ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"


ที่ห้างสรรพสินค้า สุคนธรสเจอภควัตกับอัญมาโดยบังเอิญ หล่อนออกอาการหวงก้างเข้ามาพูดจา ดูแคลนอัญมาจนกลายเป็นมีปากเสียงเพราะอีกฝ่ายก็ไม่ยอมเหมือนกัน

ภควัตแคร์อัญมามากกว่าจึงเข้าข้างเธอ และที่สำคัญสุคนธรสเป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน เขาเลยพูดตัดรอนแล้วจูงมืออัญมาหนีไป ทิ้งให้สุคนธรสแทบเต้นด้วยความเจ็บใจ

อัญมายังคาใจเรื่องภควัตถูกพักงาน ถามไปถามมาเลยรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุ เขาเป็นห่วงเธอที่ตึกร้างขอร้องผู้บังคับบัญชาให้ยกเลิกการจับกุมอธิคมเพราะเกรงเธอจะเป็นอันตรายไปด้วย อัญมาซาบซึ้งในความห่วงใยของเขา แต่ไม่ยอมรับปากเมื่อเขาขอร้องให้ยุติการแต่งงานกับอธิคม ย้ำว่าเขาน่าสงสาร เขาไม่มีใครเป็นเพื่อนและคอยให้กำลังใจ เธออยากให้ภควัตเข้าใจเขาบ้าง

ภควัตรับฟังด้วยความน้อยใจ ตอบประชดกลับไปว่า “ต่อไปนี้คุณจะตัดสินใจอะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัว ผมจะไม่ยุ่ง ไม่ห้าม แต่ในฐานะคนเคยรู้จักกัน ผมต้องเตือนคุณ เรากำลังทำทุกทางเพื่อจับวินิจกับอธิคม ไม่ว่าใครก็ตามที่เกี่ยวข้องกับขบวนการค้ายาของวินิจ เราจะไม่ละเว้น ตอนนี้คุณไม่ใช่สายของตำรวจแล้ว ผมอาจจะช่วยไม่ได้ ถ้าคุณยอมเป็นเจ้าสาวของอธิคมมันก็หมายถึงคุณเองก็เป็นคนหนึ่งที่เกี่ยวข้องและใกล้ชิดสองพ่อลูกเจ้าพ่อยาเสพติด”

“แล้วคุณจะจับฉันมั้ย”

“ผมไม่อยากจับคุณ แต่ถ้าคุณยังเข้าใกล้อธิคม ผมกลัวว่าเขาจะใช้คุณเป็นโล่ป้องกันตัวยามคับขัน ทำไมคุณไม่กลับไปโลกคู่ขนานซะตั้งแต่ตอนนี้ โลกที่คุณบอกว่าเป็นคุณหนู ทิ้งชีวิตไอ้อัญไว้ที่นี่”

“คุณเชื่อเรื่องโลกคู่ขนานที่ฉันเล่าด้วยเหรอ”

“ตอนนี้ผมเชื่อ เพราะผมอยากให้คุณห่างจากอธิคม ผมไม่อยากให้คุณเป็นอันตรายเหมือนพ่อคุณ คุณรู้ไหม ผมฝันร้ายคืนแล้วคืนเล่า ผมไม่เคยลืมภาพที่ครอบครัวผมตายเพราะพวกค้ายา ผมจำได้ทุกอย่างตอนที่พ่อคุณถูกยิงเพราะช่วยผม แล้วถ้าผมต้องเสียคุณไปอีกคนเพราะพวกมัน ผมจะอยู่ได้ยังไง”

ภควัตพรั่งพรูความรู้สึกออกมา สบสายตากันด้วยความรู้สึกห่วงใยอีกฝ่าย

“รู้ไหมอัญมา ตั้งแต่เราเจอกัน ฝันร้ายของผมก็มีรอยยิ้มของคุณเข้ามาแทน ทุกครั้งที่ผมเห็นคุณ ผมละอายใจที่ทำให้คุณขาดพ่อ ทำให้ป้าอุบลสูญเสียสามีเพื่อปกป้องผม แล้วถึงวันนี้ถ้าผมปกป้องคุณไม่ได้อีก ให้คุณหายไปจากที่นี่ กลับไปเป็นคุณหนูอัญมา ผมยังทำใจได้ ผมรู้ว่า วันหนึ่งไม่ว่าที่ไหนเราจะได้เจอกันอีก ขอแค่คุณยังมีชีวิตอยู่”

ภควัตไม่สามารถกักกั้นความรู้สึกในใจรวบตัวเธอเข้ามากอดจูบด้วยความรักและห่วงใย อัญมาหลับตาพริ้ม ปล่อยใจไปกับสัมผัสอ่อนหวาน ลืมความบาดหมางไปชั่วขณะหนึ่ง

เย็นวันเดียวกัน วินิจคุยอวดอธิคมว่าเสี่ยใหญ่หาสายให้เราได้แล้ว เป็นตำรวจในกลุ่มเดียวกับที่จ้องจะจับเรา

“เงินซื้อได้ทุกอย่าง โดยเฉพาะความซื่อสัตย์ ต่อไปนี้เราก็ไม่ต้องกลัวว่าพวกมันจะวางแผนจับเรา เพราะเราจะรู้กระทั่งพวกมันขยับตัวเมื่อไหร่ แล้วอย่างแรกที่ฉันอยากรู้ที่สุดคือที่นี่มีใครเป็นสายให้พวกมัน”

“พ่อคงไม่ได้หมายถึงอัญมา”

“แกก็รู้ว่าชื่อแรกที่ฉันสงสัยคือไอ้อัญ”

วินิจพิสูจน์ความจริงด้วยการติดต่อไปยังคนที่ เสี่ยใหญ่จัดหาให้โดยไม่รู้ว่าเขาคือสารวัตรกฤษณ์ แล้วข้อมูล ลับที่ว่าใครคือสายของตำรวจก็ถูกเปิดเผยอย่างง่ายดาย

“อัญมา...เธอทำงานให้ตำรวจมานานแล้ว” กฤษณ์ยืนยันแล้วตัดสายทิ้งทันที

อธิคมโวยวายไม่เชื่อ วินิจโมโหฟาดหน้าลูกชายแล้วด่าซ้ำ “แกยังจะหูหนวกตาบอดเพราะความรักอีกเหรอ ฉันสอนให้แกโง่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่...ได้ ถ้าแกไม่ลงมือเอง ฉันจะจัดการสั่งสอนไอ้อัญให้สาสมกับที่มันกล้าหลอกฉัน แล้วแกก็คอยรอดูศพคนรักแกได้เลย”

“อย่านะพ่อ”

“ฉันปล่อยมันไว้ไม่ได้อีกแล้ว”

“พ่ออย่าให้ใครทำ...ผมทำเอง”

“แกแน่ใจนะว่าจะทำเอง...ฉันเตือนแกมาตลอด ไม่มีอะไรจะเจ็บเท่าถูกคนรักทรยศ ไปจัดการซะ รีบไปเอาศพไอ้อัญมาให้ฉัน” วินิจสั่งอย่างเลือดเย็น อธิคมสีหน้าหนักใจที่สุดในชีวิต แต่ยังไงก็ต้องทำตามคำสั่งพ่อ

คืนนั้น อธิคมวางแผนให้สัญชัยเอายานอนหลับใส่ให้อัญมากับอุบลกินจนหลับใหลไม่ได้สติ ก่อนที่อธิคมจะเข้ามาอุ้มอัญมาออกไปจากบ้านอย่างง่ายดาย เช้าขึ้นอุบลรู้สึกตัวและตามหาลูกสาวทั่วบ้านไม่พบ วิ่งโร่ไปแจ้งจ่าเดช โดยมีสัญชัยทำหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้วิ่งตามไปด้วย แต่จิ๊บกับนวยไม่เชื่อ จับสังเกตเขาตลอดเวลา

อุบลเล่าว่าเมื่อคืนตนยังกินข้าวกับอัญมา เสร็จแล้วต่างคนต่างแยกย้ายกันเข้านอน พอเช้ามาไม่เห็นลูกออกมาช่วยจัดของเลยเข้าไปดูในห้องแต่ไม่เจอ ประตูบ้านก็ยังล็อกสนิท

จ่าเดช จิ๊บ และนวยหันมองสัญชัยเป็นตาเดียว สัญชัยร้อนตัวโวยวายว่าตนไม่เกี่ยว ตนนอนอยู่กับเมีย ไม่กล้าเฉียดเข้าใกล้อัญมาแน่นอน

ถึงสัญชัยจะปฏิเสธเสียงแข็งแต่จิ๊บไม่เชื่ออย่างแน่นอน เธอไปสืบจนได้เรื่องจากเก้าว่าเมื่อวานตนเห็นสัญชัยมาคุยกับอธิคม แล้วตกกลางคืนอธิคมหายไป เช้ามาก็ไม่มีใครเห็น จิ๊บแน่ใจว่าสัญชัยต้องรู้เห็น จึงรีบไปบอกภควัต เพียงครู่ต่อมาสัญชัยก็โดนบาทาของภควัตไปเต็มๆ

อุบลเจ็บใจที่สัญชัยเลวซ้ำซาก ดุด่าเขายกใหญ่ก่อนที่จ่าเดชจะพยายามรวบตัวไปโรงพัก

“จับกูไม่ได้นะเว้ย กูไม่ผิด กูไม่รู้เรื่อง” สัญชัยโวยวาย จ่าเดชไม่สนใจสับกุญแจข้อมือแล้วลากไป “กูไม่รู้ ปล่อยกู ไม่งั้นกูจะฟ้องให้หมด ตำรวจรังแกประชาชน”

“หุบปากเลยไอ้สัญชัย ข้าไม่จับเอ็งข้อหาลวนลามอนาจาร พยายามขืนใจไอ้อัญพ่วงด้วยก็บุญเท่าไหร่แล้ว จะไปดีๆ หรือจะให้ไอ้วัตมันเตะไปถึงโรงพัก”

ข้อหาเยอะจัดจนสัญชัยใบ้รับประทาน ภควัตมองตามด้วยความแค้นใจ รับปากอุบลว่าจะตามหาอัญมาให้พบโดยเร็ว

เวลานั้นอัญมาอยู่กับอธิคมที่โกดังร้างริมน้ำ เธอตกใจแทบตั้งตัวไม่ติด เมื่อเขาตั้งคำถามจู่โจมว่าเธอหลอกเขาทำไม ทั้งๆที่เธอเป็นสายให้ตำรวจ

“บอกฉันมา...ฉันขอว่าเธออย่าโกหกฉัน เธอเองก็บอกตลอดว่าไม่ใช่”

“พี่เอาอะไรมาพูด”

“ถึงขนาดนี้ยังปฏิเสธ เธอเป็นสายตำรวจ เธอทำงานให้ตำรวจ”

“ไม่จริง” อัญมายืนกราน อธิคมโมโหผลักเธอล้มลงแล้วตัดพ้อว่าเสียแรงที่ตนรักและไว้ใจ “ใครบอกพี่ว่าฉันทำงานให้ตำรวจ พี่เชื่อคนที่มันใส่ร้ายมากกว่าเชื่อฉันเหรอ”

“ฉันเชื่อใจเธอมาตลอด แต่พ่อพูดถูก เธอหลอกใช้ฉัน เธอหลอกใช้ฉันได้ยังไง ทั้งๆที่ฉันรักเธอที่สุด”

อธิคมชักปืนออกจากเอวด้วยโทสะ อัญมาตกใจแทบช็อก...

ด้านภควัตที่เป็นห่วงอัญมา เขาบุกเข้าไปที่ค่ายมวยของวินิจ โวยวายถามหาอธิคมจนมีปากเสียงกับวินิจ

“เอ็งกล้ามากนะที่มาถามหาลูกชายข้าถึงนี่ ไอ้เซียนพระ”

“อัญมาหายไป ฉันคิดว่าอธิคมเอาตัวเธอไป”

“ก็คนเขากำลังจะแต่งงานกัน ไอ้คมมันก็คงเอาตัวไอ้อัญไปซ้อมฮันนีมูนล่วงหน้า ใจเย็นๆเถอะน่า เดี๋ยวไอ้อัญก็กลับมา”

“ไม่ต้องมาบอกให้ฉันใจเย็น อธิคมเอาตัวอัญมาไปทำไม”

“แกเป็นใคร ถึงกล้ามาขึ้นเสียงกับฉัน...เฮ้ย ไล่มันออกไป”

วินิจตะโกนสั่งลูกน้อง เก้าและเพื่อนอีกคนเข้ามาล็อกแขนภควัตไว้ทันที

“มึงรีบไสหัวไปก่อนที่กูจะสั่งนักมวยกระทืบมึงตายอยู่ที่นี่ กลับไปบอกแม่ไอ้อัญว่าให้รีบจองศาลาวัดไว้ เดี๋ยวไอ้คมมันจะเอาศพไอ้อัญมาคืนให้”

เก้ากับเพื่อนเหวี่ยงภควัตกลิ้งไปกับพื้น แล้วทำท่าจะอัดซ้ำ ภควัตเลยต้องวิ่งหนีเอาตัวรอด

“เอ็งคอยตามดูไอ้วัตว่ามันเป็นพวกตำรวจอีกคนด้วยหรือเปล่า” สิ้นเสียงสั่งของวินิจ เก้ารีบเดินตามภควัตออกไป...

ส่วนที่โกดังร้าง อธิคมกับอัญมายังคงเผชิญหน้ากัน แววตาอธิคมเจ็บปวดแสนสาหัส รักมากก็เจ็บมาก

“ฉันไว้ใจเธอ รักเธอ คิดจะใช้ชีวิตร่วมกับเธอ แต่เธอไม่เคยมีความจริงใจกับฉันเลย...อัญมา เธอทำงานให้ตำรวจมานานแค่ไหนแล้ว”

อัญมานิ่งเงียบ อธิคมเข้ามาบีบปากคาดคั้นเธอให้พูดออกมา แต่อัญมายึกยักถ้าคิดว่าตนไว้ใจไม่ได้ก็ฆ่าตนซะ

“อย่าท้าฉัน!”

“ฉันหนีไปไหนไม่ได้ พี่ตั้งใจจับฉันมาก็เพราะจะฆ่าฉันอยู่แล้ว”

“ฉันฆ่าเธอตอนนี้มันง่ายไป ฉันอยากรู้ว่าเธอทำงานให้ไอ้ตำรวจคนไหน เธอหายไปแบบนี้มันต้องออกตามหา ฉันจะล่อมันมาที่นี่”

อัญมาฟังแล้วหน้าเครียดเป็นห่วงภควัต...เวลานั้นภควัตอยู่ที่บ้านอุบล ยืนยันกับทุกคนว่าอธิคมเอาตัวอัญมาไป

“มันจะเอาลูกฉันไปทำอะไร”

“ใจเย็นๆนะครับป้าอุบล ผมจะช่วยอัญออกมา ให้ได้”

“มันจะทันเหรอไอ้วัต เอ็งรู้แล้วเหรอว่าอธิคมเอาไอ้อัญไปไว้ที่ไหน”

“ยังครับ แต่ผมต้องหาอัญมาให้เจอ ผมต้องเอาเธอกลับมาให้ได้”

ทันใดนั้นเก้าพรวดพราดเข้ามา จิ๊บรีบเข้าไปยืนข้างเก้า บอกภควัตว่าเขาเป็นแฟนของตน เคยช่วยอัญมาไว้หลายครั้งแล้ว...ครั้งนี้เก้ายืนยันไม่รู้จริงๆว่าอธิคมเอาอัญมาไปไว้ที่ไหน

“ทำไมอัญมาถึงถูกอธิคมจับตัวไป” ภควัตซักเสียงเข้ม

“พี่บังรู้แล้วว่าไอ้อัญเป็นสายให้ตำรวจ”

ทุกคนใจหายวาบ อุบลถึงกับเข่าอ่อนทรุดลง หมดแรง นวยกับจิ๊บรีบประคอง

“คุณพระคุณเจ้า ไอ้อัญมันเสี่ยงตายทำดี ไม่อยากให้ใครติดยาเหมือนมัน...ช่วยคุ้มครองไอ้อัญด้วย อย่าให้มันเป็นอะไรเลย” อุบลคร่ำครวญเสียงสั่นเครือ พอได้ยินเก้าบอกว่าวินิจไม่รู้อธิคมพาอัญมาไปไว้ที่ไหนแต่คำสั่งเดียวคือให้ฆ่าเธอ คนเป็นแม่ยิ่งทำใจไม่ได้ถึงกับเป็นลมล้มพับไปเลย

ภควัตตัดสินใจให้จิ๊บกับนวยพาอุบลย้ายจากบ้านเช่าไปอยู่ตึกแถวหน้าตลาดที่ตนซื้อไว้ ส่วนตนจะไปตามหาอัญมา...ภควัตเข้ามาที่ฐานลับ ขอร้องผู้กำกับสิทธิชัยเรื่องอัญมา ที่ตอนนี้สองพ่อลูกค้ายารู้แล้วว่าเธอเป็นสายให้ตำรวจ ตนอยากจะขอดูกล้องวงจรปิดทุกตัวตั้งแต่เมื่อคืนวาน อยากรู้ว่าอธิคมพาอัญมาไปไหน

“แต่คุณกำลังถูกพักงาน แล้วถ้าผู้การประพจน์ทราบล่ะ”

“เราจะปล่อยให้ผู้หญิงคนหนึ่งตายเพราะงานของเราหรือครับ”

สิทธิชัยนิ่งไปนิดก่อนตัดสินใจ “ผมเชื่อสัญชาตญาณตัวเองว่าคุณเป็นคนดี ทุ่มเทเพื่องานนี้ที่สุด ช่วยอัญมาออกมาให้ได้นะผู้กอง”

ภควัตรับคำและขอบคุณหัวหน้า จากนั้นก็นั่งดูข้อมูลจากกล้องวงจรปิดรอบกรุงเทพฯทุกตัวอย่างมีความหวัง...

ส่วนโกดังร้าง อธิคมเจ็บปวดแสนสาหัสที่หลงไว้เนื้อเชื่อใจอัญมา ความรักของเขากลายเป็นความโกรธ พยายามจะปลุกปล้ำเธอที่ดิ้นรนขัดขืนสุดกำลัง

“อัญมา...เธอบังคับให้ฉันทำแบบนี้กับเธอเองทั้งๆที่ฉันรักเธอ”

“นี่ไม่ใช่ความรัก”

“ความรักของฉันไม่จำเป็นต้องเสียสละให้ใคร ถ้าฉันรัก ฉันต้องได้ทุกอย่าง”

อธิคมผลักอัญมาลงนอนกับพื้นอย่างไม่ปรานีแล้วพลั้งมือตบเธอจนสลบ ก่อนจะนั่งคร่ำครวญสวมกอดเธอไว้อย่างสำนึกผิด

“ฉันขอโทษ...เธออย่าเป็นอะไรเลยนะ ฉันฆ่าเธอไม่ได้หรอกอัญ...จะพาเธอหนี เราจะไปเริ่มชีวิตใหม่ที่ไหนสักแห่ง ที่ไม่มีพ่อ ไม่ต้องขายยาให้ใครอีก ไม่มีตำรวจตามเราเจอ ฉันจะทำอย่างที่เธอต้องการ แค่เธออยู่กับฉัน อย่าหลอกฉันอีกนะอัญ”

ooooooo

ที่คอนโดฯ กฤษณ์กับสุคนธรสกำลังมีความสุขสุดๆ หลังกฤษณ์ได้เงินก้อนหนึ่งจากการขายความลับแล้วเตรียมจะพาแฟนสาวไปเที่ยวยุโรป

สุคนธรสตาดีเห็นนาฬิกาเรือนใหม่ราคาแพงบนข้อมือแฟนหนุ่มก็ตาลุกวาว ทักขึ้นเสียงแหลม

“ตายแล้ว นาฬิกาใหม่สวยจังเลย เรือนนี้หลายแสนนะคะ คุณไปเอาเงินมากมายมาจากไหน”

“ผมก็ทำงานของผม”

“ไหนคุณบอกว่าคุณกับภควัตโดนพักงานเพราะมีเรื่องกับเจ้านาย”

“ไอ้วัตมันโง่ มันซื่อ เอาแต่ทุ่มเททำงานแล้วได้อะไร คนฉลาดต่างหากที่รู้จักฉวยโอกาส พอกันทีทำงานเพื่อสังคม เพื่อประชาชน”

“คุณทำอะไรถึงได้เงินมา งานผิดกฎหมายหรือเปล่า”

“ผมก็แค่บอกในสิ่งที่พวกค้ายามันอยากรู้ ค่อยๆ บอกมันทีละเรื่อง แลกกับเงินก้อนใหญ่ๆทีละก้อน”

“นี่คุณขายความลับราชการให้คนอื่น ใครคะ คุณบอกความลับกับใคร”

“ไม่ต้องรู้มากหรอกน่ะรส รู้แค่ว่าเราจะสบายมีกินมีใช้มากกว่าเดิม อยากได้อะไรก็มีเงินซื้อได้ง่ายๆ”

“จริงด้วย ถึงคุณไม่ทำ คนอื่นมันก็ต้องหาโอกาสนี้อยู่ดี ใครจะอยากทำงานเสี่ยงตายไปทั้งปีทั้งชาติ สุดท้ายก็ได้แค่ค่าทำศพ กฤษณ์คะคุณทำถูกแล้วล่ะค่ะ”

สองคนยิ้มแย้ม ชนแก้วไวน์กันอย่างมีความสุข... ความโลภเข้าครอบงำจนมองข้ามผิดชอบชั่วดี!

ooooooo

ค่ำแล้วอธิคมนั่งกอดร่างไร้สติของอัญมาอยู่ในโกดังร้าง เช้าขึ้นเธอฟื้นคืนสติ เขาเร่งรีบจะพา เธอหนีไปด้วยกัน เขาจะเลิกขายยาแล้วไปเริ่มต้นชีวิตใหม่

“หนี? แล้วแม่ฉันล่ะ จิ๊บกับนวยด้วย”

“ตอนนี้เรายังกลับไปช่วยเขาไม่ได้ เพราะถ้าพ่อรู้เราจะตายกันหมด”

“แต่ฉันทิ้งแม่ไม่ได้”

“อัญ...ฟังนะ เรากลับไปไม่ได้ พ่อจะฆ่าเราทั้งคู่ ถ้าหนีต้องหนีตอนนี้เลย”

“แต่ฉันทิ้งแม่ไม่ได้ แม่เลี้ยงฉันมา ถ้าเรารอด แต่แม่ต้องถูกพี่บังทำร้าย ให้พี่บังฆ่าฉันซะดีกว่า”

อัญมารวบรวมกำลังกระแทกอธิคมจนเซแล้วจะวิ่งหนีแต่ไม่รอด สองคนยื้อยุดฉุดรั้งกันพักหนึ่งก่อนที่ภควัตจะมาถึง หลังจากทราบพิกัดรถยนต์ของอธิคมจากกล้องวงจรปิด

เวลาเดียวกันนั้น กฤษณ์เข้ามาที่ฐานลับเพื่อเก็บของหลังโดนสั่งพักงาน แล้วก็เตรียมยื่นใบลาพักร้อนพาแฟนสาวไปเที่ยวด้วย แต่เขาตาดีเหลือบไปเห็นรูปขยายของอธิคมที่ค้างอยู่หน้าจอคอมฯ สังหรณ์ใจเลยแกล้งตีหน้าเรียบนิ่งถามตำรวจนายหนึ่งว่า

“ผู้การประพจน์มีแผนจับอธิคมอยู่ล่ะสิ”

“เปล่าครับ ผู้กองภควัตกำลังตามอธิคมอยู่”

กฤษณ์รับรู้ด้วยความกังวล แล้วพอพ้นออกจากห้องนั้นมาก็รีบส่งข้อความบอกวินิจให้รู้ตัวว่าตำรวจกำลังตามล่าอธิคม เท่านั้นเองวินิจเต้นเป็นเจ้าเข้า สั่งเก้าให้เรียกคนของตนมา ตนจะไปช่วยลูกชาย

“เราจะไปที่ไหนพี่”

“โกดังริมน้ำที่เราเคยใช้ส่งของ ไปหาที่นั่นก่อน มันลับหูลับตาคน ไอ้คมมันอาจจะเอาไอ้อัญไปไว้ที่นั่น”

เก้ารับคำแล้วออกไปทันที...

ที่โกดังร้าง อธิคมจับอัญมามัดมือและเท้าก่อนที่ภควัตจะปรากฏตัว สองหนุ่มต่อสู้กันดุเดือดก่อนที่ภควัตจะเสียเปรียบถูกอธิคมเอาเก้าอี้ฟาดสุดแรง อัญมาตกใจสุดขีดพลั้งปากร้องเรียกผู้กองดังลั่น อธิคมชะงัก จ้องอัญมาตาขวางก่อนจะจู่โจมเข้ามาเอาปืนจ่อหัว ภควัตทั้งเจ็บทั้งมึนลุกขึ้นโงนเงนแต่พยายามเดินเข้าหาเพราะเป็นห่วงอัญมา

“ถ้าแกก้าวเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉันระเบิดหัวผู้หญิงที่แกรักแน่...ไอ้ผู้กอง”

ภควัตหยุดกึก ไม่นึกว่าอธิคมจะจับอัญมาเป็นตัวประกัน

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"

แคท เล่นแรง ระบายความแค้น ดักขา แป้ง สะดุดล้มหวิดแท้ง ใน "เรือนสายสวาท"
21 ม.ค. 2563
08:20 น.