เลื่อมพรายลายรัก
ตอนที่ 9
บันลือตั้งใจออกมาสงบสติอารมณ์ แต่พอเห็นเรวัติยังตามมา บันลือจึงต่อว่าเรวัติหลายคำ ก่อนยื่นคำขาดว่า ถ้าอยากให้ความสัมพันธ์ของเราดำเนินต่อไป อย่าทำประเจิดประเจ้อหรือกะเกณฑ์อะไรกับตน...เรวัติหน้าเจื่อนพูดไม่ออก ได้แต่มองตามบันลือด้วยท่าทีหงุดหงิด ทันใดมือถือเรวัติดังขึ้น พร้อมๆกับกัมปนาทที่แอบมองอยู่มุมหนึ่งก้าวออกมาปรากฏตัว เรวัติถึงกับสะดุ้ง ไม่แน่ใจว่ากัมปนาทเห็นตนพูดคุยกับบันลือหรือเปล่า
"ว่าไง องครักษ์คุณนิมมาน...เอ หรือว่าฉันจะเรียกนายว่านายเลขานุการของคุณนิมมานดี"
"มีอะไรกับผมรึเปล่า...คุณได้เบอร์ผมมาจากไหน"
"นายโทร.หาใครล่ะ เมื่อหัวค่ำน่ะ"
เรวัติหน้าซีด อึกอักไปไม่เป็น
"โทร.หาน้องฉัน สนิทสนมกันมานานแล้วสินะ"
"เปล่าครับ เพิ่งได้คุยกันเมื่อเช้า คุณบันลือโทร.เข้าเครื่องคุณแสนที่บ้าน ผมรับสายเพราะคุณแสนไม่ตื่น ก็เลยเชิญคุณบันลือมาดูคุณแสน"
"นายจะบอกว่าสนิทกันวันนี้เอง แต่ฉันว่าไม่ใช่ เพราะเมื่อกี้ที่แอบคุยกันสองต่อสอง ท่าทีมันบอกว่านายกำลังใกล้ชิดน้องฉันเกินเหตุ"
"คุณคิดมากไปแล้วล่ะครับ"
กัมปนาทโกรธกระชากคอเสื้อเรวัติทันที "บอกความจริง มา ที่เข้ามาหานายลือเป็นคำสั่งของนังแก่นิมมานรึเปล่า"
"นายท่านไม่ทราบอะไรทั้งนั้น"
"ถ้าอย่างนั้นมันก็เป็นความพิศวาสของแกเอง...อย่ายุ่งกับนายลือ แกมันคนจักราวุธ ถ้าไม่เชื่อ ระวังจะกลายเป็นคนสูญหายอย่างหาซากไม่เจอ จำไว้"
"พี่นาท พี่ทำอะไร...ปล่อยเขา" บันลือพุ่งเข้ามากระชาก เรวัติออกจากมือพี่ชาย
"ก็เตือนไอ้ตัวคนนี้น่ะสิ ให้มันเลิกยุ่งกับแก"
"พี่เข้าใจผิดนะครับ"
"ไม่ต้องมาแก้ตัว เห็นท่าทีแกแวบเดียวฉันก็รู้แล้วว่าแกหันมาเสพรสนิยมอุบาทว์แบบนี้อีกแล้ว สัญญากับฉันแล้วใช่ไหมว่าแกจะเลิก"
"พี่...ผม..." บันลืออึกอัก
"อย่ามาอ้างนะว่าเลิกไม่ได้ น่ารังเกียจ น่าขยะแขยง ถ้ายังไม่เลิก ก็หันไปใส่กระโปรงแทนกางเกงเลยก็แล้วกัน ทิ้งความเป็นผู้ชายปลอมๆของแกซะ"
"มากไปแล้ว" เรวัติจะถลันเข้าหากัมปนาท บันลือยึดไว้รวดเร็ว เรวัติยังฉุนไม่หาย ถามบันลือว่า "คุณยอมให้ เขาดูหมิ่นคุณขนาดนี้เลยเหรอ"
"หยุด!" บันลือตวาดจนเรวัติชะงักนิ่งไป
"ดูแกสองคนแล้วฉันอนาถ ถ้าแกไม่เลิกกับไอ้นี่ ฉันจะลงโทษแก แต่จะไม่ทำกับตัวแกหรอก แต่ฉันจะเล่นไอ้ตัวคนนี้ ระวัง แกอาจถูกตอนวันไหนก็ได้ แกคงไม่เสียดายหรอกนะ ไม่ได้ใช้อยู่แล้วนี่...ไอ้พวกหน้าตัวเมียนี่มันหนักโลกจริงๆ"
กัมปนาทเดินโปรยยิ้มเยาะหยันหันกลับเข้าไปในงาน เรวัติสุดทนจะถลาไปหากัมปนาทอีก แต่บันลือกระชากเรวัติไว้อย่างฉุนเฉียว
"พอแล้ว จะทำให้เรื่องมันพินาศไปกว่านี้เหรอ"
"พินาศ? ถ้ามันจะพินาศก็เพราะคุณไม่ปกป้องศักดิ์ศรีของคุณนั่นแหละ หรือคุณชอบที่พี่ด่าคุณว่าหน้าตัวเมียน่ะ"
บันลือตบหน้าเรวัติฉาดใหญ่ แล้วถอยห่างออกมา น้ำตารื้น ตัวสั่น
"เรื่องของเรามันจบแล้ว นายกับฉันจบกันเท่านี้"
"ได้ครับ ผมก็ได้รู้ธาตุแท้ของคุณวันนี้นี่เอง ดี ผมจะได้ไม่รู้สึกเสียดายคุณแม้แต่นิด"
เรวัติน้ำตาคลอ บันลือก็เช่นกันแล้วรีบผลุนผลันออกไปจากตรงนั้น
ooooooo
มุมหนึ่งในงานเลี้ยง นิมมานจอมแผนการกำลังเฝ้ารอเวลาแก้แค้นให้นิจศีล เธอให้องครักษ์ติดต่อกับสมุนที่ส่งไปเฝ้าดูนิคกี้ที่บ้านพักตากอากาศ พอรู้ว่าแสนยากรอยู่กับนิคกี้ในบ้าน นิมมานยิ้มย่ามใจ สั่งให้ พวกมันจับตาดูต่อไป รอจังหวะเหมาะค่อยจัดการตามแผนของเธอ
แล้วไม่นาน แป้งก็ขับรถออกจากบ้านไปซื้อของกินที่หมดเกลี้ยงตู้เย็น จังหวะนี้เองสมุนของนิมมานก็บุกเข้าไปรุมทำร้ายแสนยากรจนกระอักเลือด ส่วนนิคกี้ก็ถูกมันตบจนสลบ
เมื่อรู้ว่าแผนของตนสำเร็จแล้ว นิมมานทำทีมาขอเต้นรำกับกัมปนาท แล้วก็เริ่มรำลึกความหลังเมื่อครั้งกัมปนาทส่งนักเลงมาทำร้ายนิจศีลที่บ้านหัวหิน ทำให้นิจศีลเหมือนตายทั้งเป็น
"ก็สมควรแล้วนี่ สั่งแล้วไม่ให้ติดต่อนายณี แต่มันก็ยังขัดคำสั่ง" กัมปนาทกล่าวอย่างไม่แคร์ นิมมานโกรธแต่แสร้งยิ้มหวาน พล่ามต่อไป
"นายศีลรักษาตัวอยู่หลายเดือน แต่ก็ไม่ได้หายขาด สุขภาพทรุดโทรมจากความบอบช้ำคราวนั้น นายศีลทรมานมากตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา จนเริ่มเป็นโรคหัวใจ แล้วในที่สุด พวกคุณก็ยังทำร้ายนายศีลจนถึงวันสิ้นใจของเขา"
"ที่พล่ามเรื่องอดีตมาทั้งหมดนี่เพื่ออะไร จะมาเรียกร้องความเห็นใจงั้นเหรอ"
"เปล่าค่ะ เพียงแต่กำลังจะบอกว่าเหตุการณ์มันมาบรรจบอีกครั้งที่บ้านจักราวุธหัวหิน แต่ตอนนี้กลายเป็นลูกชายคุณกับหลานสาวฉันแทน"
"อะไรนะ" กัมปนาทผงะ
"นายแสนยากรกำลังจีบยายนิคกี้อยู่ ก็ถือว่าลูกชายคุณขัดคำสั่งฉันเหมือนกัน ฉันก็เลยต้องให้บทเรียนเดียวกับที่คุณเคยให้นายศีล"
"เธอจะทำอะไรลูกชายฉัน"
"ทำให้มันเจ็บเหมือนที่นายศีลเจ็บไง ฮ่ะๆ" นิมมาน หัวเราะร่ากลางฟลอร์เต้นรำ ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว กัมปนาทพล่านกลับไปยังกลุ่มบันลือ ถามว่านายแสนอยู่ไหน โดมตอบทันทีว่า อยู่ที่บ้านนิคกี้ กัมปนาทจึงสั่งให้ส่งคนไปดูเดี๋ยวนี้
"มีอะไรคะพี่" ฆรณีสงสัย
"มันจะทำร้ายนายแสน"
ทุกคนตกใจ โดมกับรังสิมาวิ่งออกไปทันที นิมมาน เดินเข้ามาพร้อมองครักษ์ เรวัติตามหลังมาอย่างงงๆ
"ไม่ใช่จะหรอกค่ะ ตอนนี้ลูกชายคุณกลายเป็นเศษเนื้อไปแล้วมั้ง นี่ค่ะข้อพิสูจน์" ขาดคำของนิมมาน องครักษ์ หยิบมือถือออกมา แล้วโชว์ภาพแสนยากรถูกซ้อมเลือดเปรอะ หน้าที่ส่งมาจากสมุนสดๆร้อนๆให้กัมปนาทดู...กัมปนาทเห็นแล้วโกรธสุดขีด คำรามลั่นจะเล่นงานนิมมาน
"นังแก่ แก..."
สององครักษ์ของนิมมานเข้าขวางทันที กัมปนาทหันรี หันขวาง สั่งบันลือเรียกตำรวจเดี๋ยวนี้
"ไม่ดีมังคะ เพราะถ้าเรียกตำรวจ ฉันแจ้งข้อหาลูกชายคุณได้ง่ายๆ ล่อลวงมอมยา และข่มขืนหลานสาวฉัน"
"แกพูดอะไรของแก" กัมปนาทตะคอกนิมมาน แต่ แล้วกัมปนาทเป็นฝ่ายหน้าเสีย เมื่อองครักษ์ของนิมมาน โชว์ภาพแสนยากรและนิคกี้นอนเปลือยอยู่ด้วยกัน ซึ่งภาพดูเหมือนนิคกี้นอนสลบไสลไม่ได้สติ แสนยากรกอดก่ายรุกล้ำเต็มที่
"ดูท่าแล้ว มันข่มขืนชัดๆเลยใช่ไหมคะ ฮ่ะๆ"
"อีปีศาจ แก..."
องครักษ์ชักปืนออกมาพร้อมกันทั้งคู่ กัมปนาทชะงัก แล้วผลุนผลันออกไปพร้อมฆรณีที่เร่งให้รีบไปตามนายแสน นิมมานหัวเราะไล่หลัง
"ฮ่ะๆ แหม...คืนนี้เป็นคืนที่ฉันจะหลับฝันดีเป็นคืนแรก ตลอดเวลายี่สิบปี" แล้วนิมมานก็คล้องแขนสององครักษ์ แยกไปอย่างอารมณ์ดี เรวัติยังยืนอึ้งมองหน้าบันลือ
"นายหลอกฉัน!" บันลือตวาดเสียงเครียด เรวัติได้ แต่ส่ายหน้าพูดไม่ออก รีบก้าวตามไปสอบถามนิมมานด้วยความข้องใจ
"คุณท่าน นี่มันเรื่องอะไรกันครับ"
"ฉันแก้แค้นให้นายศีล ทำไมเหรอ"
"คุณท่านบอกผมว่า ให้ถ่ายรูปเปลือยนายแสนกับนิคกี้ไว้แกล้งพวกรังสฤษฎ์เล่นๆไม่ใช่เหรอครับ ทำไมมันกลายเป็นเรื่องร้ายแรงขนาดนี้"
"รักจะเล่นกับโจร มันก็ต้องทะลวงให้ถึงถ้ำโจรใช่ไหม"
นิมมานพูดจบก็เดินต่อไปทันที บันลือตามมาต่อว่าเรวัติซ้ำอีก เรวัติพยายามจะอธิบาย แต่บันลือโกรธจนไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ใส่เรวัติไม่ยั้ง
"ไหนว่าไม่รู้เรื่องไง นายจับนายแสนกับนิคกี้เปลือยแล้วถ่ายรูปไว้ แล้วยังมีหน้ามาโกหกฉันอีก"
"ผมยอมรับ ผมโกหกคุณ แต่ผมไม่นึกว่าคุณท่านจะทำแบบนี้ ผมนึกว่าเป็นแค่เล่นตลกกันเท่านั้น"
"โกหกอีกแล้วใช่ไหม เอาตัวรอดได้ตลอดเวลาเลยนะ ถูกของพี่นาท พวกจักราวุธมันคบไม่ได้จริงๆ"
บันลือกระแทกเสียงแล้วผลุนผลันจากไป ทิ้งเรวัติยืนหน้าสลด
ooooooo
เริงฤทธา ตอย และเดียร์กำลังกางเต็นท์ริมหาด หลังถูกกัมปนาทไล่ออกจากคอนโดฯ โดยมีทมคอยช่วยเหลือดูแลอย่างเต็มที่ ระหว่างนี้เองรังสิมาโทร.มา บอกเริงฤทธาว่าแสนยากรถูกซ้อมที่บ้านนิคกี้ เริงฤทธา ตกใจมาก แล้วยกขบวนไปช่วยแสนยากรที่ถูกลากออกมาซ้อมต่อที่ชายหาด สมุนของนิมมานเห็นท่าไม่ดีก็รีบพากันขึ้นรถหนีไป ก่อนที่พวกกัมปนาทจะมาถึง
แป้งขับรถกลับมาเจอขบวนของกัมปนาทกำลังลงจากรถ แป้งแปลกใจ ถามทุกคนว่ามาทำอะไรกันที่นี่ แต่ไม่ทันมีใครตอบ ทุกคนก็ได้ยินเสียงนิคกี้ร้องไห้โฮดังมาจากชายหาด
นิคกี้เดินโผเผออกจากบ้านตามไปหาแสนยากรที่อยู่กับกลุ่มนายเริง แสนยากรสภาพยับเยินดูไม่ได้ กลุ่มของกัมปนาทวิ่งกรูมาถึง เห็นนิคกี้กำลังร่ำไห้ทั้งตกใจและสงสารแสนยากร กัมปนาทสั่งห้ามนิคกี้แตะต้องตัวลูกชายของตน แล้วกล่าวหานิคกี้ร่วมมือกับป้าของเธอ ทำให้นิคกี้งงงัน ถามว่าร่วมมืออะไรกัน?
"ยั่วนายแสนให้อยู่กับเธอสองต่อสอง แล้วส่งคนมาทำร้ายนายแสน"
"หนูไม่รู้เรื่อง หนูแค่..."
"เธอร่วมมือกับนังป้าแก้แค้นให้พ่อเธอใช่ไหม...ดี ฉันถือว่านี่เป็นการเปิดศึกครั้งใหม่ระหว่างรังสฤษฎ์กับจักราวุธ ระวังตัวไว้ให้ดีนังนิคกี้ ฉันจะเล่นงานเธอให้เจ็บไม่ให้น้อยกว่าที่นายแสนมันเจ็บ"
"แค่เจ็บเหรอคะ ที่ผ่านมาพวกคุณคิดจะฆ่าฉันด้วยซ้ำ เอาซี้ เล่นกันให้ถึงตายกันไปข้างนึงเลย มันถึงจะหายแค้น"
"ยังจะปากดี นังนี่" กัมปนาทถลาจะเข้าไปตบนิคกี้ พวกฆรณีต้องฉุดเขาไว้ ขณะที่แป้งก็ดึงนิคกี้ถอยห่างออกมา
"จำไปบอกนังป้าจอมโหดของเธอด้วยว่างานนี้ต้องมีคนชดใช้แทนลูกชายฉัน บอกนังป้าของเธอให้ทำใจไว้ เตรียมไว้ทุกข์ อีกครั้งได้แล้ว"
นิคกี้ขนลุกกรูเกรียวกับคำขู่ของกัมปนาท ยอมให้แป้งประคองกลับเข้าบ้าน ฝ่ายกัมปนาททรุดลงกอดร่างลูกชายที่สลบเหมือดทั้งน้ำตา คำรามออกมาอย่างสุดแค้น
"แกไม่เจ็บตัวฟรีหรอกแสน พ่อจะล้างแค้นให้แกเอง!"
ooooooo
เมื่อนิมมานและคณะเดินทางกลับบ้านที่กรุงเทพฯ พร้อมด้วยนิคกี้และแป้ง เนืองนิตย์พอรู้เห็นหลักฐานและเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ก็อดต่อว่านิมมานไม่ได้
"ทำไมพี่ใหญ่ทำกับนิคกี้แบบนี้"
"ทำไม ไม่เห็นเสียหายอะไร อีกอย่างจะว่าฉันก็ไม่ถูก เพราะยายนิคกี้เป็นคนพาเจ้าแสนยากรมากกไว้ในบ้านเอง ฉันเห็นเป็นโอกาสดี ก็เลยจัดการล้างแค้นให้นายศีลเสียเลย"
"จริงรึเปล่านิคกี้ ที่หนูพานายแสนมาอยู่ที่บ้าน"
"หนูไม่สบาย คุณแสนอาสามาเฝ้าให้ แล้วแป้งก็อยู่ด้วยทั้งคน"
"แหม...แก้ตัวเก่งนะ แล้วคืนก่อนหน้าที่เธอพานายแสนมานอนร่วมเตียงด้วยล่ะ"
"เราเมาค่ะ แล้วก็หลับกันไป...แค่นั้น"
"แก้ตัวน้ำขุ่นๆนะ แค่นั้นจริงเหรอ"
"ใช่ค่ะ แค่นั้น แต่สิ่งน่ารังเกียจที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นมาจากคุณป้าทั้งหมด คุณป้าใช้นายเรวัติให้เปลื้องผ้าหนูกับคุณแสน เพื่อเอาไปข่มขู่พวกรังสฤษฎ์อีกที"
"ถ้าจะว่าน่ารังเกียจ มันก็น่ารังเกียจตั้งแต่ที่หล่อนไปโอ้โลมปฏิโลมกับนายแสนจนหลับคาเตียงกันไปนั่นแหละ"
"งั้นคุณป้าก็ยอมรับแล้วใช่ไหม ที่จัดฉากให้หนูนอนกับคุณแสนครั้งแรกน่ะคือฝีมือคุณป้าเอง โดยมีนายพ่อบ้านสันดานเลวคนนี้เป็นคนจัดการ"
"กล่าวหาเกินไปแล้ว" เรวัติเสียงแข็งไม่พอใจ
"ไม่เท่านั้น นายพ่อบ้านอาจจะร่วมมือกับรังสฤษฎ์บางคน โดยที่คุณป้าไม่รู้ตัวก็ได้"
นิมมานชะงัก หันมาคาดคั้นเรวัติว่านิคกี้พูดถึงใคร เรวัติไม่ตอบ นิคกี้เลยทำท่าจะตอบเสียเอง เรวัติกลัวความลับ เปิดเผย ตวาดห้ามนิคกี้เสียงเขียว พร้อมๆกับจะเข้าถึงตัวนิคกี้ ที่ยังดึงดันจะพูด เนืองนิตย์เลยทนไม่ไหว กระชากคอเสื้อเรวัติทันที
"จะทำอะไร แกจะทำอะไรนิคกี้"
"ผมเปล่าครับ แค่ให้นังนี่หยุดพูด"
"นังนี่เหรอ นายเรียกนิคกี้ว่านังเหรอวะ" เนืองนิตย์ชกเข้าเต็มหน้าเรวัติ ล้มโครมไปแทบเท้านิมมาน
ลุงเอกกับป้าอุษาที่ฟังเรื่องราวอยู่ด้านนอกวิ่งพรวดเข้ามาประคองเรวัติ และขอร้องเนืองนิตย์ที่ยังจะซ้ำเรวัติอีกที
"พอเถอะครับคุณ"
"นี่ยังนับว่าน้อยไปนะ ที่แกหยาบหยามนิคกี้ มีสำนึกบ้างรึเปล่าที่จับนิคกี้เปลือยแบบนั้น แล้วยังถ่ายคลิปวีดิโอไว้อีก มีสำนึกมั้ย"
"ไม่ต้องว่าเรวัติ ถ้าจะโกรธก็โกรธฉัน เพราะเรวัติทำตามคำสั่งฉันทั้งหมด"
"ครับ ผมโกรธพี่ใหญ่นั่นแหละ ไม่นึกเลยว่าพี่จะทำกับหลานในไส้ได้ถึงขนาดนี้"
"ฉันแก้แค้นให้นายศีล มันผิดเหรอ เธอลืมแล้วเหรอว่านายศีลอยู่ในสภาพอะไร หลังจากที่โดนซ้อม"
เนืองนิตย์อึ้ง นึกถึงตอนนิจศีลถูกซ้อมหมดสติ สภาพเลือดโชกทั้งตัว ต้องส่งเข้ารักษาที่โรงพยาบาล มีทั้งสายน้ำเกลือและท่อหายใจระโยงระยางไปหมด หน้าตาบวมช้ำแทบจำหน้าไม่ได้...
"เวลาคงทำให้เธอลืมไปหมดแล้วสินะ ถึงกล่าวหาว่าฉันทำผิด" นิมมานเสียงเครือ
"ยังไงก็ผิดครับ พี่เอาลูกนายศีลมาเป็นเหยื่อล่ออย่างไร้มนุษยธรรมที่สุด พี่ทำลายนิคกี้ได้ขนาดนี้ ก็เท่ากับย่ำยีวิญญาณนายศีลจนไม่เหลือดี นี่หรือครับการแก้แค้นให้นายศีล"
เนืองนิตย์ผลุนผลันออกจากห้อง นิมมานเม้มปากแน่น สายตานั้นเจ็บปวดไม่น้อย แล้วสั่งทุกคนออกไป ยกเว้นเรวัติ... เมื่ออยู่กันลำพัง นิมมานคาดคั้นเรวัติว่าแอบร่วมมือกับพวกรังสฤษฎ์บางคนอย่างที่นิคกี้พูดใช่ไหม เรวัติเอาตัวรอด บอกว่านิคกี้พูดพล่อยๆหาเรื่องตนเท่านั้น
"แน่นะ"
"ไม่เชื่อใจผมเหรอครับคุณท่าน"
"เชื่อสิ ไม่ไว้ใจเธอแล้วฉันจะไว้ใจใครได้" นิมมาน ยิ้มเย็น มองเรวัติด้วยสายตาตรวจสอบ เรวัติพยายามไม่แสดงพิรุธอย่างที่สุด
ooooooo
ส่วนที่บ้านรังสฤษฎ์ เริงฤทธากำลังตีหน้าเศร้าจำเป็นเล่าความเท็จหลังถูกกัมปนาทคาดคั้นสอบสวนอย่างจริงจัง
"วันนั้นพวกเราไปเล่นเรือกัน ออกไปที่เกาะเล็กๆนอกฝั่ง ยายนิคกี้เกิดเป็นลมแดดขึ้นมา ก็เลยพากลับ พี่แสนเป็นห่วงก็เลยอยู่เฝ้ายายนิคกี้ทั้งคืน เท่านี้ละครับ"
"นายไม่ถูกกับนายแสนอยู่แล้ว แล้วยังไงถึงได้ไปแล่นเรือด้วยกัน จะให้ฉันเชื่อไหมเนี่ย"
"โธ่ ลุงครับ บางครั้งพี่น้องทะเลาะกันบ้าง ดีกันบ้าง ไม่แปลก"
"เป็นอย่างนั้นเหรอนายโดม"
"ชะ...ชะ...ใช่ครับ เป็นอย่างที่คุณเริงเล่านั่นแหละครับ"
"แสดงว่านายแสนหลงยายนิคกี้ขนาดนั้นเชียวเหรอ"
"เขาก็ไม่ได้มาบอกความในใจกับผมนี่ ต้องไปถามเจ้าตัวเอาเองละครับ"
"ไม่มีคำถามแล้ว ไปได้" กัมปนาทตัดบท...เริงฤทธากับโดมรีบลุกออกไป จากนั้นก็ถึงคิวบันลือ กัมปนาทซักฟอกบันลือว่าคบกับเรวัตินานแค่ไหน แล้วไม่รู้ตัวเลยหรือว่าถูกมันหลอกใช้
"คบไม่นาน...แล้วเรวัติก็ไม่ได้หลอกใช้ผม"
"ยังมีหน้ามาพูด ที่มันจับนายแสนแก้ผ้านอนกับนังนิคกี้ แล้วโกหกว่ามันไม่ได้ทำ แกก็เชื่อมัน แทนที่แกจะเชื่อนายแสน" บันลือนิ่งเถียงไม่ออก กัมปนาทหันขวับไปทางฆรณี อีกคน "เธอก็เชื่อใช่ไหม โง่ทั้งคู่ รู้ทั้งรู้ว่ามันเป็นจักราวุธ แกยังไปยุ่งกับมันได้...ไง มันปรนเปรอความสุขให้จนล้น จนปฏิเสธไม่ลงหรือไง"
"พอเถอะครับ เรื่องส่วนตัวของผม พี่ไม่มีสิทธิ์ยุ่ง"
"ฉันปกครองแก ฉันมีสิทธิ์" กัมปนาทเสียงดังขึ้นทุกที... บันลือก็เช่นกัน
"แต่ไม่ใช่สิทธิ์ส่วนตัวของผม"
"แกจะให้มีข่าวลืออย่างคราวนั้นเหรอ ที่แกถูกจับไปตรวจฉี่ในเซาน่าน่ะ ฉันต้องวิ่งเต้นเสียเงินตั้งเท่าไหร่กว่าจะกลบข่าวได้ จะทำตัวให้เป็นข่าวอีกงั้นเหรอ แกสัญญากับฉันตอนนั้นแล้วนะว่าแกจะเลิก"
"มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะครับพี่ ผมเลิกไม่ได้ แล้วพี่ก็ไม่มี สิทธิ์มาห้ามผมด้วย"
"แกกำลังทำลายรังสฤษฎ์นะ"
"ถ้ามันสำคัญนัก ผมลาออกจากความเป็นรังสฤษฎ์ก็ได้ นะครับ" พูดจบบันลือลุกพรวดออกไปทันที
"พี่ปกครองพวกเรา แต่จะมากำหนดชะตาชีวิตพวกเราไม่ได้ค่ะ บางครั้งณีก็อดคิดไม่ได้ว่ายายนิมมานทำถูกแล้ว"
"แกว่าอะไรนะ" กัมปนาทจ้องน้องสาวตาขวาง
"ยายนิมมานแก้คืนจากที่พี่ก่อกรรมไว้กับคุณศีลไง คุณศีลเจ็บเท่ากับที่นายแสนเจ็บ ถือว่าเจ๊ากันแล้วค่ะ กรรมเก่ามันตามพี่มาทันแล้ว" ฆรณีสะบัดออกไปอีกคน กัมปนาทยิ่งฮึดฮัดหัวเสีย
ooooooo
เนืองนิตย์หลบออกมาสงบสติอารมณ์ที่สวนข้างบ้าน หวนนึกถึงบางสิ่งที่เป็นความลับของนิจศีล ซึ่งนิจศีลขอร้องเนืองนิตย์ห้ามบอกใครเด็ดขาด...
"ลุงคะ" เสียงเรียกของนิคกี้ทำให้เนืองนิตย์ตื่นจากภวังค์ ความคิด
เนืองนิตย์แสดงความห่วงใยนิคกี้ ขณะที่นิคกี้ก็ออกปากว่าเธอไม่เคยเห็นลุงโกรธขนาดนี้มาก่อน เนืองนิตย์จึงย้ำว่า เรวัติทำกับนิคกี้เกินไป ลุงทนไม่ได้
"แล้วจะเกิดอะไรขึ้นจากนี้คะ"
"สงครามสองตระกูลเริ่มขึ้นอีกแล้ว ทั้งๆที่ตลอดยี่สิบปี ที่ผ่านมา ลุงพยายามไกล่เกลี่ยมาตลอด แต่ตอนนี้มันล้มเหลวหมด"
"หนูจะกลับอเมริกาค่ะลุงนิตย์ เรื่องร้ายๆจะได้จบเสียที"
