เลื่อมพรายลายรัก

รังสิมาออกจากห้องมาเห็นกลุ่มของเริงฤทธากำลังเฮฮาปาร์ตี้ อยู่ที่ชายหาดหน้าคอนโดฯ ตอนแรกเธอทำท่าจะเดินหนี แต่พอได้ยินเริงฤทธาบอกว่าพี่แสนไปปาร์ตี้กับพวกจักราวุธที่ชายหาดด้านโน้น เธอจึงเปลี่ยนใจ ให้เริงฤทธานำพาไปที่นั่น

แสนยากรหน้าซีดหน้าเสีย เมื่อเห็นรังสิมาโผล่พรวดเข้ามากลางวงซึ่งตนกับนิคกี้กำลังอิงแอบกันด้วย ความเมา รังสิมาโกรธจัดแต่ยังให้โอกาสแสนยากรสารภาพความจริงว่าเขานอกใจเธอ เธอจะไม่ว่าอะไรเขาอีกแล้ว แสนยากรขอร้องรังสิมาอย่าเข้าใจผิด เขาแค่มาช่วยทำกับข้าว แล้วก็จะบอกลา นิคกี้เป็นครั้งสุดท้าย นิคกี้เองก็พยายามช่วยอธิบาย แต่ด้วยความเมายิ่งพูดก็ยิ่งกำกวม
ทำให้ รังสิมาเข้าใจผิด และผิดหวังในตัวแสนยากรอย่างมาก เธอตบหน้าเขาหนึ่งฉาดแล้วควงแขน เริงฤทธากลับไปปาร์ตี้เพื่อเป็นการประชด

เริง ฤทธาเห็นรังสิมาร้องไห้ก็รู้สึกสงสาร ปลอบใจเธอว่าพี่แสนไม่ใช่คนที่เปลี่ยนใจกับอะไรหรือใครง่ายๆ แต่พี่แสนกำลังสับสนกับคดีที่เกิดขึ้นกับนิคกี้ นิคกี้เลยใช้วิธีนี้ดึงพี่แสนให้ไปหา

"นายคิดอย่างนั้นเหรอ"

"มัน แน่นอนอยู่แล้ว เรื่องนี้ถ้ากำจัดยายนิคกี้ไปซะ ทุกอย่างก็น่าจะจบ"

"กำจัด ยังไง"

"ผมมีแผนดีๆไว้แล้วสำหรับวันพรุ่งนี้ สนใจไหมล่ะ"

"สน สิ ถ้ากำจัดแม่นั่นได้" รังสิมาแววตากร้าว เอาจริง...

ขณะเดียวกัน นั้น แสนยากรยังอยู่ที่ชายหาดหน้าบ้านพัก ตากอากาศของจักราวุธ เขาดื่มหนักกว่าเดิม หลังจากรังสิมากลับไปด้วยความเข้าใจผิด โดมห้ามให้พอเขาก็ไม่ฟัง พรุ่งนี้มีประชุมก็ไม่สนแล้ว...พูดไปพูดมาเขาโทษนิคกี้ทำให้รังสิมาเข้าใจ เขาผิด นิคกี้ฉุนกึก ยอกย้อนเขาไปหลายคำก่อนจะลุกหนีเข้าในบ้าน แสนยากรโมโหตามเข้าไปทะเลาะกันถึงในห้อง ขณะที่แป้งกับโดมก็
เมาไม่น้อย ไปกว่ากัน สองคนมัวแต่นั่งทุ่มเถียงอยากช่วยแก้ปัญหาให้ทั้งคู่ แล้วสุดท้ายก็ฟุบหลับไม่รู้เรื่อง

แสนยากรกับนิคกี้เข้าไปทุ่มเถียง กันทั้งที่เมาหนัก ไม่นานสองคนก็เถียงกันจนหลับไปด้วยกันบนเตียง เรวัติเข้ามาเห็นรีบโทร.รายงานนิมมานกลางดึก นิมมานยิ้มสะใจ สั่งเรวัติจัดการเปลื้องผ้าของทั้งคู่แล้วถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วพรุ่งนี้สายๆเธอจะไปที่นั่น...

ooooooo

แต่เช้าตรู่ ฆรณี บันลือ รังสิมา รีบร้อนมาถึงก่อน หลังได้รับการการติดต่อจากเรวัติ ทุกคนตกใจกับสภาพของแสนยากรกับนิคกี้ที่นอนกอดกันบนเตียง มีเพียงผ้าห่มผืนเดียวคลุมร่างหมิ่นเหม่ แป้งกับโดมที่เพิ่งงัวเงียตื่นก็หายเมาเป็นปลิดทิ้ง ไม่เชื่อว่าสองคนจะทำอะไรน่าเกลียดแบบนี้ได้

รังสิมาโกรธไม่รู้จะ โกรธยังไง เธอไม่ฟังคำอธิบายใดๆ จากแสนยากร วิ่งหนีไปทั้งน้ำตา แสนยากรกับนิคกี้มั่นใจว่าตัวเองโดนแกล้งอีกแล้ว ต้องมีคนจัดฉาก ฆรณีถามทันทีว่าใคร แสนยากรมองหน้าบันลือก่อนตอบ

"อย่างน้อยก็นายพ่อ บ้านนั่น  นายเรวัติจับผมกับนิคกี้ เปลื้องผ้า"

"เขาจะทำไปทำไม"

"ทำลาย ผมกับนิคกี้ไงครับ ครั้งแรกก็น่าจะเป็นนายนี่ นั่นแหละ และอาจจะมีคนร่วมมืออยู่ด้วยอีกคน"

บันลือร้อนตัว อยากรู้ว่าคนคนนั้นคือใคร แต่แสนยากรยังไม่ระบุ รู้แต่ว่ามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเรวัติ บันลือฟังแล้วยิ่งหน้าเจื่อน พอฆรณีโพล่งขึ้นว่าเป็นใครไปไม่ได้ นอกจากนิมมาน บันลือค่อยโล่งใจไปนิด

"ไม่ น่าใช่นะครับ ผมว่านายเรวัติต้องจัดการร่วมกับคนนอกอีกคนที่ไม่ใช่จักราวุธแน่ๆ"

บันลือ อึ้งไปอีก สงสัยว่าแสนยากรอาจจะรู้ความลับของตนเสียแล้ว...จากนั้นแสนยากรออกมาอธิบาย กับรังสิมาหน้าบ้าน  ขณะที่ในบ้านนิคกี้กับแป้งกำลังเล่นงานคาดคั้นเรวัติ

"เธอ เป็นคนจัดฉากทั้งหมด แล้วเรียกพวกรังสฤษฎ์มาใช่ไหม"

"เปล่า ผมรับสายมือถือของนายแสนยากรที่ดังไม่เลิก พวกนั้นโทร.มา ผมก็รายงานตามความเป็นจริง พวกเขาถึงบุกมา"

"แล้วใครจับฉันกับคุณแสน เปลือย"

"โอ้โฮ นี่เมาจนขาดสติขนาดนี้เลยหรือครับ อย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่องอะไรเลย ตอนที่ได้เสียกันอยู่บนเตียง"

นิ คกี้ตบหน้าเรวัติฉาดใหญ่ เรวัติทำท่าจะตบสวน แต่ทั้งแป้งและนิคกี้กำหมัดรอ เรวัติเลยไม่กล้า...ฝ่ายแสนยากรที่หน้าบ้าน เขาขอร้องรังสิมาให้เชื่อเขา เขากับนิคกี้ถูกจัดฉากจริงๆ รังสิมากลับเหยียดยิ้มอย่างไม่เชื่อ

"เหรอ คะ แต่เมื่อคืนที่ฉันแยกจากคุณมา ฉันคิดว่าคุณคงกลับมานอนที่คอนโดฯ แต่คุณกลับนอนค้างที่นี่ บ้านยายนิคกี้ทั้งคืน นี่ถูกจัดฉากด้วยรึเปล่าคะ"

"ผม ยอมรับผมเมาแล้วก็หลับไป แต่มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิด"

"ไม่ต้องโทษคน อื่นหรอกค่ะ ยิ่งโทษเขาก็ยิ่งจับโกหกคุณได้  ยอมรับมาเถอะว่าตั้งแต่แรก  ภาพถ่ายในหนังสืองานศพ นั่น   คุณนอนกับแม่นั่นจริงๆ   อาจจะก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ  แล้วก็ได้เสียกันเรื่อยมา"

"ไม่ใช่นะ ครับ"

"พอที ถ้าคุณยอมรับอย่างลูกผู้ชาย อย่างน้อยคุณก็ยังรักษาเกียรติคุณได้บ้าง แต่ถ้าปากแข็งอย่างนี้ อย่าว่าแต่ความเป็นลูกผู้ชาย แม้แต่เกียรติความเป็นคน คุณก็ไม่เหลือ" รังสิมาเดินจ้ำจากไป ฆรณีก้าวตามด้วยความเป็นห่วง ส่วนบันลือเดินมาหยุดตรงหน้าแสนยากร บอกว่าพ่อนายมาถึงแล้ว จะให้ รายงานเรื่องนี้ไหม

"แล้วแต่อาสิครับ คงสะใจอาไม่น้อยเลยใช่ไหม"

"แสน นายพูดอะไร อาไม่เข้าใจ"

"เรื่องนี้เราต้องเคลียร์กันสักวันนึงจน ได้ แต่ตอนนี้คนที่ผมจะต้องจัดการก่อนคือไอ้พ่อบ้านตัวแสบนั่น" แสนยากรผลุนผลันกลับเข้าบ้านอีกครั้ง โดมที่รีๆรอๆรีบตามติดเจ้านาย

นิคกี้และแป้งกำลังทะเลาะกับเรวัติเสียงขรม ไม่มีใครฟังใคร เรวัติเยาะหยันนิคกี้ว่าทำผิดก็น่าจะยอมรับมาดีกว่า นิคกี้เหลืออดแผดเสียงยิ่งขึ้นไปอีก

"นายนั่นแหละที่วางยาฉัน ตั้งแต่ครั้งแรกแล้ว นายตามจะมาฆ่าฉันที่คอนโดฯด้วยใช่ไหม"

"พูดอะไรเนี่ย ให้สร่างเมาก่อนดีกว่าค่อยมาพูดกัน"

ทันใด แสนยากรเข้ามากระชากไหล่เรวัติแล้วชกโครมเข้าเต็มหน้า เรวัติล้มกลิ้ง แสนยากรจะซ้ำอีก โดมกับบันลือรีบตามเข้ามารั้งห้ามเขาไว้

"งานนี้ฉันไม่ปล่อยให้นายลอยนวลไปหรอก ถ้านาย ทำอะไรนิคกี้อีก ฉันจะเปิดโปงความลับของนาย ระวังตัวไว้" แสนยากรคำราม...เรวัติอึ้ง สบตาบันลืออย่างหวาดหวั่น แต่ บันลือพยายามไม่แสดงอาการ สั่งโดมพานายแสนกลับ แล้วบันลือก็หันมามองนิคกี้ด้วยสายตาเหยียดหยามก่อนจะตามหลังโดมกับแสนยากรออกไป

นิคกี้ไม่พอใจสายตาของบันลืออย่างยิ่ง แต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากหันมาเล่นงานเรวัติต่อ

"เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้ว่านายหันไปคบกับพวกรังสฤษฎ์"

"ผิดเหรอครับ ถ้าผิดคุณก็รับไปเต็มๆ เพราะคนที่คบกับรังสฤษฎ์ ถึงขั้นยอมทอดกายให้น่ะคือคุณ"

ถูกย้อนยอกเข้าแบบนี้ นิคกี้ทนไม่ไหวทำท่าจะตบหน้าเรวัติ แต่ถูกแป้งขวางไว้เสียก่อน

"อย่าเลยนิคกี้ ไม่มีประโยชน์หรอกสำหรับคนแบบนี้"

เรวัติเจ็บใจ มองทั้งคู่อย่างหยามหยันแล้วผลุนผลันออกไป นิคกี้เริ่มกระวนกระวายกังวลว่าต้องมีเรื่องไม่ดีอีกแน่ๆ แป้งเห็นใจปลุกปลอบเพื่อนว่าใจเย็น อย่าเพิ่งคิดมาก ไม่ว่าจะยังไงเพื่อนก็ต้องช่วยเพื่อนอยู่แล้ว...

ooooooo

กัมปนาทเอะอะใส่แสนยากร หลังรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นที่บ้านพักตากอากาศของจักราวุธ แสนยากรพูดอะไรไม่ออก นอกจากบอกว่าตนเมาเกินเหตุไปหน่อย ก็เลยหลับไปพร้อมนิคกี้

"อีกแล้ว...เห็นว่าแก้ผ้านอนด้วยกัน จะอ้างอีกไหมว่าโดนมือที่สามกลั่นแกล้งน่ะ ทำอย่างนี้แกไม่เห็นแก่ตระกูล ไม่เห็นแก่หนูรังสิมา มีอะไรจะแก้ตัว"

"ไม่มีครับ นอกจากขอโทษทุกคน"

"ต่อไปนี้ห้ามไปยุ่งเกี่ยวกับนังเด็กนั่นอีก แกทำได้ไหม"

"ไม่รับปากครับ ผมยังมีเรื่องที่ต้องสะสางกับนิคกี้หลายเรื่อง"

"แกหลงมันงั้นเหรอ"

"ไม่ใช่เรื่องรักเรื่องใคร่อะไรทั้งนั้นละครับ แต่ผมยังมีพันธะกับนิคกี้อยู่"

"พูดมาสิ พันธะอะไร"

"คนบางคนในโต๊ะนี้อาจจะรู้ดี ผมคงไม่ต้องอธิบาย" แสนยากรมองหน้าบันลือ แล้วบอกกับพ่อว่า ประชุมวันนี้เขาขอตัว เขาไม่พร้อมที่จะทำงาน

กัมปนาทหัวเสียสุดๆ ขณะที่รังสิมาผิดหวังและน้อยใจแฟนหนุ่ม ยิ่งเดินตามไปได้ยินเขาพูดกับโดมว่า เขาจะไปหานิคกี้ มีเรื่องที่ต้องเคลียร์อีกหลายเรื่อง รังสิมาแทบน้ำตาร่วง

ส่วนกัมปนาทยังข้องใจคำพูดแสนยากรที่ว่าคนในโต๊ะนี้บางคนอาจจะรู้ดี อยากรู้ว่าแสนยากรหมายถึงใคร หรือว่าเป็นนายเริง

"ผมคนนอกครับ ไม่เกี่ยว" เริงฤทธาปฏิเสธทันที

"นั่นซี เป็นคนนอก แล้วใครให้อนุญาตนายมาพักที่คอนโดฯนี่ เห็นว่าพาเพื่อนมามั่วกัน นายทมบอกว่ากุญแจหายไป ขโมยมาใช่ไหม"

ฆรณีทำท่าจะปกป้องลูก กัมปนาทรู้ทันรีบห้ามน้องสาว ให้นายเริงพูดเอง

"ทำไมครับ ผมจะมาพักบ้างไม่ได้เหรอ ทีพี่แสนเห็นมาได้ทุกปี ปีละหลายหน ทำไมผมไม่มีสิทธิ์ ผมอยู่อีกปีกนึง ไม่ยุ่งกับใครอยู่แล้ว"

"คอนโดฯนี้สำหรับคนที่ทำงานให้บริษัท พวกกินกงสี ขี้เกียจตัวเป็นขนน่ะ สมควรนอนห้องคนขับรถข้างล่างโน่น"

"โห...น้อยใจ น้อยใจจริงๆแม่...ผมไม่ได้สมบัติจากพ่อก็คนนึงแล้ว สมบัติทางแม่ผมก็โดนตัดสิทธิ์อีก อนาคตมืดมนจังไอ้เริงเอ๋ย...แต่ไม่เป็นไรครับ ผมกับเพื่อนจะย้ายออก แล้วจะไปอยู่โรงแรมหรูที่สุดของหัวหิน แม่เช็กบิลให้ผมด้วยนะ อาจจะคืนละแสนก็เป็นได้"

เริงฤทธายิ้มยั่วใส่กัมปนาทก่อนจะลอยชายออกไป กัมปนาทหงุดหงิดเป็นบ้าตะเบ็งเสียงว่า มีวันไหนที่ฉันไม่ปวดหัวกับมันบ้างไหมเนี่ย ฆรณีถึงกับหน้าซีดจ๋อย ขณะที่บันลือไม่ได้สนใจอื่นใด นอกจากครุ่นคิดแต่เรื่องที่แสนยากรพูด

รังสิมาออกมาที่ล็อบบี้เห็นแสนยากรและโดมยืนอยู่ หน้าตึก สักครู่นายทมขับรถมาจอดให้ พอสองคนนั้นขึ้นรถขับออกไป รังสิมารีบเข้ามาหานายทม

"อ้าว คุณสิ คุณแสนไปแล้วละครับ"

"เห็นแล้ว"

"แต่งตัวลำลองแบบนี้ ท่าทางไม่ไปเข้าประชุมละมั้งครับ"

รังสิมาหน้าเครียด ใจยังแค้น พอนายทมผละไป แล้วเริงฤทธาเดินเข้าแทน เขาเสนอแผนจัดการกับนิคกี้ รังสิมาจึงตอบรับนายเริงโดยไม่ต้องคิดมาก

ooooooo

ทันทีที่นิมมานเดินทางมาถึงโรงแรมหรูที่เรวัติไปรออยู่ เรวัติยิ้มหน้าบานได้รับคำชมจากนิมมาน เป็นกระบุง...ตรงกันข้ามกับนิคกี้ที่เวลานี้กำลังกลุ้มหนักอยู่กับแป้งที่บ้าน พอแสนยากรโผล่มาพร้อมโดม ทุกคนจึงร่วมวงถกข้อข้องใจที่เกิดขึ้น

"สรุปว่างานนี้นายเรวัติเป็นคนทำ แล้วเขาร่วมมือกับ อาบันลือของคุณรึเปล่า"

"มันน่าจะเป็นอย่างนั้น"

"ป้าฉันมาที่หัวหินแล้ว ไม่รู้นายเรวัติจะรายงานป้าฉันรึเปล่า"

"แล้วคืนนี้เห็นว่าคุณนิมมานเข้าร่วมงานเลี้ยงด้วยนะครับ จักราวุธกับรังสฤษฎ์เจอกันอีกหนแล้ว" โดมสีหน้าเป็นกังวล...แป้งร้องลั่นว่าตายแล้ว ต้องเป็นเรื่องแน่ แสนยากรจึงวิเคราะห์ด้วยความสงสัยว่า ทำไมนิคกี้ต้องมาที่หัวหินวันเดียวกับที่ตนมาประชุม

"ป้าจัดให้ฉันมาวันนี้" นิคกี้รีบบอก...โดมหันขวับมาทางแสนยากรทันที

"นาย...นี่นายกำลังจะบอกว่าคุณป้านิคกี้เป็นคนวางแผนหรือครับ"

"อ้าว ตกลงใครเป็นผู้ร้ายตัวจริงกันแน่" แป้งสุดงง

"อาจจะร่วมมือกันหลายฝ่าย แต่ที่ฉันกับเธอมาหัวหินตรงกันนี่ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ๆ"

"โอย...เวียนหัว ฉันกลับไปอยู่อเมริกาดีกว่า ที่นี่ไม่ ปลอดภัยแล้ว" นิคกี้โอดแล้วทรุดนั่งเหมือนจะเป็นลม ขณะที่แสนยากรครุ่นคิดบางอย่าง แล้วก่อนกลับเขาได้ให้มือถือเครื่องหนึ่งที่มีจีพีเอสไว้กับนิคกี้ ให้เอาไว้ติดตัวเพราะช่วงนี้ชีวิตของนิคกี้ไม่ปลอดภัย

กำลังจะออกจากบ้านก็พอดีนายเริงโทรศัพท์มาตามแสนยากร บอกว่ารังสิมารออยู่หลังบ้านนิคกี้ เธออยากคุยกับพี่ด่วน แสนยากรหลงเชื่อรีบออกไปทันที ส่วนนิคกี้แยกตัวไปเดินเล่นชายหาดแก้กลุ้ม

นายเริงร่วมมือกับรังสิมาหลอกให้แสนยากรไปพ้นบ้าน จากนั้นนายเริงพร้อมเพื่อนอีกคนสองก็รีบไปจับตัวนิคกี้ขึ้นเรือเพื่อจะพาไปยังเกาะร้าง โดยมีรังสิมานั่งไปในเรือด้วย

ooooooo

เรวัติขออนุญาตนิมมานออกไปธุระ แต่ความจริงเขาออกไปพบบันลือที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง

"ดีใจจริงๆ   ได้ทานอาหารกับคุณตอนกลางวันเป็นครั้งแรก" เรวัติพูดยิ้มๆ

"อย่าเพิ่งดีใจไป ไม่ได้ยินที่นายแสนพูดเหรอ เหมือนนายแสนรู้เรื่องของเราสองคน"

"ผมไม่ใส่ใจหรอกครับ"

"ผมถามคุณตรงๆ คุณจัดฉากให้สองคนนั่นนอนเปลือยตามที่นายแสนอ้างรึเปล่า"

"เปล่าครับ ทำไมคิดว่าผมทำ"

"นายแสนเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะไม่ฉวยโอกาสกับผู้หญิงแบบนั้น"

"เหล้ากับราคะไม่เข้าใครออกใครหรอกครับ ยายนิคกี้ คงยั่วจนคุณแสนตบะแตก อย่าคิดมากสิครับ"

"ตอนนี้นายแสนสงสัยผมเข้าอีกคนแล้ว ทำให้ผมไม่สบายใจ"

"ใจเย็นๆครับ สั่งอาหารก่อนดีกว่า อยากทานอะไรดีครับ"

บันลือมองเลยไปโต๊ะด้านใน เจอคนรู้จักยกมือไหว้ ที่สำคัญทั้งคู่เป็นนักธุรกิจที่จะเข้าประชุมวันนี้ด้วย บันลือเลยต้องชิ่งจากเรวัติ เพราะไม่อยากให้มีคนเอาเขาไปเม้าท์

ooooooo

ด้านแสนยากร โดมและแป้งที่ออกมาช่วยกันเดินตามหารังสิมาที่นายเริงบอกว่าเธอมารอแสนยากรอยู่หลังบ้าน แต่หาเท่าไหร่ก็ไร้วี่แวว นานเข้าทุกคนเริ่มเอะใจว่าจะถูกนายเริงหลอก รีบวิ่งไปชายหาด แล้วก็เห็นเรือเร็วสองลำกำลังแล่นห่างออกไป

ถึงเกาะร้าง นิคกี้พยายามอธิบายกับรังสิมาที่เข้าใจตนเองกับแสนยากรผิด ขอร้องอย่าเชื่อคำพูดพวกนายเริง ตนจะไม่ยุ่งกับแสนยากรอีกแล้ว ตนกำลังจะกลับกรุงเทพฯ แล้วจะกลับอเมริกาด้วย

"เธอโกหกฉันมาหลายหนแล้ว เธอควรได้รับบทเรียนบ้าง อยู่ที่นี่สักสองสามชั่วโมง ไม่ถึงกับตายหรอกน่า" พูดจบรังสิมาหันหลังให้นิคกี้ แล้วทั้งหมดก็พากันขึ้นเรือ ทิ้งนิคกี้ไว้ที่เกาะคนเดียว

นิคกี้ร่ำไห้อย่างหวาดกลัว สักพักนึกได้ใช้มือถือที่แสนยากรให้มาโทร.ไปหาเขา...แสนยากรนึกไม่ถึงว่านายเริงจะทำเรื่องบ้าๆแบบนี้ ปลอบนิคกี้ทำใจดีๆ เขาจะไปรับเดี๋ยวนี้ เขารู้ตำแหน่งของนิคกี้จากจีพีเอสแล้ว...

รังสิมาเริ่มใจไม่ดีเมื่อนายเริงบอกว่าจะทิ้งนิคกี้ไว้ที่เกาะสักคืนหนึ่ง ทั้งที่ตอนแรกตกลงกันว่าชั่วโมงเดียว พอรังสิมาให้นายเริงหยุดเรือ นายเริงหาว่ารังสิมาใจอ่อน แล้วเกิดเถียงกันไปมา ระหว่างนี้เองตอยมองไปเห็นแสนยากรขับเรือตรงมา รังสิมาชะงัก ตกใจหน้าซีดทันที

ฝ่ายแป้งกับโดมก็เห็นรังสิมาในเรือนายเริง สงสัยว่าเธอมาทำไมกับพวกนี้ แสนยากรจึงแล่นเรือเฉียดไปใกล้ และตะโกนสั่งนายเริงหยุดเรือเดี๋ยวนี้ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

"ไม่คุย แข่งเรือกันดีกว่า...วู้" นายเริงทำทะเล้น แต่พอแสนยากรชักปืนออกมายิงขึ้นฟ้า นายเริงกับเพื่อนและรังสิมาถึงกับสะดุ้งโหยง หยุดเรือทันที

"แกทำอะไรนิคกี้" แสนยากรกระชากเสียงถามทันทีที่เรือจอดเทียบกัน

"ปล่อยเกาะ แค่ชั่วโมงเดียวไม่ถึงตายหรอกน่ะ ไม่ต้องห่วงถึงขนาดนั้น"

"คุณสิ คุณร่วมมือด้วยเหรอ"

รังสิมาไม่ตอบ สีหน้ารู้สึกผิด...แสนยากรหันกลับมาสั่งนายเริงทันที

"พาฉันไปที่เกาะเดี๋ยวนี้...เร็ว!"

ooooooo

ขณะแสนยากรตามเริงฤทธามาที่เกาะร้าง นิคกี้ กำลังตกอยู่ในอันตราย เธอถูกชายพรางหน้าบุกมาไล่แทงหมายเอาชีวิต นิคกี้จำแววตาของมันได้ มันคือคนร้ายที่พยายามจะฆ่าเธอที่คอนโดฯ เธอทั้งเตะถีบแล้ววิ่งหนีมันสุดชีวิต แต่สุดท้ายก็วิ่งไปล้มในราวป่า ถูกมันจ้วงแทงจนกรีดร้องลั่นด้วยความตกใจเสียงของนิคกี้ทำให้พวกแสนยากรวิ่งกรูกันมา คนร้ายไหวตัวกระโจนหนีคมกระสุนของแสนยากรไปอย่างฉิวเฉียด...

ทุกคนเห็นสภาพนิคกี้ถูกแทงหมดสติ ต่างพากันตกใจ แต่ครู่เดียวก็โล่งใจที่รู้ว่านิคกี้ไม่ได้บาดเจ็บเพราะคมมีด หากแต่เธอเป็นลมไปเพราะความตกใจ

งานนี้ถือว่าโทรศัพท์มือถือของแสนยากรได้ช่วยชีวิตนิคกี้ไว้แท้ๆ มีดของคนร้ายแทงถูกโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อนิคกี้ คมมีดเลยไม่ได้ระคายผิวนิคกี้แม้แต่น้อย รังสิมากับพวกนายเริงรู้สึกผิดที่พวกตนเป็นต้นเหตุให้เกิดเหตุร้ายขึ้นแบบนี้  แต่ก็ยืนยันว่าพวกตนไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับฆาตกรนั่นเลย แป้งยัวะแทนนิคกี้ เลยโวยใส่รังสิมา ก่อนจะตบท้ายหวังว่ารังสิมาคงตาสว่างขึ้นเสียทีว่าทำไมแสนยากรถึงต้องคอยตามดูแลนิคกี้

เสียงเรือดังกระหึ่ม คนร้ายขับเรือหนีออกไปแล้ว ทุกคนได้แต่มองตามด้วยความเสียดายที่ไม่ได้เห็นหน้ามัน แล้วทุกคนก็สงสัยว่าใครกันที่จะมาวิ่งไล่ฆ่านิคกี้ถึงบนเกาะ คาดว่ามันคงได้ยินนายเริงวางแผนแน่ๆ พอกลับถึงฝั่งพานิคกี้ไปหาหมอแล้ว แสนยากรจึงกำชับนายเริงให้สืบดูว่ามีใครที่น่าสงสัยบ้าง

ด้านกัมปนาทที่เข้าประชุมจนถึงบ่าย กลับออกมาไม่เจอแม้แต่เงาของแสนยากรก็ยิ่งหัวเสีย ถามบันลือกับฆรณีก็ไม่มีใครเห็น กัมปนาทเลยพาลใส่ฆรณีเรื่องนายเริง แล้วทำท่าจะบานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่ ถ้าบันลือไม่แยกฆรณีออกมาเสียก่อน

แสนยากรไปส่งนิคกี้ที่บ้าน จากนั้นก็ทำการสอบสวนพวกนายเริงว่าคิดยังไงถึงวางแผนแกล้งนิคกี้ รังสิมายอมรับเป็นความผิดของเธอเอง เธอโกรธที่นิคกี้แย่งเขาไป ก็เลยจะให้บทเรียน เผื่อนิคกี้จะถอยออกจากเขาบ้าง

"นิคกี้ไม่เคยเข้าหาผมก่อนเลยสักครั้ง ผมนั่นแหละที่ต้องคอยตามเช็กว่าเธอปลอดภัยดีรึเปล่า"

"หมายความว่าไงพี่" นายเริงสงสัย

"นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นิคกี้ถูกทำร้าย นี่คือหนที่สามแล้ว"

รังสิมาและพวกนายเริงมองหน้ากันอย่างตกใจ

"นี่ละครับคุณสิ คือเหตุผลที่ผมต้องมาพบนิคกี้อยู่เนืองๆ ผมขอโทษที่ผมบอกความจริงคุณไม่ได้"

"แล้วใครล่ะคะคือคนที่ทำร้ายนิคกี้"

"ตอนแรกผมสงสัยนายเริง แต่ตอนนี้มีคนที่น่าสงสัยกว่า แต่ผมยังบอกไม่ได้ ต้องหาหลักฐานมากกว่านี้ แต่คือคนในครอบครัวเรานี่แหละ"

คำพูดกำกวมของแสนยากรทำให้รังสิมาและนายเริงอยากรู้ยิ่งขึ้นไปอีก

ooooooo

ภายในห้องสวีทโรงแรม นิมมานอยู่ในชุดราตรีหรูเตรียมออกไปงานเลี้ยง มีองครักษ์ที่ไม่ใช่เรวัติเตรียมประกบถึงสองคน ส่วนเรวัติก็ได้รับอนุญาตจากนิมมานให้ไปงานนี้เช่นกัน เรวัติดีใจแอบโทร.ไปบอกบันลือ แต่บันลือกลับรีบกำชับเรวัติห้ามทำประเจิดประเจ้อ

การสนทนาของบันลือไม่ได้รอดหูรอดตากัมปนาท พอบันลือวางสายแล้วเข้าไปอาบน้ำ กัมปนาทจึงเดินเข้ามาหยิบมือถือกดดูเบอร์ดูชื่อ พอเห็นเป็นเรวัติ กัมปนาทถึงกับขบกรามจนนูนเป็นสัน

ขณะเดียวกันนั้น พวกนายเริงกำลังเตรียมตัวจะกลับออกจากบ้านพักของจักราวุธ แสนยากรกำชับนายเริงอีกครั้งให้ไปทบทวนและสืบดูว่ามีใครรู้แผนการของเขาบ้าง ส่วนรังสิมา เวลานี้เธอก็เข้าใจเหตุผลของแสนยากรที่ต้องพัวพันกับนิคกี้ดีแล้ว สองคนจึงตกลงเริ่มต้นกันใหม่

"คุณสิต้องสัญญานะครับ ไม่ว่าจะโกรธผมขนาดไหน ก็อย่าประชดด้วยการไปเข้ากลุ่มนายเริงเลยนะครับ"

"ได้ค่ะ" รังสิมายิ้มสบายใจ

โดมเดินออกมารายงานแสนยากรว่าฆรณีโทร.มาบอกว่าคุณพ่อของเขาตามตัวอยู่ จะให้ไปร่วมงานคืนนี้ แสนยากรปฏิเสธทันทีว่าตนไม่ว่าง ต้องเฝ้านิคกี้อยู่ที่นี่ และจะขับรถไปส่งเธอกลับกรุงเทพฯพรุ่งนี้เช้าด้วย รังสิมาได้ยินแล้วหน้าเจื่อน ติงว่านิคกี้มีแป้งเป็นเพื่อนอยู่แล้ว อีกทั้งป้ากับพ่อบ้านเรวัติก็อยู่ด้วย

"ไว้ใจไม่ได้ทั้งนั้นละครับ ไอ้คนร้ายมันคือคนใน พร้อมจะเล่นงานนิคกี้ได้ทุกเมื่อ ผมปล่อยเธอไว้ลำพังไม่ได้หรอก"

รังสิมาไม่พอใจนักแต่พยายามไม่แสดงออก...จากนั้นโดมชวนรังสิมากลับที่พักเพื่อเตรียมตัวไปงานเลี้ยงกับกัมปนาท ส่วนแสนยากรกลับเข้ามาในห้องเห็นแป้งนั่งเฝ้านิคกี้ที่หลับไปแล้ว

"ขอบคุณนะคะที่คุณอาสาเฝ้านิคกี้...เฮ้อ นึกแล้วยังเสียวสันหลัง เราควรรายงานทางลุงนิตย์กับป้านิมมานดีไหมคะ"

"ไม่ควรครับ คุณนิมมานนั่นแหละที่น่ากลัวที่สุด"

"โอย...อย่างนี้ฉันว่ายายนิคกี้รีบกลับอเมริกาด่วนเลย เพื่อความปลอดภัย"

"ก็ควรจะเป็นอย่างนั้น"

"เฮ้อ ยิ่งคิดยิ่งกลุ้ม เดี๋ยวฉันไปชงกาแฟให้นะ" แป้งลุกออกไป แสนยากรเข้ามานั่งแทนที่ ลูบผมนิคกี้ด้วยความรู้สึกเห็นใจและสงสาร

ooooooo

ภายในห้องบอลรูมสถานที่จัดงานเลี้ยงที่บัดนี้แขกเหรื่อเดินกันขวักไขว่...นิมมานเข้ามาพร้อมเรวัติ และองครักษ์อีกสองคนตามหลัง กัมปนาทที่มาถึงก่อนพอเห็นเรวัติก็อดชำเลืองมองบันลือที่ยืนอยู่ข้างตนไม่ได้

"มาแล้วนังแม่มด นั่นใครที่มากับมัน"

"เป็นเลขาฯประจำตัวน่ะค่ะ  ดูแลทุกอย่างให้คุณนิมมาน" ฆรณีตอบพี่ชาย

"แน่ใจนะว่าเลขาฯ หน้าตาดีขนาดนี้ ดูไปเหมือนยายเฒ่าจะเลี้ยงต้อย"

"พี่คะ นั่นเด็กที่เธอเลี้ยงไว้รับใช้จริงๆ เธอคงไม่คิดจะ..."

"ไว้ใจได้ที่ไหนล่ะคนเดี๋ยวนี้ ดูเป็นยายแก่ธรรมมะธรรมโม ที่แท้ลับหลังมั่วผู้ชายไม่เลือก ไอ้ผู้ชายเดี๋ยวนี้ก็ไม่สนเหมือนกัน ถ้าได้เงินมันทำได้ทั้งนั้น ผู้ชายด้วยกันมันยังมั่วได้เลย"

บันลือถึงกับสะอึกกลืนเครื่องดื่มไม่ลง จังหวะนั้นเรวัติมองหาบันลือ สองคนสบสายตากัน เรวัติส่งยิ้มให้ บันลือยิ่งเจื่อนรีบแยกไป กัมปนาทมองตามแล้วตวัดสายตาไปที่เรวัติ เห็นเรวัติมองตามบันลือไปจริงๆ กัมปนาทไม่สบอารมณ์ หน้าเครียดขึ้นมาทันที

ooooooo