ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"

อธิคมกลับไประบายอารมณ์กับนักมวยในค่ายด้วยการรัวหมัดใส่ไม่ยั้ง พอหนำใจก็ไล่ไปพ้นหน้า วินิจเดินเข้ามาได้ยิน ถามกึ่งบ่นลูกชายว่าเป็นอะไรพักนี้ดูงุ่นง่านอารมณ์เสียอยู่เรื่อย

“แล้วไง ได้เรื่องมั้ย ไอ้วัตเซียนพระน่ะ”

“มันก็ไอ้วัตเซียนพระกวนส้นคนเก่า ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสงสัยอย่างที่เจ๊ว่านพูด”

“ก็ดี ฉันจะได้เริ่มงานใหม่สบายใจหน่อย”

อธิคมสงสัยว่างานใหม่อะไร พอรู้ว่าพ่ออยากได้บ้านอีกหลังไว้เป็นเซฟเฮาส์ที่ห่างจากสายตาตำรวจก็ขันอาสาจัดการให้ทันที โดยโทร.ตามอัญมาไปเป็นเพื่อนแต่ไม่ยอมบอกว่าไปไหน

ภควัตเป็นห่วงอัญมา เตือนแล้วเตือนอีกก่อนที่เธอจะเดินทางไปกับอธิคม พอรู้จากจ่าเดชว่าคนในค่ายมวยเม้าท์กันให้แซ่ดว่าอธิคมพาอัญมาไปกกที่ริมทะเล ภควัตก็ยิ่งอยู่ไม่เป็นสุข โทร.หาหัวหน้าลางานสองสามวันเพราะสายของตนออกนอกพื้นที่

จักรภพอนุมัติทันที กำชับให้ภควัตตามไปให้รู้ว่าพวกมันกำลังจะทำอะไร จะเบิกอุปกรณ์เสริมเพื่องานก็ตามสบาย...

ระหว่างการเดินทาง อัญมาโทร.หาภควัตแต่บอกอธิคมว่าคุยกับแม่ อธิคมเหมือนรู้ทัน ไม่ยอมบอกว่าตนกำลังจะไปที่ไหน บอกแต่ว่าไปเที่ยวและทำงานด้วย อัญมา เลยหมดโอกาสรายงานภควัต

ก่อนออกเดินทาง ภควัตกลับเข้าฐานลับเพื่อเบิกเครื่องดักฟังไปใช้งานและให้เพื่อนตำรวจอีกคนจับสัญญาณโทรศัพท์ที่อัญมาโทร.เข้า อยากรู้พิกัดว่าอยู่ตรงไหน

กฤษณ์แอบสังเกตตลอดเวลา แถมออกอุบายอย่างเนียนๆ จนล่วงรู้ว่าภควัตกำลังจะไปที่ไหน แล้วโทร.ชวนสุคนธรสไปเที่ยวทะเลอย่างกะทันหัน

อธิคมพาอัญมาไปทะเลเพื่อเลือกซื้อบ้านตามที่พ่อต้องการ แต่ยังไม่ยอมบอกรายละเอียด ชวนเธอว่ายน้ำเล่นกันอย่างสนุกสนาน อัญมาชอบทะเล นึกถึงตอนอยู่กับครอบครัวไฮโซแล้วเผลอเล่าออกมา

“ฉันชอบทะเลมาก แต่ก่อนจะต้องมาเที่ยวกับคุณพ่อคุณแม่ทุกเดือน”

“ว่าไงนะอัญ เธอเคยมาทะเลกับป้าอุบลแล้วก็ไอ้พ่อเลี้ยงเหรอ”

“ปละ...เปล่า...ไม่ใช่พี่คม ฉันฝันไว้น่ะ ฝันว่าได้มาเที่ยวทะเลกับแม่บ่อยๆ ฉันอยากเห็นทะเล แต่ก็ได้แต่ฝันเอา พอได้มาเห็นจริงๆ โอ้โห มันสวยกว่าที่ฝันไว้เยอะเลย ฉันอยากให้แม่มาเห็นด้วยจัง”

“คราวหน้าฉันจะพาแม่เธอมาด้วย”

“ขอบใจนะที่พี่ดีกับฉัน”

“ฉันอิจฉาครอบครัวเธอจัง”

“อิจฉา? ฉันมีอะไรให้พี่อิจฉา”

“เธอมีแม่ที่รักเธอมาก มีเพื่อนอย่างจิ๊บกับนวยชีวิตที่ไม่มีเงินแต่มีคนรัก มีคนคอยปลอบใจเป็นห่วงเป็นใย คอยให้อภัยเวลาที่เราผิดพลาด มันเป็นชีวิตที่น่าอิจฉา”

“พี่คมก็มีพี่บังไง แล้วก็มีลูกน้องตั้งเยอะแยะ”

“มันไม่เหมือนกัน พ่อเลี้ยงฉันให้แข็งแกร่งเพื่อให้ฉันเป็นผู้นำ ให้เป็นอย่างที่พ่ออยากให้เป็น เวลาหกล้มฉันก็ต้องลุกขึ้นมาเองให้ได้ ไอ้พวกนั้นมันก็ได้แต่คอยรับคำสั่ง ไม่เคยมีใครสนใจหรอกว่าฉันจะร้อนจะหนาวหรือเคยต้องการกำลังใจบ้างไหม”

“พี่คมก็มีฉันไง ฉันจะเป็นกำลังใจให้พี่คมนะ”

อธิคมขยับตัวเข้าใกล้ก้มหน้าจะจูบ อัญมาตกใจเบี่ยงหน้าหนีและถอยห่างอย่างว่องไว อ้างว่าตนหิวแล้ว ไปหาอาหารทะเลกินกันดีกว่า

พูดจบเธอรีบหยิบมือถือแล้วใส่รองเท้าเดินนำไปที่รถ อธิคมพึมพำเบาๆ ก่อนเดินตามไปอย่างใจเย็น

“ฉันไม่รีบร้อนหรอกอัญมา มากันสองต่อสองแบบนี้ยังไงเธอก็หนีฉันไม่พ้น”

เมื่อตามกันเข้ามาหน้าห้องพักภายในรีสอร์ตสวย อัญมาใจคอไม่ดีรีบรวบรัดกับอธิคมว่า

“พี่คมไปห้องพี่คมเถอะ ไม่ต้องห่วงฉันหรอก”

“ที่จริงก็ว่าจะเปิดห้องเดียวเหมือนกัน แต่ฉันไม่ชอบแบบต้องใช้กำลัง”

“ดีแล้วจ้ะ”

“ว่าแต่เธอ...อย่าเข้าห้องผิดแล้วกัน”

อัญมาค้อนปะหลับปะเหลือก ดันหลังอธิคมออกไป “ก่อนไปกินข้าว ฉันขอล้างเนื้อล้างตัวก่อน”

“เร็วๆนะ ไม่อยากรอนาน”

อธิคมหัวเราะเบาๆ อย่างแหย่เย้า อัญมาปิดประตูล็อกกลอนแล้วหยิบมือถือออกมากดหาภควัต แต่สัญญาณปลายสายบอกว่าติดต่อไม่ได้

“ปิดเครื่องทำไมผู้กอง รู้มั้ยว่าคืนนี้ฉันหน้าสิ่ว หน้าขวานนะเนี่ย”

อัญมาร้อนรนกดอีกเบอร์ ปลายสายเป็นจิ๊บที่อยู่กับอุบลซึ่งกำลังเป็นห่วงลูกสาวที่หายตัวไปตั้งแต่เช้า

“แกหายไปไหนวะไอ้อัญ ป้าอุบลได้ยินคนในตลาดบอกว่าแกออกไปกับอธิคม” จิ๊บถามเร็วจี๋ แต่อุบลร้อนใจยิ่งกว่า คว้ามือถือของจิ๊บมาพูดเอง

“ไอ้อัญ...ไปกับอธิคมใช่ไหม มันทำอะไรแกหรือเปล่า”

“ไม่ต้องห่วงนะแม่ พี่คมมาหาเพื่อนเลยพาฉันมาด้วย”

“ระวังตัวด้วย แม่ไม่อยากให้แกไปไหนกับลูกพี่บังสองต่อสอง”

“จ้ะแม่ ไม่ต้องห่วงนะ ฉันจะดูแลตัวเองให้ดี”

อุบลส่งมือถือคืนให้จิ๊บ...จิ๊บถามเพื่อนรักว่าจะให้ตนตามไปหรือเปล่า

“ไม่เป็นไรหรอกจิ๊บ ฉันไม่อยากให้พี่คมผิดสังเกต แต่เดี๋ยวฉันจะบอกที่อยู่รีสอร์ตไว้นะ แกจดไว้ ถ้าฉันหายไปไม่ติดต่อ ไม่โทร.หา แกรีบไปบอกจ่าเดช”

“เออๆบอกมาเลย” จิ๊บพูดระรัว คว้ากระดาษกับปากกามาจดอย่างเร็ว

ooooooo

หลังอาหารมื้อค่ำที่แสนอึดอัด อัญมาเอาตัวรอดจากอธิคมได้อย่างไม่ยากเย็นนัก แต่พอกลับเข้าห้องพักต้องตกใจแทบแย่ เพราะผู้กองภควัตนั่งหัวโด่อยู่ข้างใน

เมื่อรู้จากอัญมาว่าอธิคมมาหาซื้อบ้าน ภควัตคาดเดาว่าเขากำลังหาที่ปล่อยของแหล่งใหม่ พรุ่งนี้ตนต้องตามประกบเธอไปห่างๆแต่ไม่ให้คลาดสายตา

คุยเรื่องงานกันจบแล้วภควัตทำมั่วนิ่มจะขอนอนห้องเดียวกับอัญมาแต่เธอไม่ยอม โดยขู่ว่าถ้าเขาไม่ออกไปก็จะเรียกอธิคมเข้ามา

“ทีอย่างงี้ล่ะกล้าให้อธิคมเข้าห้อง”

“ช่วยไม่ได้ แล้วพออธิคมเห็นคุณ งานนี้ก็จบ”

“โอเคๆ ผมไปนอนอีกห้อง แต่พรุ่งนี้คุณกับอธิคมอยู่ในสายตาผมแน่ๆ”

“แล้วอย่าโผล่มาขัดจังหวะคนรักกันอีกล่ะ”

ภควัตฟังแล้วมีสีหน้าเคืองๆ อัญมาหัวเราะชอบใจ บอกว่าล้อเล่น...

เช้าวันรุ่งขึ้น ภควัตเปิดม่านแอบดูอัญมากับอธิคมเดินเล่นกันที่ชายหาด พอเห็นทั้งคู่เตรียมตัวเดินทางก็จะติดตามไปห่างๆ

อธิคมขับรถเลือกดูบ้านติดทะเลหลายหลังแต่ยังไม่ถูกใจ ถามความเห็นจากอัญมาก็ไม่ได้รับความสนใจเท่าที่ควร เพราะเธอกำลังพะวงถ้าภควัตตามมาแล้วอธิคมรู้เข้าจะเป็นเรื่องใหญ่

ด้านกฤษณ์ที่ตั้งใจติดตามภควัตโดยเอาสุคนธรสบังหน้าว่ามาเที่ยว แต่หล่อนไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งมาถึงเจอภควัตจังๆ แล้วได้ยินสองหนุ่มคุยกันก็เอะใจ

“หวังว่าแกคงไม่ได้ตามฉันมาหรอกนะ”

“ไม่เอาน่าวัต ฉันพารสมาเที่ยว แกอย่าคิดมากสิ”

“ฉันเตือนไว้ก่อนนะกฤษณ์ ถ้าแกทำงานครั้งนี้ฉันพังอีก ฉันจะไม่ไว้หน้าแก” ภควัตเน้นย้ำเสียงแข็งแล้วเดินลิ่วจากไป สุคนธรสนิ่วหน้าหันมาทางคนรักทันที

“นี่คุณไม่ได้พารสมาเที่ยว แต่คุณเอารสมาบังหน้าเรื่องงานใช่ไหมกฤษณ์”

“อย่าโวยวายเลยน่ารส จะยังไงคุณก็ได้มาเที่ยว”

“รสไม่ชอบนะคะ คุณทำเหมือนรสไม่มีความสำคัญ”

“ผู้หญิงนี่ทำไมชอบคิดมากนะ ถ้าคุณไม่มีความสำคัญผมจะพาคุณมาด้วยทำไม ถ้าผมไม่ชวนคุณก็หาว่าผมทิ้งคุณมาเที่ยวคนเดียวอีก”

“แต่คุณบอกรสว่าคุณลาพักร้อนมันก็ต้องไม่มีงานมาเกี่ยวข้องสิคะ ที่แท้คุณไม่ได้ลาพักร้อนหรอก คุณจงใจตามวัตมา”

“เอาน่า อย่าวุ่นวายน่ารำคาญ คุณอยากทำอะไรก็ทำไป”

“คุณจะตามวัตไปเหรอคะ”

“ยังหรอก ไหนๆวัตมันก็ระวังตัว ผมก็แค่คอยจับตาดูว่ามันมาหาใครที่นี่ เดี๋ยวก็ได้เรื่องเอง”

กฤษณ์ยิ้มพรายอย่างมีแผน แต่สุคนธรสมองเขาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

ooooooo

อธิคมแวะดูบ้านสวยหลายหลังในโครงการบ้านจัดสรรริมทะเล อัญมาเดินตามแต่ไม่ออกความเห็น เอาแต่ส่ายหัวทุกทีที่เขาหันมาถาม ส่วนภควัตจับตามองทั้งคู่อยู่ห่างๆอย่างสนใจ

วันเวลาเดียวกันที่กรุงเทพฯ อรรณพพาภรณีไปดูที่ดินแถวชุมชนบัวสวรรค์ซึ่งบริษัทของเขาจะลงทุนทำคอมเพล็กซ์แห่งใหม่ ภรณีชวนฤดีแม่บ้านคนสนิทไปด้วย พอถึงชุมชนรถของอรรณพเกือบชนรถขายส้มตำไก่ย่างของอุบลที่จิ๊บเข็นตัดหน้ากะทันหัน โชคดีที่คนรถเบรกทันจึงไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ แต่เจ๊ว่านกลับเข้ามาสาระแนจะเอา

เรื่องสองสามีภรรยาเพราะเห็นว่าเป็นผู้ดีมีเงิน

เจ๊ว่านกับแอนนี่ยุให้อุบลเรียกเงินค่าเสียหายทั้งที่อุบลกับจิ๊บไม่ได้เป็นอะไร แถมจิ๊บก็พูดตรงๆว่าตนผิดเอง เลยได้ใจสองผัวเมียไปเต็มๆ ถึงกับมอบนามบัตรไว้ให้เผื่อมีอะไรเดือดร้อนให้ติดต่อมา

ส่วนที่โครงการบ้านจัดสรรริมทะเล จู่ๆอัญมารู้สึกใจหวิวๆคล้ายจะเป็นลม อธิคมเป็นห่วงเธอมากจะพากลับที่พัก ภควัตแอบจับตามองตลอดเวลาก็ห่วงเธอเช่นกัน

หาจังหวะที่อธิคมผละไปซื้อน้ำดื่มเดินเข้ามาซักถามอัญมา ว่าเป็นอะไร

“ฉันใจหวิวๆ เหมือนเป็นลม”

“ตัวก็ไม่ร้อน ไม่ได้เป็นไข้”

“ฉันไม่เป็นไร ดีขึ้นแล้ว ผู้กองออกไปก่อน เดี๋ยวฉันจะบอกให้อธิคมพากลับแล้วไปเจอกันที่รีสอร์ตนะ ไปสิ”

ภควัตพยักหน้ารับแล้วรีบถอยออกไป

ooooooo

ที่สระน้ำในรีสอร์ต สุคนธรสนอนอาบแดดอ่านแมกกาซีนแฟชั่น กฤษณ์เดินไปเดินมามองนาฬิกาจนแฟนสาวออกอาการหงุดหงิด

“จะเดินอีกนานไหมคะกฤษณ์ รสรำคาญ อยากรู้นักทำไมไม่ตามวัตไปซะเลย”

“ถ้าคุณรำคาญมากนักก็ไม่ต้องคอยเฝ้าผมก็ได้ ไปสปาหรือไม่ก็ไปเที่ยวช็อปปิ้งอะไรไปสิ”

“นี่อย่ามาไล่รสนะ คุณพารสมาคุณก็ต้องดูแลรส จะมาทิ้งๆขว้างๆไม่ได้ ไม่เป็นสุภาพบุรุษเลย”

สุคนธรสลุกขึ้นจิกตาเอาเรื่อง กฤษณ์เห็นอารมณ์โกรธของแฟนก็เปลี่ยนน้ำเสียง เข้าไปโอบกอดเอาใจ

“ผมขอโทษนะครับรส โอเค รสอยากไปไหนบอกผมเลย”

“รสอยากกินอาหารทะเล”

“ครับๆ ไปทานอาหารทะเลกันครับ” กฤษณ์ยิ้มแย้มควงแขนเธอออกไปทันที

ฝ่ายอัญมากำลังเดินทางกลับห้องพักโดยมีอธิคมเฝ้าถามอาการอย่างห่วงใย เธอบอกว่าค่อยยังชั่วแล้วแต่แปลกใจปกติตนไม่เคยเป็นแบบนี้ ใจกระตุกแล้วก็หวิวๆ เหมือนสังหรณ์อะไรสักอย่าง

ขณะเดียวกันที่ชุมชนบัวสวรรค์ อุบลถามจิ๊บว่า อัญมาติดต่อมาบ้างหรือเปล่า

“ยังจ้ะ แต่มันส่งข้อความว่าไม่มีอะไรน่ากลัว มันแยกห้องนอน”

“แยกยังไง อีกคนมันก็ผู้ชาย”

จิ๊บไม่รู้จะตอบยังไง มองอุบลเหนื่อยล้าปาดเหงื่อขณะตำส้มตำ แล้วพอลูกค้าเดินออกไปจิ๊บก็เลียบเคียงถามอุบลว่าอยากเลิกขายส้มตำหรือเปล่า ตนเห็นในนามบัตรสองผัวเมียที่เราเจอเขาเป็นเจ้าของบริษัท

“อืม...ข้าว่าคุณเค้าท่าทางเป็นคนดีนะ ไม่ดูถูกคนจนๆ”

“ใช่ เราไปของานเขาทำมั้ยป้า พาไอ้อัญไปด้วย”

“จะไปทำอะไรวะ ทำความสะอาดน่ะเหรอไม่เอาหรอก ข้าชอบอาชีพอิสระ เหนื่อยวันไหนก็หยุด”

“อย่างกับป้าได้หยุด ฉันเห็นป้าตำส้มตำทุกวันจนกล้ามขึ้นแล้ว”

“เอาไว้วันไหนข้าเหนื่อยยกสากไม่ไหวค่อยพาไอ้อัญไปของานคุณสองคนเขา เออ เขาชื่ออะไรนะ”

“คุณอรรณพกับคุณภรณี”

อุบลฟังแล้วทวนชื่อสองสามีภรรยานั้นไปมา เหมือนคุ้นๆยังไงพิกล...ด้านอรรณพกับภรณี กลับไปถึงบ้านก็ยังพูดกันไม่จบเรื่องแม่ค้าส้มตำ

“ฉันรู้สึกถูกชะตาแม่ค้าส้มตำวันนี้ยังไงก็ไม่รู้ค่ะคุณ เขาดูเป็นคนซื่อๆ ไม่มีเล่ห์เหลี่ยม”

“อย่างน้อยเราก็ได้เจอคนดีแถวนั้นบ้าง ไม่ใช่ผู้หญิงคนที่จะมาโมเมเรื่องรถชน”

“เจ๊ว่านกับลูกแอนนี่ค่ะ”

“แหม...ความจำดีจริงๆนะฤดี”

“ก็คุณผู้หญิงใช้ให้ฤดีไปซื้อน้ำร้านของชำแถวนั้นเพื่อสืบความเคลื่อนไหว ฤดีก็ทำเต็มที่สิคะ”

“แล้วได้เรื่องอะไรมา”

ฤดีรายงานว่าชุมชนแถวนั้นมีขาใหญ่แต่ตนจำชื่อไม่ได้เสียแล้ว อรรณพเลยบอกว่าที่ไหนๆก็มีมาเฟียทั้งนั้น

“คุณต้องระวังนะคะ เราอาจจะไปทำให้ใครเสียผลประโยชน์เข้า” ภรณีเตือนสามี

“ผมทำธุรกิจไม่เอาเปรียบใคร ถ้าเราปรับเปลี่ยนที่แถวนั้นให้เป็นทำเลทองทำมาหากินคล่อง ทุกคนก็มีชีวิตที่สะดวกสบายง่ายขึ้น วินวินทั้งคู่”

“คราวนี้อะไรอาจจะไม่ง่ายอย่างที่คุณคิดนะคะ นี่ฤดีวันหลังไปสืบเรื่องแถวนั้นมาให้ฉันอีก”

“ได้ค่ะคุณผู้หญิง งานถนัดของฤดีเลยค่ะ”

ภรณีค้อนสาวใช้ อรรณพมองภรรยาแล้วยิ้มอย่างไม่เห็นเป็นเรื่องใหญ่

“โธ่คุณภรณี คิดมากน่ะ”

“ไม่รู้สิคะ ฉันสังหรณ์ใจบอกไม่ถูก เหมือนว่าเราจะได้เจอใครที่เรานึกไม่ถึง”

อรรณพส่ายหน้า ไม่ติดใจอะไรในคำพูดของภรรยาแม้แต่นิดเดียว

ooooooo

ส่งอัญมาถึงห้องพักแล้วอธิคมจำเป็นต้องเลี่ยงออกไปทั้งที่ในใจอยากเผด็จศึกเธอซะคืนนี้...

สาเหตุที่ทำให้อธิคมไม่กล้าก็เพราะวินิจโทร.มาเร่งรัดเรื่องซื้อบ้านริมทะเล แล้วก็ดุด่าที่เขาเอาอัญมา มาด้วย กลัวจะมัวแต่สำเริงสำราญจนลืมเรื่องงานที่มอบหมาย

อธิคมหงุดหงิดที่โดนพ่อตำหนิ แต่ไม่รู้ว่าในห้องอัญมามีภควัตคอยจับตาแถมยังแอบเอาเครื่องดักฟังซ่อนไว้ในห้องของเขาเพื่อติดตามความเคลื่อนไหว

ส่วนกฤษณ์ที่จ้องจะชิงดีชิงเด่นสร้างผลงานเกินหน้าเกินตาภควัต เขายังปักหลักอยู่ที่รีสอร์ตเดียวกัน ทำให้ภควัตกับอัญมาไม่สบายใจ ถ้าอธิคมเจอสารวัตรกฤษณ์อะไรจะเกิดขึ้น?

กฤษณ์ตามหาภควัตจนเห็นเขาเดินเล่นอยู่กับอัญมาที่ชายหาด แต่ไม่ทันจะออกไปหาก็ถูกสุคนธรสตัดหน้าตรงดิ่งไปทักทายคนรักเก่า อัญมาเห็นสุคนธรสก็จำได้เรียกชื่อเธออย่างแม่นยำ ทำให้อีกฝ่ายชะงักงงงัน มองสำรวจหญิงสาวร่างบอบบางตั้งแต่หัวจดเท้าด้วยสายตาเหยียดหยัน

แต่อัญมาจำสุคนธรสได้ ในโลกคู่ขนานที่เธอเคยอยู่สุคนธรสคือไม้เบื่อไม้เบาของเธอ ผู้หญิงคนนี้ทะเยอ ทะยานและหัวสูงเป็นที่สุด พอมาเจอกันวันเวลานี้เธอก็เลยยียวนกวนประสาทกลับไปอย่างอวดๆ ทำนองว่าตัวเองเป็นแฟนภควัต

สุคนธรสหวงก้างไม่พอใจอย่างมาก ดุด่าหาเรื่องอัญมาแล้วแกล้งยื่นขาให้เดินสะดุด อัญมาเจ็บใจด่ากลับหลายคำก่อนจะถูกภควัตรวบตัวออกห่างไปทางชายหาด

“คุณไม่น่าห้าม ฉันจะได้สั่งสอนสุคนธรส หัวสูงทะลุเพดานไม่เคยเปลี่ยน”

“อัญมา...คุณรู้จักสุคนธรสที่ไหน”

“ฉันพูดไปคุณก็ไม่เชื่อหรอก”

“จะบอกว่าโลกคู่ขนานที่เธอเป็นคุณหนูน่ะเหรอ”

“ใช่” อัญมาตอบหนักแน่นแล้วค่อยๆลำดับเรื่องราวตอนเป็นเพื่อนกับสุคนธรสให้ภควัตฟังว่า เราไม่เคยมีความจริงใจต่อกัน ที่สุคนธรสอยู่ใกล้ตนก็เพราะอยากมีชื่อเสียง อยากเป็นเป้าสายตาในสังคมเดียวกันกับตน

ภควัตรับฟังแต่ยังไม่แน่ใจ ถามอัญมาว่า “จะให้ผมเชื่อที่คุณเล่า”

“ไม่เชื่อก็ได้ แต่นิสัยที่ฉันเล่ามันเหมือนกับสุคนธรสที่เคยเป็นแฟนเก่าคุณหรือเปล่าล่ะ”

“รสก็ไม่ได้นิสัยแย่อะไร เขาแค่ต้องการคนเทกแคร์ดูแลสนใจเขา”

“สุคนธรสน่ะ ไม่ว่าโลกไหนเขาก็อยากเด่นอยากดัง อยากมีหน้ามีตาในวงสังคม”

“แล้วผมล่ะ ผมในโลกคู่ขนานของคุณเป็นยังไง เราเคยเจอกันมาก่อนมั้ย”

อัญมานิ่งเงียบ นึกย้อนเหตุการณ์วันที่ภควัตจับยาบ้าทั้งในงานแฟชั่นและห้างสรรพสินค้า แล้วเขายังช่วยเหลือเธอตอนตกลงไปในน้ำอีกด้วย

“ว่ายังไงอัญมา เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

“คุณเป็นคนดี”

“แสดงว่าเราเคยรู้จักกัน”

“เคยรู้จัก แล้วคุณก็ช่วยฉันหลายครั้ง จนกระทั่งตอนตกน้ำ”

“ตกน้ำ...อ๋อ...ตอนที่ผมเจอคุณ”

“มันเหลือเชื่อใช่ไหมผู้กอง”

“งั้นถ้าคุณตกน้ำคราวหน้าคุณจับมือผมไว้ ให้ผมตกลงไปด้วยนะ”

“ทำไมล่ะ”

“ผมอยากไปเห็นโลกคู่ขนานของคุณ อยากรู้ว่าตอนเป็นคุณหนู คุณกับผมมันคงต่างกัน ไม่มีวันใกล้กันเหมือนตอนนี้ ผมไม่เข้าใจโลกคู่ขนานที่คุณพูดหรอก แต่ผมว่าบางทีมันอาจจะเป็นพรหมลิขิตให้เรามาเจอกัน...คุณกับผมได้เจอกัน ได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขด้วยกัน”

ภควัตขยับเข้ามาใกล้ จ้องหน้าจนอัญมาใจเต้นแรง เขาโน้มหน้าลงมาจะจูบ แต่ทันใดก็หยุดตัวเองไว้ ค่อยๆ ถอยห่างออกมาเล็กน้อย

“ผมไม่ควรทำแบบนี้...ถ้าโลกคู่ขนานมีจริง คุณหนูอัญมาก็คงมีใครสักคนรออยู่”

“ฉัน...” อัญมาอึกอักพูดไม่ออก

“เราทำงานด้วยกัน ผมไม่ควรทำให้คุณอึดอัด ผมควรแยกเรื่องงานกับเรื่องอื่น”

“เรื่องอื่นของคุณหมายความว่าอะไร”

“เราแกล้งเป็นแฟนกันตบตาทุกคน ผมไม่ควรเอาเรื่องนี้มาฉวยโอกาสกับคุณ ผมขอโทษ” จบคำเขาเดินจากไป ทิ้งอัญมายืนมองตามด้วยความน้อยใจ บ่นพึมพำกับตัวเอง

“ใครจะเชื่อว่าฉันมาจากโลกคู่ขนาน...ผู้กองภควัต ถ้าฉันกลับไปโลกของคุณหนูอัญมา คุณคงไม่สนใจผู้หญิงฉาบฉวยไร้แก่นสารอย่างฉันเลยสักนิด...ไม่สนใจเลย”

ooooooo

ที่หน้าห้องพัก สุคนธรสยังแค้นอัญมาไม่หาย ยืนกอดอกหน้าบึ้งบอกกฤษณ์ว่าตนต้องเอาเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้ได้

“ผู้หญิงคนนั้นเขามีประโยชน์กับงานของผมนะรส”

“รสไม่สน มันกล้ามาท้าทายรส คุณยอมเหรอคะกฤษณ์”

“อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่เลยน่า”

“ดี...รสจะได้รู้ว่าคุณเห็นงานดีกว่ารส”

“แล้วคุณเห็นผมดีกว่าไอ้วัตหรือเปล่า ที่คุณโวยวายเนี่ย เพราะคุณยังหึงไอ้วัตมันใช่มั้ย”

“ไม่นะคะ รสแค่รักษาชื่อเสียงของรส เรื่องอะไรจะให้ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้า กระจอกๆแบบนั้นมากล้าตีเสมอเถียงรสฉอดๆ”

“ให้มันจริงนะรส คนอย่างผมไม่ชอบเป็นรองใคร โดยเฉพาะเพื่อน คุณน่าจะรู้ดีที่สุด”

สุคนธรสมองท่าทางหัวเสียของกฤษณ์ก็รีบกอดเอาใจ “ค่ะ รสรู้ว่ากฤษณ์เป็นคนดีที่สุด”

“ผมขอร้อง อย่ายุ่งกับอัญมา อยู่ห่างๆเขาเลยก็ได้ ผมต้องใช้เขา ผมต้องดึงตัวอัญมาจากไอ้วัตมาทำงานให้ผม”กฤษณ์มองไปไกลแววตาครุ่นคิด จึงไม่เห็นสีหน้าขุ่นเคืองและเจ็บใจของสุคนธรส

เย็นนั้น อัญมากับภควัตเล่นน้ำทะเลกันสนุกสนาน แต่จู่ๆอธิคมโผล่มาเผชิญหน้า ถามภควัตว่ามาได้ยังไง

“ฉันมาตามหาแฟนฉัน” ภควัตหรือไอ้วัตเซียนพระตอบเสียงเรียบ ท่าทีไม่ได้สะทกสะท้านหวาดกลัวอะไรอธิคมเลย “พอดีฉันมาดูพระแถวนี้ โทร.หา
น้องอัญ รู้ว่ามาที่นี่เลยตามมา...ขอบใจมากนะพี่คม

ที่พาแฟนฉันมาเที่ยว รีสอร์ตหรูอย่างงี้ฉันไม่มีปัญญาพามาหรอก ไปน้องอัญ พาพี่ไปดูห้องน้องหน่อย คงจะหรูหราน่านอนเลยใช่ไหม”

ภควัตกุมมืออัญมาเดินผ่านหน้าอธิคมอย่างจงใจ อธิคมกำหมัดแน่น มองตามทั้งคู่ด้วยแววตาโกรธแค้น พอพ้นจากอธิคมมา อัญมาก็เตือนภควัตว่าไม่ควรไปยั่วเขาแบบนั้น ภควัตไม่ตอบแต่ดึงปืนออกจากเอวอย่างน่ากลัว

“ผู้กอง...ถึงกับต้องใช้ปืนเลยเหรอ”

“ฉันเตรียมพร้อมไว้ก่อน”

“คุณจะไม่ยิงอธิคมใช่ไหม”

“ผมจะพยายาม ถ้าอธิคมไม่ยิงผมก่อน”

“อย่าฆ่าอธิคมได้มั้ย”

“คุณแค่ห่วงงาน หรือว่าคุณกำลังปกป้องอธิคม...ที่คุณห้าม เพราะคุณรักเขาใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้รักอธิคม คุณก็บอกเองว่าอธิคมเป็นกุญแจสำคัญที่จะลากนายวินิจกับขบวนการค้ายาทั้งหมดเข้าไปรับโทษในคุก”

“ผมจะไม่จับตายอธิคม ไม่ใช่เพราะคำขอของคุณ เพราะผมจะจับเป็น ให้มันขึ้นศาลชดใช้ความผิดที่มันทำลงไปทั้งหมด...ในคุก”

ภควัตสรุปหนักแน่นชัดเจน อัญมาฟังแล้วหน้าหม่นลง...ถึงวันนั้นอธิคมจะเป็นยังไง

ค่ำคืนนั้น อธิคม อัญมา และภควัตนั่งเผชิญหน้ากันที่โต๊ะอาหารในรีสอร์ต อัญมาอึดอัดเป็นบ้าที่ต้องเข้ามาอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มสองคนที่จ้องหน้ากันอย่างไม่สบอารมณ์

ภควัตพูดจาแสดงตัวเป็นแฟนอัญมาตลอดเวลา ทำให้อธิคมทนไม่ไหวเอ่ยปากข่มขู่ออกไปทำนองว่าจะฆ่าหมกศพภควัตไว้ในทะเลมืดๆ อัญมาฟังแล้วยิ่งอึดอัดตัดสินใจขอตัวไปห้องน้ำ ทิ้งสองหนุ่มจ้องหน้ากันไปมา ฝ่ายสุคนธรสที่เดินมากับกฤษณ์ เห็นอัญมาแยกตัวไป

ก็รีบติดตาม กฤษณ์ไม่ได้สนใจแฟนสาวเพราะจ้องจะแอบถ่ายคลิปภควัตกับอธิคมลูกเดียว

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เห็นกันหรือเปล่า? "แอน ทองประสม" โผล่เข้าฉาก "อกเกือบหักแอบรักคุณสามี"

เห็นกันหรือเปล่า? "แอน ทองประสม" โผล่เข้าฉาก "อกเกือบหักแอบรักคุณสามี"
25 พ.ค. 2563
09:36 น.