ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"


ภควัตกับอัญมาหลบไปซ่อนตัวในรีสอร์ตชานเมือง ส่วนอธิคมที่ยิงหมวดพลภัทรตายคาที่แข็งใจขับรถหนีทั้งที่ตัวเองบาดเจ็บเลือดไหลเต็มแขน

เมื่อวินิจทราบเรื่องจากอธิคมที่โทร.มาเล่าให้ฟังก็โกรธแค้นพวกตำรวจที่ส่งพลภัทรเข้ามาสอดแนม เขากำชับอธิคมให้หนีไปกบดานสักพัก ถ้าไม่อยากโดนจับตายเพราะไปฆ่าตำรวจน้ำดี ส่วนทางนี้เขาจะคุยกับเสี่ยใหญ่เคลียร์เรื่องให้กฤษณ์คือตัวการก่อเรื่องในผับ พอวินิจโทร.มาถามหาไอ้วัตเซียนพระด้วยความโมโหและอาฆาตจะเอาเลือดมาล้างเท้า กฤษณ์ถึงกับหน้าซีดมือสั่น สุคนธรสสงสัยถามทันทีที่เขาวางสายว่า พ่อค้ายาโทร.มาว่ายังไง?

“มันจะล่าตัวไอ้วัต”

“วัตไม่เกี่ยว คุณต่างหากที่จะจับลูกชายวินิจเอาหน้า”

กฤษณ์โกรธจัดตบหน้าสุคนธรสแล้วสำทับดุดัน “หุบปากให้สนิททุกเรื่อง ถ้าไม่อยากให้ผมเดือดร้อน อย่าคิดว่าผมจะปล่อยให้ใครมาทำลายทุกอย่างที่ผมหามาด้วยความยากลำบาก”

“แต่คุณกำลังโยนความผิดไปให้วัต”

“ก็สมควรแล้วนี่ มันดันโชว์โง่ลุยเดี่ยวมาอยู่ตรงนั้นเอง เรื่องมันถึงลงเอยแบบนี้ เลือกเอานะรส จะอยู่เงียบๆใช้เงินที่ผมหาให้หรือปากสว่างพูดเรื่องที่รู้ทั้งหมด แล้วก็นอนตายให้หนอนไชปากอยู่ในหลุม”

สุคนธรสนิ่งไปอย่างหวาดกลัว ไม่กล้าออกความเห็นกับแฟนหนุ่มที่แววตาร้ายกาจเหมือนปิศาจเข้าไปทุกที

ooooooo

อยู่ด้วยกันที่รีสอร์ตตามลำพัง อัญมาจับสังเกตภควัตจนแน่ใจว่าเขามีอาการติดยา เธอพร้อมเสมอที่จะทำให้เขาละเลิกยานรก เพราะเธอเองก็ทำสำเร็จมาแล้วด้วยความช่วยเหลือของเขา

ความรักและความเข้าอกเข้าใจทำให้ทั้งคู่ยินยอมพร้อมใจเป็นของกันและกันอย่างมีความสุขในรีสอร์ตที่ซ่อนตัว และไม่ว่าอัญมาจะมาจากโลกไหน ภควัตก็สัญญาจะอยู่กับเธอตลอดไป ส่วนเรื่องหมวดพลภัทรที่โดนอธิคมยิงตาย ภควัตไม่ยอมให้ลูกน้องของตนตายฟรีแน่ เขามีหลักฐานสำคัญที่พลภัทรอัดคลิปเสียงวินิจตอนไปเจอเสี่ยใหญ่ ตั้งใจจะเอาไปให้ท่านรองจักรภพในเร็ววัน

อธิคมยังไม่กล้ากลับเข้าบ้านแต่สั่งงานทางโทรศัพท์ให้สัญชัยสืบหาให้ได้ว่าอัญมาอยู่ที่ไหน แลกกับเงินรางวัลหนึ่งแสน สัญชัยเห็นแก่เงินจึงทำทีไปสืบจากจ่าเดช แล้ววันหนึ่งก็ได้เรื่องจนได้

จ่าเดชนั่งรถไปหาภควัตที่รีสอร์ต สัญชัยแอบนั่งแท็กซี่ตามไปแล้วถ่ายรูปภควัตคุยกับจ่าเดชส่งให้อธิคม แต่พอมาเอาเงินค่าจ้างหนึ่งแสน กลับจะได้ลูกปืนแทนสัญชัยลนลานหนีตายแทบไม่ทัน

กฤษณ์กับสุคนธรสมีปากเสียงกันอีกครั้ง ฝ่ายหญิงต้องการเงินไปผ่อนบ้านตามที่ตกลงกันไว้แต่แฟนหนุ่มยังไม่ได้เงินจากวินิจก็เลยหงุดหงิดหัวเสียตวาดใส่เธอลั่นห้อง

“ก็บอกว่าไม่มี ไม่มี หูแตกหรือไง”

“ไม่มีได้ยังไง ก็โทร.ไปหาไอ้วินิจ ขู่เอาเงินมันมาสิ”

“มันหายหัวดำดินไปแล้ว ติดต่อไม่ได้”

“เพราะใคร คุณนั่นแหละหาเรื่อง คิดจะจับอธิคมรีดเงินพ่อมัน เป็นไง พังกันหมด รสไม่ยอมนะ รสต้องได้บ้านหลังนั้นเป็นเรือนหอ” กฤษณ์เงื้อมือจะตบ สุคนธรสจ้องตาท้าทาย “ถ้าคุณตบรสอีกครั้งเดียว รสจะแฉทุกอย่างที่คุณทำลงไป”

“กล้าเหรอ”

“รสไม่ใช่คนไม่มีพ่อไม่มีแม่ รสมีเพื่อน มีคนรู้จักทั้งวงสังคม รับรองว่าถ้ารสหายตัวไป คุณคือคนแรกที่จะต้องถูกสอบสวน รสเขียนทุกอย่างที่คุณทำไว้หมดแล้ว แค่กดคลิกเดียวรับรองว่าเมลบรรยายความชั่วของคุณจะออกทุกสื่อ”

“สุคนธรส เธอนี่มัน...”

“นางมารร้ายใช่ไหม ก็เหมาะกับคนเลวๆอย่างคุณนะกฤษณ์ รสอยู่กับคุณเสียเวลากับคุณเป็นปี จะให้คุณตักตวงความสุขฝ่ายเดียวได้ยังไง”

กฤษณ์จำใจหยิบบัตรเอทีเอ็มโยนลงตรงหน้าสุคนธรส

“ต่อไปนี้คุณหาเงินมาใส่บัญชีนี้ไว้ รสไม่สนว่าคุณจะเอามาจากไหน แต่ถ้ารสจะกดใช้เงินในบัญชีต้องมี แล้วความลับของคุณก็จะยังเป็นความลับทุกเรื่อง”

สุคนธรสถือเอทีเอ็มเดินเชิดหน้าออกไป กฤษณ์มองตามแววตาไม่เหลือความรัก มีแต่ความแค้นและเจ็บใจ

“มึงขู่กูได้ไม่นานหรอก มึงรู้จักคนอย่างกูน้อยไปแล้ว!”

ooooooo

ในที่สุดอธิคมก็ตามไปเจอภควัตกับอัญมาที่รีสอร์ตหลังได้รับข้อมูลจากสัญชัย แต่ทั้งคู่หนีรอดไปได้ด้วยการกระโดดลงน้ำ อธิคมคั่งแค้นระดมยิงปืนไม่นับแล้วหุนหันกลับไปด้วยความโมโหภควัตขาหัก ขณะที่อัญมาสลบเหมือด แต่ทั้งคู่ก็กัดฟันอดทนต่อความเจ็บปวดเพื่อจะกลับไปแต่งงานกันตามคำสัญญา

อุบลกับจิ๊บยังอยู่บ้านภรณี อุบลรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีกลัวอัญมาได้รับอันตราย กอปรกับเก้าส่งข่าวผ่านจิ๊บมาว่าสัญชัยป่วยหนักใกล้ตาย อุบลเลยอยากจะกลับไปดูใจเป็นครั้งสุดท้าย

สัญชัยเจ้าเล่ห์เพทุบาย ทำได้ทุกอย่างเพราะกลัวอธิคมฆ่าตาย อธิคมต้องการให้สัญชัยหลอกล่ออุบลกลับมาเพื่อนำพาไปสู่เบาะแสว่าอัญมายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ปรากฏว่าแผนของสัญชัยสำเร็จ อุบลกลับมาพร้อมจิ๊บและนวย แล้วถูกสัญชัยวางยาสลบ ด้านจ่าเดชกับหมวดเก้าหารือกันเคร่งเครียดหลังรู้จากจิ๊บก่อนหน้านี้ว่าวันก่อนที่รีสอร์ตมีการไล่ยิงกัน แล้วจิ๊บก็ติดต่ออัญมาไม่ได้อีกเลย

ฝ่ายกฤษณ์ นับวันกระสับกระส่ายหายใจไม่ทั่วท้องอย่างวัวสันหลังหวะ เข้าไปทำงานในฐานลับชั่วครู่ชั่วคราวก็ต้องรีบกลับเพราะกลัวจะแสดงพิรุธ สุคนธรสเห็นแบบนี้บ่อยๆก็สงสัย ถามเสียงเขียวว่า

“นี่คุณไม่ไปทำงานเลยเหรอ”

“ไปแล้ว”

“ตามวัตเจอหรือยัง”

กฤษณ์ชักสีหน้าไม่พอใจ ตอบเสียงแข็งว่ายังไม่เจอ

“อะไรกัน ตำรวจมือดีหายไปทั้งคน”

“ก็บอกว่ายังไม่เจอ ห่วงแฟนเก่ามากกว่าผัวใหม่หรือไง”

“อย่าหยาบคายกับฉันนะ ที่ฉันพูดน่ะ เพราะฉันฉลาดกว่าคุณ คิดเหรอว่าภควัตจะไม่ติดต่อมาหาท่านรองหัวหน้าคุณ ถ้าเขาสนิทกันขนาดนั้นภควัตต้องโทร.มาแล้ว ทุกคนรู้ว่าภควัตอยู่ไหน แต่คนที่โง่ไม่รู้คือคุณคนเดียว”

“ไม่จริง”

“คนบ้างานอย่างวัตไม่มีวันหายตัวไปเฉยๆ”

“นี่ฉันเป็นหมาหัวเน่าไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวงั้นเหรอ”

“ใช่ เพราะฉะนั้นจะทำอะไรก็รีบทำซะนะ ฉันไม่มั่นใจแล้วว่าใครจะช่วยคุณได้ ถ้ามีคนรู้ว่าตำรวจอย่างคุณขายความลับให้วินิจพ่อค้ายา”

กฤษณ์เครียดจัดจ้องหน้าสุคนธรส ซ่อนความแค้นไว้ในใจแทบไม่มิด

ooooooo

ที่บ้านวินิจ...เจ้าของบ้านและลูกชายหนีหายไปกบดานกันทั้งคู่ เหลือแต่ลูกน้องเฝ้าหน้าบ้านสี่ห้าคน หนึ่งในนี้คือเก้าหรือหมวดเก้าที่พยายามหาหลักฐานมัดตัวสองพ่อลูก

เมื่อสบโอกาสเช่นนี้ เก้ายุแหย่คนอื่นๆให้เข้าไปในบ้าน เผื่อมียาเหลือๆจะได้เอาไปขายได้เงินมายาไส้ดีกว่านั่งรออยู่เฉยๆ

ทุกคนฟังเก้าแล้วมีอาการลังเล ระหว่างนี้เองอธิคมปรากฏตัว เก้าตกใจแต่รีบเก็บอาการไว้มิดชิด

“เอ็งอยากเข้าไปในบ้านข้าทำไม” อธิคมถามเสียงแข็ง เก้าอึ้งไป นึกไม่ออกว่าจะแก้ตัวยังไง “หรือเอ็งเป็นตำรวจ”

“ฉันไม่ใช่ตำรวจนะพี่คม ฉันแค่เห็นบ้านปิดไว้ ไม่รู้พี่จะกลับมาเมื่อไหร่ ก็แค่จะเอาเศษๆยามาแบ่งกันเล่น ไม่ได้จะขโมยของของพี่”

อธิคมจ้องเก้าตาขวางแล้วหันไปสั่งลูกน้องกลุ่มนั้น “พวกเอ็งไปตามพวกเรามาเฝ้าที่นี่ไว้ ห้ามคนแปลกหน้าเข้าออก ปิดไว้ทุกทางอย่าให้ใครเข้ามาได้ โดยเฉพาะตำรวจ”

ลูกน้องรีบออกไป เก้าทำท่าจะก้าวตามแต่อธิคมเรียกไว้

“เอ็งไม่ต้องไป คอยคุมพวกมันที่นี่”

“พี่คมจะเอาอะไร สั่งฉันมาได้เลย”

“อัญมามาเมื่อไหร่ รีบพาไปหาข้า”

“ไอ้อัญจะมาที่นี่เหรอ มายังไง เมื่อไหร่” เก้าลืมตัวถามระรัว แล้วรีบกลับลำเมื่อเห็นอธิคมจับจ้อง “ฉันเห็นมันหายไป ตั้งแต่พี่ยิงตำรวจแล้วก็หนีไปซ่อนตัว”

“ไอ้อัญมันทรยศข้า มันเป็นสายให้ผู้กองภควัต”

“ผู้กอง...ไอ้วัตเซียนพระน่ะเหรอพี่ มันเป็นตำรวจ มิน่าฉันถึงว่าท่าทางมันแปลกๆ”

“คนของข้าจะลากมันสองคนกลับมาที่นี่ สั่งพวกเราไว้ เห็นที่ไหนเมื่อไหร่เอาตัวมันสองคนมาทันที” อธิคมสั่งเฉียบขาด เก้าไม่สบายใจแต่ซ่อนพิรุธเอาไว้

ooooooo

ภควัตกับอัญมาประคองกันเดินออกจากป่าทะลุถึงถนนใหญ่เพื่อโบกรถ แต่กว่าจะมีรถคันหนึ่งจอดก็ใช้เวลานานพอสมควร

“ผมเป็นตำรวจ เราถูกคนร้ายไล่ยิงมา” สองสามีภรรยาในรถมองไม่แน่ใจ ภควัตรีบบอก “ผมไม่ได้โกหกนะครับ เราไม่ใช่พวกมิจฉาชีพ ผมจะบอกเบอร์ให้คุณโทร.ไปเช็กได้เลยว่าผมเป็นใคร”

“ช่วยพาเราไปโรงพยาบาลทีเถอะค่ะ”

ภควัตกับอัญมาช่วยกันวิงวอนขอร้อง ในที่สุดสองสามีภรรยาก็ยอมช่วยเหลือด้วยความสงสาร...

ด้านสัญชัยที่ทำร้ายอุบล จิ๊บ และนวยจนสลบเหมือดแล้วกักขังไว้ในบ้าน บัดนี้ทั้งสามคนรู้สึกตัวและพยายามจะรุมด่าสัญชัยแต่ทำไม่ได้เพราะโดนเขามัดมือและปิดปากอย่างแน่นหนา

“ไม่ต้องกลัว ข้าไม่ทำอะไรพวกเอ็งหรอก รอลูกอัญ มาตามหาพวกเอ็งก่อน พอข้าได้ตัวลูกอัญ ข้าก็จะเอาไปแลกเงินจากพี่คม แล้วส่งเสียงอู้อี้กันเข้าไป จะด่าว่าข้าฉลาดล่ะสิ ฮ่าๆ ข้าฉลาดเรื่องหาเงินเข้ากระเป๋าอยู่แล้ว เรื่องอะไรข้าจะให้ตัวพวกเอ็งสามคนไปกับไอ้อธิคม สู้เอาไว้เป็นเหยื่อล่อแล้วก็โก่งค่าตัวลูกอัญคนสวยรีดอธิคมให้สะใจ เงินแสนน้อยไป ระดับลูกอัญทั้งคนมันต้องเงินล้าน”

สามคนแค้นใจแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากดิ้นรนอยากด่าสัญชัยที่หัวเราะร่าภูมิใจในความชั่วของตัวเอง

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น จักรภพรีบไปพบภควัตกับอัญมาที่ย้ายมารักษาตัวที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯตั้งแต่เมื่อคืน

อัญมานอนหลับบนเตียงให้น้ำเกลือเพราะมีไข้และอ่อนเพลีย ส่วนภควัตต้องใช้ไม้เท้าช่วยเดินเพราะขาข้างหนึ่งแพลงไม่ถึงกับหักอย่างที่เข้าใจแต่แรก

“ผมจัดการเรื่องทางโรงพยาบาลกับพลเมืองดีที่ช่วยคุณเรียบร้อยแล้ว โชคดีที่เราได้คุณกลับมา”

“แต่เสียดายที่อธิคมกับวินิจมันหนีไปได้”

“วินิจยังซ่อนตัวอยู่ แต่อธิคมกลับไปที่ชุมชน หมวดเก้าส่งข่าวมาบอกเราเมื่อวาน”

“ผมอยากไปจัดการมัน”

“อย่าเพิ่งภควัต รักษาตัวคุณให้ดีก่อน หมวดเก้าบอกว่าอธิคมเองก็ตามล่าตัวคุณกับอัญมาอยู่”

“ท่านครับ ผมอยากให้อัญมาอยู่ในเซฟเฮาส์ แม่อัญมาก็ปลอดภัยแล้ว”

“นี่แหละเรื่องที่ผมต้องรีบคุยกับคุณ”

ภควัตชะงักแปลกใจ น้ำเสียงของผู้บังคับบัญชาดูหนักใจพิกล แล้วครู่ต่อมาทั้งสองคนก็มานั่งอยู่ต่อหน้าอรรณพและภรณี ฟังเรื่องราวที่อุบลหายไปจากบ้านช่วงเวลาสองสามีภรรยาไม่อยู่

“รปภ.ที่บ้านบอกว่าล่าสุดคือออกไปกับจิ๊บและนวย เขาเห็นว่ารู้จักกันดีเลยไม่ได้ห้ามตอนที่ออกจากบ้านไป”

“เราพยายามติดต่อ แต่มือถือก็ปิดทั้งสามคน”

“เรากลัวว่าจะเกิดอันตรายกับเขา ถึงได้รีบแจ้งท่านรองอย่างที่ผู้กองเคยบอกไว้”

“ที่บ้านป้าอุบลล่ะครับ” ภควัตถาม

“จ่าเดชไปวนดูหลายรอบ เห็นแต่บ้านปิดเงียบ จะเข้าไปค้นก็กลัวคนรอบๆผิดสังเกต ในชุมชนนั้นหูตาของวินิจมีทั่วไปหมด”

ภควัตถามถึงสัญชัยพ่อเลี้ยงอัญมา จักรภพบอกว่ายังไม่มีใครเจอตัว ภควัตนึกถึงอัญมา หากเธอรู้ว่าแม่หายไปคงร้อนรนกระวนกระวายจนไม่ยอมอยู่เฉย แล้วถ้าเธอไปเจออธิคม เขาต้องไม่ปล่อยให้เธอรอดไปได้อีก จึงกำชับทุกคนว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับเธอ

“ถ้างั้นออกจากโรงพยาบาลแล้วให้หนูอัญไปอยู่กับเราก่อนก็ได้ ฉันรับรองว่าเราจะเฝ้าหนูอัญไม่ให้ห่างสายตา”

“ผมจะจ้างบอดี้การ์ดมาเฝ้าอัญมาโดยเฉพาะ จะไม่ให้เกิดเรื่องอีก”

“ผมอยากให้อัญมาอยู่ใกล้ผม ผมกับอัญมาคือเป้าหมายของอธิคม เราไปอยู่ที่ไหนคนอื่นจะเดือดร้อนไปด้วย ผมเสียลูกน้องที่ดีที่สุดอย่างพลภัทรไปเพราะเขาปกป้องผมกับอัญมา ผมสูญเสียใครไม่ได้อีกแล้ว” ภควัตเอ่ยเสียงเศร้า หน้าสลดเมื่อนึกถึงภาพสุดท้ายที่พลภัทรโดนยิงในระยะเผาขน

อัญมาอยู่อีกห้อง ทันทีที่รู้สึกตัวเธอร้องขอโทรศัพท์จากพยาบาลโทร.หาแม่ แต่ปลายสายกลับบอกว่าติดต่อไม่ได้ เธอสงสัยทำไมแม่ปิดมือถือ ลองเปลี่ยนไปเบอร์จิ๊บกับนวยก็ปิดเหมือนกัน

ภควัตยังอยู่ในห้องพิเศษกับจักรภพ อรรณพ และภรณี เขาบอกทุกคนว่า

“ระหว่างที่เราวางแผนกวาดล้าง ผมจะพาอัญมาไปหลบอยู่ที่บ้านผมก่อน ไม่ให้อธิคมกับวินิจได้ตัวอัญมาไปต่อรอง”

“ผมเห็นด้วยกับผู้กองภควัต” จักรภพกล่าว

“แล้วคุณหญิงวรจันทร์ท่านจะเข้าใจเรื่องหนูอัญไปอยู่ที่บ้านหรือเปล่า” ภรณีเอ่ยปากอย่างเป็นห่วง

“ที่จริงคุณป้ากับคุณน้องก็เคยเจออัญมาแล้วครับ ยังไงผมก็ต้องอธิบายความจำเป็นคราวนี้ให้คุณป้ากับคุณน้องเข้าใจ”

“เรื่องนี้สบายใจได้ภควัต เราติดต่อท่านรัฐมนตรีอภิกานต์กับคุณหญิงวรจันทร์ตอนที่คุณหายไป แต่ผมไม่ได้บอกรายละเอียดตรงๆ ผมบอกกับคุณหญิงไปว่าคุณถูกส่งตัวไปปฏิบัติภารกิจลับ”

“ขอบคุณครับท่านรอง คุณป้ากับคุณน้องคงหายกังวลได้บ้าง”

“แล้วตอนนี้ท่านรัฐมนตรีกับคุณหญิงแล้วก็ลูกสาวเพิ่งเดินทางไปดูงานโครงการใหม่ของรัฐบาลที่ต่างประเทศ เพราะฉะนั้นผมคิดว่าสะดวกที่คุณจะเก็บตัวอัญมาให้ห่างพวกอธิคม แล้วค่อยอธิบายกับคุณลุงคุณป้าของคุณตอนที่กลับมาแล้ว”

“ดีเหมือนกัน พวกมันไม่กล้ามีเรื่องถึงในบ้านรัฐมนตรีอภิกานต์แน่ๆ” อรรณพเห็นด้วย

“ใช่ครับ อธิคมมันคงนึกไม่ถึงว่าผมเป็นหลานของคุณลุง”

ทุกคนโล่งใจ ทันใดประตูห้องเปิดออกอัญมาเดินเข้ามาสีหน้าร้อนรน ถามภควัตว่าทำไมตนติดต่อแม่ จิ๊บและนวยไม่ได้ พอเห็นอรรณพกับภรณีอยู่ด้วยก็จู่โจมถามจนสองสามีภรรยาเอ้ออ้าเพราะไม่ทันตั้งตัว จักรภพเลยชิงตอบเสียเองว่า

“เราพาแม่กับเพื่อนเธอไปเก็บตัวไว้ที่เซฟเฮาส์”

อัญมาแปลกใจไม่เคยเห็นจักรภพมาก่อน อีกฝ่ายจึงแนะนำตัวและว่าตนเป็นหัวหน้าภควัต

“ทำไมท่านต้องพาแม่อัญไปที่เซฟเฮาส์ด้วยคะ”

“เราห่วงความปลอดภัยของทุกคน รวมทั้งคุณอรรณพกับคุณภรณีด้วย ฉันไม่อยากให้พวกวินิจรู้ว่าใครเป็นคนให้ที่ซ่อนแม่ของเธอ”

ภรณีลุกขึ้นมาโอบอัญมาไว้ให้คลายกังวล “หนูอัญใจดีๆไว้นะจ๊ะ หนูเพิ่งเจอเรื่องร้ายแรงมา พักรักษาตัวให้ค่อยยังชั่วก่อน”

“อัญไม่ได้เป็นอะไรมาก ขอบคุณมากนะคะ ท่านคะ อัญอยากเจอแม่ค่ะ”

“เราขอโทษด้วยที่ตอนนี้ยังให้ติดต่อกันไม่ได้ เธอต้องเข้าใจนะอัญมา ตอนนี้เธอคือคนที่พวกวินิจกับลูกชายอยากได้ตัวมากที่สุด เพราะฉะนั้นเพื่อความปลอดภัย ฉันอยากให้เธอเก็บตัวสักพัก”

“เอาฉันเป็นตัวล่อสิคะ ถ้าวินิจอยากได้ตัวฉันก็ให้ฉันออกไป”

“ไม่ได้...คุณเสี่ยงมามากแล้ว” ภควัตค้านทันที ขณะที่อรรณพก็พยายามกล่อมเธอ

“หนูอัญ ฉันคิดว่าหนูควรจะทำตามแผนของตำรวจ อดทนสักนิดเถอะ เดี๋ยวทุกอย่างก็จะเรียบร้อย”

อัญมานิ่งไป แต่สีหน้ายังไม่คลายกังวลใจ ภควัตจึงพาเธอออกมาปลุกปลอบและให้สัญญาว่าสามคนนั้นต้องปลอดภัย ฝ่ายจักรภพที่ไปจัดการค่ารักษากับทางโรงพยาบาล ครู่เดียวก็เดินกลับมาพร้อมอรรณพและภรณี

“ผมจัดการทุกอย่างแล้ว คุณสองคนออกจากโรงพยาบาลได้วันนี้เลย”

“เราจะไปส่งเธอกับผู้กองภควัต ฉันอยากให้แน่ใจว่าคนดีๆมีความเสียสละอย่างเธอสองคนปลอดภัย”

อัญมามองอรรณพกับภรณีด้วยสายตาซาบซึ้ง รับปากกับภรณีว่าเธอจะเชื่อผู้กองภควัต ไม่ตัดสินใจอะไรด้วยอารมณ์

“ภควัตต้องรักษาเท้าที่แพลงเพราะบวมมากให้หายก่อน เราฝากเธอช่วยดูแลผู้กองด้วยนะอัญมา”

“ค่ะท่านรอง อัญจะดูแลผู้กองแทนทุกคน”

ทุกคนแย้มยิ้มให้กัน สบายใจในระดับหนึ่ง

ooooooo

คนที่กำลังว้าวุ่นไม่สบายใจก็คือสารวัตรกฤษณ์ เขาผุดลุกผุดนั่งสีหน้าเคร่งเครียด สุคนธรสมองมาด้วยแววตาสมเพช

“ป่านนี้ยังไม่ได้เรื่องว่าวัตหายไปไหน”

“ที่ถามนี่ห่วงแฟนเก่ามากใช่มั้ย” กฤษณ์ตวาด

“ฉันต้องห่วง เพราะฉันรู้ว่าวัตเป็นคนบ้าบิ่น ทุ่มเทกับงานมากขนาดไหน เขาไม่มีวันทรยศเกียรติของตำรวจเหมือนที่คุณทำ”

กฤษณ์หันขวับมาจ้อง สุคนธรสกลัวซะที่ไหน สั่งเขารีบหาภควัตให้เจอก่อนที่วินิจจะติดต่อมา

“ไม่ต้องมาสั่ง ที่ผมต้องลำบากก็เพราะใคร คุณไงสุคนธรส เพราะคุณอยากได้เรือนหอแพงๆบ้าๆนั่น”

“อย่ามาโทษฉันคนเดียวนะ คุณต่างหาก คุณอยากเอาชนะวัตทุกอย่าง แต่คุณมันโลภ งี่เง่า ทำอะไรไม่ระวัง”

กฤษณ์โมโหพุ่งเข้าขย้ำคอ เธอดิ้นรนและจิกเล็บข่วนหน้าเขาร้องโอ๊ย ปล่อยมือจากคอเธอทันที สุคนธรสจะวิ่งหนีออกจากห้อง กฤษณ์คว้าปืนยกขึ้นเล็งด้วยสีหน้าดุดันน่ากลัว

“ถ้าเธอทิ้งฉัน ฉันจะฆ่าเธอ”

เธอเปลี่ยนท่าทีอย่างฉับพลัน พูดจาอ่อนหวานหว่านล้อมจนเขาสงบลงแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ แต่

ความจริงคิดหาทางหนี บ่นพึมพำกับตัวเอง “แกมันบ้า ถ้าฉันยังอยู่กับแก ฉันต้องตายแน่ๆ” ว่าแล้วมองหาอาวุธที่จะทำให้ตัวเองรอด เจอขวดน้ำยาล้างห้องน้ำรีบคว้ามาถือไว้

กฤษณ์ไม่ไว้ใจแฟนสาว บรรจุกระสุนปืนใส่เต็มแม็ก หากนังงูพิษคิดแว้งกัดได้เจอดีแน่

“แกจะทรยศฉัน นังสุคนธรส แกไม่ได้รักฉัน แกยังรักไอ้วัต คนอย่างฉันไม่เคยให้ผู้หญิงหน้าไหนมาหักหลังได้”

สุคนธรสออกจากห้องน้ำแล้วเอาขวดน้ำยาที่ได้มาซุกไว้ใต้โต๊ะอย่างรวดเร็ว จากนั้นทำออดอ้อนกฤษณ์ว่าเธออยากออกไปกินข้าวข้างนอก ส่วนเขาก็ต้องไปทำงาน

กฤษณ์รู้แกว ชักปืนออกจากเอวเดินเข้าหา สุคนธรสตกใจยืนตัวแข็งทื่อ

“ฉันน่าจะรู้ว่าผู้หญิงเอาแต่ได้ รักสบายอย่างเธอมันไม่มีค่าอะไร นอกจากเป็นปลิงสูบเลือดสูบเนื้อฉันไปวันๆ อยู่ไปก็มีแต่ทำให้ชีวิตฉันต่ำลง เธอไม่เคยลืมไอ้วัต เธอยังรักมัน รักมากกว่าผัวอย่างฉันด้วย”

คำด่ารุนแรงนั้นทำให้หญิงสาวสุดทน ตะโกนสวนทันควัน “ใช่ ฉันยังรักวัต ยิ่งอยู่ใกล้แก ฉันยิ่งคิดถึงวัต อยากกลับไปหาเขา เพราะแกมันชั่ว ชั่วจนไม่เหลือความดี ไอ้ตำรวจเลว ทรยศเพื่อน ขายความลับ รู้เห็นกับพ่อค้ายา แกมันก็เก่งแต่เรื่องเลวๆ ทำร้ายผู้หญิง”

เขาโกรธจัดตบเธอฟุบลงไปกับพื้นแล้วตามจิกหัวจะซ้ำอีกแต่หมดโอกาส เพราะเธอคว้าขวดน้ำยาล้างห้องน้ำฉีดใส่หน้าเขาเต็มๆ

กฤษณ์ร้องลั่นแสบตา สุคนธรสฉวยโอกาสยกเท้าถีบท้องเขาสุดแรงจนหงายลงไปกับพื้นลืมตาไม่ขึ้น

“ไอ้สารเลว คนอย่างแกไม่ตายดีแน่” ขาดคำก็คว้าเก้าอี้ทุ่มลงไปกลางลำตัวเขาอีกที “คนเลวมันต้องไม่มีที่ยืนในสังคม คอยดู ฉันจะให้วัตจัดการคนชั่วอย่างแก”

กฤษณ์แค้นแสนแค้น ทั้งเจ็บตัวทั้งแสบตา ลุกขึ้นกระเสือกกระสนจะตามสุคนธรสที่วิ่งหนีออกจากห้อง แต่ตามองไม่ชัด ได้แต่ก่นด่าอาฆาตแล้วนอนร้องครวญครางอยู่ตรงนั้น

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"
18 ก.พ. 2563
08:40 น.