ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • แนว
  • :
  • ดราม่า-แอ็กชั่น
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • รอมแพง
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • แกมบรรจง
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ปัญญา ชุ่มฤทธิ์
  • ผลิตโดย
  • :
  • บริษัท มีเดีย สตูดิโอ จำกัด
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • สถานีโทรทัศน์ช่อง 7
  • นักแสดงนำ
  • :
  • วงศกร ปรมัตถากร, อัษฎาพร สิริวัฒน์ธนกุล

คีตโลกา ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ร้อยตำรวจเอกภควัตสะดุ้งตื่นกลางดึก เนื่องจากฝันร้ายถึงเหตุการณ์ที่ยังจดจำติดตาในวัยเด็กขณะทานอาหารอยู่กับครอบครัว

พ่อ แม่ และพี่สาวของเขาถูกคนร้ายจ่อยิงอย่างโหดเหี้ยม โชคดีที่ตัวเขาซึ่งตอนนั้นหกขวบมุดลงไปใต้โต๊ะและมีชายหนุ่มพลเมืองดีเข้ามาช่วย แต่เขาคนนั้นกลับต้องมาถูกฆ่าตายเสียเอง

ตอนที่ 2

อัญมากลับเข้ามานั่งในโรงพักอย่างคนหมด อาลัยตายอยาก รำพึงรำพันเสียงแหบพร่าต่อหน้าภควัตว่าตนไม่มีบ้าน ไม่มีพ่อแม่ ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว...

เช้าขึ้น ภควัตเตรียมตัวออกเวรแต่ไม่ลืมปลุกหญิงสาวที่ยังนอนหลับสนิทให้แยกย้ายแล้วค่อยเจอกันใหม่ ส่วนจ่าเดชมาเริ่มงานเห็นไอ้อัญก็อดทำปากยื่นปากยาวไม่ได้ว่า ไปไหนไม่พ้นก็โรงพักเหมือนเดิม

อัญมาไม่พอใจ เถียงว่าตนไม่ได้อยากนอนที่นี่ แต่พอได้ยินจ่าเดชบอกว่าเธอเคยโดนจับมาหลายครั้งก็ชะงักเงียบไป ไม่อยากนึกถึงสภาพตัวเองในแบบไอ้อัญเอาเสียเลย

เจอกันตั้งแต่เมื่อวานตอนช่วยอัญมาขึ้นจากน้ำในคลองแต่จ่าเดชก็ยังไม่รู้ว่าภควัตเป็นตำรวจ จนกระทั่งหัวหน้าเรียกประชุมลับหลังจากพาอัญมาไปส่งบ้านในชุมชนบัวสวรรค์ซึ่งเป็นบ้านของไอ้อัญที่มีแม่อุบลขายไก่ทอด แวดล้อมไปด้วยเพื่อนบ้านและพ่อค้าแม่ขายที่รู้จักมักคุ้น แต่อัญมาทำท่ารังเกียจและไม่รู้จักใครสักคน

เมื่อรู้ว่าภควัตเป็นผู้กองแล้วยังต้องร่วมงานกันปราบปรามยาเสพติดชนิดว่าต้องเป็นคู่หูกัน จ่าเดชถึงกับหน้าเจื่อนและเกร็งขึ้นมาทันที แต่ภควัตหยิบยื่นไมตรีอย่างกันเองให้จ่าเรียกตนว่าไอ้น้องเหมือนเดิมก็ได้ ด้านอัญมาในร่างไอ้อัญลูกแม่อุบลกำลังแสดงท่าทีรังเกียจบ้านไม้โทรมๆ และเพื่อนบ้านปากจัด รวมทั้งนวยที่ขับมอเตอร์ไซค์รับจ้างกับจิ๊บพนักงานร้านสะดวกซื้อซึ่งเป็นเพื่อนรัก ทุกคนเลยเข้าใจว่าเธอตกน้ำแล้วสมองกระทบกระเทือนจนเพี้ยนไป

แม้ลูกสาวจะเปลี่ยนไปทั้งท่าทีและคำพูดคำจาแต่อุบลก็ไม่ได้เอะใจสงสัยใดๆเลย นอกจากคิดเหมือนคนอื่นว่าลูกคงเพี้ยนไปชั่วคราวเพราะตกน้ำ อีกไม่นานก็เข้าที่เข้าทาง

คุณหนูอัญมารับไม่ได้กับสภาพบ้านไม้ซอมซ่อในชุมชนแออัด ซ้ำยังมาพบอุปกรณ์เสพยานานาชนิดในห้องนอน ก็ยิ่งคับแค้นและกดดันที่สุดในชีวิต แต่ขณะเดียวกันภควัตที่กลับไปบ้านตัวเองก็เอาแต่ครุ่นคิดถึงคำบอกเล่าของหลวงพ่อที่ว่า คนเราทุกคนเกิดมาพร้อมกรรมติดตัว ต่อไปเขาจะต้องเจอกับเรื่องไม่คาดฝันเพราะกรรมที่ผูกพันกันมา

“ไอ้อัญ...เรื่องไม่คาดฝัน กรรมที่ผูกพัน...คือเธอหรือเปล่า” ภควัตพึมพำถามตัวเอง คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญที่เจอเธอ แต่แล้วความบังเอิญนี่เองทำให้นายตำรวจหนุ่มปิ๊งไอเดียหลังทราบจากจ่าเดชว่าไอ้อัญเป็นสายส่งยาให้นายวินิจหรือพี่บังพ่อของอธิคมที่เพิ่งออกจากคุก เขาหมายมั่นปั้นมือว่าเธอคนนี้จะช่วยให้ทีมของเขาเข้าใกล้ขบวนการค้ายาของสองพ่อลูกได้

ผ่านไปหนึ่งคืนสำหรับชีวิตใหม่ในชุมชนแออัด...

ยังไงอัญมาก็รับไม่ได้ ตื่นเช้ามาเธอขอเงินจากอุบลหนึ่งร้อยโดยไม่บอกว่าจะเอาไปเป็นค่าแท็กซี่กลับบ้านหลังใหญ่ที่สุขุมวิท ระหว่างทางเธอมีปัญหากับคนขับที่แกล้งอ้อมเส้นทางหวังโกงค่ามิเตอร์ เขาถูกจับได้ก็เลยทำโมโหกลบเกลื่อนไล่เธอลง โดยจอดรถปาดหน้ามอเตอร์ไซค์ของอธิคมที่ขับมาดีๆ

อธิคมไม่พอใจเดินมาต่อว่าหญิงสาวที่ลงจากแท็กซี่ เข้าใจว่าเธอสั่งให้จอดไม่ดูรถคันอื่น แต่พอรู้ความจริงและรอยเข็มตามแขนของเธอก็หรี่ตามองอย่างสนใจก่อนจะอาสาไปส่ง แต่เธอไม่ยินยอม รีบโบกมอเตอร์ไซค์รับจ้างจากไป

ooooooo

จ่าเดชได้รับคำสั่งจากผู้กองภควัตให้ตามตัวไอ้อัญโดยด่วน แต่พอมาถึงบ้านปรากฏว่าเธอไม่อยู่ อุบลดูร้อนรนและเป็นกังวลกลัวจ่าจะมาจับลูกสาวของตนเข้าคุกเลยพนมมือวิงวอนเป็นการใหญ่

“ไอ้อัญมันไปทำอะไรผิดหรือเปล่า จ่าอย่าจับลูกฉันเข้าคุกเลยนะ ฉันมีลูกของฉันอยู่คนเดียว จ่าจะเอาเงินเท่าไหร่ฉันจะหามาให้”

“เฮ้ยๆ อย่ามาติดสินบนกับข้า ข้าเป็นตำรวจน้ำดี ไม่โกง ไม่กิน ไม่คอร์รัปชัน แล้วอย่ามาเที่ยวไปติดสินบนกับตำรวจล่ะ ทำผิดก็ต้องว่าไปตามผิด ไม่ใช่เอาเงินล้างผิด”

“ขอโทษเถอะจ่า ฉันกลัวจริงๆ จ่าอย่าจับไอ้อัญลูกสาวฉันเลยนะ”

จ่าเดชเงียบไปด้วยความสงสารอุบลที่ดูร้อนรนเป็นห่วงลูกสาวจริงๆจังๆ

ooooooo

อัญมาเปลี่ยนใจไม่กลับไปที่บ้านแต่บ่ายหน้ามาบริษัทของจิรายุ และได้เจอเขาอยู่กับอนุรุทซึ่งเป็นทั้งเลขาและคู่รักอยู่ในห้องทำงานสองต่อสอง

สองหนุ่มมองหญิงสาวที่ละม้ายคล้ายอัญมา แต่สภาพซ่อมซ่อดูยังไงก็ไม่ใช่คุณหนูไฮโซผู้เย่อหยิ่ง จึงมีคำถามขึ้นมาว่าเธอเป็นใคร ใครปล่อยให้เธอขึ้นมา

อัญมาแสดงสีหน้าท่าทีไม่พอใจอนุรุทอย่างแรง แนะนำตัวเองคืออัญมาตัวจริงเสียงจริง

“คุณหนูอัญมา...สารรูปยังกับตกบ่อเกรอะ กทม.เนี่ยนะ”

“ฉันไม่ได้มาหาแก ไม่ต้องมาสะเออะตอบ แล้วก็ไปห่างๆแฟนฉัน”

อนุรุทแตกตื่นตกใจ จิรายุลุกพรวดทันที ถามเธอว่าพูดบ้าอะไร ใครแฟนเธอ

“ใช่สิ คุณมีรสนิยมที่บอกใครไม่ได้ ต้องปิดเป็นความลับเพราะกลัวคนในสังคมจะไม่ยอมรับ”

“เธอเป็นใครกันแน่”

“ฉันก็เป็นคนที่เคยโง่เพราะหลงรักผู้ชายอย่างคุณ แต่ที่มาเนี่ยไม่ได้มาขอความรักคืนหรอกนะ จะมาขอให้ช่วยในฐานะเพื่อน”

“ฉันไม่เคยมีเพื่อนอย่างเธอ”

อัญมาโกรธจัด ตวาดใส่จิรายุให้บอกมาว่าเขาเป็นผัวหรือเป็นเมียอนุรุท...สองหนุ่มได้ฟังถึงกับสะดุ้งวาบ ถามเป็นเสียงเดียวกันว่าเธอรู้ได้ยังไง
ทันใดประตูห้องทำงานเปิดออก สุคนธรสก้าวเข้ามาเห็นด้านหลังอัญมา คิดว่าเป็นพวกชอบมารับบริจาคเงินเลยพูดโพล่งขึ้นมา สร้างความโมโหโกรธาให้อัญมาถึงขั้นด่ากลับแรงๆ

“ฉันไม่ได้มาขอทาน ตาต่ำไม่เคยเปลี่ยนเลยนะสุคนธรส”

“แกเป็นใคร...ว้าย! หน้าคล้ายยายอัญมาเจ้าหญิงนิทรา”

“จำฉันไม่ได้หรือไง คุณหนูอัญมาคนที่เธออิจฉา อยากดีอยากเด่นกว่าแต่ก็ทำไม่ได้ ไม่เคยชนะฉันไงล่ะ”

“มันพูดบ้าอะไร สภาพผ้าขี้ริ้วอย่างแกน่ะเหรอที่ฉันจะอิจฉา”

“ฉันรู้จักเธอดี เพราะฉันคืออัญมาเพื่อนคนเดียวที่เธอมี”

“ตายแล้ว โจรเดี๋ยวนี้มันร้ายจริงๆ นี่คงไปทำศัลยกรรมหน้าเลียนแบบพวกไฮโซหวังสวมรอยเที่ยวตกทองชาวบ้านล่ะสิ จะบอกให้นะ นังคุณหนูอัญมาที่แกอุตส่าห์ไปทำหน้ามาให้เหมือนน่ะ มันนอนเป็นผักเน่าไม่รู้จะตื่นมาชาติไหน เชอะ ฆ่าตัวตายประชดความรัก พ่อขัดขวางไม่ให้แต่งงาน...สมน้ำหน้า”

สามคนประสานเสียงหัวเราะเยาะหยัน อัญมามองด้วยสายตาเจ็บใจ

“โชคดีจริงๆที่ฉันได้เห็นความคิดทุเรศๆของเธอนะสุคนธรส แต่มันเป็นโชคร้ายของสารวัตรกฤษณ์ที่กำลังจะแต่งงานกับผู้หญิงอย่างเธอ”

“หยุดนะ นี่แกคงเที่ยวเซิร์จข่าวฉันมาจากกูเกิ้ล เซเลบคนดังอย่างฉันใครๆก็รู้จัก นักข่าวตามสัมภาษณ์ ลงข่าวทุกวัน”

“ตามสัมภาษณ์หรือว่าจ่ายเงินซื้อสื่อให้เขามาทำข่าวกันแน่ พยายามโปรโมตตัวเองทั้งๆที่ไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง เรียนก็ไม่จบ ทำงานก็ไม่เป็น ความสามารถพิเศษอย่างเดียวคือสอดส่ายสายตาควานหาผู้ชายรวยๆแต่ฉลาดน้อย แล้วก็จิกมาเป็นสามี”

โดนด่าแสบไปถึงทรวง! สุคนธรสโกรธจัดกรี๊ดกระจายก่อนจะโผนเข้าตบหน้าอัญมาสุดแรงเกิด ขณะที่อนุรุทกับจิรายุทนไม่ไหวผลักไสเธอออกจากห้องแล้วเรียก รปภ.มาลากตัวแถมขู่ด้วยว่าถ้ามาอีกให้เรียกตำรวจมาจับได้เลย

“ที่นี่มันที่ของคนมีการศึกษา มีเงิน สภาพทุเรศอย่างแกอย่าเสนอหน้าโผล่เข้ามาอีก” เสียงสุคนธรสด่าไล่หลังอัญมาที่โดน รปภ.ลากตัวไป

อัญมาสุดแสนเจ็บใจ หันมาตะโกนตอบโต้ “นี่สินะธาตุแท้ของพวกเธอ ไม่มีเพื่อนแท้ มีแต่ความริษยา พร้อมจะเหยียบย่ำกันตลอดเวลา”

เมื่อโดน รปภ.เหวี่ยงออกมาจากบริษัท อัญมามืดแปดด้านไม่มีที่ไป เธอตัดสินใจกลับมายังสะพานซึ่งเป็นสถานที่ที่ทำให้ชีวิตเธอเกิดจุดเปลี่ยนที่ไม่สามารถรับได้

อัญมายืนบนสะพานมองผืนน้ำกว้างเบื้องล่าง กล่าวกับตัวเองเสียงแหบแห้งน่าเวทนา

“ฉันไม่ใช่คุณหนูอัญมา ที่นี่ฉันคือไอ้อัญเด็กติดยา มีแม่ขายไก่ทอด บ้านอยู่ในชุมชนแออัด วิญญาณเธออยู่ไหนไอ้อัญ...กลับมาสิ กลับมาร่างของเธอ เธอต่างหากที่อยากตายไม่ใช่ฉัน”

พลันมีลมพัดแรง อัญมารู้สึกหนาววาบจนต้องยกสองแขนกอดตัวเอง

“หรือว่าเธอตายไปแล้ว วิญญาณเธอจะไม่กลับมาแล้ว...ไม่นะ แล้วฉันล่ะ ฉันจะกลับไปร่างของฉันยังไง...ฉันตกน้ำ”

เธอมองความลึกของน้ำแล้วอยากจะโดดลงไป แต่ทันใดคำพูดเตือนสติของภควัตกระตุกใจขึ้นมา

“ไม่ว่าร่างไหน ไอ้อัญหรือคุณหนูอัญมา ตอนนี้เธอก็มีชีวิต จำไว้ เราต้องทำชีวิตวันนี้ให้ดีที่สุด ในเวลาที่เรายังมีลมหายใจ”

อัญมาได้คิดถอยห่างจากสะพาน บอกตัวเองก่อนวิ่งพรวดออกไปจากตรงนั้นอย่างไม่ยอมแพ้โชคชะตา

“ไม่! ฉันจะไม่ยอมตาย ฉันจะต้องหาทางกลับไปใช้ชีวิตคุณหนูอัญมาของฉัน ฉันไม่ได้เกิดมาเป็นไอ้อัญ”

ooooooo

จ่าเดชตามหาไอ้อัญตั้งแต่สายยันเย็นก็ยังไร้วี่แวว ขณะเดียวกันนั้นผู้กองภควัตปลอมตัวไปสอดส่องแถวค่ายมวยของวินิจ แล้วก็ได้เห็นอธิคมตัวเป็นๆ มันยังไม่ตายอย่างที่มีข่าวลือออกมา

อธิคมจอดรถหน้าค่ายแล้วส่งกุญแจให้ลูกน้องของพ่อที่ชื่อเก้าสั่งให้เอารถไปล้าง แต่เก้าตาไวเห็นคนหลังพุ่มไม้จึงอาสาไปดูเอง ภควัตเลยต้องจรลีออกจากตรงนั้น ทำให้อธิคมเห็นเต็มตาร้องสั่งลูกน้องในค่ายช่วยกันจับตัวมันมาให้ได้

โชคดีภควัตหนีรอดไปได้ พอรู้จากจ่าเดชว่ายังหาไอ้อัญไม่เจอก็สั่งการเร่งรัดไปอีกครั้ง...เวลานั้น อัญมาในร่างไอ้อัญจำใจกลับมาที่บ้านอุบลอย่างคนไม่มีที่ไป เธอทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกเก่าๆ เหนื่อยจนหมดความรังเกียจ

สักครู่ สัญชัยผลักประตูเดินเซเข้ามาในห้อง ทำเธอสะดุ้งตกใจถามเสียงแข็งว่าแกเป็นใคร

“ได้ข่าวว่าเอ็งตกน้ำตกท่าจนเพี้ยน ท่าจะจริง”

“แกเป็นใคร เข้ามาทำไม”

“โธ่...เอ็งลืมพ่อเลี้ยงสุดที่รักของเอ็งซะแล้วเหรอไอ้อัญ ให้ข้าช่วยเตือนความจำนะว่าเราพ่อเลี้ยง ลูกเลี้ยงรักกันขนาดไหน”

สัญชัยเดินเซเพราะเมาเหล้าเข้ามาใกล้ พยายามจะลูบไล้เนื้อตัวลูกเลี้ยงแต่เธอร้องกรี๊ด ปัดป้องอย่างขยะแขยง แต่อีกฝ่ายก็ยังไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งโดนเธอผลักกระเด็นไปชนตู้เสื้อผ้าแล้วของหล่นลงมาใส่หัวดังโครม

อุบลกลับมาจากขายไก่ทอดได้ยินเสียงลูกสาวกรีดร้องว่าปวดท้อง เธอวิ่งพรวดเข้ามาเห็นไอ้อัญสั่นไปทั้งตัว ดิ้นทุรนทุราย ส่วนสัญชัยยืนละล้าละลัง

“ไอ้สัญชัย แกทำอะไรลูกฉัน”

“ข้าไม่ได้ทำอะไรนะเว้ย ไอ้อัญต่างหากเป็นบ้า ชักดิ้นชักงอของมันเอง”

“ไอ้ตอแหล ไอ้หน้าด้าน เอ็งไม่ทำแล้วลูกข้าจะเป็นอย่างนี้ได้ยังไง”

อุบลเข้ามาจับไหล่อัญมาแต่โดนเธอสะบัดหนี สั่งไม่ให้ยุ่ง เธอไม่ใช่แม่ของตน...สัญชัยได้ทีพูดโพล่งว่าเห็นไหม ลูกเธอมันตกน้ำจนเป็นบ้า

จิ๊บตั้งใจแวะมาหาเพื่อนเห็นสภาพก็รู้ทันทีว่ากำลังลงแดง อุบลได้ฟังโผเข้ากอดประคองลูกสาวทั้งน้ำตา ขณะที่อัญมากรีดร้องว่าไม่จริง ตนไม่ได้ติดยา...

อัญมาวิ่งกระเซอะกระเซิงออกจากบ้านไปที่สะพาน จ่าเดชเห็นหลังไวๆรีบโทร.บอกภควัต...เขาเลยมาช่วยเธอทันเวลา ช้อนร่างเธอที่กำลังดำดิ่งลงสู่ผืนน้ำกลับขึ้นมา ท่ามกลางเสียงปรบมือของไทยมุงที่พากันลุ้นระทึก

อัญมาคิดตื้นๆอย่างคนไม่มีทางออก เธอคิดว่าการกระโดดลงน้ำในจุดเดิมที่เกิดเหตุน่าจะทำให้เธอได้กลับสู่โลกเดิมของคุณหนูอัญมา แต่กลายเป็นว่าทุกอย่างคงเดิม แถมเธอยังโดนภควัตตำหนิอย่างเคืองๆ

“จะโดดน้ำตายอีกกี่รอบฮึ ไอ้อัญ แล้วทำไมฉันต้องช่วยแกไว้ทุกรอบด้วยเนี่ย”

ผ่านไปอีกครู่ ภควัตส่งข่าวจ่าเดชว่าเจอไอ้อัญแล้วแต่ยังพากลับไปบ้านไม่ได้ มีธุระสำคัญต้องคุยกับเธอ ให้จ่าบอกแม่ของเธอไปก่อน บอกอะไรก็ได้ที่เขาจะไม่เป็นห่วงลูกสาว

จ่าเดชปฏิบัติตามอย่างเร่งด่วน บอกอุบลให้หมดห่วงว่าไอ้อัญไม่ได้โดนจับ แต่อุบลอยากรู้ว่าลูกตนหายไปไหน นวยนั่งอยู่ด้วยข้างจิ๊บ ปากไวว่าเจ๊อัญโดนอุ้มฆ่าหรือเปล่า?

“ไอ้นวย ปากไอ้ด่างนะ เดี๋ยวคนโดนอุ้มจะเป็นเอ็ง ข้าไม่ได้เอาตัวไอ้อัญไปไหนโว้ย”

“แล้วมันอยู่ไหน” จิ๊บคาดคั้นจ่าเดช

สัญชัยอยู่ในบ้าน เยี่ยมหน้าออกมามอง พอจ่าเดชหันไปเห็นก็ร้อนตัวปฏิเสธพัลวัน

“ข้ายังไม่ได้ทำอะไรไอ้อัญมันเลยนะ เห็นไอ้อัญมันส่งเสียงตึงตัง ก็เป็นห่วงเลยเข้าไปดู เห็นมันชักดิ้นชักงอ พอจะเข้าไปช่วย นังอุบลมันก็เข้ามาพอดี”

“ไม่ต้องเล่าเท้าความมาตั้งแต่ปากซอยหรอกสัญชัย ฉันรู้เรื่องหมดแล้ว ไม่ต้องห่วงกันนะ ตอนนี้ไอ้อัญมันอยู่ในที่ปลอดภัย”

“ก็ที่ไหนล่ะจ่า” อุบลรุกเร่ง

“เออน่า ไม่ต้องเซ้าซี้ บอกว่าปลอดภัยก็คือปลอดภัย”

“ก็ทำไมบอกไม่ได้เล่า ป้าอุบลแกก็เป็นแม่เจ๊เค้า” นวยขัดใจเป็นบ้า แต่จ่าเดชยังมีหน้าบอกว่าความลับ จิ๊บหงุดหงิดลุกพรวดทันที “ลับเลิบอะไร ฉันไม่สนแล้ว จ่าจับไอ้อัญไปที่โรงพักใช่มั้ย ไปน้าอุบล ไอ้นวย ไปเอาตัวไอ้อัญออกมา”

“หยุด! หยุดแล้วถอยกลับไป อย่าให้จ่าเดชเดชาอารมณ์เสียกว่านี้ ฟังกันมั่งสิวะ ใครไม่ฟังข้าจับยัดให้นอนคุกหมดทั้งบ้านวันนี้แหละ”

ฟังคำขู่ขึงขังจริงจังของจ่าเดชแล้วทั้งสามคนชะงัก หยุดชักแถวกันทันที

ooooooo

ค่ำนั้น ภควัตพาไอ้อัญเข้ามาที่บ้านอย่างเงียบเชียบ แต่แล้วเรื่องเกือบแดงเพราะสาวใช้คนหนึ่งแอบเห็นแล้วไปบอกขวัญอนงค์ที่บ้านใหญ่

ขวัญอนงค์ทำทีเป็นห่วงเป็นใยมาชวนภควัตคุยเรื่องอาหารการกินแล้วพยายามจะขึ้นไปที่ห้องให้ได้ แต่อีกฝ่ายไม่ยอม เธอเลยล่าถอยกลับไปอย่างหงุดหงิด ฟ้องวรจันทร์ว่าภควัตต้องซ่อนผู้หญิงไว้ในบ้านแน่ๆ

“ตายจริง พากันมาดึกๆดื่นๆ ผู้หญิงแบบไหนกัน”

“เสียดาย น้องหาไม่เจอ”

“ใจเย็นๆลูก ดึกแบบนี้พี่วัตเขาอาจจะคิดว่าเราไปยุ่มย่าม แต่ถ้าพรุ่งนี้เช้าผู้หญิงคนนั้นยังอยู่ เราต้องได้เห็นหน้าแน่ๆ”

ขณะสองแม่ลูกที่บ้านใหญ่คาดเดาด้วยความสงสัย ภควัตกำลังอุ้มอัญมาวางบนเตียงในห้องนอน ก่อนจะเอาผ้าเย็นมาเช็ดหน้าและแขนให้เธออย่างเบามือ

“อย่าสลบจนฟื้นไปเป็นคุณหนูอัญมาอย่างที่แกโม้นะไอ้อัญ”

ความเย็นจากผ้ากระทบใบหน้าทำให้อัญมาค่อยๆได้สติ ลืมตาเห็นชายหนุ่มและห้องสวยเรียบหรูก็แปลกใจ

“นาย...เดี๋ยวนะ ฉันไม่ได้ฟื้นมาในชุมชน แสดงว่าฉันกลับมาที่ไหนสักแห่งโลกของฉันแล้ว แต่ทำไมฉันยังเห็นหน้านายอยู่”

“มันก็แสดงว่าแกยังอยู่ที่โลกใบเดิมของแกไงไอ้อัญ”

อัญมาลุกพรวดยืนข้างเตียง มองไปรอบห้องถามว่าที่นี่ที่ไหน

“บ้านฉัน”

“คิดอะไรกับฉันใช่มั้ย ถึงพามาบ้าน อย่าคิดว่าทำมิดีมิร้ายกับคนอย่างฉันได้ง่ายๆนะ”

“จะร้องให้คนช่วยใช่มั้ย หรือจะแจ้ง 191 เลือกเอา ฉันจะได้เตะแกพ้นรั้วเดี๋ยวนี้เลย”

“อย่าเพิ่ง ฉันยังไม่อยากกลับไปนอนในบ้านโกโรโกโสนั่น ยังไงบ้านนายก็ดีกว่าตั้งเยอะ เออ แล้วนายพาฉันมาที่นี่ทำไม”

“ฉันชื่อภควัต...”

“อ้อ...ใช่ เพื่อนจ่าเดช นายเป็นจ่าเหรอ”

ภควัตสวนทันควันว่าผู้กอง เธอเลยทำเสียงแหลมประชดประชันก่อนถามว่ามีอะไรก็พูดมา

“วันหลังอย่าคิดฆ่าตัวตาย”

“ฉันไม่ได้โดดน้ำฆ่าตัวตาย ฉันปวดท้อง มันปวดจนแทบตาย แล้วฉันก็ร่วงลงไป”

“แล้วยังปวดอยู่หรือเปล่า”

“หายแล้ว” เธอตอบไปแล้วเห็นแววตาเขาอ่อนโยนลง จึงเล่าเรื่องจริงให้ฟัง “มีผู้หญิงที่หน้าเหมือนฉัน เขานอนเป็นคุณหนูอัญมาอยู่ที่โรงพยาบาล” ภควัต

เบือนหน้าหนีทำท่าจะลุกขึ้น เธอรีบสกัดเอาไว้ “ฉันไม่ได้โกหก ฉันไปเห็นด้วยตาตัวเองมาแล้ว ถ้าฉันมีฝาแฝดล่ะ”

ตอนที่ 3

อัญมาแกล้งไม่สบายสองมือกุมท้องอยู่ต่อหน้าอธิคมที่ถือเงินจ้องมองอย่างจับผิด

“ฉันไม่ได้เบี้ยว แต่มันปวดท้อง เลยนั่งพัก พอค่อยยังชั่วก็รีบมา”

ตอนที่ 4

หลังจากตำหนิสารวัตรกฤษณ์ไปแล้ว ผู้การจักรภพเรียกประชุมทีมงานของตนอีกครั้งภายในฐานลับ...ทันทีที่ทราบว่าใครคือเสี่ยใหญ่ ผู้การก็รับปากผู้กองภควัตว่าตนจะเก็บชื่อมันเป็นความลับสุดยอด จะมีแค่หัวหน้าปฏิบัติการลับชุดนี้กับเขาเท่านั้นที่รู้

อธิคมพาอัญมาไปส่งบ้านแล้วเจอแอนนี่เข้าอย่างจัง แอนนี่แสดงความหึงหวงเขา ต่อปากต่อคำกับอัญมาจนเกือบจะวางมวยถ้าอธิคมไม่กำราบเธอเสียก่อน

ส่งอัญมาถึงบ้านแล้วอธิคมขอตัวกลับทันที อุบลและจิ๊บแสดงความเป็นห่วงอัญมาหรือไอ้อัญ แต่นวยกลับมองเธอแปลกๆ พร้อมกับตั้งข้อสังเกต

“มันยังไงน่ะเจ๊ มาลากตัวไป แล้วก็มาส่ง มียิ้มให้ด้วย”

“ไม่ยังไงหรอกไอ้นวย ก็อย่างที่แกเห็น ฉันทำงานกับพี่บัง...กับลูกชายพี่บัง”

“ไอ้อัญ ที่แม่ขอร้องอย่าไปยุ่งกับพวกค้ายา ทำไมเอ็งไม่ฟัง”

“ฉันมีเหตุผล แต่ยังบอกใครไม่ได้ตอนนี้...อย่าเพิ่งถามอะไรฉันอีก ฉันคิดดีแล้วทุกอย่างที่ทำลงไป ทำอย่างมีสติ มีเหตุผล ไม่ใช่ทำเพราะเป็นไอ้อัญขี้ยาคนเดิม”

อัญมาพูดเป็นงานเป็นการแล้วเดินเข้าบ้าน ทั้งสามคนมองตามและบ่นกันไปมาด้วยความประหลาดใจ

“ฉันว่าเจ๊อัญคนนี้แกไม่เหมือนก่อนตกน้ำเลยนะ ดูฉลาด ดูใจแข็ง ดูเป็นสาวมั่น มีความคิดเป็นของตัวเอง”

“หรือว่าผีเข้า” จิ๊บโพล่งขึ้น นวยเลยประชดเข้าให้ว่าคิดได้นะเจ๊ “ก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรนี่หว่า อยู่ๆก็ประหลาด พูดกันไม่รู้เรื่อง”

“ไอ้อัญมันไม่เรียกข้าว่าแม่เหมือนเดิม”

“จริงเหรอ น้าอุบล”

“มันไม่เรียกข้าว่าแม่ มันทำท่าแปลกๆเหมือนเกลียดข้า แต่ช่างเถอะ มันอาจจะบ้าๆบอๆ สมองเสื่อมเพราะตกน้ำ แต่ข้าก็ไม่ถือหรอก เพราะยังไงข้าก็เป็นแม่มันอยู่ดี”

อุบลยิ้มจางๆ จิ๊บกับนวยได้แต่มองด้วยความสงสาร...ฝ่ายอัญมาพอเข้าห้องก็ทิ้งตัวลงนอนหน้านิ่วคิ้วขมวด สงสัยว่าทำไมอธิคมถึงดีกับตนนัก แถมยังสัญญาจะปกป้องเธอด้วย

“ทำไมต้องทำท่าแปลกๆกับฉันด้วย กะจะจับพิรุธฉันให้ได้ล่ะสิอธิคม อย่านึกเลยว่าคนอย่างคุณหนูอัญมาจะตามไม่ทัน” อัญมาด่วนสรุป โดยไม่รู้ว่าอธิคมหลงรักเธอเข้าให้แล้ว

ooooooo

เมื่อคืนภควัตกลับไปนอนที่บ้าน พอเช้าขึ้นเขาตกใจตื่นเมื่อขวัญอนงค์เข้ามาในห้องเงียบเชียบแล้วมายืนจ้องหน้าในระยะประชิด ห่างกันแค่คืบ

อารามตกใจทำให้ผู้กองหนุ่มกระถดตัวถอยหนีจนตกเตียงลงไปนอนแอ้งแม้งที่พื้น ขวัญอนงค์เห็นแล้วสนุกใหญ่ หัวเราะเอิ๊กอ๊ากก่อนแซวว่า

“อะไรกันคะพี่วัต กลัวน้องขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“ลงไปข้างล่างดีกว่าครับคุณน้อง”

“น้องเป็นห่วงเห็นพี่วัตตื่นสายกว่าปกติเลยขึ้นมาดูว่าจะไม่สบายหรือเปล่า น้องมาทำอาหารเช้าไว้ให้แล้ว รีบลงไปทานเถอะค่ะ”

ขวัญอนงค์เข้าไปดึงแขนภควัตอย่างสนิทสนม

พากันลงไปที่โต๊ะอาหารซึ่งมีแซนด์วิชกับกาแฟหอมกรุ่น

“เมื่อคืนกลับดึกเหรอคะ ไปไล่จับผู้ร้ายที่ไหนมาคะ” ขวัญอนงค์ชวนคุย

“ก็ทั่วๆไปน่ะครับ”

“ต้องมีความลับกับน้องด้วย”

ภควัตยิ้มแห้งๆ รีบเปลี่ยนเรื่องถามเธอว่า วันนี้ไม่ออกไปช็อปปิ้งที่ไหนเหรอ

“เบื่อแล้วค่ะ อยากอยู่บ้านอ่านหนังสือบ้าง คุณพ่อจะให้น้องไปช่วยงานที่พรรค น้องก็เลยต้องเตรียมตัว ทำการบ้านหาข้อมูล”

“ดีครับ คุณน้องต้องช่วยงานคุณลุงได้มากแน่ๆ” ภควัตจิบกาแฟแล้วลุกขึ้นบอกว่า “พี่อิ่มแล้ว ขอบคุณมากนะครับสำหรับอาหารเช้า”

“จะไปทำงานแล้วหรือคะ”

“ครับ ช่วงนี้มีประชุมทุกวัน”

“คุณพ่อกับคุณแม่เป็นห่วงพี่วัตมากนะคะ ท่านอยากเจอพี่วัต”

ภควัตนิ่งมองแล้วเปลี่ยนใจ ตามขวัญอนงค์ไปพบลุงกับป้าที่บ้านใหญ่

“ป้าให้ยายน้องไปตามวัตมาเพราะมีเรื่องสำคัญมากจ้ะ” วรจันทร์กรุยทางก่อนส่งสายตาให้สามีพูดต่อ

“ลุงทำเรื่องไปที่ท่านอธิบดีแล้วนะ ขอตัววัตมาช่วยงานลุง”

“คุณลุงครับ ผมเข้าใจความหวังดีของคุณลุงกับคุณป้า แต่ขอให้ผมได้เลือกทำงานที่ผมรักก่อนได้ไหมครับ”

“วัต สงสารป้าเถอะ ทุกวันนี้ป้าต้องนั่งเป็นห่วงทุกครั้งที่วัตไม่กลับบ้าน”

“ผมจะระวังตัวครับ”

“วัตระวัง แต่พวกผู้ร้ายมันไม่คิดอย่างวัต”

“คุณป้าเคยภูมิใจเมื่อผมจบโรงเรียนนายร้อยนี่ครับ คุณป้าอุตส่าห์ส่งเสียผมจนผมได้เป็นตำรวจสมใจ ผมไม่เคยลืมสีหน้าของคุณป้าในวันนั้นเลย”

เรื่องย่อละคร คีตโลกา

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“อ๋อม” จับคู่ “โบว์” บู๊เดือด แอ็กชันดราม่า “อินทรีแดง”
20 ต.ค. 2562

08:01 น.