เกมร้ายเกมรัก
ตอนที่ 12
จนกระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น สายชลไปเคาะประตูที่บ้านหลังเล็ก ยังเงียบกริบ เขาบ่นอย่างหงุดหงิดว่ายังไม่กลับมาอีก แต่พอหันกลับ เจอชมพูแพรเดินมาพอดี เธอบอกเขาว่า “เมื่อคืนยัยฟ้าไม่ได้กลับบ้านค่ะ” เมื่อสายชลอึ้งเธอบอกอีกว่า “ยัยฟ้านอนค้างบ้านพี่หมอค่ะ”
สายชลกำมือแน่น หน้าบึ้งทันที ชมพูแพรอ่านใจออก เข้ามาจับแขนเขา เมื่อเขาหันมา เธอเร่งว่า
“นี่ใกล้ได้เวลานัดประชุมเรื่องงานเปิดตัวพรีเซ็น– เตอร์แล้ว เราไปกันเถอะค่ะวันนี้แพรขอติดรถคุณชาร์ลไปด้วยนะคะ”
ชมพูแพรดึงสายชลให้เดินไปกับตน สายชลเดินตามเธอไป ใจร้อนรุ่มโกรธฟ้าลดา แต่ทำอะไรไม่ได้
ที่โรงแรมของชมพูแพร ทีมงานกำลังตกแต่งสถานที่ พี่เอถามสหัสว่าฟ้าลดายังไม่มาหรือ เพราะใกล้จะถึงเวลารันทรูแล้ว
“ใจเย็นนะพี่ เดี๋ยวผมโทร.ตามให้” แต่พอหยิบโทรศัพท์ออกมากด ก็บ่น “ไม่ค่อยมีสัญญาณเลย” พลางเดินออกไปหาสัญญาณ
ที่หน้าห้องจัดเลี้ยงสายชลกับชมพูแพรเดินเข้ามาด้วยกัน ท่าทางสายชลกระวนกระวายใจ ชมพูแพรเหล่มองอย่างจับสังเกต พอดีพนักงานมาบอกชมพูแพรว่าร้านดอกไม้มาแล้ว สายชลฉวยโอกาสบอกให้เธอไปดูดอกไม้เถอะ ตนจะไปเช็กส่วนอื่นว่าเรียบร้อยหรือยัง
พอแยกกัน สายชลเดินไปหาสหัสที่กำลังโทร.หาฟ้า–ลดา ถามว่าฟ้าลดามาหรือยัง สหัสบอกว่ายัง ตนกำลังโทร. หาอยู่
“เอามือถือนายมา ฉันโทร.เอง” สายชลสั่งแล้วเอามือถือสหัสไปโทร.เอง
ooooooo
ฟ้าลดายังเป็นธุระโทร.ลางานให้หมอวัฒนา กำชับหมอว่าทานข้าวเสร็จแล้วทานยาด้วย ก่อนไปยังบอกว่า
“ฟ้าไปนะคะพี่หมอ ถ้าพี่หมอเป็นอะไร โทร.หาฟ้าได้ตลอดเวลาเลยนะคะ”
“จ้ะ ขับรถดีๆล่ะ”
มองจนฟ้าลดาออกไปแล้ว หมอถอนใจแล้วจึงลงมือทานข้าวต้ม
ฟ้าลดาได้รับโทรศัพท์เห็นโชว์เบอร์ของสหัสจึงกดรับ พอทักทายไป เสียงตอบรับกลับกลายเป็นเสียงของสายชลเขาถามอย่างประชดประชันมาว่า “อยู่กับไอ้หมอทั้งคืนยังไม่หนำใจจนต้องต่อถึงเช้ารึไง”
ฟ้าลดาฉุนกึก ขอให้หยุดดูถูกตนกับหมอวัฒนาเสียทีและถึงจะเป็นความจริงก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขา สายชลย้อนอย่างไม่พอใจว่าไม่เกี่ยวได้อย่างไร ในเมื่อเธอเป็นเมียเขา
“จะให้บอกอีกกี่ครั้งว่าฉันไม่ได้เป็นเมียคุณ”
“แต่เป็นเมียหมอวัฒนางั้นสิ”
“พี่หมอเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่คนฉวยโอกาสอย่างคุณ” ฟ้าลดาตัดบทแล้วตัดสายปิดเครื่องเลย ทำให้สายชลยิ่งหัวเสียมาก
ooooooo
เมื่อไปถึงโรงแรมที่จัดเลี้ยง ฟ้าลดาจ้ำอ้าวเข้าไป เจอเจมส์กับธงไทยกำลังตั้งป้ายคัตเอาต์รูปฟ้าลดาตรงประตูทางเข้าห้องจัดเลี้ยง สองหนุ่มมองฟ้าลดาอย่างแปลกใจที่เธอใส่ชุดเดิมมา พอถามฟ้าลดาบอกว่าเรื่องยาว เอาไว้ค่อยเล่า
แต่พอเดินผ่านไปไม่ทันพ้น ก็ถูกสายชลพรวดเข้ามาจับแขนเธอลากเดินไปกับเขา ทำเอาเจมส์กับธงไทยร้องเฮ้ย! แล้วรีบเข้าไปขวาง ถูกสายชลชี้หน้าแววตาดุดันตวาด “อย่ายุ่ง!” ฟ้าลดาไม่อยากให้มีเรื่องบอกเจมส์ว่าไม่เป็นไร ส่ายหน้าทำนองว่า อย่าทำอะไรเดี๋ยวจะเดือดร้อน
สายชลลากฟ้าลดาไปต่อหน้าต่อตา เจมส์กับธงไทยได้แต่มองตามไปด้วยความเป็นห่วง สองหนุ่มมองหน้ากันแบบ “เอาไงดีวะ?”
ooooooo
สายชลลากฟ้าลดาไปหลังเวที เธอพยายามขัดขืน บอกให้เขาปล่อยได้แล้ว สายชลปล่อย แต่จะปลดกระดุมเสื้อเธอ ฟ้าลดาหน้าซีดถามว่าจะทำอะไร ตนจะตะโกนให้ลูกน้องเขารู้ว่ามีเจ้านายวิปริตผิดมนุษย์
“งั้นผมจะโทร.หาพี่สาวคุณ และขอแต่งงานเสียเดี๋ยวนี้ ผมจะได้เป็นพี่เขยคุณอีกตำแหน่งหนึ่ง นอกเหนือจากเป็นสามีคุณด้วย ดีไหมฟ้าลดา”
ถูกเอาไม้ตายมาขู่แบบนี้ ฟ้าลดาได้แต่กัดริมฝีปากแน่นด้วยความแค้นใจ ต้องปล่อยให้เขาปลดกระดุมเสื้อทีละเม็ด...ทีละเม็ด จนถอดเสื้อนอกออกเหลือแต่เสื้อยืดตัวใน
ที่แท้เขาต้องการให้เธอเปลี่ยนเสื้อเท่านั้น ไม่อยากให้ใครๆเห็นว่าเธอใส่เสื้อตัวเมื่อวาน เพราะเกี่ยวพันกับภาพลักษณ์ของพรีเซ็นเตอร์สายการบินเซเว่นซีของตน
ฟ้าลดารีบเปลี่ยนเสื้อกระนั้นก็ยังถูกเขาพูดเหยียดหยันว่า “แต่ถึงคุณจะเปลี่ยนเสื้อ ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะทำให้คุณสะอาดมากขึ้น เพราะข้างในคุณก็ยังสกปรก นอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้า ไม่กลัวเป็นโรคหรือไง”
ฟ้าลดากำมือแน่น จ้องหน้าเขาแทบจะกินเลือดกินเนื้อ ถูกเขาเยาะเย้ยอีกว่า
“เลิกทำเป็นอินโนเซนต์เหมือนสาวน้อยไม่เคยต้องมือชายสักที ไม่ต้องสร้างภาพกับผม เรามันเคยๆกันอยู่”
สายชลทำท่าเอื้อมมือมาจับหน้าเธอ ถูกปัดมือทิ้งด่าว่า เขาเองก็ชั่วช้าสิ้นดี คนที่สกปรกคือเขาต่างหาก
ทั้งคู่โต้เถียงกันอย่างร้อนแรง จนฟ้าลดาบอกว่าตน
ไม่เคยมีอะไรกับพี่หมอ พี่หมอให้เกียรติตน เป็นผู้ชายที่ดี ดีที่สุด ต่อให้ตัวเขาตายแล้วเกิดอีกกี่ชาติก็ไม่มีทางเทียบพี่หมอได้
“เมื่อคืนมันทำอะไรคุณ คุณถึงยกย่องเชิดชูมันขนาดนี้” สายชลโพล่งออกไปอย่างโกรธจัด แต่ฟ้าลดาโกรธยิ่งกว่าเธอตบหน้าเขาฉาดใหญ่ สายชลอึ้งไปอึดใจแล้วดึงเธอเข้าไปจูบ
ฟ้าลดาดิ้นสุดแรง ทั้งทุบทั้งตีบอกให้เขาปล่อย แต่เขายิ่งกอดแน่นระดมจูบอย่างระห่ำ ถูกฟ้าลดาเตะหน้าแข้งอย่างแรงจนร้องโอ๊ย
ooooooo
เจมส์กลัวสายชลจะทำอะไรฟ้าลดา ไปบอกชมพูแพรว่าฟ้าลดามาแล้ว เธอถามอย่างเย็นชาว่าแล้วไง
“ผมเห็นคุณชาร์ลพาฟ้าไปที่หลังเวที ผมว่าพี่แพรน่าจะไปดูหน่อยนะครับ”
ได้ผล เพียงอึดใจเดียว ชมพูแพรก็เข้าไปขวางตวาดฟ้าลดาว่า “ทำอะไรคุณชาร์ล” สายชลแย่งตอบว่า ไม่มีอะไรตนเดินชนโต๊ะเอง ฟ้าลดาถือโอกาสนั้นขอตัวไปซ้อมเดินแบบก่อน แล้วรีบออกไปเลย ชมพูแพรหันมองสายชล เขารีบบอกว่า จะไปดูงานด้านนอกแล้วขอตัวไปอีกคน ทำให้ชมพูแพรยิ่งสงสัยว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ
ooooooo
เมื่อออกไปที่เวทีซ้อมเดิน ฟ้าลดาซ้อมเดิน ในจังหวะหมุนตัวเธอทรงตัวไม่อยู่เซจะล้ม สายชลทำท่าจะขึ้นไปประคอง แต่เจมส์กับธงไทยไวกว่าประคองได้ทัน ทำให้สายชลไม่พอใจ หาทางกีดกันสองหนุ่มไปจากฟ้าลดา เขาบอกวีรเดชว่ามีเรื่องจะปรึกษาหน่อย แล้วเสนอว่า
“คุณวีก็เห็นว่าผมร่วมเล่นในภาพยนตร์โฆษณาของสายการบินเซเว่นซี ถ้าอย่างนั้นก็ต้องถือว่าผมเป็นพรีเซ็นเตอร์ของสายการบินเซเว่นซีด้วยอีกคน”
วีรเดชตบโต๊ะปังพูดอย่างตื่นเต้นว่าทำไมตนถึงลืมจุดนี้ไปได้ มัวแต่คิดว่าคุณชาร์ลเป็นเจ้าของ สายชลรวบรัดว่า
“เพราะฉะนั้น ผมก็เลยคิดว่า ผมควรจะเดินเปิดตัวออกมากับคุณฟ้าลดา”
ทุกคนผงะ โดยเฉพาะฟ้าลดากับชมพูแพรถึงกับอึ้งสนิท สายชลยิ้มมุมปากกับอุบายของตน ในที่สุดทีมงานก็สรุปตามที่สายชลเสนอ ฉะนั้นที่ซ้อมกันมาจึงต้องเปลี่ยนแปลงใหม่หมด
สายชลหันมองฟ้าลดายักคิ้วเย้ย ฟ้าลดามองอย่างไม่พอใจ ไม่สบายใจ เชื่อว่าเขาต้องมีแผนอะไรอีกแน่ๆ
ส่วนชมพูแพร มองทั้งสายชลและฟ้าลดา อย่างไม่พอใจ
บ่ายๆฟ้าลดาโทร.หาหมอวัฒนาบอกว่าเสร็จงานแล้วจะเข้าไปหา ถามว่าอยากทานอะไรจะซื้อเข้าไปให้ เอาเป็นข้าวต้มดีไหม...โอเค...งั้นเดี๋ยวเจอกัน
สายชลแอบฟังอยู่ พอรู้ว่าเธอโทร.หาหมอวัฒนาก็คิดแผนการบางอย่างทันที
ooooooo
การเปลี่ยนแปลงตามข้อเสนอของสายชล ทำให้เจมส์กับธงไทยไม่พอใจ บ่นกับวีรเดชว่า
“พี่วียอมเขาได้ไง นึกจะเปลี่ยนอะไรก็เปลี่ยน จากหนึ่งคนเป็นสองคน เราก็เพิ่มสปอร์ตไลต์ที่จะยิงเข้าไปบนเวที เอาแต่ใจตัวเองแบบนี้ คนทำงานก็แย่ซิ” เจมส์ต่อว่าวีรเดชอย่างไม่พอใจ
“แล้วทำไมผมจะเปลี่ยนไม่ได้” เสียงสายชลตอบอย่างไม่พอใจ พอพวกนั้นชะงัก สายชลพูดอย่างวางอำนาจว่า “ในเมื่อผมเป็นเจ้าของบริษัท”
วีรเดชรีบถามสายชลอย่างเอาใจว่า จะเอาอะไรอีกไหม สายชลบอกให้เปลี่ยนต้นมะพร้าวปลอมเป็นของจริงเสีย วีรเดชรับคำทันที บอกว่าเดี๋ยวจะโทร.เช็กที่ร้านต้นไม้ให้เลย พลางควักมือถือออกมา
“คุณจะเสียเวลาโทร.ทำไม ให้คนของคุณไปหาซิ สองคนนี้ก็ยังว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ ผมไม่เห็นทำอะไรเลย”
เจมส์กับธงไทยมองหน้ากันแบบซวยแล้วกู วีรเดชสั่งการทันทีให้สองหนุ่มไปหาต้นมะพร้าวมา สองหนุ่มยืนงง วีรเดชกระซิบเสียงเข้มว่า
“ไปซิวะ ไอ้เจมส์ อย่าให้มีปัญหา ฉันไม่อยากเดือดร้อน”
ooooooo
เมื่ออยู่กันตามลำพัง ชมพูแพรถามสายชลสีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยว่าคิดดีแล้วหรือที่จะเดินแบบคู่กับฟ้าลดา
สายชลขัดขึ้นทันทีว่า “อะไรที่ผมพูดออกไป แปลว่าผมคิดดีแล้ว ตอนนี้ทุกอย่างก็เรียบร้อยแล้ว ผมว่าคุณแพรกลับไปพักที่บ้านดีกว่านะครับ เพราะพรุ่งนี้เราจะต้องเหนื่อยกันมาก”
ชมพูแพรบอกว่าเมื่อเขาอยู่ตนก็จะอยู่ สายชลเลยต้องออกอุบาย กุมมือเธอ พูดอย่างอ่อนโยนว่า
“เชื่อผมเถอะนะครับคุณแพร กลับบ้านไปเตรียมอาหารให้ผม ผมจะกลับไปทานข้าวเย็นด้วย...นะครับ...คนดี”
แค่นั้นชมพูแพรก็ตอบรับด้วยความยินดี สายชลหันไปสั่งสหัสให้ไปส่งเธอที่บ้านด้วย แล้วทั้งสามก็เดินไปที่รถด้วยกัน
เมื่อมาถึงรถ ชมพูแพรหันมาทางสายชลที่เดินมาส่ง ยกมือแตะที่หน้าอกเขาเบาๆเอ่ยอย่างอ่อนหวาน
“ตอนนี้คุณชาร์ลก็รู้แล้วว่าแพรรู้สึกยังไงกับคุณ แพรหวงคุณมากนะคะ คุณชาร์ลเข้าใจใช่ไหม”
สหัสพยายามเงี่ยหูฟังที่ชมพูแพรพูด แต่ไม่ได้ยิน สายชลจับไหล่เธอทั้งสองข้าง บอกเธอว่า
“ผมเข้าใจครับ คุณแพรไม่ต้องกังวล ผมรู้ว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน”
ชมพูแพรยิ้มปลื้ม สายชลยิ้มหวานหว่านเสน่ห์ ประคองมือเธอขึ้นจุมพิต
สหัสไม่ได้ยินว่าสองคนพูดอะไรกัน แต่เห็นสายชลหอมมือชมพูแพรก็ถึงกับสะดุ้ง
สายชลเชิญชมพูแพรขึ้นรถ สั่งสหัสว่า
“ส่งคุณแพรถึงบ้านแล้ว โทร.บอกฉันด้วย”
พอรถสหัสขับออกไปแล้ว รอยยิ้มหว่านเสน่ห์ของสายชลเมื่อครู่ก็เปลี่ยนเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์ไปทันที
ooooooo
ชมพูแพรกลับไปทำอาหารอย่างมีความสุข แหวนแอบดู พูดกับป้าเนียมอย่างสอดรู้สอดเห็นตาม
เคยว่า เข้าครัวทำอาหารแบบนี้ คุณชาร์ลมาทานข้าวที่บ้านชัวร์ ป้าเนียมมองเข้าไปในครัวด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม แหวนได้ใจยิ่งพูดก็ยิ่งลึกว่า
“คุณแพรนี่แกไวไฟน่าดู เลิกกับคุณหมอไม่ทันไร ก็คบคุณชาร์ลต่อทันที”
“นังแหวน!” ป้าเนียมหันขวับเรียกเสียงดัง “จะพูดจะจาอะไรระวังปากไว้หน่อย ใครได้ยินเข้า คุณแพรของข้าจะเสียหาย”
“ฉันพูดจริงนี่ป้า เมื่อไหร่ป้าจะเลิกปกป้องคุณแพรเสียที ถ้าคุณแพรเป็นคนดีจริง คุณแพรไม่มีทางทิ้งผู้ชายที่แสนดีอย่างคุณหมอได้ลงคอหรอก คุณแพรน่ะใจร้ายที่สุด”
แหวนพูดความจริงเสียจนป้าเนียมพูดไม่ออก หันไปมองชมพูแพรที่ทำอาหารไปยิ้มไปแล้วป้าเนียมก็ยิ่งกลุ้ม
ooooooo
ให้สหัสส่งชมพูแพรกลับไปแล้ว สายชลกลับมาซ้อมเดินกับฟ้าลดา แต่ท่าทางหมางเมินไม่เหมือนคู่รัก พี่เอเสนอให้ทั้งคู่เดินชิดๆกันหน่อย ฟ้าลดาขยับเข้าใกล้สายชลด้วยสีหน้าอึดอัด ถามพี่เอว่าแบบนี้โอเคไหม
ขณะพี่เอทำท่าคิดๆสายชลก็โอบเอวฟ้าลดา เธอตกใจบอกให้เขาปล่อย แต่พี่เอกลับปรบมือ พูดอย่างตื่นเต้นว่า
“ไม่ต้องปล่อยครับ ท่านี้แหละ ใช่เลย มันต้องใกล้ชิดสนิทแนบแน่นกันแบบนี้ถึงจะถูก คุณชาร์ลถอยไปยืนข้างหลังคุณฟ้าแล้วเอามือสองข้างกอดเอวคุณฟ้าไว้เลยครับ”
สายชลทำตามที่พี่เอบอก ฟ้าลดาขืนตัวไว้ ถูกพี่เอเตือนว่าอย่ายืนแข็ง เพราะในโฆษณาชุดนี้ สองคนแสดงออกมันก็ต้องเหมือนรักกัน
“ฟ้าทำไม่ได้หรอกค่ะ เพราะเราไม่ได้รักกัน” ฟ้าลดา โพล่งขึ้นแล้วเดินออกไปเลย พี่เอร้องอ้าว มองตาค้าง สายชล บอกพี่เอว่าเดี๋ยวตนจัดการเอง พลางเดินตามฟ้าลดาไป
พี่เอมองทั้งสองแล้วเกาหัวงงๆ
ooooooo
สายชลตามไปเห็นฟ้าลดาหยิบกระเป๋าสะพาย เขาถามว่าจะไปไหน งานยังไม่เสร็จ ฟ้าลดาบอกว่ารู้ว่าเขาจงใจแกล้งตน สายชลอ้างว่าตนทำตามหน้าที่ เพราะพี่เอบอกว่าเราต้องแสดงเป็นคู่รักกัน แล้วคนที่รักกันก็ต้องกอดกัน จูบกัน ไม่พูดเปล่าสายชลจู่โจมเข้าไปกอด
ฟ้าลดาโมโหกระทืบเท้าเขาอย่างแรงจนสายชลสะดุ้งปล่อยมือจากเธอ พูดเสียงไม่พอใจว่าทำร้ายตนหลายครั้งแล้ว
“ถ้าฉันฆ่าคุณได้ ฉันทำไปแล้ว”
ฟังแล้วสายชลอารมณ์เสีย ฟ้าลดาเดินออกไปเขารีบคว้าแขนเธอดึงเข้าหาตัว จ้องหน้าพูด
“ที่รีบนักหนาเพราะจะกลับไปหาไอ้หมอวัฒนาใช่ไหม ผมได้ยินคุณคุยกับมัน”
ฟ้าลดาชะงักกึก เข้าใจทันที ถามว่านี่เป็นแผนแกล้งถ่วงเวลาไม่ให้ตนไปพบหมอของเขาใช่ไหม
“ใช่ คุณเข้าใจถูกแล้ว ผมไม่ชอบให้คุณอยู่กับผู้ชายคนอื่น”
“ยิ่งคุณไม่ชอบ ฉันก็ยิ่งจะทำ” ฟ้าลดายื่นหน้าเข้าไปพูดอย่างท้าทาย ผลักสายชลเต็มแรงจนเขาเซไป แล้วเธอก็หันหลังเดินจ้ำอ้าวไปทันที สายชลเสียหลัก โมโหสุดๆ
“ฟ้าลดา หยุดนะ...” สายชลร้องบอกรีบตามไป
“อ้าว...ไปไหนกันล่ะครับ ยังซ้อมกันไม่เสร็จเลย” พี่เอบ่นกับตัวเอง มองสายชลที่จ้ำอ้าวตามฟ้าลดาไป
ooooooo
ฟ้าลดาไปถึงลานจอดรถเปิดกระเป๋าหยิบกุญแจรถออกมา สายชลตามมาทันเขาแย่งกุญแจรถของเธอ ปาออกไปนอกตึก ฟ้าลดาโมโห พูดใส่หน้าว่า
“คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะห้ามฉันไม่ให้ไปหาพี่หมอได้เหรอ” พูดแล้ววิ่งไปทางลิฟต์ สายชลตามไปอีกแต่เธอเข้าลิฟต์ และกดปิดทันที สายชลเข้าไม่ทัน เลยยืนหัวเสียอยู่ตรงหน้าลิฟต์นั่นเอง
ส่วนฟ้าลดา พอเข้าลิฟต์แล้วก็ยืนพิงผนังหอบเหนื่อยเหมือนหนีตายมา
ลงลิฟต์มาถึงหน้าโรงแรม เธอมองหาแท็กซี่แต่กลับเห็นกุญแจรถของตัวเองที่พื้น เธอดีใจมากก้มหยิบใส่กระเป๋า ไม่ทันระวัง มีรถคันหนึ่งที่ขับมาอย่างเร็วบีบแตรลั่น ฟ้าลดาตกใจยืนตะลึง สายชลพุ่งเข้าคว้าตัวเธอพาล้มกลิ้งไปด้วยกัน
พอพ้นภาวะอันตราย ฟ้าลดาสลัดตัวลุกพรวดขึ้นผละออกห่างจากเขาอย่างรังเกียจ สายชลทั้งโมโหทั้งน้อยใจที่เธอไม่เห็นความดี ขอบคุณสักคำก็ไม่มีซ้ำยังแสดงท่าทีรังเกียจอีก
ขณะนั้นเอง เขารู้สึกแสบๆที่ข้อศอก อุบายเกิดทันที
สายชลทำเป็นกุมข้อศอกร้องโอ๊ย...โอ๊ย...ทำเหมือนเจ็บเจียนตาย
ได้ผล...เพราะฟ้าลดามองขวับ สีหน้าตกใจ ถามอย่างเป็นห่วงว่าเจ็บหรือ เขาตอบอ้อนๆว่า
“เจ็บ...” พอฟ้าลดาเข้ามาดูแผล เขากลับมองหน้าเธอถามยิ้มๆว่า “ห่วงเหรอ”
ฟ้าลดารู้ตัวว่าถูกหลอก ผละออกทันที ชายหนุ่มเล่นละครต่อ ยังทำเป็นเจ็บแผล อ้อน
“เพราะคุณแท้ๆผมเลยเจ็บเลยเห็นไหม”
“อย่ามาโทษฉัน ฉันไม่ได้ขอให้คุณช่วย”
“แต่ถ้าผมไม่ช่วย คุณถูกรถชนตายไปแล้ว” สายชลเปลี่ยนจากอ้อนเป็นโมโหเดินเข้าหา
“ตายได้ก็ดี ฉันจะได้ไม่เจอคุณอีก!” พูดแล้วหันเรียกแท็กซี่ขึ้นรถไปเลย
นึกว่าหนีรอดแล้ว ที่ไหนได้สายชลเปิดประตูรถแท็กซี่อีกด้านขึ้นนั่งอย่างเร็วแล้วสั่งแท็กซี่ให้ออกรถเลย คนขับถามว่าจะไปไหน เขาบอกว่าให้ขับไปเรื่อยๆก่อน
“คุณตามฉันมาทำไม ลงไป!”
“เรื่องอะไรผมจะลง ผมรู้ว่าคุณกำลังจะไปหาไอ้หมอวัฒนา ผมไม่ยอมให้คุณไป” พูดแล้วยิ้มร้าย ทำให้ฟ้าลดาใจคอไม่ดีไม่รู้เขาจะทำอะไรอีก
ไม่ทันตั้งหลัก สายชลก็จู่โจมเข้ากอดเธอไว้แน่น อ้อนอย่างจงใจให้คนขับได้ยินว่า
“ที่รักจ๋า...จะงอนผัวไปถึงไหนจ๊ะ”
ฟ้าลดาไม่นึกว่าเขาจะมาไม้นี้ เหลือบมองคนขับผ่านทางกระจก แล้วรีบเอามือดันเขาออก พูดดังๆจงใจให้คนขับได้ยินแบบให้รู้ว่าตนกำลังถูกรังแกว่า
“พูดบ้าอะไร คุณไม่ใช่ผัวฉัน”
สายชลไม่ยอมหยุด นึกสนุก ลากคนขับรถเข้ามา เกี่ยวด้วย ทำเป็นฟ้องว่า เมียตนพองอนก็บอกว่าตนไม่ใช่ผัวทุกที แค่บอกว่าคืนนี้ตนเหนื่อยตนไม่ไหวเท่านั้นก็หนีออกจากบ้านเลย
ฟ้าลดาบอกคนขับรถว่าอย่าไปฟัง เขาโกหก สายชลยังทำหน้าทะเล้นบอกว่า ออกมาเปลี่ยนสถานที่บ้างก็ดีเหมือนกัน จู่โจมหอมแก้มเธอฟอดหนึ่งแล้วทำเสียงเคลิ้ม “ชื่น...ใจ...”
คนขับแท็กซี่ที่ถูกลากให้มาเกี่ยวข้องด้วย ยิ้มชอบใจกับอาการพ่อแง่แม่งอนของทั้งคู่
ที่เบาะหลัง หนุ่มสาวกำลังมะรุมมะตุ้มกันอยู่ คนหนึ่งจะกอดจะหอม อีกคนปัดป้องปากก็ห้ามอย่า...อย่า...จนสายชลตะโกนให้เธอหยุด พอเธอชะงักเขาก็โผเข้ากอดหอมพัลวัน แล้วทำเสียงหล่อถาม
“ตกลงเราจะไปต่อที่ไหนดีจ๊ะ...คิดให้ดีว่าเราจะไปที่ไหน...”
“บ้าน...กลับบ้าน”
“ก็แค่เนี้ย” สายชลผละออก เขาชะโงกบอกคนขับ แล้วนั่งพิงพนักอย่างสบายใจเฉิบ
ฟ้าลดาโกรธแทบจะกรี๊ดที่ทำอะไรเขาไม่ได้เลย
ooooooo
ที่บ้านชมพูแพร...หลังจากทำอาหารอย่างตั้งใจมากมายหลายอย่าง ตั้งโต๊ะอย่างสวยงามแล้ว เธอก็แต่งตัวสวยนั่งรอที่โต๊ะ แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มีวี่แววที่สายชลจะกลับ หรือแม้แต่โทรศัพท์ติดต่อมาก็ไม่มี
รอจนทนไม่ไหว ลุกเดินไปที่หน้าบ้าน มองไปที่บ้านหลังเล็กเห็นยังมืดสนิท เธอเริ่มใจไม่ดี หยิบมือถือขึ้นมา กดทันที
“คุณเอ...นี่พี่แพรนะคะ พอดีแพรโทร.หายัยฟ้าไม่ได้ คุณเอช่วยตามยัยฟ้ามาคุยกับแพรทีสิคะ” พูดแล้วนิ่งฟัง
ปลายสายหน้าเครียด พูดอย่างไม่พอใจว่า “ยัยฟ้าออกไปแล้ว... คุณชาร์ลตามออกไปด้วย...”
ชมพูแพรกำโทรศัพท์แน่นด้วยความโมโหสุดขีด
ooooooo
ในรถแท็กซี่...
แท็กซี่ยังขับไปเรื่อยๆ ฟ้าลดาง่วงจนสัปหงกหัวโขกกระจก เธอสะดุ้งตื่น สายชลยิ้มขำๆกับอากัปกิริยาใสๆของเธอ แต่กลับถูกค้อนควับตาเขียวใส่ เขาเลยทำหน้าตายนั่งนิ่งๆ ทำไม่รู้ไม่ชี้
ฟ้าลดาง่วงมากจนหลับเอนหัวพิงกระจกรถ สายชลเห็นดังนั้นค่อยๆประคองหัวเธอมาพิงไหล่ตนเพื่อให้หลับสบายขึ้น
แม้จะดึกมากแล้ว แต่รถก็ติดยาวเหยียด จนคนขับแท็กซี่บ่นว่าสงสัยข้างหน้าจะมีอุบัติเหตุ
ปรากฏว่าฟ้าลดาหลับลึกมาก หัวที่พิงไหล่เขาไหลลง สายชลจึงประคองให้เธอนอนหนุนตักให้สบาย ฟ้าลดาหลับไม่รู้เรื่อง ปอยผมหล่นลงมาปรกหน้าผาก สายชลค่อยๆเกลี่ยผมออก มองหน้าเธอด้วยแววตาที่เปี่ยมด้วยความรัก...
ooooooo
ชมพูแพรรอสายชลที่หน้าบ้านอย่างหงุดหงิดร้อนรุ่มใจเมื่อรู้จากพี่เอว่าสายชลตามฟ้าลดาออกมานานมากแล้ว จนป้าเนียมมาถามว่า อาหารบนโต๊ะจะให้เก็บเลยไหม
“เอาไปทิ้งให้หมด!” ป้าเนียมเสียดายถามว่าจะทิ้งเลยหรือ ของดีๆทั้งนั้น เลยถูกตวาด “ฉันบอกให้เอาไปทิ้ง!”
ป้าเนียมหันไปพยักหน้าให้แหวนที่ยืนตกใจอยู่ แหวนรีบเข้าไปในบ้านเหมือนกลัวจะเจอลูกหลง ชมพูแพรขยับเดินออกไป ป้าเนียมถามอย่างเป็นห่วงว่าจะไปไหนหรือ
“ฉันจะไปรอคุณชาร์ล” เป็นคำพูดธรรมดาๆ แต่น้ำเสียงนั้น ป้าเนียมฟังแล้วใจคอไม่ดี
ooooooo
ไม่นานนักรถแท็กซี่ก็มาถึงหน้าบ้าน สายชลปลุกฟ้าลดาที่นอนหนุนตักหลับลึกอยู่ แต่เธอไม่ตื่น เขาจึงประคองหัวเธอวางลงบนเบาะ จ่ายค่ารถแล้วอุ้มเธอลงไป
สายชลอุ้มฟ้าลดามาจนถึงหน้าบ้านหลังเล็กของเธอ เขาจะวางก็พอดีเธอตื่น จึงรู้ว่ามาถึงบ้านแล้ว
“ผมปลุกคุณเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ผมก็เลยต้องอุ้มคุณลงมา” สายชลรีบบอกก่อนที่จะถูกโวยวาย
ฟ้าลดาบอกเขาว่ากลับไปได้แล้ว ชายหนุ่มเกี่ยงให้เธอเข้าบ้านก่อน ฟ้าลดาจึงเปิดกระเป๋าควานหากุญแจบ้าน แต่ทำกระเป๋าหล่น ของในกระเป๋าตกกระจาย เธอก้มลงเก็บ สายชลกุลีกุจอช่วยควานหาของตามพื้น หน้าใกล้กันมากจนใจเต้นไม่เป็นส่ำไปทั้งคู่
เมื่อเก็บของหมดและได้กุญแจบ้านแล้ว ฟ้าลดากลับเงอะงะไขกุญแจไม่ได้สักที สายชลจึงรับกุญแจไปไขให้ ทั้งคู่อยู่ใกล้กันมาก จนเมื่อไขกุญแจได้แล้ว สายชลจึงฉากออก ส่งกุญแจบ้านคืนให้รับกุญแจบ้านแล้วเข้าบ้านปิดประตูทันที แต่กลับต้องยืนพิงบานประตูด้วยความรู้สึกสับสนในอารมณ์ที่ได้อยู่ใกล้กับสายชลจนเกือบจะแนบชิดกันเมื่อครู่นี้
ส่วนสายชลยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูด้วยความรู้สึกเดียวกันครู่หนึ่ง จึงหันหลังเดินกลับบ้านของตัวเอง
ชมพูแพรยืนดูอยู่ นับแต่รถแท็กซี่เข้ามาจอด จนกระทั่งสายชลอุ้มฟ้าลดาไปที่บ้าน...ช่วยกันควานเก็บของที่พื้นและจนกระทั่งฟ้าลดาเข้าบ้าน และสายชลยืนอีกครู่หนึ่งจึงหันหลังกลับ...
ทุกอิริยาบถของสายชลกับฟ้าลดา บาดตาบาดใจชมพูแพรนัก! เธอยืนมองอยู่ในเงามืดด้วยความแค้น
เมื่อกลับเข้าห้องนอน ชมพูแพรปัดข้าวของบนโต๊ะหล่นกระจาย สีหน้าแววตาแค้นคลั่ง แล้วสมองก็คิดแผนการอย่างรวดเร็ว
ooooooo
เช้าวันรุ่งขึ้น ชมพูแพรในภาพลักษณ์ที่สวย... สดชื่นมาก โทร.หาหมอวัฒนาทักทายด้วยนํ้าเสียงแจ่มใส
“พี่หมอ...นี่แพรนะคะ...”
ครู่ต่อมาฟ้าลดาก็ได้รับโทรศัพท์จากหมอวัฒนา
“ค่ะพี่หมอ...พี่แพรชวนพี่หมอมางานคืนนี้เหรอคะ ถ้างั้นก็ดีเลยค่ะ ฟ้าไม่มีรถ พี่หมอมารับฟ้าที่บ้านนะคะ”
ooooooo
เย็นแล้ว ที่ห้องจัดงานในโรงแรมของชมพูแพร สายชลดูนาฬิกาข้อมือด้วยท่าทางร้อนใจ มองไปที่ประตูทางเข้า เห็นชมพูแพรเดินเข้ามาอย่างระเหิดระหง
“คุณฟ้ามาถึงหรือยังครับ” สายชลถามโดยที่ไม่ทันทักทายชมพูแพร เธอบอกด้วยนํ้าเสียงเรียบๆแต่ยํ้าคำว่า
“ยังค่ะ แพรเห็นพี่หมอมารับยัยฟ้าที่บ้าน แล้วก็ออกไปด้วยกัน นี่คงเที่ยวเพลินจนลืมเวลา เด็กคนนี้นี่แย่จริงๆ”
“คุณฟ้าออกไปกับคุณหมอวัฒนาหรือครับ” เสียงสายชลเครียดขึ้นมาทันที
“ค่ะ ตอนนี้ยัยฟ้ากับพี่หมอตัวติดกันเป็นปาท่องโก๋ นี่ยัยฟ้าก็ชวนพี่หมอมางานนี้ด้วยนะคะ บอกว่าต้องการกำลังใจ ไม่รู้จะหวานกันไปถึงไหน”
“คุณแพรหมายความว่ายังไง”
“ตอนนี้ยัยฟ้ากับพี่หมอคบกันอย่างเปิดเผยแล้วน่ะสิคะ” สีหน้าชมพูแพรยิ้มแย้ม ชำเลืองมองสายชล เห็นเขาหน้าเครียดก็ยิ้มสะใจ
ooooooo
อีกมุมหนึ่งในห้องจัดเลี้ยง พิสมัยเดินเข้ามากับเพลินตา พิสมัยมองลูกแล้วเตือนอย่างขัดใจเมื่อเห็นเพลินตาเดินเข้ามาอย่างไม่มั่นใจ บอกลูกเบาๆว่า “ยัยตา! เดินให้มันสง่าผ่าเผยหน่อยซิ!”
“ตาไม่มั่นใจนี่แม่” เพลินตาในชุดที่ด้านหลังคว้านลึก แต่ด้านหน้าปกปิดมิดชิดตอบเสียงอ่อย
“งานนี้ไม่มั่นใจไม่ได้ ลูกต้องอกผายไหล่ผึ่งเชิดหน้าเข้าไว้ รับรองถ้าชาร์ลเห็นลูกในชุดนี้ต้องอ่อนระทวยแน่นอน” พิสมัยลุ้นสุดใจ เพลินตาทำตามที่แม่บอก แต่ก้าวพลาดสะดุดชายกระโปรงตัวเองจนล้มคะมำ
พิสมัยตกใจ แต่สหัสไวมากเข้าคว้าตัวเพลินตารับไว้ทัน เขาถึงกับมองตะลึงในความงามของเธอ พลันก็ร้องโอ๊ยเมื่อถูกเพลินตาตบเข้าที่ตา ตะคอกถามว่า “มองอะไร” แล้วผละออกไป สหัสบอกว่าไม่มองก็ได้ แล้วทำเป็นเมินไปทางอื่น
เพลินตาบอกว่าชาร์ลมองตนได้คนเดียว แล้วชวนพิสมัยไปหาชาร์ลกันดีกว่า ถูกสหัสสกัดบอกทั้งสองว่า
“คุณสองคนจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น ต้องออกไปช่วยผมรับแขกครับ” พูดแล้วก็จับแขนพิสมัยกับเพลินตาพาออกไปพร้อมกัน สองแม่ลูกพยายามสลัดแขนจากสหัส แต่ถูกจับแน่นจนต้องเดินตามเขาไป
ooooooo
ฟ้าลดากับหมอวัฒนามาถึงแล้ว ฟ้าลดาพูดอย่าง คาดหวังว่า ชมพูแพรชวนหมอมางานด้วยแสดงว่าจะมีโอกาสกลับมาคืนดีด้วยใช่ไหม หมอบอกว่าตนไม่อยากคาดหวังหรือคิดอะไรไกลกว่านี้ เพราะแค่ชมพู-แพรโทร.ชวนมางานนี้ ตนก็ดีใจมากแล้ว
“อย่าท้อสิคะ พี่หมอสู้ๆ” ฟ้าลดาปลุกใจ หมอยิ้มเจื่อนๆ บอกว่าสู้ก็สู้ “มันต้องแบบนี้สิ” ฟ้าลดาโอบไหล่หมอด้วยความดีใจ หมอบอกเธอให้ไปทำงานเถอะตนจะอยู่แถวนี้แหละ ให้กำลังใจเธอว่า
“ทำให้เต็มที่นะฟ้า พี่จะเป็นกำลังใจให้”
“พี่หมอให้กำลังใจฟ้าขนาดนี้ฟ้าสู้ตายค่ะ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน หมอวัฒนายกมือลูบหัวฟ้าลดา แล้วต่างแยกกันไป
ที่อีกมุมหนึ่ง สายชลเดินออกจากที่หลบมุม มองฟ้าลดากับหมอวัฒนาอย่างหึงสุดๆ
ooooooo
ทันทีที่ฟ้าลดาเดินไปถึงหลังเวที ก็ถูกสายชล พรวดเข้ามาพูดประชดว่า
“ห่างกันไม่ได้เลยรึไง” ฟ้าลดาหันขวับถามอย่างตกใจว่าพูดอะไร สายชลจิกใส่ว่า “ไอ้หมอวัฒนาไง ไม่เปิดห้องสักห้องล่ะ เผื่อเลิกงานแล้วจะทนกันไม่ไหว”
“คุณชาร์ล...” ฟ้าลดาอุทานอย่างคาดไม่ถึงกับความหยาบคายของเขา พลันก็ตั้งสติได้ ปรับสีหน้าเป็นถามกวนๆ
กลับไปว่า “ฉันไม่เปิดห้องที่นี่หรอก ถ้าฉันจะทำอะไรกับพี่หมอไปทำที่บ้านดีกว่า”
สายชลอึ้งสนิท ทั้งโกรธทั้งหึง ทำท่าจะพุ่งเข้าไป แต่พี่เอกับสหัสเข้ามาพอดี เขาเลยชะงัก
พี่เอบอกว่าฟ้าลดามาแล้วให้รีบไปแต่งตัวกันเถอะ ฟ้าลดาจ้องจิกสายชลอีกครั้งก่อนเดินตามพี่เอไป สหัสจึงหันบอกสายชลว่า แขกทยอยมากันแล้ว สายชลจึงเดินออกไปกับสหัสอย่างหัวเสีย
ooooooo
บรรยากาศงานเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์สายการบิน เซเว่นซีเริ่มแล้ว...
ภาพโปสเตอร์ของฟ้าลดามีอยู่ตั้งแต่ทางเข้าจนถึงข้างใน แขกหรื่อมากมาย นักธุรกิจ นักข่าว เดินกันขวักไขว่ เต็มงาน
สหัสก้าวขึ้นไปที่กลางเวทีอย่างเท่ มองไปที่บรรดาแขกในงาน เอ่ยด้วยน้ำเสียงยินดี...
“ขอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติทุกท่านเข้าสู่งานเปิดตัวพรีเซ็นเตอร์ประจำปี 2011 ของสายการบินเซเว่นซี” เสียงปรบมือต้อนรับกึกก้อง “ปีนี้ทางสายการบินเซเว่นซีได้เปิดเส้นทางบินใหม่สามประเทศด้วยกัน”
สหัสบรรยายพลางก็มีภาพแสดงเส้นทางการบินที่เพิ่มขึ้นสลับกับภาพแขกในงานก่อนประกาศอีกว่า
“และบัดนี้...ขอเชิญทุกท่านชมภาพยนตร์โฆษณามินิซีรี่ย์สามตอนจบได้เลยครับ”
สหัสเดินออกไป ไฟในห้องค่อยๆมืดลง จอโปรเจกเตอร์กลางห้องเลื่อนลงมาช้าๆ
ไม่นานภาพยนตร์โฆษณาสายการบินเซเว่นซีก็ปรากฏขึ้น...
ooooooo
