นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ชายใหญ่ลากแพนกลับเข้ามาทุ่มลงบนเตียงอย่างแรง แพนลุกพรวดขึ้นถูกชายใหญ่โถมคร่อมตรึงไว้จนดิ้นไม่หลุด จึงเสียงอ่อน ขอให้ปล่อยตนไปตามทางของตัวเองเถิด ตนอยากอยู่กับเล็ก

    "แต่เธอก็รู้ว่าเล็กรักอยู่กับหญิงออน เธอยังใช้มารยาสาไถยไปแย่งเขามา เธอทำได้ยังไงแพน...หัวจิตหัวใจของเธอทำด้วยอะไร หญิงออนหวังดีกับเธอ ให้เธอทุกอย่าง แต่เธอกลับตอบแทนความหวังดีของหญิงออนอย่างเลือดเย็น"

    แพนหาว่าชายใหญ่เป็นพี่ชายก็ต้องเข้าข้าง "มัน" อยู่แล้ว  ถูกชายใหญ่ปรามว่าอย่าก้าวร้าวน้องสาวตน  แพนสะอึกขึ้นท้าว่า

    "ทำไมแพนจะก้าวร้าวมันไม่ได้ คุณชายเองก็เถอะ ทำตัวเป็นผู้ดีแล้วก็ฉุดแพนมาล่ะ ผู้ดีเขาทำกันอย่างนี้เหรอ"

    ชายใหญ่สวนไปว่าผู้หญิงอย่างเธอความชั่วมันบดบังความดีในใจเธอไปจนหมดสิ้นแล้ว แพนร้องไห้กระซิกๆบอกให้ด่าตนเถิด ด่าให้หนำใจ ฆ่าให้ตายเลยก็ได้ ตนเองก็ไม่อยากถูกประณามหยามเหยียดจนสิ้นค่าความเป็นคนเหมือนกัน

    ชายใหญ่เห็นแพนเอาแต่คร่ำครวญก็เดินเลี่ยงไปอย่างฮึดฮัด กระแทกประตูปิดประชดดังปัง

    ooooooo

    น่านยังขยันทำคะแนนกับหญิงออนอย่างต่อเนื่อง วันนี้ก็แวะไปที่กระทรวงบอกหญิงออนที่กำลังทำงานว่ามารับไปทานข้าวแล้วก็จะเลยไปส่งที่วัง หญิงออน มองหานายฟื้นไม่เห็นมาถามว่าแล้วนายฟื้นล่ะ น่านบอกว่าตนให้กลับไปก่อนแล้ว หญิงออนทำเป็นบ่นตำหนินายฟื้นว่าเดี๋ยวต้องหักเงินเดือนแล้วตนยังไม่ได้สั่งเลย

    "อย่าโกรธแกเลยครับ นายฟื้นคงเห็นว่าผมสนิทสนมกับคุณหญิงและคุณชายใหญ่ แล้วผมก็...เคยมารับคุณหญิงแล้วหลายครั้ง ก็เลยไว้ใจให้ผมไปส่งคุณหญิง" น่านชี้แจงอย่างผู้ใหญ่

    หญิงออนจึงต้องยอมไปกับน่าน แต่พอหญิงออนก้าวขึ้นรถและน่านปิดประตูเดินอ้อมไปขึ้นนั่งที่คนขับขับออกไป เล็กก็โผล่มายืนมองตามไปอย่างหึงหวง

    แม้จะบอกใครๆว่าสนิทกับน่านจนเหมือนญาติ แต่พอนั่งรถไปตามลำพังสองคน หญิงออนก็ตะขิดตะขวงใจ เอาแต่นั่งมองไปนอกหน้าต่าง ดูสายฝนที่ตกหนัก เบียดตัวเองจนติดประตูรถ

    แล้วหญิงออนก็แปลกใจเมื่ออยู่ๆน่านก็ชะลอและจอดรถ เธอถามว่าจอดทำไม น่านอ้างว่าฝนตกหนักอย่างนี้เกรงจะไม่ปลอดภัย ทำให้หญิงออนยิ่งอึดอัดใจที่ต้องมานั่งกันอยู่ในรถสองคน

    ครู่หนึ่ง น่านมองหน้าแล้วถามหญิงออนว่าเรื่องกับเล็กรู้สึกสบายใจขึ้นหรือยัง หญิงออนตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่าตนกับเล็กเป็นเพื่อนกันมานาน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก็ยังเป็นเพื่อนกันอยู่เสมอ

    "ผมดีใจนะครับที่คุณหญิงทำใจได้ ชีวิตคนเราก็อย่างนี้แหละครับ ไม่มีใครรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อย่างผมเองก็ผิดพลาดล้มเหลวมาแล้วหลายครั้ง แต่ผมก็ไม่ปล่อยให้ความเศร้า ความผิดหวังอยู่กับเรานานเกินไป หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล ถ้าเราลืมเรื่องเก่าๆไม่ได้ ชีวิตก็คงไม่เหลือความหวัง"

    "แต่บางเรื่อง เราไม่จำเป็นต้องลืมก็ได้มังคะ บางทีเก็บไว้ในความทรงจำเหมือนหนังสือเล่มดีๆที่เราเคยประทับใจ วันนึงเราก็อาจจะหยิบขึ้นมาอ่านได้อย่างเพลิดเพลินก็ได้"

    "ผมอยากเป็นหนังสือเล่มใหม่ให้คุณหญิงลองหยิบขึ้นมาอ่านดู" น่านมองหญิงออนด้วยความรัก พลางเอื้อมมือไปจับมือหญิงออนไปกุมไว้

    หญิงออนชะงักหันมองน่านอย่างพยายามระงับความไม่พอใจก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวดว่า

    "กรุณาปล่อยมือหญิงค่ะ ถ้ายังอยากให้หญิงนับถือคุณน่านต่อไป"

    "ผมแค่อยากให้คุณหญิงรู้ความจริงจากใจของผม แต่ถ้าคุณหญิงไม่พอใจผมต้องขอโทษด้วย ถึงแม้คุณหญิงจะยังไม่ตอบรับไมตรีจากผมในตอนนี้ แต่ผมก็อยากให้คุณหญิงรับรู้ไว้ว่ายังมีผมที่รักคุณหญิงอย่างจริงใจ"

    น่านพูดหวานนัยน์ตาเชื่อม ค่อยๆประคองมือหญิงออน จะดอมดม พริบตานั้นหญิงออนสะบัดมือออกแล้วเปิดประตูรถก้าวลงไปทั้งที่ฝนยังตกหนัก

    น่านรีบก้าวตามร้องเรียก เอ่ยขอโทษ อ้อนวอนให้ขึ้นรถอย่าให้ตนรู้สึกผิดมากไปกว่านี้เลย แต่หญิงออนไม่สนใจเดินหนีจากเขาไป น่านสาวเท้าตามไปทันฉุดมือไว้

    เล็กขับรถมาเห็นน่านกำลังฉุดมือหญิงออนพอดี เล็กจอดรถก้าวลงมาด้วยสีหน้าบึ้งตึงสั่งเข้ม

    "ปล่อยหญิงออนเดี๋ยวนี้นะครับคุณน่าน..."

    น่านจำต้องปล่อยมือจากหญิงออน เล็กเดินเข้าไปขวางพร้อมๆกับที่หญิงออนวิ่งมายืนอยู่ข้างเขา เล็กพูดกับน่านอย่างไม่เกรงใจว่าผู้หญิงเขาไม่เต็มใจไปด้วยก็อย่าบังคับใจกันเลย น่านพยายามชี้แจงว่าเล็กกำลังเข้าใจผิด เล็กสวนไปทันทีอย่างรับไม่ได้ว่า

    "ผิดหรือไม่ผิดผมคิดเองได้ แล้วจำไว้ด้วย ผมกับหญิงออนยังรักกันอยู่ ใครก็แยกเราไม่ได้หรอกครับ" พูดแล้วคว้ามือหญิงออน "ไปเถอะหญิง เดี๋ยวเล็กไปส่ง"

    หญิงออนเดินตามเล็กไปขึ้นรถอย่างยินยอมพร้อมใจ เมื่อเล็กขับรถพาหญิงออนไปแล้ว น่านมองตามอย่างผิดหวัง นึกตำหนิตัวเองที่ใจร้อนเกินไป ทำให้หญิงออนต้องรู้สึกไม่ดีกับตนเป็นแน่...

    ooooooo

    พาหญิงออนกลับมาถึงวังสวนทิพย์ เล็กถามว่าจะให้ขึ้นไปส่งข้างบนไหม หญิงออนบอกว่าไม่ต้องเพราะในวังสวนทิพย์มีแต่คนของตนทั้งนั้นคงไม่มีใครมาทำร้ายตนหรอก กระนั้นเล็กก็ยังบอกว่าตนอดเป็นห่วงไม่ได้ ทำให้หญิงออนน้ำตาไหลออกมาด้วยความ รู้สึกที่อดกลั้นต่อไปไม่ไหวแล้ว...ถามเล็กทั้งน้ำตาว่า

    "ถ้าเป็นห่วงหญิง แล้วเล็กทำร้ายน้ำใจหญิงทำไม...

    เสียแรงที่หญิงเชื่อใจไว้ใจเล็กทุกอย่าง แต่หญิงกลับถูกคนที่หญิงรักทำร้ายอย่างเลือดเย็น"

    เล็กลงมายืนดักหน้าหญิงออน เอ่ยด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวหนักแน่นว่า

    "หญิงรออีกหน่อยนะ เล็กต้องจบเรื่องนี้ด้วยมือของเล็กเอง"

    "แต่แพนคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ ถ้าเล็กเห็นแก่หญิง อย่ามายุ่งเกี่ยวกับหญิงอีกเลยค่ะ หญิงไม่อยากเดือดร้อน"

    "ถ้าเรายังรักกันอยู่ ทำไมเราไม่ต่อสู้ไปด้วยกันล่ะครับ"

    "หญิงไม่มีแรงที่จะสู้รบตบมือกับใครหรอกค่ะเล็ก" หญิงออนเดินขึ้นตึก เล็กทำท่าจะตามแต่หญิงออนหันมาปิดประตู มองเล็กอย่างเย็นชา จนเล็กต้องหยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น บอกกับหญิงออนอย่างเด็ดเดี่ยวว่า

    "เล็กจะอยู่ตรงนี้จนกว่าหญิงจะหายโกรธและยอม

    ยกโทษให้เล็ก"

    หญิงออนมองเล็กด้วยสายตาไร้ความรู้สึกก่อนปิดประตูและเดินขึ้นตึกไป เล็กมองตามด้วยความมุ่งมั่นที่จะใช้วิธีนี้เอาชนะใจหญิงออนให้ได้

    จนดึก สะอิ้งเข้ามาบอกหญิงออนที่นั่งแปรงผมอยู่ว่าเล็กยังไม่กลับ หญิงออนตอบเหมือนไม่แยแสว่าช่างปะไรใครใช้ให้มาเฝ้าล่ะ สะอิ้งทำหน้าละห้อยบอกว่าน่าสงสารออก

    "คนที่น่าสงสารคือหญิงนะไม่ใช่เขา" หญิงออนสวนไป แล้วบอกให้สะอิ้งไปนอนเสียตนง่วงแล้ว พูดพลางเดินไปนั่งที่เตียงปิดไฟ แม้ใจจะหวั่นไหวแต่ก็มีทิฐิว่าเมื่อตัดสินใจแล้วก็ต้องทำให้ได้

    ooooooo

    ที่บ้านโภคา ประภานั่งรออยู่หน้าบ้าน เอียดถามว่ารอใคร ประภาบอกว่ารอแพนป่านนี้ยังไม่กลับ โทร.ไปวังสวนทิพย์ทางโน้นบอกว่าชายใหญ่ก็ยังไม่กลับเหมือนกัน เอียดคิดว่าสองคนคงไปด้วยกัน

    ประภาเชื่อว่าถึงแพนจะทำผิดขนาดไหนชายใหญ่คงไม่ใจไม้ไส้ระกำกับแพน เอียดคาดหวังว่าบางทีอาจมีข่าวดีกลับมาก็ได้

    ประภาพูดอย่างมีความหวังว่าถ้าเป็นอย่างนั้นได้ก็ดีเล็กจะได้พ้นทุกข์เสียที เอียดบ่นว่าตั้งแต่เกิดเรื่องเล็กเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จนป่านนี้ก็ยังไม่กลับมาเลย

    ทั้งประภาและเอียดเลยนั่งเป็นทุกข์เป็นห่วงทั้งสามคนที่กำลังมีปัญหากัน

    เป็นเวลาที่ชายใหญ่อยู่ที่บ้านพักตากอากาศ พอรู้จากนายทัดว่าแพนไม่ยอมแตะต้องอาหารเลย ชายใหญ่จึงเข้าไปดู แพนมองชายใหญ่ด้วยดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก ตัดพ้อต่อว่าว่าตนไม่ใช่นักโทษ ไม่มีสิทธิ์มาขังตนไว้อย่างนี้

    ชายใหญ่อ้างว่าเธอยังเป็นเมียตน ดังนั้น ตนจะทำอะไรก็ย่อมได้ ทำให้สาสมกับความเลวของเธอ แพนเดินเข้ามาประจันหน้า ยิ้มเยาะ พูดใส่หน้าว่า

    "ก่อนที่จะด่าว่าแพนเลว คุณชายเคยย้อนดูตัวเองบ้างไหมว่าคุณชายดีแค่ไหน ตลอดเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน แพนได้แต่รอ คืนแล้วคืนเล่าที่แพนต้องนอนหลับคนเดียว ทั้งที่แพนโหยหาอ้อมกอดของคนที่เป็นสามีไม่ต่างไปจากภรรยาทุกคนในโลก นี้...แต่คุณชายไม่นึกถึงหัวใจของแพนเลย..."

    "ก็เลยต้องไปหาความสุขกับคนอื่น!" ชายใหญ่กระชากแขนแพนเข้าไปจ้องหน้าเขม็ง "เฮอะ...ข้ออ้างของผู้หญิงมักมากชัดๆ"

    แพนยื่นหน้าเถียงอย่างท้าทาย ประจานว่าชายใหญ่ไม่มีน้ำยา จืดชืดสิ้นดีไม่เหมือนเล็ก ไม่มีผู้หญิงคนไหนทนอยู่ด้วยได้หรอก

    ชายใหญ่โกรธจัดที่ถูกแพนเย้ยหยันหยามน้ำหน้า กระชากแพนเข้าไปจูบอย่างบ้าดีเดือด ลากไปที่เตียงผลักนอนลงตรงเข้าคร่อมสำแดง "น้ำยา" ของตนท่ามกลางการดิ้นรนและเสียงร้องของแพน

    แพนหมดฤทธิ์ด้วยแรงรักและแรงแค้นของชายใหญ่ ลุกขึ้นชักผ้าห่มคลุมหน้าอก ร้องไห้ขอให้ชายใหญ่ปล่อยตนกลับกรุงเทพฯ เสียเถิด ชายใหญ่บอกว่ามันดึกแล้ว ถูกแพนย้อนถามว่า

    "คุณชายจะรั้งแพนไว้เพื่ออะไร ที่ใช้กำลังรังแกผู้หญิงที่ไม่มีทางสู้ยังไม่หนำใจอีกเหรอคะ"

    "ฉันเสียใจ..." ชายใหญ่ลุกขึ้นหน้าเศร้า ถูกแพนตะโกนด่าว่าที่แท้คุณชายผู้สูงศักดิ์ก็ไม่ต่างกับผู้ชายข้างถนน ชายใหญ่หันมองแพนอย่างรู้สึกผิด ถามว่า "เธออยากให้ฉันรับผิดชอบยังไงก็บอกมาแล้วกันฉันยินดีชดใช้ ถ้ามันจะทำให้เธอเลิกยุ่งเกี่ยวกับเล็ก"

    ชายใหญ่ออกจากห้องกระแทกประตูปิดอย่างแรง แพนไม่รู้จะทำอย่างไรได้แต่ร้องไห้ฟูมฟาย

    ooooooo

    ปรากฏว่า เล็กเฝ้าหญิงออนอยู่ทั้งคืน เช้าขึ้นมาเมื่อหญิงออนแต่งตัวจะไปทำงานจึงพบว่าเล็กนอนหลับอยู่ในรถ เดินเข้าไปดูใจอ่อนเกือบยกมือแตะด้วยความเป็นห่วงแต่นึกได้ก็ชักมือกลับจะ เดินไป

    เล็กลุกพรวดออกจากรถมาดักไว้ถามว่าจะใจร้ายกับตนไปถึงไหน ตนนอนเฝ้าด้วยความรักมาทั้งคืน อยากให้รู้ว่าตนรักหญิงออนเพียงคนเดียว หญิงออนยังคงทำปั้นปึ่ง จนเล็กกุมมือไว้มองหน้านิ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเว้าวอนว่า...

    "หญิงไม่เชื่อไม่เป็นไร อย่างน้อยเล็กก็ได้บอกความจริงใจของเล็กให้หญิงได้รู้เอาไว้  แล้วเล็กก็รู้ด้วยว่า  หญิงยังมีเยื่อใยกับเล็กอยู่เต็มหัวใจ"

    "ขี้ตู่...หญิงไม่..." หญิงออนเขินขึ้นมาจนปกปิดไม่อยู่ เล็กยกมือหญิงออนขึ้นหอมเบาๆออดอ้อนว่าอย่าห้ามใจตัวเองเลย แล้วขอตัวกลับก่อน บอกว่า "แล้วเล็กจะมาหาใหม่"

    หญิงออนค้อนงอนๆมองเล็กขับรถออกไป รู้ใจตัวเองว่าไม่ได้โกรธเล็กอย่างปากพูดแล้ว...

    ooooooo

    เล็กกลับถึงบ้านอย่างอารมณ์ดี เจอทั้งพ่อทั้งแม่ และเอียดกำลังทานอาหารเช้าอยู่ เล็กพูดเสียงเริงร่าว่า

    "ได้กลิ่นอาหารโชยไปถึงปากซอยโน่นแน่ะ พี่เอียดต้องเข้าครัวเองแน่ๆเลย ป้าเอมครับขอข้าวหน่อย เล็กหิวจนไส้กิ่วแล้ว"

    ทุกคนที่โต๊ะมองเล็กอย่างแปลกใจ พอเล็กลงมือกับอาหารราศีถามหยอกว่าไปหิวโหยมาจากไหนล่ะ เล็กยิ้มแฉ่งพูดเป็นนัยกับแม่ว่า

    "ว่าที่ลูกสะใภ้ของคุณแม่น่ะสิครับเขาไม่ยอมให้เล็กทานข้าวด้วยเลย เล็กต้องนอนไส้กิ่วทั้งคืน"

    "เขาปล่อยให้นอนที่บ้านเขาก็บุญแล้วนะ" โภคายิ้มดีใจในหน้า

    "ไม่ใช่บ้านครับคุณพ่อ...หน้าบ้าน" เล็กทำหน้าทะเล้น ทุกคนเลยหัวเราะอย่างอามรณ์ดี

    ooooooo

    เมื่อชายใหญ่ขับรถมาส่งแพนที่หน้าบ้านโภคา ถามอย่างวัดใจว่าแน่ใจนะว่าจะไม่ให้ตนรับผิดชอบสิ่งที่เกิดขึ้น แพนตอบน้ำตาคลอว่าตนจะถือว่าเป็นการชดใช้ความผิดของตนที่ทำกับชายใหญ่ ย้ำว่า

    "ถ้าชายใหญ่ยังเห็นแก่แพนอยู่บ้าง รีบหย่าให้แพนเสีย อย่าทรมานกันไปอีกเลย แล้วก็อย่าคิดว่าทะเบียนสมรสจะขัดขวางแพนไม่ให้ไปยุ่งเกี่ยวกับคุณเล็กได้" แพนก้าวลงจากรถไปอย่างอวดดี

    ชายใหญ่ได้แต่มองตามด้วยความเจ็บปวดกับความรู้สึกของตัวเองที่ยังรักแพนอยู่เต็มหัวใจ...

    แต่พอแพนเดินเข้าบ้าน เจอเล็กแต่งตัวกำลังจะออกไปทำงาน แพนดีใจรีบเข้าไปถามว่าเพิ่งไปทำงานหรือ เล็กตอบห้วนๆว่าใช่ ถามว่าทำไม จะเช้าสายบ่ายเย็นก็เรื่องของตนอย่ามายุ่งดีกว่า แล้วเล็กก็เดินเลี่ยงไป แพนพูดประชดตามหลังไปว่า

    "น่าอิจฉาคุณหญิงนะคะที่ได้หัวใจคุณเล็กจนไม่เหลือช่องว่างให้ใครแทรกเข้าไปได้"

    "ความรัก มันเป็นเรื่องของหัวใจ แล้วหัวใจของฉันก็มอบให้หญิงออนไปจนหมดแล้ว เลิกล้มความพยายามเสียเถอะแพน มันไม่มีประโยชน์กับใคร เธอก็เห็น ทุกคนล้วนเจ็บปวดจากสิ่งที่เธอทำทั้งนั้น แม้แต่เธอก็ไม่มีความสุข เธอจะให้ฉันรับผิดชอบยังไงก็ได้นะ ถ้ามันจะทำให้เธอหยุดเรื่องชั่วๆไว้แค่นี้"

    "ก็ได้ ในเมื่อพูดกันดีๆไม่รู้เรื่อง แพนก็จะใช้วิธีของแพน แล้วอย่าหาว่าแพนใจร้ายก็แล้วกัน" แพนจิกตามองเล็กอย่างจะเอาชนะให้ได้

    "ก็เอาสิ   ถ้าเธอคิดว่าฉันจะยอมให้เธอทำร้ายฉันได้ฝ่ายเดียว ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับหญิงออนเธอต้องรับผิดชอบ" เล็กรู้ทันพูดดักทางไว้ก่อนเดินไป

    ooooooo

    ใกล้วันแต่งงานแล้ว คำนึงพาเอียดไปแจกการ์ดแต่งงานให้กับบรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ คำนึงมีความสุขมากแต่เอียดกลับสีหน้าเรียบเฉยในการแจกการ์ด

    เทินหายหน้าไปนาน วันนี้ไปที่เรือนประภา บอกประภาสที่ทักว่าพักนี้หายไปว่าตนกำลังเร่งอ่านหนังสืออยากจะจบเร็วๆ พ่อกับแม่จะได้หมดห่วง

    ประภาพูดอย่างผู้ใหญ่ที่คิดถึงอดีตว่าเผลอแป๊บเดียวเด็กๆก็โตกันหมดแล้ว ต่างโตเป็นผู้ใหญ่และมีชีวิตแตกต่างกันตามโชคชะตาของตัวเอง

    "ผมเชื่อเรื่องกรรมครับ ใครทำอะไรก็จะได้อย่างนั้น ดูอย่างผมสิครับ ถ้าผมตั้งใจเรียน ไม่หลงมัวเมาอยู่กับความรักฉาบฉวย ป่านนี้คงเรียนจบไปแล้ว"

    "จริงสินะ ที่สุดแล้ว กรรมมันก็อยู่ที่การกระทำของเรานั่นเอง เราต่างหากที่เป็นคนกำหนดชีวิตของเรา เฮ้อ...ห่วงก็แต่แพนมัน ถ้ามันรู้จักหยุด รู้จักพอ ชีวิตมันคงไม่ทุรนทุรายอย่างนี้"

    เทินบอกว่าแพนโชคดีในเรื่องงาน ประภาเล่าว่าเห็นแพนบอกว่ารับหนังเรื่องใหม่แล้ว ถ้ารู้จักเก็บเงินเก็บทองมุมานะสร้างเนื้อสร้างตัวเหมือนคนอื่นคงสบายไปแล้ว พูดแล้วมองเทินอย่างพินิจเป็นนัยๆ

    เทินถามว่าเอียดไม่อยู่หรือ   ประภาบอกว่าไปดูชุดเจ้าสาว อดบ่นไม่ได้ว่านั่นก็ยิ่งใกล้วันแต่งงานก็ยิ่งแย่เหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ ตัดสินใจด้วยอารมณ์ชั่ววูบแท้ๆ

    ประภามองหน้าเทินอย่างดูท่าที แม้เทินจะรู้แต่ก็นิ่งไปอย่างเจียมตัว

    ขณะเทินเดินกลับไปนั่นเอง เจอเอียดกับคำนึงกลับจากข้างนอกพอดี คำนึงทักทายเทินอย่างผู้เหนือกว่า ทั้งยังแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของเอียดให้เทินบาดตาบาดใจด้วย บอกเทินว่าตนใกล้จะแต่งงานแล้วอย่าลืมไปร่วมงานด้วย ถ้าเทินไปเอียดที่เป็นเพื่อนเก่าคงจะดีใจ

    "ผมขอแสดงความยินดีล่วงหน้าด้วยนะครับคุณเอียด ขอให้คุณเอียดมีความสุขกับการแต่งงาน" แล้วฝากคำนึง "ดูแลคุณเอียดให้ดีๆนะครับ" เทินบอกคำนึงแล้วเดินเลี่ยงไป เอียดน้ำตาคลอถามตามหลังว่าเทินพูดเหมือนกับเราจะไม่ได้เจอกันอีก เทินหันมาตอบว่า "ผมอาจจะไปจากกรุงเทพฯ เร็วๆนี้ครับ"

    เทินหันหลังเดินไปแล้ว เอียดมองตามเทินไปหัวใจแทบสลาย คำนึงมองเอียดอีกต่อหนึ่งด้วยสายตาและสีหน้าที่ไม่ชอบใจ

    ooooooo

    เมื่อไม่อาจเอาชนะเล็กได้ แพนไปหาหญิงออน ถึงที่ทำงาน โดยแสงโสมยังอยู่ในที่ทำงานด้วย แพนทำท่าขัดข้องที่แสงโสมอยู่แต่เมื่อหญิงออนบอกว่าแสงโสมรู้เรื่องของตนได้ ทุกเรื่อง แพนจึงเปิดฉากทวงสัญญาที่หญิงออนบอกว่าจะเลิกยุ่งเกี่ยวกับเล็ก แล้วทำไมถึงกลืนน้ำลายตัวเอง

    แม้หญิงออนจะพยายามชี้แจงว่าตนไม่ได้ยุ่งเกี่ยวกับเล็กนับแต่เกิดเรื่อง ส่วนเล็กจะทำอะไรนั้นตนไม่อาจห้ามได้เพราะชีวิตของเขา แพนโกรธที่ไล่ต้อนหญิงออนไม่ได้ เข้ากระชากแขนหญิงออน  พูดใส่หน้า

    "แพนขอเตือนคุณหญิงเป็นครั้งสุดท้าย เลิกยุ่งกับคุณเล็กซะ คุณหญิงเองก็มีชาติตระกูล หน้าตาก็ดี มีผู้ชายมาเข้าคิวให้เลือกเยอะแยะ ยกคุณเล็กให้แพนเถอะค่ะ"

    "ถ้าเขาจะยอมเป็นของเธอ ฉันหรือใครก็คงฉุดรั้งเขาไว้ไม่ได้ มันอยู่ที่เธอต่างหากล่ะแพน เธอทำให้เขารักได้หรือเปล่า" หญิงออนดึงมือตัวเองกลับแล้วเดินเลี่ยงไปกับแสงโสม

    แพนแค้นใจนักที่ทั้งด่าทั้งขู่ทั้งหว่านล้อมแล้ว

    หญิงออนก็ยังไม่แยแส

    คืนนี้แพนจึงไปนั่งดื่มที่ไนต์คลับ เจอเชนตัวประกอบวายร้ายเข้า เชนเข้ามาแหยม พอแพนจำได้ เชนก็ติงๆว่านางเอกอย่างแพนไม่น่ามาเที่ยวสถานที่แบบนี้

    ด้วยลีลาประจำตัวของแพนที่ชอบอ่อยไปทั่ว ยิ่งเวลาเมาก็ยิ่งอาการหนัก จนเชนเห็นช่องทางอาสาจะขับรถไปส่ง แสดงความหวังดีว่าเธอเมาเกรงจะได้รับอันตราย

    ขณะเดินออกจากไนต์คลับด้วยกันนั้น แพนยั่วยวนเชนกระทั่งโอบคอเขา เชนอดใจไม่ได้ก้มลงจะจูบ ทันใดนั้นมีแสงแฟลชจากกล้องสว่างวาบขึ้น ทั้งแพนและเชนต่างตกใจ เชนเอาตัวบังแพนไว้ถามตากล้องว่าทำอะไร ตากล้องที่เป็นนักข่าวพูดอย่างสะใจที่ได้ภาพเด็ด

    "ทำข่าวสิครับ ข่าวใหญ่ซะด้วย"

    ooooooo

    เพียงวันรุ่งขึ้น ภาพแพนโอบคอเชนก็ตีพิมพ์หราในหน้าหนังสือพิมพ์ โภคา ราศี และประภาโกรธมากเรียกแพนมาตำหนิ แต่แพนที่เจ้าเล่ห์แสนกลจนจับไม่ติดอยู่แล้ว ตีหน้าเศร้าบอกว่านั่นตนกำลังซ้อมบทหนังที่จะถ่ายพรุ่งนี้อยู่ แต่ถูกหนังสือพิมพ์มาเจอเข้า ตนพยายามแล้วแต่ไม่มีใครฟัง

    แต่เพราะทุกคนรู้นิสัยแพนอยู่แล้ว ไม่มีใครเชื่อ กระทั่งโภคาซึ่งปกติจะเงียบๆ แต่วันนี้ถึงกับประกาศให้เวลาแพน 1 เดือนเพื่อหาที่อยู่ใหม่ และนับแต่วันนี้เธอก็ไม่ใช่คนของบ้านนี้อีกต่อไป เธอจะได้เป็นอิสระ จะไปทำระยำตำบอนที่ไหนก็ตามใจ

    แพนตกใจแทบสิ้นสติโผเข้ากราบแทบเท้าโภคาขอความเมตตา ตนยอมรับผิดจะให้ตนทำอะไรก็ยอมทั้งนั้นขออย่างเดียวอย่าผลักไสไล่ส่งตนไปไหน โภคาเมินไปทางอื่น แพนก็หันไปอ้อนวอนประภากระทั่งให้สัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องเสื่อมเสียมาถึงท่านอีก

    "มันสายไปแล้วล่ะแพน เธอทำตัวเธอเอง ฉันหรือใครก็ช่วยเธอไม่ได้หรอก" ประภาเช็ดน้ำตาทั้งโกรธทั้งอัดอั้นใจ แล้วลุกออกไป โภคากับราศีลุกตาม ทิ้งแพนให้นั่งร้องไห้อยู่คนเดียว

    ooooooo

    พอชายใหญ่เห็นภาพในหนังสือพิมพ์ก็อารมณ์ พลุ่งพล่านป้ายสีลงบนผืนผ้าใบจนเลอะเทอะไปหมดหญิงออนเข้ามาทักพี่ชายด้วยความเป็นห่วงและเข้าใจความรู้สึก ชายใหญ่ยอมรับว่าตนไม่อยากให้แพนเตลิดไปมากกว่านี้

    "แพนเขาคงอยากเลือกทางเดินชีวิตของเขาเอง เราอาจจะตักเตือนเขาด้วยความหวังดี แต่เขาจะคิดหรือทำอะไรมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา ชีวิตเป็นของเขานะคะ"

    ชายใหญ่หันมาถามน้องสาวว่าทำใจได้หรือ ถ้าตนหย่ากับแพนแล้ววันหนึ่งแพนอาจจะเริ่มต้นใหม่กับเล็ก หญิงออน ตอบอย่างมั่นใจว่าตนเชื่อมั่นในความถูกต้อง แม้ว่ามันอาจจะทำให้หัวใจของตนเจ็บปวดบ้าง แต่วันหนึ่งความเจ็บปวดนั้นก็จะค่อยๆเลือนหายไป แล้วขอร้องชายใหญ่ว่า

    "พี่ชายปล่อยแพนเขาไปเถอะค่ะ อย่าให้ทะเบียนสมรสใบเดียวมาทำให้ชีวิตของพี่ชายจมอยู่กับความทุกข์ต่อไปอีกเลย"

    แม้ชายใหญ่จะเจ็บปวด แต่ก็ตัดสินใจที่จะจัดการขั้นเด็ดขาดเสียที ดังนั้น วันต่อมาจึงไปที่เรือนประภาบอกประภา ว่าตนพร้อมจะหย่าให้แพนแล้ว ประภาโล่งใจเรื่องจะได้จบเสียที

    "ครับคุณน้า ถ้าหย่าให้เขาเสร็จเรียบร้อยชายคงจะไปเที่ยวเมืองนอกสักพัก"

    แพนในชุดสวยเดินกรีดกรายเข้ามาพูดเย้ยๆว่า ตนยอมหย่าให้แต่ต้องเรียกร้องค่าเสียหายหนึ่งล้านบาท ชายใหญ่ถึงกับตกตะลึงกับค่าตัวที่สูงลิ่วนั้น ประภาอ้าปากค้างอย่างรับไม่ได้

    "ถ้าคุณชายไม่จ่ายแพนก็จะฟ้องหย่า เอาให้มันฉาวโฉ่

    ไปทั้งเมืองเลย ลองไปคิดดูนะคะคุณชาย ตัดสินใจได้เมื่อไหร่ แพนพร้อมเสมอ" พูดแล้วเดินเชิดแอ่นออกไป

    ชายใหญ่นิ่งอึ้งอย่างคาดไม่ถึงว่าแพนจะเล่นไม้นี้

    ooooooo

    เมื่อถูกแพนเรียกร้องค่าตัวถึงหนึ่งล้านบาท ชายใหญ่ไปปรึกษาเล็กที่สำนักงานทนายความ เล็กบอกว่าอย่ายอม ตนจะเป็นทนายความให้เอง อย่างแพนได้แค่หมื่นสองหมื่นก็น่าจะพอแล้วบ่นว่าเกลียดจริงๆคนเห็นแก่ได้

    ชายใหญ่สะดุดหูมองหน้าเล็กถามว่า เกลียดเขาจริงๆหรือ เล็กถือโอกาสนี้ชี้แจงอีกครั้งว่าตนไม่เคยคิดอะไรกับแพนเลย และโดยความจริงคนเมาขนาดนั้นจะทำอะไรได้ ชายใหญ่

    เป็นผู้ชายด้วยกันก็น่าจะรู้ดี   ที่ไม่หักหน้าเขาก็เพราะตน

    เป็นลูกผู้ชาย แต่เมื่อเขาทำกับพวกเราถึงขนาดนี้ตนก็ไม่ยอมเหมือนกัน

    ขณะนั้นเอง เทินเดินเข้ามาหน้าซึมๆ ชายใหญ่ถามว่าเทินจะไปฝึกงานที่เชียงใหม่หรือ ทำไมไปเสียไกล เทินหน้าสลดนิดหนึ่ง บอกว่าจะไปดูลู่ทางทางโน้นด้วย เผื่อมีโอกาสอาจจะทำงานที่โน่นเลย

    "ไม่ห่วงคนทางนี้เหรอ" ชายใหญ่ถามตั้งใจหมายถึงแพน เทินฝืนยิ้มบอกว่าตนไม่มีใครต้องห่วงแล้ว ส่วนเล็กรู้เรื่องเทินกับเอียดแต่เพราะเอียดเป็นพี่สาวตัวเองจึงไม่อยากพูดอะไร

    ท่าทีมีอะไรในสายตาของเทินกับเล็ก ทำให้ชายใหญ่ที่ไม่รู้เรื่องของเอียดกับเทินมองอย่างสงสัยว่าสองคนนี้มีลับลม คมในอะไรกัน

    เมื่อเทินกลับถึงบ้านเช่าก็ยิ่งเศร้าใจ หนึ่งรัก และสงสารเอียด แต่อีกใจก็ไม่กล้าพอที่จะอาจเอื้อมด้วยเจียมในฐานะของตัวเอง

    ส่วนเอียดยิ่งใกล้วันแต่งงานก็ยิ่งซึม  วันนี้ก็ไปลองชุดเจ้าสาวกับคำนึงด้วยสีหน้าเศร้าหมองราวกับลองชุดไว้ทุกข์ก็ไม่ปาน

    ooooooo

    ที่หัสดินทร์ภาพยนตร์ เมื่อทำนุ น่าน และหทัย เห็นภาพแพนโอบคอเชนในหน้าหนังสือพิมพ์แล้วต่างโกรธ ผิดหวังที่นางเอกของพวกตนทำตัวเหมือนดาวยั่ว ทำนุถึงกับบ่นว่าต่อไปเราจะวางตัวให้เล่นเป็นนางเอกที่แสนดีได้ยังไงในเมื่อภาพออกมาอย่างนี้

    "พลิกบทบาทไปเลยครับ เล่นบทดีไม่ได้ก็ให้เล่นร้ายไปเลย ดีเสียอีกได้พลิกภาพนางเอกหนังไทย" หทัยเสนอ

    ในที่สุดทั้งสามมีความเห็นตรงกันว่า ต้องวางตัวให้ แพนเล่นบทโลมตาในหนังเรื่องใหม่ แล้วค่อยหานางเอกใหม่มาเล่นแทนแพน

    "ไม่ได้นะคะแพนเป็นนางเอก อยู่ดีๆจะให้ไปเล่นเป็นนางร้าย แพนไม่ยอม" แพนเดินเข้ามาได้ยินพอดีโวยวายขึ้น เมื่อน่านชี้แจงว่าตนวางตัวตามความเหมาะสม แพนย้อนถามว่า "เพราะแพนเป็นข่าวเหรอคะ นั่นแสดงว่าคุณน่านก็คิดเหมือนคนอื่นๆ คุณน่านน่าจะทราบดีกว่าใครนะคะ คนอย่างแพนคงไม่คว้าดาวร้ายมาควงให้เสียเกียรติหรอก"

    "ผมไม่สนหรอกว่าเรื่องจริงมันเป็นยังไง แต่ผมเป็นผู้กำกับต้องรับผิดชอบหนังทั้งเรื่อง ผมคงไม่เสี่ยงเอาคุณมาเล่นบทนางเอกที่แสนดีหรอก" น่านพูดอย่างไม่แยแส ทำเอาแพนพูดไม่ออก

    แพนกลับจากหัสดินทร์ภาพยนตร์มาถึงบ้านเจอเล็กยืนรออยู่ ลอยหน้าเข้าไปโมเมแหลว่า มาดักถามความจริงจากตนหรือ หึงแล้วใช่ไหม เลยถูกเล็กพูดราวกับเห็นแพนเป็นขยะว่าจะไปควงใครอีกกี่คนก็เรื่องของเธอ ดีเสียอีกตนจะได้หมดเวรหมดกรรมเสียทีถ้ามีผู้ชายหน้ามืดมาคว้าเธอไปเสียได้

    แพนโกรธที่ถูกเล็กดูถูก ขู่ว่าถ้าตนบ้าเลือดขึ้นมาก็ทำได้ทุกอย่างเหมือนกัน พอเล็กถามว่าจะทำอะไร แพนขู่ ราวกับมีไม้ตายว่า ตนเป็นนางเอกใครๆก็รู้ถ้าตนบอกนักข่าวว่าเล็กเป็นสามี เล็กก็คงอยู่ไม่เป็นสุขแน่

    "ฉันเป็นผู้ชาย ถึงจะเสียหายไปบ้างก็คงไม่เท่าไหร่ หรอก แต่ผู้หญิงที่ยังไม่ได้หย่าขาดจากสามีอย่างเธอ คงถูกตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงมากชู้หลายผัว!" เจอไม้เด็ดกว่าของเล็กเข้าแบบนี้แพนก็ได้แต่กระทืบเท้าเร่าๆด้วยความแค้นใจ

    เห็นแพนจนแต้ม เล็กสำทับว่าให้หย่ากับชายใหญ่เสียไม่มีประโยชน์ที่จะยื้อไว้เรียกค่าตัวสูงๆเพราะว่า "ถึงชายใหญ่จะเคยรักเธอมากแค่ไหน แต่เขาคงไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นผู้ชายหน้าโง่หรอก"

    "ถ้าคุณเล็กสัญญาว่าจะรับผิดชอบชีวิตแพน บาทเดียวแพนก็ไม่เอาจากคุณชาย ว่าไงคะ"

    "ไม่มีทาง! คนอย่างเธอไม่มีค่าพอที่ฉันจะยอมเอาชีวิตทั้งชีวิตไปแลกด้วยหรอก คนที่ฉันรักและคิดจะแต่งงานด้วยมีแต่หญิงออนเท่านั้น...จำไว้" พูดใส่หน้าแล้วเล็กเดินเลี่ยงไปเลย ทิ้งแพนให้ยืนแค้นแทบกระอักเลือดอยู่ตรงนั้น

    ooooooo

    แพนเล่นแผนสกปรกด้วยการเอากระดาษพิมพ์ ข้อความสนเท่ห์หลายแผ่นไปติดไว้ที่บอร์ดในที่ทำงานของหญิงออน มีแผ่นหนึ่งพิมพ์ตัวโตเจาะจงสาดโคลนว่า "ม.ร.ว.เนตรนภิสแย่งผัวชาวบ้าน"

    เจ้าหน้าที่ที่ผ่านไปมาต่างพากันมาอ่านและวิพากษ์ วิจารณ์กัน แสงโสมมาเจอรีบไปบอกหญิงออนพามาอ่าน แต่พออ่านแล้ว หญิงออนที่ทำใจวางเฉยได้แล้วบอกแสงโสมว่า

    "เราห้ามปากคนไม่ได้หรอกจ้ะแสง แต่ความเป็นจริงเป็นอย่างไรเราย่อมรู้อยู่แก่ใจ แล้วหญิงก็เชื่อว่า คนที่มีวิจารณญาณคงไม่คิดว่าหญิงไปแย่งสามีใครเพียงแค่ได้อ่านข้อความพวกนี้"

    หญิงออนเดินไปจากตรงนั้นอย่างไม่หวั่นไหว แสงโสมเสียอีกที่ร้อนใจแทน...แพนแอบดูอยู่มุมหนึ่ง มองตามหญิงออนไปยิ้มเยาะอย่างสะใจ

    เล็กรู้ข่าวรีบมาที่กระทรวงตามไปเจอหญิงออนนั่งซึมอยู่ เล็กเข้าไปหา ถูกหญิงออนขอร้องให้เลิกยุ่งกับตนเสียที ที่ต้องเดือดร้อนอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะเล็กเป็นต้นเหตุ

    "คนที่เป็นต้นเหตุคือแพนต่างหาก" เล็กแย้ง ปลอบใจว่า "หญิงไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ เล็กจะไม่ยอมให้เขามาวุ่นวายกับหญิงอีก"

    "เล็กจะหยุดเขาได้ยังไง" หญิงออนถาม เล็กบอกว่าด้วยชีวิตของตน หญิงออนขอร้องว่า "อย่าให้ถึงกับต้องแลกด้วยชีวิตของใครเลยค่ะ"

    "ขอให้หญิงเชื่อมั่นในตัวเล็กเท่านั้น เราจะฟันฝ่าอุปสรรค ไปด้วยกันนะครับ" เล็กดึงตัวหญิงออนเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน ปกป้อง หญิงออนซบหน้ากับอกเล็ก ร้องไห้อย่างสุดกลั้น...

    แต่พอเล็กกลับไปที่บ้านเจอแพนนั่งจิบน้ำชาอ่านข่าวดาราอยู่อย่างสบายอก สบายใจ ก็เข้าไปต่อว่าการกระทำของเธอ แทนที่แพนจะสำนึกกลับท้าว่าตนจะทำยิ่งกว่านี้ถ้าเล็กไม่เลิกยุ่งเกี่ยวกับ หญิงออน

    "คิดเหรอว่าฉันจะปล่อยให้เธอลอยนวลอยู่ได้...ฉันขอบอกเธอเป็นครั้งสุดท้าย เลิกยุ่งกับหญิงออนซะ ถ้าเธอทำให้หญิงออนเดือดร้อนอีกละก็...อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน"

    เล็กจ้องหน้าแพนอย่างจริงจัง แพนเชิดหน้าจ้องตอบอย่างท้าทาย จนกระทั่งเล็กหันหลังเดินผละไป แพนจึงหันมองไปอีกทางเจอเทินยืนมองอยู่อย่างเจ็บช้ำใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 09:15 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์