นักฆ่าขนตางอน
ตอนที่ 13
คืนนี้บรรยากาศเหมือนเป็นคืนแห่งความตาย เพราะนอกจากโรเบิร์ตจะเอาปืนออกมาทำความสะอาดเตรียมพร้อมสังหารแล้ว นักรบรับจ้างก็กำลังตระเตรียมอาวุธกันอย่างขมีขมันอยู่บนเรือที่ใกล้จะถึงเกาะแล้ว
มิสเตอร์เหว่งเขม้นมองไปข้างหน้า ชี้ไปที่เกาะถามอำพันว่าใช่เกาะนั้นหรือเปล่า อำพันพยักหน้า ตอบเสียงเหี้ยมว่า
"ในที่สุดวันที่ฉันรอคอยก็มาถึง ฉันขอเอาคืนบ้างล่ะ นังแพ็ต!"
แต่เป็นเวลาที่หมวดโอมกับชาลีกำลังเดินลัดเลาะมาจนถึงแนวชายป่า หมวดจะแยกตัวกลับก่อนจึงอวยพรให้ชาลีโชคดีพร้อมกับมอบ ว.ให้ชาลีเอาไว้ติดตัวเผื่อมีปัญหาอะไร
จะได้ติดต่อกันได้
"ขอบใจมาก แล้วผมจะรีบกลับ" ชาลีรับ ว.จากหมวดแล้วเดินแยกกัน เขาบันทึกภาพทุกที่ไว้เผื่อเจอหลักฐาน บางครั้งเหมือนหูแว่วมีการเคลื่อนไหวอยู่ตามพุ่มไม้แต่พอหันไปซูมกล้องทุกอย่างก็กลับเงียบสงัดเหมือนเดิม จนชาลีเริ่มหวั่นใจอยู่ลึกๆ
ooooooo
ที่บ้านพัก โรเบิร์ตยังจับตาสังเกตแพ็ตอยู่ตลอดเวลา เห็นเธอนั่งเหม่อมองคนงานหญิงกำลังลำเลียงอาหารไปตั้งโต๊ะ ก็ถามดักคอว่ากังวลว่าอาหารพวกนี้ จะมีปัญหาหรือ พอแพ็ตปฏิเสธเขาพูดให้สบายใจว่า
"เธอก็รู้นี่ ว่าที่ผ่านมาฉันไม่เคยใช้ยาพิษฆ่าใคร เพราะมันเป็นวิธีที่น่ารังเกียจ"
"ไม่เคยมีวิธีไหนน่ายกย่องหรอกค่ะแด๊ด โดยเฉพาะการฆ่าคนดีๆอย่างผู้กองรณภพ"
"ฉันเข้าใจ แต่ความปลอดภัยขององค์กรต้องมาก่อน อย่าทำให้เจ้าเวียงวรรณไม่พอใจเลยนะแพ็ต ไม่งั้นเขาอาจสั่งเก็บเธอก็ได้"
"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงแด๊ดจะทำยังไงคะ"
"ฉันก็ได้แต่ภาวนา...ขออย่าให้ต้องมีวันนั้นเลย
แพตริเซีย" โรเบิร์ตสีหน้าหนักใจ ส่วนแพ็ตฟังแล้วใจหาย...
เวลาเดียวกัน เจ้าเวียงวรรณอยู่ที่ห้องทำงานกับดาหวัน เจ้าหยิบขวดยาพิษจากที่ซ่อนส่งให้ดาหวันบอกว่า
"น้ำยาในขวดนี้เป็นน้ำยาอันตราย มันจะทำให้มึนงง ลืมทุกสิ่งทุกอย่างชา และมันจะตายในที่สุด เมื่อถึงเวลาที่ต้อง ใช้มันเมื่อไหร่พ่อจะบอกลูก"
"งานนี้แม้แต่พี่ชาลีก็ต้องตายเหรอคะพ่อ" สีหน้าดาหวันหวาดหวั่น
"เพื่อล้างแค้นให้แม่ของลูกที่ตายไป พ่อทุ่มเทเวลาไปมากมายเพื่อกวาดล้างพวกแก๊งค้ายาเสพติด และพ่อจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาขวางทางพ่อเด็ดขาด"
ท่าทีของเจ้าเวียงวรรณทำให้ดาหวันพูดไม่ออกอีก เธอรับขวดยาพิษจากพ่อไปอย่างครุ่นคิด
หมวดโอมกลับมาถึงห้องพักเจอรณภพกำลังเดินออกมา ผู้กองถามว่าเห็นชาลีหรือเปล่า หมวดบอกว่าชาลีออกไปหาเบาะแสในป่า รณภพถามอย่างไม่สบายใจว่าปล่อยให้ชาลีไปคนเดียวได้ยังไง
"ก็คุณชาลี เขาอาสาเอง เขาบอกให้ผมคอยรับหน้าพวกเจ้าเวียงวรรณ ถ้าใครถามก็ให้บอกว่าเขาไม่สบาย"
"บ้าจริง นี่ถ้าเกิดเจอพวกนักฆ่าเข้า ชาลีมีหวังเสร็จแน่ เพื่อไม่ให้มันสงสัย เรารีบไปที่งานกันดีกว่า" รณภพรีบชวนลงไปแก้ปัญหาเฉพาะหน้าไปก่อน
ไป ถึงบริเวณลานระเบียงบ้านพักซึ่งเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง เห็นเจ้าเวียงวรรณ โรเบิร์ต และดาหวันกับแพ็ตนั่งกันพร้อมหน้าแล้ว เจ้าทักทายรณภพกับหมวด ต้อนรับสู่งานเลี้ยง
รณภพขอบคุณกับการต้อนรับที่อบอุ่น โรเบิร์ตถามขึ้นว่าแล้วชาลีหายไปไหนทำไมไม่มาร่วมงาน หมวดโอมตอบตามแผนว่า ชาลีไม่ค่อยสบายคงจะผิดอากาศเลยขอตัวนอนพักที่ห้อง
โนรีแสดงความ ห่วงใยจะไปเยี่ยมและเอายาไปให้ รณภพรีบบอกว่า
"พอดีผมให้เขาทานยาไป แล้ว ป่านนี้คงจะหลับไปแล้ว อย่ารบกวนเขาดีกว่า"
"ไม่เป็นไร ถ้างั้นพวกเราก็มาสนุกกันให้เต็มที่" เจ้าตัดบทแล้วตบมือเบาๆ อึดใจเดียวสาวชาวเกาะก็ถือถาดอาหารเดินตามกันออกมาเสิร์ฟ
ooooooo
ชา ลียังคงเดินถ่ายรูปและสำรวจอยู่ในป่า เขาเห็นรอยรองเท้าบนพื้นสับสนมากมายเป็นสิบๆ เขาคาดว่าคงไม่ใช่รอยรองเท้าชาวบ้านแน่ๆ จึงเอากล้องวีดิโอมาบันทึกภาพรอยรองเท้าเหล่านั้นไว้และเดินตามรอยรองเท้าไป อีก
จนถึงถ้ำบนเกาะ ภายในถ้ำมีเงาการเคลื่อนไหววูบวาบไปหมด เขาปรับกล้องวีดิโอเป็นระบบถ่ายกลางคืนแล้วย่องเข้าไปในถ้ำ แต่ถ้ำมืดเกินกว่าที่เขาจะมองเห็นอะไรได้ชัด ในสายตาเหมือนมีเงาเคลื่อนไหววูบวาบอยู่หลังโขดหิน
ชาลีเริ่มหวั่นใจ แต่ยังมุ่งมั่น ค่อยๆขยับเข้าไปและเขม้นมอง
ที่แท้ถ้ำนี้เป็นที่ ซ่อนตัวของบรรดานักฆ่าสาว พวกเธอรู้ว่ามีคนแปลกปลอมเข้ามาจึงพากันวิ่งหลบไปหลังโขดหินเงียบกริบ
ที่ น่ากลัวคือ ชาลีไม่รู้ตัวเลยว่า เขากำลังถูกนักฆ่าที่เป็นหัวหน้าและครูฝึกสอน ชักมีดออกมาอย่างพร้อมที่จะฆ่าทันทีที่เขาเห็นเธอ!
ooooooo
เวลา เดียวกันนี้ ที่ลานระเบียงบ้านพักอันเป็นสถานที่จัดงานเลี้ยง ทุกคนกำลังทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย รณภพแอบกระซิบถามหมวดโอมว่าชาลีบอกหรือเปล่าว่าจะกลับเมื่อไหร่
"เขา บอกแค่ว่าจะรีบกลับเท่านั้นเองครับ" หมวดกระซิบตอบ
"แต่นี่มันนานผิด ปกติ ผมว่าคุณรีบหาทางเตือนเขาให้รู้ตัวดีกว่า"
ไม่ทันที่ทั้งสองจะ ทำอะไร ก็มีแสงเป็นประกายวิบวับเข้าตาเมื่อมองไปจึงเห็นว่ามีหญิงสาวสี่คนในชุดพื้น เมืองแบบชวาถือกริชร่ายรำออกมา แพ็ตมองนางรำเหล่านั้นอย่างหวั่นใจ รณภพกับหมวดโอมก็อยู่ในท่าระวังตัว ในขณะที่โรเบิร์ตพูดอย่างยิ้ม
แย้มว่านี่คือการแสดงต้อนรับแขกของเรา
ปรากฏ ว่า นางรำเหล่านั้นถือกริช กรีดไปกรายมาแล้วร่อนมาทางรณภพกับหมวดโอมอย่างน่าหวาดเสียวจนสองหนุ่มหน้า เครียด หมวดโอมเลื่อนมือไปแตะปืนแต่ถูกรณภพสะกิดห้ามไว้
รำกริชจบใน ท่านางรำเอากริชจ่อที่หมวดโอมกับรณภพพอดีทำเอาทั้งสองนิ่งงัน มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่เจ้าเวียงวรรณปรบมือแสดงความยินดี บอกแขกว่าการโชว์ชุดนี้เป็นการร่ายรำกริชแบบชวา นักแสดงทุกคนเป็นชาวบ้านของที่นี่
"พวกเขาเป็นลูกหลานชาวประมง ที่ส่วนใหญ่ไม่ค่อยสนใจความศิวิไลซ์ของสังคมภายนอกเท่าไรนัก ที่สำคัญ พวกเขารักสงบเกินกว่าจะเป็นนักฆ่าอย่างที่ใครบางคนเข้าใจ" โรเบิร์ตพูดกระทบ
"อย่า เข้าใจผิดคุณโรเบิร์ต พวกเราก็แค่มาพักผ่อนเท่านั้น" หมวดโอมสวนไปบ้าง
"จินตนาการ มักไปไกลกว่าเหตุผลเสมอครับคุณโอม เรื่องนักฆ่าขนตางอนบนเกาะนี้มันเป็นแค่เรื่องเหลวไหล" โรเบิร์ตพูดเข้าประเด็น เจ้าเวียงวรรณหันถามรณภพว่าเห็นด้วยอย่างที่โรเบิร์ตพูดไหม
"ความ จริงก็คือความจริงครับเจ้า ไม่ว่าจะพูดยังไงมันก็อำพรางกันไม่ได้" รณภพตอบอย่างไว้เชิง จนเจ้ามองหน้าเขาเครียด
โนรีเห็นบรรยากาศไม่ดี จึงเอ่ยเสียงใสขึ้นเปลี่ยนบรรยากาศถามว่าดึกแล้วไม่รู้ว่าชาลีเป็นอย่างไร บ้าง ตนจะไปดูสักหน่อย โรเบิร์ตผสมโรงทันทีว่าตนก็จะไปเยี่ยมชาลีด้วยไม่รู้เป็นอะไรมากหรือเปล่า
"เอ่อ...ผม ว่าจะเป็นการรบกวนเปล่าๆ เรื่องเล็กๆน้อยๆพวกเราจัดการกันเองได้"
รณ ภพลุกขึ้นขัดจังหวะ หมวดโอมรีบสนับสนุนแล้วขอตัวไปดูชาลีเดี๋ยวเดียว ว่าแล้วลุกไปเลย
เจ้าเวียงวรรณมองรณภพอย่างเคลือบแคลง
ชาลี รีบกลับไปที่ห้องพักวิทยุตามตัวชาลี เป็นเวลาที่ชาลีกำลังก้าวเข้าไปอยู่ใต้มีดของนักฆ่าพอดี แต่เสียงวิทยุดังขึ้นก่อน เขาจึงพูดวิทยุกับหมวดโอม เมื่อหมวดเร่งให้เขารีบมาก่อนดีกว่าเพราะคนในงานเริ่มสงสัยกันแล้วว่าเขาหาย ไปไหน
ชาลีจึงตัดใจมองถ้ำอย่างเสียดายก่อนล่าถอยออกมา ส่วนหมวดโอมก็ถอนใจอย่างโล่งอกที่ชาลีปลอดภัยและกลับมาแก้ข้อสงสัยของพวก เจ้าเวียงวรรณ
ooooooo
ระหว่างมื้ออาหารพิเศษนี้ เจ้าเวียงวรรณลอบดูนาฬิกาแล้วพยักหน้าให้ดาหวันอย่างรู้กัน เธอจึงขอ ตัวไปดูงานในครัว แต่ที่แท้เธอเข้าไปในห้องเก็บไวน์ ฉีดยาพิษเข้าไปในขวดไวน์แล้วถือออกไปในงาน
หมวดโอมกลับเข้าไปในงาน พอดี โรเบิร์ตถามว่าชาลีเป็นอย่างไร เขาบอกว่าค่อยยังชั่วแล้ว แต่ยังอยากพักผ่อนคืนนี้คงมาร่วมงานไม่ได้
"มันก็แปลกนะ จู่ๆ ก็เป็นไข้" โรเบิร์ตพูดน้ำเสียงจับผิด แต่ถูกเจ้าเวียงวรรณตัดบทว่า ไม่เป็นไรพวกเรามาสนุกกันต่อดีกว่า เป็นจังหวะที่ดาหวันเข้ามาบอกว่าไวน์ได้แล้ว เจ้าจึงเอ่ยเชิญชวนว่า
"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน นี่คือไวน์สูตรพิเศษที่ผลิตขึ้นจากน้ำผึ้งป่าบนเกาะของผม ซึ่งขอรับรองว่าจะหาชิมที่ไหนไม่ได้ นอกจากบนเกาะนี้เท่านั้น"
เมื่อดาหวันให้คนรับใช้เปิดไวน์และรินใส่แก้วที่เตรียมมา เจ้าเอ่ยเชิญชวนให้ทุกคนดื่มเพื่อมิตรภาพของเรา รณภพกับหมวดโอมหยิบแก้วไวน์ที่มาเสิร์ฟตรงหน้า แพ็ตแอบส่ายหน้าเตือนรณภพ เขาจึงเอ่ยเชิญชวนบ้างว่า
"ของล้ำค่าแบบนี้พวกเราจะดื่มตามลำพังได้ยังไงครับ ขอเชิญเจ้าดื่มเพื่อเป็นเกียรติกับพวกเราด้วย"
ดาหวันเหลือบมองหน้าพ่ออย่างหวั่นใจ เจ้าไม่มีทีท่าสะทกสะท้านบอกดาหวันขอไวน์สำหรับทุกคนด้วย พลางปรามด้วยสายตาจนดาหวันต้องทำตาม เมื่อหยิบแก้วไวน์ เจ้าชูขึ้นเชิญชวน
"แด่มิตรภาพ"
แล้วเจ้าก็ยกดื่ม รณภพทำตาม และทุกคนก็ดื่มแม้จะหวั่นๆ แต่จำต้องรักษามารยาท
เจ้าดูจนแน่ใจว่ารณภพกับหมวดโอมดื่มไวน์จนหมดแก้วแล้วจึงลุกขึ้นขอบคุณทุกคน ที่มาร่วมงานและขอตัว จากนั้นสั่งดาหวันให้พาไปส่งที่ห้อง ท่ามกลางความแปลกใจของทุกคนที่จู่ๆเจ้าก็ถอนตัวกลางคัน
เมื่อเข้าไปที่ห้องทำงาน เจ้ารีบเอายาถอนพิษฉีดให้ ดาหวัน บอกว่าต้องฉีดยาถอนพิษภายในครึ่งชั่วโมงมิฉะนั้นจะไม่ทันกาล ดาหวันถลกแขนเสื้อให้พ่อฉีดยาถอนพิษถามว่าแล้วตัวพ่อกับพวกเราที่ดื่มไวน์ เข้าไปเล่า จะทำอย่างไร
เจ้าเวียงวรรณพูดอย่างใจเย็นว่าเอสเค 7 ทุกคนที่ผ่านการรับรองได้รับการปลูกถ่ายเซรุ่มให้ต้านพิษได้ทุกประเภทแล้ว
"เอสเค 7 ที่ผ่านการรับรอง? แต่ว่าโนรีเพิ่งมาเป็นสมาชิกพร้อมกับหวันนี่คะ"ดาหวันเป็นห่วง
"ไม่ต้องห่วง สำหรับโนรีพ่อมีแผนอื่นเตรียมไว้แล้ว" เจ้าเวียงวรรณพูดอย่างเลือดเย็น
ooooooo
เมื่อเจ้าเวียงวรรณและดาหวันออกจากงานไปแล้ว แพ็ตเรียกรณภพไปพบที่ชายหาด เธอขอร้อง
"ได้โปรดเถอะค่ะรณภพ ฉันขอให้คุณกับเพื่อนรีบออกไปจากเกาะนี้ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป"
"ไม่ จนกว่าผมจะได้หลักฐานเรื่องเอสเค 7"
แพ็ตเตือนว่ากว่าจะพบมันเขาอาจตายไปแล้วก็ได้ รณภพยืนกรานว่าเขาทำแบบนั้นไม่ได้ พูดแล้วจะเดินจากไป แต่ก็ทรุดล้มลงอย่างหมดแรง แพ็ตตกใจถามว่าเป็นอะไร
"ผมก็ไม่รู้ รู้สึกชาไปทั้งตัว" รณภพพูดลิ้นแข็ง
แพ็ตรู้ทันทีว่าต้องมียาพิษอยู่ในไวน์ที่เขาดื่ม บอกให้เขาหลบที่นี่ เดี๋ยวตนจะกลับมา แล้วแพ็ตก็วิ่งย้อนกลับไปที่บ้านพักรับรอง
ooooooo
ชาลีกลับมาพักใหญ่แล้ว หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเขาเอาเทปวีดิโอที่ถ่ายไว้มาเปิดดู ครู่ใหญ่ หมวดโอมก็มาเคาะประตู เข้ามาถามว่าได้เบาะแสอะไรบ้าง
ชาลีเล่าว่าตนพบรอยรองเท้ามากมาย เชื่อว่าไม่ใช่รอยของชาวบ้านแน่เพราะชาวบ้านคงไม่มีเงินซื้อรองเท้าราคาแพง เหมือนๆกันแบบนี้เป็นสิบๆคน เล่าอย่างตื่นเต้นว่าเขาตามรอยรองเท้าไปถึงถ้ำแต่ยังไม่ทันได้พบอะไร
ชาลีเล่าไปเปิดเทปวีดิโอให้ดูไปด้วย หมวดโอมสะดุดอะไรบางอย่างในภาพที่เห็น บอกให้ชาลีย้อนไปดูใหม่ จึงเห็นว่ามีเงานักฆ่าสาวหลายคนไหววูบวาบอยู่หลังโขดหิน ชาลีถามงงๆว่า
"ผู้หญิงตั้งหลายคน เข้าไปทำอะไรอยู่ในถ้ำ"
"คงเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพวกนักฆ่าฝึกหัดของเอสเค 7"
"ผมว่าเรารีบเอาภาพนี้ไปให้รณภพดูดีกว่า" ชาลีเสนอ หมวดพยักหน้า แต่พอทั้งสองจะออกจากห้อง หมวดก็เกิดอาการ ตาลายเสียหลักล้มลงอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย หมวดบอกชาลีว่าเขาชาไปหมดทั้งตัว ชาลีพลิกฝ่ามือหมวดดูปรากฏว่าเป็นสีดำคล้ำ เขา
สงสัยว่าหมวดถูกวางยา จึงรีบประคองไป
ooooooo
แผนอื่นที่เจ้าเวียงวรรณเตรียมไว้ให้โนรีแล้วคือ ฉีดยาเสพติดผสมกับยาถอนพิษเข้าร่างโนรีขณะเธอ เกิดอาการชาเพราะยาพิษในไวน์ จนโนรีเกิดภาพหลอน แล้วเจ้าจึงบอกเธอว่า
"ภาพที่เธอเห็นทั้งหมดคือฝันร้าย เธอจะตื่นจากความฝัน ได้ก็ต่อเมื่อทำตามที่ฉันสั่ง"
โนรีตอบอย่างเลื่อนลอยว่าตนจะทำตามคำสั่ง เจ้าจึงพาเธอไปเริ่มงานโดยเอาปืนพกขนาดเล็กให้เธอถือไว้ พาเดินไปทางห้องพักของชาลีกับโอมและรณภพ เจอชาลีประคองหมวดโอมออกมาพอดี เจ้าสั่งทันที
"โนรี จัดการพวกมัน!"
โนรีตาลอยเพราะพิษยา ยกปืนเล็งไปที่ชาลีทันที ชาลี พยายามร้องบอกว่าตนคือชาลี แต่เสียงเจ้าก็ดังกลบขึ้นอย่างเหี้ยมเกรียม
"ฆ่ามัน!"
โนรีถือปืนมือสั่น จิตฝ่ายดีกำลังต้านอำนาจฝ่ายต่ำที่ครอบงำอย่างรุนแรง!
ชาลีพยายามเรียกสติโนรีกลับคืน เมื่อไม่สำเร็จและถูกเจ้าเวียงวรรณต่อต้าน เขาขยับจับปืนแต่ถูกเจ้าชิงชักปืนออกมาขู่ก่อน พร้อมกับสั่งโนรีให้ฆ่าชาลีเดี๋ยวนี้
หมวดโอมถือโอกาสขณะเจ้าถกเถียงและสั่งการโนรีชักปืนออกมาแต่ถูกเจ้ายิงเข้า ที่ท้องก่อน
เสียงปืนทำให้โนรีได้สติ เธอเบนกระบอกปืนใส่เจ้ายิงใส่แขนเจ้าจนปืนหลุด ตวาดด่า
"ไอ้แก่เจ้าเล่ห์ แกหลอกใช้ฉัน"
โนรีกระหน่ำยิงอีกหลายนัด แต่เจ้าเวียงวรรณก็หนีรอดไปได้ ชาลีดีใจที่โนรีได้สติแล้ว เขาเข้าไปหาเธอถามว่าจำตนได้แล้วใช่ไหม โนรียิ้มรับมองไปทางหมวดร้องบอกชาลีว่า
"พวกเรารีบไปเถอะค่ะ"
ooooooo
แพ็ตบอกให้รณภพหลบอยู่ที่ชายหาดแล้วเธอก็ วิ่งไปที่เรือนรับรองตรงไปที่ห้องทำงานของเจ้าเวียงวรรณ ค้นหายาถอนพิษต่างๆในห้อง ดาหวันเข้ามาถามว่า หาอะไร พอรู้ว่าหายาถอนพิษ ดาหวันก็เล็งปืนใส่แพ็ตทันที แพ็ตถามอย่างตกใจว่าเธอจะทำ
อะไร
"เสียใจด้วย ฉันจำเป็นต้องปกป้ององค์กรและพ่อของฉัน" แต่พอแพ็ตแย้งว่ารณภพเป็นคนดี เราจะฆ่าเขาแบบนี้ไม่ได้ เราต้องช่วยเขา ดาหวันสวนไปอย่างเหี้ยมเกรียมว่า "ความปลอดภัยขององค์กรต้องมาก่อน ถ้าเธอขัดคำสั่งฉัน เธอก็ต้องตาย!"
พริบตานั้น แพ็ตกระโดดเตะปืนในมือดาหวันตก สอง สาวกระโจนเข้าสู้กันเอาเป็นเอาตายอย่างไม่มีใครยอมใคร แต่ในที่สุดแพ็ตก็คว้าถุงยาถอนพิษหนีไปได้
ที่ชายหาด โรเบิร์ตถือปืนเดินไปเจอรณภพกำลังนั่งพิงต้นไม้หายใจระรวยอยู่ เขาถามอย่างเย้ยหยันว่าดื่มหนักไปหน่อยหรือ รณภพสวนไปอย่างแค้นใจว่า
"คุณ...คุณวางยาพิษพวกเรา คุณทำได้ยังไง"
"ไม่ใช่ฝีมือผม แต่เป็นแผนการของเจ้าเวียงวรรณต่างหาก" พูดแล้วโรเบิร์ตเดินเข้าหารณภพ ถามเย้ย "คุณคงทรมานมากซินะ ผมจะช่วยสงเคราะห์ให้คุณพ้นจากการทรมาน"
รณภพในสภาพไม่มีทางสู้ เขากำทรายซัดใส่หน้าโรเบิร์ตแล้วซมซานหนี
"คุณหนีไม่พ้นหรอกผู้กอง!" โรเบิร์ตหัวเราะเยาะแล้วตามไป แต่ก็ไม่ง่ายเมื่อเจอกับตำรวจที่ผ่านการฝึกมาอย่างช่ำชอง รณภพหลบไปอยู่หลังพุ่มไม้ โรเบิร์ตไม่กล้าเข้าไป ได้แต่ตะโกนขู่อยู่ห่างๆ
รณภพรวบรวมกำลังยกปืนยิงไปตามเสียงที่ได้ยินเฉียดโรเบิร์ตไปเส้นยาแดงเดียว โรเบิร์ตย่องเข้าไปทางต้นเสียงปืน แม้รณภพจะพยายามยิงสกัดแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ในขณะที่ โรเบิร์ตก็ยังพล่ามขู่ข่มขวัญถึงอาการจากยาพิษว่า
"ผมรู้นะว่าคุณรู้สึกชาไปหมดทั้งตัว ชาจนผิวหนังคุณแทบจะหมดความรู้สึก ตาฝ้าฟางอีกต่างหาก พิษเข้าสู่หัวใจ แล้วผู้กอง ถึงมันจะเจือจางไปเพราะไวน์ แต่ไม่เกินยี่สิบนาทีคุณจะเริ่มหายใจไม่ออก แล้วก็...ตาย!"
รณภพยิงสวนไปทันที ถูกโรเบิร์ตที่เข่าจนร้องไม่เป็นภาษา
ooooooo
มิสเตอร์เหว่งกับอำพันพานักรบรับจ้างซุ่มอยู่ ที่ชายหาดด้านหนึ่ง ได้ยินเสียงปืน อำพันบอกว่ามันดังมาจากฐานบัญชาการ พวกนั้นอาจจะสู้กันเอง
มิสเตอร์เหว่งสะใจบอกว่าดีแล้ว รอให้พวกนั้นฆ่ากันเองเราค่อยเข้าไปซ้ำ อำพันแย้งว่าแต่เราก็ต้องจัดการพวกนักฆ่าฝึกหัดที่ซุ่มอยู่เสียก่อน เหว่งถามว่าเธอรู้หรือว่าพวกนั้น กบดานที่ไหน
"ทำไมจะไม่รู้ ในเมื่อฉันเคยเป็นครูฝึกที่นี่มาก่อน"
เป็นเวลาเดียวกับที่ดาหวันมาเจอเจ้าเวียงวรรณกุมมือ ที่ถูกโนรียิงหนีมาพอดี ดาหวันบอกว่าแพ็ตแย่งเอายาถอนพิษ ไปแล้ว เจ้าสบถอย่างแค้นใจว่า
"สารเลว เห็นชู้รักดีกว่าหน้าที่ งานนี้พ่อจะต้องกวาดล้าง พวกมันให้ได้" แล้วเจ้าก็กดปุ่มฉุกเฉินที่ผนังห้องบอกดาหวันว่า "พ่อจะระดมนักฆ่าทั้งหมดให้มารวมตัวกันที่นี่แล้วฆ่าพวกมัน!"
สัญญาณฉุกเฉินดังไปทั่วเกาะ พวกนักฆ่าที่ซ่อนตัวอยู่ในถ้ำได้ยินเสียง หัวหน้านักฆ่าสั่งทุกคนให้กลับไปที่ฐานบัญชาการทันที
ปรากฏว่านักฆ่าเหล่านั้นถูกกองกำลังของมิสเตอร์เหว่ง และอำพันมาดักอยู่แล้ว พวกนักฆ่าองค์กรเอสเค 7 ถูกยิงเป็นใบไม้ร่วงทั้งเพราะความอ่อนหัด และอาวุธที่ด้อยกว่า
"พวกเราถอยหนีออกไปทางด้านหลัง" หัวหน้านักฆ่าตะโกนสั่งลูกน้องที่เหลือ
"ฮึ จะหนีไปไหน ตามไปฆ่ามันให้หมด" มิสเตอร์เหว่ง สั่งการ
ในที่สุดบรรดานักฆ่าเอสเค 7 ก็ถูกมิสเตอร์เหว่งและอำพันนำพวกนักรบรับจ้างดักฆ่าตายหมด
ที่ชายหาดจุดที่โรเบิร์ตกับรณภพยิงคุมเชิงกันอยู่นั้น รณภพอ่อนล้าเต็มที เขายิงสะเปะสะปะเพื่อขู่โรเบิร์ตเท่านั้น แต่พอหันมองอีกทีเห็นโรเบิร์ตมายืนตรงหน้าแล้ว โรเบิร์ตใช้ปืนฟาดรณภพจนฟุบ คำรามอย่างสะใจ
"ฤทธิ์มากเหลือเกินนะคุณตำรวจ"
"แด๊ด!" แพ็ตโผล่มาเห็นพอดี
ooooooo
เสียงของแพ็ตทำให้โรเบิร์ตชะงัก แพ็ตต่อรองกับโรเบิร์ตว่า เอสเค 7 ไม่เหลือความลับอะไรอีกแล้ว องค์กรกำลังจะพินาศให้เขาวางมือและหนีไปกับตน โรเบิร์ตปฏิเสธยืนยันต้องทำตามคำสั่งเจ้านายพลางขึ้นนก
ดาหวันประคองเจ้าเวียงวรรณมาถึงพอดี เจ้าสั่งโรเบิร์ตให้ฆ่าทั้งรณภพและแพ็ตเสีย โรเบิร์ตขอไว้ว่าแพ็ตไม่เกี่ยว เจ้าโทษว่าความลับขององค์กรรั่วไหลเพราะแพ็ตฉะนั้นต้องตายแล้วสั่งดาหวันให้ฆ่าแทน แต่พอดาหวั่นยกปืนขึ้นเล็งก็ถูกโรเบิร์ตยกเล็งขู่
เธอเช่นกัน
ดาหวันตกใจในขณะที่เจ้าถามโรเบิร์ตว่า "อย่าบอกนะว่าคุณจะทรยศ"
โรเบิร์ตวิงวอนเจ้าว่า ชีวิตตนอุทิศให้องค์กรมาหลายสิบปี วันนี้ตนขอให้เจ้าละเว้นชีวิตแพตริเซียลูกสาวบุญธรรมตนเท่านั้นจะให้แลกด้วยชีวิตตนก็ยอม เจ้าจึงกดปืนดาหวันลงบอกว่าเราพวกเดียวกันมีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ทำให้โรเบิร์ต ลดปืนลง
อย่างโล่งใจ
พริบตานั้นเองเจ้าแย่งปืนจากดาหวันยิงกระหน่ำใส่โรเบิร์ตจนล้มฮวบลงท่ามกลางความตกตะลึงของแพ็ต ไม่เพียงเท่านั้นเจ้ายังยิงซ้ำอีกจนโรเบิร์ตแน่นิ่งไป
"แด๊ด!!" แพ็ตโผเข้าหาโรเบิร์ตแล้วหันมาตวาดใส่เจ้า "แก...แกมันเลวที่สุด"
เจ้าเวียงวรรณกลับโทษว่าเพราะแพ็ตเทใจให้รณภพต่างหากทำให้ตนต้องเดือดร้อนและต้องทำอย่างนี้ แพ็ตพูดอย่างเจ็บแค้นว่าตนเคยช่วยชีวิตเจ้าไว้ นี่หรือคือวิธีที่เจ้าตอบ แทนตน
"ฉันไม่สนเรื่องคุณธรรม หน้าที่และองค์กรต้องมาก่อน"
"หน้าที่หรือว่าความแค้นของแกกันแน่ ที่ผ่านมาแด๊ดเคยบอกฉันเรื่องเมียของแกที่ถูกฆ่าตายเพราะพวกค้ายา ทุกอย่างที่แกทำไปก็เพื่อสนองความโกรธความเกลียดของแก แกฆ่าได้แม้แต่ลูกน้องตัวเอง แกมันเลวยิ่งกว่าไอ้พวกค้ายาเสียอีก"
เจ้าเวียงวรรณแค้นที่ถูกแพ็ตสาวไส้ยกมือเล็งจะปิดปาก พอดีชาลีมาเจอเขากระโดดรวบตัวเจ้าจนล้มลง ดาหวันกระโจนเข้าช่วยพ่อถูกแพ็ตขวาง สองสาวจึงหันมาต่อสู้กันเอง
เจ้าผลักชาลีที่รวบตัวเขาไว้จนกระเด็นแล้วคว้าปืนเล็งใส่ แต่ไม่ทันลั่นไกแพ็ตก็ปามีดปักอกเจ้าตายคาที่ ดาหวันหันพุ่งใส่แพ็ตด้วยความแค้น แต่ถูกชาลีใช้ท่อนแขนฟันก้านคอเธอจนสลบไป
"ขอโทษด้วยนะดาหวัน" ชาลีเอ่ยกับร่างหมดสติของดาหวัน
ooooooo
แพ็ตให้โนรีมัดดาหวันไว้ก่อนที่เธอจะฟื้น แล้วแพ็ตเองก็รีบฉีดยาให้รณภพ ชาลีบอกว่าหมวดโอมก็กำลังแย่แพ็ตจึงหันไปฉีดยาถอนพิษให้อีกคน
รณภพถามว่ายานี้ถอนพิษได้แน่ไหม แพ็ตรับรองเพราะตนเคยใช้มาก่อนแล้ว ชาลีวิตกว่าถึงอย่างไรร่างกายก็ต้องพักฟื้นอยู่ดี โนรีถามว่าถ้าพวกเอสเค 7 ที่เหลือบุกมาเราจะทำอย่างไร
ชาลีเสนอให้รีบกลับไปที่ตึกกันดีกว่า เพราะเราไม่มีอาวุธที่จะไปสู้กับมัน พอดีหมวดโอมรู้สึกตัวขึ้นมาเขาขอให้โนรีไปที่ห้องพักของตน ในห้องมีกระเป๋ากีฬาอยู่ใบหนึ่งช่วยเอามาให้ด้วย
โนรีรับคำงงๆ ชาลีเร่งให้รีบไปแล้วค่อยพบกันที่ห้องรับแขก
โนรีไปหากระเป๋ากีฬาพอเจอก็ยกแต่หนักจนเธอเสียหลักทำให้กระเป๋าหลุดมือทั้งปืนและระเบิดในกระเป๋าหกออกมา โนรีมองอย่างตกใจกับอาวุธร้ายแรง แต่ตกใจยิ่งกว่าเมื่อมองไปที่หน้าต่างเห็นกองกำลังที่ไม่รู้ว่าเป็นฝ่ายไหนกำลังมุ่งหน้ามาที่ตึก
เก็บอาวุธใส่กระเป๋าเสร็จโนรีกอดวิ่งกระหืดกระหอบไปพบกับพวกแพ็ตที่ห้องรับแขกในบ้านพักบอกว่าไม่รู้พวกไหนกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ หมวดโอมเดาว่าชาวบ้านหรือไม่ก็พวก เอสเค 7
แพ็ตสบตากับรณภพอย่างเอะใจแล้วเธอก็ถือปืนเดินออกไปสังเกตการณ์ ชาลีสะพายกระเป๋ากับกล้องตามไป
พากันลงมาถึงระเบียงที่บ้านพัก แพ็ตส่องกล้องดูกองกำลังที่เคลื่อนเข้ามา ชาลีตามมาถามว่าเป็นพวกไหน แพ็ต มองให้ชัดอีกที บอกชาลีว่า
"อำพันกับไอ้เหว่ง พวกเอสเค 7 ปล่อยให้มันบุกมาถึงนี่ได้ยังไง" แพ็ตสงสัย รณภพเอากล้องจากแพ็ตไปดูบ้าง เขาคาดการณ์ว่า
"ผมว่าพวกเอสเค 7 ของคุณคงไม่เหลือซากแล้ว ท่าทางคนที่ไอ้เหว่งพามา คงเป็นพวกนักรบรับจ้าง"
แพ็ตปรารภว่าถ้าเราพาคนเจ็บหนีไปด้วยคงไม่พ้นแน่ ชาลีจึงเสนอให้หาทางต้านพวกมันไว้ให้นานที่สุด
"เราน่าจะไปตรวจดูรอบๆตึก เผื่อมันส่งคนบุกเข้ามา" รณภพเสนอ แพ็ตพยักหน้าเห็นด้วย
ooooooo
ทั้งหมดกลับมาที่ห้องรับแขกอีกครั้ง พอดีดาหวันรู้สึกตัวขึ้นมา เธอถูกมัดมือมัดปากไว้หมดจึงได้แต่มองทุกคนงงๆ
หมวดโอมเปิดกระเป๋ากีฬา เอาปืนออกมาแจกชาลี แพ็ตกับโนรี ชาลีบอกรณภพกับหมวดโอมให้พักอยู่ที่นี่ แพ็ตแยกไปทางหนึ่ง ชาลีกับโนรีไปอีกทางหนึ่ง โนรีรีบไปสับสวิตช์ไฟลงหมดทำให้ไฟดับพรึ่บทั้งหมด
อำพันกับเหว่งนำกำลังนักรบรับจ้างบ่ายหน้ามาทางตึกเห็นไฟดับหมด เหว่งบอกอำพันว่าเพื่อความไม่ประมาทเราควรจะส่งกำลังเขาไปดูลาดเลาก่อนดีกว่า อำพันเห็นด้วย
จากนั้นหัวหน้านักรบรับจ้างก็ส่งทหาร 4 นายบุกตรงเข้าไปที่ตัวตึก พวกมันแยกเป็นสองทาง สองนายไปทางด้านหลังตึกส่วนอีกสองนายเข้าหาที่ซุ่มที่ด้านหน้า
หารู้ไม่ว่าพวกแพ็ตมายึดภูมิประเทศไว้ก่อนแล้ว ดังนั้นพอมันโผล่ออกมาจะเข้าตึกก็ถูกแพ็ตเก็บเงียบด้วยมีดสั้น ส่วนด้านหลังตึกสองคนก็ถูกชาลีกับโนรีใช้กลยุทธ์หลอกด้วยการเอายกทรงทิ้งไว้ที่ทาง พวกมันมาเจอยกทรงก็เอาปลายปืนเขี่ยให้ดูกัน
ขณะนักรบรับจ้างทั้งสองกำลังงงๆ กับเสื้อยกทรงนั่นเอง ชาลีก็เก็บไปคนหนึ่งส่วนอีกคนโนรีจัดการเอง เสร็จแล้วชาลีชมโนรีว่าแผนของเธอใช้ได้ผล โนรีพูดอย่างชัดเจนว่า
"พวกเจ้าชูส่วนใหญ่ก็ตายแบบนี้ทุกราย จำไว้"
เสียงปืนของชาลีและโนรีทำให้อำพันกับเหว่งเอะใจ คาดว่าพวกที่ส่งเข้าไปอาจถูกเก็บแล้วก็ได้ เหว่งจึงเสนอให้ล้อมไว้ก่อนที่พวกข้างในจะหนี แล้วสั่งการให้นักรบรับจ้างตีวงล้อมตึกไว้ทันที
ooooooo
เมื่อแพ็ตกับชาลี และโนรีกลับมาสมทบกับพวกรณภพและหมวดโอม ทั้งสองคนบอกว่าสุขภาพพร้อมแล้ว ชาลีบอกว่าพวกตนเก็บคนที่บุกรุกเข้ามาเรียบร้อยแล้ว แพ็ตจึงบอกทุกคนว่าเวลานี้พวกมันล้อมด้านนอกไว้หมดแล้ว
"เราต้องหา ทางตีฝ่าออกไปให้ถึงเรือให้ได้ เราถึงจะรอด" รณภพเสนอ
หมวดโอมมองไป ทางดาหวันถามว่าจะพาไปด้วยหรือเปล่า รณภพมองดาหวันอย่างลังเลใจ
เวลา เดียวกัน มิสเตอร์เหว่งกับอำพันคาดว่าพวกที่ส่งเข้าไปคงถูกเก็บหมดแล้วถึงได้เงียบหาย ไปหมด เหว่งเสนอให้ส่งคนเข้าไปอีก แม้หัวหน้านักรบรับจ้างจะไม่เต็มใจ แต่ก็ยอมทำตามคำสั่งของเหว่ง
ดาหวันพยายามดิ้นรนช่วยตัวเอง แพ็ตเข้าไปหว่านล้อมว่าเวลานี้พวกค้ายาล้อมเราอยู่ข้างนอก ถ้าเธอไม่ร่วมมือกับพวกตน เราก็จะทิ้งเธอไว้ที่นี่ ชาลีเองก็พูดอย่างเข้าใจความรู้สึกของ
ดาหวันที่พ่อถูกฆ่าว่าก็ เหมือนกับตน แต่เวลานี้ส่วนรวมต้องมาก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง
"ฉัน รับรอง ถ้าคุณต้องการแก้แค้นเมื่อไหร่ ฉันพร้อมจะเผชิญหน้ากับคุณทุกเมื่อ" แพ็ตสัญญา แต่ดาหวันก็ยังมองหน้าแพ็ตด้วยความแค้น
สถานการณ์เปลี่ยน ทันที เมื่อหมวดโอมส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบเพื่อฟังเสียงข้างนอก
ปรากฏ ว่านักรบรับจ้าง 6 คนกำลังบุกเข้ามาที่ตึก พวกมันเขี่ยศพเพื่อนที่ตายแล้วเดินลุยเข้ามาจนถึงห้องรับแขก แต่ไม่พบอะไรเลย
พริบตาเดียว แพ็ตกับพวกที่ซ่อนตัวอยู่ก็จู่โจมเข้าเล่นงานพวกมันตายหมดทั้ง 6 คน พอเห็นศพพวกนักรบรับจ้างแพ็ตก็บอกทุกคนว่า "ฉันรู้แล้วว่าจะฝ่าออกไปยังไง"
ooooooo
หัวหน้า นักรบรับจ้างเข้าไปรายงานมิสเตอร์เหว่ง ว่าติดต่อพวกที่ส่งเข้าไปไม่ได้สงสัยตายหมดแล้ว
เหว่งโกรธจัดสั่งลุย เข้าไปเลย อำพันท้วงติงว่าอย่าผลีผลาม แล้วบอกหัวหน้านักรบรับจ้างว่าหาทางบีบพวกในตึกให้ออกมาเองดีกว่า มันเสนอทันทีว่าต้องใช้ระเบิดควัน
ระเบิดควันถูกระดมขว้างเข้าไปใน ตึกจนควันโขมงไปหมด เหว่งสั่งทุกคนให้เตรียมพร้อมถ้าพวกนั้นโผล่ออกมาให้ยิงได้เลย พวกมันทุกคนถือปืนเล็งพร้อมยิงทุกคนที่เดินออกมา
ครู่เดียวก็มีเสียง ตะโกนออกมาจากข้างในว่าอย่ายิง เราได้ตัวพวกมันแล้ว พลางก็มีนักรบรับจ้างสี่คนคุมตัวเชลยสองคนออกมา เหว่งสั่งให้คนเข้าไปเช็กดูให้แน่
พอนักรบรับจ้างเข้าไปตรวจก็ถูก แพ็ตที่เป็นเชลยยกปืนกลยิงกราดใส่พวกมันทันที ส่วนชาลี รณภพ โนรีและหมวดโอมที่ใส่ชุดนักรบรับจ้างก็ช่วยกันยิงปืนกลใส่พวกเหว่ง อย่างดุเดือด
มิสเตอร์เหว่งถูกยิงล้มไป ส่วนทหารรับจ้างก็ล้มตายเป็นเบือ หมวดโอมยิงเสร็จก็คว้าระเบิดมือจากกระเป๋ากีฬาขว้างใส่ซ้ำอีก
"แพ็ต คุณกับโนรีพาดาหวันหนีไปที่เรือก่อน" รณภพ ร้องบอก
สองสาวช่วยกันลา กดาหวันหนีไปทางเรือ อำพันเห็นดังนั้นวิ่งอ้อมไปดักอีกทางหนึ่งอย่างชำนาญภูมิประเทศ พวกแพ็ตถูกอำพันพรวดออกมาดักหน้า สองสาวจ้องกันอย่างคู่แค้น แพ็ตบอกโนรีให้พาดาหวันไปที่เรือก่อน อำพันปล่อยไปเพราะต้องการสู้กับแพ็ตแบบตัวต่อตัวให้หายแค้น
"ทีนี้ เราก็มาคิดบัญชีกันได้แล้ว" อำพันท้า
"จะเอาแบบไหนว่ามาเลย" แพ็ตไม่สะทกสะท้าน
อำพันโยนปืนทิ้ง แพ็ตทำตาม อำพันชักดาบซามูไรออกมา ส่วนแพ็ตชักมีดคู่ของเอสเค 7 ออกมาควงอย่างคล่องแคล่ว
สองเสือสาวโผนเข้าต่อสู้กันด้วยอาวุธที่ตัว เองถนัด มันเป็นการต่อสู้ด้วยลีลาที่สวยงามแต่เดิมพันด้วยชีวิต!
ooooooo
มิส เตอร์เหว่งถูกยิงล้มลงแต่ไม่เป็นอะไรเพราะใส่เสื้อเกราะกันกระสุน เมื่อลุกขึ้นได้ก็สั่งนักรบรับจ้างฆ่ามันให้หมด ใครตัดหัวมันมาได้จ่ายให้หนึ่งล้าน พวกนักรบรับจ้างจึงกรูกันเข้าไป
รณ ภพบอกชาลีกับหมวดโอมว่าป่านนี้พวกผู้หญิงคงถึงเรือแล้ว ให้ชาลีกับหมวดรีบตามไปตนจะสกัดพวกมันเอง หมวดจึงเอากระสุนของตัวเองเพิ่มให้รณภพอวยพรให้เขาโชคดี
"ช่วยดูแล แพ็ตแทนฉันด้วย" รณภพฝากชาลี
"ระวังตัวด้วยเพื่อน โชคดี แล้วเจอกัน" ชาลีรับคำแล้วหลบไปตามคำขอของเพื่อน
เมื่อทุกคนถอยไปแล้ว รณภพหันไปยิงกราดใส่เหว่ง กับนักรบรับจ้างเพื่อคุ้มกันเพื่อนและสกัดไม่ให้พวกเหว่งรุกคืบเข้ามา รณภพยิงจนกระสุนหมด เหว่งรู้ทันคำรามอย่างสะใจว่า
"เสร็จฉันจนได้ไอ้ โง่ คนเดียวมันจะมาต้านได้ยังไง" แล้วตะโกนสั่ง "เฮ้ย ถล่มมันเลย"
รณ ภพถูกยิงถล่ม เขาพลิกตัวกลิ้งหลบกระสุนเข้าที่กำบังพยายามค้นในกระเป๋ากีฬาของหมวดโอม โชคดีที่ยังเหลือระเบิดมืออีกสองลูก เขาเอาระเบิดออกมาคอยจนนักรบรับจ้างบุกเข้ามาใกล้จึงขว้างระเบิดใส่ สิ้นเสียงระเบิดพร้อมกับควันฝุ่นตลบนักรบรับจ้างล้มตายมากมาย รณภพฉวยโอกาสชุลมุนนั้นวิ่งหลบออกไปได้
ooooooo
ที่ชายหาดบน เกาะ แพ็ตกับอำพันยังสู้กันเอาเป็น เอาตายจนทรายปลิวฟุ้งตามกระแสลม แพ็ตสู้สุดฝีมือ เมื่อได้จังหวะก็วิ่งหลบเข้าข้างทาง อำพันตามไม่ลดละหมายล้างแค้นให้ได้คราวนี้
ส่วนที่ท่าเรือ โนรีดูแลดาหวันอยู่ เมื่อดาหวันรู้สึกตัว ก็พยายามสื่อสารให้โนรีช่วยปลดผ้าคาดปากและเชือกที่มัดมือ โนรีไม่สนใจและคอยชะเง้อมองไปบนฝั่งด้วยความเป็นห่วงแพ็ต
ดาหวัน เหลือบเห็นความแหลมคมบางมุมบนเรือ เธอจึงขยับเข้าไปเอาเชือกที่มัดมือถูไปมาให้ขาด แต่ก็คอยระวังไม่ให้โนรีเห็น
ส่วนแพ็ตวิ่งหลบอำพันไปจนถึงหน้าผาบน เกาะ อำพันมองอย่างสะใจว่าแพ็ตจนมุมแล้ว แพ็ตหันเผชิญหน้าถามว่า
"แก ทำแบบนี้ทำไมอำพัน แกทรยศองค์กร ทรยศคุณโรเบิร์ตทำไม"
"แกก็ไปถามไอ้ โรเบิร์ตเองสิ ฉันรับใช้มันมาเกือบสิบปี แต่มันมองข้ามฉันมาตลอด แกคิดว่าแกเก่งกว่าฉันงั้นเหรอนังแพ็ต"
"ไม่ใช่หรอก แต่ที่มิสเตอร์โรเบิร์ตมองข้ามแก เพราะความโลภของแกต่างหาก แกมันไม่รู้จักพอ แกมันบ้าอำนาจ"
"แกอาจจะพูดถูก แต่ถึงยังไงแกก็ต้องตายอยู่ดี" อำพันควงซามูไรเข้าจู่โจมทันที แพ็ตขยับมีดสั้นในมือเตรียมตั้งรับเต็มที่เช่นกัน
ooooooo
ชา ลีกับหมวดโอมมาถึงเรือ โนรีถามว่าผู้กองรณภพไปไหน หมวดบอกว่ายิงต้านพวกมันเอาไว้เปิดทางให้พวกตนหนีมาก่อน ชาลีกวาดตามองแล้วถามถึงแพ็ต โนรีบอกว่าแพ็ตกำลังสู้กับอำพันอยู่
"อำพัน คนที่เคยเป็นผู้ช่วยนายโรเบิร์ตน่ะเหรอ แสดงว่า ยัยอำพันทรยศต่อองค์กรเอสเค 7 ของมันเอง" ชาลีถาม
โนรีพยักหน้า พลันก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่างที่หน้าผา ร้องบอกอย่างตื่นเต้น
"นั่น ไง คุณแพ็ตอยู่นั่น!"
ทุกคนหันมองตามสายตาโนรี เห็นแพ็ตกำลังต่อสู้อยู่กับอำพันอย่างดุเดือด
เป็นจังหวะที่แพ็ตพลาด ถูกอำพันฟันหลังเต็มแรงจนแพ็ตเซไป
รณภพกลับมาถึงเรือพอดี เห็นทุกคนบนเรือมองไปทางจุดเดียวกัน พอเขามองตามสายตานั้นไปก็ถึงกับตะลึง ตะโกนด้วยความตกใจ
"แพ็ต!"
เป็นจังหวะที่แพ็ตรุกอำพันกลับ ใช้มีดแทงเข้าตาอำพัน ทะลวงเข้าเบ้าตาจนอำพันร้องจ๊าก แต่อำพันก็ยังยกเท้าถีบ จนแพ็ตลอยละลิ่วตกหน้าผาลงสู่ผืนน้ำเบื้องล่าง
รณ ภพแทบจะคลั่ง เขาวิ่งจากเรือไปช่วยแพ็ต ถูกชาลีกับหมวดโอมช่วยกันห้ามไว้ เห็นพวกมิสเตอร์เหว่งกำลังมุ่งมาทางท่าเรือ หมวดตะโกนบอก
"พวกมันมา กันแล้ว เวลานี้เราต้องเอาตัวรอดก่อนผู้กอง เรื่องอื่นไว้คิดทีหลัง"
ชา ลี หมวดโอม และโนรีช่วยกันยิงต้านพวกเหว่งที่ชายหาด ชาลีตะโกนบอกโนรีให้ออกเรือ แต่รณภพกลับตะโกนอย่าเพิ่งไปให้รอก่อนตนต้องไปช่วยแพ็ต แม้ชาลีจะบอกว่าแพ็ตตายไปแล้ว เราเห็นกันทุกคนแล้วไม่ใช่หรือ กระนั้นรณภพก็ยังดิ้นรนไม่ยอม ตะโกนแต่ว่า "ฉันจะไปช่วยแพ็ต...แพ็ต!!!"
เมื่อ รณภพเหมือนขาดสติไปแล้วเช่นนี้ หมวดโอมตัดสินใจชกเขาจนสลบ ตะโกนบอกชาลีให้ช่วยกันเอาผู้กองขึ้นเรือ ส่วนโนรีก็วิ่งไปสตาร์ตเครื่องตะโกนบอกทุกคน
"ไต้ก๋ง ออกเรือเร็ว"
ลาก รณภพมาลงเรือแล้ว ชาลีกับหมวดโอมช่วยกันยิงต้านพวกเหว่ง ครู่หนึ่งรณภพได้สติลืมตาขึ้นท่ามกลางความวุ่นวาย เขามองท้องฟ้าอย่างเลื่อนลอย รู้สึกเหมือนชีวิตนี้ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...
และ ที่ใต้ท้องทะเล...ร่างของแพ็ตจมลงสู่ท้องทะเลอันเยือกเย็นช้าๆ เลือดจากบาดแผลละลายไปกับน้ำทะเลจนรอบตัวเธอแดงฉานไปหมด...
ooooooo
ที่ห้องประชุมกอง ปราบ โทนี่กำลังยืนหารือกับสารวัตรชลิตที่ยืนเหม่อมองไปนอกหน้าต่างเอ่ยอย่างเป็น กังวลว่า
"เราได้รับรายงานจากข่าวกรองว่า แก๊งแมงป่องดำได้รวมตัวกันอีกครั้ง มันต้องการกวาดล้างพวกเอสเค 7 ให้สิ้นซาก นั่นหมายถึงการฆ่าล้างแค้นครั้งใหญ่กำลังจะเกิดขึ้น"
"ทั้ง ผู้กองรณภพ หมวดโอม แล้วก็นายชาลีหายหน้าไปพร้อมกัน ผมคิดว่าคงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ที่สำคัญสายข่าวของเราได้ทราบมาว่า พวกเขาเดินทางไปที่เกาะส่วนตัวของเจ้าเวียงวรรณ" โทนี่เอ่ย
สารวัตร ชลิตหันมาถามโทนี่ว่า อย่าบอกนะว่าสารวัตรยังระแวงพวกเขาอยู่ สารวัตรโทนี่ตอบอย่างเชื่อในความคิดตัวเองว่า ถ้าพวกเขาคนใดคนหนึ่งตนก็อาจจะสงสัยอยู่บ้าง แต่เมื่อพวกเขาสามคนรวมตัวกันตนเชื่อว่า พวกเขาคงต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง
"ถ้างั้นผมจะให้คนเช็กข่าวพวก เขาดู ถ้าได้เบาะแสยังไงจะรีบแจ้งคุณก็แล้วกัน" สารวัตรชลิตสรุป โทนี่พยักหน้าเห็นด้วย
แต่พอโทนี่ออกมาก็เจอรอนเข้ามารายงานว่า มีรายงานว่าเกิดการยิงปะทะกันที่เกาะส่วนตัวของเจ้าเวียงวรรณ โทนี่ถามว่าแล้วเจ้าหน้าที่เข้าไปตรวจสอบหรือยัง
"ตำรวจท้องที่คงไม่ กล้าเข้าไปหรอกครับ เพราะได้ยินว่ามีการใช้อาวุธสงครามถล่มกันด้วย"
ฟัง รอนแล้วโทนี่ดูนาฬิกาข้อมือคะเนว่าถ้าเดินทางไปที่นั่นคงใช้เวลาไม่มากนัก
ooooooo
แม้ว่า อำพันจะถูกแทงเข้าเบ้าตาเต็มๆ แต่เธอก็ยังมุ่งมั่นจะแก้แค้นแพ็ตให้ได้ จนมิสเตอร์เหว่งปรามว่าเลิกคลั่งได้แล้วเพราะแพ็ตตายไปแล้วจะแค้นกันไปถึง ไหน ปลอบใจว่า
"ภารกิจของเราสำเร็จแล้ว เตรียมตัวกลับไปรับเงินกันเถอะ เสี่ยพิพัฒน์คงตบรางวัลให้เราอย่างงาม"
ฟัง มิสเตอร์เหว่งแล้วทำให้อำพันลดอารมณ์เกรี้ยวกราดลงไปได้บ้าง เหว่งมองแล้วพยักหน้าอย่างพอใจที่เงินสามารถลดไฟแค้นของอำพันลงได้
ooooooo
เมื่อ แล่นเรือออกไปพักหนึ่ง โนรีลงไปหาอาหารที่ใต้ท้องเรือเจอเหล้าขวดหนึ่งจึงถือติดมือขึ้นมารินส่งให้ ทุกคนบอกว่ารองท้องไว้ก่อน เพราะอีกเป็นชั่วโมงกว่าเรือจะถึงฝั่ง
หมวด โอมชวนรณภพให้ทานอะไรสักหน่อยแต่เขาไม่สนใจ โนรีจึงส่งขวดเหล้าให้ชาลีมองตาอย่างเข้าใจกัน ชาลีจึงเอาขวดเหล้าเข้าไปหารณภพ พูดให้ฟังว่า
"นี่ไอ้เสือ ตอนที่แพรพลอยตาย ฉันก็รู้สึกเหมือนแกตอนนี้ แกเคยปลอบฉันว่า คนเราไม่ได้เกิดมาเพื่อเป็นผู้แพ้ ไม่ว่าความทุกข์จะสาหัสแค่ไหน เราต้องเอาชนะมันให้ได้"
ชาลีส่งขวดเหล้าให้รณภพ เขารับไปกระดกดื่มอั้กๆเพื่อจะให้ลืมความทุกข์ใจแล้วส่งคืนชาลี
ดาห วันถูเชือกกับแง่งคมๆในเรือจนเชือกที่มัดมือขาดแล้วแต่เธอยังทำเหมือนถูกมัด อยู่ คอยจังหวะพอทุกคนเผลอเธอก็พุ่งเข้าแย่งปืนที่เอวของหมวดโอม เอาปืนจ่อสั่งทุกคนให้ถอยไปให้หมด
โนรีกับชาลีพยายามหว่านล้อมให้ใจ เย็นๆ เพราะไหนๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ดาหวันไม่ฟังจ้องทุกคนเขม็งหาว่าพวกเขาเป็นคนทำลายเอสเค 7 ฉะนั้นทุกคนต้องตาย!
"ดาหวัน ปืนผมมันเหลือกระสุนแค่สามนัด แล้วคุณจะฆ่าพวกเราทั้งหมดได้ยังไง" หมวดถาม
พอดาหวันสำรวจดูเห็น เหลือลูกปืนแค่สามนัดจริงๆแต่เธอก็ยังมีวิธีที่จะทำให้ทุกคนต้องตาย หันเล็งปืนไปที่ถังน้ำมันแล้วลั่นไกรวดเดียวสามนัดซ้อน
"ทุกคนโดด เร็ว!" หมวดโอมตะโกน
พอทุกคนโดดจากเรือ ก็เกิดระเบิดขึ้นกัมปนาท ทุกอย่างเป็นจุณไปในพริบตา!
ooooooo
