ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"


ในห้างสรรพสินค้า กฤษณ์มาเป็นเพื่อนสุคนธรสช็อปปิ้ง เขายังติดใจเรื่องภควัตตามล่าอธิคม หน้าตาเลยเคร่งเครียดจนแฟนสาวสงสัย

“มีอะไรคะกฤษณ์ หน้าเครียดเชียว”

“รส...คุณทำงานในชุมชนที่อัญมาอยู่ใช่ไหม”

“ค่ะ ก็ทำเล่นๆ ให้มีโปรไฟล์ว่าเคยทำงานเพื่อสังคม มีอะไรเหรอคะ”

“ทีนี้คุณต้องช่วยงานผมแล้ว ผมอยากให้คุณไปดูว่าอัญมาทำอะไรอยู่”

“ไม่ค่ะ ให้รสไปยุ่งกับอัญมา ให้รสไปตาย

ซะยังดีกว่า” สุคนธรสสะบัดหน้าเดินหนี กฤษณ์หน้าตึงทั้งเซ็งทั้งรำคาญกับความเจ้ายศเจ้าอย่างของแฟนสาว...

ในเวลาเดียวกันนั้นที่โกดังร้าง ภควัตพยายาม กล่อมอธิคมที่ถือปืนมือหนึ่ง อีกมือล็อกคออัญมาไม่ยอมปล่อย

“แกจะฆ่าฉันก็ได้อธิคม แต่อย่าทำอะไรอัญมา”

“อย่าฆ่าผู้กอง ฉันขอร้อง จะให้ฉันทำอะไรฉันยอมทุกอย่าง อย่าฆ่าผู้กอง”

อธิคมฟังสองคนที่เป็นห่วงกันและกันแล้วยิ่งแค้นใจ ล็อกคออัญมาแน่น ปืนจ่อหลัง “ห่วงกันมากนักใช่มั้ย ยอมทรยศฉันเพราะรักมัน ห่วงมันมากใช่มั้ย ทำไม...ทำไมเธอไม่เห็นค่าความรักของฉันเลย ยอมเป็นสายให้มันทำไม”

“ฉันไม่อยากให้ใครต้องติดยาอีก เลิกเถอะเธอยังมีโอกาสกลับตัว”

“ไม่ต้องมาเกลี้ยกล่อม ลูกชายพ่อค้ายาอย่างฉัน ยังไงก็ต้องติดคุกจนตาย หรือไม่ก็ถูกฆ่าตัดตอน”

“ฉันจะกันนายไว้เป็นพยาน ถ้านายยอมบอกเครือข่ายทั้งหมดกับตำรวจ”

“จะให้กูทรยศทุกคน เหมือนที่อัญทรยศกูใช่ไหม” อธิคมรัดแน่นขึ้น อัญมาเริ่มดิ้นขาดอากาศหายใจ แต่ยังพยายามขอร้องให้เขาเชื่อเธอ เธอหวังดีกับเขาจริงๆ

“ฉันไม่ต้องการความหวังดี ฉันต้องการความรักจากเธอ ได้ยินมั้ย ฉันต้องการหัวใจของเธอ”

อธิคมตะคอกใส่อัญมาด้วยเสียงขมขื่น ภควัต สบโอกาสจะพุ่งเข้าชาร์จแต่อธิคมตาไวหันปืนมาทางเขา อัญมารวบรวมกำลังปัดแขนเขาขึ้นสูง ทำให้เสียงปืนดังขึ้นฟ้าหนึ่งนัด เธอกระแทกอธิคมเซไปแล้วโผเข้ากอดภควัตด้วยความเป็นห่วง ทั้งที่ขาตัวเองยังถูกผูกมัด

“อัญ...เธอรักมัน” ขาดคำ อธิคมเล็งปืนมา ภควัตใช้ตัวเองบังอัญมาไว้

“ปล่อยอัญมาไป แล้วมาสู้กันอย่างลูกผู้ชาย นี่มันเรื่องของนายกับฉัน ถ้านายรักอัญมาจริง ปล่อยผู้หญิงที่นายรักไปซะ”

“แกเก่ง แกก็ช่วยอัญเองสิวะไอ้ผู้กอง”

อธิคมตั้งใจจะยิงภควัตให้ได้แต่อัญมาขัดขวางสุดกำลัง นั่นยิ่งทำให้อธิคมเจ็บปวดร้าวราน ใช้พละกำลังที่มีจับภควัตที่ย่ำแย่มัดมือ ปาก และเท้าแล้วเอาไปซ่อนไว้ในซอกหลืบ เมื่อวินิจกับสมุนมาถึงจึงไม่พบเจอภควัต

“อธิคม มีตำรวจมาหรือเปล่า”

“ไม่มีครับพ่อ”

อัญมามองอธิคมที่ปิดบังเรื่องภควัต วินิจพอเห็นอัญมาก็พุ่งเข้ามาจิกหัวกระชากผมให้ลุกขึ้นยืน

“ไอ้อัญ มึงกล้าเป็นสายตำรวจ...ทรยศกู” วินิจเงื้อปืนจะจ่อยิง อธิคมรีบขอร้อง เลยโดนพ่อตวาดลั่น “จะเก็บมันไว้ให้หักหลังเราอีกหรือไง”

“มันสารภาพหมดแล้วว่ามันแค่ส่งข่าวเพราะอยากได้เงิน”

“ครั้งเดียวกูก็ไม่ให้อภัย หนอนบ่อนไส้อย่างมันเก็บไว้มันจะเป็นงูพิษ แว้งกัดเราอีก”

“อัญเป็นเมียผม เรื่องแบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก ผมจะสั่งสอนเมียผมเอง”

“ฉันจะหาเมียใหม่ให้แกได้ดีกว่านังงูพิษนี่”

“แต่ผมรักอัญ ตั้งแต่นี้ต่อไปผมจะขอรับผิดชอบทุกอย่าง ผมจะทำงานให้พ่อได้มากกว่าที่ทุกคนทำ ผมขออย่างเดียว อย่าฆ่าอัญมา”

อธิคมแววตานิ่งจริงจัง วินิจนิ่งไปอย่างลังเล...

อีกด้านในซอกหลืบ ภควัตจับตามองสองพ่อลูกอย่างโกรธแค้นที่ทำร้ายร่างกายอัญมาอัญมาถูกวินิจจิกหัว ถือปืนพร้อมยิง อธิคมลุ้นระทึกว่าพ่อจะตัดสินใจยังไง

“ถ้าพ่อไว้ชีวิตอัญ ผมสัญญา ผมจะทำให้ชื่อนายวินิจเป็นชื่อที่ทุกคนต้องก้มหัวให้ ผมจะทำทุกอย่างเพื่อความยิ่งใหญ่ของพ่อ”

“ฉันจะไว้ชีวิตแก ไม่ใช่เพราะฉันสงสารแกแต่เพราะแกเป็นหัวใจของลูกชายฉัน จำใส่กะโหลกของแกไว้ วันไหนที่อธิคมเบื่อแกขึ้นมา วันไหนที่เขาคิดได้ แล้วโยนแกออกจากชีวิต วันนั้นคือวันตายของแก”

วินิจเหวี่ยงอัญมากระแทกผนังจนทรุดไปกับพื้น ภควัตพยายามดิ้นรน แต่เชือกรัดแน่นจนแทบกระดิกตัวไม่ได้ วินิจจ้องอธิคมตาวาวแล้วเดินออกไป เก้ากับลูกน้องเดินตาม

อธิคมรักอัญมาเต็มหัวใจ เขาประคองเธอขึ้นมาอย่างอ่อนโยน

“อธิคม...ฉันขอโทษที่หลอกใช้ความรักของเธอ”

“เธอรักฉันบ้างไหมอัญ” อัญมาไม่ตอบ อธิคมยิ่งเจ็บช้ำ “เธอไม่รักฉันเลย เธอถึงยอมทำทุกอย่างเพื่อขอชีวิตมัน” เขาหันมองภควัตแล้วลั่นวาจา “แกต้องอยู่ที่นี่ อยู่จนกว่าฉันจะพอใจ อยู่จนกว่าอัญจะรักฉัน”

“เธอจะทำอะไรผู้กอง” อัญมาสีหน้าตื่นกลัว

“ถ้าเธอพูดถึงมันอีก ฉันจะไม่ไว้ชีวิตมัน”

อธิคมกระแทกเสียงเข้มดุแล้วอุ้มอัญมาออกไป...

ooooooo

ในฐานลับ ท่านรองจักรภพยืนตระหง่านอยู่ต่อหน้าลูกน้องทั้งในและนอกเครื่องแบบ

“ผู้กองภควัตเป็นนายตำรวจที่ดีที่สุดคนหนึ่ง

ของเรา ผมไม่เชื่อว่าภควัตจะรู้เห็นเป็นใจให้กับกลุ่มนายวินิจเหมือนที่ได้รับรายงานจากเหตุการณ์ทั้งหมด... ติดต่อผู้กองภควัตให้เข้ามาหาผมเดี๋ยวนี้”

“สารวัตรกฤษณ์ล่ะครับ” ผู้การประพจน์ถาม

“ยังไม่ต้อง ผมต้องการสอบสวนทีละคน”

จากนั้นไม่นาน สิทธิชัยได้รับมอบหมายจากประพจน์ให้ติดต่อภควัต ปรากฏว่าเขาไม่รับสาย

“ที่บ้านรัฐมนตรีอภิกานต์ล่ะ”

“แม่บ้านบอกว่าไม่ได้กลับเลยครับ”

“จ่าเดชเดชาที่อยู่ในชุมชน ภควัตทำงานกับจ่าเดช ลองติดต่อเขาดู”

สิทธิชัยกดมือถือทันที ท่ามกลางสายตาทุกคนที่มองอย่างรอคอย...จ่าเดชยังอยู่ในชุมชน และอยู่ต่อหน้าพวกอุบลที่ไม่มีใครรู้สักคนว่าภควัตเป็นตำรวจ จ่าเดชเลยต้องออมคำพูดเป็นอย่างดี

“ไม่เห็นเลยครับ ครับๆ ถ้าเจอแล้วจะรีบบอกให้ครับ” จ่าเดชตัดบทแล้ววางสาย อุบลสงสัยยื่นหน้ามาถามว่าใครโทร.มา “อ๋อ...ญาติไอ้วัตมัน เขาติดต่อกันไม่ได้เลยโทร.หา ฝากบอกให้ไอ้วัตโทร.กลับ”

“ไอ้อัญมันก็เงียบไปด้วย หรือว่า...”

“ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าเพิ่งเครียด”

ทันใดนั้นนวยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา “กลับมากันแล้ว ฉันเห็นพวกพี่บังกับอธิคมกลับมากันแล้ว”

“ไอ้อัญล่ะ” อุบลถามเร็วจี๋

“ฉันแอบตามไปดูเห็นอธิคมพาเจ๊อัญเข้าไปในบ้าน”

“ไปตามไอ้อัญกันเถอะ”

“จิ๊บไปกับข้า มันจะขวางไม่ให้แม่เจอลูกได้ยังไง”

อุบลกับจิ๊บกำลังจะออกไปแต่ต้องชะงักเมื่อเห็นสุคนธรสเดินลิ่วเข้ามา จิ๊บจำหล่อนได้ ถามว่ามาหาใคร

“อัญมา”

“มาหาไอ้อัญ มีธุระอะไรหรือคุณ” อุบลพูดดี แต่จิ๊บมองสุคนธรสตาขวาง

“จะถามอะไรนิดหน่อย”

“อัญไม่ว่าง ไม่อยู่” จิ๊บรีบตอบเสียเอง สุคนธรสชักสีหน้าเล็กน้อยก่อนถามต่อว่าไปไหน อยู่กับนายวัตหรือเปล่า จ่าเดชไม่ไว้ใจแทรกขึ้นทันที

“เอ...ตกลงมาถามหาใครครับ ไอ้วัตหรือไอ้อัญ”

“แล้วใครอยู่ล่ะ ก็มาหาคนนั้นแหละ”

ไม่นานนัก สุคนธรสเดินหน้าตูมออกไปหน้าชุมชน คุยมือถือกับกฤษณ์ที่กล่อมเธอให้มาที่นี่จนได้

“ไม่มีใครอยู่ที่ชุมชนเลยค่ะกฤษณ์ ทั้งอัญมา ทั้งวัต หายกันไปหมด”

“แล้วอธิคมล่ะ”

“นี่ตกลงให้รสเป็นอะไร นักสืบเหรอ รสไม่ไปถามพวกมันแล้วนะคะ รสขยะแขยงที่นี่ รสจะกลับแล้ว คุณอยากรู้อะไรก็ส่งลูกน้องมาดูเองแล้วกัน” สุคนธรสตัดสายรีบเดินออกไป

กฤษณ์หงุดหงิดบ่นอุบ “ไม่ได้เรื่อง ยังไม่มีข่าวจับอธิคมได้ แสดงว่ามันยังลอยนวล หรือว่าไอ้วัตมันตายตอนตามจับอธิคม”

เวลาเดียวกันนั้น ภควัตถูกมัดอยู่ในโกดังร้าง

เขาพยายามดิ้นรนจนสามารถหลุดพ้นพันธนาการที่อธิคมผูกมัดเอาไว้ แขนขาถูกเชือกบาดเลือดซึมเต็มไปหมด

ooooooo

อธิคมพาอัญมากลับเข้ามาอยู่ในบ้านโดยมีข้อแม้กับเธอว่าถ้าไม่อยากให้วินิจรู้ว่าตนซ่อนผู้กองภควัตไว้ที่ไหน เธอต้องอยู่ที่นี่ในห้องนี้ฐานะเมียของตน

“เธอต้องนอนที่นี่ ห้ามกลับบ้าน ห้ามออกไปไหนโดยไม่มีฉัน ห้ามพูดเรื่องไอ้วัต ถ้าเธอยังอยากให้ไอ้วัตมันรอด”

อัญมานิ่งไปอย่างจนใจ ทันใดได้ยินเสียงเคาะประตู เก้ามาบอกอธิคมว่าแม่ของอัญมามาหา สองคนจึงพากันออกไปเผชิญหน้า อัญมาโกหกแม่ว่าอธิคมพาตนไปดูบ้านที่ระยอง พอดีมือถือแบตหมดก็เลยติดต่อใครไม่ได้

“จริงเหรอ ไม่ใช่ว่าเอาตัวแกไปกักขังที่ไหนนะ”

อุบลพูดโพล่ง อัญมากลัวแม่และจิ๊บที่มาด้วยกันโดนอธิคมทำร้ายจึงยืนยันว่าเป็นเรื่องจริง พอแม่ชวนเธอกลับบ้าน อธิคมชิงพูดเสียก่อนว่าอัญมาจะอยู่ที่นี่ แต่จิ๊บท้วงว่าอยู่ได้ยังไง

“อัญเป็นเมียฉันแล้ว ต่อไปนี้อัญจะอยู่ที่นี่”

“เฮ้ย! ไม่ได้หรอก ยังไม่ได้แต่งงานแต่งการกัน จะเอาตัวลูกสาวฉันอยู่ที่นี่ง่ายๆได้ยังไง”

“แม่จ๋า...ฉันอยากอยู่กับพี่คม”

“แม่ไม่เชื่อ ไอ้อัญ แกโดนบังคับใช่มั้ย”

อัญมาสบตาจิ๊บอย่างรู้กัน บอกให้เพื่อนสาวพาแม่กลับไปก่อน แต่อุบลเสียงแข็งไม่ยอมกลับ จิ๊บเลยต้องส่งซิกให้แกใจเย็นแล้วรวบรัดดึงตัวออกไปทันที

เมื่อกลับเข้ามาในห้อง อัญมาบอกอธิคมว่าแม่ต้องไม่เชื่อว่าตนอยากอยู่ที่นี่

“คิดดูเอาเองแล้วกัน ถ้าเธอพูดความจริง ทุกคนที่เธอรักจะเดือดร้อนทั้งหมด”

“พี่ไม่ควรขู่ฉันแบบนี้นะ”

“ฉันไม่ได้ขู่ เธอคิดว่าฉันใจร้ายมากใช่ไหม แต่ถ้าฉันปล่อยเธอออกไปจากที่นี่ พ่อจะส่งคนไปฆ่าเธอ”

“พี่บังเกลียดฉัน อยู่ที่นี่ฉันก็ตายได้เหมือนกัน”

“ฉันจะให้เก้าเฝ้าเธอไว้”

“ฉันขอมือถือ”

“ห้ามติดต่อกับใครทั้งนั้น”

“ฉันไม่ใช่นักโทษนะ”

“เธอยังไม่รู้จักคุกที่แท้จริงหรอกอัญ เธอไม่เคยติดคุกเหมือนที่ฉันผ่านมาแล้ว ที่นั่นไม่มีอะไรเลย นอกจากความรู้สึกสิ้นหวัง แล้วก็ความตาย”

อธิคมทิ้งถ้อยคำข่มขู่แล้วเดินออกประตูไปสั่งเก้าเฝ้าอัญมาไว้อย่าให้ออกไปไหน และอย่าให้คนของพ่อตนเข้ามาในห้อง จากนั้นเขารีบไปที่โกดังร้างเจอภควัตกำลังพยายามจะหนีหลังจากแก้เชือกให้ตัวเองได้แล้ว

“เก่งนี่ แต่แกไม่มีวันเก่งกว่าฉันหรอก”

“อัญมาอยู่ที่ไหน”

“อยากรู้จริงๆเหรอ ห้องนอนฉันไงล่ะ แล้วคืนนี้พอฉันกลับไป อัญก็ต้องเป็นของฉัน”

“แกบอกว่าจะปล่อยอัญมาให้ปลอดภัย”

“อยู่กับฉัน เป็นเมียฉัน อัญก็ต้องปลอดภัยอยู่แล้ว”

อธิคมเปิดกระเป๋าใบเล็กหยิบเข็มฉีดยาออกมาดูดยาเสพติดชนิดน้ำเข้าไปเต็มหลอด

“แกคิดว่าจะปลอมตัวมาทำลายพวกฉันได้ง่ายๆ ฉันก็จะทำให้แกรู้ว่าอะไรคืออำนาจของพวกฉัน ฉันจะให้แกเป็นคนแรกที่ได้ลองสูตรใหม่ สูตรที่ดีที่สุดสำหรับคนพิเศษอย่างแก”

ภควัตตกใจพยายามดิ้นหนีแต่ไม่รอดถูกอธิคมฉีดยาเสพติดจนหมดหลอดแล้วโยนเข็มกระเด็นไป

“ฉันไม่มีวันติดยาของพวกแก”

“ฉันก็จะดูว่าแกจะทนได้นานแค่ไหน ฉันไม่ฆ่าแกหรอกไอ้ผู้กอง ทรมานแก ทำให้แกเป็นทาสยาเสพติดของฉันมันดีกว่าตั้งเยอะ แล้วฉันจะให้อัญได้เห็นสภาพแกตอนที่ลงแดงใกล้ตาย ฉันจะให้ตำรวจอย่างแกต้องร้องขอยาจากฉัน”

อธิคมหัวเราะร่าแล้วเดินจากไป ทิ้งภควัตนอนเหงื่อกาฬแตกเต็มตัว ม่านตาเริ่มพร่าเลือน ดวงตาล่องลอย และหมดสติไปในที่สุด

ooooooo

คืนเดียวกันที่ชุมชน จ่าเดช อุบล จิ๊บ และนวยจับกลุ่มคุยกันด้วยเรื่องอัญมาที่จู่ๆก็ยินยอมเข้าไปอยู่ในบ้านวินิจ

“เรื่องมันชักจะยังไงๆอยู่นะ ไอ้อัญกลับมาแต่ดันยอมไปอยู่กับอธิคมซะอย่างงั้น ส่วนไอ้วัตก็หายหัวไปเลย”

“หรือพี่วัตจะถูกฆ่าหมกป่าไปแล้ว” จิ๊บเดาส่ง

“เฮ้ย...ไอ้อัญก็ต้องบอกเราสิ ไม่หรอก ไอ้วัตมันเก่งนะ มันก็มีฝีมือพอตัว”

“ฉันว่าที่เจ๊อัญยอมไปอยู่กับอธิคมก็เพราะอยากช่วยพี่วัต ช่วยเรา” นวยพูดเหมือนมีตาทิพย์

“โธ่...ไอ้อัญลูกแม่...ไอ้อธิคมมันว่าไอ้อัญเป็นเมียมัน”

“แต่ฉันดูตาไอ้อัญ ฉันว่าไอ้อัญมันกำลังหาทางเอาตัวรอด เอาอย่างนี้...เราเล่นตามน้ำไปก่อน อย่าเพิ่งไปกวนใจสองพ่อลูกมันมาก เพราะเกิดพี่บังกับอธิคมมันเปลี่ยนใจขึ้นมา ที่ไอ้อัญมันทำทุกอย่างลงไปเพื่อช่วยเราจะเสียเปล่า รอให้ฉันเจอพี่เก้าก่อน เราจะรู้ความจริงมากกว่านี้” จิ๊บกล่าวด้วยสีหน้ามีความหวัง แต่คนอื่นๆ ยังใจคอไม่ดี โดยเฉพาะอุบลที่เป็นห่วงลูกสาวเหลือเกิน

ดึกคืนนั้นอธิคมกลับเข้ามาหาอัญมาในห้องนอน หญิงสาวระวังตัวแจไม่ยอมเข้าใกล้จนเขาตัดพ้อว่า

“เธอกลัว รังเกียจฉันมากใช่ไหม ทำไมล่ะอัญ ทำไมไม่รักฉัน ฉันดีกับเธอน้อยกว่าไอ้วัตหรือไง”

“พี่ดีกับฉันมาก”

“แล้วทำไมไม่รัก เพราะไอ้วัตใช่ไหม เธอรักไอ้วัตมันมากกว่า” อธิคมเขย่าร่างอัญมาด้วยความเสียใจ

“พี่เป็นคนดี พี่ให้ความรักความจริงใจของพี่กับผู้หญิงที่ดีกว่าฉันได้”

“แต่ฉันต้องการแค่เธอ”

“ฉันไม่ได้รังเกียจที่พี่เป็นลูกชายพ่อค้ายา ไม่ได้รังเกียจที่พี่ติดคุก เพราะฉันรู้ว่าพี่อยากจะมีชีวิตใหม่ ที่จริงพี่เป็นคนดี พี่อยากจะไปจากเส้นทางที่พ่อสร้างไว้ ฉันเป็นเพื่อนพี่นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันยังเป็นเพื่อนพี่เสมอ”

“แต่ฉันอยากอยู่กับเธอ อยากอยู่ตลอดไป” อธิคมสวมกอดอย่างโหยหา อัญมาอดสงสารเขาไม่ได้ ลูบหลังอย่างอ่อนโยนให้เขารู้สึกมีที่พึ่ง

“ความรักต้องไม่ใช่กรงขัง ถ้าพี่รักฉันจริง พี่ต้องปล่อยให้ฉันรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่มีพี่อยู่ใกล้ๆ”

“ไม่ต้องกลัวฉันหรอก เธอนอนเถอะ ฉันจะนอนตรงนี้ ฉันออกไปนอนที่ไหนไม่ได้ ถ้าพ่อรู้พ่อจะไม่เชื่อที่ฉันบอกว่าเธอเป็นเมียฉัน”

“ขอบคุณพี่คม ขอบคุณที่ปกป้องฉันทุกครั้ง”

อธิคมยิ้มรับแล้วหันไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบเสื้อกางเกงหลายตัวออกมาวางลงปลายเตียง บอกว่าเสื้อผ้าของเธอ

“พี่เตรียมไว้ให้ฉัน”

“ฉันเตรียมเสื้อผ้าของใช้ไว้ในห้องนี้ตั้งแต่กลับจากทะเล เพราะหวังว่าวันหนึ่งเธอจะได้มาใช้มันที่นี่”

อธิคมมองอัญมาสายตามีความหมายแล้วเดินไปทิ้งตัวลงนอนหันหลังให้ ซ่อนแววตาเสียใจ อัญมารับรู้ทุกอย่าง ยิ่งสงสารเขาจับใจ

ooooooo

วินิจได้ลูกน้องฝีมือดีมาใหม่หนึ่งคน เขาคือพลภัทร ฝีมือเชิงมวยไม่เป็นสองรองใครถูกใจวินิจเป็นอย่างมาก

เช้าวันนี้วินิจมอบหมายงานให้พลภัทรขับรถพาอธิคมไปที่โกดังร้างเพราะกลัวลูกชายจะพาอัญมาหนี อธิคมรู้ทันแต่ทำเฉยเสีย นั่งรถออกไปกับพลภัทรแล้วบอกให้เขารออยู่ข้างนอกไม่ต้องตามเข้าไป ตนเช็กของแป๊บเดียวก็ออกมา

ภควัตถูกขังอยู่ข้างใน เขาดิ้นรนเมื่อโดนอธิคมฉีดยาเสพติดซ้ำเข้าที่แขนอีกเข็ม

“เมื่อคืน...ถ้าแกได้เห็นตอนที่อัญนอนอยู่ใน

อกฉัน ฉันว่าแกคงมีความสุขเหมือนตอนนี้”

“แกบังคับอัญมา”

“อัญเล่าเรื่องแกหลายอย่างให้ฉันฟัง ฉันฟังแล้วก็ยิ่งสงสาร ยิ่งอยากปกป้องอัญ ฉันรู้ว่าแกคงมีความสุขกับการนึกถึงอัญ กำลังล่องลอยอยู่โลกอีกใบเพราะยาสูตรใหม่ ขอบใจมากที่แกเดินมาเป็นหนูทดลองให้”

“อย่า...ทำร้ายอัญมา”

“ฉันไม่ทำร้ายอัญแน่ๆ เพราะยังไงฉันก็รักอัญ เราจะไปมีชีวิตใหม่ด้วยกันหลังจากจบเรื่องทุกอย่าง โดยเฉพาะตอนที่แกติดยาจนไปไหนไม่รอด ต้องขายความลับของพวกแกเพื่อแลกกับยาของฉัน”

อธิคมกระทืบอกภควัตแล้วโยนเข็มทิ้งไปไกลก่อนเดินจากมาด้วยรอยยิ้มสะใจ ทิ้งภควัตไว้ในสภาพ

ไร้เรี่ยวแรง ดวงตาเลื่อนลอย ต่อต้านฤทธิ์ยาแทบไม่ไหว...

วินิจอนุญาตให้อัญมากลับไปหาอุบลแต่ส่งคนของตนประกบเธอกับไอ้เก้าไปด้วยเพราะไม่ไว้ใจ ปรากฏว่าอัญมาไม่มีพิรุธใดๆ เธอแอบกระซิบบอกแม่และจิ๊บว่าภควัตยังไม่ตาย แต่บอกไม่ได้ว่าเขาอยู่ไหน ถ้าบอกอธิคมต้องฆ่าเขาแน่

กำลังจะกลับออกจากบ้านอุบล อัญมาเห็นคนของภรณีขับรถมาจอดหน้าบ้าน เขามารับเธอตามคำสั่งภรณีแต่เก้าไม่ยอมให้ไป อ้างชื่ออธิคมสั่งไว้ อัญมาไม่พอใจดึงดันยังไงก็จะไป เก้าเลยต้องโทร.หาอธิคมให้เขาเป็นคนตัดสิน

อธิคมกลับมาถึงบ้านพอดี รับสายเก้าแล้วสั่งเสียงแข็งไม่ยอมให้ไป อัญมาได้ยินแว่วๆ คว้ามือถือจากเก้ามาคุยเอง

“ฉันยังมีตัวตน ฉันยังไม่ตาย ยิ่งพี่ห้ามฉันไปไหนมาไหน มันจะยิ่งน่าสงสัยว่าพี่พยายามปิดบังอะไรอยู่”

อัญมาตัดสายทันที อธิคมหงุดหงิดโมโห บ่นด้วยความสงสัยว่ารักอะไรมันนักหนา พ่อแม่ก็ไม่ใช่...

ภรณีกับอรรณพดีใจที่อัญมามาพบ แต่แปลกใจว่าทำไมต้องมีชายสองคนมาด้วย ท่าทางเหมือนมาเฝ้า พอรู้ว่าเป็นคนของอธิคม อรรณพโพล่งขึ้นว่าพวกมาเฟีย ตนจะเรียกตำรวจมาจับ

“อย่าเพิ่งค่ะ อย่าเพิ่งเลยนะคะ หนูขอร้อง”

“มีเรื่องอะไรร้ายแรงเกิดขึ้นหรือเปล่า”

“เราพยายามติดต่อคุณวัต แต่โทร.ไม่ติดเลย”

ถูกสองสามีภรรยาซักถาม อัญมาคิดหาคำตอบให้ละมุนละม่อมที่สุดเพื่อไม่ให้ทั้งคู่สงสัย “เรามีเรื่องกันนิดหน่อยค่ะ เขามีเรื่องกลุ้มใจ เลยไม่อยากพบหน้าใคร”

“มีอะไรก็ปรึกษาเราได้นะ ทั้งหนู ทั้งคุณวัต”

“ค่ะ หนูรู้ว่าคุณสองคนเป็นห่วงเรามาก”

“หนูอัญ...หนูจะหาว่าฉันก้าวก่ายชีวิตหนู

มากเกินไปหรือเปล่า ถ้าฉันขอพูดตรงๆเรื่องคุณวัตกับหนู คุณวัตเป็นคนดีมาก ไม่ว่าจะผิดใจอะไรกัน ฉันอยากให้หนูหนักแน่นและเข้าใจคุณวัต เวลาที่ทุกข์ยากจะเป็นเครื่องพิสูจน์ความรักได้ดีที่สุด”

อัญมามองอรรณพกับภรณีแล้วย้อนนึกถึงเหตุการณ์ตอนเป็นคุณหนูอัญมาในโลกคู่ขนาน ตอนนั้นทั้งคู่ตักเตือนเธอเรื่องคบหากับจิรายุ ท่านหวังดีไม่ต้องการให้ผิดหวัง อรรณพรู้เต็มอกว่าจิรายุรักชอบผู้ชายจึงคัดค้านการแต่งงาน แต่อัญมามั่นใจในคนรักของตนมากก็เลยดึงดันเป็นเหตุให้งอนพ่อจนต่อว่าท่านใจร้าย ไม่มีเหตุผล ส่วนภรณีพยายามให้สติเรื่องรักแท้ที่พึ่งพาอาศัยกันได้ทั้งยามสุขและทุกข์

นึกมาถึงตรงนี้ อัญมารู้แล้วว่ารักแท้ของเธอคือภควัต เขาปกป้องเธอจนตัวเองถูกจับ...ภรณีเห็นอัญมาใจลอย ถามว่าคิดอะไรอยู่

“หนูคิดถึงสิ่งที่คุณพ่อคุณแม่เคยสอนน่ะค่ะ รักแท้คือรักที่เรายอมเจ็บปวดเพื่อคนที่เรารัก ไม่มีความกลัว ไม่มีคำว่าท้อ ขอบคุณนะคะที่ให้สติ ให้กำลังใจหนู หนูจะอดทนพิสูจน์รักแท้ ไม่ว่าจะต้องผ่านความเจ็บปวดแค่ไหน หนูรู้ว่าหนูกับคนที่มีความหมายที่สุดคนนั้น...
เราจะเป็นมือที่ดึงกันและกันขึ้นมาจากเรื่องเลวร้ายได้ทุกเรื่อง”

อัญมายิ้มสุขใจ แต่สองสามีภรรยามองหน้ากันแปลกใจ

ooooooo

อธิคมรอการกลับมาของอัญมาอย่างกระวน กระวายใจ พอเห็นเธอก็ปรี่เข้ากระชากแขนถามว่าไปคุยอะไรกับสองผัวเมียเศรษฐี

“ฉันไม่ได้ไปคนเดียว เก้ากับคนของพี่บังไปด้วย”

วินิจเดินมาได้ยินพอดี บอกลูกชายว่าพ่อให้คนไปช่วยดูแลเมียแก

“ไม่ต้องหรอกพ่อ ไอ้เก้าคนเดียวก็พอแล้ว”

จบคำ อธิคมกระชากแขนอัญมาเข้าห้อง วินิจมองด้วยความรำคาญแล้วหันมาที่เก้ากับสน ถามว่าอัญมาบอกอะไรกับสองผัวเมียนั่นบ้าง

“ก็เห็นคุยกันธรรมดานะพี่”

“ไม่มีพิรุธอะไรครับ”

แม้สองลูกน้องจะยืนยันอย่างนั้น แต่วินิจก็ยังระแวงอัญมาอยู่ดี ส่วนอธิคมท่าทางอารมณ์เสีย ผลักอัญมาเข้าห้องแล้วล็อกประตูทันที

“อย่าทำเหมือนฉันเป็นนักโทษของพี่ ฉันมีอิสระที่จะไปไหนมาไหน คุยกับใครก็ได้”

“เธอผิดที่หลอกฉัน แล้วยังต้องการอิสระอีกเหรอ ทำไมต้องไปหาไอ้เศรษฐีสองคนนั่นด้วย ไปส่งข่าวอะไรให้มัน”

“ฉันไม่ได้บอกอะไรใครทั้งนั้น”

“ที่รักษาสัญญาก็เพราะไม่อยากให้ฉันฆ่าไอ้วัตใช่มั้ย”

“ฆ่าตำรวจคนหนึ่ง เรื่องไม่จบง่ายๆหรอกนะ”

“อย่ามาขู่เลย ฉันไม่กลัวหรอก บนเส้นทางนี้พ่อฉันจัดการตำรวจมาหลายคนแล้ว”

“ฉันรู้ว่าพี่ไม่อยากเป็นเหมือนพ่อ พี่ไม่ได้เลือดเย็นขนาดพี่บัง พี่ยังรู้ผิดรู้ถูก ไม่งั้นพี่ก็คงฆ่าผู้กองไปแล้ว”

“ฉันไว้ชีวิตมันเพราะเธอขอไว้ ฉันกำลังทำทุกอย่างเพื่อเธอนะอัญ”

“ขอบคุณมากพี่คม ขอบคุณที่ทำให้ฉันคิดไม่ผิด ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนดี” อัญมาทอดสายตาห่วงใยจริงใจ อธิคมรับรู้จับมือเธอมากุมไว้ แต่คำพูดประโยคต่อไปของเธอกลับทำให้เขาขุ่นมัวขึ้นมาอีก “ฉันอยากเจอผู้กอง เขาเป็นยังไงบ้าง”

อธิคมปล่อยมืออัญมาทันที ตอบเสียงแข็งว่ายังไม่ตาย

“ให้ฉันเจอเขาแค่นิดเดียวก็ได้ อยู่ๆเขาก็หายไป ถ้ามีคนสงสัยมากๆ จนรู้ถึงหูพ่อของพี่ พี่จะลำบากนะ ยังไงฉันก็ไม่อยากเป็นต้นเหตุให้พี่ทะเลาะกับพ่ออีก”

อัญมาแววตาวิงวอน อธิคมนิ่งไปอย่างลังเล

ooooooo

ในฐานลับ ท่านรองจักรภพเป็นกังวลที่ลูกน้องยังตามหาภควัตไม่พบ กฤษณ์เองก็อยากรู้เหมือนกันว่าภควัตหายไปไหนจึงทำทีเข้ามาพบหัวหน้าเพื่อติดตามความเคลื่อนไหว

“สารวัตรกฤษณ์ ผมได้ข่าวว่าคุณถูกพักงานเพราะมีเรื่องกับผู้บังคับบัญชา”

“ผมทนอยู่เฉยไม่ได้จริงๆครับ เลยอยากจะมาขอโทษผู้การประพจน์ ผมรู้ว่าผมผิด ผมอยากทำงาน ขอให้ผมได้ทำอะไรก็ได้ครับ ผมอยากจับแก๊งวินิจให้ได้จริงๆ”

จักรภพนิ่งไปนิดก่อนขอดูคลิปหลักฐานจากกฤษณ์ที่เคยเปิดให้ประพจน์กับสิทธิชัยดูแล้ว...ภาพในคลิปภควัตคุยกับอธิคมที่ชายทะเล

“หลักฐานแค่นี้มันยังฟันธงไม่ได้ว่าผู้กองภควัตสนิทสนมกับพวกพ่อค้ายา ภควัตปลอมตัวไปทำงานลับ เขาได้เข้าใกล้พวกนี้มันจะยิ่งเป็นประโยชน์กับเรา”

“แล้วปฏิบัติการที่พลาดหลายครั้งล่ะครับ ผมเองก็ไม่ได้อยากปรักปรำเพื่อนนะครับ ผมแค่ตั้งข้อสงสัย ถ้าไม่ใช่ ภควัตก็ต้องมาตอบทุกคำถามด้วยตัวเอง”

“ตอนนี้เรายังตามหาตัวภควัตอยู่”

“ภควัตหายไปไหนครับ” กฤษณ์แสร้งตกใจ

“เราเชื่อว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพวกนายวินิจและลูกชาย ยังไงเราก็จะหาตัวภควัตกลับมาให้ได้ก่อน”

จักรภพสีหน้ากังวล กฤษณ์สายตาร้ายกาจที่รู้ความคืบหน้าเรื่องภควัตหายตัวไป พอกลับออกมาจากฐานลับก็รีบต่อสายถึงวินิจ ถามเขาว่าจับตัวตำรวจไว้หรือเปล่า

“ไม่เห็นจะมีตำรวจหน้าไหนมาจับลูกชายฉันเลย”

“แล้วอัญมาล่ะ แกจัดการมันหรือยัง”

“ยัง”

“ปล่อยมันไว้ทำไม”

“ฉันจะฆ่าใคร ไว้ชีวิตใคร มันเรื่องของฉัน แกไม่ต้องมาสั่ง หน้าที่แกคือส่งข่าวให้ฉันรู้ความเคลื่อนไหวเท่านั้น อย่ามาออกคำสั่งกับฉัน”

วินิจเสียงแข็งวางสายไป กฤษณ์สีหน้าเจ็บใจ อาฆาตลับหลังว่า

“ถ้ากูไม่ได้เงินจากมึง เตรียมตัวเข้าคุกได้เลยไอ้วินิจ”

ooooooo

ในที่สุดอธิคมก็ยอมพาอัญมาไปพบภควัตที่ซ่อนตัวไว้ในโกดังร้างอย่างมิดชิด สภาพทรุดโทรมของภควัตทำให้อัญมาสงสารเขาจับใจน้ำตาแทบไหล ภควัตเองก็ห่วงใยอัญมา ถามประโยคแรกว่าอธิคมทำอะไรเธอหรือเปล่า

“ฉันไม่เป็นอะไร ทำไมคุณเป็นแบบนี้”

ภควัตไม่ทันจะตอบ อธิคมกระชากแขนอัญมาออกห่างเขาทันที

“มันไม่ตายก็กลับได้แล้ว”

“พี่ขังเขาไว้ไม่ให้กินข้าวกินน้ำ ถึงไม่ฆ่าก็เหมือนปล่อยให้ตายทั้งเป็น”

“แล้วฉันจะหาคนมาเฝ้ามันเอง”

อัญมาไม่พอใจ ถามอธิคมว่าจะขังเขาไว้อีกนานแค่ไหน อธิคมตอบกวนๆว่าจนกว่าตนจะพอใจ ภควัตไม่สนใจฟัง เอาแต่ห่วงอัญมาบอกให้เธอหนีไป ไม่ต้องห่วงตน

“ฉันไม่หนี...ผู้กอง อดทนไว้นะ”

“พอแล้ว ไม่ต้องมาร่ำไรคร่ำครวญ น่ารำคาญ ฉันไม่ให้มันตายง่ายๆหรอก” อธิคมลากอัญมาออกไปแล้วปิดล็อกประตูแน่นหนา ทิ้งให้ภควัตอยู่ในความมืดต่อไป อัญมานั่งน้ำตาคลอมาในรถ อธิคมเห็นแล้วกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด

“ฉันยังไม่ได้ฆ่าไอ้ผู้กองนั่นสักหน่อย ไม่ต้องร้องไห้ให้มันหรอก”

“ถ้าฉันยอมเป็นของพี่ พี่จะปล่อยผู้กองใช่ไหม”

“ใช่” อธิคมตอบรวดเร็ว อัญมาฟังแล้วหน้าเศร้า ครุ่นคิดตัดสินใจอยู่ไปมา จนกระทั่งถึงบ้านก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดเดี่ยว เธอเข้าห้องนอน ปล่อยให้วินิจกับอธิคมโต้เถียงกันเพราะความไม่ไว้วางใจของพ่อที่มีต่อลูกชาย วินิจรู้จากพลภัทรแล้วว่าอธิคมพาอัญมาไปที่โกดังร้าง แต่พอถามลูกชายกลับโกหกว่าพาเมียไปกินข้าว

“กินข้าวที่ไหน ที่โกดังรึเปล่า”

“ไอ้พลมันฟ้องพ่อล่ะสิว่าผมไปไหนมาบ้าง”

“แกมีอะไรที่โกดัง”

“ผมไปตรวจดูว่าไม่เหลืออะไรให้เป็นร่องรอยที่ตำรวจมันจะตามเรามาได้”

“แกไม่มีอะไรปิดบังฉันแน่นะ”

“ไม่มี”

“เอาล่ะ แกจะไปไหนก็ไป”

อธิคมเดินหน้าตึงเข้าไปในห้องนอน เห็นอัญมานั่งเปลือยหลังอยู่ในความมืดสลัวแล้วตกใจ

“ทำไม...อัญ”

“ฉันพร้อมแล้ว ฉันจะให้ในสิ่งที่พี่ต้องการ แต่พี่ต้องทำตามสัญญา”

อธิคมคับแค้นใจ เข้าไปดึงผ้าห่มคลุมร่างอัญมา “เธอยอมเพราะเธออยากช่วยไอ้ผู้กองภควัต เธอรู้ไหมอัญมา ว่ามันยิ่งทำให้ฉันเจ็บแค่ไหน ฉันไม่มีทางชนะใจเธอด้วยความรักของฉันเลย”

“ขอโทษนะพี่คม ฉันไม่ได้รักพี่”

“เพราะเธอรักไอ้ผู้กองภควัต?”

“ใช่ ฉันรักผู้กองภควัต”

“รักจนทำได้ทุกอย่างเชียวหรือ”

“อย่าให้ฉันต้องทำให้ผู้กองภควัตตายด้วยมือพี่เลย พี่อยากได้ จะทำอะไร ฉันยอมทุกอย่าง ปล่อยผู้กองภควัตไปเถอะนะ”

ทั้งคำพูดและหยาดน้ำตาของอัญมาทำให้อธิคมยิ่งร้าวรานไปทั้งหัวใจ ดวงตาเขาแดงก่ำ เค้นเสียงต่ำอย่างเจ็บปวด

“ฉันปล่อยมันแน่ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ฉันจะไม่ฆ่ามันให้ตายหรอก ยิ่งเธอรักภควัตมากเท่าไหร่ ฉันจะยิ่งให้มันทรมานมากเท่านั้น”

อัญมาจับมือเขาอย่างวิงวอน แต่อธิคมไม่ใส่ใจ สะบัดมือเธอแล้วเดินหนีออกจากห้อง หลบจากทุกสิ่งทุกอย่าง ปล่อยให้น้ำตาแห่งความผิดหวังที่กักกั้นไว้ไหลออกมา เสียใจอย่างสุดซึ้งที่ความรักความทุ่มเทของตนไม่สามารถเปลี่ยนใจอัญมาได้เลย

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“วิว” สลัดภาพนางเอกสายหวาน สวมวิญญาณนางพญางูพันปี ใน “อสรพิษ”

“วิว” สลัดภาพนางเอกสายหวาน สวมวิญญาณนางพญางูพันปี ใน “อสรพิษ”
29 ม.ค. 2563
11:40 น.