สึกแปลกๆเหรอ”

“คุณก็เลยหาที่อยู่ใหม่ให้ฉัน ทำเหมือนฉันเป็นเมียเก็บคุณงั้นสิ” เสียงถามเครียด ขึ้ง

“คุณเข้าใจถูกแล้ว ฟ้าลดา”

ฟ้าลดาโกรธจัดจนกลายเป็นใจเย็นลง ตั้งสติพูดอย่างเยือกเย็นว่า

“คุณชาร์ล คุณต้องเลิกทำแบบนี้ คุณต้องแต่งงานกับพี่แพร และมีพี่แพรเป็นเมียเพียงคนเดียว อย่าดึงฉันเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย พี่แพรรักคุณมาก”

“แล้วคุณล่ะ คุณรักผมรึเปล่า”

“ฉันไม่ได้รักคุณ...คุณได้พี่แพรไปแล้ว คุณต้องรักเธอคนเดียว ถ้าคุณทำให้พี่สาวฉันเจ็บ คุณจะไม่ได้เจอฉันอีกเลยตลอดชีวิต”

สายชลชะงัก เอะใจถามว่า “พี่สาวคุณมาพูดอะไรกับคุณ”

“พี่แพรไม่ได้พูดอะไรกับฉัน”

“ไม่จริง พี่คุณต้องพูดอะไรกับคุณแน่ๆบอกผมมาฟ้าลดา!” สายชลใช้อารมณ์ความดุดันกระชากแขนเธอเข้าไปข่มขู่

“ปล่อย!”

“ผมจะบอกอะไรให้นะ พี่สาวคุณไม่ได้แสนดีอย่างที่คุณคิด เขาทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง”

“ไม่ต้องมาพูดให้ฉันกับพี่แตกคอกัน คุณต่างหากที่ทำทุกอย่างเพื่อตัวเอง คุณทำกับฉัน กับพี่สาวฉัน คุณมันเลว เลวที่สุด!”

สายชลบีบแขนเธอแน่นจนเจ็บ เธอจ้องหน้าเขา “ปล่อย...ฉันเจ็บ ปล่อยสิ...ปล่อย...”

สายชลเห็นเธอเจ็บจริงๆก็ยอมปล่อยมือ ฟ้าลดารีบเดินออกไป แต่ก็ถูกเขาพรวดมาขวางไว้ พูดเหี้ยม

“คุณจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ผมไม่ให้คุณไป...คุณมันโง่ ปัญญาอ่อน ที่เชื่อคำพูดของพี่สาวคุณ พี่คุณมันเป็นงูพิษ”

“หยุดกล่าวหาพี่สาวฉันได้แล้ว”

“ผมไม่หยุด สิ่งที่พี่สาวคุณพูดกับคุณมันคือคำโกหกหลอกลวง”

“ไม่จริง” ฟ้าลดาแผดเสียงอย่างสุดทน

“พี่สาวคุณไม่เคยรักคุณ ไม่เคยจริงใจกับคุณ เขาเกลียดคุณ” สายชลกระชากฟ้าลดาเข้าหาเขย่าอย่างแรง พูดใส่หน้า “พี่สาวคุณเขาเกลียดคุณ ได้ยินชัดไหมฟ้าลดา!”

“โอ๊ย...” ฟ้าลดาร้องออกมาเพราะปวดหัวอย่างรุนแรง ทำให้สายชลตกใจรีบปล่อยมือ ร่างเธอร่วงลงไปกองกับพื้นเอามือกุมหัวอย่างเจ็บปวดทรมาน

“ฟ้าลดา คุณเป็นอะไร...” สายชลตกใจ จับตัวเธอขึ้นมา ถูกเธอปัดมือทิ้ง ตวาดลั่น

“ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...โอ๊ยยยย...” ฟ้าลดาปวดหัวจนเหมือนจะระเบิด ส่ายหัวบิดตัวอย่างทรมาน

สายชลตกใจ เป็นห่วง เห็นเธอพยายามจะลุกขึ้น แต่แล้วก็ทรุดลง หมดสติไปกับพื้น

“นางฟ้า!” สายชลอุ้มเธอขึ้นมา

ooooooo

ที่โรงพยาบาล...

สายชลอุ้มฟ้าลดาขึ้นรถไปถึงโรงพยาบาลก็รีบอุ้มวิ่งเข้าไป ปากก็ร้องเรียกหมออย่างตกใจสุดขีด เจ้าหน้าที่เข็นเตียงมารับ แล้วรีบเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน

สายชลตามเตียงของฟ้าลดาไปด้วยความเป็นห่วงอย่างที่สุด จะตามเข้าไปในห้องฉุกเฉิน จนพยาบาลต้องบอกว่า

“รอข้างนอกนะคะ”

กระนั้นเขาก็ยังชะเง้อมองตามไปจนพยาบาลรูดม่านปิด

“นางฟ้า...อย่าเป็นอะไรนะ...นางฟ้า” สายชลเดินกระวนกระวายอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน

ooooooo

เวลาผ่านไปอย่างแสนทรมานใจ เมื่อหมอออกจากห้องฉุกเฉิน สายชลปราดเข้าไปหา หมอถามเขาว่า

“คุณเป็นญาติคนไข้คนนี้ใช่ไหมครับ”

“ครับ”

“ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ความดันขึ้นสูงมากก็เลยทำให้ปวดหัว อาจจะเกิดจากความเครียด แล้วก็พักผ่อนไม่เพียงพอ”

สายชลถอนใจโล่งอก หมอบอกว่า “นอนดูอาการสักคืน แล้วพรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้ครับ”

“ขอบคุณครับ” สายชลเอ่ยด้วยน้ำเสียงผ่อนคลาย

เมื่อหมอไปแล้ว สายชลจึงเดินไปหาฟ้าลดาที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียง มองด้วยสายตาอ่อนโยน ห่วงใย...และเปี่ยมด้วยความรัก...

ooooooo

ที่บ้านชมพูแพร...

ป้าเนียมได้รับโทรศัพท์จากสายชล ยกมือทาบอกอุทานอย่างตกใจ

“คุณฟ้าอยู่โรงพยาบาล!”

แหวนจอมสาระแนได้ยิน พุ่งเข้ามาเงี่ยหูฟังด้วย

“ได้ค่ะได้...ขอบคุณนะคะ” ป้าเนียมพูดแค่นั้นแล้ววางสาย หันมาทางแหวน ไม่ทันพูดอะไร ชมพูแพรก็เดินเข้าหาป้าเนียมรีบรายงาน

“คุณแพรขา...คุณชาร์ลโทร.มาบอกว่าคุณฟ้าอยู่โรงพยาบาลค่ะ”

ชมพูแพรผงะถามว่า “ยัยฟ้าเป็นอะไร”

“คุณชาร์ลบอกว่า คุณฟ้าความดันขึ้น ทำให้ปวดหัวมากจนหมดสติ คุณหมอก็เลยให้นอนโรงพยาบาลอยู่ดูอาการหนึ่งคืน คุณชาร์ลให้เรียนคุณแพรว่าไม่ต้องเป็นห่วง เธอจะเป็นคนดูแลคุณฟ้าเอง”

ชมพูแพรกำมือแน่นด้วยความโมโห เดินขึ้นข้างบนไปทันที

ป้าเนียมกับแหวนหันมองหน้ากันใจคอไม่ดี

ooooooo

สายชลเฝ้าฟ้าลดาที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ข้างเตียงไม่ยอมห่าง ครู่หนึ่งเสียงมือถือดังขึ้น เขาหยิบมาดูเห็นชื่อชมพูแพรก็ลุกเดินจากตรงนั้น ไปยืนรับสายห่างออกไป

“ยัยฟ้าอยู่โรงพยาบาลไหนคะคุณชาร์ล” เสียงชมพูแพรถามอย่างเป็นห่วง

สายชลไม่ตอบ แต่กลับย้อนถามว่า “ป้าเนียมไม่ได้บอกคุณหรือครับว่าผมจะอยู่ดูแลคุณฟ้าให้เอง”

ชมพูแพรจิกตานิดหนึ่ง แต่ตอบไปด้วยน้ำเสียงปกติว่า

“บอกค่ะ แต่ยัยฟ้าเป็นน้องสาวแพรนะคะ คนที่ต้องดูแลยัยฟ้าคือแพร”

“อ้าว...นี่คุณห่วงน้องสาวคุณด้วยหรือครับ หลังจากที่เราคุยกันเมื่อวาน ผมเข้าใจว่า คุณเกลียดคุณฟ้าเสียอีก”

ชมพูแพรขบกรามหน้าเครียด แต่ยังรักษาน้ำเสียงให้เป็นปกติ

“สิ่งที่แพรพูดออกไปเมื่อวาน แพรพูดไปเพราะอารมณ์ คนเป็นพี่ที่ไหนจะเกลียดน้องสาวตัวเองได้ลงคอล่ะคะ”

“ถ้างั้น...ผมก็ต้องขอโทษที่ผมเข้าใจไปเอง คุณแพร ทำงานหนักมาทั้งวัน เรื่องดูแลคุณฟ้าปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ อย่าลืมว่าคุณฟ้าลดาเธอเป็นเมียผม”

พูดจบสายชลวางสายทันที

ชมพูแพรยืนอึ้ง พยายามเรียก

“คุณชาร์ล...คุณชาร์ล...”

ชมพูแพรทนไม่ได้ โทร.หาเขาอีกหลายครั้ง แต่สายชลปิดเครื่องไปแล้ว เธอแค้นแทบคลั่ง ปามือถือลงบนเตียงด้วยความโมโหสุดขีด คำรามแววตาร้ายกาจ...

“นังฟ้าลดา...ฉันเกลียดแก!”

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”

"อาเล็ก" บุกทวงคืนร่าง “กระทิง” ไม่ยอมเปิดศึกวางมวย ใน “แค้นรักสลับชะตา”
19 มิ.ย 2564

10:25 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันเสาร์ที่ 19 มิถุนายน 2564 เวลา 17:56 น.