ด้วยแรงอธิษฐาน

กฤตย์ตามเกตุมณีมาชวนตรวจบัญชีค่าใช้จ่ายต่างๆ ของบ้านและของบริษัท ทั้งคู่พบว่าค่าใช้จ่ายบัตรเครดิตของแกมแก้วเต็มวงเงินทุกใบ กฤตย์ขอเคลียร์ เรื่องนี้ แต่แกมแก้วไม่เคลียร์ด้วย วิ่งตามลินจันทร์ที่หนีลนลานออกไป เกตุมณีมองตามหลานสาว แล้วหันไป
พูดกับกฤตย์

"ลินจันทร์เป็นอะไร ตื่นยังกะลูกแกะได้กลิ่นเสือ"

ลิน จันทร์วิ่งหนีมาตามทางเดินเหมือนกลัวอะไรสักอย่าง แต่แล้วเด็กน้อยต้องชะงัก ตาเหลือกโพลงเมื่อเห็นนัทธ–มนเลี้ยวมาตามทางเดินกับถุงแป้ง แกมแก้ววิ่งตามลูกทัน จับแขนบิด ลินจันทร์กลัวนัทธมนตัวสั่น รีบแอบหลังแม่ โผล่หน้ามามอง นัทธมนม
องลินจันทร์นิ่ง ต่างคนต่างมองกัน ลินจันทร์ เป็นฝ่ายหลบตา

ถุงแป้งประหลาดใจ "ลินจันทร์เป็นอะไร"

"คงกลัวคนแย่งสมบัติหมดน่ะสิ" แกมแก้วได้ทีแขวะใส่

ถุง แป้งถอนใจเซ็ง ชวนนัทธมนขึ้นไปเล่นเกมบนห้องของเธอ แกมแก้วไม่พอใจต่อว่าถุงแป้งว่าบ้านนี้ไม่ใช่บ้านของถุงแป้ง ทีหลังอย่าเที่ยวชวนใครต่อใครมาอีก นัทธมนสังเกตเห็นว่าลินจันทร์กลัวเธอมาก นึกสงสัยว่าต้องมีอะไรแน่ๆ...จากนั้นสองสาวเดินผ่านห้องที่
กฤตย์กำลังนั่ง ตรวจบัญชีอยู่กับเกตุมณี

ถุงแป้งแวะทักทายแม่ ถามว่าพ่อไม่มาด้วยหรือ เกตุมณีส่ายหน้าแทนคำตอบ นัทธมนไหว้ทักทายเกตุมณี กฤตย์จ้องหน้านัทธมนเขม็ง ถามว่าเตรียมตัวเรียบร้อยแล้วหรือยัง พรุ่งนี้ต้องไปทำงานต่างจังหวัด นัทธมนรับคำ เดินตามถุงแป้งขึ้นข้างบน...

ระ หว่างที่นัทธมนเล่นเกมกับถุงแป้งอยู่หน้าจอโทรทัศน์ เธอถามเรื่องการตายของผาณิต ถุงแป้งรู้แต่ว่าผาณิตเกิดอุบัติเหตุตายหลังวรดาตายไปแล้วสามปี ถ้าเพื่อนอยากรู้ รายละเอียดมากกว่านี้ คงต้องไปถามแม่ของเธอ นัทธมนทำที ไม่สนใจ เล่นเกมไปสักพัก ขอตัว
ลงไปเอาน้ำดื่ม พอเห็นปลอดคน นัทธมนเข้าไปถามเกตุมณีว่าเกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวของผาณิต หลังจากวรดาตาย
เกตุมณีครุ่นคิดอยู่อึดใจ

"ผาณิต นั่งรถไปกับคุณหญิงผกา รถประสานงากับสิบล้อ ผาณิตเสียชีวิตคาที่ ส่วนคุณหญิงผกาต้องอยู่ห้องไอ.ซี.ยู. อีกหลายวัน หมอพยายามยื้อชีวิตเอาไว้แต่ก็ไม่รอด"

"แล้ว...คุณพ่อ...เอ่อ...คุณพ่อของวรดา ท่านนายพลล่ะคะ"

"ท่าน นายพลก็อยู่จัดงานศพลูกเมีย หลังจากนั้น ท่านก็ขายบ้านให้กฤตย์ แล้วกฤตย์เขาก็ทำเป็นออฟฟิศจนถึงตอนนี้... หลังสุดที่ได้ข่าวก็คือ ท่านนายพลเสียชีวิตในป่าแถวเพชรบูรณ์"

นัทธมนน้ำตาคลอ พึมพำว่าชีวิตท่านนายพลน่าสงสารมาก ยังไม่ทันจะซักอะไรต่อ แกมแก้วเข้ามาขัดจังหวะ นัทธมนเลยขอตัวขึ้นไปหาถุงแป้ง แกมแก้วรอจนนัทธมนไปพ้นสายตา บอกเกตุมณีว่าต้องการเบิกเงิน เกตุมณีขัดว่าเพิ่งเบิกไปไม่นาน จะมาขออะไรอีก แกม
แก้วไม่ยอมจะเอาให้ได้...

ขณะ นัทธมนเดินอยู่ภายในบ้าน รู้สึกเหมือนมีคนแอบมอง หันขวับไปดูเห็นลินจันทร์แง้มประตูห้องมองมาทางเธอ ลินจันทร์ตกใจรีบปิดประตูห้อง นัทธมนจะเดินไปหา แต่ถุงแป้งเดินมาตามเสียก่อน

ooooooo

นัทธมนนั่งอยู่หน้าโต๊ะ เครื่องแป้งในห้องนอนตัวเอง กำลังจ้องนาฬิกาปลุกเรือนใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะ มนทิรายืนพิงประตูมองลูกด้วยความสนใจ นัทธมนไม่หันมองแม่ นั่งจ้องแต่เข็มวินาทีของนาฬิกา

"พ่อของวรดาเสียชีวิตอย่างโดดเดี่ยว แม่ของวรดาโดนรถชนตายข้างถนน วรดาตายอย่างน่าสังเวชที่ไหนสักแห่ง"

"ไปรู้เรื่องครอบครัววรดามาจากไหน"

"แม่ถุงแป้งเล่าให้ฟัง" นัทธมนเริ่มมีเลือดกำเดาไหล

มนทิราตกใจ รีบเข้ามาเช็ดจมูกให้ ถามว่าทำอะไรอีก นัทธมนต้องการหยุดเวลาเพื่อจะได้กลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้น

มนทิร าเขย่าไหล่ลูก ขอร้องให้หยุดทำอย่างนี้ ไม่มีใครสามารถหยุดเวลาได้ นัทธมนไม่ฟัง ยังคงจ้องเข็มนาฬิกานิ่ง มนทิราเกรงลูกจะเป็นอันตราย ขู่ว่าถ้าไม่หยุดจะไม่พูดด้วย

นัทธมนถึงยอมหยุด เงยหน้า เช็ดเลือดกำเดา เสียใจที่ตัวเองทำอะไรไม่ได้ มนทิราปลอบว่าทุกอย่างจบไปแล้ว นัทธมนส่ายหัว มองตัวเองในกระจกเงา บอกว่าจะต้องกลับไปหาวรดาให้ได้

"ฟัง แม่นะลูก หนูย้อนกลับไปไหนไม่ได้อีกแล้ว เหมือนๆกับที่หนูหยุดเวลาไม่ได้ ทุกอย่างต้องเดินต่อไปตามครรลองของมัน" มนทิราหยิบนาฬิกาปลุกเดินออกไป

นัท ธมนลุกเดินไปจากตรงนั้นอย่างเหนื่อยล้า โดยไม่ทันสังเกตว่าเงาสะท้อนในกระจกเงาเพิ่งจะลุกตามออกมาทีหลังอึดใจหนึ่ง เต็มๆ...ส่วนมนทิรานั่งนิ่งอยู่หน้ารูปถ่ายของนิกร อธิษฐานให้เขาช่วยชี้ทางสว่างให้ลูกของเราด้วย ความแค้นทำให้ลูกเปลี่ยนไป เธอ
อยากได้ลูกคนเดิมกลับคืนมา

มนทิราไม่ทันเห็นว่าเข็มนาฬิกาปลุกที่หยิบมาจากห้องนัทธมน ตอนนี้มันหยุดเดินแล้ว...

คืน นั้น นัทธมนฝันเห็นอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับผาณิตและคุณหญิงผกา มีเจ้าหน้าที่กู้ภัยลากตัวคุณหญิงผการ่างอาบเลือดร้องโอดโอยขึ้นรถมูลนิธิฯ ไป ส่วนผาณิตตายคาพวงมาลัย เจ้าหน้าที่อีกคนจับเธอเงยหน้าขึ้น ปรากฏว่ากลายเป็นใบหน้าของลินจันทร์ลืมตาโพลง
นัทธมนสะดุ้งตื่น เป็นครั้งแรกที่เธอจำความฝันได้

"ผาณิต...ลินจันทร์" นัทธมนบ่นพึมพำ...

ขณะ เดียวกัน แกมแก้วอารมณ์บูดที่เสียพนันจนหมดตัว แถมยังเจอรุจน์เข้ามาทักอีกยิ่งหงุดหงิดมากขึ้น รุจน์ยื่นเงินให้ แกมแก้วยืมเพื่อต่อทุน แกมแก้วชั่งใจ ก่อนดึงเงินจากมือเขา บ่นว่าเงินแค่นี้เล่นได้ไม่กี่ตา

"คิดว่าจะได้สิครับ อย่ามัวแต่คิดว่าจะเสีย...อย่างนี้จะเอาอะไรไปชนะวรดา"

"แกเจอมันแล้วสิ"

"ดูเหมือนเราจะมีศัตรูคนเดียวกันอีกครั้งแล้วนะ" รุจน์ยิ้มพราย

ooooooo

ถึง วันเดินทางไปทำงานต่างจังหวัด กฤตย์ขับรถมารับนัทธมนที่บ้านแต่เช้า ขณะนั่งรถมาตามทาง นัทธมนไม่พูดไม่จากับเขาสักคำ กฤตย์ทนอึดอัดไม่ไหว ถามว่าเมื่อวานนี้คุยอะไรกับเกตุมณี

"ก็ชวนคุยกันตามประสา ไม่มีอะไร...ขอโทษนะคะ หนูเพลีย ขออนุญาตหลับ"

นัทธมนหันหน้าไปทางหน้าต่าง ปรับเบาะเอนหลังแล้วหลับตา กฤตย์ถอนใจ เหนื่อยใจ...

หลังกินอาหารกลางวันและคุยธุระกับลูกค้าเรียบร้อย กฤตย์ขับรถไปยังถ้ำที่อยู่ในที่ดินของลูกค้า ซึ่งลูกค้าอยากให้

เขาดึงเอาความรู้สึกของถ้ำมาไว้ในงานออกแบบด้วย กฤตย์จึงต้องเข้าไปสำรวจในถ้ำ

"คุณจะเข้าไปข้างในด้วยเหรอ" นัทธมนร้องทัก เริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง

"เราต่างหาก  เราสองคนจะเข้าไปด้วยกัน  เห็นเขาว่ามีหินงอกหินย้อยในถ้ำ สวยนะ...มีแอ่งน้ำด้วย"

"แต่ว่ามันเหมือนจะมืด"

"หรือว่าเธอกลัว" กฤตย์เดินนำเข้าไปในถ้ำ

นัท ธมนลังเล จำใจเดินตาม ยิ่งเข้าไปในถ้ำก็ยิ่งมืดลงเรื่อยๆ นัทธมนกลัวมาก ทนไม่ไหวขอร้องเขาพากลับ กฤตย์ถามเธอว่าเป็นโรคกลัวที่มืดแคบหรือปิดทึบใช่ไหม นัทธมนส่ายหน้า

"ถ้าอย่างนั้น เธอก็ต้องยอมรับมาว่าเธอรู้แล้วว่าเธอคือวรดา"

"...ทำไมวรดาจะต้องกลัวที่มืดแคบด้วย"นัทธมนเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

"มันเป็นที่ที่เธอเสียชีวิตน่ะสิ"

นัท ธมนหายใจไม่ออกขอร้องให้พาเธอออกไป กฤตย์คาดคั้นให้ยอมรับว่าเธอเป็นวรดา แต่นัทธมนกลัวจนขาดสติ ดิ้นรน ร้องขอความช่วยเหลือลั่น เป็นลมสลบไปในอ้อมแขนเขา...กฤตย์อุ้มเธอกลับมาไว้ที่เบาะหลังรถ เช็ดเหงื่อที่ใบหน้าให้ รู้สึกผิดเต็มหัวใจ...
ระหว่างทางกลับบ้าน นัทธมนนอนละเมอ น้ำตาไหล

"ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยเปิดประตูที...ช่วยด้วย...คุณกฤตย์ คุณไม่รักฉัน ก็อย่าทำกับฉันอย่างนี้...อย่าฆ่ากันทั้งเป็นแบบนี้ คนใจร้าย...ใจร้าย"

"วรดา...เธอตายไปด้วยความชิงชังฉันนี่เอง"กฤตย์น้ำตารื้น หดหู่ใจ...

ครู่ ต่อมา กฤตย์แวะซื้อของกินที่ร้านสะดวกซื้อภายในปั๊มน้ำมัน พอกลับมานั่งประจำที่คนขับ นัทธมนรู้สึกตัวตื่น กฤตย์ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง นัทธมนโกรธไม่พูดไม่จาเปิดประตูรถจะลงจากรถ กฤตย์รีบดึงมือไว้ ขอโทษ คิดไม่ถึงว่า เธอกลัวที่มืดขนาดนั้น นัทธม
นตวาดลั่นว่าไม่ได้กลัว แต่เกลียดต่างหาก

"เธอมีสิทธิ์ที่จะไม่พอใจ ฉันยอมรับผิด...หิวไหม"

นัท ธมนส่ายหน้า กฤตย์ถามว่าจะเข้าห้องน้ำหรือเปล่าเขาไม่ได้หันไปมองมัวแต่ก้มหน้าหยิบของ นัทธมนลุกออกจากประตูที่เปิดค้างไว้โดยที่กฤตย์ไม่ทันเห็น

"เธอ เข้าใจฉันหน่อยได้ไหม...วรดา" กฤตย์เงยหน้ามองกระจกส่องหลังเห็นเงาสะท้อนของนัทธมนนิ่งเงียบ "เธอไม่ใช่วรดา...เห็นใจฉันหน่อยได้ไหมนัทธมน ฉันกำลังถูกลงโทษในความผิดที่ฉันไม่ได้ก่อ"

กฤตย์เหลือบมองกระจกส่อง ข้าง ไม่เห็นเงาสะท้อนของนัทธมนเดินเข้าห้องน้ำ รีบหันขวับไปมองเบาะหลังรถ ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น   เขาขยี้ตา  ไม่มั่นใจว่าตัวเองตาฝาดไป หรือเปล่า...

ด้าน แกมแก้วเอาเงินที่รุจน์ให้ยืม เล่นพนันจนหมดตัวอีก รุจน์ยื่นห่อยาให้แกมแก้ว สั่งให้หาทางเอายานี้ให้นัทธมนกินจะได้ล้างหนี้กันไป แกมแก้วมองลังเล ก่อนรับห่อยามา

นัทธมนนั่งรอถุงแป้งกับติสรณ์ที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง มองไปไกลๆเห็นถุงแป้งกับติสรณ์เดินหัวเราะกันมาอย่างสนิทสนม พอทั้งคู่เห็นนัทธมนมองอยู่ รีบเดินห่างกัน แถมหยุดหัวเราะดื้อๆ นัทธมนชักเอะใจว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรแน่ๆ

ยิ่งตอนเดินช็อปปิ้งด้วยกัน  นัทธมนยิ่งเห็นชัดว่าติสรณ์ กับถุงแป้งหยอกล้อกันเกินเพื่อน เธอแอบเหงาแต่ก็ดีใจที่เห็นเพื่อนมีความสุข หลังเดินซื้อของกันจนเมื่อย ทั้งสามคนชวนกันมานั่งกินของว่างที่ร้านอาหาร ติสรณ์เห็นนัทธมนเงียบไป ทักว่าอกหักหรือเปล่า นัท
ธมนด่าสวนทันทีว่าบ้า

"ทะเลาะกับน้ากฤตย์เหรอ"

"เถียงกันบ้างเรื่องงานน่ะ"

"แอบชอบคนแก่รึเปล่าเนี่ย" ติสรณ์แซว

นัทธมนหันมาถลึงตาใส่ ถุงแป้งเห็นไม่เข้าทีรีบขอตัว ไปเข้าห้องน้ำ กฤตย์บังเอิญเดินผ่านหน้าร้านอาหารนั้นพอดี เห็นนัทธมนนั่งอยู่กับติสรณ์สองคนท่าทางสนิทสนม ถอนใจ เดินซึมจากไป...

กลับถึงบ้าน กฤตย์รีบเอาครีมบำรุงผิวทาใต้ตาเป็นการใหญ่ เกตุมณีเห็นแล้วอดกระเซ้าไม่ได้ว่า ทำไมเกิดกลัว แก่ขึ้นมากะทันหัน กฤตย์แก้เก้อว่าเผื่อต้องไปพบลูกค้า พวกเขาจะได้ไม่ตกใจ

"วันหยุดไม่ชวนนัทธมนเขาออกไปไหนเหรอ"

"ผมจะชวนเขาไปไหนได้ เรารู้จักกันก็แค่เรื่องงานเท่านั้น"

"ปกติก็เห็นเอาเรื่องงานมาบังหน้าเป็นประจำนี่" เกตุมณีรู้ทัน กฤตย์ถอนใจเฮือก บอกว่าตัวเขาแก่เกินกว่าจะมีใครสนใจแล้ว เกตุมณีมองน้องชายอย่างเห็นใจ...

ถุงแป้งกับเกตุมณีวางแผนให้นัทธมนมากินข้าวเที่ยงที่บ้าน เพื่อหวังให้ปรับความเข้าใจกับกฤตย์ จังหวะที่ถุงแป้งพานัทธมนเดินลอดรั้วมาถึงสระว่ายน้ำบ้านกฤตย์ ติสรณ์โทร.เข้ามือถือถุงแป้งทำทีว่ามีธุระด่วนเรียกถุงแป้งออกไป แกมแก้วเห็นนัทธมนเดินเข้าบ้านก
ฤตย์เพียงลำพัง มองตามด้วยความเกลียดชัง

นัทธมนเหลียวซ้ายแลขวาไม่เห็นใครอยู่ในบ้าน รีบย่องไปหยุดยืนหน้าห้องลินจันทร์ ลินจันทร์นอนอยู่ในห้อง ลุกพรวด หันขวับไปทางประตูห้องราวกับรู้ว่านัทธมนรออยู่ รีบวิ่งไป ซุกซอกตู้สีหน้าหวาดหวั่น เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ลินจันทร์ ตกใจ รีบย้ายที่ซ่อน
เข้าไปแอบใต้เตียง

"ลินจันทร์...หรือ...ฉันควรจะเรียกเธอว่า...ผาณิต"

เสียงของนัทธมนทำให้ลินจันทร์ยิ่งหวาดผวา ถอยกรูดเข้าไปซ่อนตัวในซอกลึกที่สุด นัทธมนรอฟังเสียงขานรับ แต่ทุกอย่างเงียบกริบ ตัดสินใจแง้มประตูห้องจะเข้าไป เสียง กฤตย์ร้องถามจากด้านหลัง

"เธอมีธุระอะไรกับลินจันทร์งั้นหรือ"

นัทธมนสะดุ้งโหยง รีบปิดประตู หันกลับมามอง อึกๆอักๆไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร เกตุมณีผ่านมาพอดี ชวนนัทธมน กินข้าวเที่ยงด้วยกัน นัทธมนได้ทีรีบเดินตามเกตุมณี ลินจันทร์ ซึ่งอยู่ในห้องถอนใจโล่งอก...

ในเวลาต่อมา กฤตย์กับนัทธมนมานั่งที่โต๊ะอาหาร เกตุมณีทยอยยกอาหารมาวาง บอกทั้งคู่ให้กินกันไปพลางก่อน เธอตั้งของหวานไว้บนเตาขอตัวเข้าไปดู กฤตย์รีบออกตัวว่า เขาไม่กินของหวาน

"ใครๆที่บ้านนี่ก็รู้...ขนมน่ะ ของนัทเขาต่างหาก" เกตุมณีเดินหายเข้าไปในครัว

กฤตย์กับนัทธมนนั่งกินอาหารด้วยกันเพียงลำพัง กฤตย์ถามนัทธมนว่าเมื่อกี้จะเปิดประตูเข้าไปในห้องลินจันทร์ ทำไม นัทธมนโกหกว่าเห็นประตูเปิดอยู่เลยจะเดินไปปิดให้ กฤตย์หาว่าเป็นคำแก้ตัวที่ไม่ค่อยสมเหตุสมผล นัทธมนไม่พอใจ ถามยียวนว่าตกลงเราจะกิน
อาหารหรือว่าจะทะเลาะกันดี กฤตย์ขอเลือกอย่างแรก
แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่พูดอะไรอีก แผนปรับความเข้าใจของสองแม่ลูกพังไม่เป็นท่า...

แกมแก้วรอจังหวะที่เกตุมณีออกจากครัวไปหยิบน้ำตาลทรายมาเติมขนม รีบเอายาที่รุจน์ให้เทใส่หม้อขนมของ เกตุมณี แล้วหลบออกมา เกตุมณีเติมน้ำตาลทรายในหม้อขนม คนๆแล้วยกลงตักใส่ถ้วย เอามาเสิร์ฟให้นัทธมน แปลกใจที่เห็นเธอรวบช้อนส้อม ถามว่า
ทำไมรีบอิ่ม อาหารไม่อร่อยหรือ

"ปกติหนูกินน้อยอยู่แล้วค่ะ"

"กินอาหารกับคนแก่ คงจะไม่ค่อยน่ารื่นรมย์เท่าไหร่ ใช่ไหม"

นัทธมนตอบอย่างไม่ต้องคิดว่าใช่ เกตุมณีเห็นท่าไม่ดี รีบชวนนัทธมนกินขนม กฤตย์มองหญิงสาวอย่างน้อยใจ ส่วนแกมแก้วแอบมองนัทธมนกินขนม ยิ้มสะใจ สักพักนัทธมนขอตัว กลับไปทำงานต่อ เกตุมณีเชียร์กฤตย์ให้เดินไปส่ง แต่กฤตย์กลับถอดใจเสียก่อน เกตุ
มณีอ่อนใจ เชียร์น้องชายไม่ขึ้น...

นัทธมนเดินมาถึงสระว่ายน้ำ ยาพิษเริ่มออกฤทธิ์ รู้สึกเวียนหัว เดินเซ เธอฝืนเดินต่อได้ไม่กี่ก้าว ไปต่อไม่ไหว แกมแก้ว ตามมาด้านหลัง เหลียวซ้ายมองขวาไม่เห็นใคร ผลักนัทธมนตกสระว่ายน้ำ เธอพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาหายใจ แต่ไม่มีแรง ร่างของนัทธม
นค่อยๆจมลงก้นสระ

ทันใดนั้น เธอเห็นศพวรดานอนนิ่งอยู่ก้นสระ นัทธมน รู้แล้วว่าวรดาตายตรงไหน และเธอก็กำลังจะขาดใจตายตาม รวบรวมกำลังเฮือกสุดท้ายส่งเสียงเรียกกฤตย์อยู่ใต้น้ำ ฟองน้ำผุดออกจากปากของนัทธมนลอยขึ้นเหนือน้ำ กฤตย์ซึ่งนั่งเหม่อ อยู่ในบ้านสะดุ้งเหมือน
ได้ยินเสียงเรียกชื่อเขาดังก้อง รีบจ้ำ พรวดๆตรงไปยังสระว่ายน้ำ เห็นแกมแก้วยืนมองอยู่ขอบสระ กฤตย์ตะโกนเรียก แกมแก้วสะดุ้งโหยง

"แก้วไม่รู้เรื่องนะ มันตกลงไปเอง"

กฤตย์มองลงไปในน้ำ เห็นนัทธมนนอนอยู่ก้นสระ รีบกระโจนลงไปลากตัวเธอมายังขอบสระ เกตุมณีกับถุงแป้งวิ่งมาเห็นรีบเข้ามาช่วยกันดึงนัทธมนขึ้นจากน้ำ แกมแก้วถอยกรูดออกมาด้วยเกรงกลัวความผิด

"วรดา...วรดาตื่นสิ...วรดา" กฤตย์ประคองนัทธมนไว้ เรียกอย่างร้อนรน ภาพความทรงจำอันเลวร้ายที่เห็นวรดาสิ้นใจ ยังตามมาหลอกหลอนเขา กฤตย์ได้สติรีบผายปอดช่วยชีวิตนัทธมน

ooooooo

นัทธมนสะดุ้งตื่น สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ มองไปรอบๆ ถึงรู้ว่าตัวเองอยู่ในโรงพยาบาล ข้างๆเตียง เห็นกฤตย์นั่งฟุบหน้าหลับจับมือเธอไว้ นัทธมนมองเขาทั้งรักทั้งชัง กฤตย์ค่อยๆรู้สึกตัวเงยหน้าขึ้นมอง นัทธมนรีบดึงมือออก กฤตย์ถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง
นัทธมนประชดประชันว่ายังไม่ตาย

"ความรู้สึกฉันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม" กฤตย์ตัดพ้อ

"นั่น...น่าจะเป็นคำพูดของวรดามากกว่ามั้งคะ วรดาตายตรงสระนั่นใช่ไหม ตรงที่เคยเป็นห้องหลบภัย ตายไปในท่าที่รอคอยใครบางคนมาตลอดชีวิต...เคยคิดถึงหัวใจคนอื่นเขาบ้างไหมว่าเขาจะรู้สึกยังไง"

"เธอรักฉัน...อย่างที่เธอเคยรักได้ไหม...วรดา"

"หนูไม่ใช่วรดา...วรดาตายไปแล้ว ตายไปพร้อมกับความแค้นที่รอวันชำระ"

"ฉันอยู่ตรงหน้านี่แล้วไง อยากทำอะไรก็ทำสิ แต่อย่าทำกับฉันแบบนี้ได้ไหม"

"ที่คุณทรมานตอนนี้ ยังไม่เท่าที่วรดาเจอมาหรอก...คุณต้องทนทุกข์ยิ่งกว่านี้อีกหลายเท่า คุณกฤตย์"

กฤตย์ถอนใจ ปลงๆ "เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว พักผ่อนซะ เดี๋ยวฉันจะไปตามหมอมา"   แล้วเดินหน้าเศร้าออกจากห้อง นัทธมนปิดหน้าร้องไห้เบาๆ...

หมอสรุปอาการของนัทธมนให้มนทิรา เกตุมณี ถุงแป้งกับติสรณ์ฟังว่าคนไข้ฟื้นตัวเร็วมาก อีกสองสามวันก็กลับบ้านได้ ส่วนสารพิษที่ตรวจพบในร่างกาย ทางโรงพยาบาลส่งเลือดไปตรวจแล้ว วันมะรืนก็คงรู้ผล ดีที่คนไข้แข็งแรงไม่อย่างนั้นคงรอดยาก ถุงแป้งติด
ใจสงสัยว่านัทธมนไปกินอะไรมา...

กฤตย์กับเกตุมณีถามคาดคั้นแกมแก้วว่ารู้เรื่องนัทธมนโดนวางยาไหม แกมแก้วแก้ตัวเป็นพัลวันว่าไม่รู้ไม่เห็น เธอไม่ได้เป็นคนทำอาหารให้เด็กนั่นกิน เกตุมณีกับกฤตย์ทั้งขู่ ทั้งปลอบเธอให้สารภาพ แต่ก็ไม่ได้ผล แกมแก้วยืนยันกระต่ายขาเดียวว่าไม่รู้ไม่เห็น

ooooooo

นัทธมนออกจากโรงพยาบาลเดินเข้าบ้านอย่างอิดโรย มนทิราขอร้องกึ่งบังคับลูกไม่ให้สืบเสาะเรื่องอะไรของวรดาอีก นัทธมนรู้จุดจบของวรดาแล้ว

"หลังจากคืนนั้นที่วรดาออกจากบ้าน เธอก็ถูกหลอกให้ไปพบจุดจบขาดใจตายอยู่ตามลำพัง ในห้องหลบภัยที่บ้านของคุณกฤตย์ ซึ่งตอนนี้กลายเป็นสระว่ายน้ำไปแล้ว...ใครบางคนคิดว่าการเปลี่ยนหลุมศพคนคนหนึ่งให้กลายเป็นสระว่ายน้ำ มันจะทำให้เขาลืมความผิด
ในอดีตไปได้" นัทธมนยิ้มหยัน

"แม่ว่า....บางทีเขาอาจจะต้องการลืมความเศร้าก็ได้ ล่ะมั้งลูก"

"คนอย่างนั้นน่ะเหรอจะเศร้ากับใครเป็น...มันเป็นสิ่งที่เขาก่อนะคะคุณแม่"

"หนูจะแน่ใจได้ยังไงว่าหนูไม่ปรักปรำผิดคน...มันบาปนะลูก"

"จะผิดหรือจะบาป หนูก็ขอรับผิดชอบการกระทำของตัวเอง" นัทธมนตั้งใจแน่วแน่...

คืนเดียวกัน นัทธมนขัดคำสั่งแม่ แอบขับรถไปยังที่เก็บอัฐิของวรดา ทั่วทั้งบริเวณเปียกชุ่มไปด้วยน้ำฝนที่เพิ่งขาดเม็ด นัทธมนยืนอยู่ตรงหน้าเจดีย์เก็บอัฐิของวรดา

"ฉันรู้ทุกอย่างแล้ว ฉันรู้ถึงความทุกข์ทรมานของตัวเอง การถูกทรยศหักหลัง...แรงอธิษฐานแห่งความชิงชัง ถ้ามันมีผลข้ามภพข้ามชาติมาได้ถึงขนาดนี้แล้ว...วรดา ด้วยความขมขื่นเจ็บช้ำของเรา...ฉันจะแก้แค้นมันทุกคนด้วยมือของฉันเอง"

นัทธมนใช้พลังยกกองเสาลอยขึ้น แค่โบกมือ เสากองนั้นพุ่งกระแทกกำแพงได้ดั่งใจ โทสะเกรี้ยวกราดทำให้นัทธมน ควบคุมสิ่งของต่างๆได้ เธอลองเอามือลูบก้านธูปและเศษเทียนที่เปียก มันติดไฟพรึบ...

ปณิตาโวยวายลั่นเมื่อรู้ว่ารุจน์ใช้แกมแก้ววางยาพิษนัทธมน ผู้หญิงที่ป่วยกระเสาะกระแสะเอาตัวเองแทบไม่รอดอย่างแกมแก้วจะไปจัดการใครได้ แล้วกำชับรุจน์ ต้องกำจัดนัทธมนให้สิ้นซากอย่าให้พลาดอีก...

ตั้งแต่นัทธมนสามารถควบคุมพลังพิเศษของตัวเองได้ เธอเริ่มสนุกกับมัน ลองเพ่งพลังใส่ผลสาลี่ อึดใจเดียวผลสาลี่เน่าดำคาตา และยังใช้พลังช่วยพี่นีเลขาฯหน้าห้องกฤตย์อีกคน เก็บเอกสารที่ตกกระจัดกระจายเข้าที่อย่างง่ายดาย พี่นีขอแรงนัทธมนช่วยยกลังใส่แฟ้ม
เหล่านี้ไปเก็บที่ห้องเก็บของ

ครู่ต่อมา พี่นีกับนัทธมนช่วยกันยกลังเอกสารคนละใบมาถึงห้องเก็บของ นัทธมนมองเข้าไปข้างในห้อง เริ่มหายใจ ติดขัด ไม่กล้ายกลังตามเข้าไป ขอยืนรออยู่หน้าประตู

"อย่าเล่นขังกันนะ ไม่เอานะ ติดอยู่ในนี้พี่ตายแน่"

พี่นียกลังเข้าไปวางไว้ข้างในห้องเก็บของ มีเก้าอี้เก่าและอุปกรณ์สำนักงานที่ไม่ได้ใช้ ห้องนี้ไม่มีทางออกอื่นอีก  พี่นีรับลังอีกใบหนึ่งจากนัทธมนวางซ้อนกันไว้แล้วปิดประตูล็อกกุญแจ ก่อนเดินออกไปนัทธมนเหลียวกลับมามองห้องเก็บของอีกครั้ง ไม่มีใครรู้ว่าเธอ
กำลังคิดอะไร...

กฤตย์สงสัยว่าทำไมลินจันทร์ถึงได้กลัวนัทธมนมากมายนัก หาทางสอบถามลินจันทร์ โดยเอาโรตีสายไหมที่ปิติซื้อฝากถุงแป้งเป็นตัวล่อ ขณะกฤตย์นั่งห่อโรตีสายไหมอยู่ในครัว ลินจันทร์แอบมองเขาไม่วางตา แต่พอกฤตย์หันไปมองบ้าง เด็กน้อยรีบวิ่งหนีเข้าห้องตัว
เอง กฤตย์ถือจานใส่โรตีสายไหมตามเข้าไปในห้องลินจันทร์ แต่มันว่างเปล่า เขาเดินเลยไปเปิดตู้เสื้อผ้า เห็นหลานสาวนั่งคุดคู้อยู่

"โรตีสายไหม...ของโปรดไม่ใช่เหรอ"

กฤตย์วางจานโรตีสายไหมไว้บนเตียง ลินจันทร์ค่อยๆออกมาหยิบกินอย่างเอร็ดอร่อย กฤตย์ลูบหัวหลานสาวด้วยความสงสาร ลินจันทร์สะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้ลูบโดยดี

"ลุงจะส่งเราเข้าโรงเรียนนะ จะได้มีเพื่อนเหมือนคนอื่นเขา...เราพอจะบอกลุงได้ไหมว่าเรารู้อะไรเกี่ยวกับนัทธมน...เรารู้ใช่ไหมว่าลุงหมายถึงใคร"

ลินจันทร์หยุดเคี้ยวทันที เริ่มหายใจหอบถี่ มือกระตุก กฤตย์ขอให้ลินจันทร์ช่วยเขียนบอกก็ได้ แล้วหยิบกระดาษดินสอส่งให้ ลินจันทร์ส่ายหน้า ผลักทั้งกระดาษ ดินสอ ทั้งจานขนมออก


"ไม่เอาสิ อย่าทำอย่างนี้...นัทธมนเกี่ยวข้องยังไงกับ... วรดา"

ทันทีที่ได้ยินชื่อวรดา ลินจันทร์ขว้างจานขนมทิ้ง กฤตย์รีบคว้าตัวไว้ แต่เด็กน้อยดิ้นหลุด วิ่งหนีเข้าไปซุกอยู่ในตู้เสื้อผ้าตามเดิม กฤตย์เห็นหลานสาวนั่งตัวสั่นสีหน้าหวาดกลัว นึกสงสาร...

นัทธมนรู้ตัวว่าถูกสะกดรอยตาม แทนที่เธอจะอยู่ในที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน กลับเดินเลี่ยงไปยังถนนที่ไม่ค่อยมีคนสัญจร รุจน์เห็นปลอดคน พยักพเยิดกับสมุน ทั้งคู่กรูเข้าใช้มีดจี้เอวนัทธมนไว้ สั่งให้อยู่เงียบๆห้ามขัดขืน นัทธมนไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับนิ่งและ
ใจเย็นเดินตามทั้งคู่ไปยังรถของพวกมัน

รุจน์ผลักนัทธมนเข้าไปนั่งเบาะหลัง สมุนเอายาสลบโปะจมูกเธอ นัทธมนพยายามดิ้นรน ครู่เดียวแน่นิ่งหมดสติ รุจน์รีบขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว...

นัทธมนรู้สึกตัวตื่นขึ้นในโกดังร้าง ในสภาพมือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจไพล่หลัง   เธอเวียนหัวมากจนต้องอาเจียน พยายามสะบัดหัวเรียกสติคืนมา เพ่งสายตาไปที่พวกคนร้าย พูดขึ้นอย่างผิดหวังว่า

"ยังอยู่กันเท่าเดิมเลย...อุตส่าห์ยอมให้จับมา นึกว่าจะมีใครมาเพิ่ม"

จังหวะนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือของรุจน์ดังขึ้น สร้อยโทร.มาถามว่าจัดการนังเด็กนั่นเรียบร้อยแล้วใช่ไหม รุจน์ไม่คุ้นเสียงถามว่าใครโทร.มา สร้อยบอกว่าปณิตาไม่อยากเข้าไปเกี่ยวพันเรื่องนี้ด้วยจึงใช้ให้เธอโทร.แทน สั่งรุจน์จัดการกำจัดนัทธมนให้สิ้นซาก รุจน์
รับคำ วางสายแล้วย่างสามขุมเข้าหานัทธมน

"รู้ไหม หน้าตาเธอเหมือนใครบางคนที่ฉันเคยรู้จักมาก"

"ทำไมจะไม่รู้...แกเป็นคนที่ขับรถชนแม่ฉันใช่ไหม"

"แม่คนไหนล่ะ...ฉันชนทั้งสองคนนั่นแหละ ทั้งแม่เธอและแม่นังวรดาด้วย"

นัทธมนตาเบิกกว้าง มองรุจน์ด้วยความเคียดแค้น กุญแจมือที่ใส่ไว้ เธอสามารถปลดออกได้อย่างง่ายดาย รุจน์สั่งสมุนจัดการนัทธมนได้เลย ตัวเขาขอถ่ายคลิปไว้เร้าอารมณ์ก่อน สมุนยิ้มชอบใจ ถอดเข็มขัดกางเกงออก รุจน์คว้ามือถือตัวเองถ่ายคลิปตาม หัวเราะสะใจ...

สองยามแล้ว นัทธมนยังไม่กลับบ้าน มนทิราเป็นห่วงมาก โทร.ติดต่อลูกไม่ได้ ไม่รู้จะทำอย่างไรเลยโทร.หากฤตย์ กฤตย์ บอกมนทิราให้รออยู่ที่บ้านเผื่อนัทธมนกลับมาจะได้ไม่สวนกัน เดี๋ยวเขาจะออกไปตามหาเธอเอง ปิติซึ่งฟังอยู่ใกล้ๆอาสาจะโทร.บอกเพื่อนที่เป็น
ตำรวจช่วยสืบหานัทธมนอีกแรง...

สมุนของรุจน์มัวแต่ลีลามาก รุจน์เตือนให้เร่งมือหน่อย และขอแบบซาดิสต์ สมุนพยักหน้ายินดีจัดให้ตามคำขอ จับหัวเข็มขัดไว้มั่นแล้วฟาดปลายใส่นัทธมน พลันหญิงสาวคว้าสายเข็มขัดไว้ได้เหวี่ยงสมุนปลิว รุจน์ตกใจในพลังของเธอ นัทธมนโบกมือเหวี่ยง ร่าง
สมุนกระแทกข้างฝาอย่างจัง

รุจน์ตะลึง ถ่ายคลิปไว้ตลอดโดยไม่รู้ตัว เริ่มกลัวถอยหนีลนลาน นัทธมนใช้พลังจัดการสมุนสะบักสะบอม แต่พอเธอหันไปเล่นงานรุจน์ สมุนคว้าผ้ามาโปะจมูกนัทธมน เธอเหวี่ยงเขากระเด็นไป

"คิดว่าผ้าขี้ริ้วแกทำอะไรฉันได้...ฉันยอมมาที่นี่เพราะต้องการเจอคนที่บงการแก...หรอก"

นัทธมนจัดการสมุนจนหมอบ แล้วตรงเข้าเล่นงานรุจน์ เขาวิ่งหนีไปใต้ทางด่วนที่มีอุปกรณ์ก่อสร้างเต็มไปหมด นัทธมนเดินตาม โบกมือให้ของพุ่งใส่รุจน์ไปตลอดทาง รุจน์วิ่งหนีเอาตัวรอดมาได้ แอบซุ่มรอจังหวะ พอนัทธมนเดินผ่าน เขาหยิบท่อนไม้มีตะปูติดอยู่
ฟาดใส่ นัทธมนหลบได้หวุดหวิด แต่ถูกตะปูเกี่ยวแขนเสื้อขาดเลือดซิบ รุจน์จะฟาดไม้ใส่อีก นัทธมนคว้าไม้ไว้ได้ เหวี่ยงทีเดียวเขาปลิวตามไม้

รุจน์ตั้งหลักได้ วิ่งหนีไม่คิดชีวิตไปตามถนนที่รถราแล่นกันขวักไขว่ ทันใดนั้นรถบรรทุกวิ่งชนรุจน์เต็มๆ ร่างกระเด็นลอยขึ้นในอากาศก่อนตกกระแทกพื้น เสียงผู้คนแถวนั้นกรีดร้องลั่น วิ่งเข้าไปมุงดู นัทธมนเดินเบียดฝูงคนเข้าไปชะเง้อดู เห็นรุจน์ขาดใจตายไปต่อ
หน้า

เธอบอกไม่ถูกว่ารู้สึกผิดหรือสะใจ รีบเดินเลี่ยงออกมาจากกลุ่มไทยมุงอย่างอ่อนล้า กลับไปตามทางเดิม สมุนของรุจน์ ซึ่งเจ็บหนัก เดินโผเผออกมาเห็นนัทธมน รีบยกมือไหว้ท่วมหัว วิ่งหนี นัทธมนได้แต่มองตาม เพราะยังตะลึงกับภาพความตายเมื่อครู่นี้

ooooooo

ปณิตาตกใจจนแก้วน้ำหลุดมือเมื่อเห็นข่าวภาคเช้าจากทีวี เสนอข่าวอุบัติเหตุสยองของรุจน์...

ขณะเดียวกัน มนทิราเหมือนไม่ได้นอนมาทั้งคืน จุดธูปไหว้พระ หลับตาอธิษฐานขอให้ลูกสาวของเธอกลับมาอย่างปลอดภัย ลืมตาขึ้นเห็นนัทธมนยืนพิงประตูห้องพระอยู่ในสภาพหัวยุ่ง เสื้อผ้ายับยู่ยี่มองอยู่ มนทิราดีใจมากโผกอดลูก ซักถามด้วยความเป็นห่วงว่าหาย
ไปทำอะไรที่ไหนมา นัทธมนส่ายหน้า

"จากนี้ไปจะไม่มีใครมาขับรถไล่ชนคุณแม่ได้อีกแล้วค่ะ"

"นี่หนู...หนู"   มนทิราไม่สบายใจ   รู้ว่าลูกต้องทำเรื่องไม่ดีมา

"มันแค่เริ่มต้นค่ะคุณแม่ แต่หนูสัญญาว่ามันจะจบในไม่ช้า...แล้วหนูจะกลับมาเป็นนัทธมนคนเดิม"

มนทิราเห็นบาดแผลที่ต้นแขนนัทธมนรีบทำแผลให้ ขอร้องลูกให้อภัยพวกนั้น อย่าจองเวรจองกรรมกันอีกเลย ไม่เช่นนั้นความแค้นก็จะไม่มีวันจบสิ้น ด้วยความเคียดแค้นชิงชังข้ามภพข้ามชาตินี้ นัทธมนต้องการแก้แค้นทุกคนที่ทำให้วรดาตาย โดยไม่ฟังคำทัดทาน
ใดๆของแม่...

กฤตย์ถอนหายใจโล่งอกเมื่อมนทิราโทร.มาแจ้งว่านัทธมนกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย วางสายแล้วหันบอกปิติ เกตุมณี และถุงแป้งซึ่งนั่งรอฟังอยู่อย่างใจจดจ่อว่า

"วร...เอ่อ...นัทธมนกลับบ้านแล้ว ปลอดภัย บอกแต่ว่าไปทำธุระมา"

"ธุระอะไรทั้งคืน ทำให้เป็นห่วงอย่างนี้ต้องตีหน่อยแล้ว" ถุงแป้งคาดโทษเพื่อน

ปิติพลอยโล่งใจไปด้วยที่นัทธมนไม่เป็นอะไร เกตุมณีมองสามีอย่างไม่สบายใจอยู่นิดๆ พอเดินมาส่งเขาที่จอดรถ อดถามไม่ได้ว่าที่ปิติดูเป็นห่วงนัทธมนมากมาย เป็นเพราะคิดถึงวรดาหรือเปล่า

"พูดอะไรเนี่ย...หึงอะไรอยู่หรือเปล่า"

"ก็หนูนัทธมน เขาหน้าเหมือนวรดามากนะคะ"

"มันจบไปแล้ว ต่อให้วรดาเดินมาหาผมตอนนี้ ผมก็จะบอกเขาว่าเสียใจนะ...ผมเจอคนที่ผมรักหมดหัวใจแล้ว" ปิติดึงเกตุมณีมากอด เกตุมณียิ้มออก แต่อดเป็นห่วงเรื่องของนัทธมนไม่ได้ ไม่รู้ว่ามันจะลงเอยแบบไหน...

ก่อนเข้านอน นัทธมนหยิบโทรศัพท์มือถือของรุจน์ที่เธอคว้ามาจากโกดังร้าง เปิดดูคลิปที่รุจน์ถ่ายไว้ตั้งแต่ต้น เห็นพลังเหนือธรรมชาติที่ตัวเธอใช้จัดการรุจน์และสมุนทุกฉากทุกตอนที่เกิดขึ้นในโกดังร้างแห่งนั้น นัทธมนปิดคลิป แล้วกดไล่ดูเบอร์สายเรียกเข้าล่าสุดที่
ค้างอยู่ในเครื่อง เธอจดเบอร์ใส่กระดาษ นั่งมองมันนิ่ง ทันใดนั้น กระดาษที่จดเบอร์มือถือติดไฟ

ooooooo