ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

เกมร้าย เกมรัก

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พอฟ้าลดาเข้าไปในบ้านไม่ทันทำอะไร ชมพูแพรก็เดินอ้าวมาเอาเรื่อง ถามทันทีว่าทำไมต้องโกหกตน ฟ้าลดาตกใจหน้าถอดสี แต่ยังทำใจแข็งถามว่าตนโกหกเรื่องอะไร

“เมื่อคืนพี่โทร.หาเจมส์ เจมส์บอกพี่ว่าไม่มีเพื่อนฟ้าคนไหนที่เพิ่งกลับมา ฟ้าไปไหนมากันแน่” ชมพูแพรถามทั้งที่รู้แก่ใจดี

ฟ้าลดายังปากแข็งยืนยันว่าไปหาเพื่อนจริงๆ เป็นเพื่อนสมัยที่ตนไปแบ็กแพ็กที่ยุโรป ถูกชมพูแพรจับโกหกว่าไหนทีแรกบอกว่าเพื่อนจากอเมริกา ฟ้าลดาก็ตะแบงไปว่า เขาเป็นคนอเมริกันแต่ไปเรียนที่ยุโรป

“แต่เมื่อเช้าพี่เห็นฟ้ากับคุณชาร์ลกลับมาพร้อมกัน แถมเมื่อคืนก็ไม่กลับมาเหมือนกันอีก ฟ้าไม่ได้ไปกับคุณชาร์ลแน่นะ”

ฟ้าลดายืนยันว่าแน่ แล้วขอร้องอย่าโกรธตนเลย ตน ขอโทษที่ทำให้เป็นห่วง ชมพูแพรทำเป็นเชื่อ แต่พอเห็นสร้อยเชือกถักที่ข้อมือฟ้าลดาก็ถามอย่างจับผิดว่าเอาอะไรมาใส่ ฟ้าลดาโกหกว่าเพื่อนซื้อมาฝาก

ชมพูแพรไม่คาดคั้น แต่เดินออกจากบ้านหลังเล็กของฟ้าลดา ไปที่บ้านเช่าของสายชล ไปร้องเรียกที่ประตู ไม่มีเสียงตอบจึงเปิดประตูเข้าไป ได้ยินเสียงฝักบัวในห้องน้ำ เข้าใจว่าเขาอาบน้ำอยู่ จึงเดินเกร่ไปที่โต๊ะ เห็นสร้อยเชือกถักวางอยู่ หยิบขึ้นมาดูเหมือนของฟ้าลดาไม่มีผิด

ชมพูแพรโกรธจี๊ด เดินออกจากบ้านสายชลกลับไปที่บ้านหลังเล็กของฟ้าลดาทันที ฟ้าลดาตกใจที่ชมพูแพรพรวดเข้ามาตรงเข้าไปเอาสร้อยเชือกถักยื่นไปตรงหน้าฟ้า ลดาพูดประชด

“น่าแปลกนะฟ้า สร้อยของคุณชาร์ลเหมือนที่ฟ้าใส่ไม่มีผิด” ฟ้าลดาอึกอักก่อนตอบเลี่ยงๆว่าอาจซื้อจากร้านเดียวกันก็ได้ ชมพูแพรปาสร้อยใส่ฟ้าลดาอย่างแรงตวาดลั่น “เลิกโกหกพี่เสียที! เมื่อคืนฟ้าไปกับคุณชาร์ลมาใช่ไหม”


ฟ้าลดาหน้าถอดสี แต่ยังเสียงแข็ง ยืนยันว่าตนไปกับเพื่อนจริงๆ ชมพูแพรบอกให้เอาเบอร์โทร.ของเพื่อนคนนั้นมา ฟ้าลดาจนมุมนิ่งอึ้ง ชมพูแพรตบหน้าฟ้าลดาสุดแรงเต็มฝ่ามือจนเธอหน้าหันตกใจสุดขีด ถูกชมพูแพรด่าลั่นอย่างโกรธจัด

“แกมันร่านนักใช่ไหมฟ้าลดา! ฉันอุตส่าห์ไปพาแกมาจากไอ้ผัวชาวเกาะโทรมๆของแก แต่แกก็ไม่เคยพอ ทนต่อความต้องการของตัวเองไม่ไหว ก็เลยทอดสะพานให้คุณชาร์ลงั้นเหรอ!!”

ฟ้าลดาน้ำตารื้นถามว่าทำไมพูดกับตนแบบนี้ ชมพูแพรด่าอย่างขาดสติต่อไปอีก

“เพราะมันคือความจริง ทั้งๆที่ฉันหวังดีกับแกมาตลอด แต่แกกลับไม่มีสามัญสำนึก แกทำกับฉันแบบนี้ได้ยังไง??!”

ฟ้าลดาจับแขนชมพูแพร พยายามขอร้องให้ฟังตนก่อน ชมพูแพรแกะมือเธอออกเดินปึงปังออกไป ทิ้งให้ฟ้าลดาทรุดลงกับพื้นร้องไห้อย่างหนัก ว้าวุ่นสับสนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตตน...

ooooooo

เมื่อชมพูแพรกลับมาที่ห้องตัวเอง เธอคว้ากรอบรูปที่ถ่ายคู่กับฟ้าลดาขึ้นมาดูแล้วปาลงพื้นจนแตกเพล้ง

ป้าเนียมกับแหวนมองหน้ากันอย่างตกใจ แล้วรีบขึ้นไปเคาะประตูห้อง ร้องเรียกอย่างตกใจเป็นห่วง จนชมพูแพรเปิดประตูออกมาชักสีหน้าตวาดถามว่ามีอะไร ป้าเนียมบอกว่าได้ยินเสียงของแตกมีอะไรหรือเปล่า

“แล้วเห็นฉันเป็นอะไรไหมล่ะ” ชมพูแพรกระชากเสียงถามแล้วปิดประตูใส่หน้าปัง

ป้าเนียมกับแหวนมองหน้ากันอย่างตกใจอีกครั้ง...

ฟ้าลดากลับมานั่งเศร้า ลูบรอยตบที่แก้ม เสียงด่าของชมพูแพรยังก้องในความรู้สึก ยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บปวด ร้องไห้อย่างเสียใจ

ทันใดนั้น หมอวัฒนามาหาเอาขนมมาฝาก พูดอย่างร่าเริงว่าเป็นขนมเจ้าอร่อยต้องเข้าแถวซื้อเป็นชั่วโมงถึงซื้อได้ ฟ้าลดาเช็ดนํ้าตาจนแห้งแล้ว แต่ใจยังปรับไม่ได้ หมอเห็นเธอเศร้าๆ ถามว่าเป็นอะไร พอเห็นรอยตบที่แก้ม หมอตกใจถามว่าใครทำอะไร เธอปดหมอว่าหกล้ม

“เห็นอยู่ว่าเป็นรอยถูกตบ...ฝีมือคุณชาร์ล?!” ฟ้าลดาปฏิเสธทันทีว่าไม่ใช่ หมอไม่เชื่อพูดเสียงเข้มว่า “เลิกปกป้องเขาเสียทีเถอะฟ้า พี่ไม่รู้หรอกนะว่าฟ้ากับเขามีอะไรกัน แต่พี่พอเดาได้ว่ามันคงไม่ใช่เรื่องดี พี่ทนไม่ไหวที่จะให้เขาทำร้ายฟ้าอีกแล้ว” พูดแล้วหมอวัฒนาพุ่งออกไปด้วยความโมโห

“พี่หมอ...ฟังฟ้าก่อน...พี่หมอ...” ฟ้าลดาร้องเรียกอย่างตกใจแล้วรีบตามไปติดๆ

ooooooo

หมอวัฒนาพุ่งไปที่บ้านเช่า ทุบประตูปังๆ ฟ้าลดา ตามมาบอกว่ามันไม่ใช่อย่างที่หมอเข้าใจ แต่หมอไม่สนใจ ทุบจนสายชลเปิดประตู ทันทีที่ประตูเปิด หมอพุ่งหมัดใส่หน้าเขาทันทีจนสายชลที่ไม่ทันระวังตัวล้มลง ฟ้าลดาตกใจแทบช็อก เห็นหมอตามไปซํ้าอีก เธอพุ่งเข้าร้องห้าม “พี่หมอ...อย่า...”

หมอวัฒนาดันฟ้าลดาให้พ้นทางแล้วเดินเข้าหาสายชลที่เพิ่งลุกขึ้นมา สายชลสวนหมัดไปทันที ฟ้าลดาหน้าตาตื่นกับการชกต่อยกัน ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่ร้องห้าม

แหวนเดินผ่านมาเห็นพอดี ถึงกับเอามือปิดปากอุทาน “แม่เจ้า...” จากนั้นวิ่งแจ้นไปบอกชมพูแพรที่บ้าน อึดใจเดียวชมพูแพรก็มาถึง ตรงเข้าร้องห้าม “หยุดนะพี่หมอ!”

หมอวัฒนายั้งหมัดไม่ทัน ชกเปรี้ยงจนสายชลปากแตก พอชมพูแพรเห็นสายชลปากแตกก็ถลาเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง แต่หันมองหมอด้วยความไม่พอใจ

ตรงนั้น...ฟ้าลดา สายชล ชมพูแพร และหมอวัฒนา ต่างมองหน้ากันในสถานการณ์ที่ตึงเครียด!

ooooooo

เมื่อหยุดการชกต่อยได้ และพากันกลับมาที่บ้านหลังเล็กของฟ้าลดาแล้ว ชมพูแพรเดินมาตรงหน้าหมอวัฒนาตำหนิอย่างไม่พอใจมากว่า

“จะทำอะไรคิดถึงหน้าแพรบ้าง ถ้าเกิดคุณชาร์ลโมโห แล้วถอนหุ้นออกจนหมด พี่หมอจะชดใช้แพรได้รึเปล่า”

“ผมรู้ว่าผมวู่วาม แต่ผู้ชายคนนี้กำลังคุกคามน้องฟ้านะครับ”

ชมพูแพรชะงักมองไปทางฟ้าลดา ฟ้าลดาทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หมอวัฒนาพูดต่ออย่างอัดอั้นมานานว่า

“ครั้งที่แล้ว ที่น้องฟ้าได้รับบาดเจ็บก็เพราะออกไปกับเขา แพรเห็นหน้าน้องฟ้าไหม คุณชาร์ลทำร้ายฟ้านะแพร”

ชมพูแพรมองหน้าฟ้าลดาเห็นรอยตบเป็นปื้นที่แก้ม เธอถามหมอหน้านิ่งๆว่า “พี่หมอเห็นคุณชาร์ลทำงั้นเหรอ”

“ผมไม่เห็น แต่ก็เดาได้ไม่ยาก ผู้ชายคนนี้ไม่น่าไว้ใจ”

ชมพูแพรนิ่งไปนิดหนึ่ง คิดอะไรบางอย่าง แล้วบอกหมอว่า

“แพรจะไปถามเขาว่า มันเป็นอย่างที่พี่หมอบอกจริงรึเปล่า” พูดแล้วปรายตาไปทางฟ้าลดาก่อนเดินออกไป

ooooooo

ครู่เดียว ชมพูแพรก็ไปที่บ้านเช่าของสายชลพร้อมกล่องยา เข้าไปเห็นเขากำลังชกกำแพงอยู่อย่างเจ็บใจ เธอเดินเข้าไปนั่งข้างๆเขา พูดอ่อนหวานว่า

“แพรทำแผลให้ค่ะ” เมื่อเห็นเขาไม่ปฏิเสธ เธอทายาให้พลางเอ่ย “แพรขอโทษคุณชาร์ลแทนพี่หมอด้วยนะคะ เป็นเพราะยัยฟ้าแท้ๆ”

สายชลมองหน้าเธอถามว่าเกี่ยวอะไรกับฟ้าลดาด้วย ชมพูแพรหยิบสร้อยเชือกถักออกมาถามว่า เขาให้ฟ้าลดาใช่ไหม สายชลถามว่าฟ้าลดาบอกหรือ

“ฟ้าไม่ได้บอกแพร แต่ฟ้าบอกพี่หมอ รวมทั้งเรื่องเมื่อคืน” เธออำ มองหน้าเขาอย่างจับพิรุธ

“คุณแพรไม่อยากรู้เหรอครับว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น”

“ก็คงจะเป็นเรื่องเดิมๆ ที่เกิดขึ้นกับยัยฟ้าเป็นประจำ คุณชาร์ลยังไม่รู้จักน้องสาวแพรดี ยัยฟ้าเป็นคนง่าย จนบางครั้งก็ง่ายเกินไป คุณชาร์ลเข้าใจที่แพรพูดใช่ไหมคะ”

เห็นสายชลนิ่งไป เธอพูดต่อเรียบๆ แต่เคลือบด้วยพิษสงที่ทำลายฟ้าลดาอย่างเลือดเย็นว่า

“วัฒนธรรมตะวันตก ทำให้ยัยฟ้าไม่แคร์อะไร แพรไม่โทษคุณหรอกนะคะ เพราะว่าคุณอาจจะทนกับความยั่วยวนของยัยฟ้าไม่ได้ คนที่เคยผ่านผู้ชายมาแล้วนับไม่ถ้วน ก็ไวไฟอย่างนี้แหละค่ะ อย่าไปจริงจังกับยัยฟ้ามากนักเลย”

ชมพูแพรพูดเรียบๆ เหมือนเป็นเรื่องปกติธรรมดาของวัยรุ่นที่ถูกวัฒนธรรมตะวันตกครอบงำ แต่สายชลฟังแล้ว แทบกระอักเลือด!

เมื่อชมพูแพรกลับไปแล้ว สายชลกลับเข้าไปในห้อง ตรงไปยังจุดที่วางสร้อยเชือกถักไว้ก่อนเข้าห้องนํ้า มองหา ค้นหาปรากฏว่าไม่มีแล้ว เขามองสร้อยเชือกถักในมือพึมพำอย่างสงสัย

“ไม่มี...หรือนี่จะเป็นของเรา แล้วคุณแพรมีมันได้ยังไง??”

ooooooo

ที่บ้านหลังเล็ก ฟ้าลดาทำแผลให้หมอวัฒนา หมอขอโทษที่ทำให้เกิดเรื่อง ฟ้าลดาบอกว่าตนต่างหากที่ต้องขอโทษหมอ เพราะตนเป็นต้นเหตุให้หมอต้องเจ็บตัว เธอมองหน้าหมอตัดสินใจบอกว่า ความจริงแล้วสายชลไม่ได้ทำร้ายตน หมอถามว่าถ้าอย่างนั้นใครทำ

ไม่ทันที่ฟ้าลดาจะตอบ ชมพูแพรก็เข้ามาบอกหมอว่ามีเรื่องสำคัญอยากคุยด้วย หมอจึงลุกไป ฟ้าลดามองตามไปใจคอไม่ดี

ชมพูแพรพาหมอไปเดินคุยกันในสวนหลังบ้าน เธอเกริ่นก่อนว่า

“พี่หมอจำได้ไหม มีสองอย่างที่จะทำให้แพรหมดรักพี่หมอนั่นคือการโกหกกับการนอกใจ”

หมอมองหน้าเธอใจไม่ดี ถามว่าต้องการจะบอกอะไรหรือ เธอบอกว่าตนรู้ว่าหมอคิดอย่างไรกับฟ้าลดา หมอติงว่า ไหนเธอบอกว่าจะไม่พูดเรื่องนี้กันอีกแล้วไง ชมพูแพรพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า

“แพรไม่ได้พูดเล่น แพรพูดจริง พี่หมอรู้สึกอะไรกับยัยฟ้า ทำไมแพรจะไม่รู้” หมอยืนยันคำเดิมว่าตนรักฟ้าลดาเหมือนน้องคนหนึ่ง พูดพลางจับแขนเธอบีบเบาๆเหมือนยืนยัน ถูกชมพูแพรปัดมือหมอทิ้ง จ้องหน้าเสียงเข้มใส่ว่า

“เลิกโกหกตัวเองแล้วก็เลิกโกหกแพรเสียที แพรไม่อยากฟัง!”

“แพรต่างหากที่ต้องเลิกโกหกตัวเอง และเลิกโกหกผม แพรปกปิดความรู้สึกที่มีต่อคุณชาร์ลไม่ได้หรอก”

“พี่หมออย่ามาหาเรื่องแพร อย่ามาบอกว่าแพรผิด เพราะคนที่ผิดทั้งหมดคือพี่หมอ หรือพี่หมอจะปฏิเสธว่าที่พี่หมอทำร้ายคุณชาร์ลไม่ใช่เพราะยัยฟ้า แพรจะไม่ทนเป็นคนโง่ให้พี่หมอหลอกอีกต่อไป เราเลิกกัน!!”

หมอวัฒนาแทบล้มทั้งยืน ฝนเริ่มลงเม็ด ชมพูแพรเดินหนีหมอเข้าบ้าน หมอตามไปกอดไว้จากข้างหลัง เอ่ยอ้อน

“แพร...ผมขอโทษที่ผมพูดไม่ดีออกไป แพรอย่าทำอย่างนี้เลยนะ” เธอตวาดให้หมอปล่อย หมอกอดแน่นเข้าไปอีก พูดอย่างสะเทือนใจ “ไม่...ผมไม่ปล่อย ผมรักแพรนะครับ ผมรักแพรมาก แพรอย่าเดินจากผมไปแบบนี้ ผมขอร้อง”

ชมพูแพรพยายามแกะมือหมอออก จนเมื่อแกะสำเร็จเธอหันไปตบหน้าหมออย่างแรงจนหมออึ้ง แล้วเธอก็เดินเข้าบ้านปิดประตูใส่หน้าปัง!

ooooooo

ป้าเนียมมาเจอชมพูแพรที่ห้องรับแขก ป้าถามอย่างตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เวลาเดียวกัน เสียงหมอที่ทุบประตูและตะโกนเรียก “แพร...แพร...” ก็ดังอยู่หน้าบ้าน ป้าเนียมถามว่านั่นเสียงหมอวัฒนาใช่ไหม พลางจะเดินไปเปิดประตู

“ไม่ต้องเปิด ต่อไปนี้อย่าให้หมอวัฒนาเข้ามาในบ้านเราอีก” พูดแล้วเดินออกไป

ป้าเนียมกับแหวนมองกันเหวอ แหวนสาระแนตามเคยว่า “ฉันว่าแล้วว่ามันต้องเกิดเรื่อง งานเข้าแล้วไงป้า”

ป้าเนียมถอนใจหนักหน่วงอย่างเป็นห่วงหมอวัฒนา

หมอยังไม่กลับ ยังยืนเรียกชมพูแพรให้มาคุยกัน

ป้าเนียมเปิดประตูออกไปบอกด้วยความสงสารว่าให้กลับไปก่อนดีกว่า เอาไว้ค่อยคุยกันทีหลัง เพราะเซ้าซี้ไปก็มีแต่จะทำ

ให้หมอแย่ลงไปอีก

หมอวัฒนาจึงเงียบ และกลับไปด้วยหัวใจที่บอบช้ำสาหัส...

ooooooo

หมอวัฒนาขับรถกลับบ้านท่ามกลางสายฝนและอารมณ์ที่เจ็บปวด ปั่นป่วน สับสน ขับรถฝ่าไฟแดงเกือบชนกับรถที่พุ่งมา ดีแต่หมอหักหลบทัน แต่รถก็ตกข้างทางชนต้นไม้โครม...

หมอวัฒนาไม่เป็นไร ลงมาเตะรถระบายอารมณ์  ร้องไห้อย่างสุดที่จะอดกลั้นไว้ได้ ทั้งนํ้าตาและหยาดฝนอาบไปทั้งหน้า

เมื่อกลับถึงบ้าน หมอเอารูปคู่ที่ถ่ายกับชมพูแพรขึ้นมากอดไว้แนบอก นั่งลงอย่างหมดแรงบนโซฟา

ooooooo

วันรุ่งขึ้น ฟ้าลดาอุทานอย่างตกใจเมื่อฟังแหวนที่เอาอาหารเช้ามาให้ที่บ้านหลังเล็กเล่าว่า

“พี่แพรเลิกกับพี่หมอ...แน่ใจนะแหวน”

แหวนตอบอึกอัก พอถูกคาดคั้นก็พูดอย่างมั่นใจว่า

“คิดว่าแน่ค่ะ เมื่อคืนคุณแพรสั่งว่า ต่อไปนี้ไม่ให้

คุณหมอเข้าบ้านอีก แล้วแหวนก็เห็นคุณหมอหน้าเซ้า...เศร้ากลับไปค่ะ”

ฟ้าลดาลุกพรวด สงสารหมอวัฒนาจับใจ จ้ำอ้าวออกไป แหวนเกาหัวแกรก ไม่รู้ว่าเธอจะไปไหน

ooooooo

ฟ้าลดาไปหาชมพูแพรที่บ้าน ชมพูแพรใส่สร้อยเพชรที่สายชลให้ เปิดประตูออกมา พอเห็นฟ้าลดาก็จะปิดประตู ถูกฟ้าลดาดันไว้ บอกพี่สาวว่าขอเวลาหน่อย ไม่นานหรอก

ชมพูแพรมองหน้าน้องเซ็งๆ เดินกลับไป ฟ้าลดาตามเข้ามาอ้อนวอนว่า

“พี่แพรอย่าเลิกกับพี่หมอเลยนะคะ” เธอย้อนถามว่าทำไม ในเมื่อตนไม่ได้รักหมอ “แค่ข้ามคืนพี่แพรจะหมดรักพี่หมอได้ยังไง”

“มันไม่ใช่แค่ข้ามคืน แต่มันเกิดขึ้นมานานแล้ว พี่เพิ่งรู้ว่า ที่ผ่านมา ระหว่างพี่กับพี่หมอไม่ใช่ความรัก พี่เพิ่งเข้าใจว่าความรักเป็นยังไง ตอนที่ได้พบกับคุณชาร์ล” พูดแล้วจ้องหน้าฟ้าลดาอย่างจับความรู้สึก

“เขาบอกรักพี่แพรแล้วเหรอคะ”

“ยัง...แต่พี่รู้สึกได้ว่าเขามีใจกับพี่...” พูดพลางจับสร้อยเพชรที่คอ ยิ้มอย่างมีความสุขขณะพูดต่อ “แค่อ่านสายตา พี่ก็รู้แล้ว”

“พี่แพรกำลังหลงเขา พี่แพรไม่ได้รักเขาหรอกค่ะ”

“ไม่ต้องมาพูดให้พี่ไขว้เขว พี่ไม่รู้หรอกนะ ว่าฟ้ากับเขามีอะไรกันไปถึงไหนแล้ว แต่อย่ามาห้ามพี่รักเขา”

ฟ้าลดาตกใจ บอกว่าตนกับสายชลไม่ได้มีอะไรกัน และตนก็ไม่ได้รู้สึกกับเขาแบบที่พี่คิด ตนไม่ได้รักเขา ถูกพี่สาวสวนมาทันทีว่า ไม่ได้รักเขาแล้วใส่ของที่เขาให้ทำไม

ฟ้าลดาก้มมองสร้อยเชือกถักที่ข้อมือแล้วถอดมันออก ย้ำกับชมพูแพรว่า

“พี่แพรเชื่อฟ้าเถอะนะคะ ฟ้าไม่มีวันรักผู้ชายคนนี้ เขาไม่ใช่คนดี”

“พี่โตแล้ว พี่แยกแยะได้ว่าใครดี ใครเลว ออกไป พี่จะแต่งตัว”

ฟ้าลดาพูดไม่ออก จำต้องกลับออกไป ชมพูแพรมองสร้อยเชือกถักของฟ้าลดาในมือ ยิ้มอย่างร้ายกาจ

ooooooo

ออกจากบ้านชมพูแพร ฟ้าลดาตรงไปที่บ้านเช่าของสายชล เคาะประตูถี่ยิบ สายชลกำลังแต่งตัวจะไปทำงาน เขาเดินมาเปิดประตู พอเห็นหน้าสายชลเท่านั้น ฟ้าลดาก็ผลักอกเขาเข้าไปข้างใน ตามเข้าไประเบิดอารมณ์ใส่ทันที

“คุณมันร้ายกาจที่สุด! พี่แพรเลิกกับพี่หมอสมใจคุณแล้วใช่ไหม คุณทำร้ายผู้ชายที่แสนดีอย่างพี่หมอได้ยังไง!”

สายชลฉุนกึก ถามว่าเป็นห่วงไอ้หมอวัฒนามากนักหรือ ฟ้าลดาตวาดว่าเขาไม่มีสิทธิ์เรียกพี่หมอว่าไอ้ ตอบเขาว่าใช่...ตนเป็นห่วงพี่หมอมาก

“แทนที่จะด่าผม คุณต้องขอบคุณผมมากกว่า เพราะผมทำให้คุณได้ไอ้หมอวัฒนาไป” สายชลประชด ฟ้าลดาถามว่าเขาคิดยังไง “ไม่ต้องมาทำแปลกใจ คุณกับไอ้หมอถึงไหนกันแล้วล่ะ”

สิ้นเสียงสายชล ฟ้าลดาตบหน้าเขาสุดแรง แต่เขาจับมือเธอไว้ทัน ทำให้เห็นว่าที่ข้อมือเธอไม่มีสร้อยเชือกถักแล้ว สายชลเลือดขึ้นหน้าทันที ตะคอกถาม

“สร้อยหายไปไหน!!”

“ทิ้งไปแล้ว” เธอตะคอกตอบ กระชากมือตัวเองกลับ ถูกสายชลจับไหล่ทั้งสองข้างแล้วดันไปจนติดผนัง พูดจนหน้าเกือบติดหน้าเธอว่า

“ผมบอกแล้วใช่ไหม ว่าห้ามถอดออกเด็ดขาด!!”

“ฉันไม่ใช่สัตว์ที่ต้องมีปลอกคอ ฉันไม่ใช่ของของใคร!”

สายชลโกรธจัด ตะโกนบอกว่า “คุณเป็นของผมและคุณต้องเป็นของผมคนเดียว...”

สายชลพยายามจะจูบ ฟ้าลดากลัวสุดขีดร้องห้ามเสียงหลง ทำให้เขาหยุด ถามประชดว่าเกิดจะหวงตัวอะไรขึ้นตอนนี้ ด่าเธออย่างสาดเสียเทเสีย จนฟ้าลดาเตะเข้าที่ขาเขาอย่างแรงจึงหยุดด่าร้องลั่น เธอบอกให้เขาปล่อย เขากลับกดเธอแน่นเข้ากับผนัง

ฟ้าลดากระทืบเท้าเขาอย่างแรง ทำให้สายชลเจ็บจนต้องปล่อย เธอหันไปคว้าเหยือกน้ำสาดน้ำใส่เขาจนเปียกโชก ทำให้สายชลชะงัก อารมณ์เย็นลง เธอจ้องหน้าเขา พูดเสียงเข้มว่า

“จำไว้นะคุณชาร์ล ถ้าคุณทำอะไรพี่สาวฉัน ฉันจะฆ่าคุณ!!”

ฟ้าลดาเดินพรวดๆออกไปแล้ว สายชลยืนอึ้งกับคำขู่ ของเธอ ที่แสดงให้เห็นถึงความเกลียดชังเขาอย่างเข้ากระดูกดำ สายชลทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้อย่างหมดแรง เจ็บปวดและเสียใจอย่างที่สุด...

ooooooo

หมอวัฒนากลับมากอดกรอบรูปคู่ของตนกับชมพูแพรไว้แนบอก หมอหลับตา หน้าซีด ไม่นานมือที่กอดกรอบรูปคลายลงจนกรอบรูปตกแตกดังเพล้ง ทำให้หมอสะดุ้งรู้สึกตัวรีบก้มเก็บ พลันเสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น หมอพยายามทรงตัวลุกขึ้นไปเปิดประตู เห็นฟ้าลดายืนอยู่หน้าประตูรั้ว

ฟ้าลดาใจหายเมื่อเห็นหน้าหมอเศร้าซีดมาก เธอจับแขนหมอ พูดให้กำลังใจว่า

“พี่หมอใจเย็นๆนะคะ พี่แพรทำไปเพราะอารมณ์

ชั่ววูบ ให้เวลาพี่แพรสักหน่อย แล้วพี่หมอค่อยโทร.ไปหา

พี่แพรอีกครั้ง”

“อย่าหลอกพี่อีกเลยฟ้า พี่มีเซ้นส์พอที่จะรู้ได้บ้างว่า ตอนนี้แพรเปลี่ยนใจจากพี่ เขาไม่มีเยื่อใยกับพี่แล้วจริงๆ”

“พี่หมอห้ามท้อเด็ดขาด ฟ้าไม่ยอม พี่หมอเป็นคนเดียวที่ฟ้าจะให้เป็นพี่เขย”

“พี่ยังทำอะไรได้อีกเหรอฟ้า ในเมื่อแพรไม่เหลือเยื่อใยให้พี่แล้ว”

“ได้สิคะ ถ้าพี่หมอยังรักพี่แพร ฟ้าจะช่วยพี่หมอเอง”

หมอวัฒนามองหน้าฟ้าลดาเครียด ถอนหายใจออกมาอย่างแรง ฟ้าลดาได้แต่มองหมอด้วยความสงสาร เห็นใจ

ooooooo

เมื่อฟ้าลดาไปถึงออฟฟิศฟิล์มแฟลช ทั้งเจมส์ ธงไทย แป๊ะกับจุ๊ต่างมองอย่างสงสัย เจมส์ถามเพื่อนๆว่าสังเกตไหมว่า หมู่นี้ฟ้าลดามีท่าทางแปลกๆ จุ๊บอกว่าผู้หญิงที่มีอาการแบบนี้มีอยู่เรื่องเดียวคือ ผู้ชาย

ธงไทยโวยวายว่าไม่ได้เพราะฟ้าลดามีตนแล้ว เนื้อคู่ของเธอต้องตนคนเดียวเท่านั้นเพราะฟ้าลิขิตไว้แล้ว

ทันใดนั้น ฟ้าลดาเดินเข้ามา ทุกคนพากันชะงัก เจมส์บอกเธอว่าเมื่อคืนชมพูแพรโทร.หาตนซักเป็นการใหญ่ว่ามีเพื่อนเธอคนไหนที่เพิ่งกลับจากอเมริกาบ้าง ถามว่า “มีอะไรรึเปล่าฟ้า”

“ฉันมีเรื่องเข้าใจผิดกับพี่แพรนิดหน่อย แต่ว่าตอนนี้ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไปทำงานก่อนนะ” ฟ้าลดาฟังเจมส์แล้วหน้าเสีย พูดเรียบๆแล้วเดินไปเลย

เพื่อนๆมองหน้ากันงงๆ สงสัย แล้วหันมองธงไทยที่อ้างว่าเป็นคู่แท้ของฟ้าลดา เห็นสีหน้าสงสัยเหมือนกัน

ooooooo

วันนี้ ชมพูแพรเอาแฟ้มไปให้สายชลเซ็น เขาพูดอย่างเกรงใจว่าให้เลขาฯเอามาก็ได้ไม่น่าต้องมาด้วย ตัวเองเลย

“แพรอยากเจอคุณค่ะ แพรมีเรื่องสำคัญอยากบอกคุณ” สายชลชะงักถามว่าเรื่องอะไรหรือ เธอมองหน้าเขาเต็มตาบอกเหมือนข่าวดีว่า “แพรเลิกกับพี่หมอแล้ว”

“จริงเหรอครับ” สายชลทำหน้าแปลกใจ ถามว่า “มันเกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับคุณหมอเหรอครับ”

“แพรไม่ได้รักพี่หมอค่ะ ไม่เคยรัก ที่ผ่านมาแพรเข้าใจไปเอง เพราะแพรไม่เคยเจอใคร แพรเข้าใจว่าความผูกพันคือความรัก จนกระทั่ง...แพรมาเจอคุณ” พูดแล้วจับมือสายชลจนชายหนุ่มชะงัก แต่รับรู้ได้จากสายตาที่เธอมองมา

สายชลจับมือเธอออกจากมือตัวเอง แกล้งทำเป็นลำบากใจ บอกเธอว่าตนไม่อยากเป็นมือที่สาม ชมพูแพรบอกว่าเขาไม่ใช่มือที่สาม

“ผมถึงได้พูดว่ามือที่สามไงครับ”

ชมพูแพรยิ้มอย่างปลื้มปีติ ถามว่าแล้วฟ้าลดา ที่เขาเคยบอกว่ารักเธอล่ะ

“ผมเข้าใจไปเองเหมือนกับคุณ แต่ผมว่าตอนนี้เราไม่ควรให้อะไรเกิดขึ้น ผมเห็นใจคุณหมอ ไม่อยากทำให้ใครผิดหวังเหมือนผม ผมเคยเจ็บและเคยผิดหวังมาแล้ว ผมอยากให้คุณคิดให้ดีๆ”

“แพรคิดดีแล้วค่ะ มันอาจจะเป็นเรื่องน่าละอายที่แพรเป็นผู้หญิง แต่กลับมาพูดเรื่องนี้กับผู้ชายก่อน แต่แพรไม่สามารถเก็บมันไว้ได้อีกแล้ว”

สายชลกุมมือเธอไว้หลวมๆ ชมพูแพรส่งสายตาและยิ้มให้ เข้าใจว่าชายหนุ่มมีใจให้ตนเช่นกัน

ooooooo

เจมส์กับธงไทย คุยกับฟ้าลดาจนเธอเล่าเรื่องของสายชลให้เพื่อนทั้งสองฟังแต่เล่าไม่หมด เจมส์พึมพำอย่างสงสัยว่า

“เขาพยายามจะบอกว่าฟ้าเป็นคนที่เขารู้จัก?”

ฟ้าลดาพยักหน้า บอกว่าเขาจะให้ตนยอมรับ แต่ตนไม่รู้จักเขาจริงๆ จะให้ยอมรับได้อย่างไร ธงไทยฟังแล้วบอกว่าน่ากลัว ถามว่ากี่ครั้งแล้วที่เขาพยายามจะเข้าใกล้เธอ ฟ้าลดาชะงักไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเลยบอกไปว่า หลายครั้ง

“ฟ้าจำได้ไหม ตอนที่เราเจอไอ้คุณชาร์ลครั้งแรกที่สวนสาธารณะ มันเรียกฟ้าว่ายังไง”

พอฟ้าลดาบอกว่าเขาเรียกตนว่า “นางฟ้า” ธงไทยก็ตบเข่าฉาดร้อง “โป๊ะเชะ แสดงว่าคุณชาร์ลคิดว่าฟ้ากับผู้หญิงที่ชื่อนางฟ้าเป็นคนเดียวกันมาโดยตลอด”

“ยังมีอีกอย่าง เรื่องราวในโฆษณาสายการบิน เป็นเรื่องจริงของคุณชาร์ล แต่เขากำชับไม่ให้ฉันเล่าให้ใครฟัง”

เจมส์กับธงไทยมองหน้ากันอย่างรู้สึกไม่ดี เจมส์หันไปบอกฟ้าลดาว่า

“ปล่อยไว้แบบนี้ไม่ได้แล้ว เรากลัวว่าหมอนั่นจะทำอะไรฟ้ามากกว่านี้ เรากับไอ้ไทยจะลองหาทางสืบเรื่องเขาดู”

ฟ้าลดาผงะไปเล็กน้อย เพราะความกังวลของเจมส์นั้นบางอย่างเกิดขึ้นแล้ว เธอเก็บอาการปรับสีหน้าโดยเร็ว นิ่งเงียบแต่กังวลใจ

ooooooo

หมอวัฒนายังไม่สามารถทำใจได้กับการตัดรักของชมพูแพร วันนี้เกือบทำงานผิดพลาดเพราะไม่มีสมาธิ แต่ด้วยจรรยาแพทย์ หมอสลัดปัญหาทั้งหมดทิ้งและมีสมาธิในการทำงาน จนสามารถผ่าตัดคนป่วยได้สำเร็จอย่างปลอดภัย ยังความยินดีแก่ญาติผู้ป่วยเป็นอย่างยิ่ง พากันขอบคุณหมอด้วยความปีติยินดี

หมอวัฒนายิ้มรับถอนใจโล่งอกแล้วเดินออกไป แต่แล้วหมอก็ต้องผงะเมื่อเจอชมพูแพรที่มายืนรออยู่

ชมพูแพรเอากล่องแหวนหมั้นมาคืน หมอไม่รับคืน ไม่ว่าจะเป็นของที่ให้ไปรวมทั้งหัวใจด้วย ชมพูแพรพยายามยัดเยียดให้หมอรับคืน อ้างว่าเผื่อหมอจะเจอคนที่เหมาะสมกว่าตน หมอพูดอย่างเจ็บปวดว่าไม่มีใครแทนที่เธอได้

“มีสิคะ ยัยฟ้าไง ถ้าพี่หมอจะรักกับยัยฟ้า แพรไม่โกรธหรอกนะคะ แพรเข้าใจว่าความรักห้ามกันไม่ได้”

“ถึงแม้คุณจะเลิกรักผมแล้ว แต่ก็อย่าพยายามยัดเยียดให้ผมไปรักคนอื่น สำหรับน้องฟ้า ผมรักเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ไม่ได้คิดกับน้องฟ้าเกินเลยไปมากกว่านั้น คนที่ผมอยากสร้างครอบครัวและอยากอยู่ด้วยตลอดชีวิตคือคุณ”

ชมพูแพรนิ่งอึ้ง หมอจับมือเธอ มองอย่างเว้าวอน “ขอโอกาสให้ผมอีกสักครั้ง ผมพร้อมที่จะเปลี่ยนแปลง ผมยอมทำทุกอย่าง ขอร้องนะครับ”

ชมพูแพรมองหมอนิ่งไปอึดใจแล้วดึงมือออก บอกหมอด้วยน้ำเสียงเรียบๆห่างเหินว่า

“แพรไม่ได้มีค่าให้พี่หมอต้องทำขนาดนี้ ตัดใจจากแพร แล้วเริ่มต้นใหม่ซะเถอะนะคะ” เธอยิ้มหวานให้หมอก่อนลุกขึ้นเดินจากไป หมอวัฒนาพูดไม่ออก มองตามชมพูแพรไปปานหัวใจแหลกสลาย

ooooooo

คืนนี้ สายชลมาทานข้าวเย็นกับชมพูแพร เธอดีใจมาก สายชลบอกว่า ตนเข้าใจว่าการทานอาหารคนเดียวนั้นเหงามากขนาดไหน

ระหว่างนั้น แหวนถือถาดยาผ่านไป ชมพูแพรถามว่าเอายาไปให้ใคร แหวนบอกว่าเอาไปให้ฟ้าลดาเห็นบอกว่าปวดหัว ครู่เดียวป้าเนียมก็เดินมาถามชมพูแพรว่าจะให้ยกอาหารออกมาเลยไหม เธอพยักหน้า แล้วเชิญสายชลนั่ง

“คุณแพรนั่งก่อนเถอะครับ ผมขอเข้าห้องน้ำสักครู่” สายชลขอตัว

สายชลไปยืนโทรศัพท์ถึงฟ้าลดา เป็นเวลาที่แหวนเอายาไปให้ฟ้าลดาพอดี เธอไม่รับโทรศัพท์จนสายหลุด ครู่เดียวก็มีเมสเสจจากสายชลอีก ฟ้าลดาหยิบขึ้นมากดอ่าน “ถ้าคุณไม่รับสาย ผมจะไปหาที่บ้าน” จากนั้นก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีก

ฟ้าลดาเดินเลี่ยงไปรับสาย แหวนจอมสาระแนอยากรู้อยากเห็น เมื่อเห็นฟ้าลดาวางถ้วยยาแล้วไปรับสายก็เงี่ยหูฟัง

“มีอะไร” ฟ้าลดาถามเบาๆ ปลายสายถามว่าไม่สบายเป็นอะไร “ไม่เกี่ยวกับคุณ” เธอตอบห้วนๆ

“ต่อปากต่อคำได้แบบนี้ แสดงว่าหายดีแล้ว ถ้าอย่างนั้นมาทานข้าวกับผมที่บ้านคุณแพร”

ฟ้าลดาบอกว่าไม่หิวไม่อยากกินอะไรทั้งนั้น สายชลตอบมาทันทีว่าจะไปตามเธอที่บ้านเดี๋ยวนี้ แหวนจะได้รู้ว่าเราเป็นอะไรกัน ทำให้ฟ้าลดาตกใจหัวเสียที่ทำอะไรสายชลไม่ได้ ต้องถูกเขาข่มขู่และกระทำเอาตามใจชอบฝ่ายเดียว

ooooooo

ที่โต๊ะอาหารบ้านชมพูแพร อาหารตั้งเต็มโต๊ะแล้ว ชมพูแพรยิ้มแย้มมีความสุขมากที่ได้อยู่ตามลำพังกับสายชล ทันใดนั้น เธอหุบยิ้มเมื่อเห็นฟ้าลดาเดินเข้ามา ถามแบบมะนาวไม่มีน้ำว่า มาทำไม พอรู้ตัวก็ถามเสียงอ่อนลงว่า

“เออ...เห็นแหวนบอกว่าเราปวดหัว นี่ค่อยยังชั่วแล้วเหรอ”

“ทานยาเข้าไปก็หายแล้วค่ะ”

แหวนฟังแล้วชะงักเพราะเห็นอยู่ว่าฟ้าลดายังไม่ได้ทานยาที่ตนเอาไปให้ ส่วนสายชลก็พูดประชดว่าทานยาอะไรหายทันใจดีจัง ฟ้าลดารู้ว่าถูกประชดแต่ต้องอดกลั้นไว้ สายชลลุกขึ้นเลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งข้างเขา และชมพูแพรนั่งอีกข้างหนึ่งของเขา ชมพูแพรถามอย่างไม่หายสงสัยว่า “แล้วตกลงเรามาทำไม”

“ผมโทร.ชวนคุณฟ้ามาทานข้าวด้วยกันน่ะครับ” สายชลตอบแทน ทำให้ชมพูแพรอึ้งไป มองสายชลอย่างไม่เข้าใจและหึงในที

ooooooo

บรรยากาศที่โต๊ะอาหารน่าอึดอัด สายชลเหลือบมองฟ้าลดาที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทาน เขาทำเป็นหันไปดูแลชมพูแพรตักซุปใส่ชามให้เธอ ครั้นเธอจะตักทานเขารีบบอกว่าน้ำซุปร้อน ตนเป่าให้ก่อนดีกว่า ว่าแล้วก็เอาซุปไปเป่า ทำให้ชมพูแพรรู้สึกดีมากๆ ส่วนฟ้าลดาสังเกตอย่างระแวงว่าสายชลจะมาไม้ไหนอีก แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ

สายชลเห็นฟ้าลดาไม่มีปฏิกิริยาอะไร ก็เอาอกเอาใจชมพูแพรยิ่งขึ้น กระทั่งจะป้อนน้ำซุปให้ เธอบอกว่าทานเองได้ เขาก็พูดอ้อนว่า “แต่ผมไม่อยากให้คุณทานเอง” ทำเอาเธอปลื้ม แต่พอเขาป้อนให้เธอกลับทำหก สายชลรีบเอากระดาษเช็ดให้ทำให้ชมพูแพรรู้สึกปลาบปลื้มจนบอกไม่ถูก

แต่หลังจากนั้น สายชลก็หันมาเอาอกเอาใจฟ้าลดาแบบเดียวกับที่ทำกับชมพูแพร แต่ถูกเธอปฏิเสธบอกว่าตนอิ่มแล้ว เขาแกล้งถามว่าทำไมทานน้อยจัง ฟ้าลดาตอบประชดว่า

“เบื่อ!” พอเห็นสายชลแทบสำลัก เธอพูดต่อไปว่า “เบื่อข้าวน่ะค่ะ ช่วงนี้กินอะไรก็ไม่อร่อย สงสัยราหูจะเข้า วันไหนว่างๆจะไปทำบุญล้างซวย” พูดแล้วยกน้ำขึ้นดื่มเอ่ย “ฟ้าขอตัวนะคะพี่แพร ฟ้าง่วง”

ฟ้าลดาลุกไปแล้ว สายชลมองตาม ชมพูแพรมองเขาอย่างไม่พอใจ พูดดักคอว่า “อย่าบอกนะคะว่าอิ่มอีกคน”

“ยังครับ” สายชลตอบแล้วก้มหน้าทานข้าวต่อ แต่ใจกังวลเรื่องฟ้าลดา

ooooooo

หมอวัฒนามีไข้สูง ล้มจนลุกไม่ขึ้น ขณะพยายามไปเอาน้ำดื่ม แต่ยังมีสติโทรศัพท์บอกฟ้าลดา เธอรีบขับรถไปทันที ชมพูแพรกับสายชลเห็นฟ้าลดาขับรถออกไป สายชลพึมพำอย่างไม่พอใจว่า “ไหนบอกว่าง่วง” ชมพูแพรได้ทีสาดโคลนทันทีว่า “ก็คงเป็นข้ออ้างมากกว่า นี่คงออกไปเที่ยวที่ไหนสักแห่ง เด็กสมัยนี้ก็เป็นแบบนี้แหละ”

เมื่อฟ้าลดาไปถึงบ้านหมอวัฒนา เธอดูแลอย่างดีจนหมอรู้สึกดีขึ้น หมอขอบใจที่มาดูแล

“ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่หมอ พี่หมอก็เหมือนพี่ชายแท้ๆของฟ้านะคะ ฟ้าว่าพี่หมอขึ้นไปนอนพักบนห้องดีกว่า”

หมอวัฒนาพยักหน้า เธอจึงประคองหมอขึ้นห้องนอน จึงเห็นกล่องแหวนแต่งงานที่ชมพูแพรเอามาคืน หมอบอกว่า

“แพรเอาแหวนแต่งงานมาคืนให้พี่ พี่อ่อนแอมากใช่ไหมฟ้า”

“ไม่เลยค่ะ พี่หมอไม่ได้อ่อนแอ พี่หมอห้ามคิดแบบนี้เด็ดขาด แล้วก็ห้ามท้อด้วยนะคะ พี่หมอต้องเอาพี่แพรคืนมาให้ได้”

หมอวัฒนาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น ฟ้าลดาสงสารมาก เธอกอดหมอไว้อย่างปลอบใจ

ooooooo

เมื่อกลับเข้าห้องนอน ชมพูแพรมองตัวเองในกระจกอย่างมีความสุขกับอาหารมื้อพิเศษกับสายชล พลันก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ป้าเนียมเอาผลไม้มาให้ เป็นมะละกอสุกสีสวยน่าทาน ชมพูแพรบอกให้วางไว้ ป้าเนียมวางแล้วพูดลอยๆว่า

“เห็นมะละกอแล้วคิดถึงคุณหมอนะคะ คุณหมอเธอชอบทานมะละกอมาก”

ชมพูแพรชักสีหน้าทันที ถามว่าป้าต้องการพูดอะไรกันแน่ ป้าเนียมพูดอย่างระมัดระวังว่า

“คุณหมอเธอรักคุณแพรมากนะคะ เธอดูแลคุณแพรอย่างดี เสมอต้นเสมอปลาย คุณหมอเป็นผู้ชายที่เหมาะสมที่สุดที่จะปกป้องคุณแพรไปจนชั่วชีวิต”

ชมพูแพรลุกพรวดขึ้นยืนทันที พูดเสียงเข้มว่า “ป้าไม่มีสิทธิ์มาบอกว่าใครเหมาะสมหรือไม่เหมาะสมกับแพร ชีวิตเป็นของแพร แพรรู้ว่าใครคู่ควรกับแพรที่สุด ป้าเป็นแค่แม่บ้าน หน้าที่ของป้าชัดเจนอยู่แล้ว การทำอะไรเกินหน้าที่ มันไม่น่าชื่นชมหรอกนะคะ”

“ป้าขอโทษค่ะ ที่ป้าพูดไปเพราะป้าหวังดี” ป้าเนียมเดินหน้าจ๋อยออกไป ชมพูแพรจ้องที่ประตูแววตากร้าว กำมือแน่น

ooooooo

หมอวัฒนาผละออกจากกอดของฟ้าลดาทั้งน้ำตา ขอบใจที่มาดูแล บอกว่าตนดีขึ้นแล้ว ฟ้าลดาบอกว่าถ้าหมอมีอะไรให้ตนช่วยได้ให้บอก ตนยินดีช่วยทุกอย่าง

หมอขอบใจฟ้าลดา บอกให้กลับบ้านได้แล้ว ก็พอดีมีเสียงมือถือเข้า ฟ้าลดาดูแล้วเห็นชื่อชาร์ลเธอกดปิดเครื่องทันที หมอถามว่าทำไมไม่รับล่ะ เธอปดว่าไม่รู้ใคร นิ่งไปนิดหนึ่งแล้วเปลี่ยนใจบอกหมอว่าคืนนี้ขออยู่ดูแลหมอดีกว่า หมอบอกว่าตนดีขึ้นแล้วกลับไปเถอะ

“ไม่ค่ะฟ้าเป็นห่วง ให้ฟ้าอยู่เป็นเพื่อนนะคะ ฟ้าจะลงไปนอนข้างล่าง ฟ้าอยากชดใช้แทนพี่แพร ฟ้าจะได้สบายใจ อย่าปฏิเสธฟ้าเลยนะคะ”

หมอมองหน้าเธอนิ่งอย่างครุ่นคิดแล้วพยักหน้า ฟ้าลดายิ้มให้ บอกหมอว่า

“ถ้างั้น วันนี้ฟ้าเป็นหมอ ส่วนพี่หมอเป็นคนไข้ และคนไข้ก็ต้องนอนได้แล้ว” ฟ้าลดาพยายามทำอารมณ์แจ่มใส ทั้งที่ใจไม่สงบเลย

ooooooo

สายชลกลับไปถึงบ้าน มองไปที่บ้านหลังเล็กเห็นดับไฟมืดก็หงุดหงิด ครั้นโทร.เข้ามือถือของฟ้าลดาก็ปิดเครื่อง

ฟ้าลดาโทร.บอกชมพูแพรว่าหมอไม่สบาย ชมพูแพรถามว่าเขาโทร.บอกหรือ

“ค่ะ...นี่ฟ้าอยู่บ้านพี่หมอ คืนนี้ฟ้าไม่กลับบ้านนะคะจะอยู่เป็นเพื่อนพี่หมอ

ชมพูแพรบอกว่าดีแล้ว แล้วโทร.มาบอกตนทำไม ฟ้าลดาจึงตัดสินใจพูดว่า

“พี่แพรไม่ห่วงพี่หมอบ้างหรือคะ พี่หมอเขาเสียใจเรื่องพี่แพรมากจนล้มป่วย” ถูกชมพูแพรย้อนถามว่าพูดแบบนี้จะบอกว่าตนเป็นคนผิดใช่ไหม ฟ้าลดาถามสวนทันทีเช่นกันว่า “หรือมันไม่ใช่”

“ยัยฟ้า!”

“ฟ้าไม่ขออะไรพี่แพรมากหรอกค่ะ ถ้าพรุ่งนี้พี่แพรว่าง กรุณามาหาพี่หมอหน่อยเถอะนะคะ” พูดจบฟ้าลดาวางสายทันที

ชมพูแพรไม่พอใจมาก ปามือถือลงบนเตียงอย่างหัวเสีย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”

"นาว ทิสานาฏ" นางนาคีสวยสง่า ประชัน "บลิว-การ์ตูน" ฟิตติ้งละคร “สร้อยนาคี”
16 มิ.ย 2564

12:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 16 มิถุนายน 2564 เวลา 12:10 น.