ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"


เช้าวันรุ่งขึ้น อัญมาแง้มประตูออกมาเห็นเก้าปักหลักเฝ้าเธออยู่เหมือนเดิม เก้าเหลือบเห็นรีบเดินมาหา พลางมองซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง

“เก้า...ช่วยบอกจิ๊บด้วยว่าพี่วัตปลอดภัย”

“ทำไมต้องบอก มีอะไรเกี่ยวกับไอ้วัต”

“อย่าเพิ่งถามอะไรเลย ช่วยฉันเถอะนะเก้า ฉันขอร้อง บอกจิ๊บให้หน่อย”

เก้าไม่ตอบแต่หยิบโทรศัพท์มือถือออกมากดส่งข้อความหาคนรัก...อัญมายิ้มบางๆอย่างเบาใจ

เวลานั้นจิ๊บอยู่กับอุบล จ่าเดช และนวย ทุกคนรับรู้ข้อความที่เก้าส่งมา ต่างพากันโล่งใจหายห่วง โดยเฉพาะจ่าเดชถึงกับพนมมือท่วมหัว

“คุณพระคุณเจ้า รอดแล้วไอ้วัต”

“แล้วไอ้อัญล่ะ” อุบลถาม

“ก็คงไอ้อัญนั่นแหละที่บอกให้พี่เก้าส่งข้อความมาให้เรา”

“แสดงว่าเจ๊อัญแกเจอพี่วัตแล้ว”

“แน่แล้วไอ้นวย...ไอ้อัญมันรู้ว่าข้าห่วงไอ้วัตอยู่”

ว่าแล้วจ่าเดชรีบเดินออกไป อุบลร้องถามไล่หลังด้วยความสงสัยว่าจ่าจะไปไหน?

“ธุระ ธุระสำคัญ เพิ่งนึกได้” ตอบแล้วจ่าเดชเดินตัวปลิวจากไป ทุกคนมองตามอย่างไม่เข้าใจ ทำไมต้องรีบร้อนขนาดนั้นด้วย

จ่าเดชหลบออกมาห่างจากสายตาผู้คนแล้วแอบโทร.หาผู้กำกับสิทธิชัย แจ้งให้ทราบว่าตนได้ข่าวผู้กองภควัตแล้ว

“ว่ามาจ่าเดช” เสียงสิทธิชัยรุกเร่ง

“ไอ้อัญน่ะครับ มันให้คนเมสเสจมาบอกว่าผู้กองปลอดภัย แสดงว่ามันคงได้เจอผู้กองแล้ว”

“บอกหรือเปล่าว่าที่ไหน”

“ไม่ได้บอกครับ ผมว่าไอ้อัญกับผู้กองคงกำลังวางแผนอะไรกันสักอย่างครับ”

“โอเค ผมจะรายงานท่านรองจักรภพตามที่จ่าบอก จ่าคอยเฝ้าไว้นะ มีอะไรรีบส่งข่าว ขอบใจมากจ่าเดชเดชา”

จ่าเดชวางสายจากผู้กำกับสิทธิชัยแล้วยิ้มแต้ แต่พอหันมาเจอเจ๊ว่านยืนอยู่ด้านหลังจ่าก็สะดุ้งเฮือก รีบรับสมอ้างตามที่เจ๊แกสงสัยว่ามาด้อมๆมองๆเพื่อจะจับขาไพ่

“ใช่ๆช่วงนี้ต้องปราบให้หมด อิทธิพลเถื่อน การพนัน ทุกอย่างต้องโปร่งใส ต้องคืนความสุขให้ประชาชน”

เจ๊ว่านไม่ติดใจสงสัย แล้วไปสมทบกับแอนนี่แกว่งปากหาเรื่องอุบล พูดจาราวกับจำมาจากละครน้ำเน่าว่าอัญมาปล่อยตัวให้ท้องเพราะตั้งใจจับอธิคมจนได้เข้าไปอยู่สุขสบายในบ้านวินิจ อุบลโกรธจัดตบหน้าแอนนี่ ส่วนจิ๊บที่ฟังอยู่ด้วยพุ่งเข้าบีบคอเธออย่างเหลือทน

เมื่อสองฝ่ายตบตีกันอุตลุด จ่าเดชเลยต้องมาระงับเหตุอีกตามเคย...อุบลฟกช้ำดำเขียวกลับเข้าบ้านได้สักครู่ สัญชัยก็ตามตูดเข้ามาหลังได้รับอิสระปล่อยตัวออกจากห้องขัง

“แก่แล้วไม่เจียม ไปตบตีกลางถนนยังกับพวกสก๊อย”

“จ่าเดชไม่น่าปล่อยแกมาเลย น่าจะขังลืมให้หายปากเสีย”

“แล้วมันจริงหรือเปล่า ที่ไอ้อัญมันย้ายไปอยู่บ้านอธิคมน่ะ”

“จริง” คำตอบนั้นทำให้สัญชัยโมโหฉุนเฉียว ดึงอุบลมาเขย่าตัวและตำหนิว่าเลี้ยงลูกประสาอะไร ปล่อยมันไปได้ยังไง อัญมาน่ะตัวเงินตัวทองสำหรับเรา

“ฉันไม่ได้เลี้ยงลูกไว้ไถเงินผู้ชายนะ” อุบลตอบโต้พร้อมกับสะบัดตัวหนี

“อีโง่...ไอ้อัญนะมีแต่ผู้ชายมาแย่ง อีกนิดเดียวข้าก็จะได้เงินสินสอดแล้ว”

“ไอ้สัญชัย แกจะเอาเงินเท่าไหร่ถึงจะไปจากฉันจะเอาเท่าไหร่ฉันจะให้ แกจะไม่ต้องมายุ่งกับฉันกับไอ้อัญอีกแค่ไอ้อัญมันไปอยู่กับอธิคมนี่ฉันก็กลุ้มจะเป็นบ้าอยู่แล้ว”

“ก็แกปล่อยลูกสาวให้ผู้ชายมันเจาะไข่แดงได้ง่ายๆ สุดท้ายมันก็ต้องลงเอยแบบนี้”

“แกไม่รู้อะไรจริงก็เงียบไว้ดีกว่า”

“แล้วเรื่องจริงมันอะไรล่ะ” สัญชัยเปลี่ยนท่าทีเข้ามาฉอเลาะเพื่อล้วงความลับแต่อุบลโมโหเกินกว่าจะพูดอะไรอีก ได้แต่ตวาดว่าไม่ต้องมาถาม จะไปไหนก็ไป ตนไม่อยู่ด้วยแล้ว

สัญชัยเห็นท่าไม่ดีรีบประจบขอความเห็นใจว่าตนไม่มีที่ไป ที่ตนพูดทั้งหมดเพราะห่วงอัญมาลูกของเรา แต่ถ้าอุบลไม่ชอบก็จะไม่พูดตอกย้ำเรื่องนี้อีก ชาวบ้านหน้าไหนนินทาตนจะไล่ชกปากมันให้หมด

“นั่งลงก่อนนะจ๊ะเมียจ๋า...มีอะไรก็เล่าให้พี่ฟังนะ จะได้ช่วยคิด ช่วยดูแล ยังไงพี่ก็เลี้ยงไอ้อัญมาตั้งแต่เล็ก ไม่ใช่ลูกพี่ก็คิดว่าเป็นลูกไปแล้ว ทีนี้ลูกสาวคนเดียวของเราไปได้ดี ถึงพี่เป็นพ่อเลี้ยงก็ต้องดีใจกับอนาคตสดใสของลูกอัญ”

สัญชัยบีบสุ้มเสียงเป็นห่วงจริงจังมาก เช็ดน้ำตาให้อุบลที่กลุ้มใจอัดอั้นจนน้ำตาคลอ

“ฉันไม่อยากให้ไอ้อัญไปยุ่งเกี่ยวกับพวกค้ายาเลย”

“จ้ะๆพี่จะหาทางไปเตือนสติลูกอัญให้นะ”

สัญชัยสร้างภาพเป็นคนดี ทั้งที่ความจริงตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

ooooooo

วินิจนัดพบเสี่ยใหญ่ที่ร้านอาหารญี่ปุ่น เข้าห้องมิดชิดคุยธุรกิจผิดกฎหมายโดยมีอธิคมร่วมรับฟังอยู่ด้วย

“ของสูตรใหม่ที่เราลองปล่อยไปสองสามลอต ลูกค้าชอบมาก” วินิจเปิดฉากด้วยรอยยิ้มแต่เสี่ยใหญ่ไม่มั่นใจทักท้วงว่าจะสู้กับของผ่านชายแดนได้เหรอราคามันผิดกัน “แต่เราไม่ต้องเสี่ยงกับด่านหลายๆด่านกว่าจะถึงกรุงเทพฯนะครับ ไม่ต้องจ่ายเบี้ยบ้ายรายทาง ทำเสร็จที่นี่ก็ปล่อยของได้เลย”

“ปลอดภัยแค่ไหน”

“ล้านเปอร์เซ็นต์ครับ”

เสี่ยใหญ่เหลือบมองอธิคมที่ยืนยันแข็งขัน ย้อนถามด้วยสายตาดูแคลนว่าแน่ใจได้ยังไง ตำรวจเคยตามเขาอยู่ไม่ใช่เหรอ

“เราสลัดพวกตำรวจได้แน่นอนครับ ตั้งแต่เสี่ยให้ผมติดต่อกับตำรวจคนนั้นมันก็ส่งข่าวให้เราตลอด”

“ฉันไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ถึงหูใครนะ เพราะท่านก็เป็นคนเอาเบอร์มาให้ ถ้าดูแล้วจะมีปัญหาคุณรู้ใช่ไหมวินิจ ว่าต้องจัดการยังไง”

“ครับ ถ้าไอ้ตำรวจคนนี้มันตุกติกผมจะส่งคนไปฆ่ามันเอง”

“รู้หรือเปล่ามันเป็นใคร”

“มันไม่ยอมเผยตัว แต่ผมกำลังให้คนตามจากเบอร์มันแล้วครับ อย่างน้อยก็ให้มั่นใจว่ามันเป็นใครอยู่ที่ไหน...เสี่ยครับ ผมคิดจะปล่อยของสูตรใหม่ให้ลูกค้าวีไอพีอย่างพวกในผับ ในปาร์ตี้ไฮโซ ดารา นางแบบตอนนี้ลูกชายผมเข้ามาช่วยงานเต็มตัว ยังไงผมฝากเสี่ยเมตตาอธิคมด้วยนะครับ”

“ฉันเลี้ยงพริตตี้ไว้หลายคน ก็ลองปล่อยของไปกับพวกนี้ ค่าจัดการส่วนของฉัน 50 เปอร์เซ็นต์ โอนเข้าบัญชีเดิม แต่บอกไว้ก่อนนะ เด็กฉันทุกคนดูแต่ตาห้ามแตะ”

“ครับท่าน” อธิคมนอบน้อมเต็มที่ วินิจพอใจที่เสี่ยใหญ่รับปากจะช่วย

ooooooo

สองพ่อลูกแยกย้ายกันกลับ วินิจตรงกลับบ้านแต่อธิคมแวะไปที่โกดัง พาลูกน้องสองคนไปจัดการเคลื่อนย้ายภควัตที่มีอาการติดยาออกไปไว้ที่อื่นเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง

วินิจสงสัยทำไมอธิคมยังไม่กลับบ้านจึงสั่งพลภัทรไปดูที่โกดังว่าลูกชายตนซ่อนอะไรไว้ พลภัทรสบโอกาสตามหาผู้กองภควัตจนทั่วแต่ไม่พบ จึงรีบรายงานผู้บังคับบัญชาที่ส่งเขามาสอดแนมภายในบ้านวินิจ

ที่แท้พลภัทรคือตำรวจที่เป็นลูกน้องของภควัต เคยทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กันมาหลายคดี ส่วนเก้าก็เป็นตำรวจด้วยเช่นกัน ท่านรองจักรภพส่งเขาไปฝังตัวอยู่ในกลุ่มวินิจนานแล้ว ประพจน์ไม่เคยทราบเรื่องนี้มาก่อน รับฟังและซักถามจักรภพด้วยความประหลาดใจ

“ภควัตรอบคอบมาก เขารู้ว่าอัญมาถูกสงสัย

วันหนึ่งพวกวินิจมันต้องเค้นจนจับได้ เขาถึงขอให้ผมส่ง หมวดพลภัทรลูกน้องเก่าของเขาเข้าไปเป็นสายอีกคน”

“แล้วคนที่ท่านบอกว่าฝังตัวอยู่นานแล้ว”

“หมวดกนก หรือชื่อที่พวกมันเรียกว่าไอ้เก้า”

“แล้วหมวดพลภัทรกับหมวดกนกเขารู้หรือเปล่าครับว่าอีกคนเป็นสาย”

“ไม่มีใครรู้ว่าอีกฝ่ายเป็นสาย เพื่อความปลอดภัย ของพวกเขาเอง ตอนนี้เก้ากับพลภัทรจะช่วยคุ้มครองอัญมาที่ถูกดึงไปอยู่กับอธิคมลูกชายวินิจ แต่ผู้กองภควัตคนสำคัญที่สุดเรารู้ว่ายังมีชีวิตอยู่ แต่ไม่รู้ว่าถูกเก็บตัวไว้ที่ไหน”

จักรภพกับประพจน์สีหน้าหนักใจ...เช่นเดียวกับอัญมาที่เป็นห่วงภควัตเหลือเกิน อยากหนีออกไปช่วยแต่ทำไม่ได้เพราะเก้าห้ามไว้ ไม่อยากเคลื่อนไหวให้เป็นพิรุธ

เช้าวันรุ่งขึ้น อธิคมบอกวินิจว่าคืนนี้ตนจะไปส่งของให้เด็กของเสี่ยใหญ่ พ่อคอยระวังพวกตำรวจให้ตนด้วย

“ให้คนอื่นไปส่ง ฉันไม่อยากให้แกพลาดถูกจับขึ้นมา”

“ผมจะไปเอง ผมจะทำให้พ่อเห็นว่าอำนาจต้องอยู่ที่เราไม่ใช่ตำรวจ”

เมื่อลูกชายมุ่งมั่นตั้งใจอยากพิสูจน์ตัวเอง วินิจจึงไม่ขัด...ก่อนออกจากบ้าน อธิคมมากำชับเก้าให้เฝ้าอัญมา เก้ารู้ว่าอัญมาอึดอัดอยากออกไปข้างนอกจึงกรุยทางให้ด้วยการบอกอธิคมว่า

“ถ้าเกิดเมียพี่จะออกไปไหนล่ะ ฉันกลัวว่าเกิดไอ้อัญมันเครียดมากๆ ไม่ได้ออกไปไหน ไม่ได้ไปหาแม่ หาเพื่อน เกิดมันผูกคอตายขึ้นมา...”

“งั้นเอ็งพาอัญไปหาแม่ แต่ก็คอยเฝ้าไว้ด้วย”

แล้วอัญมาก็ได้เจออุบลสมใจ สองแม่ลูกสวมกอดกันด้วยความคิดถึง แต่พออุบลเล่าเรื่องสัญชัยกลับมาอยู่ร่วมชายคา อัญมาก็ชักสีหน้าไม่พอใจ ซักถามว่าเขาทำอะไรแม่หรือเปล่า

“เปล่า แม่บอกมันแล้วว่าจะไปก็ไป แต่มันยังหาที่อยู่ไม่ได้ นึกว่าเวทนามันก่อนนะอัญ”

“ถ้ามันไม่ทำอะไรแม่ก็แล้วไป”

“ไม่ต้องกลัวนะอัญ ฉันกับไอ้นวยจะคอยอยู่ใกล้ๆป้าอุบล”

“ขอบใจนะจิ๊บ”

ขาดคำของอัญมา เสียงแหลมๆของเจ๊ว่านดังขึ้น เจ๊มาพร้อมแอนนี่ลูกรัก ช่วยกันจิกกัดอัญมาด้วยเรื่องเดิมๆคือเอาตัวเข้าแลกเพื่อจับอธิคมให้อยู่หมัด เลยเกิดปะทะคารมกันครู่หนึ่งก่อนที่เจ๊ว่านกับแอนนี่จะเป็นฝ่ายลอยหน้าจากไปเพราะเถียงสู้อุบลกับจิ๊บไม่ได้

ooooooo

อธิคมขังภควัตไว้ที่ห้องเช่าอับทึบในย่านชุมชน สั่งลูกน้องฉีดยาเสพติดให้เขาวันละสองเข็ม ให้ข้าวให้น้ำและเฝ้าไว้ตลอด 24 ชั่วโมง

ด้านอัญมาที่ได้ออกมาพบอุบลแล้วมีปากเสียงกับเจ๊ว่านและแอนนี่ พอจะกลับเข้าบ้านวินิจพร้อมเก้าที่ตามติดแจ เธอเจอขวัญอนงค์ตรงหน้าชุมชนแล้วโดนคาดคั้นเรื่องภควัตหายไป ทุกคนที่บ้านเป็นห่วงเขามาก

“คุณวัตไม่เป็นอะไรค่ะ กำลังทำงานสำคัญเลยไม่ติดต่อใคร” อัญมาตอบเสียงเบาเพราะกลัวเก้าได้ยิน ขวัญอนงค์ซักว่างานอะไร ที่ไหน ยังไง แต่ไม่ได้คำตอบที่ต้องการ “ฉันบอกตรงนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ”

“งั้นเธอต้องไปกับฉัน ไปเล่าให้คุณแม่ฟังที่บ้าน”

“ฉันไปไม่ได้จริงๆค่ะ” อัญมายืนยันแล้วชำเลืองมองเก้าที่ส่งสายตาดุดันน่ากลัวขวัญอนงค์จำใจกลับบ้านทั้งที่ไม่ได้ความคืบหน้าของภควัตเท่าที่ควร วรจันทร์ทราบจากลูกสาวก็บ่นอุบด้วยความเป็นห่วงหลานชาย

“ทำไมอัญมาถึงมาไม่ได้ รู้หรือเปล่าว่าเราเป็นห่วงตาวัตแค่ไหน เขาไม่เคยหายไป ติดต่อไม่ได้ ไม่กลับบ้านนานขนาดนี้”

“น้องก็ถามเขาทุกอย่าง อัญมาก็บอกแต่ว่าพี่วัตไม่เป็นอะไร”

“อัญมาอยู่ที่ไหน แม่จะไปถามเขาให้รู้เรื่อง”

“ใจเย็นๆก่อนคุณวรจันทร์” อภิกานต์ปรามภรรยา

“ตาวัตหายไปทั้งคน ฉันคงเย็นเป็นน้ำแข็งไม่ไหวหรอกค่ะ”

“ตาวัตเป็นตำรวจ อัญมาก็บอกเองว่าเขาทำงานสำคัญอยู่ ตาวัตทำอะไรมีเหตุผล อย่าให้ความหวังดีของเราทำลายงานที่ตาวัตทุ่มให้ทั้งชีวิตสิ”

วรจันทร์สงบลงแต่ยังใจคอไม่ดี ชวนลูกสาวขึ้นไปสวดมนต์ไหว้พระ ภาวนาขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์ปกปักรักษาภควัตให้อยู่รอดปลอดภัย

ooooooo

คืนนี้อธิคมจะส่งยาให้ลูกค้าที่มาทางสายของเสี่ยใหญ่ พลภัทรจับตามองความเคลื่อนไหว พออธิคมเตรียมตัวจะออกจากบ้านจึงอาสาขับรถให้เหมือนทุกที แต่ครั้งนี้อธิคมไม่ยอม และถึงขั้นชกหน้าพลภัทรที่พยายามตื๊อจะไปด้วยให้ได้

อธิคมทำงานด้วยตัวเองคนเดียวสำเร็จลุล่วงเป็นที่พอใจของวินิจ ที่มีความคิดจะให้ลูกชายสานต่อธุรกิจที่นำมาซึ่งความร่ำรวยมหาศาลนี้ต่อไป...

วันถัดมาอธิคมไปพบภควัตที่ห้องเช่า ปลุกให้เขาตื่นด้วยน้ำถังใหญ่สาดใส่เนื้อตัว ภควัตทรุดโทรมมาก ร่างกายอ่อนล้าแทบยืนไม่อยู่

“ถึงเวลาที่ฉันจะปล่อยแกแล้ว แต่แกจะไปเจออัญมาในสภาพนี้ไม่ได้ แกต้องทำตัวเหมือนเดิม ให้ทุกคนคิดว่าแกกลับมาแล้ว กลับไปหาครอบครัว กลับไปหาเจ้านายแก พวกตำรวจหน้าโง่ที่มันกำลังวางแผนจับฉันทั้งหมด ไปบอกมันว่าแกจะจับฉันให้ได้ แล้วค่อยกลับมาที่ชุมชน”

“ไม่...ฉันจะจับแก”

“ต่อไปนี้แกต้องอยู่ในคำสั่งของฉัน เพื่อแลกกับของที่แกต้องใช้มัน แกต้องทำทุกอย่างที่ฉันสั่ง แล้วแกจะได้ยา”

“ไม่...”

“ถ้าแกไม่ใช้ยาที่ฉันให้ แกก็เตรียมตัวลงแดงตายได้เลย”

ภควัตแววตาสั่นระริกมองหลอดยาในมืออธิคมด้วยความต้องการ พยายามสะกดใจทัดทานแต่ไม่สัมฤทธิผล ในที่สุดก็ต้องทำตามคำสั่งของอธิคมอย่างหมดทางเลี่ยงภควัตกลับมาที่บ้านในสภาพอิดโรยและคอยหลบสายตาวรจันทร์กับขวัญอนงค์ที่จับสังเกตด้วยความแปลกใจ

“ตาวัต ไปทำอะไรมา ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้”

“ผมปลอมตัวไปสืบข่าวมาน่ะครับ”

“อื้อหือ ไปสืบข่าวหรือไปตกน้ำเน่ามากันแน่คะ”

“ยายน้อง” วรจันทร์ปรามลูกแล้วหันกลับมาบอกภควัตให้ไปอาบน้ำ ตนจะเตรียมอาหารร้อนๆไว้ให้ พอเขาเดินพ้นไป ขวัญอนงค์ก็ซุบซิบกับแม่ทันทีว่าพี่วัตดูแปลกไป หลบหน้าหลบตาพวกเราชอบกล

“ก็เราไปทักเขาว่าตัวเหม็น ตาวัตก็ต้องอายน่ะสิ” อภิกานต์ติงลูกสาว

“พอๆยายน้อง ไม่ต้องวิจารณ์แล้ว ไปช่วยแม่เตรียมของกินให้พี่เขา” วรจันทร์ตัดบท เดินนำลูกสาวเข้าบ้าน...

ooooooo

ในฐานลับ จักรภพประชุมลูกน้องในทีมอย่างเคร่งเครียด แต่แล้วจากเคร่งเครียดก็กลายเป็นตกใจเมื่อเห็นภควัตเดินเข้ามา...กฤษณ์จ้องภควัตเขม็งไม่เป็นมิตร ขณะที่คนอื่นๆสายตาฉงนฉงายอยากรู้ว่าภควัตหายไปไหนมาเวลาเดียวกันนั้นอัญมาอยู่กับอุบลที่บ้าน เธอนั่งเหม่อมองไปไกลด้วยใจที่เป็นห่วงภควัต อุบลเมียงมองก่อนเดินมานั่งใกล้ๆ ถามอย่างรู้ทันว่า

“คิดถึงไอ้วัตมันใช่มั้ย”

“อธิคมไม่ยอมให้ฉันเจอเขาอีก”

“ผู้ชาย...เสียอะไรมันไม่เท่ากับเสียของรักให้คนอื่นหรอก”

อุบลเห็นใจลูกสาวที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออก แล้วมองเลยไปที่เก้าซึ่งยืนเฝ้าอัญมาอยู่ห่างๆ

“ไอ้เก้า เอ็งก็เข้ามานั่งข้างในซะบ้างเถอะ จะยืนตากแดดให้แห้งเป็นปลาเค็มหรือไง มากินข้าวกินน้ำซะบ้าง เดี๋ยวข้าทำส้มตำไก่ย่างให้กิน”

“ขอพริกเยอะๆนะ”

“เออ จะเอาให้ปากหุบไม่ลงเลย”

เก้าเดินตามอุบลขึ้นบ้าน อัญมาจะก้าวตามแต่ได้ยินเสียงเรียกคุ้นหูดังจากด้านหลัง

“อัญมา”

เธอชะงักเท้า แล้วหันขวับไปอย่างจำได้...ภควัตยิ้มให้ ก่อนจะกางแขนออกโอบกอดอัญมาที่โผเข้าหาด้วยความดีใจสุดๆ

“คุณกลับมาจริงๆ คุณกลับมาแล้ว”

“ผมคิดถึงคุณ ผมเป็นห่วงคุณ อธิคมไม่ได้ทำอะไรคุณใช่ไหม”

“ไม่...เขาไม่ได้ทำอะไรฉัน”

อัญมามองภควัตที่หน้าตาไม่สดใสเหมือนก่อนแล้วซักถาม “อธิคมทำอะไรคุณหรือเปล่า เขาเอาตัวคุณไปไว้ที่ไหน คุณดูเหนื่อย อธิคมทำอะไรคุณบ้างตอนที่เขาขังคุณ”

“ไม่มีอะไร...ผมกลับมาแล้วอัญมา ผมกลับมาหาคุณ”

ภควัตจำใจโกหก ดึงอัญมามากอดเพื่อบดบังสายตาที่ไม่สดใสเต็มที่เหมือนทุกครั้งที่ได้อยู่กับเธอ

“คุณเป็นยังไงบ้าง อธิคมทำอะไรคุณหรือเปล่า”

“เขาไม่ได้ทำอะไร แต่ฉัน...ฉันต้องอยู่ที่บ้านอธิคม”

“คุณต้องไปอยู่บ้านอธิคม เพราะคุณจะช่วยผม”

“ไม่ใช่ความผิดคุณหรอกผู้กอง อย่าโทษตัวเอง อีกอย่างอธิคมเขาไม่ได้ทำร้าย ไม่ได้ล่วงเกินฉัน”

เก้าถือจานส้มตำออกมาเห็นภควัต อัญมากลัวเก้าจะทำร้ายเขา ร้องห้ามเสียงหลง แต่กลายเป็นภควัตกับเก้าทักทายเหมือนรู้จักมักคุ้นกันเป็นอย่างดี

“นี่คุณกับเก้า...”

“หมวดกนก เขาเป็นสายที่ฝังตัวอยู่ในแก๊งวินิจมานานแล้ว”

“ขอโทษด้วยที่บางครั้งฉันทำรุนแรงกับเธอ”

เก้าส่งยิ้มให้อัญมา แล้วทั้งหมดพากันเข้ามานั่งในบ้าน อุบลร่วมรับรู้ด้วยความแปลกใจ

“เอ็งน่ะเหรอไอ้เก้าเป็นตำรวจ”

“เบาๆสิป้า เดี๋ยวก็รู้กันทั้งชุมชนหรอก”

“แล้วเอ็งก็เป็นตำรวจเหมือนกัน...ไอ้วัต...เอ๊ย...ผู้กองภควัต”

“เรียกไอ้วัตอย่างเดิมเถอะครับ จะได้ไม่มีคนสงสัย”

“ฉันไม่เคยทำอะไรผิดนะ ไพ่ไม่เล่น ยาไม่เกี่ยวมีหวยใต้ดินนิดๆหน่อยๆพอขำๆ อย่าจับฉันนะผู้กองจ๋า”

“โธ่...ป้าอุบล เราจับแต่พวกยา แต่ก็ไม่แน่ใช่ไหมผู้กอง เปลี่ยนไปจับหวยซะบ้างก็ดีนะ”

เก้าแกล้งแหย่ อุบลค้อนขวับ...อัญมามองสองหนุ่มแล้วตั้งคำถามว่าพวกเขารู้กันมาตลอดใช่ไหม

“ผมเพิ่งมารู้ทีหลังจากท่านรองจักรภพว่าสายที่แฝงตัวอยู่ในแก๊งวินิจมาก่อนคือเก้า หรือหมวดกนก”

“แล้วจิ๊บรู้เรื่องนายเป็นตำรวจหรือเปล่า” อัญมาซักเก้า

“ฉันไม่ได้บอกจิ๊บเรื่องเป็นตำรวจ เพราะไม่อยากให้จิ๊บเดือดร้อนไปด้วย”

“เพื่อความปลอดภัย เราต้องปกปิดตัวเองให้มากที่สุด แฟ้มของพวกเราจะเป็นข้อมูลชั้นลับสุดยอด หัวหน้าปฏิบัติการเท่านั้นที่จะรู้” ภควัตอธิบายก่อนขอร้องอุบลอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับใคร

“ไม่บอกหรอก รู้อย่างงี้ก็ค่อยโล่งใจนะ มีตำรวจตั้งสองคนคอยดูแลไอ้อัญ”

“ที่ต้องระวังคือตอนนี้สัญชัยเป็นคนคาบข่าวความเคลื่อนไหวของอัญไปบอกอธิคม ทางที่ดีต้องไล่มันออกไปจากบ้านหลังนี้” เก้าแนะนำ

อุบลลำบากใจ แต่เห็นแก่ลูกก็เลยตัดสินใจเด็ดขาดว่าถ้าสัญชัยกลับมาตนจะไล่ไปเอง ภควัตท้วงขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย

“อย่าเพิ่งเลยครับ ถ้าเราเคลื่อนไหวอะไรผิดปกติช่วงนี้ วินิจอาจจะจับพิรุธได้ ให้สัญชัยอยู่ที่นี่ไปก่อน แต่ป้าอุบลหาทางขยับขยายไปอยู่ที่อื่น ค่อยๆตีตัวห่างไปอยู่ที่อื่นสักพัก อย่าให้มันทันสังเกต”

“ฉันจะจัดการเรื่องแม่เอง ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะ” อัญมาเอ่ยแข็งขัน

ภควัตเพิ่มความสบายใจของอุบลด้วยการแย้มว่าเรายังมีสายอีกคนที่จะคอยดูแลอัญมาในบ้านวินิจ แต่ไม่ขยายว่าเป็นใคร เพื่อความปลอดภัยของเขา อัญมาและเก้า ถึงเวลาคับขันทั้งคู่จะรู้เอง ส่วนเก้าก็รับปากภควัตว่าไม่ต้องห่วง อธิคมเชื่อใจตนถึงให้คอยเฝ้าอัญมาไว้ มีอะไรคืบหน้าจะหาทางส่งข่าว แต่ตอนนี้ตนต้องพาอัญมากลับไปก่อนที่อธิคมจะสงสัย

การหายไปเป็นเวลานานของอัญมากับเก้า แน่นอนว่าทั้งคู่กลับมาอธิคมต้องซักไซ้ โชคดีที่อัญมาคิดคำตอบไว้แล้วจึงไม่มีพิรุธใดๆให้เขาเห็น เธอบอกว่าแม่ไม่ค่อยสบายเลยต้องอยู่ดูแล อธิคมแสดงความเป็นห่วงจะพาอุบลไปหาหมอแต่อัญมารีบหาข้ออ้างประชดแล้วเดินหนีเข้าห้อง

“ไม่เป็นไร แม่แกดื้อ ไม่ชอบนอนโรงพยาบาล แม่ก็เหมือนฉันนั่นแหละ ชอบอิสระ เราไม่ชอบถูกขังอยู่ในกรงของใคร”

อธิคมตามเข้ามาในห้อง อัญมาตีหน้าเศร้าทำตาแดงๆ บ่นเป็นห่วงแม่

“ฉันจะพาแม่เธอไปรักษาโรงพยาบาลที่ดีที่สุด”

“ขอบคุณมาก แต่หมอเก่งแค่ไหนก็ช่วยแม่ไม่ได้หรอก เพราะแม่เครียดเรื่องฉัน ฉันรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ ฉันไม่อยากขอร้องพี่ แต่ฉันก็ไม่อยากได้ชื่อว่าลูกอกตัญญู ฉันอาจจะขอไปค้างบ้านแม่บ้าง พี่จะให้ใครไปเฝ้าก็ได้นะ ถ้าไม่เชื่อใจกัน”

“ฉันจะไปกับเธอเอง”

“พ่อพี่คงยิ่งเกลียดฉันที่ดึงพี่ไป แทนที่จะมีพี่เป็นมือเป็นไม้ทำงานให้”

“สัญญากับฉันสิอัญมา เธอจะไม่หนีฉันไป ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น อย่าทรยศความรักที่ฉันให้เธอคนเดียว”

“ฉันสัญญา” อัญมาจำใจต้องพูดเพื่อหาทางหนีจากเขา

ผลปรากฏว่าวันรุ่งขึ้นอธิคมใจอ่อนยอมให้อัญมาไปดูแลแม่ แต่ความจริงเธอรีบร้อนพาอุบลไปอยู่บ้านอรรณพกับภรณีต่างหาก สัญชัยได้ยินไม่ถนัดแต่รีบไปรายงานอธิคมว่าอุบลป่วยหนักนอนร้องครวญครางทั้งคืนจนตนอยากเอาหมอนอุดจมูกให้เงียบเสียง

“อย่ายุ่งกับแม่อัญมา” อธิคมตวาดเสียงแข็ง

“ฉันก็พูดล้อเล่นให้พี่ขำๆน่ะ ใครจะกล้า รู้จ้ะว่าพี่รักลูกสาวฉันใจจะขาด นี่อัญก็ไม่ไปไหนนะ คอยดูแลแม่มัน ไอ้เก้าก็ยืนเฝ้ายังกะหมาเฝ้าบ้าน พี่คมมีอะไรให้ฉันช่วยงานก็บอกเลยนะ ฉันเต็มใจทำทุกอย่าง จะปล่อยของให้แถวๆนี้ก็ได้ ฉันไม่เกี่ยง”

สัญชัยประจบประแจง อธิคมส่งเงินให้สองพันแล้วไล่กลับ วินิจเดินเข้ามาเห็นด้านหลังสัญชัย ถามลูกชายว่าไอ้ผีพนันพ่อเลี้ยงอัญมามันมาทำไม

“ฉันให้มันคอยดูพวกแปลกหน้ารอบๆชุมชน”

“คิดว่าฉันไม่รู้เหรอว่าแกเลี้ยงมันไว้เป็นหูเป็นตาเฝ้าไอ้อัญ” อธิคมหน้าเจื่อนไม่กล้าสบตาพ่อ “ไปกันได้แล้ว อย่าให้เสี่ยใหญ่ท่านรอ”

สองพ่อลูกเดินตามกันออกไป พลภัทรกับลูกน้องอีกคนเดินตามหลัง

ooooooo

ภควัตกลับมาอยู่บ้านเช่าที่เดิมในชุมชน จ่าเดชทราบข่าวรีบแวะมาหาทำทีเอาพระมาให้ดู พอเห็นสภาพผู้กองซีดเซียวต่างจากเดิมลิบลับ จ่าซักเป็นวรรคเป็นเวรจนภควัตยอมพูดความจริงว่าอธิคมใช้ยากับตน

“มันทำเพราะคิดว่าจะควบคุมผมได้ มันจะให้ผมเป็นสาย หักหลังตำรวจ หักหลังพวกเดียวกันเอง”

“ผู้กองต้องไปหาหมอนะครับ”

“อย่าเพิ่ง ให้อธิคมมันคิดว่าควบคุมผมได้ จ่าไม่ต้องมาที่นี่บ่อยๆ คอยดูพวกมันอยู่ห่างๆ มันต้องหาโอกาสช่วงนี้ลงมือทำงานใหญ่”

“ใช่ พวกมันเงียบมานานแล้ว ว่าแต่ผู้กองไหวนะครับ”

“ไหวสิจ่า ไม่ต้องห่วง อะไรที่จะทำให้เรากวาดล้างขยะสังคมอย่างวินิจกับอธิคมได้ ผมยอมทุกอย่าง”

ภควัตฝืนยิ้มกัดฟันบอกจ่าเดชไป ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองอยากยาแทบทนไม่ไหว

ด้านสองพ่อลูกค้ายาที่ไปพบเสี่ยใหญ่ สองฝ่ายนัดเจอที่ร้านประจำพูดคุยกันในห้องมิดชิด ครั้งนี้วินิจนำเงินสดจำนวนมากอัดแน่นใส่กระเป๋ามาประเคนให้เสี่ยใหญ่

“ขอโทษด้วยที่ต้องเปลี่ยนวิธีให้จ่ายเป็นเงินสด ช่วงนี้หลายบัญชีกำลังถูกตรวจสอบ ฉันไม่อยากให้มีหลักฐาน”

“ไม่เป็นไรครับ ผมยินดีทำตามที่เสี่ยต้องการทุกอย่าง”

“ฉันก็ต้องจ่ายเยอะนะ การลงทุนค้าขายมันก็ต้องมีค่าใช้จ่าย ของงวดที่ผ่านมานี่ดีนะ เด็กฉันมันบอกว่าปล่อยง่าย ลูกค้าชอบ ยังไงก็ลดราคาให้อีกหน่อย แล้วฉันเคลียร์ทางทุกเส้นให้”

เสี่ยใหญ่ยิ้มกริ่มหิ้วกระเป๋าลุกขึ้นเดินออกไป อธิคมไม่พอใจพูดกับพ่อว่า

“มันได้ส่วนแบ่งของมันเยอะอยู่แล้วยังจะขอลดราคาของ ก็เท่ากับได้กำไรเพิ่ม เราต้องจ่ายให้มันอีกนานแค่ไหนกว่ามันจะเลิกเอาเปรียบเรา”

“อธิคม...ยังไงเราก็ต้องให้ ถ้าไม่อยากมีปัญหา เสี่ยใหญ่ช่วยเคลียร์ทางให้เรามาหลายครั้ง กระทั่งตอนแกถูกจับ ถ้าไม่ได้บารมีเสี่ยที่รู้จักผู้หลักผู้ใหญ่ แกไม่มีวันรอดออกมาใช้ชีวิตใหม่อยู่อย่างนี้”

“แต่ที่ผมรู้พ่อก็ให้เงินมันทุกครั้ง ทุกเรื่อง มันคิดว่าเราต้องอยู่ใต้อำนาจของมัน มันถึงบีบเราทุกทาง”

เสียงมือถือวินิจดังขึ้น เห็นรหัสลับแล้วรู้ทันทีว่าใครโทร.มา กดรับแล้วถามสั้นๆ “ว่าไง”

กฤษณ์นั่นเอง น้ำเสียงเขาร้อนรนถามวินิจว่าอธิคมจับตำรวจไปขังหรือเปล่า

“ตำรวจอะไร ตำรวจที่ไหน”

“ภควัตมันกลับมาแล้ว”

วินิจนิ่วหน้า ทวนชื่อภควัต ทำให้อธิคมได้ยินชัด สีหน้าไม่สู้ดี

“หมายความว่าอะไร บอกมาให้หมด”

“นี่แกยังไม่รู้อีกเหรอว่าภควัต...ไอ้วัตเซียนพระน่ะมันเป็นตำรวจ” กฤษณ์เสียงดังจนสุคนธรสที่แอบฟังได้ยินถนัด อดเป็นห่วงภควัตขึ้นมาไม่ได้

วินิจตัดสายแล้วหันมาจ้องอธิคมอย่างคาดคั้น “ไอ้ตำรวจคนที่มันเป็นสายให้เรา มันบอกว่าไอ้วัตเซียนพระเป็นตำรวจ แกรู้เรื่องนี้ใช่มั้ย”

“ผมเพิ่งรู้ตอนที่อยู่ในโกดัง”

“แล้วแกก็ปล่อยมัน” วินิจกระชากคอเสื้อลูกชายด้วยความโมโหแล้วตะคอก “ทำไมไม่ฆ่ามันทิ้งไปวะ”

“เพราะผมมีแผนดีกว่านั้น ผมจับไอ้ผู้กองภควัตไปขัง เลี้ยงมันด้วยยา แล้วก็ปล่อยมันออกมาเพราะมันต้องกลับไปทำงานกับพวกตำรวจใหญ่ๆ”

“แกจะมั่นใจได้ยังไงว่ามันจะยอมเป็นทาสเรา”

“ยาไงล่ะพ่อ ไอ้วัตมันเจอของแรง ผมจัดหนักให้มัน ถ้ามันไม่อยากตายมันก็ต้องข้ามาหาผม แล้วยังไอ้อัญอีก”

“ไอ้อัญเกี่ยวอะไร”

“ไอ้ผู้กองภควัตมันรักไอ้อัญ ตราบใดที่ไอ้อัญอยู่กับเรา มันก็ไปไหนไม่รอด”

“แกอย่าประมาทมันสองคน มันทำให้เราพินาศมาหลายงาน ทางที่ดีแกต้องฆ่ามัน”

“ไอ้ตำรวจคนที่พ่อได้ข่าวมาจากมัน พ่อต้องจ่ายเงินให้มัน วันไหนที่มันโลภไม่รู้จักพอมันจะแว้งกัดเรา แต่สำหรับไอ้ผู้กองภควัต ผมจ่ายมันด้วยยากับความหวังว่าไอ้อัญที่มันรักจะปลอดภัย ผมเห็นมาแล้วว่ามันรักกันขนาดไหน ผมจะใช้ความรักความเสียสละให้ฆ่าตัวมันเอง”

คำอธิบายของอธิคมทำให้ความโมโหของวินิจจางหายไป

ooooooo

อัญมากับเก้าพาอุบลไปอยู่บ้านอรรณพกับภรณีที่ยินดีให้ความช่วยเหลืออย่างเต็มที่ โดยเฉพาะเรื่องทำลายเครือข่ายพวกค้ายาบ้าให้หมดไป

ภควัตอยู่ในสภาพติดยาแต่เขาพยายามบังคับตัวเองแล้วเดินแผนหลอกอธิคมให้ตายใจ ด้านกฤษณ์ที่ร้อนรนอยากรู้ว่าอัญมาเจอภควัตหรือยังก็จะอาศัยไหว้วานสุคนธรสไปสืบ แต่เธอไม่เล่นด้วยก็เลยต้องวางแผนเอง คิดจะยืมมือวินิจเขี่ยภควัตให้พ้นทาง

คืนต่อมา อธิคมนัดส่งยาให้ลูกค้าจากสายเสี่ยใหญ่ที่ผับแห่งหนึ่ง อธิคมฉลาดพอตัวนำยาใส่กล่องของขวัญและชวนอัญมามาด้วย ทำทีเหมือนมางานวันเกิดเพื่อน พลภัทรเห็นถึงความไม่ชอบมาพากลจึงโทร.ส่งข่าวภควัตให้ตามมา

กฤษณ์กับสุคนธรสอยู่ในผับนั้นด้วย ทั้งคู่เห็นอธิคมกับอัญมา กฤษณ์สงสัยว่าอธิคมน่าจะมาส่งของจึงจับตามองตลอดเวลา ครั้นแน่ใจก็ชักปืนออกจากเอวจนสุคนธรสตกใจ

“อย่านะคะกฤษณ์ คุณมาคนเดียว”

“คนเดียวสิดี ถ้าจับอธิคมได้ก็เป็นผลงานผมคนเดียว”

“แต่นายวินิจ พ่ออธิคมจะฆ่าคุณ”

“มันฆ่าผมไม่ได้หรอกน่า ผมมีวิธีรีดเงินจากไอ้สองพ่อลูกนี่มากกว่าเดิมด้วยซ้ำ จับอธิคมได้แล้วขู่เอาเงินพ่อมัน แล้วผมก็ค่อยแกล้งปล่อยให้อธิคมมันหนีไป ผมได้ทั้งเงินจากวินิจ แล้วก็ผลงานเข้าตานาย”

กฤษณ์ไม่ฟังสุคนธรส เดินออกจากโต๊ะไปมุมหนึ่งแล้วเร้นกายส่งสัญญาณให้นักเที่ยวทุกคนหยุดอยู่กับที่ ตำรวจล้อมไว้หมดแล้ว อธิคมตกใจ อัญมารู้ทันว่าเขามาส่งยา

นักเที่ยวที่มียาอีในครอบครองทิ้งของในมือทันที ส่วนอธิคมทำลายหลักฐานไม่ทัน กล่องของขวัญถูกกฤษณ์ซุ่มยิงจนยาบ้าทะลักออกมาหล่นกระจายลงพื้น

ความอลหม่านเกิดขึ้นทันที อธิคมเห็นภควัตพุ่งเข้ามาคว้ามืออัญมา เข้าใจว่าเขาเป็นคนยิงกล่องของขวัญก็เลยแค้นใจ ไล่ล่าทั้งคู่ออกไปหน้าผับ โดยมีพลภัทรตามติดเพื่อช่วยเหลือภควัต ส่วนกฤษณ์เห็นท่าไม่ดีกระชากแขนสุคนธรสหนีอย่างรวดเร็ว จงใจให้อธิคมกับภควัตฆ่ากันเอง ทั้งที่ตนเป็นคนเปิดฉาก

สุคนธรสวิ่งไปโวยวายไป พอตั้งหลักได้ก็แว้ดใส่กฤษณ์อย่างไม่พอใจ

“ดูสิ รสเตือนแล้วนะ ที่วุ่นวายจะฆ่ากันตายก็เพราะคุณคนเดียวเลย อยากได้หน้าจับพวกค้ายา แล้วเป็นไง ผับแทบแตก ทีหลังดูตาม้าตาเรือก่อนนะว่าพวกนั้นมันมีปืนหรือเปล่า”

“พูดมาก...อยู่ให้โดนลูกหลงก็ตรงนี้แหละ”

“แล้ววัตล่ะ”

“มันดันโผล่มาเอง ก็ดี ให้มันรับผลงานเน่าๆไป ไม่ใช่ฉันก็พอ”

“คุณมันเห็นแก่ตัวที่สุด”

กฤษณ์หงุดหงิดไม่ฟัง เดินลิ่วออกไป สุคนธรสละล้าละลังแต่ที่สุดก็ก้าวตามแฟนหนุ่ม

ภควัตกับอัญมาหนีการไล่ล่าของอธิคมออกมาด้านหลังผับ ครู่เดียวสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน อธิคมคำรามลั่นด้วยความแค้นสุดขีด

“มึงกล้ายิงกูใช่ไหมไอ้ผู้กอง”

“ไม่ใช่...ไม่ใช่ผู้กองภควัตที่ยิงพี่คม”

“ไม่ใช่มันแล้วจะใคร ในนั้นมีตำรวจคนเดียวคือมัน อย่าอยู่เลยไอ้วัต”

เสี้ยวนาทีที่อธิคมเหนี่ยวไก พลภัทรพุ่งเข้าขวางร่างภควัต กระสุนเจาะเข้าเหนืออกขวาร่างทรุดฮวบ อธิคมรู้ทันทีว่าพลภัทรเป็นตำรวจพวกเดียวกับภควัต ทำท่าจะยิงซ้ำแต่พลภัทรแข็งใจยิงสวนเสียก่อน กระสุนโดนไหล่ซ้ายอธิคมจนเซไปหลายก้าว

รปภ.ร่างสูงใหญ่สี่คนวิ่งกรูกันมา อธิคมร้องบอกทันทีว่าตนเป็นคนของเสี่ยใหญ่ พลภัทรรีบยัดโทรศัพท์ มือถือใส่มือภควัตพร้อมพูดอย่างเร่งร้อน

“คลิปเสียงทุกอย่างอยู่ในนี้ รีบพาอัญมาหนีไปก่อน ไม่ต้องห่วงผม หนีไปก่อนผู้กอง แล้วกลับมาจัดการมันให้ได้”

ภควัตลังเล แต่พอเห็นกลุ่ม รปภ.กำลังตรงมาก็จำต้องกระชากแขนอัญมาวิ่งหนีไป อธิคมจะวิ่งตามแต่โดนพลภัทรคว้าข้อเท้าไว้

“ไอ้พล! มึงเป็นตำรวจ” อธิคมระเบิดเสียงด้วยความแค้น ยิงพลภัทรในระยะเผาขนจนขาดใจตายคาที่แล้ววิ่งหนีหายไปในความมืดก่อนรถตำรวจจะพุ่งเข้ามาจอด

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"
18 ก.พ. 2563
08:40 น.