นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    เล็กออกไปรับเทินนานแล้ว เอียดยืนชะเง้อมองที่หน้าต่าง จนราศีมาเห็นถามอย่างสงสัยว่าเล็กไปไหน พอรู้ว่าไปรับเทิน ราศีถามว่าเทินที่เป็นเพื่อนอยู่ผักไห่ น่ะหรือ

    "ค่ะคุณแม่" เอียดตอบสีหน้าดีใจ เล่าอย่างตื่นเต้นว่า "ตอนที่พวกเราอยู่ที่โน่น เทินเขาเป็นเพื่อนที่ดีของเราค่ะคุณแม่ เขาเก่งมากนะคะ ว่ายน้ำก็เก่ง เรียนหนังสือก็เก่ง สอบเข้าธรรมศาสตร์ได้ด้วยค่ะ"

    ราศีเห็นเอียดเล่าอย่างชื่นชมในตัวเทินมากก็ปรามว่าอย่าดีใจให้ออกนอกหน้านัก เราเป็นผู้หญิงยังไงก็ไว้ตัวบ้าง เดี๋ยวเขาจะหาว่าเราคิดอะไรเกินเลยมันไม่งาม

    "ค่ะคุณแม่ เอียดไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้นนะคะ เอียด แค่รู้สึกว่าตอนที่เราไปอยู่ผักไห่ เขาก็มีน้ำใจกับเรา พอเขามาที่บ้านเรา เราก็ควรจะมีน้ำใจกับเขาบ้าง"

    "ก็ดีแล้วที่ไม่คิด แม่จะได้สบายใจ ไม่ต้องกังวลว่าลูกสาวของแม่จะทำตัวไม่เหมาะไม่ควรให้คนอื่นเขาว่าเอาได้" พูดแล้วเดินผ่านไปเลย เอียดหน้าจ๋อยลงเมื่อรู้ว่าถูกแม่ดักคอเอาไว้

    ooooooo

    เล็กพาเทิน ผู้ใหญ่เทียบ และพ่วงพ่อของแพนมาที่บ้าน เทินแหงนมองตัวบ้านชมอย่างตื่นเต้นว่า บ้านเล็กใหญ่โตอย่างกับวัง เล็กบอกว่าต้องบ้านของชายใหญ่นั่นล่ะวังจริงๆ บอกเทินว่าชายใหญ่กับหญิงออนอยู่ที่วังสวนทิพย์เดี๋ยวจะพาไป

    พ่วงมองไปรอบๆถามเล็กว่าแพนไปไหน ป่านนี้คงโต เป็นสาวแล้ว เล็กบอกว่าอยู่เรือนเล็ก พลันก็เหยียดยิ้มเมื่อเห็นแพนเดินผ่านมา แพนเดินเข้ามาทักเทินด้วยมาดของสาวชาวกรุงที่ทำเชิด

    แพนเข้าไปทักเทินจนเทียบถามว่าจะไม่ทักคนอื่นบ้างหรือ   แพนจึงหันมาทักผู้ใหญ่เทียบยกมือไหว้สวัสดี   พอผู้ใหญ่บอกว่าพ่วงพ่อแพนก็มาด้วย แพนหันมองพ่อถามเสียงเรียบๆไม่ยินดียินร้ายว่า

    "พ่อ...มาทำไม"

    พ่วงน้ำตาคลอดีใจที่ได้เจอลูกกางสองแขนเดินเข้าหา แพนเบี่ยงตัวหลบ ทำเอาพ่วงชะงักมือค้างกลางอากาศ เทียบเลยช่วยเปลี่ยนบรรยากาศบอกแพนว่า

    "พ่อเขาเป็นห่วงเอ็ง ก็เลยขอตามมาเยี่ยม เออ...แพน เอ็งดูขาวขึ้นนะ"

    "จะให้เหมือนอยู่บ้านนอกได้ยังไงล่ะลุง...คนเขายิ่งหาว่าฉันเป็นคนบ้านนอกคอกนาอยู่ด้วย" พูดพลางปรายตาไปทางเล็กอย่างประชดประชัน เล็กเหยียดยิ้มไม่โต้ตอบ หันไปชวนทุกคนไปที่ห้องรับแขกกัน

    พามาที่ห้องรับแขกแล้วเล็กเชิญทุกคนตามสบายพลางเดินไปบอกพ่อกับแม่ เทินกับเทียบเดินไปวางชะลอมของฝากไว้บนโต๊ะแล้วนั่งบนเก้าอี้ ส่วนพ่วงนั่งกับพื้น แพนบอกให้พ่อนั่งบนเก้าอี้ พ่วงส่ายหน้าปฏิเสธแล้วถามลูกสาวว่าทำไมต้องหนีมา แพนบอกว่าไม่อยากอยู่เพราะเกลียดทองคำ

    "เอ็งอยากอยู่ที่นี่ก็ดีแล้ว ให้ท่านช่วยอุปการะเลี้ยงดู คงดีกว่าอยู่กับข้า อยู่กับท่านก็อย่าเกเร อย่าให้ท่านเฉดหัวจนต้องซานกลับบ้านล่ะ"

    "พ่อไม่ต้องกลัวหรอก คนอย่างฉันลองถ้าได้ตัดสินใจหนีมาแล้วฉันไม่ถอยหลังกลับเด็ดขาด"

    ตอบพ่ออย่างไม่แยแสแล้วลุกเดินไป  สวนกับราศีและโภคาที่เดินเข้ามาในห้องรับแขก  ทั้งสามคนยกมือไหว้เจ้าของบ้านอย่างนอบน้อม ราศีกับโภคาต่างยิ้มแย้มต้อนรับผู้มาเยือนจนเล็กหันยิ้มกับเทินอย่างดีใจ

    ooooooo

    เมื่อเทินกับเล็กไปเดินคุยกันที่บริเวณสวนภายในบ้าน ทั้งสองยังสนิทสนมกันเหมือนตอนอยู่ที่ผักไห่ จนเอียดเดินมาสมทบ เอียดดีใจจนระงับไว้ไม่อยู่

    "เทินจริงๆด้วย...สิบปีแล้วสินะที่เราไม่ได้เจอกัน เทินยังดูเหมือนเดิมนะ"

    เทินติงว่าพูดเหมือนตนไม่ได้เป็นผู้ใหญ่ขึ้น เอียดชี้แจงว่าหมายความว่าตอนนี้กับตอนนั้นเทินยังเป็นเทินคนเดิม เทินจึงยิ้มที่หยอกจนเอียดร้อนตัว แต่ก็พูดอย่างจำได้ถึงอดีตว่า

    "ยังเป็นคนบ้านนอกเหมือนเดิมแหละครับ" เอียดรีบขอโทษที่เคยพูดอะไรทำให้เทินไม่พอใจ คราวนี้เทินยิ้มบอกว่า "ผมแค่ล้อเล่นน่ะครับ"

    เล็กพาทั้งสองไปนั่งคุยกันที่โต๊ะสนาม แพนยกเครื่องดื่มมาวางให้ทุกคน เอียดชวนนั่งคุยด้วยกันเพราะเทินคงอยากคุยด้วย แพนมองขวับไปที่เล็ก บอกว่าเอาไว้คุยกันสองต่อสองดีกว่าเพราะยังมีเวลาคุยกันอีกถมไป พูดแล้วถามเทินว่าจริงไหม

    "จริง ตอนนี้เรามาอยู่กับหลวงลุงที่วัดไม่ไกลนี่เอง ถ้าว่างจะแวะมาหาแพนบ่อยๆ"

    เล็กอดไม่ได้ที่จะกระแนะกระแหนแพนอีก ทั้งคู่เลยโต้เถียงกันต่อหน้าเทิน ทำให้เทินเดาได้ว่าแพนอยู่บ้านนี้คงไม่มี ความสุขนัก

    ooooooo

    หญิงออนยังคงเศร้าโศกเสียใจกับการจากไปของหม่อมแม่ กอดรูปของหม่อมรัชนีไว้ร้องไห้ด้วยความคิดถึง จนกระทั่งแม่แก้วเข้ามาบอกว่าเล็กมาหาพร้อมเพื่อนคนหนึ่ง หญิงออนนิ่งไปอย่างสงสัยว่าเป็นใครแล้วจึงออกไปพบที่ห้องรับแขก

    เล็กพาเทินมาที่วังสวนทิพย์ หญิงออนดีใจที่ได้พบเพื่อนเก่า ต่อว่าเล็กที่จะไปรับเทินตอนมาถึงกรุงเทพฯก็ไม่บอกจะได้ไปด้วยกัน ถามเทินว่าจะอยู่สักกี่วัน พอเทินบอกว่าจนกว่าจะเรียนจบ หญิงออนยิ้มดีใจ เล็กเป็นคนเล่ารายละเอียดว่า

    "เทินเขามาเรียนที่มหาวิทยาลัยเดียวกับเล็กนะ"

    "จริงเหรอเทิน โอ๊ย...หญิงดีใจจัง ต่อไปเราก็ได้เจอกัน บ่อยๆแล้วสิ ไม่รู้ล่ะ เล็กต้องพาเทินมาทานข้าวกับหญิงบ่อยๆหญิงจะได้หายเหงานะคะ"

    เมื่อเล็กรับปากด้วยความเต็มใจ เทินถามถึงชายใหญ่ หญิงออนหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อนึกถึงพี่ชายที่ทำงานหนักจนแทบจะไม่ได้พักผ่อนหลังจากหม่อมแม่เสียไป

    จนเมื่อพาไปที่สตูดิโอ หญิงออนทักพี่ชายอย่างเป็นห่วงว่ายังไม่ได้นอนอีกหรือ ชายใหญ่บอกว่าอยากวาดรูปให้เสร็จ เจ้าของเขาเร่งมาแล้ว หญิงออนเตือนว่ายังไงก็ต้องดูแลตัวเองบ้าง เล็กเสริมว่า

    "นั่นสิ ชายใหญ่ ออกไปเปิดหูเปิดตาข้างนอกบ้างก็ดีนะ สมองจะได้ปลอดโปร่ง"

    "เรายังไม่มีกะจิตกะใจไปไหนทั้งนั้น อยากจะวาดรูปให้ได้มากๆ อีกหน่อยจะได้เปิดโชว์รูม"

    เห็นบรรยากาศเริ่มเศร้าเมื่อชายใหญ่นึกถึงหม่อมแม่ เล็กให้ทายว่าใครมาหา ชายใหญ่มองไปจึงเห็นเทิน เทินยก

    มือไหว้ ชายใหญ่รับไหว้ถามอย่างยินดีว่าเป็นอย่างไรบ้าง เทินบอกว่าสบายดี

    "เราสิแย่ ตั้งแต่หม่อมแม่เสีย บ้านเงียบเหงาไปมาก" ชายใหญ่เศร้าลงไปอีก เทินมองอย่างเห็นใจและแสดงความเสียใจ

    เมื่อพากันออกจากสตูดิโอ เล็กเสนอหญิงออนว่าน่าจะหาใครมาดูแลชายใหญ่บ้าง หญิงออนพาซื่อบอกว่าแม่แก้วดูแลอยู่ เล็กจึงบอกตรงๆว่าตนหมายถึงผู้หญิง แล้วยกตัวอย่างว่า

    "ดูอย่างเล็กสิ หญิงทำให้ชีวิตของเล็กมีความหมายขึ้นเยอะเลย" เล็กทำตาเจ้าชู้ให้ หญิงออนค้อนเขินๆแล้วบอกว่า

    "วันมะรืนนี้ ตรงกับวันประสูติของท่านพ่อ หญิงอยากจะจัดงานฉลองเล็กๆให้บรรยากาศในบ้านดีขึ้น หญิงไม่อยากให้ท่านพ่อกับพี่ชายจมอยู่กับความทุกข์นานเกินไปค่ะ"

    เล็กเสนอว่าจะให้เอมกับแพนมาช่วยงาน หญิงออนดีใจชวนเทินให้มางานด้วย เทินตอบอย่างเจียมตัวว่าเกรงจะไม่เหมาะ

    "ไม่เหมาะยังไง ก็ในเมื่อเทินเป็นเพื่อนหญิง เป็นเพื่อนของพี่ชาย...พวกเราไม่มีใครคิดว่าเทินเป็นคนอื่นเลยนะ" ฟังหญิงออนแล้วเทินจำต้องรับคำชวน

    ooooooo

    เทินกลับไปที่บ้านของเล็ก ได้คุยกับแพนตามลำพัง เทินบอกว่าแพนอยู่ที่นี่สบายกว่าที่บ้านเรานะ แพนตอบสีหน้าอวดๆว่าทางนี้ดูแลตนเหมือนลูกหลานคนหนึ่งแล้วยังส่งเสียให้เรียนหนังสือ แต่พอเทินถามว่าเรียนอะไร แพนไม่กล้าบอกว่าเรียนนาฏศิลป์ เสชวนคุยเรื่องอื่น

    แพนถามว่าเทินมาอย่างนี้ไม่มีผู้หญิงแถวบ้านคิดถึงหรือ พอเทินบอกว่าไม่มีเพราะพ่ออยากให้เรียนหนังสือให้จบ แพนเสนอทันทีว่า "งั้นเราก็ชอบเทินได้สิ เทินว่าแพนสวยไหม" ถามอย่างกล้าหาญแล้วลุกหมุนตัวให้ดู หมุนตัวไปมาแล้วบอกเทินให้ดูให้เต็มตาสิว่าสวยกว่าสาวแถวบ้านไหม

    ทันใดนั้นเอง เอมเข้ามาแว้ดใส่ว่ามาเถลไถลอยู่นี่เอง ให้รีบไปช่วยงานในครัวเดี๋ยวนี้ แพนขึ้นเสียงว่าตนไม่ใช่คนใช้ เอะอะก็เรียกหาอยู่นั่นแหละ

    "ไม่ให้ใช้หล่อนแล้วจะให้ใช้ใครล่ะยะ อ้อ หรือว่าเดี๋ยวนี้สำคัญตัวเองผิด คิดว่าเป็นลูกเจ้าของบ้าน ฉันจะได้ไปบอกคุณราศีให้ช่วยกำราบ"

    แพนเสียหน้ามาก กอปรกับเอมขู่จะฟ้องราศีทำให้แพนทำปากด่าขมุบขมิบ "ยุ่งจริง" แล้วหันไปยิ้มหวานกับเทินบอกว่า "แล้วมาใหม่นะเทิน" จากนั้นเดินกระแทกเท้าไป เอมมองค้อนตาแทบกลับแล้วจึงตามไป

    ครั้งนี้ทำให้เทินยิ่งมั่นใจว่า แพนอยู่ที่นี่คงไม่สบายนัก...

    ooooooo

    งานฉลองวันประสูติของท่านชายทิฆัมพรจัดขึ้นที่สนามวังสวนทิพย์นั่นเอง แขกที่ใกล้ชิดสนิทสนมของบ้านคือบ้านเล็ก วันนี้ ทั้งราศี โภคา เล็ก และเอียดมากัน พร้อมหน้า

    ราศีชื่นชมหญิงออนว่างามเหลือเกิน โภคาชมว่าดูเป็น ผู้ดีทุกกระเบียดนิ้ว สมแล้วที่ชื่อเนตรนภิต...ดวงตาสวรรค์

    แพนมาช่วยงานตามที่เล็กบอกหญิงออนไว้ แพนทำงานอย่างเอาการเอางานจนประภาถามว่าเหนื่อยไหม แพนตอบอย่างยินดีว่าเต็มใจที่ได้มารับใช้คุณหญิง ท่านชายทิฆัมพรบอกแพนอย่างเอ็นดูว่าทำงานเสร็จก็ออกมาสนุกกับเพื่อนๆบ้างเพราะเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว ถูกราศีขัดขึ้นทันทีว่า

    "อุ๊ย...ไม่ต้องหรอกเพคะท่านชาย อยู่ในครัวกับพวกแม่เอมดีแล้วล่ะเพคะ"

    แพนเม้มปากอย่างกดดันกับการถูกกีดกันแล้วเดินไปเสิร์ฟที่โต๊ะอื่นต่อ

    เทิน เล็ก และชายใหญ่นั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน ชายใหญ่ชมว่าเทินเก่งที่สอบติดคณะเดียวกับเล็ก เทินพูดอย่างถ่อมตัวว่าเป็นเพราะความกรุณาของเล็กที่ช่วยส่งหนังสือเตรียมสอบไปให้อ่าน ไม่อย่างนั้นคงสอบไม่ได้

    แพนยกเครื่องดื่มมาเสิร์ฟที่โต๊ะพอดี เทินลุกขึ้นจะช่วย ถูกเล็กเบรกว่าไม่ต้องเพราะแพนชอบงานบริการอยู่แล้ว เพื่อนเล็กคนหนึ่งซึ่งเมาครึ้มๆถามเล็กว่ารู้จักแพนด้วยหรือ เล็กตอบอย่างไม่สนใจว่า "เด็กที่บ้านน่ะ" เพื่อนเล็กคนนั้นเลยทำกรุ้มกริ่ม เอื้อมมือไปจับแขนแพน ถามว่าชื่ออะไรจ๊ะคนสวย

    ได้เรื่องเลย! แพนมองตาคมกริบเหยียดยิ้มแล้วตอบนิ่มนวลว่า

    "ชื่อไม่เหมือนแม่แกก็แล้วกัน"

    เพื่อนเล็กทำท่าจะโต้กลับ  แต่เล็กเสียงดังขึ้นก่อน  เอ็ด แพนว่าชักจะมากไปแล้วให้เกียรติเพื่อนตนบ้าง แพนไม่ยี่หระตอบไปทันทีว่าตนจะให้เกียรติเฉพาะคนที่ให้เกียรติตนเท่านั้น พูดแล้วจะเดินไป เล็กทำท่าจะตามถูกชายใหญ่ดึงมือไว้บอกเล็กว่า "แพนเขาก็พูดถูกนะเล็ก"

    "ชายใหญ่กำลังให้ท้ายแพนนะ เล็กอยู่กับเขามา เล็กรู้จักเขาดี ไม่เห็นเหรอว่าเขาด่าเพื่อนเล็ก ชายใหญ่รู้จักแม่คนนี้น้อยไป"

    "ก็คงรู้จักพอๆกับเล็กละมั้ง อย่ามีเรื่องมีราวกันเลยนะ เราขอร้อง วันนี้เป็นวันมงคลของท่านพ่อ" ชายใหญ่ขอร้อง เล็กจึงนั่งลงอย่างขัดใจ เรื่องนี้ทำให้เทินมองตามแพนไปด้วยความรู้สึกที่หนักใจ

    ooooooo

    แพนอยู่ในอารมณ์ที่หงุดหงิดกับเล็กและริษยาหญิงออนที่งามโดดเด่นอยู่ในงาน จนเอมมาตามด่าแพนว่าทำไมไม่ไปช่วยงานในครัว มายืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋อทำตัวเป็นผู้ดีมีเกียรติกับเขาอยู่นี่

    พอโดนด่าแพนก็ด่าตอบทั้งยังด่าได้เจ็บแสบยิ่งกว่าเสียอีก ทั้งคู่เลยเกือบจะตบตีกัน ดีแต่เอียดมาเจอขอร้องว่าอย่ามีเรื่องกันเลยวันนี้เป็นวันมงคลของท่านชาย มีอะไรให้ไปพูดกันที่บ้าน แล้วใช้แพนให้เอาถาดไปวางที่ระเบียงหน่อย

    แพนเอาถาดเข้าไปที่ระเบียง เถลไถลมองไปที่ห้องโถง เห็นภาพชายใหญ่ ท่านชายทิฆัมพร หม่อมรัชนี และหญิงออนในอิริยาบถต่างๆก็เบ้ปากอย่างหมั่นไส้

    เห็นความใหญ่โตโอ่อ่าก็ยิ่งอยากเห็นมากกว่านั้น ผลักประตูเข้าไปเป็นห้องหญิงออน แพนกวาดตามองทุกอย่างในห้องด้วยความริษยา หยิบโน่นหยิบนี่มาดู มาทาบกับตัว กระทั่ง หยิบน้ำหอมฉีดใส่  ไม่เพียงเท่านั้น  ยังโถมตัวขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างย่ามใจ

    หญิงออนกลับห้องพอดี ตกใจเมื่อเห็นแพนนอนที่เตียง แพนพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่าเห็นห้องสวยดีเลยลองนอนเล่น สบายดีจัง

    หญิงออนทำหน้าอิหลักอิเหลื่อเตือนแพนด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนว่า

    "แต่แพนไม่ควรมานอนบนเตียงคนอื่นนะ ถ้าเจ้าของเขาไม่อนุญาต นี่ดีนะที่เป็นหญิง เป็นคนอื่นเขาคงไม่พอใจที่ แพนเข้ามาละลาบละล้วง"

    แพนลอยหน้าถามว่าทำไม กะอีแค่นอนมันจะเป็นอะไรนักหนา แล้วบอกว่าตัวก็ไม่เหม็นเพราะฉีดน้ำหอมมาแล้ว พูดแล้วก็บอกว่าน้ำหอมนี้หอมดีจังขอได้ไหม หญิงออนกระอัก กระอ่วนใจหยิบขวดหนึ่งให้ แพนไม่เอาจะเอาขวดที่ตนฉีดใส่ตัวเมื่อกี้นี้ พูดหน้าตาเฉยว่าอยากใช้กลิ่นเดียวกับที่คุณหญิงใช้

    "ถ้าอยากได้ขนาดนั้นก็เอาไปเถอะ แต่อย่าไปทำกับคนอื่นอย่างนี้นะจ๊ะ เดี๋ยวเขาจะหาว่าแพนไม่มีมารยาท มันจะเสียไปถึงน้าประภานะจ๊ะ"

    หญิงออนยิ้มเย็นเยียบแล้วออกไป แพนเพิ่งนึกได้ว่าถูกด่าก็ไม่พอใจ

    ooooooo

    แพนออกจากห้องหญิงออนมาเจอชายใหญ่ กำลังพาเทินกับเล็กและเอียดเดินชมภาพวาดที่สะสมมาตั้งแต่เริ่มวาดครั้งแรก เทินถามแพนว่าหายไปไหนตนตามหาตั้งนาน

    แพนอวดว่ามาเที่ยวห้องหญิงออน แล้วชูขวดน้ำหอมให้ดูบอกว่าหญิงออนให้ตน พลางหันมองหญิงออนที่ยืนทำหน้าพิพักพิพ่วนอยู่

    เล็กจำได้ว่าเป็นน้ำหอมที่ตนซื้อให้หญิงออน ถามว่า หญิงออนให้แพนจริงๆหรือ หญิงออนตอบไม่เต็มเสียงว่าแพนชอบเลยให้ เล็กไม่พอใจที่เอาน้ำหอมที่ตนซื้อให้ไปให้คนอื่น โดยเฉพาะแพนที่เป็นขมิ้นกับปูนกันมาตลอด

    แพนทำเป็นไม่สบายใจบอกว่าถ้ารู้ว่าเป็นน้ำหอมที่เล็กซื้อให้หญิงออนตนก็จะไม่เอา ถามหญิงออนว่าทำไมไม่บอก เล็กโพล่งไปว่าถึงบอกเธอก็จะขออยู่ดีเพราะชอบขอของคนอื่นอยู่แล้ว ดูถูกว่า

    "เพราะคนอย่างเธอไม่เคยมีของพวกนี้ แล้วเธอก็ไม่มี มารยาทพอที่จะรู้ว่าอะไรควร  อะไรไม่ควร"  แพนฉุนขาดหาว่าเล็กว่าตนเสียๆหายๆด้วยเรื่องเล็กแค่นี้ ชายใหญ่ก็พูดเข้าข้างแพนว่าน้ำหอมก็ใกล้จะหมดแล้วและหญิงออนก็เป็นคนให้แพนไปแล้วด้วย

    เล็กโมโหเดินหนีไป  หญิงออนมองตามอย่างไม่สบายใจ เอียดมองหญิงออนอย่างเข้าใจ  หญิงออนบอกเอียดว่า  "หญิงผิดเองล่ะค่ะ ที่ใจอ่อนยกให้แพน ทั้งที่น่าจะรู้ว่าเล็กไม่ชอบ" แล้วรีบเดินตามเล็กไป แพนเห็นดังนั้นบีบน้ำตาร้องไห้โฮๆคร่ำครวญว่า

    "แพนไม่น่ารับของคุณหญิงเธอเลย ก็คุณหญิงบอกว่าเป็นของเหลือใช้ แพนเห็นว่าคุณหญิงเธอมีน้ำใจก็เลยรับเอาไว้ ถ้ารู้ว่าเป็นของคุณเล็ก แพนคงปฏิเสธไปแล้ว"

    "ไม่ต้องเสียใจหรอกแพน เดี๋ยวฉันจะเอาให้ใหม่ ฉันมีกลิ่นนี้ตั้งหลายขวด" ชายใหญ่ปลอบโยน แพนดีใจยิ้มทั้งน้ำตาถามว่าจริงหรือ ไม่ได้หลอกให้ตนดีใจใช่ไหม "จริงสิ คนสวยๆอย่างแพน ต้องมีกลิ่นน้ำหอมติดตัวบ้าง ใครๆจะได้อยากอยู่ใกล้ๆ"

    แพนยิ้มให้ชายใหญ่ด้วยความดีใจสุดขีดที่จะได้ทั้งน้ำหอมทั้งได้รับคำชมว่าสวย จนเทินมองอย่างไม่สบายใจ...

    ooooooo

    หญิงออนตามมาเจอเล็กที่มุมสงบในสวนหยอกว่ามาหลบมุมอยู่นี่เองตามหาตั้งนาน เล็กพูดเชิงตัดพ้อว่าตามหาทำไมตนไม่ใช่คนสลักสำคัญอะไรสักหน่อย

    "ถ้าเล็กไม่สำคัญ ใครจะสำคัญสำหรับหญิงล่ะคะ" ฟัง คำหวานของหญิงออนแล้วเล็กยิ้มออกมานิดหนึ่ง แต่ยังทำวางปึ่ง สวนไปว่าก็แพนไง เพราะของที่ตนให้หญิงออนก็ยกให้แพนไป "ไม่ใช่ทุกอย่างหรอกค่ะเล็ก ของที่เล็กให้หญิงมีความหมายกับหญิงเสมอ แต่พอดีน้ำหอมขวดนั้นแพนเขาอยากได้ เขาบอกว่าเขาไม่เคยมีน้ำหอมใช้เลย หญิงจะให้ขวดใหม่เขาก็ไม่ยอม อย่าโกรธหญิงเลยนะคะ คนดี๊คนดีของหญิง"

    เล็กยิ้มออกมาได้ จับมือหญิงออนเตือนว่าหญิงเป็นคนใจดีแต่ไม่อยากให้ดีกับแพนเกินไป เพราะแพนชอบขอของหญิงอยู่เรื่อยตั้งแต่เด็กมาแล้ว บอกว่า "หญิงต้องหัดให้เขารู้ถึงความผิดหวังไว้บ้าง"

    หญิงออนบอกว่าแพนน่าสงสารออก เล็กกลับเห็นว่าน่าหมั่นไส้มากกว่า ต่อหน้าอย่างลับหลังอย่าง คนอย่างนี้ตนสงสารไม่ลงหรอก พูดแล้วเล็กทำหน้ายังไม่หายเคือง หญิงออน หัวเราะขำๆกับท่าทางของเล็ก

    ส่วนเทินก็เตือนแพนขณะคุยกันสองคนว่าไม่ควรอยากได้ของของคนอื่น  แพนเถียงว่าคนอื่นที่ไหน  เรารู้จักกับชายใหญ่ และหญิงออนตั้งแต่เด็ก  แล้วอีกอย่างหญิงออนก็เต็มใจให้ด้วย ว่าแล้วก็ฉีดน้ำหอมใส่ซอกคอตัวเอง ยื่นหน้าไปให้เทินดม

    "ฮ้อม...หอม...ลองดมดูสิเทิน" เทินเอนหลบพึมพำว่าแก่แดด แพนเถียงว่าแก่แดดตรงไหน แค่อยากให้ดมน้ำหอมเท่านั้น เห็นเทินหน้าแดงแพนก็ยิ่งยั่วเดินเข้าไปจ้องหน้าใกล้ๆ แอ่นอกจงใจให้เทินเห็นความสาวของตน ถามว่า "ทำไม แพนไม่สวยเหรอเทิน ดูให้เต็มตาสิ แพนมีอะไรที่หญิงออนไม่มี"

    เทินหลบตาเดินเลี่ยงไป เตือนแพนว่าอย่าไปเปรียบ เทียบเลย เขากับเราคนละชั้น แพนเถียงทันทีว่าก็คนเหมือนกันนั่นแหละ เทินแย้งว่าคนเหมือนกันแต่เราเป็นลูกชาวไร่ชาวนาแต่หญิงออนกับชายใหญ่เขาเป็นเชื้อเจ้า

    "ใครๆถึงได้ยกย่องเขา ให้เกียรติเขา แล้วก็กดเราให้ ต่ำลง...ต่ำลง ใช่ไหมเทิน"

    "ไม่มีใครกดเราให้ต่ำลงหรอกแพน ดีชั่วอยู่ที่ตัวเราต่างหาก ถ้าแพนอยากให้คนอื่นยกย่องให้เกียรติ แพนต้องทำตัวดีๆ"

    "แค่มีเงินก็พอแล้วมั้ง...คอยดูนะ แพนจะต้องทำให้ คนที่มันว่าแพนหันมายกมือไหว้ให้ได้ แพนไม่ยอมเป็นคนใช้เขาไปทั้งชาติหรอก..." แพนพูดอย่างมุ่งมั่น  เทินมองอย่างไม่สบายใจ เพราะเห็นความทะเยอทะยานของแพนมาตั้งแต่เด็กแล้ว

    ooooooo

    ความอิจฉาตาร้อนทะเยอทะยานของแพนนับวันรุนแรงแสดงออกอย่างก้าวร้าวท้าทาย

    วันนี้เห็นเอม มาลัย และชม ดูรูปหญิงออนกับเล็กขึ้นปกนิตยสารกันอย่างชื่นชม  เอมไม่ชอบแพนอยู่แล้ว  พอเห็น แพนเดินมาก็พูดให้เข้าหูอย่างจงใจยั่วยุว่า

    ตอนที่ 3      (ต่อจากวานนี้)

    "วาสนาคนเรานี่ก็แปลกนะ คนอย่างหญิงออนอยู่เฉยๆก็มีคนอัญเชิญไปขึ้นปกหนังสือ แต่คนบางคนชาตินี้ทั้งชาติคงเป็นได้แค่คนใช้"

    เอมกับมาลัยช่วยกันพูดชื่นชมหญิงออนกับเล็กว่าเหมาะสมกันจริงๆอีกไม่นานคงมีข่าวดี แล้วมาลัยก็เจาะจงถามแพนว่าเมื่อไหร่จะมีเจ้าชายขี่ราชรถมาเกยบ้างล่ะ หรือว่าจะเป็นกาฝากบ้านนี้ไปจนตาย

    แพนมองขวับชี้หน้าด่ามาลัยว่า "กาฝากก็ยังดีกว่าคนใช้ คอยดูนะคนอย่างฉันต้องได้ดีกว่าคนใช้อย่างแกแน่ๆอีมาลัย อีกไม่นานหรอกแกจะต้องยกมือไหว้ฉัน" พูดแล้วเดินไปกระชากหนังสือมาดู แค่นยิ้มก่อนจะฉีกปกหนังสือทิ้งแล้วเดินเชิดไป

    "อีแพน...อีขี้ข้า" เอมโมโหสุดขีดด่าตามหลังไป

    ooooooo

    แพนไปยืนร้องไห้อย่างคับแค้นใจที่มุมหนึ่งในบ้านเล็ก

    ครู่หนึ่งเล็กในชุดนักศึกษาจะไปมหาวิทยาลัยเดินผ่านมา เอมเข้าไปฟ้องเอาหนังสือที่ถูกฉีกปกออกให้ดู เล็กถามว่าใครทำ เอมฟ้องฉอดๆทั้งจริงทั้งเท็จว่า

    "แม่แพนน่ะสิคะ เอมดูภาพคุณหญิงอยู่ดีๆ มันก็เดินมากระชากหนังสือไปจากเอม กระทืบๆแล้วก็ฉีกจนย่อยยับอย่างที่เห็นนี่ล่ะค่ะคุณเล็กขา"

    เล็กโกรธจัดออกเดินตามหาแพนทันที เอมยิ้มอย่างสะใจที่ใส่ไฟเแพนจนเล็กโกรธ

    เมื่อตามเจอตัว เล็กว่าแพนอย่างรุนแรงว่าร้ายกาจกว่าที่ตนคิดไว้เสียอีก บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าทำไมต้องฉีกรูปหญิงออนด้วยแพนพูดยียวนไม่ตอบคำถามจนเล็กถามว่าเธออิจฉาหญิงออนที่สวยกว่าตัวเองใช่ไหม

    "ใช่ค่ะ แพนอิจฉาคุณหญิงออน ทุกคนในบ้านนี้เห็นหญิงออนดี วิเศษ หญิงออนสวยกว่าอีแพนดีกว่าอีแพนทุกอย่าง แต่อีแพนคนนี้ไม่มีอะไรดีเลย ที่ยอมให้อยู่ในบ้านก็แค่จะเอาไว้ใช้งานไม่ต่างไปจากคนใช้"

    "ไม่มีใครเขาคิดอย่างนั้นหรอกนะแพน เธอทำตัวเองให้คนเขาคิดอย่างนั้นต่างหากล่ะ คนเราถ้าดูถูกได้แม้กระทั่งตัวเอง ไม่ทำตัวให้คนอื่นเขานับถือก็อย่าหวังเลยว่าจะได้รับความนับถือจากคนอื่น แล้วก็เลิกเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับหญิงออนซะทีเพราะมันจะยิ่งทำให้เธอดูต่ำต้อยด้อยค่าลงไปยังไงเธอก็ไม่มีวันเทียบหญิงออนได้หรอก จำไว้ด้วย" เล็กกระหนาบแล้วจะไป ถูกแพนกระชากแขนไว้อย่างโกรธจัดพูดใส่หน้าอย่าง
    เจ็บใจว่า

    "คอยดูนะ แพนจะทำให้คุณเล็กเปลี่ยนคำพูดให้ได้คอยดู"

    "หวังว่าวันนั้นคงมาถึงนะแพน" เล็กยิ้มเยาะ ปลดมือแพนออกอย่างรังเกียจแล้วเดินไป

    แพนทรุดตัวลงร้องไห้อย่างคับแค้นใจนัก

    ooooooo

    เพราะเห็นท่านพ่อไม่หายเศร้าจากการจากไปของหม่อมแม่ หญิงออนชวนว่าปิดเทอมคราวนี้เราไปพักร้อนที่หัวหินกันดีไหม ท่านพ่อเห็นด้วยบอกให้ชวนคนที่บ้านเล็กกับแพนและเทินไปด้วยจะได้มีเพื่อนและได้ระลึกถึงความหลังตอนที่เราหนีสงครามไปอยู่ที่ผักไห่กัน

    การไปหัวหินคราวนี้จึงไปกันเป็นกลุ่มใหญ่ ราศีที่

    หมายตาหมายใจให้เอียดได้ใกล้ชิดสัมพันธ์พิเศษกับชายใหญ่ อยู่แล้วยิ่งหาทางลุ้นเต็มที่

    ชายใหญ่หลงใหลกับการวาดรูป จนแม้กระทั่งมาพักผ่อนที่หัวหินก็ยังยืนวาดรูปที่ชายหาดจนเล็กชมว่า "ชายใหญ่ เกิดมาเพื่อเป็นศิลปินโดยแท้"

    "ศิลปะมันอยู่ในจิตใจของเราทุกคนนั่นแหละเล็ก แต่บางคนอาจจะคิดไม่ถึงเพราะมัวแต่วุ่นวายกับหน้าที่การงาน โดยหารู้ไม่ว่าศิลปะจะช่วยให้เกิดความสุนทรียภาพ...สุนทรียภาพนี่แหละที่จะทำให้จิตใจของมนุษย์สูงขึ้น"

    ฟังแล้วเล็กบ่นตัวเองว่ารู้สึกตัวเองแย่ตื้นเขินแล้วก็คับแคบไม่เคยมีศิลปะในหัวใจเลยสักนิด ชายใหญ่บอกว่าแค่เล็กมองเห็นความงามของธรรมชาติรอบๆตัวก็เรียกได้ว่ามีศิลปะแล้ว

    หญิงออนกับเอียดเดินมาสมทบ เอียดชมว่าวาดรูปสวยจัง ชายใหญ่เลยยกให้เพราะเดี๋ยวก็วาดใหม่ได้แล้ว เอียดรับรูปไปด้วยความดีใจ

    ราศีนั่งอยู่กับประภาและโภคาที่ระเบียงบ้านพักเห็นเอียดกับชายใหญ่แล้วพูดอย่างสมใจว่า

    "ดูยายเอียดกับชายใหญ่สิคะ เหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก"

    "จะทำอะไรก็อย่าให้มันเกินงามนักนะคุณ อะไรที่มันมากเกินไปมันก็จะกลายเป็นการยัดเยียด"

    โภคาติง กลับถูกราศีค้อนหาว่าขวางเสียจริง หันไปบ่นกับประภาว่า "ดูพี่เขยเธอสิ ทำอะไรไม่เคยส่งเสริมกันหรอก" ประภาฟังแล้วขำๆพี่สาวกับพี่เขย

    ooooooo

    เมื่อเทินได้มีโอกาสคุยกับแพนตามลำพัง เขาพูดเชิงตัดพ้อว่าหมู่นี้แพนดูห่างเหินตนชอบกล ไม่เหมือนคนเดิมที่ตนรู้จัก อยากให้แพนกลับมาเหมือนคนเดิมที่พูดกระโชกกระชากและเกเร แพนถามว่าแล้วเทินยังเป็นคนบ้านนอกอยู่อีกหรือ

    "ทำไมถึงพูดอย่างนั้นล่ะแพน ก็เราเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของคนบ้านนอกจริงๆ พ่อบอกว่า คนที่ลืมชาติ ลืมบรรพบุรุษ ลืมท้องถิ่นกำเนิดของตัวเอง คนคนนั้นเป็นคนเลว คบไม่ได้"

    "แพนไม่ลืมน่ะสิ แพนถึงพยายามถีบตัวเองให้สูงขึ้น" แพนตอบ ลอยหน้าอย่างมุ่งมั่น จนเทินมองอย่างคาดไม่ถึง แพนรีบเปลี่ยนเรื่องชวนเทิงลงเล่นน้ำ พอเทินปฏิเสธแพนก็เดินไปจงใจยั่ว แล้วจูบปลายคางอย่างเร็ว เทินตกใจผลักแพนออกห่างถามว่าทำไมทำบ้าๆอย่างนี้ใครสอนให้ทำ

    "ไม่เห็นต้องมีใครสอนเลย แพนอยากกอดเทินแพนก็กอด อยากจูบแพนก็จะจูบ...นี่ไง" ว่าแล้วก็โอบรอบคอเทินยื่นปากไปชนปากเทิน แล้ววิ่งลงน้ำไปพร้อมเสียงหัวเราะร่วน

    เทินมองตะลึงอึ้งกับการกระทำที่กล้าจนน่ากลัวของแพน เขาเดินไปนั่งจับเจ่าที่ชายหาดใกล้บ้านพัก เอียดเดินมาเจอถามว่าทำไมมานั่งคนเดียว เขาบอกว่าคิดถึงบ้านป่านนี้แม่กับย่าคงเป็นห่วงตนแย่แล้ว

    "ถ้าว่างก็กลับไปเยี่ยมท่านสิ ถ้าเอียดว่างเอียดก็อยากไปด้วย เอียดยังคิดถึงผักไห่อยู่นะ"

    เทินถามว่าคิดถึงทำไมที่นั่นบ้านนอกคอกนาจะตายไม่มีอะไรอย่างที่คนกรุงเทพฯชอบหรอก เอียดบรรยายความชอบของตนว่า บรรยากาศเรียบง่ายดี คนที่นั่นก็ใจดีทุกคน ที่สำคัญที่ผักไห่ตนได้รู้จักเพื่อนดีๆอย่างเทิน พูดแล้วเอียดจับมือเทินต่างยิ้มให้กันอย่างจริงใจ

    "เอียด   ไปกับแม่"   เสียงราศีเข้มจนเอียดแปลกใจต้องลุกจากเทินเดินตามแม่ไปอย่างไม่เข้าใจ

    ส่วนราศีมองเทินด้วยสายตาเข้มงวด ก่อนเดินคุมเอียด กลับไป

    เมื่อกลับถึงบ้านพัก ราศีตำหนิเอียดที่จับมือถือแขนกับผู้ชาย เอียดเห็นว่าเทินเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กไม่เคยคิดอะไรอย่างที่แม่ว่า อีกทั้งเทินเป็นคนดีและตอนที่อยู่ผักไห่ เทินก็ดีกับพวกตนทุกคน

    "แล้วถ้ามันไม่คิดว่าแกเป็นแค่เพื่อนล่ะ แม่พูดเพราะหวังดีหรอกนะ ถ้าชายใหญ่มาเห็นเขาจะคิดยังไง" ราศีเอ่ยถึงชายใหญ่ขึ้นมาจนเอียดถามว่าชายใหญ่มาเกี่ยวอะไรด้วย ราศีนึกคำตอบไม่ทัน ก็พอดีโภคาเดินเข้ามาติงภรรยาว่า

    "พูดมากไปแล้วนะคุณ บางทีเด็กมันอาจจะไม่ได้คิดอะไรก็ได้"

    "กันไว้ก่อนดีกว่าค่ะ ฉันไม่อยากเสียใจทีหลัง" พูดแล้วหันมาปรามเอียดต่อ "อย่าให้แม่เห็นแกสนิทสนมกับเทินจนเกินงามอีกก็แล้วกัน แม่ไม่ชอบ" ว่าแล้วเดินไปเลย

    เอียดก้มหน้าน้ำตาคลอ โภคาได้แต่มองลูกอย่างเห็นใจ

    ooooooo

    ระหว่างอยู่ที่หัวหินนั้น แพนยั่วยวนทั้งเล็ก ชายใหญ่ และเทิน ในยามค่ำที่ทุกคนไปสังสรรค์ทานอาหารกันที่ชายหาดนั้น แพนกลับเก็บตัวอยู่ที่ห้อง และเมื่อเล็กเดินไปเข้าห้องน้ำ ก็เจอแพนแต่งตัวในชุดนอนบางเบาที่เอียดให้มาเดินยั่วยวนท้าทาย จนถูกเล็กด่าว่า "บ้า...เธอต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ" แล้วเดินหนี

    แพนไปยืนร้องไห้ที่ชายทะเล เทินมาเจอถามว่าเป็นอะไร มีอะไรไม่สบายใจให้บอกตนเผื่อจะช่วยได้ แพนบอกว่าไม่มีใครช่วยตนได้ พอเทินถามว่าถูกเล็กว่าอะไรหรือเปล่า แพนก็ระบายออกมาว่า

    "ช่างเขาเถอะ แพนชินแล้วล่ะ ทำไงได้ล่ะ อยากหนีมาอยู่บ้านเขา เขาจะด่าจะว่ายังไงก็ได้ เพราะรู้ว่าเราไม่มีทางไป แพนถึงอยากเรียนให้จบเร็วๆจะได้ไม่ต้องเป็นแค่เด็กในบ้านเขาไปตลอดชีวิต เทินก็เห็นแล้วนี่ แพนต้องทำงานงกๆในขณะที่คนอื่นเขามาเที่ยวสนุกกัน" พูดแล้วยิ่งร้องไห้หนัก

    "คิดว่าตอบแทนบุญคุณเขาก็แล้วกันนะ" เทินเช็ดน้ำตาให้ แพนถือโอกาสนั้นซบหน้ากับอกเทินแล้วลอบยิ้มอย่างสมใจ

    ส่วนกับชายใหญ่ แพนใช้เล่ห์กลมารยาขณะวิ่งตามชายใหญ่ในเช้าวันรุ่งขึ้น แล้วทำเป็นหกล้มเท้าแพลง ความมีจิตใจดีของชายใหญ่จึงเข้าไปคลึงนวดเท้าให้อย่างเป็นห่วง แพนถือจุดอ่อนนี้ของชายใหญ่ ทำเป็นเดินไม่ไหวให้ชายใหญ่ กลับไปก่อน ชายใหญ่ไม่อาจทิ้งแพนให้อยู่คนเดียวที่ชายหาดได้จึงอุ้มแพนกลับไป

    เป็นเรื่องรุ่มร้อนขึ้นทันทีเมื่อราศีโวยวายว่าแพนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงให้ชายใหญ่อุ้มมาได้ยังไง แล้วรีบเข้าไปบอกชายใหญ่ให้วางแพนลงเลย แพนทำเป็นชี้แจงว่าตนบอกชายใหญ่แล้วว่าไม่เป็นไรมันไม่เหมาะ แต่ชายใหญ่ไม่ยอม แล้วหันไปพนมมือไหว้ขอบคุณชายใหญ่ พลางทำเป็นเดินโขยกเขยกไป

    เล็กเดินออกมามองตามแพนไปอย่างสงสัย ราศีมองอย่างไม่พอใจ ในขณะที่ชายใหญ่มองตามแพนไปด้วยสายตาอ่อนโยน

    เล็กจับได้ว่าแพนไม่ได้ขาแพลงจริงเพราะพอพ้นสายตาใครๆเธอก็เดินได้เป็นปกติ เลยเข้าไปถามว่าทำอย่างนี้เพื่ออะไรเดี๋ยวยั่วคนนั้นคนนี้ หรือขาดความอบอุ่นถึงได้เรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านเขา

    แพนทั้งพูดกวนประสาทและยั่วยวนเล็ก พอถูกเล็กว่าและพูดดักคอจนเถียงไม่ออกก็จะเดินหนี เล็กถามว่าทำไมไม่เดินกะเผลกต่อล่ะ แพนย้อนถามว่าอยากอุ้มตนหรือพลางมองด้วยสายตายั่วยวน

    "อย่า...ฉันไม่หลงกลเธอเหมือนชายใหญ่หรอก" เล็กชี้หน้าปราม

    "ทำให้ได้อย่างที่พูดก็แล้วกันค่ะ แพนจะคอยดูว่าคนอย่างคุณเล็กจะใจแข็งไปได้สักกี่น้ำ" แล้วทำท่าจะเอื้อมมือไปหาเล็ก ถูกเล็กปัดออกอย่างรังเกียจ แพนถามว่ากลัวใจตัวเองหรือ

    "ฉันรังเกียจเธอต่างหากล่ะแพน ผู้หญิงอย่างเธอเป็นได้แค่ก้อนกรวดเม็ดทราย ฉันคงไม่ตาต่ำมองเห็นเป็นเพชรขึ้นมาได้หรอก ไม่มีทาง" พูดแล้วเล็กเดินไปอย่างไม่แยแส แพนมองอย่างเจ็บใจ

    แต่ที่ทำให้ไม่สบายใจขึ้นมาอย่างรุนแรงคือหญิงออน ที่แอบดูอยู่เงียบๆ

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:41 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์