เลื่อมพรายลายรัก

คืนนี้ที่บ้านเดียร์...รังสิมาท่าทางอ้อแอ้     ดีดกีต้าร์ไปร้องเพลงไป ด้วยเพลงที่เคยร้องที่หัวหิน ร้องไปหัวใจก็อ่อนล้า ผวาไปถึงแสนยากรอย่างปวดช้ำ...

เริงฤทธาดื่มเหล้าไป ฟังแล้วยิ้ม ทั้งชื่นชมว่าเพราะดี แล้วปรบมือให้ด้วย รังสิมาโบกมือห้าม อย่าพูดแบบที่แสนเคยพูด โกหกทั้งนั้น พอถูกนายเริงแย้งว่า ไปพูดถึงนายแสนทำไม  รังสิมารีบปัดว่า  เธอลืมนายแสนหมดแล้ว คนหน้าซื่อใจคด

รังสิมา ขอให้เริงฤทธาพาเธอกลับ นายเริงบอกเดี๋ยวถูกตำรวจให้เป่าลม ตอนนี้เมากันทั้งคู่แล้ว รังสิมาไม่ยอมรับ เดินให้ดู นายเริงต้องรีบกอดไว้ แล้วทั้งสองเซล้มบนที่นอนจนได้...ต่างยอมรับว่าเมาจริง ฉากรักของคนเมาเหล้ากับเมารัก ก็จบลงในสภาพหลับไหลเคียงข้างกัน

ส่วนที่คอนโดฯของนิคกี้ ยามนี้เธอกับนายแสนยากรก็ยืนเซไปมาด้วยอาการเต้นที่โยกได้ไม่มากนัก เพราะต่างก็เมาไปด้วยกัน...นิคกี้เตือนนายแสนว่า เราเมากันมากแล้ว นายแสนกลับขอเมาให้สะใจ เพราะเขาถูกตัดลูกตัดพ่อไปแล้ว

นิคกี้เองก็ถูกป้าตัดออกจากตระกูลเหมือนกัน เมื่อทั้งสองยอมรับว่า ได้มาพบกันแล้วเกิดดวงซวยไปด้วยกัน...ทั้งสองมองตากันแล้วสะอึก...ไม่มีอะไรดีไปกว่า หัวเราะมันดุ่ยๆ แล้วก็กอดซบกันอย่างแนบแน่น ดีกว่าอยู่เปล่าๆ

เช่นเดียวกัน โดมกับแป้งก็พูดไปกอดกันไป ลิ้นไก่สั้นเข้ามาทุกที คุยกันไปหยอกกันมาแล้วแป้งก็ดึงเครานายโดมเล่น นายโดมก็ฮึกเหิม กอดรัดฟัดแป้งแล้วก็ม่อยหลับไปทั้งคู่เช่นกัน...

นายแสนกับนิคกี้สโลว์ซบกันอีกครู่ใหญ่ นิคกี้จึงเชื้อเชิญนายแสน

"ฉันง่วงแล้วละ พาฉันไปขึ้นเตียงที"

"เฮ้ย...อย่าใช้คำไม่สุภาพกับผมแบบนี้ ผมเสียนะ"

"ไม่มีอะไรเสียอีกแล้ว...ไปขึ้นเตียงกัน" นิคกี้สั่ง แต่นายแสนยังงัวเงีย มองหาทาง นิคกี้ไม่รีรอลากนายแสนไปทางห้องนอน...

"ผมพาคุณมาขึ้นเตียงแล้ว หมดหน้าที่ผมแล้วนะ"

นายแสนจะผละออกไป เธอดึงไว้

"อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวซี ฉันกลัวคุณไอ้โม่ง...มะ มานอนข้างๆฉัน"

"ไม่ได้...เราขึ้นเตียงกันมาหนที่สามแล้วนะ ขึ้นเตียงทีไร โดนแก้ผ้าทุกที"

"คราวนี้รับรองจะให้มิดชิดที่สุด" นายแสนจึงค่อยๆนอนลงข้างๆนิคกี้...ทั้งสองหลับตาพริ้มยิ้มอย่างมีความสุข เมื่อไออุ่นในอ้อมกอดของทั้งสองเริ่มถ่ายทอดความหอมหวานแก่กันและกัน...

ooooooo

โดมกับแป้งนอนหลับสบายก่ายกันที่โซฟา เสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ได้สน เพราะหลับเป็นตาย หารู้ไม่ว่า ยามนี้นางสิงห์นิมมานกับนายเนืองนิตย์ ป้าและลุงของนิคกี้กำลังเดินเข้ามาในห้องกลางนั้น เห็นสภาพของทั้งสองแล้วอดอนาถไม่ได้ แล้วทั้งสองเดินเลยเข้าไปในห้องนอนนิคกี้

นิมมานกับเนืองนิตย์เห็นสภาพของนิคกี้ หลานสาวที่นอนบนเตียงกับนายแสนในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยไม่ถึงกับเปลือย แต่นิคกี้นอนก่ายขาแทบจะถึงอกนายแสน ยิ่งรู้สึกสลดสังเวชเป็นอย่างยิ่ง

นิมมานเห็นขวดน้ำที่หัวเตียง จึงหยิบมาราดลงบนตัวหลานสาวและนายแสน ทั้งสองร้องลั่น ลืมตาตื่นและเกิดอาการเหมือนถูกผีหลอก "คุณป้า" นิคกี้ร้องขึ้น นายแสนทำเป็นถามแก้ขวยว่า มาได้ยังไงเนี่ย ลุงนิตย์จึงบอกว่า แม่บ้านพามาเปิดห้องให้ เพราะกดออดเท่าไหร่ก็ไม่รู้สึก

"ออกมาคุยกับฉันข้างนอก" คุณนิมมานออกคำสั่งเฉียบขาด แล้วเดินนำน้องชายออกมา แป้งตื่นตัวผวาเหมือนถูกผีหลอก ปลุกนายโดมให้ตื่น นายโดมปัดมือไม่ยอมตื่น ยังหาว่าเจ๊แป้งลวนลามเสียอีก...พอนิคกี้กับแสนออกมาสมทบ คุณนิมมานจึงสวดส่งเผ็ดร้อนว่ามาเสพสุขกันเป็นคู่ๆ ปาร์ตี้มั่วเมายา บ้ากามจนไม่รู้

ตะวันมาฟ้าสางกันเลย

"คุณป้าไม่มีสิทธิ์เข้ามาในห้องหนูแบบนี้" นิคกี้โต้ ไม่ยี่หระ

"นิคกี้..." ลุงนิตย์เตือน "อย่าลืมนะ ลุงเป็นคนออกค่าใช้จ่ายห้องนี้ให้หนูนะ"

"ฉันต้องการเห็นกับตาว่าหล่อนกับนายแสนยากรมาอยู่กินกันจริงๆ ตามที่หล่อนประกาศไปเมื่อวาน...ตอนนี้ก็ได้เห็นกับตาแล้ว ฉันคงจะตัดสินใจได้เสียที"

"เห็นกับตาแล้ว จะตัดสินใจเรื่องอะไรคะ"

"ไม่ใช่เรื่องต้องมาพูดในซ่องโลกีย์ของหล่อนแบบนี้

ไปพบฉันที่บ้าน เตรียมทำใจไว้ด้วย"

ลุงนิตย์บอกหลานสาวก่อนจะตามคุณนิมมานออกไป

"นิคกี้ คราวนี้หนูทำเกินไป เกินไปจริงๆ ลุงผิดหวังในตัวหนูมาก"

ผู้ใหญ่ของนิคกี้พากันออกจากห้องไป ทั้งสี่สหายถอนใจไปคนละทิศทาง นิคกี้บอกเพื่อนๆว่า ป้าจะทำอะไรก็ไม่หวั่น นายแสนขอไปเป็นเพื่อนนิคกี้ แล้วก็รีบบอกทุกคนว่า เขาต้องรีบกลับไปออฟฟิศด่วน พี่บัวโทร.มาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว โดมรีบไปชงเหล้ามาให้ทุกคนถอน เพื่อรับงานที่เริ่มเข้ามาแล้ว...

ทางแม่สาวรังสิมา แต่งตัวจะรีบออกจากบ้าน ก็เจอเดียร์ และนายตอยยืนรออยู่ เดียร์บอกรังสิมาว่า เมื่อกลับไปแล้วก็ไม่ควรมาอีก ที่นี่บ้านของเธอไม่ใช่ม่านรูด จะค้างได้ตามใจชอบ รังสิมาแก้ว่านายเริงพามา เดียร์ยิ่งเดือด จึงสั่งห้ามยุ่งกับนายเริงอีก เดียร์เป็นเจ้าของนายเริงรู้ไว้ด้วย

นายเริงหัวยุ่งเดินออกมาได้ยิน จึงตอบโต้เดียร์ทันทีว่าเดียร์ไม่ใช่เป็นเจ้าของเขา...แล้วชวนรังสิมากลับ เดียร์ต่อว่า ทั้งบอกให้รู้ว่ารังสิมาแค่อกหักจากนายแสน เขาไม่ได้ชอบนายเริงเลย เขาหลอกใช้มากกว่า นายเริงสั่งให้หยุด แล้วรีบพารังสิมาออกไป เดียร์ได้แต่แค้น เตือนว่าสักวันเริงจะรู้สึก...

ooooooo

เมื่อนายแสนกับโดมไปถึงที่ทำงาน เห็นพนักงานกำลังขนของออกจากห้องของเขา ถามพี่บัว กลับร้องไห้บอกแสนว่า คุณพ่อสั่งมา ให้ขนของเขาออกไปให้หมด ท่านไม่ให้เขาทำงานที่ห้องนี้แล้ว สั่งให้ไปทำงานที่มุมโน้น นายแสนมองไปเห็นพนักงานกำลังย้ายของให้วุ่น จึงถามหาพ่อ รู้ว่ากำลังประชุม...นายแสนรีบไปหาทันที

นายแสนเข้าไปในห้องประชุม ถูกพ่อกัมปนาทไล่ให้ออกไป นายแสนยืนยันขอคุยกันตอนนี้เลย บันลือจึงให้ทุกคนออกจากห้องประชุมไปก่อน แล้วนายแสนจึงขอทราบว่า ให้เขาออกจากห้อง ลดตำแหน่งเขาด้วยไหม

"ทั้งสองอย่าง ต่อไปนี้แกไม่มีสิทธิ์ในระดับผู้จัดการอย่างเคย...ตอนนี้แกเป็นพนักงานทั่วไป แล้วรับคำสั่งคุณดนัย ผู้จัดการคนใหม่" พอนายแสนขอทราบเหตุผล พ่อว้ากใส่ทันที "ยังมีหน้ามาถาม แกคนทรยศ ฉันไม่เลี้ยง ถึงจะเป็นลูกในไส้ฉันก็ตาม"

"ผมไม่คิดว่าเรื่องส่วนตัวผมจะมาเกี่ยวกับงานด้วย"

"ต้องเกี่ยว เพราะงานของรังสฤษฎ์มีคู่แข่งคือพวกจักราวุธ"

"ได้ครับ ยังไงผมยังต้องมีงานรับผิดชอบ"

"อ้อ ยังมีหน้ามามีงานรับผิดชอบ โปรเจกต์ทั้งหมดที่แก เปลี่ยนมือไปแล้ว ตอนนี้แกรับคำสั่งทำงานฐานะลูกน้องระดับล่างอย่างเดียว"

"ได้ครับ ถ้าพ่อต้องการอย่างนั้น" นายแสนเดินออกจากห้องไป กัมปนาทคว้าของปาเปรี้ยงปร้างระบายแค้น บันลือตามนายแสนออกไป

บันลือตามสะกิดหลานชาย ให้ยอมพ่อเขาเสียดีๆ เลิกคบนิคกี้ ทุกอย่างจะเหมือนเดิม นายแสนฝากไปบอกพ่อว่า เขาไม่มีวันเลิกกับนิคกี้ เขาอยู่แบบลูกน้องก็สบายดี จะมีเวลาไปเที่ยวกับนิคกี้มากขึ้น

ooooooo

ส่วนนิคกี้ เมื่อมาอยู่ต่อหน้าคุณป้านิมมาน นางสิงห์ผู้ผยอง ยื่นเอกสารการถือหุ้นให้นิคกี้พร้อมกับขอเสนอซื้อหุ้นนิคกี้ทั้งหมด ก่อนที่เธอจะไปอยู่กับนายแสนและเปลี่ยนนามสกุลเป็นรังสฤษฎ์ ลุงนิตย์ก็ไม่ต้องดูแลผลประโยชน์ให้เธออีกต่อไป มีอิสระใช้เงินของเธอเต็มที่ ไม่ต้องมายุ่งเกี่ยวกับบ้านจักราวุธและคนในตระกูลนี้อีก...แล้วย้ำ "ฉันถือว่าเธอคือคนนอก..."

"ก็...เป็นข้อเสนอที่ดีค่ะ หนูจะรับไว้พิจารณา"

"ไม่ใช่รับไว้พิจารณา เธอต้องปฏิบัติตาม" นิมมานตวาด

"คุณป้าคะ ยังไม่เข้าใจอีกเหรอ หนูเป็นอิสระจากจักราวุธตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หนูมีสิทธิ์จะทำหรือไม่ทำก็ได้" คุณป้าให้บอกวันโอนหุ้นมา นิคกี้ตอบกลับว่า เธอจะบอกทีหลัง คุณป้ามหาภัยตะโกน

"เรือนเล็กจะปิดแล้ว ขนข้าวของออกไปเสีย ไม่ต้องมาค้างที่นี่อีก บ้านนี้ไม่ต้อนรับ"

นิคกี้หันมารับคำแล้วเดินออกไป ลุงนิตย์ตามออกไปด้วยความห่วงหลานสาว บอกว่าลุงจะจัดคนไปเฝ้าที่คอนโดฯให้ มันไม่ปลอดภัย คนร้ายมาเล่นงานได้ทุกเมื่อ นิคกี้กลับบอกว่า ไม่ต้องให้ใครไปเฝ้า คุณแสนมาอยู่เป็นเพื่อนแล้ว

เรวัติมาบอกว่า ข้าวของนิคกี้เขาจัดให้เรียบร้อยแล้ว นิคกี้กับแป้งเข้าไปดูในห้อง มีคนจัดกระเป๋าวางไว้อย่างดี นิคกี้เห็นรูปพ่อเธอ จึงขอรูปพ่อจากลุงนิตย์เอาไปด้วย...

แป้งมองไปในสวน เห็นเรวัติพูดโทรศัพท์อยู่ เกิดสงสัย แป้งรีบออกจากห้องไปทันที...แป้งตามมาด้านหลังเรวัติ  ซึ่งตอนนี้กำลังคุยมือถือกับคุณบันลือที่อยู่ในห้องทำงาน และเช่นเดียวกัน นายโดมผ่านมาหน้าห้อง มองผ่านกระจกเห็นบันลือพูดโทรศัพท์ แต่ไม่รู้ว่าพูดกับเรวัติ บันลือบอกเรวัติว่า

นายแสนสร้างเรื่องไม่รู้จบ เดือดร้อนมาถึงเขาด้วย...โดมมองแล้วเห็นบันลือถือกระดุมตัวอาร์อยู่ในมือ...ส่วนเรวัติบอกบันลือว่า ทางนี้ก็วุ่นเหมือนกันครับ คุณใหญ่ไล่ยายนิคกี้ออกจากบ้านแล้ว บันลือจึงชวนเรวัติไปพบ ซึ่งเป็นที่ใหม่ แล้วเน้น "สำหรับเราสองคน"

โดมเห็นบันลือเก็บกระดุมตัวอาร์เข้ากระเป๋า...เรวัติรีบรับคำ บอกว่าเดี๋ยวเจอกัน เรวัติเดินไปอีกทาง แป้งรีบหลบหลังพุ่มไม้ทัน

ooooooo

หลังจากโดมแอบเห็นบันลือพูดกับเรวัติแล้ว จึงรีบมาหานายแสนที่นั่งโต๊ะพนักงานนอกห้อง โดมกระซิบบอกนายแสนแล้วถามว่าจะเอายังไงดี เพราะมีกระดุมด้วย...นายแสนพาโดมผลุนผลันออกไป บัวมาถามหานายแสน มิวที่มาดูแลนายแสนบอกบัวว่า ไม่รู้คุณแสนไปไหน รู้แต่ว่าโดมมาบอกเรื่องกระดุมอะไรก็ไม่รู้