ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

คีตโลกา

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

อัลบั้ม: ละครเรื่อง "คีตโลกา"

เช้าวันรุ่งขึ้น จิ๊บมาบ้านอุบลแล้วสังเกตเห็นอัญมาซึมเศร้าหน้าตาไม่สดใสเลยสงสัยว่าเป็นอะไร ทำหน้าเหมือนคนอกหัก

อัญมาตอบสั้นๆว่าเปล่า จิ๊บไม่ทันสนใจ รีบเล่าเรื่องของตัวเอง

“ฉันฝันว่ะไอ้อัญ แต่มันเหมือนจริงม้ากมาก ฉันฝันว่าจ่าเดชพาฉันกับป้าอุบลไปซ่อน”

“เออ...ข้าก็ฝันเหมือนเอ็งเลยว่ะจิ๊บ” อุบลออกมาคุยด้วย “แม่ฝันแปล๊กแปลกล่ะไอ้อัญ ฝันว่าจ่าเดชมาบอกว่าแกถูกแทงแล้วก็รีบพาแม่กับไอ้จิ๊บไปซ่อนที่ไหนก็ไม่รู้”

“เพราะกลัวว่าพี่บังจะมาแก้แค้น” จิ๊บเสริมขึ้นมา อุบลเออออว่าใช่ อัญมาไม่รู้จะอธิบายยังไง ได้แต่บอกว่าแม่กับจิ๊บอาจจะไม่ได้ฝันไป มันอาจเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นตอนช่วงเวลาหนึ่ง

“แกนี่พูดประหลาด เรื่องจริงได้ยังไง ฉันกับป้าอุบลยังนั่งอยู่ตรงนี้” จิ๊บค้านอย่างข้องใจ

“นั่นน่ะสิ หรือว่าเจ้าแม่ท่านมาเข้าฝันให้โชคให้ลาภข้ากับเอ็งวะจิ๊บ งวดที่แล้วเขาว่าเจ๊ว่านกับแอนนี่มันแอบไปขอเลขท่านถึงสำนักทรง ถึงได้ถูกจนปิดร้านสามวันเจ็ดวัน”

“ทำไปทำมาก็ลงที่หวย” อัญมาบ่นอุบอิบ

“แล้วจะให้ข้าเชื่ออย่างที่เอ็งพูดเหรอ มีที่ไหนคนจะฝันเหมือนกันเด๊ะๆ ถ้าไม่ใช่อิทธิฤทธิ์ของเจ้าแม่ท่าน”

อัญมาลุกขึ้นไม่มีอารมณ์คุยต่อ เพราะอุบลชักจะเลอะเทอะไปกันใหญ่ จิ๊บสงสัยว่าเพื่อนรักเป็นอะไร ทำหน้าเหมือนโลกจะแตก อุบลมองๆลูกสาวแล้วบอกจิ๊บว่าไม่รู้เหมือนกัน หรือว่าอกหักรักคุด

“แล้วตกลงไอ้อัญมันรักใครล่ะ ไอ้พี่วัตหรือไอ้พี่คม”

อัญมาไม่สนใจแม่กับเพื่อนที่กำลังสงสัยใคร่รู้เรื่องของตน เดินซึมออกไปนอกบ้าน ในใจคิดแต่เรื่องภควัตผลักไสเธอเมื่อคืน

เช้าวันเดียวกัน ภควัตนอนซมตัวร้อนจี๋อยู่กับพื้นชั้นล่างที่บ้านของตน วรจันทร์กับขวัญอนงค์เข้ามาเห็นพากันตกอกตกใจ แผลที่ไหล่เขาอักเสบจนไข้ขึ้น
สองแม่ลูกพาเขาขึ้นไปบนห้องแล้วให้สาวใช้มาเช็ดตัว อภิกานต์ตามเข้ามาหลังทราบเรื่องจากผู้การประพจน์ว่าภควัตจับผู้ร้ายแล้วถูกยิง พอวรจันทร์กับขวัญอนงค์รับรู้ก็บ่นสงสารภควัต คาดว่าเขาห่วงงานจนไม่ยอมไปนอนโรงพยาบาล แต่พอได้ยินเขาเพ้อขอโทษอัญมา ขวัญอนงค์ชักสีหน้าไม่ชอบใจ

“ห่วงงานหรือห่วงอัญมากันแน่ ทะเลาะกับอัญมาแน่ๆเลยค่ะ” ว่าแล้วเธอตรงดิ่งไปที่ประตูห้อง

“จะไปไหนยายน้อง”

“น้องทนเห็นผู้ชายดีๆอย่างพี่วัตเจ็บเพราะผู้หญิงไม่ได้อีกแล้ว” ตอบแม่แล้วขวัญอนงค์เดินตัวปลิวออกไป

จุดหมายปลายทางคือชุมชนบัวสวรรค์ ขวัญอนงค์มาถามหาอัญมาจากนวยกับแอนนี่ที่เจอกันตรงทางเข้าชุมชน แอนนี่เล่นแง่ประสาคนขี้อิจฉาที่เห็นคนอื่นสวยกว่า ขณะที่นวยขันอาสาไปตามอัญมาให้โดยไม่สนใจอามิสสินจ้างใดๆ

ส่วนที่บ้านภควัต...วรจันทร์ยังนั่งเฝ้าหลานชายด้วยความเป็นห่วง เห็นเขาลืมตาและขยับตัวจะลุกขึ้นก็รีบห้ามเพราะกลัวแผลจะอักเสบขึ้นมาอีก

“อย่าเพิ่งลุกนะวัต เราน่ะคงแผลอักเสบถึงได้เป็นไข้นอนซมไม่ได้สติอยู่ข้างล่าง”

ภควัตนิ่งคิดทบทวนเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผลักไสไล่อัญมาไปจากชีวิต วรจันทร์จับสังเกตสีหน้าเขาแล้วถามว่า

“วัตมีอะไรผิดใจกับอัญมาหรือเปล่า ป้าได้ยินวัตเพ้อชื่ออัญมา”

“อัญมา...เขาไปแล้วครับ อัญมาไม่ได้ผิดอะไร ผมไม่อยากให้เขาเข้ามาใกล้ผมอีก”

“วัตคิดดีแล้วเหรอ แน่ใจแล้วเหรอว่าตัวเองจะทนได้ ที่ปล่อยอัญมาไปอย่างนี้”

“ผมกับอัญมา...ผมรู้สึกเหมือนว่าผมกับเขาเจอกันมาหลายครั้ง ไม่ใช่แค่ที่นี่ อีกโลกหนึ่งเราก็รู้จักกัน เราผูกพันมาตลอด ผมไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร โลกคู่ขนานเหมือนที่อัญมาพยายามบอกผมหรือเปล่า แต่วันนี้ผมเพิ่งรู้ อัญมาเป็นลูกสาวของคนที่ช่วยให้ผมรอดจากมือปืนพวกนั้น มือปืนที่มันฆ่าพ่อ แม่ พี่สาวผม”

“คุณพระช่วย!!” วรจันทร์อุทานสีหน้าตระหนกตกใจ

“ผมละอายใจ ผมจะมองหน้าอัญมาได้ยังไงในเมื่อผมทำให้พ่อของเขาตาย” ภควัตเสียงสั่นเครือ วรจันทร์เฝ้ามองด้วยความสงสาร...

เวลาเดียวกันนั้น ขวัญอนงค์อยู่ในชุมชน ได้พบอัญมาตามต้องการและเปิดฉากอย่างตรงไปตรงมา

“เธอทะเลาะอะไรกับพี่วัต...อย่าปฏิเสธ ฉันรู้แล้วว่าเธอเข้าไปหาพี่วัตที่บ้าน พอเธอกลับ พี่วัตก็ไม่สบายหนัก”

“ผู้กองเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ”

“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง เราไม่ปล่อยให้พี่วัตเป็นอะไร เธอกับพี่วัตมีปัญหาเรื่องอะไรกัน”

“ไม่มีค่ะ”

“ถ้าเธอไม่อยากพูดก็ไม่เป็นไร เพราะฉันก็ไม่ได้อยากมาฟังเรื่องของเธอกับพี่วัตเหมือนกัน”

“ฉันรู้ว่าคุณห่วงพี่ชาย แต่ผู้กองกับฉันไม่มีเรื่องเข้าใจผิดอะไร ไม่มีเรื่องต้องเกี่ยวข้องกันอีก”

“ดี ถ้าอย่างนั้นฉันก็ขอร้องเธอได้ใช่ไหม พี่วัตเป็นคนดีมาก ฉันไม่อยากเห็นพี่ชายฉันต้องทุกข์เพราะผู้หญิงไม่ดี เธออาจจะหาว่าฉันหวงพี่ชาย ใช่ฉันหวง พี่วัตเป็นคนดี เป็นผู้ชายน่าสงสาร ผู้หญิงคนไหนที่ทำให้พี่วัตเสียใจ ฉันถือว่าเป็นผู้หญิงไม่ดีทั้งนั้น”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณขวัญอนงค์ ฉันไม่ต้องทำงานให้ผู้กองอีกแล้ว”

“แน่ใจนะ อย่าพูดปัดให้พ้นๆตัวนะอัญมา”

“ฉันพูดจริงค่ะ ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนรักของฉัน”

“ขอบใจมาก ที่เธอไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่วัตอีก”

ขวัญอนงค์หันหลังจากไปด้วยรอยยิ้มโล่งใจ ทิ้งให้อัญมายืนหน้าเศร้า ใจหายกับถ้อยคำที่ตัวเองพูดออกไป

ด้านภควัตที่รู้สึกผิดต่ออัญมาจนไม่อยากเจอหน้าเธออีก เขาบอกกับคุณป้าด้วยความละอายใจว่า

“ผมไม่รู้จะชดใช้ให้อัญมากับป้าอุบลได้ยังไงที่ทำ ให้เขาขาดหัวหน้าครอบครัว”

“วัต...ฟังป้านะ ป้าเข้าใจ วัตรู้สึกผิด แต่ทั้งหมดมันผ่านมาแล้ว ถ้ายังยึดติดกับอดีตเราจะไม่มีทางเจอความสุขกับปัจจุบันเลย เรื่องที่พ่อของอัญมาถูกยิง ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น แต่คนดีๆอย่างพ่ออัญมาเขาสละชีวิตให้วัตแล้ว วัตมีโอกาสที่เจออัญมากับแม่ วัตก็ต้องทำดีกับเขา ช่วยให้ชีวิตเขาสองคนดีขึ้น นั่นคือการตอบแทนไม่ใช่การชดใช้”

“ผมทำให้อัญมาเกือบตาย อยู่ใกล้ผม อัญมามีแต่อันตราย เขาจะมีแต่ความทุกข์”

“ชีวิตคน...หวานมาจากขม สุขมาจากทุกข์ อัญมาอยากจะทุกข์หรือสุข วัตต้องปล่อยให้เขาเลือกเอง ที่วัตกับอัญมาเจอกันอีกจนได้ ป้าคิดว่ามันไม่ใช่
เรื่องบังเอิญ ชีวิตคนทุกคนมีท่วงทำนองเป็นของตัวเอง ท่วงทำนองสุขทุกข์สลับกันไป แล้วพอทุกทำนองมาประสานกันก็จะได้เพลงแห่งชีวิต ที่มีทั้งหวานชื่นมีทั้งเศร้า แต่ฟังไพเราะจับใจ ถ้าเส้นทางชีวิตของวัตกับอัญมาจะต้องเดินไปด้วยกันจริงๆ วัตก็ต้องปล่อยให้อัญมาเขาตัดสินใจเอง”

“คุณป้าไม่รังเกียจอัญมาใช่ไหมครับ”

“ที่ป้าทำทั้งหมด เพราะป้าเลี้ยงวัตมา แต่ป้าไม่อยากให้ความเป็นห่วงของป้าเป็นกรงขังวัตเอาไว้ สุดท้ายถ้าวัตยืนยันในสิ่งที่เลือกว่าทำให้ชีวิตวัตมีความสุข ป้าก็จะยอมรับเพราะป้าเองก็อยากเห็นหลานมีความสุขมากกว่าความทุกข์นะจ๊ะ”

“ขอบคุณครับคุณป้า ผมจะไปขอโทษอัญมา”

ภควัตก้มกราบวรจันทร์ที่ลูบศีรษะเขาอย่างเมตตา...จากนั้นไม่นาน ภควัตในชุดใหม่เตรียมตัวออกจากบ้านไปหาอัญมา แต่เจอขวัญอนงค์สวนเข้ามาพร้อมข่าวใหม่ว่าอัญมากำลังจะแต่งงานกับคนรัก ผู้กองหนุ่มถึงกับชะงักหน้าซีดเจื่อน ผลุนผลันออกไปด้วยใจที่ร้อนรุ่ม ตรงไปบ้านอุบลแต่ไม่เจอคนที่อยากเจอ

อุบลบอกว่าอัญมาไม่อยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าไปไหนแต่เห็นหน้าเศร้าๆ แล้วย้อนถามเขาว่า

“แกรู้มั้ยไอ้วัต ว่าไอ้อัญมันมีเรื่องอะไรไม่สบายใจ”

“ผมกับอัญเข้าใจผิดกัน ผมมันโง่เอง ป้าอุบลครับ ผมมีเรื่องสำคัญต้องบอกป้า เดี๋ยวผมจะพาอัญกลับมาคุยพร้อมๆกันเลยนะครับ”

ภควัตเดินเร็วจากไป ทิ้งอุบลยืนทำหน้างงๆ บ่นพึมพำว่าเรื่องสำคัญอะไร?

ooooooo

อัญมาอยู่กับอธิคมที่ท่าน้ำ ฝ่ายชายแสดงออกว่ารักและจริงใจกับเธอด้วยการนำแหวนเพชรน้ำงามวงหนึ่งมามอบให้

“ฉันไม่สนใจเรื่องพิธี ฉันถือว่าเรื่องของความรักเป็นเรื่องของคนสองคน...ฉันไม่ใช่คนดี แต่ฉันรู้ว่าความรักเป็นยังไง เธอคือคนสุดท้ายที่ฉันอยากฝากชีวิตไว้นะอัญ”

อัญมานิ่งไปด้วยความสงสารอธิคม มองแหวนที่เขายื่นมาตรงหน้า ภควัตยืนมองอยู่ห่างๆ ตัวชาวาบอย่างทำใจไม่ได้ ตัดสินใจหันหลังจากไปด้วยความเศร้า ไม่ต้องการเห็นภาพบาดตาบาดใจอีกต่อไป จึงไม่เห็นว่าอัญมารับแหวนจากอธิคมมา แต่ไม่ยอมให้เขาสวมใส่ที่นิ้วมือ...

อุบล จิ๊บ และนวยเห็นแหวนเพชรวงนั้นก็ตะลึงคาดไม่ถึง ยิ่งได้ยินอัญมาบอกว่าอธิคมขอแต่งงานก็ยิ่งดวงตาเหลือกลาน พูดกันเซ็งแซ่ว่าราคามันกี่หมื่นกี่แสน

“นวย...แกอยากได้ก็เอาไปสิ”

“บ้าเหรอเจ๊ พี่คมมันจะได้ฆ่าปาดคอหมกศพฉันยัดถังสองร้อยลิตรเอาไปเผานั่งยางแล้วก็ถ่วงน้ำทิ้ง...ไม่เอาหรอก ฉันไม่ยุ่งกับของของพี่คม”

“แกอย่ามาพูดเป็นเล่นนะไอ้อัญ แกตอบอธิคมไปว่ายังไง” จิ๊บเร่ง

“เจ๊ก็ถามตลก ถ้าตอบว่าแต่งจะมานั่งทำหน้าหมาเหงาหมาอกหักแบบนี้เหรอ”

“ฉันยังไม่ตอบอะไรทั้งนั้น” อัญมาวางกล่องแหวนแล้วเดินออกไป อุบลกับจิ๊บเลยเห็นพ้องต้องกันว่าที่ไม่ตอบรับอธิคมก็เพราะยังรักไอ้วัตเซียนพระแน่ๆ
จ่าเดชแปลกใจที่จู่ๆภควัตมาบอกว่าจะให้อัญมาเลิกเป็นสาย วานจ่าไปบอกเธอด้วยว่าตนจะรีบทำเบิกเบี้ยเลี้ยงแล้วให้จ่าเอาไปให้

“เดี๋ยวๆๆ เดี๋ยวครับผู้กอง ผมว่าพูดแบบนี้ชักไม่สวย ไอ้อัญมันไม่ห่วงเรื่องเงินแน่ๆ ทำไมผู้กองไม่บอกมันเอง หรือว่างอนกันอีกแล้ว”

“ไม่มีอะไร”

“อย่าคิดจะโกหกสายตาเหยี่ยวอย่างจ่าเดช มีอะไรให้จ่าเดชเคลียร์ไหมครับ”

“ไม่มี” ภควัตตอบห้วนๆแล้วเดินหนีทันที ทิ้งจ่าเดชยืนเกาหัวแกร็กๆอย่างไม่เข้าใจ

ฝ่ายอธิคมที่กลับมาบอกวินิจว่าตนขออัญมาแต่งงานไปแล้ว เขาโดนพ่อเอ็ดตะโรด้วยความโมโห

“นี่แกกล้าขัดคำสั่งฉัน แกกล้าท้าทายพ่อแกใช่มั้ย”

“ผมบอกพ่อแล้ว อย่าแตะอัญมา ผมไม่ได้เอาแต่ใจ แล้วถ้าพ่อยังสงสัยเธออยู่ นี่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด ให้เธอเป็นเมียผม อยู่กับผม พ่อจะได้เลิกระแวงเรื่องเธอเป็นสายตำรวจสักที” เขาบอกกล่าวแล้วเดินหนีไป โดยไม่สนใจว่าพ่อจะรู้สึกยังไง

“งานที่ฉันสร้างมากับมือ ฉันไม่ให้ใครหน้าไหนมาทำลายทั้งนั้น” วินิจกล่าวดุดันแล้วต่อสายหาเสี่ยใหญ่โดยเร็ว “สวัสดีครับ เสี่ยนะครับ ผมว่าเราต้องรีบหาสายอีกสักคนในพวกตำรวจ ไม่อย่างงั้นงานเราจะโดนก่อกวน ยิ่งปล่อยไว้นานงานเราจะยิ่งพังทั้งหมดแน่ๆครับเสี่ย”

ooooooo

เมื่อคืนกฤษณ์มาค้างกับสุคนธรส พอเช้าขึ้นเขาแต่งตัวเตรียมจะออกไปทำงาน กลับต้องมาหงุดหงิดกับความเรื่องมากวุ่นวายของเธอ สุคนธรสต้องการให้แฟนหนุ่มซื้อบ้านหลังใหญ่ไว้เป็นเรือนหอ ถ้าแต่งงานกันแล้วเธอไม่อยากอยู่คอนโด

“อย่าเพิ่งคิดเรื่องนี้เลยรส บ้านหลังใหญ่ก็ภาระค่าใช้จ่ายเยอะ ยังไม่มีลูกอยู่คอนโดไปก่อนเถอะ อีกอย่าง...ผมมีแค่เงินเดือนตำรวจ ยังไม่อยากมีหนี้ท่วมหัว”

“อะไรคะกฤษณ์ พ่อแม่คุณก็มีฐานะจะไม่ช่วยซื้อเรือนหอแค่สิบกว่าล้านไว้รับขวัญลูกสะใภ้เลยเหรอคะ”

“ผมมีพี่น้องหลายคนนะรส อีกอย่างคุณพ่อคุณแม่ก็ยังไม่แบ่งมรดกให้ใคร ขืนผมไปขอท่านตอนนี้มีหวังพวกพี่น้องมันจะได้รุมทึ้งหาว่าผมแช่งคุณพ่อคุณแม่”

“แต่คุณต้องมีหน้ามีตาให้สมฐานะนะกฤษณ์ ชีวิตเราจะพอใจกับความสุขแค่นี้ไม่ได้ ถ้าอยากมีบารมีให้ทุกคนก้มหัวให้ คุณก็ต้องมีทรัพย์สิน มีหน้าตา มีฐานะให้เหนือกว่าทุกคน”

“ผมมีแน่ ยังไงตอนนี้ผมก็เขี่ยไอ้วัตพ้นทางไปได้คนหนึ่งแล้ว ต่อไปเจ้านายจะต้องเห็นฝีมือผม ผมต้องได้ไปไกลกว่านี้แน่นอน คุณอย่ามาสั่งสอนผม ทำตัวเองให้ดีให้สมกับที่จะต้องยืนเคียงข้างผมก่อนดีกว่า”

กฤษณ์เสียงแข็งด้วยความโมโห เดินจากห้องปิดประตูดังปัง สุคนธรสปาโบรชัวร์โครงการบ้านจัดสรรลงพื้นอย่างเจ็บใจ

“ทำไมแกมันโง่อย่างนี้ ทิ้งภควัตมาทำไมทนอีกหน่อยก็ไม่ต้องมาเป็นแฟนไอ้สารวัตรกฤษณ์งี่เง่าแล้ว”

ถึงฐานลับตำรวจ กฤษณ์จะเดินเข้าไปด้านในแต่เห็นประพจน์ยืนคุยอยู่กับสิทธิชัยเลยรีบหลบแอบฟัง

“ผมก็ยังไม่ปักใจเชื่อคลิปผู้กองภควัตที่สารวัตรกฤษณ์เปิดให้ดู”

“นั่นสิครับ ผู้กองภควัตประวัติดี ทำงานตรงไปตรงมาเข้าขั้นยอมตายถวายชีวิตซะด้วยซ้ำ”

“ยังไงเราก็ต้องฟังหูไว้หู คนเราถ้าไม่รู้จักความพอดี เห็นแก่ชื่อเสียงเงินทอง อำนาจวาสนา อะไรมันก็เปลี่ยนไปได้หมด เราต้องระวัง ถ้าเกิดผู้กองภควัตเห็นแก่ผลประโยชน์ที่พวกค้ายาเอามาล่อ”

“ผู้กองภควัตเป็นถึงหลานรัฐมนตรีอภิกานต์รวยติดอันดับเศรษฐีเมืองไทย ผมว่าไม่น่าจะลำบากถึงขนาดเห็นแก่เงิน”

“ยังไงผมจะรายงานเรื่องทั้งหมดกับท่านรองอีกที ภควัตเริ่มทำงานที่นี่มาก่อน ผลงานก็ดีมาก เราจะไม่ปลดเขาออกอย่างไร้ความยุติธรรม”

สิทธิชัยพยักหน้ารับรู้ กฤษณ์ได้ยินทุกคำตาลุกวาว ถอยกลับออกมาด้วยความเจ็บใจ แววตามีแต่ความโกรธแค้นภควัต...เวลาเดียวกันนั้น ภควัตแอบไปซุ่มดูอุบลที่บ้าน อยากชดใช้และทดแทนบุญคุณสามีของเธอที่ช่วยชีวิตเขาไว้ แต่ยังไม่กล้าเผยรายละเอียดในตอนนี้

ภควัตผละไปเงียบๆ เดินผ่านลานกีฬาเห็นอัญมานั่งเหม่อ พอเดินเข้าไปใกล้ก็จ้องหน้าเธออย่างเย็นชา ไม่พอใจเรื่องที่เธอจะแต่งงานกับอธิคม

“เจอก็ดีแล้ว ผมฝากจ่าเดชมาบอกเรื่องเบี้ยเลี้ยงที่คุณต้องได้ รอหน่อยแล้วกัน ผมไม่เบี้ยว”

“นี่เหรอ เรื่องที่ผู้กองจะบอกฉัน”

“ก็เราไม่มีอะไรต้องคุยต้องติดต่อ ผมไม่ต้องให้คุณช่วยงานอีกแล้ว เงินที่ได้มันอาจจะไม่คุ้มกับค่าเหนื่อยที่คุณยอมเสี่ยง ผมก็เลยเอาเงินส่วนตัวอีกก้อนเพิ่มไปให้ อย่างน้อยก็ถือว่าตอบแทนความดีที่พ่อคุณช่วยชีวิตผม”

ฉาด! อัญมาตบหน้าภควัตอย่างแรงกล่าวเสียงสั่นๆ ด้วยความเสียใจ “อย่าคิดว่าเงินจะซื้อได้ทุกอย่าง”

“ผมทำเพราะผมไม่อยากติดค้าง ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณใคร”

“ไม่ต้อง ฉันกับแม่ไม่เคยถือว่าเป็นบุญคุณ พ่อฉันก็คิดแบบนี้เหมือนกัน”

“ใช่สิ ตอนนี้คุณกำลังจะมีฐานะสบายกว่าเดิม อธิคมคงไม่ปล่อยให้แฟนลำบาก”

“ผู้กองภควัต! อย่าดูถูกฉันมากกว่านี้”

“ผมต้องดีใจล่วงหน้าใช่ไหม งานแต่งงานใหญ่โตของลูกชายนักค้ายาระดับประเทศกับเจ้าสาวคนสวย มีความสุขให้พอเลยนะอัญมา ผมจะไม่ยุ่งวันแต่งงานของคุณ แต่หลังจากนั้นผมสาบานว่าจะจับไอ้วินิจกับอธิคม แฟนคุณมารับโทษให้ได้ เพราะฉะนั้นถ้าคุณรักแม่คุณไม่อยากเห็นแม่คุณร้องไห้ แต่งงานแล้วก็รีบหนีไปซะก่อนที่ผมจะจับคุณเข้าคุกในฐานะสมรู้ร่วมคิดกับอธิคม”

ภควัตจ้องอัญมา แววตาทั้งคู่มีแต่ความบาดหมาง ผิดใจกันอย่างรุนแรง

อัญมากับภควัตทุ่มเถียงประชดประชันกันด้วยทิฐิ ทั้งที่ต่างคนต่างเจ็บปวดเพราะมีใจให้กันมานาน ด้าน อธิคมก็น่าสงสาร เขารักอัญมาจริงจังถึงขนาดเข้าตามตรอกออกตามประตู มาพูดคุยกับอุบลจากใจจริง แต่อุบล ซึ่งไม่เคยชอบครอบครัวนี้เพราะรู้ว่าค้ายาเสพติด ก็เลยกีดกันอย่างมีอคติ กลัวชีวิตคู่ของลูกสาวจะล้มเหลวผิดหวัง

จิ๊บกับนวยก็เช่นกัน สองพี่น้องรังเกียจอธิคมอย่างเปิดเผย ไม่อยากให้อัญมาแต่งงานด้วย แต่ก็ไม่รู้จะทัดทานเธอได้อย่างไร ฝ่ายวรจันทร์คุณป้าผู้หวังดีของภควัต เมื่อหลานชายกลับมาบอกว่าไปพบอัญมามาแล้ว เธอยืนยันจะแต่งงานกับอธิคม ป้าถึงกับใจแป้วแต่ก็ให้กำลังใจเขาว่า

“จำคำป้าไว้นะวัต คนเราจะอยู่ด้วยกันได้ศีลย่อมต้องเสมอกัน ถ้าอัญมาเลือกจะแต่งงานกับลูกชายพ่อค้ายา ก็เท่ากับเขาเลือกเส้นทางชีวิตข้างหน้าที่ขรุขระ มีแต่ขวากหนาม ไม่ว่าวัตจะดึงจะฉุดรั้งเขายังไง เขาก็จะไม่กลับมา แต่ถ้าเขาเปลี่ยนใจไม่แต่งงาน แสดงว่าเขาไม่ใช่คู่ชีวิตของ อธิคม เขาไม่ได้เกิดมาเพื่อกันและกัน ส่วนวัตของป้าไม่ต้องพยายามลืมอัญมา เพราะวัตจะไม่มีวันลืมได้ ถ้าพร้อมเมื่อไหร่หัวใจวัตจะลืมอัญมาได้เอง โดยที่ไม่ต้องพยายามอะไรเลย”

ภตวัตครุ่นคิดไตร่ตรองคำสอนของวรจันทร์อย่างคล้อยตาม แต่ไม่วายสีหน้าเศร้าหมองเพราะไม่รู้ว่าตัวเองจะลืมอัญมาได้ยังไง ส่วนจ่าเดชที่พอรู้จากจิ๊บและนวยว่าอัญมาจะแต่งงานกับอธิคมก็แตกตื่นตกใจ ไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นไปได้ ฝ่ายภรณีกับอรรณพทราบข่าวนี้ก็ไม่สบายใจ โดยเฉพาะภรณีที่รู้สึกถูกชะตาและผูกพันกับอัญมาเป็นพิเศษ อยากพูดคุยเตือนสติเธอสักครั้ง จึงวานภควัตช่วยตามตัวเธอให้ที

อธิคมไม่เต็มใจให้อัญมาไปพบสองสามีภรรยาแต่ขัดไม่ได้ เพราะอัญมารักและเคารพพวกเขามาก พอรู้ว่าทั้งคู่ให้เธอทบทวนเรื่องแต่งงาน อธิคมยิ่งไม่พอใจถึงขนาดสั่งมือปืนไปยิงข่มขู่ อรรณพเชื่อว่าผู้อยู่เบื้องหลังคืออธิคมเพราะวันนั้นที่คุยกับอัญมาเขาแสดงท่าทีไม่พอใจ อย่างเห็นได้ชัด จึงฝากตำรวจตามเรื่องและเตือนภควัตให้ระวังตัว

ภควัตโกรธมากรีบร้อนไปบ้านอุบล ถามอัญมาที่กำลังซักผ้าว่าอธิคมอยู่ไหน มีเรื่องอะไรทำไมไม่คุยกับตน ไปหาเรื่องอรรณพกับภรณีทำไม อัญมาตกใจและกลายเป็นโมโหฉุนเฉียวหลังทราบรายละเอียด เธอผลุนผลันไปเอาเรื่องอธิคมถึงบ้าน สั่งห้ามเขายุ่งเกี่ยวกับสองสามีภรรยา ถ้าไม่เชื่อเขาจะไม่ได้พบหน้าเธออีกเลย

ด้านวินิจพอรู้ว่าอธิคมทำอะไรไม่เข้าท่า ส่งคนไปยิงขู่สองเศรษฐีอรรณพกับภรณีที่เคยมีเรื่องกันมาแล้วครั้งหนึ่งก็โกรธหน้าดำหน้าแดง ไม่คิดว่าลูกชายจะหลงผู้หญิงถึงขนาดนี้ เขาต้องกำจัดอัญมาโดยเร็วที่สุดก่อนที่ความซวยจะมาเยือนพวกเขา

ในวันเดียวกัน สุคนธรสได้ยินกฤษณ์พูดถึงภควัตว่าบาดเจ็บ เธอแล่นไปหาเขาถึงบ้านหมายดูแลและเว้าวอนขอคืนดีกลับมาเป็นแฟนกันเหมือนเดิม ปรากฏว่าต้องหน้าแตกเพราะภควัตไม่เล่นด้วย ผลักไสเธออย่างไม่ไยดี

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"

เปิดลุคแรก ทนายสาวเบลล่า ในละคร "ให้รักพิพากษา Dare To Love"
18 ก.พ. 2563
08:40 น.