เลื่อมพรายลายรัก

แสนยากรเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลอาการปลอดภัยออกจากห้องไอซียูแล้ว...นิคกี้กับแป้งแอบมาเยี่ยม โดยได้รับความร่วมมือจากโดมให้ปลอมตัวเป็นพยาบาล แต่ระหว่างเข้าเยี่ยมนี่เอง เริงฤทธามาพร้อมกับรังสิมา โดมห้ามไม่ทัน สองฝ่ายจึงเข้ามาเห็นกันในห้อง ที่สำคัญนิคกี้กำลังจูบลาแสนยากรอยู่พอดี

รังสิมาไม่พอใจอย่างแรง กระชากเสียงถามนิคกี้ว่าจะลาไปไหน แล้วทำไมต้องจูบแสนยากรด้วย นิคกี้อึกอักพูดไม่ออกเพราะลึกๆเธอเริ่มมีใจให้แสนยากร...โดมกับแป้งกลัวเรื่องจะบานปลาย จึงให้นิคกี้กลับออกไปก่อน ปรากฏว่าพอนิคกี้กับแป้งโผล่ออกจากห้อง กัมปนาทสวนเข้ามาพอดี แต่กัมปนาทไม่ได้เอะใจสงสัย เดินผ่านเข้ามาพบแสนยากร แล้วบอกทุกคนให้ออกไปก่อน ตนต้องการคุยกับแสนยากรตามลำพัง

แต่แล้วนิคกี้ที่กระวนกระวายอยากรู้ว่าพ่อลูกคุยอะไรกัน นิคกี้ในชุดพยาบาลไม่ฟังเสียงห้ามของแป้งกับโดม เธอกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง อ้างว่าจะมาเก็บปัสสาวะในห้องน้ำ จากนั้นก็แอบฟังพ่อลูกคุยกัน

"เราต้องฟ้องจักราวุธ ไล่ตั้งแต่ยายนิมมาน จนถึงยายนิคกี้"

"จำเป็นด้วยเหรอครับ สำหรับนิคกี้" แสนยากรท้วงทันที

"จำเป็น ถ้าจะเล่นงานมันก็ต้องเล่นทั้งป้าทั้งหลาน แกต้องตัดใจจากยายนิคกี้ซะ"

"พ่อไม่เชื่อผมเสียทีว่าผมไม่มีอะไรกับนิคกี้"

"แต่แกยอมเสียเวลาเฝ้ามันทั้งคืน แกจะปฏิเสธอีกเหรอ"

"มันมีเหตุจำเป็นครับ"

"จะเหตุผลอะไรของแก ฉันไม่สนแล้ว แต่แกต้องเป็นโจทก์ฟ้องร้องป้าหลานคู่นี้"

นิคกี้ในห้องน้ำฟังด้วยใจระทึก

"พ่อครับ ไม่คิดบ้างว่าเขาฟ้องกลับเราได้ เห็นว่าภาพในคลิปน่ะถูกจัดให้ท่าทางผมเหมือนทำร้ายนิคกี้"

"ไม่ต้องกลัวเรื่องนั้น เราหาหลักฐานว่านังเด็กนั่นใจแตกแต่เด็ก มั่วมาตั้งแต่ยังไม่สาวเต็มตัว เท่านี้เราก็เป็นต่อแล้วว่ามันสมยอม"

นิคกี้ผงะ ชนของในห้องน้ำหล่นเสียงดัง กัมปนาทหันมองก่อนจะเดินไปหน้าห้องน้ำ นิคกี้ได้ยินฝีเท้าเลยต้องเปิดประตูออกมา รีบก้มหน้าขอโทษแล้วเดินงุดๆออกไป

ครู่ต่อมา แป้งและนิคกี้เปลี่ยนชุดแล้วเรียบร้อยเดินคุยกันมาตามทางเดินโรงพยาบาล

"เขาจะฟ้องแกงั้นเหรอ"

"นายกัมปนาทพูดอย่างนั้น แป้ง ฉันอาจจะกลับอเมริกาไม่ได้แล้วละ ถ้าฉันต้องตกเป็นจำเลย"

พอเลี้ยวมุมตึก พบว่ารังสิมาและเริงฤทธายืนอยู่ สองสาวชะงัก รังสิมามองมาอย่างเอาเรื่อง...จากนั้นทั้งสี่คนก็ไปนั่งคุยกันในร้านอาหาร

"บอกมาตรงๆดีกว่าว่าคุณต้องการอะไรจากคุณแสน เงิน ความรัก หรือแค่สะใจที่แย่งคนรักของคนอื่น" รังสิมาเปิดฉาก

"ฉันบอกแล้วว่าฉันแค่มาลาเขา ฉันกำลังจะกลับอเมริกา"

"ด้วยการจูบเนี่ยนะ"

"มันเป็นแค่การขอบคุณที่เขาช่วยชีวิตฉัน"

"ที่เธอถูกฆาตกรตามฆ่าน่ะเหรอ" เริงฤทธาแทรกขึ้นมา "ฉันว่าเธอแต่งเรื่องขึ้นมาหลอกพี่แสนมากกว่า"

"บ้าเหรอ ใครจะมาหลอกเรื่องแบบนี้" แป้งแว้ด

"ทำได้ทั้งนั้นละ เพราะพี่แสนทั้งหล่อทั้งรวย แกล้งทำให้เขาเป็นห่วง หวังจะจับเศรษฐี"

"นี่คุณพี่ชาย นิคกี้มันก็เศรษฐีคนนึง มันเพิ่งรับมรดกจากพ่อคุณมาแหม็บๆ ทำเป็นลืม"

เริงฤทธาโดนแป้งจี้ใจดำ หน้าเครียดขึ้นมาทันที

"ถ้าคิดแบบนี้ก็ไม่มีอะไรต้องพูดแล้ว นี่จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันเจอเขา เชื่อไม่เชื่อก็ตามใจ"

นิคกี้สะบัดออกพร้อมแป้ง รังสิมามองตามตาขวาง พลางพูดกับเริงฤทธาว่า

"โกหกเก่งที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา"

"แปลก...คนโกหกเก่งอีกคนคือพี่แสน ไม่เห็นคุณตำหนิสักนิด"

"คุณแสนโดนยายนิคกี้หลอกค่ะ เขาก็แค่หลงเชื่อเท่านั้นเอง"

"เข้าข้างกันตลอด" เริงฤทธายิ้มเยาะ

"นี่คุณ ขอร้องเถอะ อย่ายุยงให้ฉันเกลียดพี่ชายคุณเลย ไม่สำเร็จหรอก"

"ไม่ได้ยุยง แต่อยากให้คุณมองให้รอบด้านกว่านี้ อย่าเอาแต่เชื่ออยู่แค่พี่แสนถูกหลอก ผู้ชายน่ะเผลอใจได้ตลอด ถ้าของมันยั่วใจ"

"ฉันรู้จักคุณแสนดี"

"เปล่า...คุณไม่รู้จักนิสัยผู้ชายหรอกนะ ไม่รู้จัก

เลยสักนิด เมื่อเทียบกับยายนิคกี้"

"อย่า...อย่าทำให้ฉันเกลียดเขาไปมากกว่านี้เลย" รังสิมาสีหน้าทุกข์ตรม ลุกออกไป เริงฤทธามองอย่างเห็นใจ

ooooooo

ทันทีที่รู้ว่านิคกี้จะกลับไปอเมริกา นิมมาน เกรี้ยวกราดใส่นิคกี้ต่อหน้าเนืองนิตย์และเรวัติ

"ฉันไม่อนุญาตให้หล่อนกลับอเมริกาหรือที่ไหน

ทั้งนั้น หล่อนต้องอยู่ที่นี่ และทำความรู้จักกับคนในตระกูลจักราวุธก่อน"

"เพื่ออะไรคะ"

เนืองนิตย์อธิบายอย่างใจเย็นว่า "หนูคือจักราวุธคนหนึ่ง   เรามีเครือข่ายงานที่เกี่ยวกับญาติๆอีกมาก   ที่

หนูจะต้องทำความรู้จักไว้"

"นี่จะวางแผนให้หนูทำงานให้เหรอคะ หนูบอกแล้วว่าหนูไม่สน"

"หนูเป็นทายาทคนเดียว ยังไงก็ต้องสืบทอด"

"แล้วไม่อายเหรอคะ ที่หนูทำเรื่องอื้อฉาวให้ตระกูล"

"เพราะอย่างนี้ไง   ฉันถึงต้องแก้ข่าว   สร้างภาพให้เธอใหม่ ญาติๆจะได้ไม่เข้าใจผิด"

นิคกี้แปลกใจว่าป้าใหญ่จะแก้ข่าวยังไง นิมมานจึงพยักหน้าให้เรวัติ พริบตาเดียวเรวัติก็หยิบภาพนิคกี้นอนซบอกแสนยากร    กับอีกภาพเป็นหญิงคนอื่นนอนซบอกแสนยากรออกมาวางตรงหน้า นิคกี้หยิบมันขึ้นมาดู สงสัยว่าผู้หญิงอีกคนเป็นใคร

"ภาพตบแต่งน่ะครับ เราจะประกาศว่า นี่คือผู้หญิงตัวจริงที่นอนกับนายแสน ส่วนภาพของคุณนิคกี้ นั่นคือภาพปลอมที่ตบแต่งขึ้นใหม่" เรวัติอธิบาย

"ดีนะ เดี๋ยวก็จับฉันเปลือยถ่ายรูป เดี๋ยวก็ตบแต่งหน้าให้ฉันใหม่ เห็นฉันเป็นของเล่นหรือยังไง"

"ลุงต้องการแก้ภาพพจน์ของหนูนั่นแหละ เป็นทางเดียวที่จะทำให้หนูพ้นมลทินได้"

นิคกี้มองภาพแล้วมองนิมมานที่ยิ้มพอใจ เรวัติยิ้มหยันอย่างไม่สงวนท่าที...นิคกี้ไม่มีทางเลือกใดๆ ผลุนผลันเดินออกมาจากห้องรับแขกด้วยสีหน้าบึ้งตึง แล้วต้องหยุดกึกกับเสียงของเรวัติที่ดังตามหลังมา

"เรายังไม่ได้เคลียร์กันเลยนะครับคุณนิคกี้"

"เคลียร์อะไร คนอย่างนาย ฉันไม่มีอะไรต้องเคลียร์ด้วย"

"ที่คุณกล่าวหาผมว่าผมติดต่อกับคนของรังสฤษฎ์ คุณหมายถึงใครไม่ทราบ"

"นายน่าจะรู้อยู่แก่ใจดี เอาเป็นว่าฉันรู้ความลับของนาย ก็แล้วกัน ถ้านายเล่นงานฉันมากกว่านี้ ความลับนายจะไปถึงหูป้าใหญ่ทันที"

"ไม่เห็นต้องกลัว เพราะผมไม่มีความลับอะไรอยู่แล้ว คุณมันก็แค่กล่าวหาพล่อยๆ หวังจะแก้แค้นผม"

"ก็ลองดู...ความลับของนายมีคนรู้อีกหลายคน ไม่ใช่แค่ฉัน"

นิคกี้ทิ้งท้ายก่อนแยกไปด้วยท่าทีเหนือกว่า เรวัติมองตามอย่างชิงชัง...แล้วอีกครู่ต่อมา เรวัติก็มุ่งหน้าไปยังสปาแห่งหนึ่ง ซึ่งเขาได้รับแจ้งจากผู้จัดการว่าบันลือกำลังมาใช้บริการ เรวัติจู่โจมเข้ามาบอกบันลือว่าแสนยากรกับนิคกี้รู้เรื่องของเราหมดแล้ว และนิคกี้ก็ขู่ตนด้วยว่าจะแฉเรื่องของเราให้นิมมานรู้ ถ้าตนทำอะไรเธอมากกว่านี้

"มันรู้เรื่องของเราได้ยังไง"

"ไม่ทราบครับ"

"ก็ดีแล้ว ที่คุณกับผมยุติความสัมพันธ์ไว้แค่นี้...รู้จักเจ้าของที่นี่ดีสินะ ถึงแอบเข้ามาในห้องผมได้"

"ไม่ได้แอบครับ ผมเข้ามาอย่างสง่าผ่าเผย คนที่แอบเข้ามาคือคุณ จะมีความสุขแต่ละทีก็ต้องหลบๆซ่อนๆ น่าสงสาร"

"ไม่ต้องมาวิจารณ์"

"ดูแค่แว่นที่ใส่ก็รู้แล้วว่าคุณต้องพรางตัวเองแค่ไหน"

บันลือไม่สบอารมณ์ลุกแยกไปทันที เรวัติยังก้าวตาม แล้วประชิดตัวจนบันลือหนีไปไหนไม่รอด จากนั้นเรวัติพูดจาหว่านล้อมจนบันลือเหมือนจะโอนอ่อนผ่อนตาม...

ที่โรงพยาบาล แสนยากรอาการดีขึ้นมาก แต่แขนข้างหนึ่งยังใส่เฝือก กัมปนาทซึ่งยังคงเดินหน้าเรื่องฟ้องร้องได้นำสำนวนที่ทนายร่างไว้แล้วมาให้แสนยากรอ่าน และยังบอกด้วยว่าเร็วๆ นิมมานจะจัดปาร์ตี้เปิดตัวหลานสาวกับหมู่ญาติ เราน่าจะไปแสดงความยินดี แล้วประจานมันกลางงานไปเลยว่าเราเล่นงานมันในศาลแน่

"แล้วถ้าเขาเอาคลิปผมกับนิคกี้ออกมาสู้ ฟ้องกลับว่าผมข่มขืนนิคกี้ล่ะ"

"แกดูนี่" กัมปนาทวางเอกสารอีกชุดให้แสนยากร เป็นภาพนิคกี้กำลังเมาสนุกสนานเฮฮากับเพื่อนชาวต่างชาติในร้านของแป้งหลายๆอิริยาบถ แสนยากรหยิบรูปเหล่านั้นมาดู สีหน้ายิ่งสลดหดหู่ ต่างจากผู้เป็นพ่อที่ดูเริงร่า สะใจ

"นี่ยังไม่นับประวัติดื่มแล้วขับของยายนี่อีกนะ ถ้าหาหลักฐานเรื่องใช้ยาได้อีก รับรองเละเป็นโจ๊ก ถ้านังนิมมาน มันอ้างเรื่องข่มขืน เราโต้กลับว่านังนิคกี้มันล่อลวงแกเอง ให้แกเมาแล้วได้เสียกับมัน ฮ่ะๆ อยากเห็นหน้ามันกับหลาน ตอนที่ถูกแฉกลางศาลชะมัด"

แสนยากรไม่แสดงความเห็นใดๆอีก นอกจากนิ่งคิดตัดสินใจบางอย่างอยู่ในใจ...หลายวันต่อมา เมื่อแสนยากรออกจากโรงพยาบาล ทุกคนที่บ้านรอต้อนรับด้วยความชื่นมื่นยินดี โดยเฉพาะกัมปนาทอารมณ์ดีเป็นพิเศษ สั่งทุกคนเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการไปงานที่บ้านจักราวุธ รับรองสนุกแน่

นิมมานเองก็เตรียมความพร้อมให้นิคกี้แล้วทุกอย่าง เพื่อชี้แจงเคลียร์เรื่องข่าวฉาวๆคาวๆของนิคกี้ต่อหมู่ญาติและคนสนิท โดยเฉพาะแม่ลูกร่ำรวยมากคู่หนึ่ง ที่นิมมานตั้งใจเชิญมาเพื่องานนี้ เพราะต้องการจับคู่ลูกชายของเขากับนิคกี้

แสนยากรปลีกตัวจากครอบครัวแล้วโทร.ไปนัดพบนิคกี้เพราะเขามีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย นิคกี้ให้เขามาคุยกันที่ห้องพักในคอนโดฯตอนสองทุ่ม เริงฤทธาแอบได้ยินการสนทนาของทั้งคู่โดยบังเอิญ พอได้เวลาแสนยากรออกจากบ้าน เริงฤทธาจึงชวนรังสิมานั่งรถสะกดรอยตามไป

รังสิมาโกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง ที่เห็นสองคนยังแอบติดต่อกัน ทั้งที่นิคกี้พูดกับเธอเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่เจอแสนยากรอีก แต่ถ้ารังสิมาจะบุ่มบ่ามตามเข้าไปตอนนี้ เริงฤทธาไม่เห็นด้วย

"อย่าครับ...ไม่มีประโยชน์หรอก"

"ทำไม คาหนังคาเขาแบบนี้ เขาจะได้อ้างอะไรไม่ขึ้น เรื่องมันจะได้จบๆเสียที"

"แน่ใจนะว่าคุณจะจบกับพี่แสน"

รังสิมาอึ้ง ค่อยๆเอนตัวพิงเบาะรถอย่างเหนื่อยหน่าย แล้วบอกให้เริงฤทธาพาเธอไปไหนก็ได้ เธอยังไม่อยากกลับบ้าน...

ooooooo

แสนยากรตกลงแผนบางอย่างกับนิคกี้เรียบร้อยในเวลาไม่นาน ทั้งคู่มั่นใจว่าวิธีนี้จะทำให้สงครามระหว่างสองตระกูลยุติลงเสียที แล้วยังจะทำให้สืบหาคนร้ายได้ง่ายขึ้นด้วย

และแล้ววันงานที่บ้านจักราวุธก็มาถึง คณะของกัมปนาทเป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ทำเอานิมมานหัวเสียไม่น้อย เพราะเธอกำลังนำภาพตัดต่อผู้หญิงคนอื่นกับแสนยากรในสภาพล่อแหลมมาอธิบายต่อญาติมิตรและแขกเหรื่อ...แต่แล้วทุกคนในงานก็ต้องตะลึงพรึงเพริด เมื่อแสนยากรยืนยันว่าผู้หญิงในภาพไม่ใช่ผู้หญิงที่ตนนอนด้วย คนที่ตนนอนด้วยคือนิคกี้ เพราะเราสองคนรักกัน
แล้วนิคกี้ก็ยืนยันคำพูดของแสนยากรด้วยการโน้มคอเขามาจูบอย่างดูดดื่มต่อหน้าทุกคน

"สองคนนี้รักกัน...จริงเหรอคะ คุณนิมมาน" ฆรณีถามปากคอสั่น

"ไม่จริงค่ะ ยายนิคกี้โกหก เพิ่งกลับจากอเมริกา จะมาเป็นแฟนนายแสนยากรได้ยังไง"

"เรารู้จักกันมาก่อนหน้านั้นแล้วละค่ะคุณป้า อย่าลืมสิคะว่าหนูกลับมาเมืองไทยแทบทุกปี คุณแสนน่ะ เป็นคู่รักหนูมานานแล้วค่ะ"

"นิคกี้ ไม่นะ หนูอย่าโกหก" เนืองนิตย์ทักท้วง

"นายแสน แกอย่ามาเล่นละครหลอกพ่อ แกเป็นแฟนกับหนูรังสิมา ไม่เคยรู้จักนังนี่มาก่อน"

"ผมขอโทษครับคุณสิ ผมหลอกคุณ ผมคบกับนิคกี้มานานแล้วครับ"

รังสิมาเม้มปากแน่น เสียใจสุดจะบรรยาย แต่นิคกี้ยังจำเป็นต้องเดินตามแผนต่อไป เธอนำแผ่นซีดีเข้าเครื่องเปิดโชว์ให้ทุกคนเห็นถึงความสัมพันธ์แนบแน่นของเธอกับแสนยากร กัมปนาทเห็นแล้วโกรธแทบกระอัก กล่าวหานิมมาน บงการจัดฉากทุกอย่าง เพื่อเอาไว้แบล็กเมล์ลูกชายของตน แต่คำพูดของกัมปนาทดูเหมือนจะไร้น้ำหนัก เมื่อแสนยากรกับนิคกี้ยังยืนยันด้วยการจูบกันอีกครั้ง รังสิมาทนไม่ไหว ตวาดใส่หน้าแสนยากรว่าโกหกหลอกลวง ก่อนวิ่งน้ำตานองหน้าออกไปจากงาน แล้วซ้อนท้ายรถนายเริงออกไปทันที

แสนยากรไม่รู้จะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างไร จำเป็นต้องไปตั้งหลักตามที่แป้งบอก โดยยึดร้านแป้งเป็นที่ชุมนุม มีโดมรวมกลุ่มอยู่ด้วย โดมอยากรู้ว่าต่อจากนี้แสนยากรกับนิคกี้จะทำยังไง แสนยากรย้ำว่าต้องเล่นบทแฟนกันต่อไป เราจะร่วมมือกันสืบหาคนร้ายว่ามันคือใคร เป้าหมายแรกคืออาบันลือกับนายเรวัติ ถ้าจับถูกคน เราก็จบเรื่องบ้าๆนี่เสียที

"ใช่ แล้วเราก็จบเรื่องการเป็นแฟนแบบปลอมๆนี่ด้วย" นิคกี้กล่าวหนักแน่น แต่แป้งกับโดมมองทั้งนิคกี้และแสนยากรอย่างไม่อยากเชื่อนัก

ฝ่ายเริงฤทธาพารังสิมาไปที่ทะเลใกล้ๆกรุงเทพฯ แรกๆรังสิมาก็เอาแต่ร้องไห้ แต่พอเริงฤทธาพาดูโน่นดูนี่ เธอก็เริ่มผ่อนคลาย...คลายความทุกข์โศกลงไปได้บ้าง พอแสนยากรโทร.ติดต่อเข้ามา เธอจึงไม่ยอมรับสาย และตัดสินใจปิดเครื่องหนีไปเลย

ฆรณีโทร.ตามแสนยากรให้กลับบ้านด่วน กัมปนาทต้องการเคลียร์กับเขาให้รู้เรื่อง แสนยากรปฏิเสธ เพราะพ่อยังโกรธ พูดกันคงไม่รู้เรื่อง แต่ฆรณีขอร้องให้กลับมา ดีกว่าให้เรื่องมันค้างคาอยู่แบบนี้ ทางทนายก็รอว่าเราจะสรุปยังไงเรื่องฟ้องร้อง

"ครับ ผมจะเข้าไป"

พอรู้ว่าแสนยากรต้องกลับไปเคลียร์กับพ่อ นิคกี้ก็รีบส่งกำลังใจ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี...หลังจากนั้นไม่นาน แสนยากรก็กลับมานั่งต่อหน้าพ่อ อาฆรณี และอาบันลือ

"บอกมา ทำไมแกทำแบบนี้กับพ่อ"

"ผมจำเป็นต้องทำครับ"

"ก็ฉันให้บอกเหตุผลมาไง"

"ผมต้องการปกป้องนิคกี้"

"แกหลงรักแม่นี่เข้าจริงๆแล้วงั้นเหรอ"

"เอาเป็นว่า ผมไม่ต้องการให้มีใครทำลายใครอีกระหว่างสองตระกูล"

"แหม ทำตัวเป็นนักบุญนะ มันทำร้ายแกปางตาย แต่แกอภัยให้มัน"

"ถ้าไม่ให้อภัย การทำลายก็ไม่มีวันจบสิ้นน่ะสิครับ"

"พูดแบบนี้ไปบวชเลยดีไหม"

"พ่อครับ ปล่อยวางเสียบ้างเถอะ"

"แกว่าอะไรนะ"

"ยิ่งแค้น พวกเราก็ยิ่งทุกข์ ทุกวันนี้พวกเราอยู่กันบนกองทุกข์นะครับ พ่อเคยถามตัวเองบ้างไหม พ่อมีความสุขกับสงครามครั้งนี้รึเปล่า"

กัมปนาทโกรธจัดถลันเข้าตบหน้าแสนยากร ฆรณีกรีดร้องด้วยความตกใจ

"ฉันเลี้ยงแกให้แกมาสั่งสอนฉันงั้นเหรอ"

"ผมเปล่า ผมแค่..."

พ่อกระชากคอเสื้อลูกชาย แล้วฟาดฝ่ามือกระแทกหน้าไปอีกฉาด

"กล้าดียังไงมาสั่งสอนฉัน ฉันเป็นพ่อแก จำไว้ ฉันเป็นพ่อแก!" แล้วจะตบซ้ำอีก...บันลือกับฆรณีต้องรีบเข้ามาห้าม โดมกับทมที่ยืนอยู่รอบนอกเห็นแล้วพลอยสลดไปด้วย

กัมปนาทสะบัดจากการเกาะกุมของบันลือ เขาน้ำตารื้นเช่นเดียวกับแสนยากร ตะเบ็งเสียงออกมาอย่างคับแค้นใจ

"แกคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด แต่แกกลับทำกับฉันแบบนี้"

"ผมขอโทษ ผมจำเป็น ผมไม่ต้องการให้ชีวิตใครต้อง พินาศเหมือนอย่างที่เคยเกิดกับอาณีและคุณนิจศีล...ถ้าพ่อปล่อยวางเรื่องอาณีกับคุณศีล อาก็คงไม่ทุกข์เพราะสูญเสียคนที่อารัก แล้วนายเริงก็คงไม่เป็นเด็กเก็บกด เพราะเกิดมาขาดพ่อแบบนี้"

"แกโทษว่าฉันเป็นต้นเหตุเรื่องทั้งหมดงั้นเหรอ"

"พ่อต้องยอมรับนะครับ ความทุกข์มันไม่ได้หยุดอยู่แค่รุ่นพ่อ มันสืบทอดมาที่รุ่นลูกอย่างนายเริง อย่างผม อย่างนิคกี้ ผมไม่สร้างกรรมต่อไปอีกหรอกครับ"

"พูดอย่างนี้ แกก็ไม่ใช่รังสฤษฎ์อีกต่อไปแล้ว แกไม่ใช่ ลูกฉัน"

"พี่นาทคะ อย่าพูดอย่างนั้นค่ะ"

"ยายณี แกเงียบเลย...พวกแกทุกคนทรยศฉันกันหมด ทั้งสามคนร่วมคดีเดียวกัน ไปยุ่งเกี่ยวกับคนของจักราวุธ พวกแกมันบ้าไปกันหมดแล้ว...ดี ทรยศกันทั้งบ้าน แก...เจ้าแสน ถ้าแกยังไม่เลิกกับนังนิคกี้ แกไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้า ไป ออกไป"

"ได้ครับพ่อ ผมจะไป แต่ยังไงผมก็ยังยืนยันกับทุกคน ตราบใดที่ผมยังหาคนที่ทำร้ายผมกับนิคกี้ไม่ได้ ผมจะยังคบกับนิคกี้ต่อไป ผมไม่เลิกครับ"

"ไป ออกไปเดี๋ยวนี้!" กัมปนาทตะโกนตัวเนื้อสั่น... แสนยากรเดินออกมาทั้งน้ำตา ได้ยินเสียงพ่อยังตะโกนไล่หลัง ทั้งโกรธทั้งเสียใจ "แกทำกับพ่อบังเกิดเกล้าของแกอย่างนี้เหรอ งั้นก็ตัดพ่อตัดลูกกันไปเลยดีไหม ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าพ่ออีกแล้ว"

แสนยากรพยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้น แต่น้ำตาก็ยังไหลพราก

ooooooo

ทันทีที่รู้จากโดมว่าแสนยากรถูกกัมปนาทไล่ ออกจากบ้าน แป้งกับนิคกี้ตกใจ แล้วแป้งก็ให้โดมพาแสนยากรมาที่ห้องนิคกี้เดี๋ยวนี้เลย เราอยู่กันแค่สองคน กำลังกลัวว่าจะมีไอ้โม่งบุกเข้ามา...

ขณะเดียวกันนั้น รังสิมาก็ยังอยู่กับเริงฤทธาที่ริมทะเล สองคนดื่มไปคุยไปชักเริ่มถูกคอ แล้วยังกลับมาต่อกันที่บ้านเดียร์ แต่เดียร์ไม่อยู่บ้าน ตอยเลยต้องต้อนรับรังสิมาทั้งที่ไม่ค่อยเต็มใจนัก ยิ่งพอเห็นสองคนใกล้ชิดกันทั้งเมาๆ

ตอยก็ชักจะกังวล เลยโทร.ไปตามเดียร์ให้รีบกลับมา

เมื่อแสนยากรกับโดมมาถึง นิคกี้ขอโทษแสนยากรที่เธอทำให้เขาเดือนร้อนถึงกับถูกไล่ออกจากบ้าน แสนยากรบอกไม่เป็นไร เราทำในสิ่งที่ถูกต้องแล้ว...พอรู้ว่าเขายังไม่มีที่ไป นิคกี้จึงชวนเขาอยู่ด้วยกันที่นี่ เพราะเธอเองก็จะไม่กลับบ้านเหมือนกัน

"ได้ยังไง อยู่กับเธอสองต่อสอง ได้เป็นข่าวลือกันอีก" แสนยากรพูดไปแล้วนึกได้ หัวเราะแก้เขินก่อนอ้อมแอ้มว่า "ฉันลืมไป"

"โธ่...นึกว่าเล่นมุก ก็เพิ่งประกาศไปว่าเป็นแฟนกัน" โดมกระเซ้า

"แถมจูบปากกันแก้มป่องอีกต่างหาก" แป้งเสริมขำๆ โดมกลับเออออ ย้ำว่าจูบกันหน้าต่อญาติผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายด้วย

"ฉันบอกไปว่าเราเป็นแฟนกันมาเป็นปีแล้วด้วย แอบจีบกันลับหลังยายรังสิมา"

ขาดคำของนิคกี้ แสนยากรหน้าสลดลงทันใด ทุกคนเลยพลอยเจื่อน นิคกี้สำนึกผิดว่าไม่น่าเอ่ยชื่อรังสิมาขึ้นมา รีบขอโทษแสนยากรก่อนจะตีปากตัวเองเบาๆ แป้งไม่อยากเห็นทุกคนเศร้า จึงชวนชนแก้วดื่มฉลองอิสรภาพของพวกเราทุกคน

ทางด้านนิมมาน...จากเหตุการณ์พลิกผันที่เกิดขึ้นในงานปาร์ตี้ นิมมานเองก็โกรธหลานสาวไม่น้อยไปกว่ากัมปนาทที่โกรธลูกชาย นิมมานถึงกับประกาศต่อหน้าเนืองนิตย์และเรวัติว่า นิคกี้ทำให้ตนขายขี้หน้า ถ้ามันกลับมาให้เนืองนิตย์เรียกมันมาคุยกับตนทันที เรื่องของมันต้องยุติได้แล้ว ตนจะไม่เลี้ยงมันแล้ว จะตัดมันออกจากชีวิตพวกเราทุกคน มันไม่ใช่จักราวุธอีกต่อไป...

เนืองนิตย์เคร่งเครียดกลับห้อง หยิบภาพหลายใบในอดีตออกมาวางบนเตียง มีทั้งภาพแพททริเซียอุ้มนิคกี้ในวัยแรกเกิด นิจศีลคู่กับเนืองนิตย์และแพททริเซีย และภาพแอบถ่ายฆรณีอุ้มเริงฤทธาในวัยเด็ก...เนืองนิตย์เฝ้ามองรูปเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชา แล้วรำพึงออกมาอย่างรู้สึกผิด

"ผมขอโทษ ผมรักษาคำพูดกับคุณไว้ไม่ได้ ยกโทษให้ผมด้วย...นายศีล ยกโทษให้พี่ด้วยนะ"

เรวัติแอบมองจากประตูที่แง้มอยู่ เห็นทุกอย่าง แต่ก็สุดจะคาดเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของเนืองนิตย์...

ooooooo