รักออกอากาศ

เพราะมัวเสียเวลาทะเลาะกับเจ้าคุณ และแวะรดน้ำมนต์ ให้อาหารโคกระบือที่โรงทาน ทำให้สมใจกับคำปุยกลับถึงบ้านช้ากว่าเวลาปกติ พอเข้าบ้านก็เจอสมหมายมายืนหน้าถมึงทึงรออยู่

สมหมายถามว่ากรุงเทพฯแค่นี้ทำไมถึงกลับมาเอาเที่ยงคืน กะเวลาไว้เรียบร้อยว่าถ้าออกจากกรุงเทพฯตอนเช้ามืดก็ต้องมาถึงบ้านก่อนค่ำ นี่ปาเข้าไปตั้งเที่ยงคืน

สมศรีออกมาขัดขวางตามเคย ดุผัวว่าลูกกลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว ช้านิดช้าหน่อยจะเป็นไร อยากให้ลูกรถคว่ำตายรึไง

“จริงด้วยน้าศรี หมู่นี้ไอ้ใจ๋ยิ่งดวงไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย” คำปุยจาระไนว่า สมใจกำลังซวยซ้ำซวยซ้อน หมายจะช่วยสมใจแต่กลายเป็นทำให้เรื่องยิ่งยุ่ง ถูกทั้งสมศรีและสมหมายซักกันจนตอบแทบไม่ทันว่า เกิดอะไรขึ้น สมหมายกลัวแต่ลูกจะไปเจ๊าะแจ๊ะกับไอ้หนุ่มกรุงเทพฯที่ตนเกลียดเข้ากระดูกดำ คาดคั้นเอาเป็นเอาตายกับคำปุย

“ไม่มี้...ลากนังปุ๋ยไปสาบานที่ไหนก็ได้” พูดแล้วชะงัก “แต่เฮ้ย...พ่อเทพบุตรซิกแพ็กนั่น นับด้วยไหมวะไอ้ใจ๋”

เป็นเรื่องทันที สมหมายถามว่าเทพบุตรไหน มันเป็นใคร ทำอะไรลูกสาวตนหรือเปล่า สมใจรีบบอกว่ามันไม่ได้ทำอะไร คำปุยพูดทันทีว่า

“มันไม่ได้ทำอะไรเลยน้าหมาย แค่จะขับรถซิ่งมาเสยไอ้ใจ๋ตายคาร้านหมูกระทะแค่นั้นเอง...อุ๊บ...” คำปุยรีบเอามือปิดปาก แต่ช้าไปแล้ว คำปุยถูกทั้งสมหมายและสมศรีซักถามอย่างตึงเครียด

แต่ขณะกำลังเข้าตาจนนั่นเอง ปลัดจืดก็ขี่ม้าขาวมาช่วยไว้ทัน เพราะพอปลัดจืดโผล่มาดึงความสนใจของทุกคนจนลืมเรื่องไอ้หนุ่มซิกแพ็กไปเลย

ส่วนไอ้หนุ่มซิกแพ็ก ตั้งแต่กลับบ้านก็แช่น้ำในอ่างไป 5 รอบแล้วแต่ก็ยังวนเวียนเจ็บใจ “ยัยหมูกระทะ” ไม่เลิกจนไมเคิลบอกว่า แปลกที่จู่ๆก็เจอกับยัยหมูกระทะถึงสองครั้งติดๆกัน อาจจะเป็นเจ้ากรรมนายเวรของคุณหนูก็ได้ เลยถูกคุณหนูด่าว่า

“ไอ้ไมค์ จะบ้ารึ? ไม่มีทาง ชาตินี้ฉันกับยัยหมูกระทะไม่มีวันได้เจอกันอีก...ชัวร์!!”

ooooooo

ฝ่ายสมใจ รอดพ้นจากการถูกพ่อจิกเรื่องไอ้หนุ่มกรุงเทพฯแล้ว พอเข้าห้องนอนก็แอบเอารูปเก่าๆสมัยเป็นนักศึกษาที่คบหากับพี่โก้ออกมาดู จนเห็นรูปที่พี่โก้รับปริญญา ความรู้สึกเจ็บก็แปล๊บขึ้นจับขั้วหัวใจ

รูปนั้น พี่โก้ถือ “ช่อใบชาสด” แทนช่อดอกไม้วันนั้นพี่โก้ถูกแม่เอ็ดว่าทำอย่างนี้ได้ยังไง “มัน” เป็นใคร พอพี่โก้บอกเป็นแฟนเท่านั้น ก็เหมือนฟ้าถล่มทลายลงมาตรงหน้า แม่ยื่นคำขาดว่าคนที่จะเป็นแฟนโก้ได้ต้องเป็นคนที่แม่เลือกให้ ต้องเหมาะสมกับลูกแม่เหมือนกิ่งทองกับใบหยกเท่านั้น

จากวันนั้น ก็เหมือนสมใจอยู่คนละโลกกับพี่โก้เลย...

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น ที่ “ไร่ชาม่วนใจ๋” สมใจทำงานอยู่กลางไร่ จู่ๆหวานเจี๊ยบเจ้าของร้านน้ำแข็งไสก็เอาน้ำแข็งไสราดน้ำแดงมายื่นให้ตรงหน้า

หวานเจี๊ยบกับคำปุยกระเซ้าจิกกัดตามประสาไม่ทันได้ออกรสเท่าไหร่ ปลัดจืดก็มาถึงพร้อมถุงน้ำแดง 6 ถุง เอามาฝากสมใจและแจกจ่ายคนงานด้วย ผิดกับหวานเจี๊ยบที่เอามาแค่ 2 ถุง ให้สมใจถุงหนึ่งและตัวเอง ถุงหนึ่ง คนอื่นอยากกินให้ไปซื้อเอา

เพราะคำปุยกับหวานเจี๊ยบมัวแต่ทะเลาะกัน หันมองอีกทีปรากฏว่าสมใจหายไปแล้ว เลยหันโทษกันอีกว่าอีกฝ่ายมาทำให้สมใจหนีไป

เมื่อกลับมาที่บ้าน คำปุยขำก้ากๆบอกว่าเปิดศึกชิงนางกันแต่เช้าเลย คำปุยพูดขำๆว่าสมใจนี่เนื้อหอมจริงๆ สมัยอยู่โรงเรียนหวานเจี๊ยบก็ดักเอาดอกไม้มาให้ทุกวัน พอเข้ามหาวิทยาลัยก็คว้าหัวใจของโก้หนุ่มไฮโซมาได้อีก พูดแล้วรีบหุบปากกลัวเป็นเรื่องขึ้นมาอีก

“แต่ต้องไม่ใช่ไอ้ผู้ชายไฮโซเมืองกรุง...” เสียงสมหมายแทรกเข้ามาก่อนแล้วเดินเข้ามาถามว่า “จริงไหมไอ้ใจ๋ พ่อจะไม่มีวันยอมให้ไอ้ผู้ชายคนไหนมันทำร้ายจิตใจลูกสาวพ่ออีกเป็นอันขาด โดยเฉพาะไอ้ผู้ชายไฮโซเมืองกรุง!!”

สมหมายกอดสมใจไว้ราวกับจงอางหวงไข่ คำปุยทำคอย่นค่อยๆย่องกริบออกไป ส่วนสมศรีแอบดูพ่อลูกกอดกันเงียบๆ

ooooooo

ที่บึงเวคบอร์ด เจ้าคุณกับแมทธิวกำลังเล่นเวคบอร์ดขับเคี่ยวกันท่ามกลางเสียงกรี๊ดกร๊าดของพวกสาวๆที่ริมบึง เอมี่เหล่สาวๆพวกนั้นอย่างหมั่นไส้

สุดท้ายแมทธิวแพ้ตามเคย เขาฮึดฮัดรับไม่ได้ จนเอมี่บอกว่า ตนบอกแล้วว่าเขาไม่มีวันเอาชนะเจ้าคุณได้ทุกอย่างหรอก แมทธิวโมโหขู่ว่าพูดมากเดี๋ยวตนก็พูดบ้างหรอก เอมี่หุบปากทันที

เจอาร์เห็นก้องเกียรติอารมณ์ไม่ปกติ ปรารภขึ้นว่าไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้ แมทธิวเดินเข้าไปหาก้องเกียรติถามว่า กำลังกลุ้มใจเรื่องรายการทีวีอยู่ใช่ไหม ตนช่วยได้ รับรองตนทำให้เจ้าคุณรับปากได้ภายใน 3 วัน

แล้วแมทธิวก็เดินลิ่วไปทางเจ้าคุณที่กำลังอยู่ในวงล้อมของพวกสาวๆ เอาจุดอ่อนในวัยเด็กของเจ้าคุณที่ฉี่ราดขณะออกไปแนะนำตัวเองที่หน้าชั้นเข้าไปก่อกวนว่า “ไอ้ฉี่เหม็น” ทำเอาสาวๆที่กำลังกรี๊ดเจ้าคุณอยู่หยุดกรี๊ดถามว่าใครฉี่เหม็นหรือ

“แกว่าใครฉี่เหม็นวะ ไอ้เจ้าคุณ??” แมทธิวแกล้งหันไปถามเจ้าคุณ

พริบตานั้นเจ้าคุณชกเปรี้ยงเข้าที่หน้าแมทธิวชี้หน้าถามว่า เมื่อไหร่จะเลิกพูดเรื่องงี่เง่าแบบนี้เสียที

“งี่เง่าอะไร อ๋อ...ไอ้เรื่องที่แกฉี่ราด...ฉี่เหม็น พูดติดอ่างน่ะเหรอ?” แมทธิวแกล้งโง่โพล่งออกมา แล้วท้าเจ้าคุณว่า “ได้! ฉันจะเลิกพูด ถ้าแกยอมตกลง ยอมไปอยู่บ้านนอก”

เมื่อเจ้าคุณถามว่าพูดอะไร แมทธิวท้าว่า “ถ้าแกยอมไปอยู่บ้านนอกหนึ่งเดือนเต็มๆ ฉันจะยอมเลิกพูดถึงเรื่องงี่เง่าของแก และที่สำคัญฉันจะยอมกราบเท้าแกทีนึงด้วย แต่ถ้าแกทำไม่ได้แล้วแกหนีกลับมาก่อน นอกจากฉันล้อแกไปตลอดชีวิตแล้ว แกยังจะต้องกราบเท้าฉันหนึ่งที ไอ้เจ้าคุณ!!”

แมทธิวรุกแบบไม่ให้เจ้าคุณตั้งตัวได้ ถามว่า ว่าไงไอ้ฉี่เหม็น เยาะเย้ยเรื่องฉี่ราดและติดอ่างอย่างคะนองปาก จนก้องเกียรติต้องขอร้องให้พอเถอะ แต่แมทธิวไม่ยอมหยุด หมายจะเอาชนะเจ้าคุณให้ได้ สวนไปทันทีว่า

“ก็เพราะแกมันขี้ขลาดตาขาวอย่างนี้ไงไอ้คุณ แกเลยต้องกลายเป็นเด็กไม่มีพ่อ...พ่อแกต้องตายเพราะแก!!”

เจ้าคุณตะลึงอึ้ง นึกถึงบาดแผลในใจเมื่อครั้งยังเด็ก ที่เห็นพ่อกุมหน้าอกร้องเรียก “เจ้าคุณ...” แต่เจ้าคุณในเวลานั้น ได้แต่มองพ่อแล้วร้องไห้ส่ายหน้าอย่างหวาดกลัวท่ามกลางเสียงเรียก “เจ้าคุณ...” และมือที่ไขว่คว้าของพ่อ...

สีหน้าเจ้าคุณเวลานี้ตระหนกตะลึงเหมือนเวลานั้น เขาโพล่งไปทันทีท่ามกลางความตกตะลึงของเพื่อนๆว่า

“ตกลง...ฉันจะยอมไปอยู่บ้านนอก...หนึ่งเดือนเต็ม!!”

แมทธิวยิ้มอย่างผู้ชนะก่อนจะระเบิดออกมาอย่างสะใจ

ooooooo

เอมี่กับแมทธิวไปคุยกันที่มุมลับตาในบึง

เวคบอร์ด จึงรู้ว่า ตามเงื่อนไขนี้เจ้าคุณจะต้องออกทีวีถ่ายทอดสดในรายการของก้องเกียรติ ที่ต้องไปตกระกำลำบากที่บ้านนอกเป็นรายการทีวี 24 ชั่วโมง แล้วใช้ไม้ตายเดิมกับเอมี่ว่า ต้องร่วมมือกับตน ไม่อย่างนั้นตนจะบอกให้เจ้าคุณรู้ให้หมดว่า เราสองคนเป็นอะไรกัน

นอกจากแมทธิวจะขู่แล้วยังหลอกล่อว่า ถ้าเจ้าคุณทนลำบากที่บ้านนอกไม่ได้ก็ต้องอยากกลับบ้าน และ “เผลอๆอาจจะขอแต่งงานกับคุณไวๆ ทีนี้แผนจับผู้ชายไฮโซของคุณมันก็จะสำเร็จเร็วเกินความคาดหมาย จริงไหมจ๊ะ...ที่รัก...”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าเรียกมี่ว่า “ที่รัก” เดี๋ยว “ผู้ชายไฮโซ” ของมี่ได้ยินเข้า มี่ก็อดจับน่ะสิ!!”

แล้วแมทธิวกับเอมี่ก็หัวเราะกันทั้งขำทั้งสะใจ แมทธิวพึมพำตาวาวว่า

“ไอ้คุณ...เตรียมหัดกราบงามๆไว้ได้เลย...แกได้กราบเท้าฉันแน่!!”

ooooooo

เจ้าคุณบอกคุณหญิงแม่ตนจะไปเรียนต่อที่อังกฤษ คุณหญิงแม่ดีใจมาก เชื่อว่าเป็นอานิสงส์จากการทำบุญใหญ่วันนั้นแน่ เพราะปกติเจ้าคุณเกลียดการเรียนจนร้องไห้งอแงทุกวันที่ต้องไปโรงเรียน แต่วันนี้กลับเป็นฝ่ายเสนอจะไปเรียน

งานนี้ทั้งเจ้าคุณ ก้องเกียรติ และกิ่งแก้วต้องช่วยกันปดคุณหญิงแม่อยู่นาน แต่ยังถูกซักไซ้จนเจ้าคุณต้องตัดบทโพล่งไปว่า

“ผมจะไปเร็วที่สุดแล้วก็จะอยู่เดือนนึงครับ”

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วคิดหนักว่าจะให้เจ้าคุณไปอยู่ที่ไหน กับใคร สุดท้ายก้องเกียรตินึกถึงเพื่อนพ่อ

คนหนึ่งชื่อลุงกำโป๊ง คนบ้าน “ม่วนแต๊” อยู่เหนือสุดแดนสยาม จึงพากันดั้นด้นไปหา โชคดีที่ลุงกำโป๊งจำพ่อของก้องเกียรติได้เพราะไม่ได้เจอกันนาน 20-30 ปีแล้วตั้งแต่เรียน ป.5 ค. มาด้วยกัน

พอลุงกำโป๊งรู้ว่าก้องเกียรติจะให้เพื่อนมาอยู่

ที่นี่เพื่อถ่ายทำรายการ “ไฮโซบ้านเฮา” ลุงแกก็ทำท่าจะปฏิเสธเพราะไม่ชอบความวุ่นวาย แต่กิ่งแก้วหว่านล้อมว่า ที่เลือกบ้านลุงกำโป๊งเพราะคนทั้งหมู่บ้านได้มีไฟฟ้าใช้จากฝีมือกังหันลมของลุง

“ใช่ครับ พ่อผมชมให้ฟังตั้งแต่ผมยังเด็กว่า ลุงกำโป๊งเนี่ยสุดยอดอัจฉริยะไฮเทคสุด นี่ถ้าไม่เบื่อกรุงเทพฯแล้วหนีมาเก็บตัวอยู่ที่นี่ มีหวังป่านนี้ได้เป็นศาสตราจารย์ไปแล้ว” ก้องเกียรติรีบยอ ลุงกำโป๊งเขินจัดแต่เก๊กทำเป็นถ่อมตัวว่า

“ไอ้เกียรติพ่อเอ็งมันก็พูดเกินไป๊...” พูดแล้วก็หันหลังแอบยิ้มอย่างกลั้นไม่อยู่

ooooooo

เมื่อติดต่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เจ้าคุณก็ออกเดินทาง ไมเคิลกับมะขิ่นช่วยกันยัดกระเป๋าเดินทางจนเต็มท้ายรถ คุณหญิงแม่กำชับว่าอย่าลืมโทร.มาวันละ 3 เวลาก่อนอาหาร เจ้าคุณรีบรับคำแล้วออกเดินทาง

คุณหญิงวิตกกังวลขึ้นทันทีเมื่อตาขวากระตุกแล้วมะขิ่นบอกว่า ขวาร้ายซ้ายดี

แต่โชคดีที่เจ้าคุณออกจากบ้านมาแล้ว และถูกก้องเกียรติพาไปขึ้นรถทัวร์ที่หมอชิต อ้างกับเจ้าคุณว่า เขาต้องเริ่มตั้งแต่เริ่มออกเดินทางเลย พลางยื่นตั๋วรถทัวร์ให้ ขณะเจ้าคุณทำท่าจะมีปัญหากับการนั่งรถทัวร์ครั้งแรกในชีวิตนั่นเอง เอมี่ก็มาถึง เธอตัดพ้อต่อว่าที่ไม่บอกเรื่องการเดินทางแก่ตน บ่นว่า ถ้ามาไม่ทันส่งเจ้าคุณ ตนคงเสียใจแย่แน่ๆ

เจ้าคุณตัดสินใจแบบตกกระไดพลอยโจน เพราะนอกจากต้องนั่งรถทัวร์ไปแล้ว เสื้อผ้าของใช้ที่เตรียมมาก็เอาไปไม่ได้ แมทธิวอ้างว่า ตนเตรียมไว้ให้แล้ว ปรากฏว่าเป็นเพียงกระเป๋าเล็กๆใบเดียว แต่เจ้าคุณก็ฮึดสู้หมายจะให้แมทธิวต้องกราบตนงามๆ หลังจากตนผ่านการทดสอบคำท้า

การขึ้นรถทัวร์ครั้งแรกในชีวิตก็เจอดีเสียแล้ว เจ้าคุณได้ที่นั่งสุดท้ายหน้าห้องส้วม เจ้าคุณต่อรองขอเปลี่ยนที่บอกว่าเท่าไหร่ตนก็ยอมจ่าย แต่พอคลำหากระเป๋าสตางค์ปรากฏว่าหาย! มองลงไปเห็นแมทธิวชูกระเป๋าสตางค์ยิ้มเย้ยอยู่ เจ้าคุณโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้แล้ว ถูกเด็กรถไล่ให้รีบไปนั่งที่ของตัวเอง

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วไม่พอใจแมทธิวด่าว่าทำเกินไป แมทธิวท้าว่าถ้าไม่ได้ตน  บริษัทเขาก็ไม่มีวันได้เวลาจากสถานี พอดีก้องเกียรติได้รับโทรศัพท์จากลุงกำโป๊งเลยเลิกโต้เถียงกับแมทธิวไปโดยปริยาย

ฝ่ายเจ้าคุณได้ที่นั่งหน้าห้องน้ำ เจอม่านเขลอะดำซ้ำเจอผู้โดยสารที่นั่งข้างๆอ้วนดำจนเนื้อล้นออกมาจากเก้าอี้ แถมยังเอนเบาะยกมือพาดที่หัว ก็ทำเอาเจ้าคุณเบือนหน้าหนี นั่งสมเพชตัวเอง เซ็งจนง่วง พอเริ่มจะนอนก็ตกใจกับเสียงชักโครกในห้องน้ำ แล้วหญิงที่ออกจากห้องน้ำก็เดินเอามือเช็ดกับเบาะที่นั่ง กลิ่นห้องน้ำโชยหึ่งออกมา

“ไม่ไหวแล้วเว้ย...” เจ้าคุณตะโกนสุดเสียง ไฟในรถสว่างพรึ่บ ผู้โดยสารมองมาทางเขาเป็นตาเดียวมีเสียงตะโกนมาว่า

“ไม่ไหวก็ลงไปสิเว้ย ไอ้เบื๊อก!”

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เริ่มมีการถ่ายทอดสดรายการเรียลลิตี้โชว์ “ไฮโซบ้านเฮา” แล้ว พิธีกรชายเปิดรายการอย่างน่าตื่นเต้น และยิ่งน่าตื่นเต้นชวนติดตามเมื่อประกาศแขกผู้รับเชิญรายแรก คือ เจ้าคุณ–คุณากร มหาศักดิ์ไพศาล  ไฮโซหนุ่มพันล้านคนดัง เจ้าของฉายา “ไฮโซซิ่งนรก” แล้วเชิญชวนผู้ชมได้พบกับความสนุกสนานกับรายการได้ ณ บัดนี้

ในจอทีวีปรากฏภาพทิวทัศน์สวยงามยามเช้าดูสดชื่น ครั้นกลับเข้ามาในรถ เด็กรถกำลังปลุกเจ้าคุณที่นอนหลับอยู่บอกว่าถึงแล้ว เจ้าคุณรีบลุกขึ้น ขยี้ตาเสยผมแล้วลงไปยืนบิดขี้เกียจ ภาพแช่ในท่านั้น พร้อมกับตัวหนังสือ “วันที่ 1”

เจ้าคุณมองหาคนที่จะมารับ เจอชายสองคนแต่งตัวเหมือนคนทั่วไป กำลังรับคำสั่งผ่านทางแฮนด์ฟรี เขาตอบรับทราบแล้วเดินเข้ามาหาเจ้าคุณ

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วเห็นชายทั้งสองถามกันว่านั่นใคร พริบตานั้นเจ้าคุณถูกชายทั้งสองเอาผ้าโปะจมูกจนหมดสติแล้วเอาตัวออกไป ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วรู้ว่า

ถูกสวมรอยแล้ว ต่างตกใจถามกันว่าฝีมือใคร

ที่แท้ ชายทั้งสองเป็นหน้าม้าของแมทธิว หลังจากเอาตัวเจ้าคุณไปแล้วก็จัดแจงลอกคราบเหลือแต่ตัวล่อนจ้อน โยนลงข้างทาง ครู่หนึ่งก็วกกลับมาเอาลัง โยนลงมาปิดตรงน้องชายของเจ้าคุณไว้กันอุจาด

ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วมั่นใจว่าต้องเป็นฝีมือของแมทธิวแน่ๆ ก้องเกียรติหันไปด่า

“ไอ้เพื่อนเฮงซวย แกทำอย่างนี้กับไอ้คุณได้ไงว่ะ”

“ทำไมจะทำไม่ได้ ฉันจะทำให้มากกว่านี้อีกเว้ย แกอย่าลืมสิว่าไอ้คุณมันยอมไปอยู่ที่หมู่บ้านอะไรนั่นก็เพราะฝีมือฉัน นี่แกลืมผู้มีพระคุณของแกได้ไงไอ้ก้อง?” แมทธิวลำเลิกและท้าให้ยกเลิกเลย ตนไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว เพราะ “คนที่เดือดร้อนคือแกสองคนต่างหาก นอกจากจะเสียหน้าและบริษัทพังแล้ว ยังต้องโดนสถานีฟ้องเอาด้วย แหม...ซวยจริงๆฮ่าๆๆ”

ooooooo

เจ้าคุณนอนล่อนจ้อนมีเพียงกล่องกระดาษปิดน้องชายไว้จนสายแดดจ้า รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็หิวน้ำจนคอแห้งผาก พอก้มมองตัวเองก็ร้องเฮ้ย รับไม่ได้ถึงกับร้อง “ไม่ไหวแล้วเว้ย...” เป็นครั้งที่สองทั้งที่ยังไม่ทันเดินทางถึงที่หมาย

ที่ใกล้กันนั้น สมใจขับรถมากับคำปุยเพื่อจะไปส่งของ รถเกิดเสียจนต้องลงมาซ่อมกันไปตามประสา ถูกควันรมใส่หน้าจนดำปิ๊ดปี๋ คำปุยเห็นเข้าร้องเสียงหลงนึกว่าผีหลอก

ฝ่ายเจ้าคุณนอนหมดแรงอยู่จนแดดเปรี้ยงทนไม่ไหวลุกขึ้นมา หน้าตามีแต่ฝุ่นแดงๆจับเต็มไปหมด ร่ำๆ

จะถอดใจอยู่แล้ว แต่พอนึกถึงคำทำนายทายทักของพราหมณ์ที่ว่า ปีเบญจเพสนี้ ดาวตกเลขมรณะต้องรีบไปทำบุญใหญ่ มิฉะนั้นชะตาจะขาดดวงจะถึงฆาต เจ้าคุณก็บอกกับตัวเองว่าไม่เชื่อ

เจ้าคุณพยายามพยุงตัวขึ้นมา แล้วก็ดีใจสุดๆ เมื่อเห็นมีรถจอดอยู่ไม่ไกลนัก รวบรวมแรงลุกได้ก็วิ่งโทงๆไปหา ปากก็ต้องตะโกนขอความช่วยเหลือ

สมใจได้ยินเสียงหันมอง เห็นเจ้าคุณตัวแดงเถือกวิ่งโทงๆมา เขม่นมองสงสัยว่าตัวอะไร แต่พอเห็นชัดๆก็แทบช็อกร้องเฮ้ย แล้วบอกคำปุยรีบขึ้นรถเร็วๆ แต่สตาร์ตเท่าไหร่ก็ไม่ติด เลยหันสู้ เจ้าคุณกับสมใจต่างจำกันไม่ได้เพราะหน้ามอมแมมกันทั้งคู่ คำปุยคว้าประแจอันเหมาะมือ แต่พอเห็นเจ้าคุณวิ่งโทงเทงล่อนจ้อนมาเต็มตาก็ตกใจทำประแจหล่น

แม้ว่าสมใจจะตกใจ แต่สัญชาตญาณนักสู้ทำให้เธอซัดหมัดใส่เจ้าคุณเปรี้ยงเดียวสลบเหมือด แล้วชวนกันรีบหนี สมใจบ่นอุบว่าวันนี้ซวยแต่เช้า ข้าวของก็ไม่ได้เอาไปส่ง โทษว่าเพราะ “ไอ้ผีเปรตนั่นแท้ๆเลย” คำปุยเสนอให้กลับบ้านดีกว่า เกิดเครื่องไปดับกลางทางอีกจะแย่

ทันใดนั้น รถกระตุกสองสามทีแล้วเครื่องก็ดับ คำปุยบ่นว่าหมู่นี้ดวงสะดุดจริงๆแล้วจะเจออะไรอีกไหมเนี่ย ทำให้สมใจชักลังเลถามตัวเองว่า “จริงเหรอวะเนี่ย?!”

ooooooo

ลุงกำโป๊งไปนำร่างไม่ได้สตินอนล่อนจ้อนอยู่ริมทางของเจ้าคุณกลับมาที่บ้าน พอเจ้าคุณรู้สึกตัวขึ้นมาก็ต่อยลุงกำโป๊งเปรี้ยง ถูกลุงแกด่าเป็นภาษาเหนือชุดใหญ่ แล้วถามว่าต่อยตนทำไม

เจ้าคุณหาว่าลุงกำโป๊งปล้นตน ขู่จะแจ้งตำรวจ ถูกลุงสวนมาว่า “จับแกน่ะสิ ไอ้ผีเปรต ไอ้ชีเปลือย ไอ้อนาจาร!!”


พอเจ้าคุณก้มดูตัวเองก็รีบเอามือปิดน้องชาย ลุงทั้งขำทั้งทุเรศ เอาผ้าขาวม้าให้บอกว่านุ่งเสียให้เรียบร้อย เจ้าคุณถามว่าลุงเป็นใครหรือ

ลุงกำโป๊งเห็นเจ้าไส้อั่วนั่งมองตาเป๋งหูผึ่งอยู่ก็นึกได้ แต่งละครสดๆ ทำเป็นด่าเจ้าคุณว่าติงต๊องไปให้หมอก้องรักษาก็ยังไม่หาย แล้วไล่ไส้อั่วจะไปไหนก็ไป

เมื่อไส้อั่วไปแล้ว ลุงกำโป๊งจึงเล่าความจริงให้ฟังว่า

“ม่วนแต๊ เป็นหมู่บ้านเล็กๆทุกคนอยู่กันอย่างสันโดษ พอเพียง ที่สำคัญพวกเราอยู่กันไม่กี่คน เพราะ

ฉะนั้นถ้าจู่ๆมีเอ็ง...ซึ่งเป็นคนแปลกหน้าโผล่เข้ามาแล้ว โดนชาวบ้านไล่ออกไปละก็...รายการไอ้ก้องบรรลัยแน่”

เจ้าคุณถามว่ารายการอะไร ลุงกำโป๊งกลับลำแทบไม่ทัน หาว่าเจ้าคุณหูฝาด ตนพูดว่ามีหวังไอ้ก้องบรรลัยแน่ต่างหาก ย้ำว่า “มันอุตส่าห์ฝากฝังให้เอ็งมาอยู่ที่นี่ ข้าก็ต้องดูแลเอ็งให้อยู่ครบเดือนนึงใช่ไหม”

พอเจ้าคุณพยักหน้า ลุงแกบอกอีกว่า “เพราะฉะนั้นเอ็งต้องเป็นหลานข้า ที่พลัดพรากจากกันไปยี่สิบปี เพราะว่าเอ็งติงต๊อง เลยถูกจับส่งไปรักษาตัวที่อื่น”

เจ้าคุณพยักหน้ารับทราบและยอมทำตามที่ลุงแกบอก แต่พอมาบอกให้ติงต๊องก็รับไม่ไหวโพล่งออกไปว่าไม่เอานะลุง แต่พอลุงแกถามคำเดียวว่า “จะอยู่หรือไม่อยู่” เจ้าคุณก็จ๋อย ลุงบ่นว่าเรื่องมากจริงๆแล้วถามว่าชื่ออะไรล่ะ

พอบอกว่าชื่อเจ้าคุณ ลุงหมั่นไส้บอกว่าไฮโซเกินเหตุ แล้วเปลี่ยนเป็นไอ้ขุนทองแทน เจ้าคุณครางเสียงอ่อย “ไอ้ขุนทอง”

ooooooo

สมใจกับคำปุยกลับไปเล่าเรื่องที่เจอไอ้โรคจิตไอ้ผีเปรตกลางทางและรถเสียอีกต่างหาก เลยไม่ได้ไปส่งของ พอสมหมายได้ฟังก็คว้าพร้าจะไปเฉาะหน้าคนที่บังอาจมาหลอกลูกสาวตน แต่พอสมใจบอกว่าตนจำหน้าไม่ได้เพราะหน้ามันแด๊งแดง สมหมายเลยให้ปลัดจืดไปจัดการให้

“ลุงหมายไม่ต้องห่วงนะครับ ผมไม่ปล่อยไว้แน่ ปลัดจืดอยู่ที่ไหน อุ่นใจที่นั่น” ปลัดทำคะแนนทันที แคบหมูที่นั่งปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่ แกล้งไอค่อกแค่ก สมใจถามว่าเป็นอะไร ก็บอกว่า แคบหมูมันติดคอเจ๊า...เลยถูกสมใจแจกมะเหงกให้โป๊กหนึ่ง

ส่วนแมทธิวดูทีวีอยู่กับเอมี่ที่คอนโดฯของตน เขาหัวเราะสมเพชชื่อ “ไอ้ขุนทอง” เอมี่ก็บ่นว่าเจ้าคุณของตนหมดกันก็คราวนี้แหละ แมทธิวพูดอย่างผยองคะนองใจว่า นี่เพิ่งจะเริ่มต้น ต่อไปมันจะทุเรศนรกขนาดไหน ขอให้ติดตามตอนต่อไป

ooooooo

ชีวิตของเจ้าคุณกำลังเริ่มต้นที่บ้านลุงกำโป๊ง เขาถามหาห้องนอน พอไปเห็นก็ยิ่งงง เพราะในห้องมีแค่ตู้เก่าๆใบหนึ่งส่วนหมอนก็เอาจากในตู้มาโยนให้ เจ้าคุณสบถว่า

“ไอ้ก้อง...ให้ฉันมาตกนรกชัดๆไอ้เพื่อนเฮงซวย!”

เจ้าคุณถามหาเตียง แอร์ ทีวี ดีวีดี บลูเรย์ คอมฯ ตู้เย็น ลุงแกฟังแล้วบ่นอย่างหมั่นไส้ว่า

“ถุย...ไอ้หนุ่มเมืองกรุง ไอ้ไฮโซโอเว่อร์ มันชักจะมากไปแล้วเว้ย ที่เอ็งพร่ำมาทั้งหมดน่ะ ไม่มี...ถ้าอยากจะมีก็เชิญกลับไปที่กรุงเทพฯบ้านเอ็งโน่นไม่ต้องมาอยู่กับข้า กระแดะ!”

แล้วลุงกำโป๊งก็โทรศัพท์หาก้องเกียรติ บอกให้มารับเพื่อนกลับไปเสีย ลุงไม่ไหวแล้วเพราะกระแดะเหลือเกิน ก้องเกียรติต้องอ้อนวอนอยู่นาน ลุงกำโป๊งจึงยอมรับไว้เพราะเห็นแก่เพื่อนเก่า

เจ้าคุณต้องกล้ำกลืนกับปัญหามากมายในชีวิตประจำวัน จะอาบน้ำก็ต้องเดินไกลเป็นกิโลกว่าจะถึงบึง หิวข้าวก็มีแต่ข้าวเหนียวนึ่งแข็งๆในกระติ๊บดำๆกับไข่ต้มครึ่งฟอง ที่ลุงกำโป๊งบอกว่าแค่นี้แกก็กินได้ตั้งสองวันแล้ว

เจ้าคุณถามว่ามีอย่างอื่นกินบ้างไหม ลุงก็ออกไปเด็ดผักมาสองสามยอด ปรากฏว่าเจ้าคุณกินผักไม่เป็นอีก

กลางคืนไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่มีเครื่องอำนวยความสะดวก จนเจ้าคุณจะถอดใจเป็นครั้งที่ 3 ถึงกับคร่ำครวญถึงแม่ แต่พอถูกลุงกำโป๊งบอกว่าอยากกลับไปกราบตีนเพื่อนก็ตามใจ เจ้าคุณก็ฮึดขึ้นมาอีกครั้ง

ooooooo

ส่วนคุณหญิงแม่รจนาวรรณ คิดถึงเจ้าคุณจนทนไม่ได้จะบินไปปฏิบัติธรรมที่อังกฤษ ทำเอาก้อง- เกียรติกับกิ่งแก้วปวดหัวหาทางกันไม่ให้คุณหญิงแม่ไปอังกฤษ อ้างว่าถ้าไปปฏิบัติธรรมที่นั่นจะทำให้เจ้าคุณจิตใจวอกแวกแล้วคอร์สปลีกวิเวกก็จะไม่สำเร็จ คุณหญิงแม่จึงยอมปฏิบัติธรรมในเมืองไทย แต่ให้

เอมี่ไปเป็นเพื่อนด้วย

เจ้าคุณมาอยู่ที่บ้านลุงกำโป๊งไม่ทันข้ามคืนก็ทนแทบไม่ไหวแล้ว ยิ่งคิดว่าต้องอยู่เป็นเดือนก็แทบถอดใจอีก หงุดหงิดนักก็เลยคว้าตะเกียงปาแตกน้ำมันนองไฟลุก เจ้าคุณตกใจตะโกนให้คนช่วย ลุงกำโป๊งวิ่งมาดู

แกตะโกนให้ไส้อั่วมาให้ช่วยดับไฟ

ไส้อั่วตักน้ำมาหลับหูหลับตาสาดใส่ลุงกำโป๊งแทนแต่ก็ดับไฟได้สำเร็จ

เมื่อห้องถูกไฟไหม้ ลุงจึงพาเจ้าคุณมานอนที่แคร่หน้าบ้านแทน มีหมอนและมุ้งให้ เจ้าคุณไม่รู้จักมุ้งอีก ลุงบ่นอย่างอ่อนใจว่า “นี่เอ็งไม่รู้จักมุ้งเรอะไอ้เบื๊อก ไอ้โง่ ไอ้ง่าว ไอ้ติงต๊อง กูไม่อยากยุ่งกับมึงแล้ว!!”

พอลุงกำโป๊งกับไส้อั่วไปแล้ว เจ้าคุณไม่รู้จะใช้มุ้งอย่างไร ถูกยุงกัดมากก็เลยเอามาพันรอบตัวเหมือนมัมมี่นอนลืมตาโพลง

พอหลับก็ฝันร้ายอีก ฝันว่าตัดสินใจจะหนีจากที่นี่ พอหนีออกไปเจอรถแมทธิว พอขึ้นรถก็ถูกแมทธิวสั่งให้กราบเท้าตนเดี๋ยวนี้ไอ้ฉี่เหม็น เจ้าคุณทนไม่ได้แผดเสียง “ไม่...ไม่...ไม่...” พอสะดุ้งตื่นก็บอกกับตัวเองว่า

“ไอ้แมท...ฉันไม่มีวันกราบเท้าแก แกต่างหากที่ต้องกราบเท้าฉัน!” แล้วเอามุ้งพันตัวนอนตามเดิม

ooooooo

ปัญหาเรื่องสมใจเจอไอ้โรคจิตและกลางคืนก็เจอผีเปรต กลายเป็นเรื่องใหญ่ของชาวบ้านม่วนแต๊ที่ปลัดจืดต้องจับไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตให้ได้ ไม่อย่างนั้นชาวบ้านจะได้รับอันตราย

ไส้อั่วเพิ่งมาถึงที่ตั้งโต๊ะประชุมของชาวบ้านกระซิบถามแคบหมูว่าเรื่องอะไรกัน แคบหมูบอกว่าเขาประชุมกัน บ้านเรามีไอ้โรคจิตกับไอ้ผีเปรต  แล้วแคบหมูก็บรรยายว่า เมื่อวานสมใจเจอไอ้โรคจิตหน้าแดง กลางคืนเจอไอ้ผีเปรตหน้าดำ ไส้อั่วฟังแล้วเดาได้ว่าต้องเป็นขุนทองแน่ๆ

ลุงกำโป๊งโทรศัพท์เรียกก้องเกียรติกับกิ่งแก้วให้มาเอาเพื่อนกลับไปเลย ตนสุดทนแล้ว ฟ้องว่าเมื่อคืนก็เกือบเผาบ้านไปแล้ว ทั้งสองหว่านล้อมสุดฤทธิ์ ทั้งยอ ทั้งหลอกล่อ จนสุดท้ายอ้อนวอนขอให้สงสารลูกนกลูกกาด้วยเถอะ

ลุงกำโป๊งทำท่าจะใจแข็ง แต่พอกิ่งแก้วบอกว่าตอนนี้ชาวบ้านรู้กันแล้วว่าเจ้าคุณอยู่ที่บ้านลุง แกก็ร้อนตัวขึ้นมา ก้องเกียรติอ้อนวอนว่า

“ลุงครับ ลุงต้องช่วยนะครับ อย่าให้ชาวบ้านรู้เด็ดขาดว่าไอ้คุณเป็นใคร ไม่งั้นแผนแตก รายการผมเจ๊งแน่”

ลุงกำโป๊งเลยวิ่งอ้าวกลับไปหาไอ้ขุนทองของแก ไปถึงเจอชาวบ้านมามุงดูรอบแคร่ที่เจ้าคุณนอนเป็นมัมมี่อยู่ ปลัดจืดบอกลุงว่าชาวบ้านบอกว่ามีคนแปลกหน้ามาอยู่บ้านลุง เลยจะมาดูให้แน่ใจว่ามีจริงไหม

ลุงกำโป๊งรับว่าจริง แต่เป็นหลานชายของตนจะเป็นไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตไปได้ยังไง ทุกคนเลยขอดูหน้าหน่อย ลุงเลยจำต้องปลุกเจ้าคุณให้เปิดหน้าให้ทุกคนดู

ปรากฏว่า หน้าเจ้าคุณแดงเป็นจ้ำๆเพราะยุงกัด จนจำสภาพหน้าเดิมแทบไม่ได้ สมใจชะโงกมาดูรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา แต่ก็ไม่เหมือนไอ้โรคจิตที่ตนเห็นนัก

งานนี้ นอกจากชาวบ้านจะจับไอ้โรคจิต ไอ้ผีเปรตไม่ได้แล้ว ยังพากันสงสารไอ้ขุนทองที่ลุงกำโป๊งบอกว่ามันติงต๊องไม่ค่อยเต็ม เดี๋ยวแม่มันก็มารับกลับแล้ว

ที่ห้องคอนโทรล ก้องเกียรติกับกิ่งแก้วถอนใจโล่งอกเหมือนรอดตายที่เจ้าคุณฝังตัวอยู่ที่นั่นได้ ซ้ำยังได้รับความเมตตาสงสารจากชาวบ้านอีกด้วย

แต่สมใจยังติดใจสงสัยรู้สึกคุ้นหน้าขุนทองมาก คำปุยตัดบทว่าเลิกคิดเรื่องไอ้ขุนทองหน้าลายนั่นเถอะ เตรียมไปเก็บใบชากันดีกว่า เดี๋ยวโดนลุงหมายด่าตาย

ส่วนลุงกำโป๊ง พอรอดตัวได้แล้ว ก็บ่นกับขุนทองว่า ตั้งแต่เข้ามาในชีวิตตนนี่อย่างกับมีผีป่ามาหลอกหลอน ซวยขนาด!!

ooooooo

วันนี้ลุงกำโป๊งมีเรื่องปวดหัวอีกจนได้ เมื่อเจ้าคุณไปมีเรื่องกับดำเกิงนักเลงประจำถิ่น แกทั้งบ่นทั้งด่าว่ามาอยู่ได้แค่สองวันก็ไปมีเรื่องกับไอ้หมาหมู่ดำเกิง ด่าอย่างหัวเสียว่า “ไอ้จ๊าดง่าว สงสัยจะอยู่ได้ไม่ครบเดือนเสียแล้ว”

ไส้อั่วนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่บอกลุงว่า ขุนทองไม่ตายหรอก ขนาดมันสามรุมหนึ่งยังคางเหลืองกลับไปกันเลย คุยอวดว่า

“พวกมันโดนอ้ายขุนทองของฉันจระเข้ฟาดหางซะสลบเหมือดไปเลยน่ะลุง”

ฝ่ายดำเกิงไปฟ้องสมหมายอ้อนให้ช่วยตนด้วย สมศรีถามว่า โดนขุนทองกระทืบมาแล้วทำไมไม่ไปฟ้องปลัดจืด มาบอกพวกตนทำไม ดำเกิงอ้างว่าขุนทองเป็นหลานใครก็รู้ๆกันอยู่ ใครกล้าแตะลุงกำโป๊งบ้าง แม้แต่ปลัดจืดก็เถอะ ดำเกิงทำหน้าแหยงๆบอกว่า “ไม่งั้นโดนลุงกำโป๊งแกงดให้บริการไฟฟ้า โทรศัพท์ ต่างๆนานาขึ้นมาล่ะ พวกเราก็เดือดร้อนกันหมดสิป้า”

สมหมายแนะให้ไปพึ่งปลัดจืดดีกว่า เพราะเป็นหน้าที่ของปลัดโดยตรง พูดถึงก็เห็นปลัดมาพอดี ปลัดบอกว่าเห็นมืดแล้วเลยมาส่งสมใจกับคำปุย ถูกดำเกิงประชดว่ามัวแต่ส่งพวกสาวๆนี่เองถึงดูแลราษฎรไม่ทั่วถึง ตนเลยโดนขุนทองรุมกระทืบเอา

ถูกปลัดแฉว่า พวกตัวเองรุมขุนทอง 3 ต่อ 1 แล้วยังมีหน้ามาพูดอีก

สมใจกับสมศรีเห็นพ้องกันว่า ปลัดต้องตรวจสอบเรื่องนี้ เพราะแต่ไหนแต่ไรมาบ้านม่วนแต๊ของเราไม่เคยมีเรื่องแบบนี้

ooooooo

คืนนี้ดำเกิงจึงนำชาวบ้านไปที่บ้านลุงกำโป๊ง พอดีขุนทองไปอาบน้ำ ลุงกำโป๊งให้ดำเกิงพูดธุระของตัวเอง ดำเกิงหาว่าขุนทองไปขโมยไก่ของตน พอดีขุนทองกลับมาจึงชี้แจงว่าตนเข้าใจผิดนึกว่าเป็นไก่ของลุงกำโป๊ง ไส้อั่วขอเป็นพยานเรื่องนี้

สมใจปรี่เข้าหาขุนทองถามว่า เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนใช่ไหม ขุนทองรู้ดีว่าขืนยอมรับมีหวังแผนแตก จึงปฏิเสธว่าไม่เคยเห็น สมใจอ้างว่าเราเจอกันที่ร้านหมูกระทะ ทำเอาเจ้าคุณตกใจเกือบเก็บอาการไม่อยู่ แต่ก็ทำนิ่งผ่านไปได้เนียนๆ แถมด่าสมใจว่า “ติงต๊อง” อีกด้วย

สมใจไม่ยอมถามว่า “นายว่าใครติงต๊อง” ลุงกำ-โป๊งรีบขัดขึ้นบอกให้ใจเย็นๆ ยืนยันว่าขุนทองไม่เคยไปกรุงเทพฯ เพราะถูกแม่ส่งไปอยู่โรงพยาบาลบ้าตั้งแต่เด็ก เจ้าคุณทำท่าจะแย้งลุงแกไม่ยอมให้พูด กลับอบรมว่า

“ยอมรับว่าเป็นบ้ายังไม่น่าอายเท่ากับเที่ยวโกหกคนอื่นว่าเป็นคนดี จริงไหมไอ้ดำเกิง”

ดำเกิงสะดุ้งที่ลุงแกมาลงที่ตนจนได้ สมหมายจึงรวบรัดตัดบทสรุปว่า

“ไอ้ใจ๋...เอ็งก็อย่าไปติดใจอะไรเลยวะ หาเรื่องกับคนติงต๊องบาปกรรมเปล่าๆ...ปลัดว่าไงดี ตามนี้นะ”

ปลัดจืดต้องเห็นด้วย สมศรีจึงชวนกลับกันดีกว่าเพราะดึกดื่นแล้วเกรงใจลุงกำโป๊ง ทุกคนเลยร่ำลาพากันกลับ แต่ดำเกิงไม่หายเจ็บใจ หันจ้องเจ้าคุณราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ เจ้าคุณยักคิ้วให้แผล็บหนึ่งด้วยสีหน้ากวนๆ สมใจเห็นถึงกับทำตาโตฉงน

“ไอ้ใจ๋ กลับได้แล้ว” สมหมายเรียก สมใจทำท่าแบบให้เจ้าคุณรู้ว่าตนจับตาดูอยู่ ถูกเจ้าคุณทำมือโอเคแถมยกมือขึ้นเหนือหัวชนกันแบบนางเอกเกาหลี สมใจฉุนขาดปรี่จะเข้าไปลุย ดีแต่ลุงกำโป๊งพรวดเข้ามาตบหัวเจ้าคุณเสียก่อน ปรามเสียงเข้ม

“ไอ้นี่ติงต๊องกำเริบอีกแล้ว” บอกสมใจว่าอย่าไปถือมันเลย มันบ้าชอบเพ้อว่าเป็นพระเอกหนังเกาหลี แล้วรุนหลังเจ้าคุณให้ออกไป พอพ้นออกมาก็ด่า “เกือบไปแล้วไหมล่ะไอ้ขุนทอง นี่ดีนะที่ไอ้ก้องมันโทร.มาเล่าเรื่องหมูกระทะให้ฟังก่อน ไม่งั้นไอ้ใจ๋เอาเอ็งตายแน่”

“ไอ้ใจ๋...” เจ้าคุณพึมพำยิ้มๆ ที่ได้รู้จักชื่อคู่ปรับเก่า

ooooooo

แต่พอกลับถึงบ้าน สมใจกระแทกตัวลงนั่งอย่างแรง บอกคำปุยว่า เป็นตายอย่างไรตนก็ไม่เชื่อว่าคนอะไรจะเหมือนกันได้ถึงขนาดนี้ พอคำปุยบอกว่าตนลืมดูหน้าเพราะมัวแต่ดูอย่างอื่น เลยถูกด่าว่าเอาแต่บ้าผู้ชายจนตาบอด

“วะ...นังใจ๋นี่ผีบ้าอะไรเข้าสิง เดี๋ยวนี้ถึงได้ปี๊ดตลอดๆ รู้ตัวมั่งรึเปล่า?”

สมใจบอกว่ารู้อยู่ว่าตนเกลียดคนโกหก ไม่ชอบให้ใครมามองว่าตนโง่เป็นควาย คำปุยเลยดักคอว่า

“ไอ้ใจ๋ฉันรู้ว่าแกเจ็บมากเรื่องพี่โก้ แต่แกก็ต้องลืมบ้างอะไรที่จำแล้วทำให้ปวดใจเราก็ควรลืมๆ มันไปซะมั่งนะเพื่อนนะ” คำปุยมองสมใจอย่างเห็นใจ แต่สมหมายกับสมศรีที่แอบฟังอยู่ไม่สบายใจ สมหมายตะโกนออกไปว่า

“ไม่จริง...ไอ้ปุย...เอ็งเอาอะไรมาพูดกับลูกข้า อย่าไปฟังมันนะใจ๋ คนเราเจ็บแล้วก็ต้องจำถึงจะถูก” สมใจโผเข้ากอดพ่อไว้อย่างรับรู้ถึงความรักของพ่อ สม-หมายกอดสมใจพูดเสียงสะท้านด้วยความสะเทือนใจ “ไอ้ใจ๋ลูกพ่อ ไอ้หนุ่มเมืองกรุงอย่าให้เจอเชียว...ไม่ว่าหน้าไหนพ่อจะต่อยให้คว่ำ!!” สมศรีเหล่ใส่บ่นดังๆว่า พ่อลูกคู่นี้มันพาลเหมือนกันไม่มีผิด

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้นจากที่คุณหญิงแม่ไปเข้าวัดปฏิบัติ ธรรม คุณหญิงนุ่งขาวห่มขาว ตื่นมากวาดลานวัดแต่เช้า พลันก็ต้องสะดุ้งกับเสียงเรียกอย่างหงุดหงิดของเอมี่ หันไปตำหนิว่าเรียกเสียแม่สติหลุดหมดเลย

เอมี่ในชุดปกติแต่งหน้าทาปากค่อนข้างเข้ม วิ่งเข้ามางอแงว่าตนไม่ไหวแล้ว ทนอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ตนเหนื่อยมาก กวาดใบไม้ก็ว่าแย่แล้ว นี่ยังต้องตื่นตี 5 มาล้างส้วมอีก เหม็นจนจะอ้วก

“โถหนูจ๋า นึกเสียว่ายิ่งกลิ่นส้วมแรงเท่าไหร่ ลูกคุณก็จะได้กุศลแรงเท่านั้นนะจ๊ะ”

เอมี่มองคุณหญิงแม่อย่างไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ถูกคุณหญิงแม่เตือนสติว่าอย่าโกรธ อย่ากรี๊ด ควบคุมจริตเราไว้ อย่าให้มารมันมาขวางเจตนาดีของเราได้”

เห็นเอมี่ยังทำท่ารับไม่ได้ คุณหญิงส่งไม้กวาดให้อีกอันบอกว่า กวาดสองมือเลยจะได้ไม่ฟุ้งซ่าน ที่สำคัญเราจะได้กุศลดับเบิ้ล 2 เด้ง ส่วนตัวเองจะไปจัดสำรับเพลให้พระท่าน แต่เดินไปสองสามก้าวแล้วนึกได้หันกลับมาบอกว่า

“แม่บอกแล้วว่าอย่าแต่งหน้าทาปากนะจ๊ะ ตัดจริต... บาปกรรม”

ปล่อยให้คุณหญิงแม่เดินไปแล้ว เอมี่มองจิกทำท่าแบบกูจะบ้า แล้วระเบิดอารมณ์ออกมาเบาๆ

“ว้าย...อีบ้า...เชิญขัดส้วม สร้างกุศลไปคนเดียวเถอะย่ะ ฉันไม่บ้าไปกับแกด้วยหรอกนังคุณหญิงแม่!ชิ!!”

พูดจบก็เหลียวซ้ายแลขวาก่อนควักโทรศัพท์ออกมาพูดเสียงหวานออดอ้อน...

“ฮัลโหล...แมทธิววววว” แต่พอโอดครวญให้แมทธิวฟังเสร็จ ถูกปลายสายตำหนิเสียงเข้มมาว่า

“จะบ้าเหรอ คุณจะออกมาไม่ได้เด็ดขาด คุณต้องคอยประกบนังคุณหญิงแม่อย่าให้มันกลับออกมา ขืนมันออกมาแล้วเห็นไอ้คุณในทีวีเมื่อไหร่ละก็...ผมแฉเรื่องระหว่างเราแน่ ไม่เชื่อก็ลองดู!”

“แมทอ่ะ...ผู้ชายอะไรโคตรเลว!!” เอมี่ทั้งอ้อนทั้งด่า

“ก็ควรคู่กับผู้หญิงเลวอย่างคุณไม่ใช่เหรอ หึๆ แค่นี้นะ...ผมจะออกกำลังกายแล้ว” พูดจบก็วางหูเลย แล้วหันไปซุกไซ้นัวเนียกับกิ๊กก่อนชักผ้าคลุมโปงพึ่บ...

เอมี่มองโทรศัพท์ในมือที่วางสายไปแล้ว ด่าไปร้องไห้ไป “ไอ้บ้า...ฮือๆๆ ไอ้บ้า!!”

ooooooo