รักออกอากาศ
ตอนที่ 4
ที่แคร่ใต้ถุนบ้านลุงกำโป๊ง ลุงแกนั่งถือแก้วยาดองอยู่ ข้างๆยังมีขวดโหลยาดองวางอยู่สองขวด พอดีเจ้าคุณกลับมาถึง ลุงถามว่ากินข้าวมาหรือยัง พลางโบ้ยหน้าไปข้างๆบอกว่า เก็บไว้ให้แล้วกินเสีย
เจ้าคุณชะเง้อมองกับข้าวแล้วเบ้หน้า บอกว่ากินมาแล้ว อวดว่าวันนี้ได้กินทั้งหมูทอด ข้าวเหนียว น้ำพริกหนุ่ม ต้มยำอิ่มมากๆเลย พลางเอามือลูบท้องทำยืด
ลุงเหล่มองอย่างหมั่นไส้ถามว่ากินที่ไหน หรือไปขโมยใครเขากิน
“นอกจากจะมีของอร่อยๆกินแล้ว นี่...” เจ้าคุณเอาแบงก์ร้อยตบแหมะลงที่แคร่ “เงิน...ค่าจ้างเก็บใบชาของฉัน”
“แค่ร้อยเดียว” ลุงกำโป๊งเบ้ปากพลางยกยาดองดื่ม ถูกเจ้าคุณคว้าหมับบอกว่าหิวน้ำพอดี ลุงคว้าคืนเอ็ดว่า “น้ำบ้านเอ็งน่ะสิ ยาดองของดีเว้ย กรึ๊บเดียวหลับสบาย อันนี้แบ่งให้ไม่ได้ ของดีมีน้อย” ว่าแล้วลุงก็อุ้มขวดโหลยาดองไปเก็บ
เจ้าคุณมองตาม เลยรู้ว่าแกเอายาดองไปเก็บไว้ที่ไหน
เจ้าคุณกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ นึกถึงยาดองของลุงที่แกคุยอวดสรรพคุณว่า “กรึ๊บเดียวหลับสบาย” เลยลุกย่องไปอุ้มมาขวดโหลหนึ่ง วางที่แคร่ยิ้มแฉ่งตาวาวพึมพำ “ของดี...หลับสบาย...”
ooooooo
รุ่งเช้า ลุงกำโป๊งกับไส้อั่วจะออกไปทำงาน ได้ยินเสียงกรนสนั่น เดินไปดูเห็นเจ้าคุณนอนอุตุอยู่ที่แคร่ พอลุงเห็นขวดโหลยาดองเปล่าวางอยู่ หยิบขึ้นมาดูบ่นอย่างเสียดาย “ไอ้เวร...ล่อซะหมด”
ไส้อั่วพยายามปลุกเจ้าคุณ ลุงบอกว่าไม่ต้องปลุกปล่อยให้นอน น็อกแบบนี้มีหวังถึงเย็น ทิ้งไว้อย่างนี้แหละ แล้วพากันออกไป
ที่หน้าบ้านสมใจ คนงานให้ช่วยกันเร่งขนใบชาขึ้นรถกลัวจะไม่ทันส่งลูกค้า สมใจมองหาเจ้าคุณไม่เห็นมาทำงาน ก็หัวเสีย ไปตามที่บ้านลุงกำโป๊ง เห็นเจ้าคุณ ยังนอนอุตุอยู่ที่แคร่ใต้ถุนบ้านก็ปราดเข้าไปปลุก ปลุก อย่างไรก็ไม่ตื่นเลยเงื้อมือจะฟาด
ทันใดนั้น เจ้าคุณคว้าแขนสมใจดึงลงไปนั่งข้างๆ พลางพูดน้ำตาไหล
“พ่อ...ผมขอโทษนะครับ พ่อครับ...พ่อ...” สมใจชะงักมองอึ้งเห็นน้ำตาเจ้าคุณไหลก็ตกใจ พริบตานั้นเจ้าคุณดึงเธอเข้าไปกอดแน่น สมใจตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก
ooooooo
ที่ทางเดิน หวานเจี๊ยบปั่นจักรยานมาอารมณ์ดี ที่ตะกร้าหน้าจักรยานมีกระติกน้ำแดงวางอยู่ หวานเจี๊ยบยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ คาดหวังว่าถ้าเจ้าคุณได้ดื่มน้ำหวานของตนต้องชื่นใจไปตลอดวันแน่ๆ
ที่ข้างหลังหวานเจี๊ยบ ปลัดจืดขี่มอเตอร์ไซค์ตามมา บีบแตรขอทาง หวานเจี๊ยบหันไปถามว่าบีบแตรทำไม พอหันกลับมาจักรยานก็เบ้ออกนอกทางจะชนต้นไม้ หวานเจี๊ยบตกใจทำจักรยานล้ม น้ำแดงหกตัวเองก็เจ็บ
ปลัดขี่มอเตอร์ไซค์มาดู พูดเยาะ “ไม่สวยแล้วยังซุ่มซ่ามอีก” แล้วเร่งเครื่องไปเลย หวานเจี๊ยบโมโหอ้าปาก จะด่าแต่กลับไอค่อกแค่กเพราะฝุ่นเข้าคอ เลยด่าไม่ทัน
ที่ใต้ถุนบ้านลุงกำโป๊ง สมใจดิ้นขลุกขลักในกอดของเจ้าคุณ กระชากตัวอย่างแรงออกมาได้ แต่ เสียหลักล้มทับเจ้าคุณเข้า ซบอยู่กับอกเปลือยอุ่นล่ำของเจ้าคุณเต็มตัว ทำเอาสมใจสะท้านหวั่นไหวใจเต้นแรง
พอดีเจ้าคุณลืมตาเห็นหน้าสมใจลอยอยู่ใกล้หน้าตัวเองก็ตกใจ ต่างผงะ
ปลัดจืดมาถึงเห็นภาพบาดตาพอดี พุ่งเข้าไปตวาด “นายขุนทอง! แกทำอะไรใจ๋!!”
หวานเจี๊ยบมาเห็นเช่นกัน โวยวายว่าสมใจปล้ำ อ้ายขุนทอง พอสมใจบอกว่าตนไม่ได้ปล้ำ ปลัดจืดได้ทีหาว่า ถ้างั้นก็ไอ้ขุนทองปล้ำสมใจ หวานเจี๊ยบกลับลำโวยวายว่าไอ้ขุนทองปล้ำสมใจ
“เฮ้ย! หยุด ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาและเขาก็ไม่ได้ทำอะไรฉัน”
ทั้งปลัดจืดและหวานเจี๊ยบไม่เชื่อเพราะเห็นเต็มตาว่ากอดกันกลม พอดีเจ้าคุณรู้สึกตัวลุกขึ้นมากุมหัวแผดร้อง
“โอ๊ย...ปวดหัวเว้ย...”
สมใจเลยดึงปลัดจืดกับหวานเจี๊ยบออกไปคุยที่หน้าบ้าน
ooooooo
ฟังสมใจชี้แจงแล้ว ปลัดโวยวายว่าครั้งที่แล้วก็ถูกขุนทองจูบ หวานเจี๊ยบผสมโรงว่าครั้งนี้ก็ถูกกอดอีก มันยังไงกันเนี่ย
“ครั้งที่แล้วมันเป็นอุบัติเหตุ และครั้งนี้ก็เป็นอุบัติเหตุเหมือนกัน ไม่ได้จูบไม่ได้กอดทั้งนั้น”
ปลัดถามประชดว่าอุบัติเหตุบ่อยไปรึเปล่า หวาน–เจี๊ยบผสมโรงตามเคย สมใจแขวะว่า เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะ
ปลัดมองหน้าสมใจอย่างกังวล ขอร้องว่า “ใจ๋...ใจ๋ต้องสัญญากับผมนะว่าใจ๋จะไม่ชอบนายขุนทอง” หวาน–เจี๊ยบแทรกขึ้นว่าต้องสัญญากับตนด้วย สมใจตอบโดยไม่ต้องคิดว่าตนไม่มีทางชอบอยู่แล้ว แต่พอหวานเจี๊ยบบอกให้สัญญา สมใจย้อนถามว่าทำไมต้องสัญญา ปลัดตีขลุมว่า “ไม่ยอมสัญญาแสดงว่าชอบมันงั้นหรือ”
“บ้ากันไปใหญ่แล้ว ที่ไม่สัญญา เพราะเรื่องนี้ไม่มีวันเกิดขึ้น...”
พอดีลุงกำโป๊งกลับมา ร้องถามว่า มาโวยวายอะไรกันหนวกหูจริงๆ ปลัดรีบไปเอาวิทยุที่มัดกับเบาะหลังรถมาให้บอกว่าเอาวิทยุมาให้ลุงซ่อม ลุงกำโป๊งรับวิทยุแล้วหันถามสองสาวว่า “แล้วเอ็งสองคนมาทำไม?”
ooooooo
ลุงกำโป๊งเอากาแฟเข้มๆมาให้เจ้าคุณดื่มให้สร่างเมา โดยมีสมใจ ปลัดจืด และหวานเจี๊ยบมุงดูอยู่ ลุงบ่นว่าใครเขาให้กินเข้าไปทั้งโหล แค่แก้วเดียวก็เดี้ยงแล้ว เจ้าคุณตอบเสียงอ่อยว่า ก็ตนนอนไม่หลับ สมใจเลยบอกว่า ถ้างั้นวันนี้ไม่ต้องไปทำงาน แต่พรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้า เจ้าคุณตอบไปแบบมึนๆงงๆ บอกลุงกำโป๊งว่าตนไม่ไหวแล้วขอไปนอนต่อก่อน
สมใจยังติดใจเรื่องพ่อของเจ้าคุณ บอกลุงว่าได้ยินเจ้าคุณเพ้อเรียกพ่อและร้องไห้ ถามว่ามันเกี่ยวกับที่ทำให้เจ้าคุณติงต๊องหรือเปล่า
ลุงกำโป๊งสวมรอยทันทีว่าใช่ แล้วตีหน้าเศร้าเล่าว่า เพราะสาเหตุนี้แหละทำให้ขุนทองสะเทือนใจจนกระเทือนไปถึงสมองเลยทำให้ติงต๊องอย่างที่เห็นนี่แหละ ปลัดจืดถามว่าพ่อเขาเป็นอะไรหรือ ลุงตีบทแตกร้องไห้โฮๆพูดไปร้องไห้ไปว่า
“พ่อไอ้ขุนทองมันโดนควายขวิดตาย...ฮือๆๆ...”
ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วอยู่ในห้องคอนโทรลถึงกับสำลักกาแฟ บ่นว่าไปกันใหญ่แล้ว กิ่งแก้วพูดลอยๆขออภัยเจ้าคุณด้วย
ooooooo
เอมี่อัดอั้นมากที่ต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณหญิงแม่ต่อไป เวลาที่คุณหญิงแม่ไปกวาดลานวัด เอมี่ก็หลบๆเลี่ยงๆอู้ไปเรื่อย ขณะเอมี่กำลังมองคุณหญิงแม่อย่างสมเพชนั่นเอง แมทธิวแอบมาพบ แล้วพาหลบไปทำกิจกรรมสนุกๆด้วยกัน
แมทธิวพาเอมี่ไปที่ร้านนวด ระหว่างนั้น แมทธิวพูดถึงเจ้าคุณอย่างไม่พอใจว่า
“อยู่กรุงเทพฯน่าเบื่อ มีแต่คนพูดถึงแต่ไอ้คุณกันทั่วบ้านทั่วเมือง ถุย! ไอ้ขุนทอง...”
ป้าหมอนวดไม่พอใจที่บังอาจมาถุยใส่ไอ้ขุนทองที่ตนกำลังคลั่งไคล้ พอต่อว่าโต้เถียงกับแมทธิวขึ้นมา บรรดาคุณป้าหมอนวดทั้งหลายก็รุมกันเข้ามาช่วยป้าหมอนวดคนนั้น ทั้งยังสั่งแมทธิวให้ขอโทษด้วย แมทธิวจำต้องขอโทษอย่างขอไปที
พวกป้าๆปรามว่าต่อไปอย่ามาว่าไอ้ขุนทองของตนอีก เอมี่หมั่นไส้เลยแสดงตัวว่าตนนี่แหละเป็นแฟนตัวจริงของเจ้าคุณถูกพวกป้าปฏิเสธ ยืนยันยังไงเสียได้ขุนทองก็ต้องได้กับไอ้ไม้อัดคนเดียวเท่านั้น
เอมี่สงสัยว่าใครคือไอ้ไม้อัด แมทธิวบอกว่า เป็นลูกสาวเจ้าของไร่ชาเขียวที่เจ้าคุณไปทำงานด้วย ทั้งยังเล่าอย่างสะใจว่าตอนนี้เจ้าคุณทั้งเก็บใบชา ทั้งเลี้ยงหมู หมดสภาพความเป็นไฮโซแล้ว แต่แล้วก็หน้าบึ้งเมื่อเล่าต่อไปว่า
“แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ดันโด่งดังขึ้นมาอย่างที่คุณเห็นยัยป้าคนนั้น ซึ่งมันเป็นอะไรที่ผมยอมไม่ได้ ...เพราะฉะนั้น...เอมี่คุณจะต้องดึงนังคุณหญิงแม่ให้กวาดใบไม้ในวัดต่อไปอีก อย่าให้มันกลับออกมาตอนนี้เด็ดขาด”
เอมี่โวยวายว่าตนไม่ไหวแล้ว แมทธิวเสียงแข็งว่า “ต้องไหว!! เพราะผมไม่ต้องการให้นังคุณหญิงแม่
ออกมาขัดขวางแผนการของผม” เอมี่ถามว่าแผนการอะไร แมทธิวยิ้มร้ายบอกว่า “เก๊าะแผนยำเละไอ้ขุนทองน่ะสิ ผมจะยำมันให้เละ ดูสิว่าคราวนี้มันจะยังเป็นขวัญใจของใครๆ อยู่รึเปล่า ฮ่าๆๆๆ”
กว่าเอมี่จะกลับถึงห้องพักก็ดึกแล้ว คุณหญิงแม่ถามว่าหายไปไหนมา เอมี่บอกว่าไปนั่งวิปัสสนาในป่าช้ามา ทำเอาคุณหญิงแม่ทึ่งว่านี่เป็นการฝึกสมาธิขั้นสูงสุดทีเดียว พูดอย่างปลื้มปีติว่า “คุณแม่ภูมิใจในตัวหนูมี่จริงๆ”
หลังจากคุยโวจนคุณหญิงแม่เชื่อและชื่นชมแล้ว เอมี่บอกว่า
“ถ้าคุณหญิงแม่อยากแอดวานซ์ได้เท่ามี่ คุณหญิงแม่ก็ต้องอยู่ปฏิบัติธรรมต่ออีกหน่อยนะคะ เออะ...เจ้าคุณจะได้ได้บุญเยอะๆ”
“จ้ะๆ แม่จะอยู่นานๆเลย เฮ้อ...แต่ก็คิดถึงลูกคุณจังเลย ป่านนี้คงกินอิ่มนอนหลับรับกุศลจากแม่จนตัวกลมไปแล้ว”
ooooooo
นับวันสมใจก็ระแวงเจ้าคุณมากขึ้น เพราะนอกจากไม่ประสาอะไรกับการใช้ชีวิตทั่วไปแล้ว แม้แต่มอเตอร์ไซค์ก็ขี่ไม่เป็นแต่ก็ไม่เซ้าซี้สั่งงานว่า วันนี้ต้องไปส่งของกับแคบหมู เขารับงานแล้วขึ้นรถไปกับแคบหมู
จากการไปส่งของกับแคบหมูวันนี้ เจ้าคุณจึงได้เห็นถึงความคล่อง แสบ และเค็มของเจ้าแคบหมู ที่เมื่อมาส่งของแล้วบอกราคาว่า 853.50 สตางค์ เจ้าของร้านต่อรองเหลือตัวเลขกลมๆถ้วนๆ 800 บาท แคบหมูตอบตกลง แต่สั่งขุนทองให้ขนของกลับถุงครึ่งเท่าราคาที่ลดลง
“เฮ้ย เอาชากลับไปทำไม” เจ้าของร้านตกใจ แคบหมูบอกว่าเงินลดของก็ต้องลด เจ้าของร้านส่ายหน้าบ่น “งกจริงๆนังแคบหมู...” เจ้าของร้านเลยต้องจ่ายเต็มตามราคาที่แคบหมูบอก แคบหมูจึงสั่งเจ้าคุณกับคนงานให้กลับได้
เจ้าคุณเดินตามแคบหมูออกมา อดยิ้มไม่ได้กับความคล่องและเค็มของแคบหมู
ooooooo
เพื่อยำเจ้าคุณให้เละอย่างที่บอกเอมี่ไว้ แมทธิวส่งนักเลงสามคนไปดักเล่นงานเจ้าคุณถึงที่ร้านหวานเจี๊ยบน้ำแข็งไส
บังเอิญวันนี้ดำเกิงไปกร่างที่ร้านน้ำแข็งไส เห็น หวานเจี๊ยบใส่เสื้อคอกว้างไสน้ำแข็งก็ทำเป็นขอน้ำแข็งไสเยอะๆ เพื่อจะดูเนินอกขาวๆของหวานเจี๊ยบ พอหวานเจี๊ยบรู้ตัวก็โมโหสาดน้ำแข็งไสใส่ดำเกิงเต็มหน้า
แคบหมูกับเจ้าคุณมายืนดูอยู่ แคบหมูหัวเราะชอบใจ ในขณะที่เจ้าคุณแค่อมยิ้ม ถูกดำเกิงหาว่าหัวเราะเยาะตน สั่งเคนกับติ๊กสมุนคู่ใจลุยเจ้าคุณ แต่สองสมุนไม่กล้า แคบหมูเลยชวนเจ้าคุณกลับ
ดำเกิงเสียหน้ามาก ออกมาดักหน้าบอกว่า “กลับไม่ได้ ต้องมีเรื่องก่อน” แคบหมูดูท่าดำเกิงไม่กล้า บอกเจ้าคุณว่าจะต่อยกันเมื่อไหร่ให้เรียกด้วย ตนจะไปกินโจ๊กก่อน
ดำเกิงไม่ยอมเสียหน้า เดินเข้าหาเจ้าคุณชกวืด แต่ถูกเจ้าคุณเหวี่ยงหมัดใส่จนถลำไปหัวทิ่มใส่โต๊ะข้างๆ ที่มีชายต่างถิ่นสามคนนั่งอยู่ ที่แท้ทั้งสามเป็นคนที่แมทธิวส่งมาเล่นงานเจ้าคุณ พอดำเกิงหัวทิ่มใส่โต๊ะ มันเลยลุกขึ้นมาเอาเรื่อง อัดดำเกิงเสียน่วม เจ้าคุณทนไม่ได้ เดินอาดๆเข้าไปบอกว่า
“อย่าหมาหมู่สิวะ!”
นักเลงต่างถิ่นทั้งสามมองหน้าเจ้าคุณแล้วชะงัก จำได้ว่าเป็นคนในรูปที่แมทธิวสั่งให้มาเล่นงาน พวกมันตะโกนทบทวนคำสั่งของแมทธิวที่ว่า “อัดมันให้น่วม ยำมันให้เละ!” แล้วมันก็รุมกันเข้ายำเจ้าคุณ
ooooooo
ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วดูทีวีอยู่ในห้องคอนโทรล ไม่รู้ว่าสามคนนั้นเป็นใคร เห็นมันรุมยำเจ้าคุณก็ตกใจ พวกลูกน้องกรูกันมาดูทีวีงงๆ
ส่วนแคบหมูกินโจ๊กไม่ทันหมดชาม ก็รีบลุกขึ้นบอกหวานเจี๊ยบว่าตนต้องรีบไปตามปลัด พลางสั่งคนขับรถให้รีบไป
พวกนักเลงต่างถิ่นที่รุมเจ้าคุณอยู่ ถูกหวานเจี๊ยบเอาไม้ที่จับน้ำแข็งสำหรับไสมีตะปูตอกเป็นแถวๆ ตบหน้านักเลงต่างถิ่นคนหนึ่ง ตะปูปักหน้าคาอยู่อย่างนั้นจนมันร้องจ๊าก ส่วนแม่ค้าขายโจ๊กก็เอาโจ๊กร้อนๆสาดใส่อีกคน
ฉากตะลุมบอนกันออกทีวี บรรดาแฟนที่ติดตามรายการอยู่ พากันร้องเชียร์เจ้าคุณให้สู้ๆ ดำเกิงเห็นเจ้าคุณสู้กับพวกนักเลงต่างถิ่นโดยมีพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นเข้ามาช่วยเจ้าคุณ จึงเข้าไปช่วยบ้าง สุดท้ายพวกนักเลงต่างถิ่นก็พากันใส่ตีนหมาโกยไปไม่เป็นท่า
เจ้าคุณตะโกนตามหลังมันไปว่า “อัดมันให้น่วม” ดำเกิงตะโกนต่อว่า “ยำมันให้เละ” ท่ามกลางเสียงหัวเราะชอบใจของพ่อค้าแม่ค้าที่มาช่วยยำ
“ไอ้พวกงี่เง่า!” แมทธิวนั่งจ้องอยู่หน้าทีวี ด่าอย่างหัวเสีย
เหตุการณ์ครั้งนี้ ทำให้ดำเกิงซึ้งน้ำใจของเจ้าคุณ ที่เป็นคู่ปรับกันแท้ๆ แต่ก็ยังมาช่วยตนในยามหน้าสิ่ว หน้าขวาน เลยเข้าไปกอดขอบคุณ ชมว่า “สมแล้วที่เอ็งเป็นลูกหลานม่วนแต๊เหมือนข้าเพราะว่าลูกหลานม่วนแต๊ต้องหล่อ ต้องดี และมีน้ำใจ”
หวานเจี๊ยบฟังแล้วทำเสียงจะอ้วกขัดขึ้นว่า ที่พูดมาน่ะไม่เข้าข่ายตัวเองสักนิด ดำเกิงไม่สนใจหันไปชวนเจ้าคุณ จะกินอะไรวันนี้ตนเลี้ยงเต็มที่
เจ้าคุณปฏิเสธเพราะต้องไปส่งชาอีก แต่พูดไม่ทันขาดคำ เสียงสมใจก็แว้ดขึ้นว่า
“ไม่ต้องไปแล้ว!” จากนั้นก็ด่าชุดใหญ่ว่า ให้ไปส่งของแต่ดันมามีเรื่องกับเขา ถามประชดว่าอยากโชว์ฟอร์มอวดหญิงนักรึไง ลามปามไปถึงว่า “พ่อแม่จะดีใจไหมเนี่ยถ้ารู้ว่าลูกมาเป็นนักเลงที่ตลาดแบบนี้”
“เธอไม่มีสิทธิ์พูดถึงพ่อฉัน!!” เสียงเจ้าคุณโกรธจัด จนทุกคนตกใจรวมทั้งสมใจด้วย คำปุยเข้าไปกระซิบบ่นว่า จะไปพูดถึงพ่อเขาทำไม พ่อเขาตายไปแล้ว ทำให้สมใจนิ่งไปอย่างรู้สึกผิด
ooooooo
เจ้าคุณเดินเลี่ยงออกไปอย่างไม่สบายใจ จนถึงบริเวณที่มองทอดสายตาไปได้ไกลแสนไกล เป็นเวลาเย็นที่พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้าพอดี เขาคิดถึงชีวิตในวัย 6–7 ขวบของตัวเอง เหตุการณ์ในวันนั้นได้ตอกย้ำคำสั่งสอนของพ่อให้เขายึดเหนี่ยวมาจนทุกวันนี้...
วันนั้น เขาถูกพ่อใช้ไม้เรียวตี แม้แม่จะมาร้องห้ามพ่อก็ไม่สนใจ บอกแม่ว่าอย่ายุ่ง ตำหนิแม่ว่าตามใจลูกมากจนเสียคน
“พ่อเคยสอนว่ายังไง” พ่อถามดุๆ
“คุณพ่อสอนว่า ให้รู้จักรักษาคำพูด ห้ามทรยศกับคำพูดของตัวเองครับ” เจ้าคุณตอบปนสะอื้น
“เจ้าคุณรับปากกับพ่อว่า จะทำการบ้านให้เสร็จ แล้วทำไมถึงไม่เสร็จ”
“เพราะผมห่วงเล่นเกมครับ ผมขอโทษครับคุณพ่อ ต่อไปนี้ผมจะไม่ทรยศกับคำพูดของตัวเองอีกแล้ว”
“ดีมาก ลูกผู้ชายคำไหนคำนั้น พูดอะไรออกไป ต้องทำให้ได้ เข้าใจไหม”
หลังจากทำโทษและอบรมแล้ว พ่อดึงเจ้าคุณเข้าไปกอด เจ้าคุณเองก็กอดพ่อไว้แน่นด้วยความรัก
ในวัยเดียวกันนั้น เจ้าคุณยังเผชิญกับเหตุการณ์ที่เป็นบาดแผลในชีวิตเขาตราบวันนี้...
วันนั้น เจ้าคุณเล่นรถบังคับอยู่กับพ่อ แล้วจู่ๆ พ่อก็เจ็บหัวใจขึ้นเฉียบพลัน เจ้าคุณยังเด็กเกินกว่าจะรู้เรื่อง และพ่อเองก็พยายามอดทนไม่แสดงออกว่าเป็นอะไร เรียกเจ้าคุณด้วยน้ำเสียงปกติ ให้ไปเอายาบนโต๊ะในห้องทำงานให้ บอกให้รีบเอามา
เจ้าคุณวิ่งไปเอายามา พอพ่อทรุดลงไปนั่งกับพื้นแล้ว พ่อเจ็บมากเอามือกุมอกข้างซ้าย เริ่มกระตุก เจ้าคุณเห็นอาการของพ่อก็ตกใจ เมื่อพ่อพยายามบอกเจ้าคุณให้เอายาใส่ปากให้พ่อ เจ้าคุณเปิดขวด ทำขวดหล่นยาหกกระจาย ได้แต่ยืนตะลึง กลัวเกินกว่าจะทำอะไรได้ เอาแต่ส่ายหน้าจนพ่อเร่งเสียงดังครั้งสุดท้าย
“เร็ว...”
เจ้าคุณสะดุ้งรีบไปหยิบยามาเม็ดหนึ่ง แต่พอหันไปอีกที พ่อก็ฟุบนิ่งไปแล้ว เจ้าคุณเรียกพ่อเสียงแผ่วแทบไม่ได้ยิน ก็พอดีแม่วิ่งเข้ามา แม่กรีดร้องสุดเสียง...
“คุณ...คุณ...ไม่จริง...คุณ...อย่าทิ้งฉันไป” แม่โผเข้ากอดร่างพ่อ ร้องไห้โฮ...
เหตุการณ์ในวันนั้น แม้จะผ่านมาสิบกว่าปีแล้ว แต่ในความรู้สึกของเจ้าคุณ ยังเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน...
ooooooo
เย็นนี้เองที่บ้านม่วนแต๊ ก็เกิดเหตุการณ์ตึงเครียดขึ้น เมื่อไส้อั่ววิ่งมาบอกลุงกำโป๊งว่า มีงูเห่าหลุดจากฟาร์ม ก้องเกียรติโทรศัพท์คุยกับลุงกำโป๊งว่า วันนี้ยังไม่เห็นเจ้าคุณเลย พอรู้ว่ามีงูเห่าหลุดจากฟาร์ม ก้องเกียรติตกใจมาก ลุงกำโป๊งสงสัยว่าบางทีเจ้าคุณอาจจะอยู่ที่บ้านสมใจก็ได้
แต่ที่แท้เจ้าคุณไปนอนดูดาวบนท้องฟ้า เขาคิดถึงพ่อ เพราะพ่อเคยพานอนดูดาวและอธิบายถึงกลุ่มดาวต่างๆ ตอนนั้นเขาถามว่าพ่อมีดาวหรือเปล่า พ่อชี้ไปที่ดาวดวงที่สุกสว่างที่สุด บอกว่า
“นั่นไง ดาวของพ่อ ดาวที่ส่องแสงสว่างที่สุด เด่นที่สุดบนท้องฟ้า จำไว้นะเจ้าคุณ ถ้าลูกโตขึ้น ไม่ว่าลูกจะเจออุปสรรคหรือปัญหาอะไร ขอให้ลูกมองมาที่ดาวดวงนี้ ลูกจะรู้ว่าพ่ออยู่กับลูกเสมอ”
เจ้าคุณดูดาวดวงนั้น ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่น เขาลุกยืน เอื้อมมือไปเหมือนจะคว้าดาวดวงนั้นลงมา รำพึงเสียงเครือ...
“พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อ...” ขณะเขายืนน้ำตาคลออยู่นั้น งูเห่าตัวหนึ่งเลื้อยผ่านเขาหายไปในพงหญ้า...
ooooooo
เพราะตัวเองด่าเจ้าคุณและก้าวร้าวไปถึงพ่อเขา ทำให้เขาเสียใจ เมื่อสมใจรู้สึกตัวก็เสียใจไม่น้อยกว่าเขา รู้สึกตัวเองผิด แต่เมื่อคำปุยแนะให้ไปขอโทษเจ้าคุณ สมใจกลับเฉย
จนกลางคืนลุงกำโป๊งมาถามว่าขุนทองอยู่ที่นี่หรือเปล่า สมใจยิ่งใจคอไม่ดี สมศรีถามว่าขุนทองไม่อยู่มีอะไรหรือ
“ไอ้อั่วมันบอกว่ามีงูเห่าหลุดออกมา กัดคนตายไปคนนึง แล้วตอนนี้ไอ้ขุนทองก็ยังไม่กลับบ้านเลย”
สมใจตกใจมาก รีบชวนกันไปที่อนามัยเพื่อดูว่าคนที่ถูกงูกัดตายนั้นเป็นใคร ปรากฏว่าเป็นไอ้หม่องหนุ่มในหมู่บ้านนั่นเอง
ที่ห้องคอนโทรล ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วใจคอไม่ดี จ้องหน้าจอทีวีตาไม่กะพริบ ทันใดนั้น กิ่งแก้วเห็นเจ้าคุณเดินออกมาจากทุ่งหญ้า เธอร้องออกมาด้วยความดีใจสุดขีด “ไอ้คุณ...”
ส่วนพวกลุงกำโป๊งยังร้อนรุ่มใจไม่รู้ว่าเจ้าคุณหายไปไหนและจะโดนงูเห่ากัดหรือเปล่า ทุกคนกลับมารวมกันที่บ้านลุงกำโป๊ง สมใจเศร้าซึมจนคำปุยถามว่ายังไม่หายจ๋อยอีกเหรอ สมใจทนไม่ได้ รำพึงออกมาด้วยความเสียใจว่า
“เพราะฉันแท้ๆที่ทำให้นายขุนทองหายตัวไปแบบนี้ ถ้านายนั่นเป็นอะไรไป ฉันจะทำยังไง??”
ทันใดนั้น ทุกคนตะลึงงันด้วยความดีใจ เมื่อจู่ๆเจ้าคุณก็เดินเข้ามาในบ้าน ลุงกำโป๊งถึงกับกระโดดกอด จนเจ้าคุณถามว่าลุงเป็นอะไร
“ข้าคิดถึงเอ็งน่ะสิ” ลุงกำโป๊งกอดเจ้าคุณไว้แน่น เจ้าคุณยืนอึ้งคิดไม่ถึงว่าจะมีคนเป็นห่วงตนอย่างจริงใจขนาดนี้ ครั้นหันไปทางสมใจเห็นยิ้มด้วยความดีใจ แต่พอรู้ตัวว่าเจ้าคุณมองอยู่ก็หุบยิ้มทันที
ooooooo
รุ่งขึ้น เจ้าคุณแปลกใจที่สมใจเอารถมอเตอร์ไซค์มารับตนไปทำงาน พอถามก็บอกว่าพอดีผ่านมาทางนี้เลยรับไปด้วยกัน
แต่เจ้ากรรม! พอเจ้าคุณขึ้นซ้อนท้าย รถกลับสตาร์ตไม่ติด สมใจลงไปแก้ไขโดยให้เจ้าคุณเป็นลูกมือคอยส่งเครื่องมือให้เธอซ่อมจนเสร็จใช้ได้ ทำให้เจ้าคุณทึ่งในความเก่งกาจกล้าทำของเธอ พอเขาชม เธอย้อนถามว่าถ้าไม่ทำเองแล้วจะให้ใครทำ
สมใจขี่มอเตอร์ไซค์พาเจ้าคุณไปไร่ ยางรัดผมของสมใจหลุด ลมพัดผมเธอปลิวมาข้างหลัง เจ้าคุณดมกลิ่นหอมจากผมอย่างชื่นใจ เผลอเอามือโอบเอวเธอไว้ สมใจตกใจเบรกรถทันที หันขวับมาทำให้แก้มชนกับจมูกของเจ้าคุณพอดี สมใจด่าว่า
“พอฉันดีด้วยเลยฉวยโอกาสงั้นเหรอ”
“ฉันปละ...เปล่านะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ เมื่อ...เมื่อ...เมื่อกี๊ฉันจะหล่น...ก็...ก็...เลยรีบจับเอวเธอ พอเธอเบรก ฉะ...ฉะ...ฉันก็...ก็...”
“เออๆพอแล้ว! รำคาญ! ขี้เกียจฟัง” สมใจเสียงดังแล้วรวบผม จึงรู้ว่ายางรัดหายไป ถามว่ามันหายไปไหนพลางมองหา
“มานี่...” เจ้าคุณรวบผมเธอไว้บอกว่า “ฉันจับผมให้เธอเอง ไปสิ...เดี๋ยวก็สายหรอก”
สมใจอึ้ง ใจเต้นแรง พอสมใจค่อยๆออกรถ เจ้าคุณที่นั่งรวบผมเธอไว้ก็ยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
เมื่อถึงที่หมาย สมใจลงจากรถจู่ๆก็เอ่ยขอโทษที่พูดเรื่องพ่อเขาทั้งที่พ่อเขาไม่อยู่แล้ว ทั้งยังบอกว่าตอนนี้ตนเชื่อแล้วว่า เขาไม่ได้โกหก บอกว่าเพื่อความรู้สึกที่ดี เขาอยากให้ตนทำอะไรก็บอกมา เจ้าคุณย้ำถามว่า “ทุกอย่าง?” เธอพยักหน้าเขินๆ
เจ้าคุณมองหน้ายิ้มที่มุมปากอย่างมีแผน...แล้วเจ้าคุณก็ให้เธอสอนขี่มอเตอร์ไซค์
พอสมใจไปเล่าให้คำปุยกับแคบหมูฟังทั้งสองตกใจ คำปุยถามว่าสมใจไปญาติดีกับเจ้าคุณตั้งแต่เมื่อไหร่
สมใจบอกว่าที่ตกลงสอนเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ก็เพื่อไถ่โทษที่พูดถึงพ่อเขา ก็แค่นั้นเอง คำปุยขอให้เป็นแค่นั้นจริงๆเถอะ แต่แคบหมูจอมแก่แดดไม่เชื่อ มองทะลุไปว่า สมใจเอาการสอนขี่มอเตอร์ไซค์มาบังหน้าเพราะที่แท้สมใจกับเจ้าคุณแอบปิ๊งกันอยู่
“พวกแกเนี่ยนะ วันๆคิดแต่เรื่องไม่เป็นเรื่อง เพ้อเจ้อที่สุด” สมใจด่าแก้เขิน
พอสมใจไปแล้ว คำปุยชวนแคบหมูไปแอบดูกันดีกว่า เพื่อให้มันชัดเจน เคลียร์ๆกันไปเลย...
ooooooo
ที่ถนนไม่ไกลนัก สมใจสอนเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ทีละขั้นตอน จนกระทั่งออกรถ แล้วให้ลองดู ปรากฏว่าเจ้าคุณพารถพุ่งทิ่มเข้าข้างทางจนสมใจตกใจรีบไปดูว่ารถเป็นอะไรหรือเปล่า บ่นเจ้าคุณว่า
“นายมันถึก ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก ระวังหน่อยสิ รถคันนี้ฉันรักมากนะ”
เจ้าคุณลองอีก พยายามอยู่หลายที จากเงอะงะ มาเป็นทำได้ จากทำได้เป็นทำคล่อง และขี่ได้ในที่สุด
พอขี่ได้ เจ้าคุณวกรถกลับมาหาสมใจ ลงจากรถจับมือกับเธอต่างดีใจกับผลสำเร็จนี้ แต่พอรู้สึกตัวว่าจับมือกันอยู่ ต่างก็ดึงมือตัวเองออก เมินไปทางอื่นกันเขินๆ
คำปุยที่แอบดูอยู่ หันมองหน้าแคบหมูถามว่า “ชัดไหมเนี่ย!”
แคบหมูก็จ้องหน้าคำปุยถามว่า “เคลียร์ ไหมล่ะ?”
แล้วทั้งสองก็หันไปมองสมใจกับเจ้าคุณตาไม่กะพริบ...
ขณะสมใจมองเมินไปอย่างเขินๆนั่นเอง เหลือบเห็นคำปุยโผล่หัวออกมา เธอบอกให้เจ้าคุณรอสักครู่ แล้ว ย่องกริบไปที่เป้าหมาย ได้ยินคำปุยบอกแคบหมูว่าสมใจต้องเห็นเราแน่ๆเลย แคบหมูเชื่อว่าไม่เห็น เพราะถ้าเห็นเจ๊ไม่เงียบอย่างนี้หรอก ป่านนี้ด่าป่าแตกไปแล้ว
“เอ...ป่านนี้ยังเงียบอยู่แฮะ รึว่าโดนอ้ายขุนทองจับจูบปากเลยไม่มีปากจะด่าพวกเรา ฮ่าๆๆ” คำปุยหัวเราะชอบใจตัวเอง
ทันใดนั้นสมใจเอารังมดแดงมาเขย่าใส่ทั้งสองคน ถามว่ามาแอบดูตนทำไม สองตัวแสบแก้ตัวว่าบังเอิญผ่านมาพอดี
“บังเอิญผ่านมา! แล้วหมาที่ไหนมันเม้าท์ว่าฉันโดนอ้ายขุนทองจับจูบปาก!”
คำปุยเห็นทีจะจนแต้ม แกล้งร้องทักเจ้าคุณว่ามายืนทำอะไรตรงนี้ พอเจ้าคุณบอกว่ามาหัดขี่มอเตอร์ไซค์กับสมใจ คำปุยกับแคบหมูฉวยโอกาสขอซ้อนท้ายกลับไปด้วยได้ไหม สมใจห่วงรถของตน ขัดขึ้นว่า
“นี่...เพิ่งจะมือใหม่ อย่าซ่า”
“จะไปยากอะไร อาจารย์ใจ๋ก็โชว์ฟอร์มสิเจ้า...” แคบหมูสร้างบรรยากาศเบี่ยงเบนจนรอดตัวไปหวุดหวิด...
ooooooo
พอสมใจนั่งที่คนขี่ แคบหมูซ้อนหมับทันที ตามด้วยคำปุย ปิดท้ายโดยเจ้าคุณ คำปุยดี๊ด๊ามากที่มีเจ้าคุณนั่งประกบหลังนั่งดุ๊กดิ๊กๆตลอดเวลา เจ้าคุณทนไม่ไหวเลยขอเป็นคนขี่บ้าง พอสมใจให้นั่งที่แทน เจ้าคุณออกรถพรืดกระชากทีเดียวคำปุยหล่นตุ้บลงไปกองที่พื้นร้องเสียงหลง
กลับถึงบ้าน พอสมหมายรู้ว่าเจ้าคุณขี่มอเตอร์ไซค์ทำคำปุยหล่น ก็พูดอย่างดูแคลนว่า
“เฮอะ...ขี่มอเตอร์ไซค์ยังทำไอ้ปุ๋ยหล่น แล้วจะไปทำอะไรกิ๊น...”
สมศรีหันไปด่าผัวว่าปากจัดกัดเก่งขึ้นทุกวัน แล้วชวนเจ้าคุณอยู่กินข้าวด้วยกัน สมหมายรีบกันท่า แต่เจ้าคุณก็รีบรับคำ เพราะลุงกำโป๊งบอกว่าที่บ้านไม่มีอะไรกินพอดี สมหมายฟังแล้วฮึดฮัดที่อะไรๆไม่ได้ดั่งใจเลย
ระหว่างกินข้าว สมหมายก็เปลี่ยนที่มานั่งคั่นระหว่างสมใจกับเจ้าคุณ เท่านั้นไม่พอ ยังคอยกันท่าเวลาเจ้าคุณตักกับข้าว อีกกระทั่งแกล้งทำแกงส้มร้อนๆหกใส่ ทุกคนตกใจกุลีกุจอช่วยเช็ดด้วยความเป็นห่วง บอกให้เจ้าคุณรีบถอดเสื้อออกเดี๋ยวจะพอง
ซิกซ์แพ็กเป็นลอนของเจ้าคุณทำเอาทุกคนมองตาค้าง สมหมายหมั่นไส้เลยแกล้งทำน้ำหกใส่ตัว แต่ไม่มีใครสนใจ เลยถอดเสื้อออกบ้าง ปรากฏว่าพุงย้อยลงมากองที่ตักจนพรรคพวกเมินหน้าอย่างทนดูไม่ได้ สมหมายเลยแหย ซ้ำยังถูกสมศรีโยนผ้าขี้ริ้วให้เช็ดพุงกะทิเองด้วย บ่นว่า “ทุเรศลูกกะตาว่ะ”
ooooooo
กลับบ้านคืนนี้ เจ้าคุณรู้จากไส้อั่วว่า ลุงกำโป๊ง
ไปตั้งกังหันลมที่หมู่บ้านข้างๆพรุ่งนี้จึงจะกลับ พอไส้อั่วไปนอน เจ้าคุณก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มองห้องลับที่ลุงเอาโทรศัพท์ไปเก็บ แล้วแอบไปเอาคีมตัดเหล็กย่องไปตัดสายยู
ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วตกใจ เพราะถ้าเจ้าคุณได้โทรศัพท์ติดต่อกับภายนอกได้ ความลับแตก รายการ “ไฮโซบ้านเฮา” มีหวังพังแน่ ต่างร้อนรุ่มใจไม่รู้จะทำอย่างไรดี กิ่งแก้วหลับตาพนมมือทำปากขมุบขมิบ...ขมุบขมิบ...
เจ้าคุณเอาคีมตัดเหล็กไปตัดสายยูไม่สำเร็จบ่นว่าทำไมมันแข็งอย่างนี้ หนีบสุดแรงอีกครั้งก็ยังไม่สำเร็จ
ฝ่ายสมใจ กลับถึงบ้านแล้วจึงรู้ว่ากุญแจรถไม่ได้อยู่กับตัว เชื่อว่าต้องอยู่กับเจ้าคุณ จึงย้อนไปที่บ้านลุงกำโป๊งอีกครั้ง ปลัดจืดขี่มอเตอร์ไซค์มาตามทาง เห็นสมใจมาที่บ้านลุงกำโป๊งก็สงสัยว่าสมใจมาทำไมค่ำมืดดึกดื่น
เจ้าคุณพยายามตัดสายยูจนหมดแรงก็ยังไม่สำเร็จ เอาผ้าขาวม้าที่เคียนพุงขึ้นโพกหัว ตั้งหน้าตั้งตาตัดสายยูต่ออย่างไม่ยอมแพ้
สมใจมาเห็นร่างตะคุ่มๆกำลังง่วนอยู่หน้าห้องลับ ก็สงสัยว่าเป็นขโมย คว้าท่อนไม้เหมาะมือย่องไปกระหน่ำสุดแรง ทำให้คีมตัดเหล็กหลุดมือหล่นทับเท้าเจ้าคุณจนร้องจ๊าก สมใจยังฟาดไม่หยุดหมายเอาหัวเจ้าหัวขโมยให้อยู่หมัด
เจ้าคุณปัดป้องพลางร้องบอกให้หยุด จนกระทั่งจับมือสมใจไว้ตะโกนว่า “จะบ้าเหรอ” สมใจจึงจำได้ว่าเป็นเจ้าคุณ แต่ขณะทั้งสองยังงงๆกันอยู่นั้น ปลัดจืดก็พุ่งเข้าชกหน้าเจ้าคุณเปรี้ยง เจ้าคุณเซถลาไปทรุดกับพื้น สมใจแทบช็อก รีบเข้าขวางปลัดจืด มองเจ้าคุณที่ทรุดกับพื้นเห็นปากแตก เลือดกบปาก
พริบตานั้นเอง ไฟสว่างพรึ่บขึ้น ทุกคนหันมอง เห็นลุงกำโป๊งยืนหน้าถมึงทึงอยู่ เจ้าคุณตกใจสุดขีด
“ทำอะไรกัน...” ลุงกำโป๊งตะคอกถาม มองหน้าไล่ไปทีละคน...
ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วถอนใจเหมือนรอดตายที่ลุงกำโป๊งมาแก้สถานการณ์ได้ทันเวลา
ooooooo
เมื่อเหตุการณ์คลี่คลาย รู้ว่าใครเป็นใครและมาทำอะไรกันแล้ว เจ้าคุณเอากุญแจรถคืนให้สมใจ ส่วนปลัดจืดก็ขอโทษเจ้าคุณที่ถูกตนซัดเสียเลือด
กบปากเพราะนึกว่าเขาจะทำร้ายสมใจ สมใจเองก็ขอโทษเจ้าคุณเพราะตนนึกว่าเป็นหัวขโมย แต่ก็พูดเข้าข้างตัวเองว่า “แต่ท่าทางนายมันใช่อ่ะ”
“เออ...ฉันได้ยินเสียงดังมาจากในห้อง ก็...ก็...” เจ้าคุณติดอ่างเมื่อเริ่มโกหก แต่ยังต้องโกหกต่อเพื่อเอาตัวรอด “ฉัน...สงสัยว่าเสียงอะไร เอ่อ...ก็...ก็เลยจะเข้าไปดู”
ลุงกำโป๊งตัดบทว่าดึกแล้ว กลับไปนอนเสีย สมใจกับปลัดจืดลากลับ แต่พอเจ้าคุณจะไปบ้าง ลุงถามเสียงเย็นเยียบว่า จะไปไหน เจ้าคุณฟังแล้วหนาว พูดติดอ่างว่า “ปะ...ปะ...ไปนอนไงลุง...ง้วง...ง่วง”
ลุงกำโป๊งตบโต๊ะปัง... เจ็บมือจนตัวเองสะดุ้ง แต่ยังเล่นบทเหี้ยม ดุเจ้าคุณว่า
“ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าห้องนี้ห้ามเข้า หน็อย...คิดจะตัดสายยู ฝันไปเถอะ สายยูอันนี้น่ะ ข้าทำขึ้นมาจากเหล็กกล้าคัดพิเศษ ไม่มีอะไรในโลกนี้ตัดมันได้หรอกเว้ย...ไอ้โง่...หึๆๆ”
พูดจบ ลุงกำโป๊งก็เดินไป เจ้าคุณมองตาม ทำหน้าเฮี้ยวพึมพำอย่างเอาเรื่อง...
“ห้ามดีนัก...สักวันจะเข้าไปให้ดู...”
ส่วนสมใจกับปลัดจืดเดินออกมาด้วยกัน สมใจติงว่าทำไมพักนี้ปลัดปี๊ดง่ายนัก ปลัดไม่สนใจแต่กลับถามว่าเธอมาบ้านลุงกำโป๊งทำไมดึกดื่น ถามจี้ว่า เธอปิ๊งนายขุนทองใช่ไหม
สมใจสะดุ้ง ทำเสียงดังใส่ว่า “จะบ้าเหรอ ปลัดเอาอะไรมาพูดก็ไม่รู้ หึ้ย...” พูดแล้วเร่งฝีเท้าแซงไปเลย ปลัดได้แต่มองตามด้วยสีหน้าหนักใจ
ooooooo
เพราะรู้ว่าตัวเองทำไม่ถูก รุ่งเช้า เจ้าคุณพยายามง้อลุงกำโป๊งถามว่าโกรธตนหรือ ลุงบอกว่าไม่ได้โกรธไม่ได้งอนแต่ไม่ชอบคนทำตัวเป็นหัวขโมย อยากได้อะไรก็ขอกันดีๆ แต่พอเจ้าคุณขอโทรศัพท์ถึงแม่ ลุงก็โวยใส่ทันทีว่า
“ไม่ได้เว้ย...ไอ้ก้องมันสั่งไว้” พลั้งปากไปแล้วนึกได้รีบเอามือปิดปาก พอถูกเจ้าคุณซักว่าก้องเกียรติสั่งอะไร แกก็มั่วไปว่า “สั่งอะไร ใครหน้าไหนจะกล้ามาสั่งคนอย่างข้า?? มัน...เออะ...มันก็รู้สันดานเอ็งไงล่ะ เอ็งเป็นพวกหยิบหย่ง ไม่เอาไหน ไม่ได้เรื่อง ไม่ได้ความ เอะอะก็จะฟ้องแม่ เอ็งมันเป็นไอ้ลูกแหง่” ลุงแกใส่เป็นชุดหมายปิดปากเจ้าคุณ
เจ้าคุณถามฉุนๆว่า ก้องเกียรติว่าอย่างนั้นหรือ ลุงอ้างว่าไม่ใช่แค่ก้องเกียรติ แฟนก้องเกียรติและเพื่อนของเขาเองก็พูดเป็นเสียงเดียวกันหมด เจ้าคุณตะโกนว่าตนไม่ใช่คนแบบนั้น ลุงเลยท้าว่า
“ถ้างั้นเอ็งต้องพิสูจน์ เอ็งก็ต้องอยู่ที่นี่ให้ได้โดยไม่ต้องโทรศัพท์กลับไปฟ้องแม่...”
สุดท้ายเจ้าคุณก็เสียท่าอีกตามเคย ลืมเรื่องที่จะโทร.ถึงแม่ เอาแต่คิดเรื่องที่ถูกเพื่อนปรามาส
หลังจากนั้นลุงโทร.เล่าให้ก้องเกียรติฟัง ก้องเกียรติบ่นว่าลุงพูดแบบนี้มีหวังเจ้าคุณมาแหกอกตนแน่เลย ลุงยอมรับว่าในสถานการณ์แบบนั้นตนก็แก้ปัญหาไปเรื่อย ถามว่าแล้วไอ้รายการอะไรนั่นเมื่อไหร่จะจบเสียที
ก้องเกียรติไม่ทันตอบก็มีเสียงเรียกแทรกเข้ามา เป็นสายจากกิ่งแก้วเรียกให้ลงไปรำแก้บน เพราะกิ่งแก้วได้บนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตอนที่เจ้าคุณพยายามจะตัดสายยูเข้าห้องเก็บโทรศัพท์ว่าจะจัดนางรำชุดใหญ่ไปถวาย วันนี้เลยต้องไปรำแก้บนกันสองคน ท่ามกลางพนักงานที่มามุงดูแล้วพากันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่
ooooooo
