นักฆ่าขนตางอน
ตอนที่ 19
อำพันกระโจนเข้าแย่งนกหวีดจากรณภพ ในขณะที่ชาลียกปืนยิงใส่รณภพ เคราะห์ดีที่กระสุนหมดไปแล้วผู้กองเลยรอดตายหวุดหวิด แต่ชาลีก็ไม่รามือ ทิ้งปืนย่างสามขุมเข้าเตะต่อยรณภพพัลวัน
"ชาลี นี่ฉันเพื่อนแกนะ" รณภพพยายามตะโกนบอก ชาลีเหมือนไม่รับรู้ เล่นงานจนรณภพหลุดจากมือ พอดีแพ็ตตะโกนเรียกรณภพด้วยความเป็นห่วง ถูกอำพันเตะฝุ่นใส่หน้าแล้วโผเข้าแย่งปืน สองสาวเลยตะลุมบอนกันดุเดือด ส่วนรณภพรับมือพลังผีดิบของชาลีไม่ไหวเลยตัดสินใจล็อกตัวชาลีไว้ ตะโกนใส่หู "ชาลีตั้งสติหน่อยสิวะไอ้เสือ นี่ฉันเองรณภพ"
เพราะไม่อยากทำร้าย เพื่อน รณภพพยายามเรียกชาลี ให้รู้ตัว เมื่อไม่สำเร็จเขาจึงฟันก้านคอชาลีจนสลบแล้วโผเข้าช่วยแพ็ตจากอำพัน
แต่ ไม่ทันหนีพ้น เสียงปืนก็กัมปนาท กระสุนแฉลบผ่านหน้ารณภพไปเฉียดฉิว ทุกคนชะงักกึก แพ็ตหันมอง อุทาน "ไอ้เหว่ง!"
เหว่งหัวเราะสะใจพาสมุน เข้ามาล้อมแพ็ตกับรณภพไว้ ถามทั้งสองว่าเล่นสนุกพอหรือยัง อำพันตะโกนบอกเหว่งให้ฆ่าทั้งสองเสีย เหว่งยังคงหัวเราะบอกอำพันว่า
"ใจ เย็นๆก่อนเบบี้ ฉันฆ่ามันแน่ แต่คนแรกที่เราต้องกำจัดคือไอ้เสี่ยพิพัฒน์" แล้วเหว่งก็บอกอำพันว่า "คนนึงก็เป็นผู้หญิงที่ไอ้เสี่ยพิพัฒน์มันหลงรัก ส่วนอีกคนก็เป็นลูกของอดีตเจ้านาย ฉันว่าชีวิตของพวกมันยังใช้ต่อรองได้ จริงไหมผู้กอง เฮ้ย เอาตัวพวกมันไป" เหว่งสั่งสมุนแล้วระเบิดหัวเราะออกมาอีก
ooooooo
จ่าฉิมกับ หมวดโอมพยายามติดต่อรณภพแต่โทร.เข้ามือถือก็ไม่มีสัญญาณ โทร.ไปที่คอนโดฯก็ไม่มีคนรับสาย จ่ารู้สึกผิดปกติเพราะผู้กองไม่เคยเป็นแบบนี้
"ผู้กองบอกว่าจะออกไป สืบคดี บางทีไอ้เสี่ยพิพัฒน์ อาจจะรู้เรื่องนี้ก็ได้" หมวดตั้งข้อสังเกตแล้วบอกจ่ารอฟังข่าวอยู่ทางนี้ ถ้ามีเบาะแสอะไรโทร.บอกผมด่วน"
จ่าถามว่าแล้วตกลงจะให้ตนสอบปากคำรอน ต่อหรือเปล่า หมวดบอกก่อนไปขึ้นรถว่า
"ขังมันไว้ก่อน เจอตัวผู้กองแล้วค่อยว่ากัน"
จ่ารับคำแล้วให้ตำรวจหิ้วปีกรอนออกจาก ห้องสอบสวน ส่วนจ่าเดินนำไปอย่างอารมณ์ดี
รอนใช้คลิปหนีบกระดาษที่ ขโมยมาสะเดาะกุญแจมืออย่างง่ายดาย รอนทิ้งกุญแจมือทันที เสียงกุญแจมือกระทบพื้นทำให้จ่าหันมอง เห็นรอนโถมเข้าเล่นงานตำรวจที่คุมมาแล้ว กว่าจ่าจะทิ้งแฟ้มชักปืนออกมาได้ก็ถูกรอนส่องปืนมาตรงหน้าแล้ว!
"ไม่ ต้องกลัวจ่า ผมเป็นคนรักษาคำพูด" รอนบอกแล้วเอาด้ามปืนซัดจ่าทีเดียวสลบลงไปกอง
จากนั้นรอนลอกคราบ ตำรวจ ปลอมตัวเดินฉลุยออกไปจนเกือบชนกับสารวัตรชลิตที่เดินสวนมา รอนยังใจดีสู้เสือหันไปตะเบ๊ะขอโทษสารวัตร แต่สารวัตรสะดุดตา พอนึกได้ก็ตะโกนบอก
"เฮ้ย ตำรวจคนนั้นหยุดเดี๋ยวนี้"
รอนรู้ ว่าแผนแตก ชักปืนออกมาเผ่นแน่บ สารวัตรชลิตตะโกนให้ตำรวจแถวนั้นช่วยกันจับตัวรอนเพราะเป็นคนร้ายปลอมตัว เป็นตำรวจ
รอนยิงพลางหนีพลางจนไปขโมยรถของชาวบ้านที่จอดอยู่แถวนั้น ขับหนีไปต่อหน้าต่อตาตำรวจ สารวัตชลิตวิ่งมาเห็นแต่ท้ายรถคันนั้นอยู่ลิบๆแล้ว สารวัตรสบถอย่างหัวเสีย
"ปัด โธ่เว้ย มันหนีออกมาได้ยังไงวะ ฮึ่ย!"
ooooooo
ดาหวันตัดสิน ใจติดต่อเส้นสายให้หาหนังสือ เดินทางปลอมให้ชุดหนึ่ง เพื่อจะหนีไปให้ไกลจากที่นี่ อดตัดพ้อเจ้าเวียงวรรณไม่ได้ว่า ถ้าพ่อไม่ยุ่งกับพวกเอสเค 7 แต่แรก ชีวิตตนก็คงไม่เป็นแบบนี้
ทันใด นั้น ไฟในบ้านดับพรึบลง ดาหวันอดหวั่นใจไม่ได้ถือไฟฉายออกจากห้องอีกมือถือปืนอย่างระวังภัย แต่ไม่เห็นสิ่งผิดปกติ เธอเดินไปดูกล่องจ่ายไฟโดยวางปืนไว้โต๊ะใกล้ๆ พริบตานั้นเองรอนโผล่จากที่ซ่อนเอามืออุดปากเธอ อีกมือเอาปืนพกจ่อเอวเธอหมับ สั่งให้อยู่เฉยๆ ถ้าไม่อยากตาย
ดาหวัน กลอกตามองรอนอย่างตระหนก มันคำรามใส่หูว่า
"เธอทำฉันแสบมากดาหวัน วันนี้ล่ะเธอจะต้องชดใช้"
คืนเดียวกัน หมวดโอมไปถามหาเสี่ยพิพัฒน์กับแพ็ตที่บ้านเสี่ย สมุนของเสี่ยบอกว่าเสี่ยออกไปธุระข้างนอกอาจจะกลับดึก ส่วนแพ็ตขนของออกจากบ้านไปแล้วสงสัยคงมีปัญหากับเสี่ย
หมวดโอมเครียด ทันที สามคนที่จะเป็นกุญแจไขปัญหาได้พากันหายตัวไปหมด คิดไม่ออกว่าจะไปตามหากันได้ที่ไหน
ที่แท้ เสี่ยนัดพบกับนิโคลัสที่อาคารจอดรถแห่งหนึ่ง เมื่อพบกันเสี่ยบอกว่าสินค้าเตรียมไว้พร้อมแล้ว ส่วนวิธีการส่งที่นิโคลัสถามนั้น เสี่ยแจกแจงอย่างละเอียดว่า
"แยกเป็นสองฝั่งเพื่อความปลอดภัย ให้คนสนิทของคุณรอรับสินค้าอยู่ที่โรงแรม คนของผมจะเอาไปส่ง ส่วนคุณไปหาอะไรดื่มที่บ้านผม พอได้สินค้าเมื่อไหร่ค่อยโอนเงินเข้าบัญชีลับของผมที่ต่างประเทศ"
"เยี่ยม ใช้แผนแบบนี้ตำรวจเล่นงานเราไม่ได้แน่" นิโคลัส พอใจมาก
"พรุ่งนี้เจอกัน" เสี่ยนัดแล้วออกรถไปทันที
ระหว่างนั้นเสี่ยได้รับโทรศัพท์จากพิชิตเตือนเรื่องที่เหว่งจะใช้ชาลีฆ่าเสี่ยบอกพี่ชายให้ระวังตัวด้วย เสี่ยปลอบใจน้องชายว่าตนไม่เคยอาฆาตเรื่องที่ผ่านมาเลย บอกให้พิชิตไปกบดานอีกสักระยะเสร็จเรื่องแล้วค่อยกลับมาเคลียร์กัน
ตัดสายจากพิชิตแล้ว เสี่ยพึมพำออกมาอย่างแค้นใจ
"ไอ้เหว่ง ก็ให้มันรู้ไปสิวะ ว่าแกจะดวงแข็งกว่าฉัน!"
ooooooo
รณภพกับแพ็ตถูกอำพันกับเหว่งจับมัดและ
ผูกตาเอาไปขังไว้ในห้องเก็บของที่บ้านพักตากอากาศของนิโคลัส เมื่อจับทั้งสองมัดกับเก้าอี้แล้วอำพันดึงผ้าผูกตาของทั้งคู่ออก รณภพถามว่านี่ที่ไหน
"ที่ไหนไม่สำคัญ รู้แค่ว่าเป็นที่ตายของพวกแกก็พอ" อำพันเยาะเย้ยถามแพ็ตว่าโกรธจนพูดไม่ออก หรือว่ากลัวตาย แพ็ตพยายามหว่านล้อมว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับรณภพ ปล่อยเขาไปเสีย
"ฮึ รักกันเหลือเกิน ไม่ต้องห่วงหรอกคุณแพ็ต เอาเป็นว่าพอเสร็จงานนี้เมื่อไหร่ ผมจะส่งคุณสองคนไปครองรักกันในนรกชั่วนิรันดรดีไหม" เหว่งสอดขึ้นอย่างเย้ยหยันแล้วหัวเราะกวนประสาทก่อนเดินออกจากห้อง
แม้จะรู้ว่าความตายอาจมาเยือนได้ทุกเมื่อ แต่ทั้งแพ็ตและรณภพก็ไม่ได้ประหวั่นพรั่นพรึง แพ็ตขอโทษรณภพที่ตัวเองทำให้เขาต้องมาเดือดร้อนไปด้วย เพราะเสี่ยพิพัฒน์ เป็นแค่พ่อค้ายาเสพติดคนหนึ่ง เขาไม่จำเป็นต้องมาเสี่ยงเพื่อปกป้องชีวิตเขา
"อย่าพูดแบบนั้นสิแพ็ต งานนี้มันเป็นหน้าที่ของตำรวจ ผมคิดว่าตัวเองกำลังปกป้องความยุติธรรมในสังคม ถ้าปล่อยให้ทุกคนตั้งศาลเตี้ย จะฆ่าใครก็ได้เหมือนบ้านเมืองไม่มีขื่อมีแป บ้านเมืองจะอยู่ได้ยังไงล่ะ กฎหมายก็คือกฎหมาย"
แพ็ตหยอกว่าเขาพูดได้ประทับใจมากอยากจะหอมแก้มเป็นรางวัลสักฟอด รณภพขอติดไว้ก่อน เพราะอีกไม่นานเราก็คงหลุดไปจากที่นี่ได้แล้ว แพ็ตนิ่งไปก่อนถามเขาว่า "คุณมีวิธีเหรอคะผู้กอง"
รณภพไม่ตอบแต่มองไปรอบๆอย่างสำรวจและประเมินสถานการณ์...
ooooooo
ก่อนถึงวันลงมือทำงาน เสี่ยพิพัฒน์เรียกสองสมุน มือดีคือทิวกับไม้มาพบ สอบถามจนแน่ใจว่าทั้งสองซื่อสัตย์จงรักภักดีถึงขั้นยอมตายแทนตนได้แล้ว เสี่ยมอบหมายหน้าที่สำคัญให้ว่า
"พรุ่งนี้ฉันจะให้เหว่งกับอำพันเป็นคนเอาสินค้าไปส่งให้ลูกค้า ขากลับฉันอยากให้พวกแกเก็บมันสองคนเสีย" ทิวถามว่าเหว่งทรยศหรือ "มันกำลังเลื่อยขาเก้าอี้ฉัน งานนี้พวกแกห้ามพลาดเด็ดขาด"
ทั้งทิวและไม้ต่างรับคำแข็งขันขึงขัง
คืนเดียวกัน นิโคลัสกลับมาเจอชาลียืนทื่อเป็นผีดิบอยู่ เขาถามอย่างไม่พอใจว่าเป็นใคร เข้ามาในบ้านตนได้อย่างไร ชาลียังยืนเฉยเหมือนหุ่น นิโคลัสโมโหเข้าไปกระชากคอเสื้อถามว่าไม่ได้ยินรึไง
เหว่งกับอำพันเดินเข้ามาด้วยกันบอกนิโคลัสว่าใจเย็นๆ ชาลีตอบคำถามของเขาไม่ได้หรอกแล้วแจ้งข่าวดีว่า ตอนนี้พวกตนจับแพ็ตกับรณภพไว้แล้ว เอาตัวไปเก็บไว้ในห้องเก็บของ กำจัดเสี่ยพิพัฒน์ได้เมื่อไรพวกนั้นก็หมดประโยชน์
นิโคลัสย้อนถามว่าแล้วหมอนี่เป็นใคร เหว่งชี้แจงว่า
"คุณจำนายชาลี ลูกชายของนายธวัชไม่ได้หรือ" นิโคลัส มองชาลีถามว่าทำไมเขาถึงเป็นแบบนี้ อำพันเป็นฝ่ายชี้แจงว่า
"เวลานี้เขาเป็นเหมือนหุ่นยนต์ซึ่งเราจะบังคับให้ทำอะไรก็ได้ และพรุ่งนี้เขาจะเป็นคนลงมือสังหารเสี่ยพิพัฒน์ให้เรา"
ฟังแล้วนิโคลัสมองชาลีอย่างประหลาดใจกับสภาพของเขา
ooooooo
รุ่งขึ้นอันเป็นวันทำงาน เมื่อเสี่ยพิพัฒน์เรียกเหว่งกับอำพันเข้าไปมอบหมายหน้าที่ให้ไปส่งของโดยมีทิวกับไม้ตามไปด้วย ส่วนตนกับนิโคลัสจะอยู่กันตามลำพังที่บ้าน
อำพันกับเหว่งพยายามทักท้วง แต่เมื่อเสี่ยยืนยันวิธีนี้กอปรกับทิวเข้ามารายงานว่าสินค้าพร้อมแล้ว ทั้งเหว่งและอำพันจึงจำต้องไปตามแผนของเสี่ย แต่ก็อดระแวงไม่ได้ว่าทำไมเสี่ยต้องให้ทิวกับไม้ซึ่งเป็นมือปืนฝีมือดีที่สุดของเสี่ยตามไปด้วย เหว่งบอกอำพันว่า
"ฉันว่ามันไม่ได้แค่จะพาเราไปส่งสินค้าหรอกอำพัน แต่จะไปทัวร์นรกด้วยมากกว่า"
"ฮึ...ฉันไม่ปล่อยให้พวกมันมีโอกาสแบบนั้นเด็ดขาด" อำพันแสยะยิ้มอย่างไม่พรั่นพรึง
เมื่ออำพันกับเหว่งไปแล้ว ชาลีถูกสมุนของนิโคลัสหิ้วปีกมาขึ้นรถที่นิโคลัสรออยู่ พอชาลีมาถึงนิโคลัสดึงสร้อยนกหวีดของอำพันที่ตนเอามาห้อยคอขึ้นมาดู ทบทวนความจำว่า
"อำพันบอกว่า ทันทีที่คุณได้ยินเสียงนกหวีดนี่เมื่อไหร่ คุณจะเริ่มลงมือฆ่าไอ้เสี่ยพิพัฒน์และทุกคนที่ขวางทางคุณทันที หวังว่าคุณคงไม่เล่นงานผมกับลูกน้องใช่ไหม"
ชาลีนั่งทื่อเหมือนไม่รับรู้ คนขับรถถามนิโคลัสว่าให้ไปที่บ้านเสี่ยพิพัฒน์เลยใช่ไหม นิโคลัสบอกว่าไม่ใช่ เราเปลี่ยนที่นัดพบแล้ว ส่วนจะเป็นที่ไหนเดี๋ยวจะบอกทางให้เอง
ooooooo
ที่ห้องเก็บของบ้านนิโคลัส แพ็ตกับรณภพปรึกษาหาทางช่วยตัวเองกัน ทั้งสองถูกมัดหันหลังชนกันบนเก้าอี้ ที่มือและเท้ายังถูกล่ามด้วยโซ่เส้นโต ยากที่จะสลัดจากพันธนาการได้
แพ็ตอาสาจะเป็นคนจัดการเอง เธอส่งเสียงโหวกเหวกเรียกคนที่อยู่ข้างนอกขอไปเข้าห้องน้ำ สมุนของนิโคลัสมามองอย่างไม่ไว้ใจ แพ็ตต่อรองว่าถ้าช่วยพาตนไปห้องน้ำได้ อยากได้อะไรตนยินดีตอบแทนทุกอย่าง
สมุนวัยฉกรรจ์มองแพ็ตหื่นๆ เอามือลูบแก้มขอจูบมัดจำสักฟอดได้ไหม แต่มันพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกแพ็ตกระโดดเตะผ่าหมากป้าบใหญ่ มันทรุดสลบไปทันที แพ็ตคว้ากุญแจจากมันรีบไขปลดโซ่แล้วพากันหนีออกจากห้องเก็บของ
แพ็ตให้รณภพรีบไปช่วยเสี่ยพิพัฒน์ก่อน ทางนี้ตนจัดการเองเพราะเชื่อว่าเหว่งกับอำพันจะต้องย้อนกลับมาที่นี่แน่ ตนจะรับมือเอง รณภพทักท้วงว่าเขาไม่อยากให้เธอฆ่าใครอีก
"มันจำเป็นค่ะผู้กอง ถ้าพวกมันยังมีชีวิตอยู่ ผู้บริสุทธิ์ ต้องตายอีกมาก" แพ็ตเด็ดเดี่ยว รณภพได้แต่เตือนให้เธอระวังตัวด้วย แล้วเขาก็ย่องหนีไป แพ็ตยังมองตามไปด้วยความเป็นห่วง
รณภพย่องออกไปเห็นรถจอดอยู่คันหนึ่ง แอบไปดูใกล้ๆเห็นกุญแจรถวางอยู่ที่คอนโซล เขารีบขึ้นรถไปสตาร์ตทันที เสียงเครื่องยนต์ทำให้สมุนที่ยืนอยู่แถวนั้นหันมอง พวกมันตะโกนกันลั่น
"เฮ้ย เชลยหนี...สกัดเร็ว"
พวกสมุนกรูกันออกมา รณภพชักปืนยิงสกัดพลาง
พุ่งรถออกไปอย่างเร็ว พริบตานั้น สมุนของนิโคลัสคนหนึ่ง โผล่พรวดออกมาขวางหน้ารถ ยิงใส่รณภพทันที
รณภพหลบทันเหยียบคันเร่งพุ่งชนสมุนคนนั้นกระเด็นแล้วตะบึงหนีไป พวกสมุนที่เหลือพากันวิ่งมาแต่สายไปแล้ว พวกมันได้แต่ชะเง้อมองตามรถไป ส่วนแพ็ตแอบดูเหตุการณ์อยู่ พอรณภพปลอดภัยแล้วเธอจึงเร้นตัวหายไป
"ไอ้ชาลี ทำไมต้องเป็นแกด้วยวะ" รณภพพึมพำอย่างคิดไม่ตกขณะตะบึงรถหนี
จากนั้นไม่นานหมวดโอมก็เข้าไปรายงานสารวัตรชลิตว่าผู้กองรณภพโทร.มาบอกว่านิโคลัสกับเหว่งจะเก็บเสี่ยพิพัฒน์ สารวัตรเช็กจนแน่ใจแล้วถามว่าตอนนี้ผู้กองอยู่ที่ไหน
ooooooo
ไม้เป็นคนขับรถให้อำพันกับเหว่ง ส่วนทิวนั่งคู่ กับไม้ ทิวตื่นเต้นตึงเครียดจนเหงื่อแตกพลั่ก ทำให้เหว่ง กับอำพันยิ่งสงสัย ทั้งสองแน่ใจว่าทิวกับไม้ต้องไม่มาดีแน่ อำพันบอกเหว่งว่าเดี๋ยวตนจัดการเอง
ครู่เดียว อำพันก็บอกไม้ให้แวะปั๊มตนจะเข้าห้องน้ำ พออำพันเดินไปเข้าห้องน้ำ เหว่งก็เดินไปเข้ามินิมาร์ทในปั๊ม ทิวกับไม้ปรึกษากันว่าท่าทางสองคนนั้นจะสงสัยเราสองคน วางแผนจะจัดการแต่จะเชือดใครก่อนดี ไม้บุ้ยหน้าไปทางห้องน้ำหญิงที่อำพันเข้าไป แล้วเดินไปด้วยกัน
เหว่งซุ่มดูอยู่ในร้านมินิมาร์ทโทร.บอกอำพันว่าสองคนนั้นไปที่ห้องน้ำหญิงแล้ว อำพันเตรียมพร้อมเล่นงาน ซุ่มเงียบอยู่ในห้องน้ำ พอไม้เดินไปเปิดประตูหาทีละห้อง ไม่ทันที่มันจะเปิดครบ ก็ถูกอำพันโผล่พรวดมาหักคอกร๊อบตายไม่ได้ร้องสักแอะ เสร็จแล้วอำพันเอาร่างไม้ไปจัดท่าเหมือนนั่งหลับที่เก้าอี้
ทิวเห็นไม้หายไปก็เข้าไปตามมันระวังตัวแจ เอาปืนส่องเข้าไปในห้องน้ำ พริบตานั้นเอง อำพันถามว่ามองหาตนอยู่หรือ พอทิวหันมา เธอก็จับมือที่ถือปืนหันปากกระบอกใส่ตัวทิวแล้วเหนี่ยวไก กลายเป็นทิวยิงตัวเองตายคาแทบเท้าอำพัน
จัดการทิวกับไม้เสร็จ อำพันกับเหว่งรีบไปจัดการงานต่อก่อนจะค่ำ
นิโคลัสพาชาลีในสภาพถูกสะกดจิตไปจนถึงที่นัดหมายที่เสี่ยพิพัฒน์เปลี่ยนแปลงกะทันหัน นิโคลัส บอกเสี่ยว่านอกจากคนขับรถแล้วตนไม่ได้พาใครมาเลย เสี่ยถามว่าไม่ให้คนขับลงมายืดเส้นยืดสายหน่อยหรือ
"ช่างมันเถอะ เดี๋ยวมันเมื่อยก็ลงมาเอง" นิโคลัสมองไปที่คนขับในชุดขาวใส่แว่นดำนั่งทื่ออยู่ในที่คนขับ ซึ่งที่แท้ คือชาลีนั่นเอง!
เวลาเดียวกันนั้น รณภพจะไปบ้านเสี่ยพิพัฒน์ ผ่านตึกร้างเห็นเทพกับสมุนหลายคนกำลังยืนรออะไรอยู่ รณภพเอะใจว่าเทพพาคนมาทำอะไรแถวนี้ เลยแกล้งขับรถแฉลบไปช้าๆ ได้ยินเสียงเทพสั่งการ
"เฮ้ย พวกเอ็งเตรียมตัวให้พร้อมนะ พอคุณเหว่งให้สัญญาณเมื่อไหร่ต้องรีบลงมือทันที เข้าใจไหม!!"
ooooooo
เมื่อเหว่งกับอำพันกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ ของนิโคลัส สมุนที่เฝ้าอยู่ก็วิ่งหน้าตื่นมารายงานว่า
รณภพหนีไปแล้ว อำพันถามถึงแพ็ตทันที สมุนอีกคนบอกว่าไม่เห็น แต่คิดว่าอาจซ่อนตัวอยู่แถวๆ นี้
เหว่งให้อำพันไปตามแพ็ต ส่วนทางนิโคลัสมันจะจัดการเอง พอแยกจากอำพันมันก็กดโทรศัพท์ทันที
ที่บ้านของเสี่ยพิพัฒน์ที่นัดพบกับนิโคลัสนั้น ทั้งสองกำลังชนแก้วเพื่อความสำเร็จของกันและกัน ทันใดนิโคลัสก็มีโทรศัพท์เข้ามือถือ เขากดรับแล้วตอบสั้นๆ
"ดีมาก..ตกลงตามนี้"
เสี่ยพิพัฒน์รีบถามว่าเรียบร้อยทุกอย่างใช่ไหม นิโคลัส
บอกว่าคนของตนรับสินค้าแล้วเดี๋ยวจะรีบโอนเงินให้ แล้วทำท่ากดโทรศัพท์ แต่แล้วกลับชะงักบอกเสี่ยว่าตนขอคุยกับฝ่ายบัญชีเป็นการส่วนตัวหน่อย ว่าแล้วขอตัวลุกออกไป เสี่ยสั่งสมุนให้ไปดูแลเขาด้วย
เทพอยู่แถวหน้าตึกร้าง ส่วนเหว่งอยู่ที่บ้านพักตากอากาศ เทพได้รับโทรศัพท์จากเหว่งสั่งว่า
"ถ้าแกได้ยินเสียงปืนเมื่อไหร่สั่งให้คนบุกไปจัดการ ไอ้พิพัฒน์ทันที ฆ่าทุกคน ยกเว้นมือสังหารชุดขาวกับมิสเตอร์
นิโคลัส ห้ามทำอันตรายสองคนนี้เด็ดขาด"
เทพรับคำสั่งแต่สงสัยว่ามือสังหารชุดขาวเป็นใคร เหว่งตัดบทว่า แล้วจะรู้เอง
ฝ่ายนิโคลัสเดินตามสมุนเสี่ยไปที่ห้องทำงาน บอกมันว่าให้ออกไปก่อนเสร็จธุระแล้วจะเรียก พอสมุนเสี่ยพิพัฒน์ออกไป นิโคลัสก็หยิบนกหวีดขึ้นมาถือ พูดเหมือนขออโหสิว่า
"โทษทีนะเสี่ยพิพัฒน์ ธุรกิจมันก็เป็นแบบนี้แหละ"
นิโคลัสเป่านกหวีดสุดแรง เสียงหวีดหวิวชำแรกแหวกอากาศไปทั่วบริเวณ ชาลีที่นั่งทื่ออยู่ในรถได้ยินเสียงนกหวีดก็มีชีวิตชีวาขึ้นมา ลุกขึ้นถอดแว่นดำผลักประตูรถพรวดลงมา
สมุนเสี่ยพิพัฒน์สองคนที่แอบมาส่องดูอยู่ผงะตกใจ คนหนึ่งจำได้ว่าชาลีคือคนที่เคยบุกมายิงพวกเรา อีกคนแค้นขึ้นมา ต่างชักปืนจะยิง แต่ช้าไปแล้ว ชาลีในคราบเหมือนผีดิบ ชักปืนกลเล็กขึ้นมาก่อน ยิงกราดใส่สมุนเสี่ยสองคนนั้นหงายผลึ่งดับดิ้นไปทันที
เทพได้ยินเสียงปืนก็ชักปืนหันไปสั่งสมุน
"ไปเว้ยพวกเรา จำไว้ต้องพามิสเตอร์นิโคลัสออกมาให้ได้ แล้วก็ห้ามใครขวางทางมือปืนชุดขาวเด็ดขาด ไป!"
เทพพาสมุนขึ้นรถตู้บ่ายหน้าไปที่บ้านเสี่ยพิพัฒน์ พอพวกมันลับไปเท่านั้น รณภพก็ปรากฏตัว เขายกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูบ่นอุบอิบ
"ทำไมกำลังเสริมถึงยังไม่มาอีกวะ"
รณภพมองไปรอบๆ ร้อนใจรอไม่ไหวเลยเดินกลับไปที่รถตัวเอง
ooooooo
เสี่ยพิพัฒน์ได้ยินเสียงปืนวิ่งออกจากห้องไปดู เห็นลูกน้องสองคนวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เสี่ยถามว่า เสียงปืนอะไร
สมุนคนหนึ่งร้องบอกว่าคนขับรถของนิโคลัส จู่ๆก็เกิดคลั่งขึ้นมาไล่ยิงพวกเราตายไปสองคน เสี่ยตกใจถามว่าเป็นไปได้ยังไง สมุนอีกคนที่วิ่งตามมาบอกเสี่ยอย่างตระหนกว่า
"ผมว่าเสี่ยรีบไปตามคุณนิโคลัสมาห้ามมันเถอะครับ ก่อนที่พวกเราจะตายมากไปกว่านี้"
เสี่ยยังไม่หายงงว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่
สมุนเสี่ยที่เหลือพากันมาสกัดชาลี เห็นชาลีถูกยิงจนเซแต่พริบตาเดียวก็ตั้งหลักได้เดินทื่อต่อ สมุนคนนั้นตะโกนบอกว่ามันใส่เสื้อเกราะ ให้ยิงหัวมันเลย แต่พวกมันไม่ทันยกปืน ก็ถูกชาลียิงกราดล้มตายไม่ได้ดิ้น
ทันใดนั้น รถของเทพกับสมุนมาถึง มันสั่งลั่น
"เอาเว้ยพวกเราถล่มมันให้ราบไปเลย แล้วห้ามใครยิงมือปืนชุดขาวกับคุณนิโคลัสเด็ดขาด พวกเดียวกัน!"
สมุนของเสี่ยที่วิ่งมาสกัดชาลีถูกยิงตายหมด ชาลีหันมองเทพทำเอาสะดุ้งแต่เขาก็มองเทพอย่างไร้ความรู้สึกก่อนเดินตรงไปที่บ้าน เทพเพิ่งเห็นหน้าชาลีชัดๆ พึมพำงงๆ
"นี่คุณชาลีกลายมาเป็นมือปืนได้ยังไงวะ ไม่อยากจะเชื่อ"
แต่ที่ประตูบ้านเสี่ย รณภพกำลังย่องมาดูสถานการณ์ แล้วเขาก็ตัดสินใจอ้อมไปทางด้านหลังทันที ไปเจอสมุนเสี่ยพิพัฒน์เข้า มันสั่งให้ยกมือขึ้น รณภพทำเซ่อยกมือขึ้น พอมันเดินเข้ามาถามว่าเป็นคนที่มากับมือปืนนั่นใช่ไหม รณภพก็เตะปืนมันทิ้งแล้วประชิดตัวเล่นงานจนมันสลบก่อนรุดเข้าไปในบ้านของเสี่ย
ooooooo
เสี่ยพิพัฒน์ตรงเข้าไปในห้องทำงานที่นิโคลัสยืนรออยู่ พอเจอหน้า เสี่ยบอกนิโคลัสว่าสมุนของเขามันบ้าไปแล้ว แต่เสี่ยกลับต้องชะงักกึกเมื่อเห็นนิโคลัสชักปืนเล็งใส่ตนอย่างมาดร้าย
"คุณกำลังสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นใช่ไหมเสี่ย" นิโคลัสเยาะเย้ย เสี่ยถามว่านิโคลัสสมคบกับเหว่งหักหลังตนใช่ไหม
นิโคลัสระเบิดหัวเราะตอบอย่างไม่ยี่หระว่า "แน่นอน ผลประโยชน์ ต้องมาก่อน"
เสี่ยตระหนักทันทีว่าสถานการณ์เข้าขั้นวิกฤติแล้ว ส่วนนิโคลัสแสยะยิ้มแล้วง้างนกปืนอย่างใจเย็น แต่สมุนของเสี่ยไวกว่ากระโจนเข้าผลักเสี่ยหลบไปอยู่หลังพวกมันแล้วชักปืนออกมาแต่ทั้งสองคนก็ถูกนิโคลัสยิงตายไปต่อหน้า
"ไอ้นิโคลัส เอ็งตาย!" เสี่ยบ้าดีเดือดขึ้นมาแล้ว กระโจนเข้าแย่งปืนจากนิโคลัสอย่างลืมตาย
รณภพวิ่งเข้ามาเจอชาลีอย่างจัง เขาร้องเรียกชาลีแต่กลับถูกเพื่อนรักเล็งปืนใส่และยิงจนกระสุนหมดก็โยนปืนทิ้งควักปืนพกออกมา เดินทื่อเข้าไปที่ห้องเสี่ยพิพัฒน์
เสี่ยกำลังต่อสู้เอาเป็นเอาตายกับนิโคลัส ชาลีเดินเข้าไปถึงนิโคลัสก็สั่งให้ฆ่าเสี่ยเสีย ชาลียกปืนเล็งไปที่เสี่ย แต่เสี่ยกระโดดหลบไปอยู่หลังโซฟาเสียก่อน ชาลีทำท่าจะลุยเข้าไปพอดี
รณภพตามเข้ามารวบเอวชาลีไว้ ตะโกนเตือนสติให้ พอได้แล้ว
"ผู้กองรณภพ" เสี่ยอุทานอึ้งเมื่อเห็นรณภพปรากฏตัวที่นั่น ส่วนนิโคลัสเห็นตำรวจมาก็ตั้งท่าจะหนี
พริบตานั้นเสี่ยผลักเบาะโซฟาออกคว้าปืนกลกระบอกมหึมาออกมากระชากลูกเลื่อนไล่ตามนิโคลัสไป ทิ้งให้รณภพปล้ำอยู่กับชาลีในห้อง รณภพร้องเรียกเสี่ยอย่าตามนิโคลัสไป แต่เสี่ยไม่ฟังเสียงและชาลีก็ฉวยโอกาสที่รณภพเผลอแทงศอกใส่รณภพจนหน้าหงาย
ooooooo
ที่หน้าบ้านเสี่ยนั่นเอง เทพกับสมุนยิงต่อสู้กับสมุนของเสี่ยพิพัฒน์ราวกับอยู่ในสนามรบ สมุนของเสี่ยล้มตายเป็นเบือ ขณะนั้นเองนิโคลัสวิ่งพรวดพราดออกมาเกือบถูกลูกปืนสมุนของเทพ
พอรู้ว่าใครเป็นใคร เทพก็บอกนิโคลัสว่าเหว่งสั่งให้มารับตัวเขาไป แต่ไม่ทันขยับเสี่ยพิพัฒน์ก็แบกปืนกระบอกโตออกมากระหน่ำยิงใส่ทั้งเทพและนิโคลัสเสียแล้ว พวกนั้นหลบเอาตัวรอดกันจ้าละหวั่น
เสี่ยแผดเสียงอย่างบ้าคลั่งยิงไม่ยั้ง จนเทพบอกว่าเสี่ยบ้าไปแล้ว สั่งสมุนให้จัดการ ตะโกนล่อใจว่า
"ใครฆ่าไอ้เสี่ยพิพัฒน์ได้ คุณเหว่งจะตบรางวัลให้"
พวกสมุนตาโตอยากได้รางวัลพากันกระหน่ำยิงเสี่ยถูกท้องจนทรุด แต่เสี่ยก็ยังสู้อย่างบ้าดีเดือด
"มันเสร็จเราแล้วโว้ย ออกไปฆ่ามันเลย ฆ่ามัน!!" เทพตะโกนก้อง
สมุนของเทพกรูกันออกไป แต่ทันใดนั้นพิชิตถือปืน
สองมือเข้ามาพอดีร้องท้าพวกมันและยิงพวกนั้นล้มตายไม่เป็นท่า เสี่ยหันไปเห็นพิชิตก็อุทานเรียก พิชิตตะโกนบอกพี่ชายว่า
"พี่พัฒน์ ฉันมาช่วยพี่แล้ว" พลางกระหน่ำยิงพวกสมุนของเทพจนพวกนั้นต้องล่าถอยหาที่กำบังอีกครั้ง ทำให้พิชิตมีจังหวะวิ่งเข้าไปหาเสี่ย บอกเสี่ยว่า "เราสองคนพี่น้องถ้าจะอยู่ก็ต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าจะตายก็ต้องตายด้วยกัน ฉันไม่ทิ้งพี่เด็ดขาด"
เสี่ยซึ้งใจมาก สองพี่น้องหันหลังพิงกันสู้สุดใจ เจอลูกบ้าเข้าแบบนี้สมุนของเทพก็หมดท่าถูกยิงตายเป็นเบือ เทพเองก็ถูกยิงเข้าที่แขน พวกเทพถูกข่มขวัญอย่างหนัก ในขณะที่เสี่ยพิพัฒน์ และพิชิตสองพี่น้องยิ่งสู้ก็ยิ่งบ้าระห่ำ หันหลังพิงกันสู้ตาย!
ooooooo
รณภพยังคงต่อสู้กับชาลี เขาพยายามร้องเรียก พูดเตือนสติ แต่ชาลีไม่มีสติที่จะคิดจะฟังอะไรแล้ว เพราะถูกฉีดยากล่อมประสาทและสะกดจิตจนร่างกายแข็งแกร่งผิดปกติและจิตใจก็ผิดมนุษย์ไร้ความรู้สึก
สุดท้ายเมื่อชาลีใช้มีดปาดเข้าที่หัวไหล่รณภพ เขาจึงต้องล็อกตัวชาลีไว้และเหวี่ยงกำปั้นใส่หน้าจนชาลีสลบไปจึงหยุดเขาได้
เสี่ยพิพัฒน์กับพิชิตหันหลังพิงกันสู้กับนิโคลัสและเทพอย่างเอาชีวิตเป็นเดิมพัน พิชิตถูกนิโคลัสยิงบาดเจ็บสาหัส เสี่ยประคองน้องชายหาที่กำบัง พวกเทพตีปีกดีใจกันยกใหญ่ที่กำจัดฝ่ายตรงข้ามได้ นิโคลัสบอกพวกเทพว่า ถล่มให้ราบไปเลย
พิชิตรู้ตัวว่าสาหัสคงไม่รอด บอกพี่ชายให้รีบหนีไปก่อน แต่เสี่ยทิ้งน้องชายไม่ได้จะตายก็ขอตายด้วยกัน สองพี่น้องประคองกันลุกขึ้นสู้อีกครั้ง แต่ถูกพวกนิโคลัสและเทพที่กำลังฮึกเหิมยิงกระหน่ำจนบาดเจ็บสาหัสทั้งคู่
ในที่สุดพิชิตก็สิ้นใจในอ้อมกอดของพี่ชาย พวกเทพเห็นดังนั้นสั่งสมุนเข้าไปเก็บเสี่ย รณภพมาเจอเข้าพอดี เขาช่วยยิงต้านพวกเทพไว้
โชคดีเสียงไซเรนแว่วมาแต่ไกล ทำให้นิโคลัส เทพและสมุนจำต้องถอยหนีไป รณภพเข้าไปประคองร่างโชกเลือดของเสี่ย บอกเสี่ยให้ทำใจดีๆเอาไว้
"ผม เป็นผู้ร้ายนะผู้กอง คุณจะห่วงผมไปทำไม" เสี่ยเสียงแผ่วเต็มที รณภพบอกว่าตนต้องการจับเขาไม่อยากให้เขาถูกฆ่า "แต่มันก็สายไปแล้วผู้กอง ถ้าผมคิดได้แต่แรกก็คงไม่พบจุดจบแบบนี้ ผมฝากดูแลแพตริเซียด้วยนะผู้กองอย่าให้เธอต้องเป็นแบบผม อย่าปล่อยให้ความชั่วครอบงำเธอ"
เทพกับนิโคลัสและสมุนมาถึงรถของตัว เองแล้ว แต่ นิโคลัสไม่แล้วใจหันไปเห็นรณภพกับเสี่ยกำลังเผลอตัวก็ย้อนกลับไป แม้เทพจะเตือนว่าตำรวจกำลังมา นิโคลัสก็รั้นจะไป
พอไปถึงนิโคลัสก็ ยกมือประกาศ "ไอ้พิพัฒน์แกตาย" เสี่ยเหลือบเห็นช่วยผลักรณภพหลบได้ทัน แต่ตัวเองถูกกระสุนของนิโคลัสเข้าเต็มๆ ก่อนตายเสี่ยยังยิงสวนไปถูกนิโคลัสจน ผงะปืนกระเด็น
รณภพหันไปมอง เห็นนิโคลัสกำลังคว้าปืนจะยิงมา เขาพุ่งเข้าไปเตะปืนกระเด็นแล้วเล็งปืนใส่หน้า ประกาศกร้าว
"แกถูก จับแล้วนิโคลัส"
นิโคลัสหน้าเสีย ในขณะที่พวกเทพเห็นดังนั้น กอปรกับเสียงไซเรนรถตำรวจใกล้เข้ามาทุกทีพวกมันเลยพากันเผ่นแน่บ
พอ พวกเทพหนีไปแล้ว รถตำรวจที่มีหมวดโอมและ
จ่าฉิมนำกำลังเสริมมาก็ปราด เข้ามาจอด หมวดสบตากับรณภพที่อยู่กับศพของเสี่ยพิพัฒน์และพิชิตอย่างสลดใจกับการนอง เลือดที่เกิดขึ้น
ooooooo
อำพันตามล่าแพ็ตไปทั่วบริเวณบ้าน จนกระทั่งทั้งสองออกมาเผชิญหน้ากัน ต่อสู้กันด้วยอาวุธ จนกระทั่งเข้าปลุกปล้ำสู้กันด้วยมือเปล่า แต่เพราะฝีมืออำพันเหนือกว่า แพ็ตเสียท่าถูกอำพันจับเหวี่ยงจนกระเด็น อำพันฉวยโอกาสนั้นหยิบปืนสำรองที่ซองพกที่ข้อเท้าออกมาตะคอกขู่
"นัง แพ็ต คราวนี้แกเสร็จฉันแน่"
แพ็ตมองตะลึง ไม่ทันตั้งหลักจะรับมือก็มีระเบิดควันปาเข้ามา ควันกระจายตลบไปทั่วแต่พอควันจางลง ปรากฏว่าแพ็ตหายไปแล้ว
รอน นั่นเอง...เขาตามมาช่วยแพ็ตได้ทันและเอาตัวเธอไป
เหว่งโมโหมากที่ แพ็ตหนีไปได้อีก ทั้งสองวิเคราะห์กันว่าคนที่มาช่วยแพ็ตฝีมือไม่เบาถึงได้กล้าบุกเดี่ยวเข้า มาและคาดว่าไม่ใช่พวกตำรวจแน่ เหว่งเอะใจว่า หรือจะเป็นเอสเค 7
"ฉัน ว่าที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ เราควรย้ายที่กบดาน ซักระยะ แล้วค่อยย้อนกลับมาทีหลัง" อำพันใจไม่ดี เหว่งพยักหน้าเห็นด้วย
เหตุ นี้เอง เมื่อตกเย็นรณภพกับหมวดโอมแอบเข้าไปในบ้านพักตากอากาศของนิโคลัสจึงไม่พบใคร เลย รณภพเชื่อว่าเหว่งคงรู้ตัวเลยพาลูกน้องหนีไปแล้ว หมวดถามว่าแล้วแพ็ตล่ะ ตอนนี้อยู่ไหน
รณภพได้แต่มองหน้ากันอย่างหนักใจ
ooooooo
แพ็ต ถูกรอนชิงตัวไป ระหว่างนั่งในรถเธอถามว่าตกลงเขาอยู่ฝ่ายไหน ทำไมถึงมาช่วยตน ทีแรกรอนก็เล่นลิ้นไม่บอก แต่พอแพ็ตบอกว่าถ้าอย่างนั้นตนก็ขอแยกทางกันตรงนี้ รอนเลยบอกว่า
"เอา งั้นก็ได้ ผมเป็นตัวแทนเอสเค 7 สาขาใหญ่ ถูกส่งมาที่นี่เพื่อกวาดล้างคนทรยศ"
รอนพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกแพ็ตชิง ลงมือเล่นงานด้วยการตะปบที่ต้นคอมัน แต่แล้วตัวเองกลับถูกลูกดอกอาบยาพิษเจือจางเข้าที่หน้าอก มันพูดอย่างเป็นต่อว่า เธอจะเป็นอัมพาตไปชั่วขณะแต่ไม่ถึงตาย
แพ็ ตรู้สึกตัวอีกครั้งพบว่าตัวเองอยู่กับดาหวันที่ถูกล่ามกุญแจมือล็อกไว้กับ เตียง ดาหวันทักทายแพ็ตอย่างเย็นชา ว่ารู้สึกตัวแล้วหรือ แพ็ตมองตัวเองพบว่าถูกล่ามกุญแจมือล็อกไว้กับเตียงเหมือนดาหวัน เธอพยายามดิ้นรนจนเตียงโยก ดาหวันบอกว่า
"ไม่ได้ผลหรอกน่า ฉันลองมาหมดแล้ว กุญแจมือรุ่นนี้ถ้าไม่มีลูกกุญแจ อย่าหวังเลยว่าจะหลุด"
ครู่ เดียว รอนก็เข้ามาพร้อมกล่องในมือใบหนึ่ง มันทักทายอย่างร่าเริง แต่แพ็ตไม่สนุกด้วย ถามว่าพาตนมาที่นี่ทำไม
รอนหัวเราะเยาะบอกว่าคน ทรยศอย่างพวกเธอสมควรถูกลงโทษอยู่แล้วไม่ใช่หรือ พลางมันชูกล่องให้ดูบอกว่านี่คือสิ่งที่ทางสาขาใหญ่ส่งมาให้ ถามว่าอยากรู้ไหมว่าอะไร
รอนเปิดกล่องให้ดู บอกสองสาวว่านี่คือปลอกคอสำหรับพวกสัตว์ที่เลี้ยงไม่เชื่อง แพ็ตเดาได้ว่าห่วงเหล็กสองอันนั้นต้องมีระเบิดซ่อนอยู่ด้วย
"ถูก ต้อง! มันควบคุมการทำงานด้วยคลื่นวิทยุสื่อสาร แถมยังมีระบบติดตามแบบจีพีเอสอีกต่างหาก แต่ไม่ต้องห่วง เพราะฉันติดตั้งรหัสเอาไว้ ถ้าไม่ใช่สัญญาณจากรีโมตอันนี้รับรองว่าระเบิดจะไม่ทำงาน" พลางมันชูรีโมตแบบมีเสาให้สองสาวดู
แพ็ตมีความรู้เรื่องนี้ดี ถามรอนว่าแล้วจะเอาอย่างไรกับพวกตน
"พวกเธอสองคนต้องทำงานให้ฉัน แล้วหลังจากนั้น ทางสาขาใหญ่ก็ปล่อยพวกเธอเป็นอิสระ" ดาหวันถามว่าจะเชื่อได้ยังไงว่าเขาจะรักษาคำพูด รอนพูดอย่างอันธพาลว่า "คำตอบง่ายๆ พวกเธอไม่มีทางเลือก ถ้าไม่ทำก็ต้องตายเดี๋ยวนี้"
รอนชู รีโมตขึ้น ดาหวันหลับตาอย่างหวาดเสียว ส่วนแพ็ตจ้องหน้ารอนอย่างไม่หวาดหวั่น
ooooooo
เมื่อนิโคลัส ถูกจับตัวไป เหว่งก็ปลอมตัวเป็นมิสเตอร์สเตฟาน หยาง ทนายของนิโคลัสขอเข้าเยี่ยมเพื่อปรึกษาคดีความ หมวดบอกทนายว่าให้ช่วยอธิบายให้ลูกความของเขาด้วยว่าถ้าขืนยังดื้อไม่ให้ ความร่วมมือกับตำรวจต่อไปมีหวังถูกขังลืมแน่
เหว่งที่ปลอมตัวอย่าง แนบเนียนได้รับการเข้าเยี่ยมนิโคลัสอย่างง่ายดาย โดยตำรวจปล่อยให้ทั้งสองคุยกันตามลำพัง เหว่งรู้ว่ามีกล้องวงจรปิดติดอยู่ จึงพยายามหาทางคุยไม่ให้กล้องจับได้
นิโคลัสจำเหว่งได้ถามว่าจะปล่อย ให้ตนถูกขังไปถึงเมื่อไหร่ เหว่งขอให้ใจเย็นๆ ตนกับลูกน้องต้องหาทางช่วยเขาแน่ๆ แต่ตอนนี้อย่าเพิ่งบอกอะไรกับตำรวจก็แล้วกัน
"ได้ แต่อย่าช้าล่ะ ไม่อย่างนั้น ต้นสังกัดผมต้องเอาเรื่องคุณแน่" นิโคลัสขู่จ้องหน้าเหว่งเขม็ง
เหว่งมองตอบด้วยแววตานิ่งๆ แต่ในใจนั้นอึดอัด
ooooooo
