นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เมื่อเห็นน่านมาที่วังสวนทิพย์อีก แพนแจ้นไปฟ้องชายใหญ่ว่าน่านมาอีกแล้ว ชายใหญ่ถามว่าจะมาตื๊อให้แพนไปเป็นนางเอกหนังของเขาให้ได้หรืออย่างไร แพนหัวเราะในลำคอบอกว่าน่านเปลี่ยนเป็นทาบทามหญิงออนแทนแล้ว

    "พูดบ้าๆ" ชายใหญ่หัวเราะหึๆแบบรู้ทันว่าแพนพูดเล่น แพนย้ำว่าเห็นเทียวไปเทียวมาสองสามหนแล้วและนี่ก็ไปไหนมากันไม่รู้สองต่อสอง หมายจะยุให้มีเรื่องให้ได้ แต่ชายใหญ่ บอกว่าเมื่อเช้าเล็กมารับหญิงออนไปหาน้าประภาด้วยกัน พูดแล้วหันไปวาดรูปต่ออย่างใจจดจ่อ

    แพนค้อนเคืองๆที่ชายใหญ่ไม่ให้ความสนใจตนอย่างที่ต้องการ ทำหน้าขึ้งเครียดแล้วหมุนตัวเดินกระแทกเท้าออกไป

    ตกค่ำแพนไปที่บ้านโภคาปากหวานว่ามาเยี่ยมน้าประภา ต่อว่าหญิงออนว่ามาก็ไม่ชวนด้วย  ประภาบอกว่ามาคุยเรื่องเทินถามแพนว่าอยากรู้เรื่องกับเขาเหมือนกันหรือ แพนได้ทีถามว่าแล้วได้ความยังไงบ้าง   พอประภาบอกว่ารู้แต่ว่าเทินสบายดีแต่ยังไม่อยากกลับมาเจอหน้าใครๆแพนก็หลบตาไปทางอื่นอย่างไม่อยากพูดเรื่องเทินให้ยืดยาวไปอีก

    ประภาถามแพนว่ามีวี่แววหรือยังพลางมองไปที่ท้องของแพน

    "ยังไม่มีอะไรเลยค่ะ คุณชายมัวแต่ทำงาน ลืมไปแล้วมังคะว่ามีเมีย"

    ประภาบอกแพนว่าต้องคอยเอาใจเขา แพนทำเสียงไม่สบอารมณ์ว่าแล้วตนไม่ต้องทำอะไรของตนเลยหรือ

    "แกยังอยากทำอะไรของแก เขาก็อยากทำอะไรของเขา เริ่มต้นคิดอย่างนี้มันไม่ดีแล้วแพน น้าอุตส่าห์ดีใจที่คุณชายเมตตาแก  เป็นเมียชายใหญ่สบายตลอดชาติ ทำดีกับเขาหน่อยสิ" ประภาค้อนแพนอย่างหมั่นไส้ บ่นๆว่า "แล้วกลางค่ำกลางคืนยังออกนอกบ้านอีก กลับไปดูแลผัวของตัวเองให้ดีๆเถอะ"

    แพนทำหน้าอย่างขัดใจ แต่พลันก็คิดได้ว่าตนต้องจับชายใหญ่ไว้ให้มั่นคง

    ooooooo

    เอียดทั้งเสียใจทั้งน้อยใจและเป็นห่วงเทิน แต่ก็เข้าใจว่าเวลาทุกข์ใจมากๆคงไม่อยากพบใครเลย ตนเองก็เคยเป็นอย่างนี้ เล็กปลอบใจว่าทำใจให้สบาย เชื่อว่าไม่นานเทินจะกลับมาเองอย่างที่น่านบอก เอียดถอนใจเหมือนสะอื้น พลันก็เห็นแพนเดินมาจากเรือนประภา เอียดถามเล็กว่าเขามาทำไม

    "นั่นสิ ท่าทางเหมือนแมวขโมย คนคนนี้ไม่ได้หวังดีกับใครแน่ หึ...ผลงานเจียระไนชิ้นเอกของคุณน้าประภาไง เล็กว่าวันหนึ่งมันต้องบาดมือคุณน้าเข้าจนได้ล่ะ"  พูดแล้วเล็กเดินไปทันที ตรงไปถามแพนว่ามาทำไม เมื่อแพนทำหน้าซื่อตาใสถามว่ามาไม่ได้หรือ เล็กเลยวกเข้าเรื่องเทินถามว่า

    คนเขากลุ้มใจเรื่องเทินรู้เรื่องอะไรหรือเปล่า แพนทำเป็นถามว่ามีอะไรหรือเปล่า ไม่เห็นมีใครบอกปิดๆบังๆกันหมด เล็กฉุนที่แพนทำตีหน้าซื่อชี้หน้าด่า

    "เธอนั่นแหละจับปลาสองมือ จับทั้งเทินทั้งชายใหญ่ พอได้ชายใหญ่เธอก็ถีบเทินทิ้งเหมือนสิ่งไม่มีค่า" แพนทำเป็นตกใจถามว่าพูดเรื่องอะไร "เธอหลอกเทินใช่ไหม นี่เทินหายไปตั้งแต่วันที่เธอแต่งงานจนป่านนี้ยังหาตัวไม่พบเลย"

    แพนอ้างว่าเทินสนิทกับเล็กมากกว่าตนเสียอีก เล็กย้อนถามว่าเธอกำลังจะบอกว่าที่เทินเป็นอย่างนี้เพราะบ้าไปเองเธอไม่เกี่ยวใช่ไหม แพนสวนไปว่าตนไม่เก่งกาจขนาดทำให้ใครเป็นอะไรไปได้หรอก

    "ถ้าเธอไม่รู้ไม่เห็น แล้วเธอมาที่นี่ทำไม"

    "ก็บอกแล้วไงว่ามาหาคุณน้าประภา นี่คุณเล็กต้องการอะไรคะถึงต้องมาไล่เบี้ยกันอย่างนี้ ถ้าแพนไม่มาหาคุณน้า คุณก็คงว่าแพนอีกใช่ไหมว่าแพนอกตัญญู ได้ดีแล้วลืมผู้มีพระคุณ คุณจะหาเรื่องว่าแพนทุกอย่างทุกเรื่องทุกวันใช่ไหม"

    แพนพูดใส่เสียจนเล็กได้แต่มองอย่างไม่พอใจแล้วสะบัดหน้าเดินกลับไปหาเอียด แพนจ้องจิกตามไปอย่างหมายมาดจะเอาคืน จะต้องเอาชนะเล็กให้ได้

    ooooooo

    เมื่อเห็นถึงความจำเป็นที่จะต้องจับชายใหญ่ ไว้ให้มั่น แม้จะขัดใจที่ชายใหญ่ไม่ให้เวลากับตนอย่างที่ต้องการแต่แพนก็ได้แต่ฮึดฮัดขัดใจไม่กล้าแตกหัก

    เช้านี้เมื่อตื่นนอนชายใหญ่หยอกล้อกับแพนพอหอมปากหอมคอแล้วไปทำงาน แพนจึงลงไปวางเขื่องที่ห้องครัว ไปถึงเห็นป้าแก้วกับฟื้นคนขับรถกำลังกินข้าวต้มกันอยู่ก็โวยวายทันที

    "ต๊าย...อะไรกัน เจ้านายยังไม่ได้กินเลย นี่คนใช้มาสุมหัวกินกันแล้ว แล้วนี่จัดโต๊ะเสร็จหรือยัง มัวทำอะไรงุ่มง่ามกันอยู่เนี่ยหือ อยู่กันมานานแล้วไม่รู้หน้าที่เลยเหรอ"

    ทุกคนมองแพนเหวอๆเพราะต่างก็ทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว ป้าแก้วทนไม่ได้เลยว่าเอาว่า

    "คนพวกนี้เขาทำงานกันอยู่ทุกวัน ทุกคนรู้หน้าที่ตัวเองดี มีแต่คุณนั่นแหละ ที่ไม่รู้หน้าที่ เข้ามาก้าวก่ายอะไรกับเรื่องในครัวนี่ล่ะ"

    แพนจิกหัวด่าป้าแก้วว่าแก่เสียเปล่า ไม่รู้หรือว่าตนเป็นใคร เลยถูกป้าแก้วขุดกำพืดมาว่าเสียไม่มีชิ้นดี แพนจ้องป้าแก้วตาแทบลุกเป็นไฟ ด่าป้าแก้วว่าไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เป็นคนแก่ขี้อิจฉา พอเห็นสะอิ้งถือถาดอาหารจะเอาขึ้นไปบนตึกก็พานด่าอีก

    "พวกแกก็เหมือนกัน ฉันขอเตือนเป็นครั้งสุดท้าย ถ้ายังคิดจะอยู่บ้านนี้ต่อไปละก็ อย่าคิดกระด้างกระเดื่องกับฉัน ไม่อย่างนั้น ฉันจะบอกให้คุณชายไล่ออกไปให้หมดเลยทั้งหัวหงอกหัวดำ จำไว้ด้วย!"

    ไม่เพียงเท่านั้น แพนยังจ้ำพรวดเข้าไปผลักอกป้าแก้วด่าจิกว่าจำไว้ ว่าตนเป็นนายคนหนึ่งของวังสวนทิพย์ แล้วหันไปสั่งสะอิ้ง "เอาขึ้นไปได้ยินไหม สะอิ้ง ปาน ไปเดี๋ยวนี้"

    ป้าแก้วทนไม่ได้  จ้องหน้าแพนด่า "เลี้ยงไม่เชื่อง" จนฟื้นต้องดึงป้าแก้วไว้บอกให้ใจเย็นๆ  แพนได้ยินกลับมาด่าป้าแก้วอีกยกก่อนเดินเชิดไปว่า

    "นั่นน่ะสิ ใครที่เลี้ยงไม่เชื่อง อีกหน่อยก็เตรียมตัวถูกตัดหางปล่อยวัดได้แล้ว อีกไม่นานเกินรอ"

    ooooooo

    แพนตามขึ้นไปสั่งสะอิ้งให้เอาน้ำส้มที่แช่ในตู้เย็นมารินให้หญิงออนที่เตรียมจะออกไปทำงานดื่มคุยเอาความดีว่าตนตื่นมาคั้นสดๆแต่เช้า ท่านพ่อก็เสวยไปแล้วก่อนจะทรงออกกำลังที่สนาม

    หญิงออนขอบใจแพนแต่บอกว่าตนคุ้นกับนมสดมากกว่าพลางเลื่อนแก้วน้ำส้มออกห่าง ยกแก้วนมสดขึ้นดื่มแทน แพนมองอย่างไม่พอใจแต่เก็บอาการไว้ถามว่า เล็กไม่มารับหรือ พอหญิงออนบอกว่าพักนี้เล็กยุ่งๆ เลยไม่อยากรบกวน แพนใส่ไฟยุแหย่ทันทีว่า

    "หนุ่มโสดอย่างคุณเล็กจะยุ่งอะไร คุณหญิงอย่าไว้ใจไปนะคะ เดี๋ยวจะหาว่าแพนไม่เตือน คุณเล็กน่ะเนื้อหอมออกจะตาย ในหมู่สาวๆใครๆก็จ้องจะจับ"

    เมื่อหญิงออนไม่สะดุ้งสะเทือนเชื่อว่าถ้าคนของเราไม่เล่นด้วยใครจ้องจับก็คงไม่มีประโยชน์ แพนก็ยังย้ำว่าผู้ชายนั้นร้อยทั้งร้อยเจ้าชู้ทั้งนั้น หญิงออนรู้ทันเลยเหน็บกลับไปนิ่มๆว่า

    "ผู้ชายเจ้าชู้ไม่แปลกหรอกจ้ะ ผู้หญิงเจ้าชู้น่ะสิแปลก แต่แพนคงไม่ใช่คนอย่างนั้นใช่ไหมจ๊ะ" พูดแล้ววางแก้วนม ลุกเดินออกไป แพนมองตามอย่างไม่พอใจแล้วหันไปสั่งขาบ "ขาบ แกตักข้าวต้มกุ้งมาให้ฉันถ้วยนึงสิ"

    ooooooo

    ป้าแก้วทนถูกแพนข่มเหงเหยียดหยามไม่ไหวมาฟ้องหญิงออนทั้งน้ำตา พอดีท่านชายทิฆัมพรเดินมาเจอถามป้าแก้วว่ามีอะไรหรือ ให้หญิงออนไปทำงานก่อนเถอะ หญิงออนจึงบอกป้าแก้วว่าเย็นนี้จะมาจัดการให้ แล้วหันไปจะพูดอะไรกับท่านชาย ถูกท่านชายขัดขึ้นว่าไปทำงานเถอะ ไม่ต้องห่วงทางนี้

    เมื่อหญิงออนไปขึ้นรถ ท่านชายปิดประตูรถให้ หญิงออนไขกระจกหน้าต่างลงมา ท่านจึงบอกหญิงออนว่า ไปที่ทำงานวันนี้ให้ดูวันพักผ่อนมาด้วย อยากให้หญิงพักร้อนสักห้าวันสิบวัน ไปเที่ยวไกลๆกันบ้าง พอหญิงออนย้ำว่าท่านพ่อเด็จไปด้วยนะเพคะ ท่านชายพยักหน้ารับคำ

    เมื่อฟื้นขับรถพาหญิงออกไป ท่านชายยืนโบกมือส่งอยู่อย่างว้าเหว่เบื้องหน้าตึกใหญ่วังสวนทิพย์

    ส่วนแพนเดินนำทมที่ถือถาดข้าวต้มเข้าไปที่สตูดิโอ ชายใหญ่กำลังใจจดจ่อกับรูปวาดตรงหน้า แพนเข้าไปประจ๋อประแจ๋ฉอเลาะจะให้สนใจตน ชายใหญ่กำลังติดพันกับรูปวาดบอกว่าอีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว

    แพนสั่งทมให้เอาข้าวต้มไปวางไว้ แล้วตัวเองก็เดินเข้าไปกอดเอวชายใหญ่ซบหน้ากับไหล่ประจบจะป้อนข้าวต้มให้ ทำให้ชายใหญ่ที่กำลังติดพันกับการวาดรูปชักหงุดหงิดบอกแพนว่าเดี๋ยวก่อนได้ไหมเลยทำให้มือป้ายพลาด  สีเปื้อนรูปในที่ที่ไม่ต้องการ ชายใหญ่โมโหร้องเสียงดัง

    "โอ๊ย...อะไรกันนี่แพน อย่ายุ่งได้ไหม ดูสิ สีเลอะเลย ไอ้งานที่จะเสร็จกลับจะต้องมาเสียเวลาแก้สีอีก ทำไมถึงวุ่นวายอย่างนี้ล่ะ โธ่เอ๊ย ถ้าไม่มีอะไรทำทำไมไม่กลับไปทำงาน อยู่ว่างแล้วก็กวนกันอยู่นั่นล่ะ"

    แพนถามตัดพ้อว่าตนตั้งใจที่จะดูแลคุณชายให้ดีที่สุดมาว่ากันทำไม ชายใหญ่พูดอย่างขุ่นใจว่า

    "ก็ฉันบอกแล้วว่าฉันจะวาดรูป ไม่กิน ก็วางไว้สิ หิวฉันก็กินเอง ที่นี่เขารู้กันทั้งนั้นว่าเวลาฉันทำงานเป็นยังไง" แพนตัดพ้อว่าเห็นรูปดีกว่าตนหรือ "แพน...อย่าเลอะเทอะสิ โธ่เว้ย เสียอารมณ์จริง"

    ชายใหญ่ขว้างพู่กันทิ้งอย่างโมโห ปัดชามข้าวต้มตกแตกเลอะเทอะ แพนตกใจกรีดร้องออกมาเบาๆ มองชามข้าวต้มที่ตกแตกอย่างตะลึงงัน

    ooooooo

    แพนไปร้องไห้สะอึกสะอื้นกับประภาบอกว่าตนคิดผิดที่แต่งงานกับชายใหญ่ เพราะทุกวันนี้ตนเหมือนเป็นส่วนเกิน คุณชายเองก็มีโลกส่วนตัวของตัวเอง คนอื่นก็ต่างคนต่างอยู่ ประภาปลอบแพนว่าน้าบอกแล้วว่าให้เอาใจเขาหน่อย แพนเถียงว่าตนทำอย่างที่น้าแนะนำแล้ว แต่ทุกวันนี้ตนทำอะไรก็ถูกคุณชาย ดุหาว่ายุ่ง

    ประภาปลอบว่าคุณชายใหญ่เป็นศิลปินย่อมมีโลกส่วนตัว เขาไม่ออกไปเที่ยวไหนก็ดีแล้วยังจะเอายังไงอีก แพนโต้ว่าตนไม่เคยได้สิ่งที่ต้องการที่สุดเลย

    "พอ จะบ้าอะไรอีกล่ะ หยุด ฉันไม่ฟังแกแล้ว แกน่ะ ระงับความไม่พอใจในสิ่งที่ตัวเองมีอยู่ได้แล้ว  มาได้ถึงขั้นนี้ก็ไกลนักหนาแล้ว ถ้าแกไม่หยุดไม่รู้จักพอแกเองน่ะจะพังยับเยินไปสักวัน"

    พอประภาเหลืออดเหลือทนแพนก็หาว่าแช่งตน  ประภา ปรามว่าให้รู้จักพอเสียบ้าง รักคุณชายให้มากๆ แล้วตัวเองจะมี ความสุข ฟังแล้วแพนร้องไห้โฮออกมา พูดในสิ่งที่ทำให้ประภา แทบช็อกว่า

    "แพนจะมีความสุขได้ยังไงคะคุณน้า ในเมื่อแพนไม่ได้ ความรักจากคนที่แพนรักมากที่สุด รู้ไว้ด้วยนะคะ แพนไม่ได้รักคุณชาย!"

    แพนออกมายืนร้องไห้อยู่นอกบ้าน เล็กกลับจากข้างนอกพอดี เดินเข้าไปพูดหยันๆว่าท่าทางเหมือนไม่ใช่คนเพิ่งแต่งงานใหม่ๆ ทำไมหรือ ชายใหญ่ดูแลไม่ถึงใจรึไง เพราะคนอย่างเธอถ้ามีความสุขคงไม่มาร้องไห้อย่างนี้ แพนจึงมองหน้าเล็กเต็มตา พูดทั้งที่น้ำตายังเต็มตาว่า

    "แพนคงไม่มีความสุขอย่างแท้จริงหรอก ถ้าไม่ได้อยู่กับคนที่แพนรัก"

    เล็กรู้ตัวว่าหมายถึงตนเองเพราะแพนเคยพูดไว้แล้ว บอกแพนอย่างรังเกียจว่าคำว่ารักของเธอคงพูดออกมาง่ายๆ โดยไม่สนใจความรู้สึกของคนอื่น แต่ไม่ใช่ตน สำหรับตนมันก็แค่สิ่งที่เธอใช้หลอกล่อให้ผู้ชายตายใจแล้วจูงจมูกเหมือนคนโง่ เก็บไว้หลอกคนอื่นเถิด

    "คุณเล็กคิดว่าแพนอยากเป็นคนเลวเหรอคะ คุณเล็ก ไม่รู้หรอกว่าแพนเจ็บแค่ไหน ที่ต้องทนอยู่กับคนที่แพนไม่รัก รู้ไหมคะ...ทุกเวลา ทุกนาที ไม่มีเวลาไหนเลยที่แพนจะลืมคุณเล็ก"

    เล็กบอกให้แพนหยุดพูด เพราะเธอยิ่งพูดเขาก็ยิ่งสงสารชายใหญ่ที่ไม่รู้เท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้หญิงอย่างเธอ ไล่ให้กลับไปเสีย ไปทำหน้าที่เมียที่ดีของชายใหญ่ ให้สมกับที่เขายกย่องให้เกียรติเธอในฐานะเมีย แล้วย้ำเตือนแพนอย่างจริงจังว่า

    "แล้วฉันก็ขอเตือนเธอ ในฐานะที่เคยอยู่บ้านเดียวกันมา อย่าให้ความไม่รู้จักพอของตัวเอง  ฉุดรั้งให้ชีวิตของเธอตกต่ำ ลงไปเลย" พูดแล้วเล็กเดินเลี่ยงผ่านไป

    แพนร้องไห้อย่างหนัก ร้องให้สาแก่ใจที่อยากจะร้อง แล้วจึงขึ้นรถขับออกไป

    ooooooo

    ตกเย็นเมื่อหญิงออนกลับมา   ป้าแก้วร้องไห้ บอกว่าทนอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้ว   อย่าให้ตนอยู่เลยถ้าไม่ อยากให้ตนอายุสั้น  หญิงออนกับชายใหญ่ที่ได้ป้าแก้วเป็นแม่นมมาแต่เล็กบอกป้าแก้วว่าตนจะปกป้องป้าแก้วไม่ให้ใครมาทำอะไร  จะดูแลเหมือนอย่างที่ป้าแก้วดูแลตนกับชายใหญ่มาตอนเด็ก

    แพนกลับมาเจอถามป้าแก้วว่ามาฟ้องอะไรหญิงออนอีกพอดีสะอิ้งผ่านมาหญิงออนจึงให้สะอิ้งพาป้าแก้วไปพักผ่อนเสียแล้วหันถามแพนว่าคงรู้ใช่ไหมว่าป้าแก้วเป็นแม่นมของตนกับพี่ชาย แพนตอบอย่างอวดดีว่าเพราะรู้ถึงได้อดทนทั้งที่ถูกป้าแก้วจิกหัวด่าสาดเสียเทเสีย ท้าว่า

    "ถ้าไม่เชื่อคุณหญิงเรียกคนในบ้านมาถามดูก็ได้ แพนว่าแกคงทำใจไม่ได้มังคะที่เห็นเด็กกำพืดต่ำๆอย่างแพนกลายเป็นภรรยาคุณชาย"

    "กำพืดเป็นสิ่งที่เราเลือกไม่ได้ แต่เราเลือกที่จะเป็นคนดีได้นี่จ๊ะ" แพนสวนทันทีว่าคุณหญิงกำลังด่าตน หญิงออนตอบอย่างไม่หวั่นไหวว่า "ถ้าแพนเข้าใจอย่างนั้นหญิงก็ขอโทษ หญิงแค่อยากย้ำให้แพนเห็นคุณค่าของตัวเองแล้วก็ทำให้คนในบ้านเคารพนับถือ อย่าให้พวกเขาว่าเอาได้ว่า พี่สะใภ้ของหญิงลดตัวไปมีเรื่องกับพวกเขา ทั้งที่พี่ชายยกย่องให้เกียรติแพนทั้งต่อหน้าและลับหลัง"

    หญิงออนเดินไปแล้ว แพนยังยืนเจ็บใจกับคำพูดนิ่มๆที่เชือดเฉือนอย่างเจ็บแสบของหญิงออน มองตามไปอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ

    แพนกลับไปฟ้องชายใหญ่ เมื่อชายใหญ่ไม่อยากให้แพนโกรธหญิงออนเพราะเชื่อว่าน้องสาวเป็นคนดีให้อยู่กันอย่าง

    ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันดีกว่า ก็ถูกแพนหาว่าชายใหญ่เข้าข้างน้องสาวจนชายใหญ่ต้องชี้แจงว่าตนรักทั้งเมียและน้องเหมือนกันและอยากให้ทุกคนอยู่กันอย่างมีความสุข

    ชายใหญ่ปลอบโยนอย่างอ่อนหวานเช็ดน้ำตาให้และจูบปลอบใจ แพนจึงคลายความเครียดลงขอให้ชายใหญ่รักตนตลอดไป ชายใหญ่รับคำว่าจะรักเธอคนเดียวแล้วเธอรักตนไหมแพนตอบอ้อนๆว่า

    "รักค่ะ รักมากที่สุดในโลกในชีวิตด้วย" แล้วกอดชายใหญ่ไว้อย่างสมใจ

    ooooooo

    วันนี้ประภากับเอียดเตรียมเดินทางไปพักผ่อนที่บ้านพักตากอากาศที่ห้วยทรายตามคำแนะนำของน่าน เอียดปรารภขณะดูประภาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าว่า "คนที่ไม่มีใครรักนี่ สมควรอยู่หรือตายคะ"

    "เอียด  ชีวิตเรา   ตัวเรา  ทำไมจะต้องไปแขวนไว้กับความรู้สึกของคนอื่นล่ะ คนบางคนเขาอาจจะมีเลือดชนิดนั้นอยู่ในตัวมาก  เขาก็มุมานะที่จะต้องทำตัวให้ใครๆต้องการ

    ยิ่งมากยิ่งดี ยิ่งสนุกยิ่งมีความสุข แต่มันสุขกับสนุกได้ไม่นานหรอกแล้วมันก็จะเดือดร้อนทั้งตัวเองและคนรอบข้าง"

    เอียดถามว่าน้าประภาหมายถึงแพนหรือ ประภาจึงเล่าให้ฟังว่าตอนนี้แพนไม่อยากอยู่กับชายใหญ่แล้ว เอียดจึงพูดให้ฟังว่า

    "แพนเขาไม่ได้แต่งงานกับชายใหญ่เพราะความรักนี่คะ เขาแต่งเพราะเห่อ...เห่อสมบัติ เห่อยศศักดิ์"

    ประภาฟังแล้วอึ้ง ทึ่ง เพราะเพิ่งฉุกคิดได้ตามที่เอียดพูดเชื่อว่าจริงแต่ไม่คิดว่าจะหนักขนาดนี้ ทั้งเห่อทั้งหิวรักอย่างไม่เคยพอ เอียดเสริมว่าคนอย่างแพนจะรักใครเป็นบ้าง

    "ชายใหญ่ก็ไม่ใช่เสียแล้ว เทินที่น้าเคยคิดว่าเขารักหรือมีใจให้...ก็ไม่ใช่ แล้วจะมีใคร...นอกจากตาเล็ก..."

    คราวนี้เอียดเป็นฝ่ายตกใจเพราะไม่เคยคิดมาก่อนว่าแพนจะรักเล็ก

    ooooooo

    เล็กขับรถพาเอียดกับประภาไปรับหญิงออนที่วังสวนทิพย์ แพนได้ยินเสียงรถลุกขึ้นจากเตียงมาโผล่ หน้าต่างดูเห็นสะอิ้งช่วยยกกระเป๋าเดินทางของหญิงออนไปไว้ท้ายรถและเล็กก็พาหญิงออนไปนั่งในรถคู่ คนขับจากนั้นขับรถออกไป โดยมีเอียดกับประภานั่งอยู่ เบาะหลัง

    แพนตาร้อนผ่าวจนเมื่อสะอิ้งขึ้นมาเก็บผ้าซักจึงแกล้งถามว่าวันนี้ทำไมขึ้นมาแต่เช้า

    สะอิ้งทำหูทวนลมแพนชักฉุนตวาดว่าไม่ได้ยินหรือ สะอิ้งจึงบอกว่าคุณหญิงออกไปข้างนอก แพนซักไซ้จนรู้ว่าหญิงออนไปต่างจังหวัด ไปห้วยทรายกับเล็ก ประภา และเอียด พอซักไซ้จนรู้แล้ว แพนปรามสะอิ้งว่า

    "คราวหน้าคราวหลังหัดมีสัมมาคารวะกันหน่อยสิใครอบรมสั่งสอนกันนี่ พูดด้วยดีๆยังจะขึ้นเสียง ไม่ไหวเลยนะสะอิ้ง เสียแรงเป็นคนสนิทคุณหญิงออน ฉันจะต้องจัดการหน่อยแล้ว"

    พูดแล้วแพนเดินลงบันไดไป สะอิ้งมองตามงงๆกับการวางอำนาจบาตรใหญ่ของแพน

    ปรากฏว่าแพนลงไปอาละวาดที่บริเวณหน้าครัวซึ่งเป็นที่นั่งพักผ่อนของบรรดาคนรับใช้ ไปหาเรื่องกับป้าแก้วและก็ได้เรื่องจริงๆ เพราะป้าแก้วไม่ยอมก้มหัวให้แพนอยู่แล้วแพนพูดข่มพูดเหยียดหยามอะไรไปก็ถูกป้าแก้วสวนกลับอย่างเจ็บแสบ

    ทับทิมที่เป็นแม่ครัวไม่อยากให้มีเรื่องถามแพนว่าจะมาเอาอะไรตนจะเอาไปให้ป้าแก้วแก่แล้วอย่าไปว่าแกเลย

    แต่แพนไม่ยอมลดราวาศอกจะมีเรื่องกับป้าแก้วให้ได้กระทั่งใช้กำลังเข้าผลักป้าแก้วหมายจะให้ล้ม ทับทิมห้ามก็ไม่ฟังจนปานทนไม่ได้เข้ามาขวางจับแขนไว้ถามว่าจะตีคนแก่หรือ

    "แล้วแกล่ะจะหาเรื่องหรือ แกรู้ไหมฉันเป็นใครแกเป็นใคร ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" แพนแหวใส่

    "คนจะสูงหรือต่ำมันอยู่ที่ใจหรอกคุณ ถ้าจะมารังแกกันถึงอย่างนี้ผมก็ไม่ยอมเหมือนกัน" ปานเผชิญหน้าอย่างหมดความเกรงใจ   แพนสะบัดหลุดถูมือที่ถูกปานจับเมื่อครู่อย่างรังเกียจแล้วกระทืบเท้าออกไป ขาบรีบตาม ป้าแก้วเรอเอิ้กออกมาเหมือนจะเป็นลมจนทับทิมต้องประคองไปนั่งที่เก้าอี้...

    ooooooo

    แพนเดินอ้าวไปฟ้องท่านชายทิฆัมพรว่าทำไมคนบ้านนี้ทำกับตนถึงขนาดนี้ อ้อนว่าตนไม่มีที่พึ่งแล้วนอกจากท่านพ่อ ท่านชายติงว่าคนเก่าคนแก่ทั้งนั้นนะ แพนฟ้องฉอดๆป้ายสีพวกป้าแก้วว่า

    "เพคะคนเก่าคนแก่ แพนถึงไม่เคยคิดว่าจะมีเรื่องมีราวอะไรกัน แพนไปพูดไปคุยด้วยดีๆก็มารุมแกล้งแพน"

    "พ่อมองไม่เห็นว่าจะทำอย่างนี้กันทำไม แต่ไหนแต่ไรไม่เคยมีเรื่องมีราวอะไรเลย"

    แพนโยงไปถึงหญิงออนว่า พวกนี้เป็นคนของหญิงออน ทั้งนั้นตั้งใจมารุมตน ท่านชายติงว่าจะว่าหญิงออนได้ยังไง วันนี้หญิงออนไม่อยู่ไปห้วยทรายกับประภา แพนน้ำตาไหลพรากอิจฉาหญิงออนขึ้นมาทันทีหาเรื่องจนได้ว่าเกิดเรื่องตอนหญิงออน ไม่อยู่นี่แหละถึงอ้างได้ว่าหญิงออนไม่เกี่ยวข้อง แล้วบีบน้ำตาอ้อนอีก

    "ท่านพ่อเพคะ แพนตัวคนเดียวขอเพียงความเมตตา ขอให้กันหน่อยไม่ได้หรือคะ"

    ท่านชายอึ้งไปอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูกกับเรื่องที่แพนฟ้องและความจริงที่ท่านทราบ

    ooooooo

    ที่ห้วยทรายนี่เอง เทินกลับจากออกเรือหาปลาเจอกับเล็ก ประภา เอียดและหญิงออน เอียดตื่นเต้นดีใจจนเป็นลม เทินช้อนตัวเอียดพาไปทางร่มไม้ที่ตัวเอง เคยนั่งพักเป็นประจำ

    เมื่อวางเอียดลงที่ใต้ต้นไม้แล้วเทินถามว่าเอียดเป็นอะไร ประภาบอกว่าไม่ค่อยสบายมานานแล้ว เป็นลมก็บ่อยครั้ง นี่คงจะแดดร้อนและเห็นเทินด้วยเลยตกใจจนเป็นลม

    เทินจะไปตามหมอ ก็พอดีประภาเอายาดมรอจมูกและเอียดรู้สึกตัวขึ้นมา พอเห็นเทินชัดๆ เอียดถามว่านี่เทินจริงๆหรือ  น้ำตาท้นขึ้นมาถามเสียงเครือว่า  เทินหายไปไหนมารู้ไหมว่าใครๆเป็นห่วง

    เทินขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ประภาบอกว่าเจอเทินก็ดีใจแล้วถามว่าเทินมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

    เมื่อพากันเข้าไปนั่งพักที่บ้านของน่านแล้ว ประภาถามน่านว่าทำไมไม่บอกกันตรงๆว่าเทินอยู่ที่นี่ น่านชี้แจงว่า เห็นเทินไม่อยากให้ใครกวน ตนจึงปล่อยให้อยู่ตามสบาย เล่าอย่างพอใจว่า

    "แต่เขาก็ไม่ค่อยจะอยู่นิ่ง ช่วยทำความสะอาดช่วยทำสวน ช่วยออกไปหาปลากับลุงสมบ้าง"

    ประภาชมว่าเทินเป็นคนมีน้ำใจ   เล็กชมว่าเทินเก่ง

    ทุกอย่างไม่ใช่เรื่องเรียนอย่างเดียวแล้วก็ไม่รังเกียจงานอะไรเลย หญิงออนฟังอยู่นานถามแทรกขึ้นว่า

    "ใครสักคนบอกหญิงหน่อยได้ไหมว่าทำไมเทินถึงมาอยู่กับคุณน่านที่นี่ได้"

    เมื่อน่านเท้าความถึงรูปของพวกเทินสมัยเด็กที่ติดอยู่ข้างฝาทำให้จำกันได้ เอียดบอกว่าเทินโชคดีมากที่ได้พบกับน่าน

    "จริงอย่างคุณเอียดว่าครับ ผมโชคดี โชคดีที่ได้พบแต่คนที่มีความเมตตา กรุณา ชีวิตคนเราเหมือนแขวนอยู่บนเส้นด้ายจริงๆ อยู่กับตายมันห่างกันนิดเดียว" เทินเอ่ยขึ้น

    น่านขออนุญาตเย็นนี้ขอจัดเลี้ยงประภาและทุกคน ประภาจะช่วยทำอาหาร เอียดอาสาเป็นผู้ช่วยอย่างร่าเริงแจ่มใส จนเล็กกับหญิงออนมองหน้ากันอย่างดีใจ

    ooooooo

    ระหว่างที่หญิงออนไปห้วยทรายกับเล็กนั้น ท่านชายเริ่มมีอาการอ่อนเพลีย  และชายใหญ่ก็เหนื่อยอ่อน แต่เมื่อเห็นท่านพ่อไม่ใคร่สบายจึงเข้ามาดู ท่านชายถามว่าแพนหายไปไหนให้ชายใหญ่พาไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้าง เอาใจใส่เขาหน่อยก็แล้วกัน

    ชายใหญ่ถามขำๆว่าแพนงอนอีกหรือ ไม่เป็นไรเดี๋ยวก็หาย พลางเดินขึ้นไปชั้นบนหมายไปหาแพน แต่ขึ้นได้ไม่กี่ขั้น ก็ต้องทรุดนั่งลงเพราะเหนื่อยเพลีย ท่านชายเห็นดังนั้นรีบเข้าไปถามว่าเป็นอะไร ชายใหญ่บอกว่าเหนื่อย จุก

    "เราไม่ค่อยได้ออกกำลัง วาดรูปอยู่ทั้งวัน" ท่านชายบอกแล้วร้องเรียกปาน พอปานโผล่มาท่านต้องจับราวบันไดลุกขึ้น ท่านโบกมือห้ามสั่งปาน "แกไปพาคุณชายไปห้องที" ปานจึงหันไปประคองชายใหญ่ไปห้องนอน ท่านชายค่อยๆเดินกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม หลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน...

    ooooooo

    แพนไปวุ่นวายเจ้ากี้เจ้าการอยู่ที่บ้านโภคา ไป วางท่าข่มเอม กระหนาบเอมห้ามเรียกตนว่าอีแพนอีก เอมฝืนใจเออออไปอย่างไม่อยากมีเรื่อง

    กว่าแพนจะกลับมาวังสวนทิพย์ก็เย็นแล้ว ขึ้นไปปลุกชายใหญ่บอกว่าท่านพ่อให้มาปลุกเพราะเย็นแล้ว พูดประจบว่า "คุณชายจะพาแพนไปดูหนังไหมคะ" ชายใหญ่โบกมือไล่บอกว่าง่วงจะนอน อยากไปก็ไปเถิด แล้วล้มตัวลงจะนอนต่อ

    "อะไรกันคะคุณชาย ตายล่ะ พูดไม่รู้เรื่องเลย นี่ถ้าแพนจะต้องไปไหนตามลำพังละก็ แพนจะไม่กลับมาที่นี่แล้วนะ"

    ชายใหญ่ถามว่าจะไปไหน ตนทำงานมาทั้งคืนง่วงนอนขอนอนบ้างไม่ได้หรือ แพนถามอย่างไม่พอใจว่าจะเอาอย่างไรกับตน อุตส่าห์ออกจากงานมาเพื่อจะได้ใช้ชีวิตอยู่กับคุณชาย แต่คุณชายไม่สนใจเลย ถามว่า "แล้วแพนจะมาเสียเวลาอยู่ทำไมคะ แพนไปตามทางของแพนดีกว่า"

    ถูกแพนขู่แบบนี้ ชายใหญ่จำต้องถามว่าแพนจะไปไหน แพนรีบบอกว่าอยากไปดูหนัง ชายใหญ่พยักหน้าเพลียๆบอกว่า ดูก็ได้ให้รอเดี๋ยวจะไปอาบน้ำแต่งตัวก่อน

    ระหว่างชายใหญ่เข้าไปอาบน้ำนั้น เกิดไอรุนแรง จนเมื่ออาบน้ำเสร็จออกมาปรากฏว่าทั้งเสื้อคลุมอาบน้ำและผ้าเช็ดตัวมีเลือด หยดเปรอะ ที่ใบหน้าทั้งจมูกและปากมีเลือดเปื้อน ชายใหญ่ออกมายืนพิงประตูเรียกแพนเสียงแผ่วเบา "แพน..."

    แพนมาเห็นก็โวยวายว่าเป็นอะไร พอเห็นเลือดก็ทำอะไรไม่ถูก บ่นว่าเสื้อเปื้อนหมด ซ้ำเมื่อชายใหญ่ไออีกก็เอ็ดว่าให้หันไปทางอื่นอย่ามาไอรดตน เพิ่งนึกได้ว่าต้องหาคนมาช่วย รีบออกไปร้องเรียกให้คนมาช่วย ท่านชายได้ยินถามว่าชายใหญ่เป็นอะไร พอรู้ว่าไอเป็นเลือด ท่านสั่งให้คนไปตามฟื้นให้เอารถออก พาชายใหญ่ไปโรงพยาบาล

    แพนจะตามไปด้วย ท่านบอกให้รอฟังข่าวอยู่ที่นี่ก็แล้วกัน

    ooooooo

    ที่ห้วยทราย...

    ระหว่างปิ้งย่างอาหารทานกันริมทะเลนั่นเอง เทินได้คุยกับเอียดที่ทำทีมาช่วยปิ้งอาหารเพราะอยากคุยกับเทิน

    เอียดชวนเทินที่บอกว่าใกล้จะกลับกรุงเทพฯแล้วว่า ให้อยู่เป็นเพื่อนกันก่อน เพราะเสาร์อาทิตย์นี้หญิงออนกับเล็กกลับกรุงเทพฯตนก็คงเหงา เทินพูดให้กำลังใจเอียดให้อยู่ไปนานๆจะได้แข็งแรง ชวนเอียดฟังเสียงคลื่นเสียงลมจะได้ไม่รู้สึกเหงา พลางเอาอาหารใส่จานให้เอียด พูดอย่างห่วงใยว่า

    "กินเยอะๆนะครับ จะได้แข็งแรง คุณเอียดผอมไปกว่าที่ผมเจอครั้งก่อนนี้มาก"

    เอียดเขินๆ กับความใส่ใจและสนใจตนของเทิน จนเล็กกับหญิงออนที่นั่งห่างออกไปเล็กน้อยมองมาแล้วคุยกันว่า พอเจอเทินเอียดก็เหมือนไม่เคยป่วยมาก่อนเลย

    หญิงออนกับเล็กคุยกันว่าความรักเป็นสิ่งมหัศจรรย์ แล้วต่างก็ให้สัญญาต่อกันว่า ความรักของเราจะไม่มีดวงหน้าเศร้าสลดจะไม่มีหยาดน้ำตา...

    หลังจากนั้นเมื่อเล็กได้คุยกับเทิน เล็กพูดเหมือนเตือนสติเทินว่า แพนไม่มีค่าควรแก่การทุ่มเทใจให้เลย เทินกลืนก้อนสะอื้นเห็นด้วยกับเล็กว่าตนทุ่มเทให้กับแพนมากเกินไป จนมารู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นผ้าขี้ริ้วที่ถูกเขาเขี่ยทิ้งไปแล้ว ชมว่าเล็กโชคดีที่ได้รักผู้หญิงที่ดีอย่างคุณหญิง เล็กฟังแล้วมองเทินอย่างขัดใจที่ช่างมองความรักของเอียดไม่ออก ตอบแกมประชดว่า

    "อือ ใช่ เพราะเล็กมองเพชรเป็นเพชร มองโคลนเป็นโคลน เมื่อไหร่ที่เทินเห็นได้อย่างเล็ก แยกเพชรออกจากโคลนตมได้ เทินก็จะมีความสุขอย่างแท้จริงสักที"

    "นั่นสิ แล้ววันนั้น...จะมีไหม" เทินแหงนหน้ามองฟ้าอย่างสะกดกลั้นความเจ็บปวดใจ

    ooooooo

    ระหว่างที่ท่านชายพาชายใหญ่ไปโรงพยาบาลนั้น แพนสั่งคนใช้มาทำความสะอาดห้องอย่างรังเกียจ เท่านั้นไม่พอ ยังหนีไปนอนที่ห้องหญิงออนอีกด้วย

    ส่วนท่านชาย รอฟังผลการตรวจของหมอเพื่อรอรับชายใหญ่กลับวังด้วยกัน จนเมื่อหมอตรวจแจ้งอาการแล้ว ท่านชายจึงรับชายใหญ่กลับวังด้วยหัวใจที่เจ็บปวด เมื่อทราบแน่ชัดว่าชายใหญ่เป็นวัณโรคปอด

    กลับถึงวัง ท่านชายสั่งปานให้พาชายใหญ่ไปนั่งพักที่ห้องพักแขกข้างล่างก่อน แล้วสั่งทมไปจัดเตรียมห้องพักให้ชายใหญ่ที่ตึกหน้า ข้าวของเครื่องใช้ทั้งของกินทั้งเสื้อผ้า แยกไว้เป็นชุดต่างหากไม่ให้ปะปนกับใคร ช้อนส้อมจานชามเสื้อผ้าล้างซักแล้วต้องต้มลวกฆ่าเชื้อให้หมด

    เมื่อทมรับคำสั่งด้วยสีหน้าสงสัยว่าชายใหญ่เป็นอะไร ท่านชายจึงบอกว่า

    "ชายใหญ่เป็นวัณโรคปอด หมอบอกว่าจะหายขาดได้ แต่ต้องดูแลเรื่องความสะอาด อาหารการกิน ห้องนอนที่ตึกหน้าต้องดูดฝุ่นให้หมด ผ้าม่านก็ต้องเอาไปซักให้หมดเลยนะ"

    ทมรับคำด้วยความสงสารและเห็นใจชายใหญ่อย่างมาก ส่วนท่านชายเดินขึ้นตึกไปอย่างเหนื่อยอ่อน หงอยเหงา...

    เมื่อขึ้นถึงชั้นบน เจอสะอิ้งยืนละล้าละลังอยู่หน้าห้องหญิงออน ถามไถ่ได้ความว่าแพนไปนอนในห้องหญิงออน ท่านชายจึงให้เรียกแพนออกมาบอกอาการป่วยของชายใหญ่

    รู้ว่าชายใหญ่เป็นวัณโรคปอด แพนรังเกียจและกลัวจะติดคิดจะไปอยู่บ้านน้าประภา แต่ฐานะเมียค้ำคออยู่จึงยังไม่กล้าผลีผลาม หาทางเลี่ยงด้วยการออกไปข้างนอกเสีย

    ooooooo

    ชายใหญ่ถูกจัดให้ไปนอนที่ห้องนอนตึกสตูดิโอ เฝ้าถามหาแต่แพนว่าอยู่ไหน ท่านชายจำต้องบอกว่าท่านเพิ่งบอกแพนว่าชายใหญ่เป็นอะไรแพนเลยตกใจ และที่สำคัญหมอบอกให้แยกกันอยู่ ขอให้ชายใหญ่ อย่าได้กังวลใจ เพราะแพนเองก็ห่วงมากแต่ท่านบอกแพนเองว่าหมอห้ามมาคลุกคลีกันและ...

    "อาจจะใช้ชีวิตคู่ไม่ได้เหมือนเดิมจนกว่าชายจะหายดี"

    ชายใหญ่รับไม่ได้หาว่าเพราะตนป่วยทุกคนจึงกีดกันแพนไม่ให้เข้าใกล้ แม้ท่านชายจะหว่านล้อมปลอบใจอย่างไร ชายใหญ่ก็ร่ำร้องต้องการแพนคนเดียว

    ขณะนั้นเองมีเสียงเคาะประตู ชายใหญ่ดีใจนึกว่าแพนเร่งให้ทมรีบไปเปิดประตู แต่กลายเป็นหญิงออนกับเล็ก ทั้งสองแปลกใจที่ชายใหญ่ย้ายมาอยู่ที่ห้องนี้

    ท่านชายจึงบอกให้ชายใหญ่พักผ่อน ท่านจะพาหญิงออนกับเล็กไปที่ตึกใหญ่ก่อน ชายใหญ่รับไม่ได้ต่อว่าท่านพ่อว่ากีดกันไม่ให้แพนมาดูแลตน บอกหญิงออนให้ไปตามแพนมา

    หญิงออนยังไม่รู้อาการป่วยของพี่ชายยืนมองงงๆ ก็ถูกชายใหญ่ตะโกนสั่งให้ไปตามแพนมาเดี๋ยวนี้ เมื่อไม่ทันใจก็คว้าแก้วน้ำที่หัวเตียงขว้างออกไปที่ข้างฝา แผดเสียงจนทุกคนตะลึง

    "ได้ยินไหม..."

    เล็กเห็นอาการเกรี้ยวกราดของชายใหญ่ก็เข้าประคองหญิงออนพาออกไปข้างนอกก่อน ส่วนท่านชายกับทมรีบเข้าจับตัวชายใหญ่ไว้ ท่านชายลูบหลังชายใหญ่อย่างปลอบใจ...

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 09:40 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์