ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"


สัญชัยเจ้าเล่ห์จับตัวพวกอุบลไว้ได้แต่ไม่ยอมบอกอธิคม ตั้งใจจะรอให้อัญมาติดต่อมาก่อนแล้วรวบตัวเธอไปเอาเงินรางวัลจากอธิคม คาดหวังว่าอย่างน้อยต้องเรียกร้องได้มากกว่าหลักแสนเป็นแน่แท้

เมื่อไม่เห็นวี่แววว่าสัญชัยจะได้เบาะแส อธิคมสั่งให้เก้าไปดูที่บ้านอุบลว่ามีใครอยู่บ้าง เก้าเลยสบโอกาสออกข้างนอกเพื่อสืบค้นหาพวกอุบลที่ภควัตบอกว่าอัญมาเป็นห่วงมาก แล้วตอนนี้เขาก็ต้องโกหกเธอเพื่อไม่ให้เป็นกังวลจนไม่ยอมอยู่เฉย

ด้านกฤษณ์ที่ถูกสุคนธรสสาดหน้าด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำแล้วหนีไป โชคดีดวงตาไม่เป็นไรเพราะรีบปฐมพยาบาลเบื้องต้น แต่ผิวหนังบริเวณใบหน้าแดงก่ำปวดแสบปวดร้อนแทบทนไม่ไหว ยิ่งเพิ่มความแค้นให้เขาอีกเท่าทวีคูณ ทั้งกลัวสุคนธรสจะเอาความลับของตนไปเปิดโปง จึงโทร.สั่งลูกน้องคนหนึ่งให้ติดตามตัวเธอ

โรจน์รับคำสั่งจากกฤษณ์แล้วมุ่งหน้าไปที่บ้านวรจันทร์ ปรากฏว่าสุคนธรสมาที่นี่จริงๆ เธอพยายามจะขอ รปภ.เข้าไปในบ้านแต่ไม่สำเร็จ ก็เลยถอยออกมาด้วยท่าทีฮึดฮัดก่อนจะเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่จงใจโชว์ปืนที่เอวให้เธอเห็น ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาต้องเป็นลูกน้องของกฤษณ์

กฤษณ์ไม่ได้สั่งโรจน์ทำร้ายสุคนธรส แต่ให้จับตาคอยข่มขู่เธอให้กลัวจะได้ไม่กล้าปูดความลับของเขากับใครๆ โดยเฉพาะภควัต

ฝ่ายเก้าที่มาด้อมๆมองๆหน้าบ้านอุบลก็ไม่พบเห็นใครสักคน เพราะสัญชัยปิดปากทุกคนแถมยังใช้มีดจ่อคออุบลจนจิ๊บกับนวยไม่กล้าขยับแม้แต่นิดเดียว ขณะที่เก้ายังป้วนเปี้ยนวนเวียนอยู่นั้นเจ๊ว่านกับแอนนี่ผ่านมาเห็น สองแม่ลูกคนละสายเลือดพอรู้จากเก้าว่าอธิคมกลับมาก็เริงร่าลั้นลา เจ๊ว่านสนับสนุนให้แอนนี่ไปพลีกายรับใช้อธิคมแล้วขอเงินมาใช้จ่าย แต่พอไปถึงเธอกลับโดนอธิคมผลักไสด้วยความหงุดหงิดรำคาญ

แอนนี่ด่าทออธิคมว่าหลงอัญมาหัวปักหัวปําก่อนกลับออกมาด้วยความเจ็บใจ กำลังจะเดินผ่านบ้านอุบลเห็นสัญชัยโผล่ออกมาก็เลยตะโกนเรียกโหวกเหวกว่าจ่าเดชถามหา สัญชัยระแวงจะมีคนรู้ว่าตนขังพวกอุบลไว้จึงรวบตัวแอนนี่ลากเข้าบ้านไปอีกคน

เพราะนิสัยไม่ยอมคนทำให้แอนนี่มีปากเสียงกับสัญชัย สองคนด่าทอกันเอ็ดอึงต่อหน้าพวกอุบลที่โดนมัด ที่สุดสัญชัยโกรธจนทนไม่ไหวลากแอนนี่เข้าห้อง แต่เธอฮึดสู้เลยถูกเขาบีบคอก่อนลงมือข่มขืนทั้งที่ไม่รู้ว่าเธอสิ้นใจ จนกระทั่งสุขสมอารมณ์หมายแล้วถึงกับตาเหลือกลาน รีบดึงผ้าปูที่นอนห่อศพเธอ

พวกอุบลรู้ชะตากรรมของแอนนี่แต่ไม่สามารถช่วยได้ กระทั่งภควัตกับจ่าเดชเดินผ่านหน้าบ้านได้ยินเสียงแปลกๆเหมือนมีคนอยู่ข้างในจึงพรวดพราดเข้ามา แต่สัญชัยว่องไวกระโดดหนีลงทางหน้าต่าง ภควัตวิ่งไล่กวดทั้งที่ยังเจ็บขา ส่วนจ่าเดชช่วยแก้มัดให้พวกอุบลก่อนจะกรูกันตามมา

สัญชัยจวนตัวแย่งปืนจากภควัตหมายกำจัดเขาให้สิ้นชื่อ แต่เวรกรรมติดจรวดจริงๆ ปืนลั่นใส่สัญชัยตายคาที่ตามแอนนี่ไปอีกคน เจ๊ว่านทราบเรื่องแอนนี่ถูกสัญชัยฆ่าตายก็รีบมาดูศพแล้วร้องไห้คร่ำครวญราวกับสูญเสียลูกสาวในไส้ พวกอุบลแม้ไม่เคยญาติดีกับแอนนี่ แต่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ก็อดใจหายไม่ได้

ภควัตไม่ปรากฏตัวแต่ส่งสัญญาณให้จ่าเดชพาพวกอุบลออกจากที่เกิดเหตุมาเจอกันก่อนจะพาไปพบอัญมาที่บ้านของตน เสร็จแล้วเขาแยกตัวไปพบท่านรองจักรภพในฐานลับ จึงทราบเรื่องจากท่านว่าเก้าเพิ่งส่งข่าว อธิคมออกไปพบวินิจแต่ไม่ได้ยินว่าคุยอะไรกัน

ขณะที่ภควัตไม่อยู่ อัญมาฟังเรื่องราวน่าสลดที่เกิดขึ้นกับแอนนี่และสัญชัยจากพวกอุบล เธอเวทนาแอนนี่ถึงขนาดจะเอาเงินเก็บที่มีไม่มากไปช่วยงานศพ

“ฉันร่วมด้วยนะ สงสารมัน ให้กัดกันมาแค่ไหนก็อดใจหายไม่ได้” จิ๊บเอ่ยเสียงอ่อยอัญมาถอนใจแล้วลุกขึ้นยืนมองไปข้างนอก บ่นอย่างเคืองๆภควัตที่โกหกปกปิดเรื่องทั้งสามคนหายไป

“เขาห่วงเจ๊ไง กลัวเจ๊กระทบกระเทือนใจ คิดมาก ผู้กองรีบตามไปช่วยพวกเราจนได้”

“แต่ชีวิตแม่ แกแล้วก็จิ๊บนะ สามชีวิตที่ต้องเดือดร้อนเพราะฉัน ถ้าหาแม่กับพวกแกไม่เจอ เกิดสัญชัยมันทำอะไรลงไปก่อนที่ผู้กองจะไปถึง”

“อย่าซีเรียสเลยอัญ ยังไงเราก็รอดมาได้แล้วเพราะผู้กองภควัต”

“ผู้กองคงไม่อยากทำแบบนี้หรอก แต่แกกับเขาก็เพิ่งรอดออกมาจากในป่า แถมยังเจ็บ แม่ว่าเราต้องดูที่เจตนาของเขา เขาปิดบังไว้เพราะเขาห่วงแก”

ทุกคนพยายามอธิบายแต่อัญมาสีหน้าท่าทียังไม่หายเคืองภควัต เดินออกไปยืนเหม่อมุมหนึ่งในบ้าน อุบลตามมาคุยกันประสาแม่ลูก

“อย่าโกรธผู้กองเลยนะอัญ เขารัก เขาหวังดีกับเอ็งจริงๆ แม่รู้...แต่ผู้กองกับเราก็ต่างกันเหลือเกิน” อุบลหักมุมเสียจนอัญมาชะงัก “บ้านช่องเขาใหญ่โตมีฐานะ เรามันแค่คนทำมาหากินไปวันๆ”

“ผู้กองไม่ได้รังเกียจคนจนอย่างเรานะแม่”

“ตัวเขาไม่รังเกียจ แล้วครอบครัวเขาล่ะ”

อัญมานิ่งไปเพราะรู้อยู่แก่ใจเรื่องวรจันทร์และขวัญอนงค์ไม่ชอบตนเองเท่าไหร่

“ลูกหลานรัฐมนตรีจะมารักชอบจริงจังอะไรกับคนอย่างเรา ไม่ใช่ว่าเอ็งไม่ดี แต่เอ็งมันคนมีประวัติ เอ็งเคยติดยา ต่อให้เอ็งรักชอบกับผู้กองแค่ไหน แม่ว่าผู้ใหญ่ของเขาก็ทำใจไม่ได้หรอก ที่ผ่านมาได้ใกล้ชิด ได้ช่วยเหลือกัน ก็คิดเสียว่าเป็นวาสนาที่ได้เจอคนดี แต่จะให้ฝันไกลกว่านั้น ฝันถึงอนาคต ได้แต่งงานสร้างครอบครัว แม่บอกตรงๆนะอัญ แม่ไม่อยากคิด แม่ไม่อยากเห็นลูกแม่ร้องไห้เสียใจเพราะความรัก ไม่อยากให้ลูกโดนใครดูถูก เราเป็นผู้หญิง ถึงเราจะจน เราก็มีศักดิ์ศรีของเรานะลูก”

อุบลเตือนจากใจจริง อัญมาฟังแล้วยิ่งเศร้าและสับสน ผ่านไปครู่หนึ่งก็เปลี่ยนเรื่องพูดต่อหน้าจิ๊บและนวยว่าเธอจะดูแลแม่ ไม่ให้แม่ไปไหน

“แต่แม่เกรงใจผู้กอง แม่ว่าจะไปอยู่กับญาติจิ๊บมันสักพัก”

“แกอย่าคิดมากนะไอ้อัญ อย่าถือว่ารบกวนอะไรด้วย”

“จิ๊บ...ฉันรู้ว่าแกหวังดี แต่แม่ฉัน ฉันต้องดูแลเอง... เราไปเช่าบ้านอยู่กันหลังใหม่ก็ได้นะแม่”

“แล้วเรื่องที่จะจับไอ้วินิจกับอธิคมล่ะเจ๊”

“นั่นสิ แกทำงานกับผู้กองมาถึงขนาดนี้แล้วแกต้องทำ ให้สำเร็จนะไอ้อัญ ไม่งั้นทุกอย่างที่ลงแรงไปมันจะเสียเปล่า”

“งั้นอัญไปกับแม่ ไปอยู่ที่อื่นกัน ไม่ต้องอยู่ที่นี่”

“แล้วที่ผู้กองเตือนว่าอธิคมมันยังตามหาตัวไอ้อัญล่ะป้าอุบล ยังไงเราก็ต้องคิดถึงความปลอดภัยของไอ้อัญก่อน” จิ๊บท้วง

“ใจจริงแม่ก็ไม่อยากให้แกอยู่กับผู้กองหรอกนะ ให้เขาหาที่อยู่ใหม่ให้แกได้ไหม ที่ปลอดภัยจนกว่าจะจับพี่บังกับลูกชายได้”

“ได้สิ เราจะไม่อยู่ที่นี่” อัญมารับปาก

“แต่ยังไงวันนี้ฉันกับไอ้นวยขอตัวไปก่อนนะจะกลับไปที่บ้านน้า หายมาหลายวันแล้ว ป่านนี้คงเป็นห่วงแย่ป้าอุบลไปกับเราด้วยสิ เห็นว่าอยากไปดูทำเลขายของไม่ใช่เหรอ”

อุบลไม่เข้าใจว่านวยพูดอะไร แต่พอเห็นเขาพยักพเยิดก็เลยถึงบางอ้อ

“เออๆ เดี๋ยวแม่ไปกับจิ๊บกับนวยมันแป๊บหนึ่ง จะไปดูที่ขายส้มตำแถวๆบ้านน้ามัน”

“ฉันไปด้วยสิ”

“ไม่ต้อง เจ๊อัญอยู่นี่ รอคุยกับผู้กองก่อนแล้วกันเรื่องจะย้ายไปหาที่อยู่ใหม่ เผื่อผู้กองเขาวางแผนเรื่องจับพี่บังไว้แล้วเจ๊ต้องมีเอี่ยวด้วย” นวยหัวไวจนจิ๊บทึ่ง กล่าวเสริมให้อัญมาสบายใจได้ว่าไม่ต้องห่วง เดี๋ยวเสร็จธุระแล้วตนพาป้าอุบลมาส่งเอง

พูดจบสามคนก็พากันเดินออกไปซุบซิบว่าอัญมาต้องรู้แน่ว่าเราเปิดทางให้เธอคุยกับผู้กอง

“ป้าทำถูกแล้วล่ะ จะรักกันไปได้ยังไง หลานรัฐมนตรีกับอดีตคนติดยา”

“สงสารเจ๊อัญนะ ดันรักผิดคน นี่ถ้ารักพี่คมล่ะก็สมกันกิ่งทองใบหยก หัวหน้าแก๊งกับเด็กเดินยา”

อุบลกับจิ๊บตบฟาดผัวะเข้ากลางหลังนวยโดยไม่ได้นัดหมาย

“ปากเหรอไอ้นวย” อุบลตวาดแว้ด ส่วนจิ๊บเงื้อง่าทำท่าจะฟาดน้องชายซ้ำอีก “เดี๋ยวแม่ตบให้ฟันร่วง สมองยุบ กะโหลกร้าว”

“ผมผิดไปแล้ว สองป้าอย่าฆ่าผมเลย” นวยสยองรีบวิ่งหนีไปทางรั้วบ้าน อุบลกับจิ๊บเดินตามด้วยสีหน้าเคืองๆ ฝ่ายอัญมาเข้ามานั่งเหม่อคนเดียวในบ้าน นึกถึงคำพูดวรจันทร์และขวัญอนงค์ที่ออกแนวกีดกันไม่ให้เธอกับภควัตคบกัน

คิดไปคิดมาก็ทอดถอนใจ รำพึงออกมาอย่างท้อแท้ “ฉันกับคุณแตกต่างกันทั้งโลกนี้ ทั้งโลกคู่ขนาน...ฉันควร

จะทำยังไง ความรักของคุณกับฉันมันไม่ควรเกิดขึ้น ตั้งแต่แรก”

ooooooo

สุคนธรสเผชิญหน้ากับอัญมาในบ้านภควัต สองสาวมีปากเสียงกันอย่างไม่มีใครยอมใครจนเลยเถิดกลายเป็นฟ้อนเล็บใส่กันคนละทีสองทีก่อนที่ภควัตจะกลับมาเจอ

อัญมาตอบโต้เพราะเจ็บใจที่สุคนธรสดูถูกว่าเธอเป็นผู้หญิงชั้นต่ำและติดยา แล้วพอภควัตเข้ามา หล่อนกลับเป็นฝ่ายบีบน้ำตาเรียกร้องความสงสาร ฟ้องภควัตว่าตัวเองถูกทำร้าย ต้องการคำขอโทษจากอัญมา

“ฉันไม่ขอโทษ เพราะสิ่งที่ฉันทำมันน้อยกว่าที่คุณเริ่มทำกับฉันก่อน”

“ฉันทำอะไรเธอ...ฉันยอมรับว่าฉันเป็นแฟนเก่าของวัต ฉันมาอย่างเพื่อน มาเรื่องที่จะช่วยให้วัตจับพวกอธิคมได้ แต่พอเธอรู้ว่าฉันจะบอกเรื่องอธิคม เธอก็ว่าฉันเสียๆหายๆ ใครกันแน่ที่ไม่จริงใจกับวัต”

อัญมาอึ้ง นึกไม่ถึงว่าสุคนธรสจะใช้ไม้นี้

“รสรู้อะไรที่จะเป็นประโยชน์กับงานของคุณ รสก็มาในฐานะเพื่อนเก่า แต่ถ้ามันจะทำให้วัตกับอัญมาผิดใจกัน รสไปก็ได้ค่ะ”

สุคนธรสสะอึกสะอื้นเดินออกไป ภควัตสีหน้าลำบากใจ บอกอัญมาว่าตนขอไปคุยกับสุคนธรสเดี๋ยวเดียว อัญมามองตามอย่างน้อยใจที่เขาไม่ถามความจริง

แทนที่สุคนธรสจะพูดเรื่องอธิคม กลับเล่าว่าตัวเองเลิกกับกฤษณ์แล้ว อัญมาเดินตามมาได้ยินและเห็นภควัตปลอบใจแฟนเก่าก็ยิ่งน้อยใจและเข้าใจผิดถึงขนาดตัดขาดกับภควัตหลังจากสุคนธรสกลับไปแล้ว

อัญมาเดินหนีมาก่อนจึงไม่ได้ยินตอนที่ภควัตเอ่ยปากอย่างไม่มีเยื่อใยกันสุคนธรส ทั้งที่หล่อนแย้มว่ามีความลับของกฤษณ์จะบอก แต่ต้องแลกกับความสัมพันธ์ดีๆของเรากลับคืนมา

ภควัตรักอัญมาคนเดียว และจริงจังถึงขั้นอยากแต่งงานกับเธอ เช่นเดียวกับอธิคมที่รักอัญมาสุดหัวใจ เขากำลังเตรียมตัวหนีออกนอกประเทศพร้อมวินิจที่วางแผนไปเปิดบ่อนและหาคนร่วมธุรกิจเปิดโรงงานผลิตยาบ้าที่ชายแดน แต่เพราะความรักที่มีต่ออัญมาจนยากที่จะตัดใจทำให้อธิคมต้องการตัวเธอไปด้วย จึงติดต่อไปทางกฤษณ์หลังจากได้เบอร์ของเขามาจากเสี่ยใหญ่

อธิคมอยากรู้ว่าอัญมาอยู่ไหน ให้กฤษณ์ช่วยสืบโดยมีค่าจ้างให้สองล้านบาทแต่ต้องภายในสองวัน กฤษณ์เห็นแก่เงินอีกตามเคย สั่งให้ลูกน้องเฝ้าติดตามภควัตทุกฝีก้าวเพราะมั่นใจว่าเขาต้องรู้เห็นว่าอัญมาอยู่ที่ไหน

อัญมาตัดขาดความสัมพันธ์กับภควัตทั้งน้ำตา สองคนคุยกันไม่รู้เรื่องเพราะอัญมาดึงดันยังไงก็จะไป เพราะในใจเธอคิดเสมอว่าเธอกับเขาไม่เหมาะสมกัน พอจิ๊บทราบเรื่องก็ไม่ทัดทานคัดค้านความคิดของเพื่อน รวมทั้งอุบลที่เล็งเห็นถึงความแตกต่างของลูกสาวกับผู้กองภควัตอยู่แล้ว

เมื่อตัดสินใจแน่วแน่ออกจากบ้านภควัตในเช้าวันนี้ อัญมามองไม่เห็นใครที่จะพึ่งพาได้อีกนอกจากภรณีกับอรรณพ เธอพาอุบลมาอาศัยบ้านหลังใหญ่ของสองสามีภรรยา ซึ่งทั้งคู่ยินดีต้อนรับและพร้อมให้ความช่วยเหลือทุกอย่างด้วยความเต็มใจ

“ผู้กองภควัตรู้แล้วใช่ไหมจ๊ะ ว่าหนูมาอยู่กับฉันที่นี่” คำถามของภรณีเล่นเอาอัญมาหน้าเจื่อนมีพิรุธ แล้วลุกออกไปคุยกันสองคนที่ด้านนอก

“ถ้าหนูอัญจะโกรธผู้กองภควัตเรื่องที่ไม่ยอมบอกเรื่องแม่ของหนูหายไป หนูก็ต้องโกรธฉันกับคุณอรรณพด้วย”

“อัญไม่ได้โกรธผู้กองเรื่องนั้นแล้วค่ะ”

“งั้นพอบอกได้ไหมจ๊ะ ว่าหนูกับผู้กองมีเรื่องผิดใจอะไรกัน เขาห่วงหนูมากนะ”

“อัญคิดว่า...อัญกับผู้กอง เราไม่ควรรู้จักกันอีก”

“เพราะอะไรจ๊ะ”

“ครอบครัวท่านรัฐมนตรีอภิกานต์คงไม่สบายใจที่จะให้ผู้กองมารู้จักสนิทสนมกับคนมีอดีตไม่ขาวสะอาดอย่างอัญ”

เหตุผลของอัญมาทำให้ภรณีชะงัก มองเธออย่างเห็นใจ

“อัญเคยเจอคุณหญิงวรจันทร์กับคุณขวัญอนงค์ อัญเข้าใจนะคะว่าความรู้สึกของครอบครัวผู้กองที่มีกับอัญเป็นยังไง อัญก็เคยเลือกที่จะคบคนที่ฐานะใกล้เคียงกัน สังคมเดียวกัน”

“หนูอัญหมายถึง...”

“อัญหมายถึงแต่ก่อน...ก่อนที่จะมาเป็นไอ้อัญขี้ยา”

“ฉันไม่เข้าใจ”

“วันหนึ่งอัญจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้คุณฟังนะคะ มันอาจจะดูเหลือเชื่อมาก แต่อัญรับรองว่าอัญพูดความจริงทั้งหมด

“ฉันจะรอฟังนะจ๊ะ แต่สำหรับเรื่องผู้กองภควัต ฉันอยากให้หนูอัญทบทวนใหม่ ถึงครอบครัวผู้กองอาจจะลำบากใจที่ผู้กองรู้จักหนูอัญ แต่ฉันเชื่อเพชรแท้ไม่ว่าอยู่ที่ไหน ประกายเพชรก็จะเห็นแพรวพราวเสมอ”

อัญมายิ้มขอบคุณภรณีที่ให้กำลังใจและเชื่อมั่นในตัวเธอ

ooooooo

สุคนธรสย้อนกลับมาตื๊อภควัตอีกครั้ง พร้อมทั้งนำความลับของกฤษณ์มาเปิดเผย ภควัตตกใจไม่คิดว่ากฤษณ์จะกล้าติดต่อขายความลับของทางตำรวจ

ให้กับพ่อค้ายาเสพติด แต่ในเมื่อสุคนธรสไม่ยอมให้หลักฐาน ก็ยากที่จะเอาผิดกับกฤษณ์ได้

ภควัตรับไม่ได้กับข้อแลกเปลี่ยนของสุคนธรสที่ต้องการกลับมาคืนดีกับเขา แต่พอผู้การจักรภพทราบเรื่องจากภควัตก็ขอร้องเขาเอาหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับความผิดของกฤษณ์จากสุคนธรสมาให้ได้เพื่องานของเรา

ในที่สุดลูกน้องของกฤษณ์ที่ติดตามภควัตก็ทราบจนได้ว่าอัญมาอยู่บ้านอรรณพ ภควัตไปหาภรณีที่โทร.มาตามเพราะอยากให้เขากับอัญมาปรับความเข้าใจกัน เธอเปิดโอกาสให้ทั้งคู่คุยกันตามลำพัง แต่อัญมาก็ใจแข็งเหลือเกิน ภควัตจึงต้องกลับออกมาอย่างเศร้าสร้อย

เมื่ออธิคมได้รับการติดต่อจากกฤษณ์ว่าอัญมาอยู่ที่ไหน เขารีบเดินทางออกจากบ้านพร้อมสัมภาระเพื่อหนีออกนอกประเทศพร้อมวินิจที่นัดหมายกันไว้แล้ว ขณะเดียวกันอัญมาก็ขออนุญาตภรณีออกไปหาจ่าเดชที่โรงพัก อยากทราบข่าวคราวความเคลื่อนไหวของอธิคม ซึ่งเธอเชื่อว่าเขาเป็นคนดี เธออยากให้เขากลับตัวกลับใจ

“คนบางคน...เราเปลี่ยนเขาไม่ได้หรอกนะจ๊ะ คนเราก็เหมือนเมล็ดพันธุ์ ถ้าเติบโตถูกรดน้ำมาด้วยความเคียดแค้น จิตใจเขาก็จะมีแต่โทสะ ไม่เห็นว่าอะไรจะดีไปกว่าความต้องการของตัวเอง” ภรณีพยายามกล่อมแต่อัญมายังนิ่งเฉยจนเธอต้องยอมแพ้ “งั้นฉันจะให้รถของฉันไปส่ง แล้วรอรับกลับนะ”

อัญมายกมือไหว้ขอบคุณภรณี แล้วออกจากบ้านด้วยรถตู้ แต่ไม่ถึงครึ่งทางอธิคมก็ขับรถมาปาดหน้าให้หยุดแล้วลงมาชักปืนจ่อคนขับ อัญมาตกใจร้องลั่นว่าอย่าฆ่าเขา อธิคมจึงไว้ชีวิตแล้วกระชากอัญมาไปขึ้นรถของตน

เวลาเดียวกันนั้น เก้าแอบเข้าไปในห้องอธิคมเพราะสงสัยตั้งแต่วันก่อนที่เขาหายไปจากบ้านโดยไม่ยอมให้ตนขับรถ แล้วจู่ๆวันนี้ก็มาหายตัวไปอีก เก้าสำรวจทั่วห้องจนกระทั่งพบว่าในตู้เสื้อผ้าว่างเปล่าจึงรีบโทร.แจ้งภควัตถึงความไม่ชอบมาพากล

“ผู้กองครับ อธิคมมันหายตัวไปตั้งแต่เช้า ผมคิดว่ามันกำลังจะหนีออกนอกประเทศ”

ภควัตฟังแล้วสังหรณ์ใจ เป็นห่วงอัญมาที่อธิคมต้องการตัว

ooooooo

ภควัตและทีมตำรวจร่วมมือกันจนสามารถติดตามรถของอธิคมทันเวลาก่อนที่เขาจะพาอัญมาไปยังจุดนัดหมายกับวินิจเพื่อข้ามไปประเทศเพื่อนบ้าน

อธิคมแหกด่านแต่ไปไม่รอด เขาต่อสู้กับภควัตสุดกำลังและไม่ยอมฟังคำเกลี้ยกล่อมของอัญมาที่ต้องการให้เขามอบตัวดีกว่าสู้ตาย ฝ่ายกฤษณ์ที่อยู่ในช่วงลาพักร้อน ก็ถูกหัวหน้าเรียกกลับมาช่วยกันจับคนร้าย แต่เขาไม่ยอม รับสายเพราะคิดว่าป่านนี้สุคนธรสคงแฉความชั่วของเขาให้ภควัตรู้หมดแล้ว

ยามคับขันกฤษณ์ต้องรีบหนีเอาตัวรอดด้วยการติดต่อเสี่ยใหญ่แล้วได้รับคำแนะนำให้ตามไปสมทบกับวินิจเพื่อออกนอกประเทศพร้อมกัน กฤษณ์ไม่มีทางเลือก เขารีบร้อนไปโดยไม่ยอมจ่ายเงินแสนเป็นค่าจ้างให้ลูกน้องที่ก่อนหน้านี้ตามสืบจนรู้ว่าอัญมาอยู่บ้านอรรณพ แต่ให้มันแค่หมื่นเดียวแล้วหอบเงินสองล้านที่ได้จากอธิคมหนีไป

วินิจและกฤษณ์เผชิญหน้ากันครั้งแรกหลังจากติดต่อกันทางโทรศัพท์เป็นแรมเดือน วินิจไม่พอใจแต่เลี่ยงไม่ได้ที่จะไม่ให้กฤษณ์เดินทางไปด้วย แต่ย้ำว่าเขาต้องรอลูกชายก่อน ครั้นอธิคมผิดเวลาก็เริ่มใจไม่ดี เกรงจะเกิดอันตรายกับลูกชายคนเดียว

อธิคมถูกภควัตใช้ไม้ฟาดศีรษะเลือดทะลักเพราะไม่ยอมให้จับดีๆ แถมยังคิดจะเอาชีวิตภควัตเมื่อรู้ว่าเขาคือตำรวจที่เคยจับตัวเองเข้าคุกมาแล้วครั้งหนึ่ง อัญมาตกใจที่เห็นอธิคมล้มฟุบ เอามืออังจมูกแล้วโล่งใจที่เขายังไม่ตาย

ภควัตกับอัญมาพาอธิคมส่งโรงพยาบาลในสภาพบาดเจ็บสาหัส วินิจเป็นห่วงลูกชายเคี่ยวเข็ญบังคับกฤษณ์ให้หาทางเช็กข่าวทางตำรวจ ไม่นานทั้งคู่ก็รู้เรื่องราวของ อธิคมหลังจากกฤษณ์ทำทีโทร.เข้าไปสอบถามลูกน้องในฐานลับ

สมองอธิคมได้รับความกระทบกระเทือนไม่มีการตอบสนอง หมอบอกว่าต้องรอดูอาการอย่างใกล้ชิด ภควัตรู้สึกผิดแต่ประพจน์ปลอบเขาว่าทำดีที่สุดแล้ว อธิคมขัดขืนเลยต้องลงเอยแบบนี้

“ผมอยากจับเป็น เพราะอธิคมต้องช่วยให้เราลากไส้ขบวนการของพวกมัน”

“ผมจะบอกให้หมอดูแลกรณีนี้เป็นพิเศษ ผู้กำกับสิทธิชัยสั่งคนของเราเฝ้าชั้นนี้ไว้ทุกทางเข้าออก ห้ามสื่อและคนแปลกหน้าเข้ามา ป้องกันการชิงตัวผู้ต้องหา”

“ครับผู้การ” สิทธิชัยรับคำแล้วเร่งไปปฏิบัติตาม

ส่วนอัญมาขอเฝ้าอธิคมเพราะสงสาร เธอภาวนาให้เขาฟื้นเร็วๆ ประพจน์เห็นสีหน้าท่าทีอัญมาก็อดถามภควัตไม่ได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอัญมากับอธิคมเป็นยังไง เมื่อได้รับการยืนยันว่าไม่มีอะไรเกี่ยวข้องเกินเลย อธิคมรักอัญมาก็จริงแต่เธอไม่ได้รักเขา ประพจน์จึงอนุญาตให้เธออยู่เฝ้า เผื่อเธอจะทำให้เกิดปาฏิหาริย์จนอธิคมฟื้นขึ้นมาจริงๆ

วินิจเครียดจัดบังคับกฤษณ์ต้องเอาตัวอธิคมออกจากโรงพยาบาลให้ได้

“แต่ไอ้วัตมันต้องรู้ว่าฉันหักหลังมัน หักหลังทุกคนเพราะช่วยแก ขืนโผล่ไปตอนนี้อย่าว่าแต่ลูกชายแกเลย ตัวฉันเองยังเอาไม่รอด”

“ฉันไม่สนว่าเรื่องของแกจะเป็นยังไง ตราบใดที่แกยังไม่ลาออกแกก็คือตำรวจ แล้วถ้าแกไม่อยากตายอย่างหมาที่นี่ แกก็ต้องเอาตัวลูกชายฉันออกมา”

กฤษณ์มองวินิจกับลูกน้องที่ล้อมตัวเองไว้แล้วบอกด้วยเสียงอ่อนลง

“ได้ ฉันจะช่วยพาอธิคมออกมา แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เหตุผลแรก...เท่าที่ฟังเมื่อกี้อธิคมต้องอยู่ใกล้หมอที่สุดเพื่อให้พ้นอาการโคม่า สอง...ตอนนี้ตำรวจเต็มโรงพยาบาล ขืนเข้าไปทั้งฉันทั้งลูกชายแกก็ฝ่าพวกมันออกมาไม่ได้ หรือแกอยากได้ศพลูกชาย แกใจเย็นๆ เราต้องรอเวลาที่เหมาะที่สุด ฉันมีลูกน้องบางคนที่จะส่งข่าวให้ได้ เชื่อฉันเถอะ อธิคมอยู่ที่นั่นตำรวจจะดูแลอย่างดี รอให้มั่นใจว่าอธิคมค่อยยังชั่วพร้อมจะหนี ฉันจะเอาตัวลูกชายแกออกมาให้เอง”

วินิจรับฟัง แต่สีหน้ายังมีแววกังวลอยู่ดี

ooooooo

คืนนั้น ภควัตมาสมทบกับเก้าเข้าไปในบ้านวินิจเพื่อค้นหาหลักฐานรายชื่อเครือข่ายยาเสพติดแล้วนำมาให้ผู้การประพจน์เก็บไว้ จากนั้นเขาแวะไปหาอัญมาที่ยังเฝ้าอธิคมอยู่โรงพยาบาล ก่อนจะไปส่งข่าวทุกคนที่บ้านอรรณพในเช้าวันรุ่งขึ้น

ภรณีชื่นชมอัญมาจิตใจดีมากที่ให้อภัยและเมตตาต่ออธิคม อุบลเป็นห่วงลูกสาวเกรงจะได้รับอันตรายหากคนของวินิจบุกเข้ามาชิงตัวอธิคม แต่ภควัตให้ความมั่นใจว่ามีตำรวจคุ้มกันแน่นหนา รวมทั้งตัวเขาเองด้วยที่ไม่มีวันให้อัญมาเป็นอันตรายอย่างแน่นอน

กฤษณ์ปลอมตัวเข้ามาในโรงพยาบาลเพื่อดูลู่ทางชิงตัวอธิคม พอเห็นตำรวจเฝ้าเต็มไปหมดก็ล่าถอยกลับไปที่เซฟเฮ้าส์ชานเมืองของวินิจ เล่าให้ฟังในสิ่งที่เห็นและยืนยันว่าอธิคมยังไม่ฟื้น

“แกต้องกลับไปที่ฐานลับ ทำยังไงก็ได้ รีบหาทางเอาตัวลูกชายฉันออกมา”

“ฉันกลับไปไม่ได้ ไอ้วัตมันรู้แล้วว่าฉันทำงานให้แก มันไม่ปล่อยให้ฉันรอดแน่ๆ”

“ไอ้วัต” วินิจทวนชื่อนั้นด้วยความสงสัย

“ผู้กองภควัตหรือไอ้วัตเซียนพระ มันเป็นคนที่จับลูกชายแกครั้งนั้น”

วินิจหัวเสียทุบโต๊ะดังปัง กล่าวหน้าตาขึงขัง “ฉันเคยให้คนของพวกแกสืบเรื่องตำรวจที่จับลูกชายฉัน”

“แกไม่มีวันสืบได้ เพราะผู้ใหญ่หน่วยลับสั่งเปลี่ยน ข้อมูลของมันทั้งหมด ไอ้วัตมันถึงไร้ตัวตนไร้เงา พร้อมจะทำลายขบวนการของพวกแกทุกทาง”

“แค่ตำรวจคนเดียว ทำไมมันถึงคิดกล้าจะทำลายฉัน”

“พวกเรารู้กันดี ถึงไอ้วัตจะเป็นหลานรัฐมนตรี แต่ครอบครัวมันถูกพวกค้ายาฆ่าทั้งครอบครัว พ่อมันเป็นตำรวจปราบปรามมือดี พวกค้ายาถึงลงขันส่งมือปืนมาเก็บ ไม่มีใครรอด ยกเว้นไอ้วัต เพราะมีพลเมืองดีคนหนึ่งเข้ามาช่วยไว้ จนถูกยิงตายไปด้วย”

“ฆ่าครอบครัวตำรวจตงฉิน พ่อ แม่ ลูกสาว ที่ร้านอาหารเมื่อ 20 กว่าปีก่อนใช่ไหม”

“ใช่...หรือว่าฝีมือแก”

“ฉันรับคำสั่งมา แล้วก็ส่งลูกน้องไป ไม่นึกเลยว่าไอ้เด็กที่รอดวันนั้นมันจะมีพิษสงกลับมาเอาคืนจนได้”

“ถ้าวัตรู้ว่าแกมีส่วนฆ่าครอบครัวมัน มันอาจจะไม่ปล่อยอธิคมให้รอด แกเก็บตัวเงียบๆไว้ก่อน ไหนๆเราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้ว ฉันจะช่วยอธิคมออกมาแน่ๆ ตอนนี้ฉันขอจัดการนังสุคนธรสตัวแสบก่อน”

กฤษณ์เอ่ยชื่อแฟนสาวด้วยแววตาวาวโรจน์อย่างเจ็บแค้นใจ

ooooooo

วันเดียวกันนั้น ภควัตจำใจเผชิญหน้าสุคนธรสอีกครั้งแต่เป็นที่บ้านของลุงกับป้าที่พวกท่านยังอยู่ต่างประเทศ ผู้กองหนุ่มเซฟตัวเองเต็มที่ไม่ยอมให้อดีตแฟนใกล้ชิดถึงเนื้อถึงตัว แต่พยายามกล่อมเธอให้มอบหลักฐานสำคัญเพื่อเอาผิดกฤษณ์ให้ได้

สุคนธรสยอมมอบหลักฐานบันทึกการสนทนาระหว่างกฤษณ์กับวินิจให้ภควัตแต่มีข้อแม้ว่าเขาต้องให้เธออาศัยอยู่ด้วยเพื่อความปลอดภัย ภควัตเตรียมรับมือไว้อยู่แล้วจึงยินดีให้เธออยู่บ้านลุงกับป้าตามสบาย

ด้านวินิจที่ร้อนใจเรื่องลูกชายเป็นอย่างมากก็อดรนทนไม่ไหวที่จะรอกฤษณ์คิดแผนช่วยอธิคมออกมา จึงเดินหน้าเข้าไปด้วยตัวเอง แม้เขาพรางตัวแต่อัญมาก็จำได้ เธอร้องโวยวายบอกตำรวจหลายนายที่เฝ้าอยู่ วินิจกับลูกน้องสองคนเลยต้องเผ่นหนีและรอดเงื้อมมือตำรวจไปจนได้

ประพจน์เชื่อว่าไม่ช้าวินิจต้องย้อนกลับมาอีกเพื่อชิงตัวลูกชายไปให้ได้ จึงสั่งลูกน้องให้คอยจับตาและกำชับว่าต้องจับเขาให้ได้ ฝ่ายภควัตรีบนำหลักฐานที่ได้จากสุคนธรสมาให้ประพจน์และรับปากจะหาทางจับวินิจกับกฤษณ์ให้ได้โดยเร็ว

กฤษณ์รู้เรื่องวินิจบุกไปโรงพยาบาลก็หงุดหงิดหัวเสีย บ่นอุบว่าเขาทำแบบนี้ยิ่งทำให้เรื่องมันยากขึ้นไปอีก

“ฉันมีลูกชายคนเดียว เขานอนอาการสาหัสอยู่ที่โรงพยาบาล แกจะให้ฉันนิ่งเฉยอยู่ได้ยังไง ถ้าเป็นแก... แกจะทนอยู่เฉยๆได้ไหมถ้ารู้ว่าคนที่แกรักที่สุดต้องอยู่ในสภาพแบบนั้น”

“ฉันบอกแล้ว ฉันมีหน้าที่วางแผนเอาตัวอธิคม ออกมา ไม่ใช่แกทะเล่อทะล่าเดินเข้าไปแบบนั้น”

“ไอ้กฤษณ์!” วินิจโกรธจัดชักปืนจ่อ แต่กฤษณ์สู้ตาไม่กลัว

“เอาสิ แกยิงฉันก็จะกลายเป็นแกฆ่าตำรวจระหว่างหลบหนี ทีนี้ตำรวจจะตามล่าแกไม่ปล่อย ทางที่ดีคือแกต้องเชื่อฉัน ฉันรู้ว่าจะทำยังไงกับเรื่องทั้งหมดให้เรารอดออกไปจนได้”

วินิจรับฟังและยอมลดปืนลง ถามกฤษณ์ว่าจัดการแฟนสาวไปหรือยัง

“ฉันตามไม่เจอ ป่านนี้มันคงไปซุกอยู่กับไอ้วัต”

“วันนี้ฉันเกือบถูกจับได้เพราะไอ้อัญ ฉันอยากฆ่าไอ้อัญด้วยมือฉันเอง เอาตัวมันออกมากับอธิคมด้วย”

“แค่อธิคมคนเดียวก็ยากพอแล้ว”

“ฉันจะให้ค่าจ้างแกเป็นหุ้นกาสิโนกับโรงงานผลิตยาของฉันที่ฝั่งโน้น”

กฤษณ์ตาวาวเพราะความโลภ ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว วินิจได้ทีสั่งให้เอาตัวอัญมามาให้ได้ ตนจะทรมานให้สมกับความเลวที่มันทำให้อธิคมบาดเจ็บปางตาย...

ภควัตขอร้องอัญมาหยุดเฝ้าอธิคมแล้วกลับไปที่บ้านของเขาสักคืนเพื่อช่วยกันสุคนธรสไม่ให้เข้าใกล้ อัญมายินยอมและเล่นละครแสดงความเป็นเจ้าของภควัตเต็มที่จนมีปากเสียงกับสุคนธรสเอ็ดอึง ก่อนที่เธอจะปิดประตูบ้านใส่หน้าจนอีกฝ่ายร้องกรี๊ด เดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปบ้านอรรณพด้วยความแค้น

เมื่ออยู่ด้วยกันตามลำพัง ภควัตเว้าวอนอัญมาด้วยความรัก และอดพูดจาอิจฉาอธิคมไม่ได้ที่มีเธอคอยเฝ้าตลอดเวลา

“คุณเองก็อยากให้อธิคมฟื้นไม่ใช่เหรอ”

“ให้เป็นหน้าที่หมอดีกว่า คุณไม่ใช่ผู้หญิงของ

อธิคม คุณไม่ต้องไปเฝ้าเขาทุกวันแบบนั้นหรอก คนอื่นจะมองยังไง”

“ใครจะมองยังไงฉันไม่แคร์ เพราะฉันรู้ว่าฉันทำอะไรอยู่ ฉันไม่อยากทะเลาะกับคุณเรื่องนี้แล้ว ฉันมีเหตุผลของฉัน”

“เหตุผลของคุณคือคุณห่วงอธิคมมาก ห่วงจนทุกคนไม่เข้าใจว่าทำไม”

“ใช่ ฉันห่วงอธิคม ฉันไม่อยากให้เขาตาย ไม่ว่า เขาจะต้องติดคุกนานแค่ไหนฉันก็ยังอยากให้เขามีลมหายใจ อยากให้เขาได้โอกาสกลับตัวเป็นคนดี เขาดีกับฉัน ไม่มีใครเข้าใจอธิคมเท่าฉัน”

อัญมาเดินหนีเข้าห้อง ทิ้งตัวลงนั่งแววตามีแต่ความทุกข์ นึกถึงสภาพเจ้าชายนิทราของอธิคมสลับกับภาพอดีตที่เขาทำดีกับเธอทุกอย่าง แม้แต่นอนร่วมห้องเดียวกัน เขาไม่เคยล่วงเกินหรือหักหาญน้ำใจเธอแม้แต่น้อย ...เธอภาวนาขอให้เขาฟื้นขึ้นมา ขอให้ปาฏิหาริย์มีจริงด้วยเถิด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"
18 ก.พ. 2563
08:40 น.