นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    วันต่อมา น่านไปที่วังสวนทิพย์   บอกชายใหญ่ขณะนั่งอยู่กับหญิงออน ขออนุญาตพาหญิงออนไปเที่ยวน้ำตกนางรอง ชายใหญ่ไม่ขัดข้องเพราะรู้จักกับน่านมานานและสนิทจนเหมือนญาติกันแล้ว

    "ขอบคุณมากครับที่ไว้ใจ ผมจะดูแลคุณหญิงอย่างดีที่สุดเลยครับ คุณชายไม่ต้องเป็นห่วง...ผมจะพาคุณหญิงกลับมาส่งก่อนค่ำแน่นอนครับ"

    ชายใหญ่ยิ้มยินดีบอกน้องสาวว่าออกไปเปิดหูเปิดตาบ้างก็ดีจะได้สบายใจขึ้น

    "ค่ะพี่ชาย เดี๋ยวหญิงขออนุญาตชวนแสงโสมไปด้วยนะคะ ไปกันหลายๆคนสนุกดีออก"

    หญิงออนขอชวนเพื่อนไปด้วย น่านยิ้มอย่างชื่นชมที่หญิงออนหลีกเลี่ยงที่จะไปกับตนตามลำพัง

    แต่พอชวนแสงโสมปรากฏว่าเธอกำลังจะไปเยี่ยมญาติที่เชียงใหม่ น่านเสนออย่างให้เกียรติหญิงออนว่าถ้าคุณหญิงไม่สบายใจ เราไปทานข้าวกันแถวนี้แล้วค่อยกลับก็ได้

    "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หญิงไม่อยากจะให้คุณน่านเสีย ความตั้งใจ"

    น่านมองหญิงออนพูดอย่างห่วงใยอบอุ่นว่า เห็นพักนี้คุณหญิงไม่ค่อยสบายใจ ตนเป็นห่วงจึงชวนไปเที่ยวจิตใจจะได้ ไม่ห่อเหี่ยว คำพูดที่ห่วงใยอบอุ่นและสายตาที่คมกล้าของน่าน ทำให้หญิงออนต้องหลบสายตาเขายิ้มเก้อๆ พอดีเห็นเทินเดินมาเลยได้ทักแก้เกี้ยว ถามว่าเทินมาตั้งแต่เมื่อไร

    เทินบอกว่ามาสักครู่แล้ว เห็นคุณหญิงมีแขกเลยไม่ได้เข้ามา พลางหันไปยกมือไหว้น่าน

    "เป็นไงเทิน พักนี้ไม่ได้แวะไปหากันเลยนะ" น่านทักทายอย่างคนกันเอง

    เทินบอกว่าตนกลับไปเรียนต่อ ตั้งใจจะให้จบปีนี้เพราะเพื่อนรุ่นเดียวกันจบออกมาทำงานกันหมดแล้ว หญิงออนพูดอย่างถนอมน้ำใจเทินว่าเสียดายตนกำลังจะออกไปเที่ยวกับน่านพอดี บอกเทินว่าพี่ชายอยู่ที่สตูดิโอ เทินรับคำมองหญิงออน อย่างไม่สบายใจแทนเล็กที่เห็นน่านเข้ามาใกล้ชิดหญิงออน

    ooooooo

    เทินไปหาชายใหญ่ที่สตูดิโอ เห็นภาพวาดตั้งไว้หลายภาพ เอ่ยอย่างเป็นห่วงว่าคุณชายอย่าคร่ำเคร่งกับงานมากนัก

    "ไม่เป็นไรหรอก หมอบอกว่าฉันหายป่วยแล้ว ขอบใจมากที่เป็นห่วง เดือนหน้าฉันตั้งใจจะจัดแสดงภาพวาดของฉัน ไปร่วมงานด้วยนะ"

    เทินบอกว่าตนคงไปไม่ได้เพราะจะไปฝึกงานที่เชียงใหม่ ชายใหญ่บ่นว่าไปเสียไกล นี่ถ้าหญิงออนรู้เข้าคงโวยวายน่าดู เทินฟังแล้วได้แต่ฝืนยิ้ม เพราะใจยังกังวลเรื่องหญิงออนกับน่าน

    ทนกังวลใจไม่ได้ เทินไปหาเล็กที่บ้านโภคาเล่าเรื่องหญิงออนไปเที่ยวน้ำตกนางรองกับน่าน เล็กฮึดฮัดไม่พอใจขึ้นมาทันที บ่นว่าคิดยังไงถึงได้ยอมไปกับผู้ชายอื่นสองต่อสอง เมื่อเทินบอกว่ามาทีแรกหญิงออนจะชวนแสงโสมไปด้วย แต่แสงโสมไปไม่ได้

    "ก็ปฏิเสธเขาไปสิ ทำไมต้องไปกับเขาด้วย คุณน่านก็เหมือนกัน   รู้ทั้งรู้ว่าคุณหญิงกับเล็กกำลังมีปัญหากันอยู่ กลับเข้ามาตีสนิท คนอย่างนี้ใช้ไม่ได้" เล็กโพล่งออกมาอย่างหงุดหงิด

    เทินพูดให้เล็กใจเย็นลงว่า จะว่าไปตอนนี้เล็กกับหญิงออน ก็ห่างกันไปแล้ว และหญิงออนก็เป็นผู้ใหญ่ดูแลตัวเองได้แล้วด้วย

    "ไม่รู้ล่ะ เล็กจะตามไปขัดขวาง หญิงออนเป็นคนรักของเล็กนะเทิน   ยังไงเล็กก็ไม่ยอมให้คนอื่นเข้ามาฉวยโอกาส

    ถ้าเกิดเขาคิดจะทำอะไรไม่ดีกับหญิงออนล่ะ" เล็กโวยวายแล้วเดินออกไปอย่างร้อนใจ ท่ามกลางความกังวลใจของเทิน สุดท้ายก็เดินตามเล็กไป

    ออกมาเจอเอียด พอเอียดรู้ว่าเล็กจะตามไปดูหญิงออน กับน่านที่น้ำตกนางรองก็เป็นห่วง เทินชวนรีบตามไปช่วยกันดีกว่า เล็กยิ่งใจร้อนอยู่ด้วย ดังนั้น พอเล็กขึ้นนั่งที่คนขับ เทินก้าวตามไปนั่งคู่ ส่วนเอียดรีบขึ้นนั่งที่เบาะหลัง

    แพนเดินออกมามองตามรถไปอย่างไม่พอใจ

    ooooooo

    ตามไปจนถึงน้ำตกนางรอง เทินรีบลงจากรถมาเปิดประตูให้เอียด  เอียดก้าวลงจากรถเดินผ่านไปไม่มองเทิน ทำเอาเทินหน้าเจื่อน ส่วนเล็กเดินไปยืนมองหาหญิงออนกับน่าน  เทินเห็นหญิงออนกับน่านเดินอยู่ด้วยกันอย่างสนิทสนม ส่วนหญิงออนพอเห็นเล็กก็เดินนำน่านเข้ามาหา แต่ไพล่ทักเอียดว่ามาได้ยังไง

    "ตาเล็กกับเทินสิจ๊ะ นึกจะมาก็มา พี่เลยพลอยต้องติดรถมาด้วย" เอียดค้อนใส่เล็ก

    หญิงออนหันไปทางเล็กยิ้มให้นิดๆ ส่วนน่านทักทายทุกคนถามว่าเพิ่งมาถึงกันหรือ ชวนเล็กไปเล่นน้ำกันไหม เล็กตอบห้วนๆว่ากำลังจะไป แล้วเดินเลี่ยงไปท่าทางขวางๆแบบเด็กเกเร เทินตามไปพูดเบาๆว่า

    "คุณเล็กทำอย่างนี้ คุณหญิงจะน้อยใจเอานะครับ"

    "ก็ช่างปะไร เขาจะมาอินังขังขอบอะไรกับคนอย่างเรา ไม่เห็นเหรอ เขามีคู่รักใหม่ หน้าตาออกจะเบิกบาน"

    "คุณเล็กอย่าโมโหโทโสเลยครับ บางทีมันอาจจะไม่ใช่อย่างที่คุณเล็กคิดก็ได้" เทินติง แต่เล็กทำท่าฮึดฮัดเดินไปอย่างหงุดหงิดจนหญิงออนที่ยืนดูอยู่มองตามไปอย่าง กังวลใจ น่านสังเกตอยู่แล้ว เขาเห็นสายตาหญิงออนแล้วก็รู้ว่าเธอยังอาวรณ์เล็กอยู่ ก็อดเศร้าใจไม่ได้

    ooooooo

    เทินเห็นเล็กอารมณ์ไม่ดี บอกเอียดให้ช่วยตามไปดูเล็กหน่อยเพราะเมื่อกี้เห็นภาพบาดใจเล็กยังไงชอบกล เอียดหางตามองเทินแวบหนึ่งแล้วเดินนำไป เทินก็ยังตามไปด้วย

    เดินไปเจอก้อนหินใหญ่เอียดจะข้ามไปก็ลังเล เทินพยายามเข้ามาคอยระวังให้ส่งมือให้จับ  เอียดไม่จับบอกว่าตนข้ามได้ แต่พอกระโดดปรากฏว่าพลาดลื่นไถลลงน้ำ เทินพุ่งเข้าช่วยจับเลยตกน้ำไปด้วยกันแต่ดีที่เทินเอาร่างตัวเองรับร่าง เอียดไว้ไม่ให้กระทบก้อนหิน ร่างแนบร่างอยู่ในน้ำ ต่างมองหน้ากันเก้อ เอียดรีบขยับตัวออกห่าง ขอโทษเทินที่ตัวเองอวดเก่งไปหน่อยจนขาเกือบแพลง

    เทินถามว่าเจ็บไหม พอเอียดบอกว่าไม่เจ็บ เทินจึงตัดสินใจถามว่า

    "คุณเอียดครับ...ผมมีอะไรจะถามบางอย่างเกี่ยวกับความสุขของคุณเอียด..."

    "ความสุขของฉัน อย่าเอาใจใส่เลยค่ะ ไม่มีความหมายอะไรหรอก สุขหรือทุกข์ ไม่ใช่เรื่องใหญ่โต ไม่ควรที่ใครจะใส่ใจ" เอียดประชดไปอย่างน้อยใจ

    "ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะครับ ทุกข์สุขของคุณเอียดเป็นเรื่องใหญ่สำหรับทุกคน รวมทั้งผมด้วย ถ้าคุณเอียดไม่มีความสุข ผมหมายถึงความสุขที่แท้จริงนะครับ ไม่ใช่ความสุขฉาบหน้าตามมารยาทสังคม  ผมก็ดีใจ  แต่ถ้าคุณเอียดมีทุกข์  ผมจะเสียดายที่สุด"

    "แต่ทุกสิ่งขึ้นอยู่กับโชคชะตา ถ้าฉันมีเวรมีกรรมอยู่ ฉันก็ย่อมหนีมันไม่พ้น"

    เทินหน้าตึงขึ้นมา อารมณ์หึงที่ซ่อนเร้นอยู่ก่อตัวขึ้นในใจ พูดประชดแกมช้ำใจว่า

    "คุณคงคิดละสิว่า คุณคำนึงจะยกย่องเชิดชู ทะนุถนอมคุณเป็นอย่างดี อ้อ...อาจจะจริง...ก็เขาเป็นผู้มั่งคั่ง มีทรัพย์สมบัตินับแสนนับล้านนี่นะ ผมก็แค่ลูกชาวไร่ชาวนา ไม่มีอะไรที่จะเทียบกับเขาได้"

    "ใช่...เทินเข้าใจถูกแล้ว" เอียดเสียงสะท้าน

    "ขอบคุณที่บอกให้ผมรู้ความจริงจากใจของคุณ ขอโทษนะครับ ที่ผมละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว  ผมไปตามหาคุณเล็กก่อนนะครับ" เทินเลี่ยงไปด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ส่วนเอียดมองตามไปอย่างเจ็บปวด

    ooooooo

    หญิงออนนั่งอยู่กับน่านตรงลานกว้างข้างน้ำตก เทินเดินนำเอียดเข้ามา น่านถามว่าแล้วเล็กไปไหน เทินบอกว่าตนกับเอียดกำลังเดินหาอยู่ยังไม่เจอ

    หญิงออนแววตาหวั่นวิตกขึ้นมา พอดีฝนทำท่าจะตกเอียดบ่นว่าเป็นห่วงเล็กเพราะถ้าฝนตกน้ำป่าไหลมาจะอันตราย เทินเสนอให้รีบไปตามหาเล็กกันต่อดีกว่า น่านหันมองหญิงออนปลอบใจว่า

    "คุณหญิงไม่ต้องห่วงนะครับ ผมจะพาคุณเล็กมาส่งให้ได้ คุณเล็กคงไปไหนไม่ไกลหรอกครับ" น่านพูดอย่างจริงใจ แล้วทั้งสามคนก็แยกย้ายกันออกตามหาเล็ก

    หญิงออนเองก็เป็นห่วงเล็กขึ้นมาไม่น้อยเช่นกัน

    เอียด เทิน และน่าน แยกย้ายกันเดินตะโกนเรียกเล็กไปตามป่าริมน้ำตก

    เล็กยืนอยู่ที่มุมหนึ่งได้ยินเสียงน่านตะโกนเรียก เล็กหันมองตาขวางแล้วเดินย้อนกลับมาเป็นเวลาที่หญิงออนกำลังเดินมาตามโขดหิน เล็กเห็นข้างหลังมองจนแน่ใจว่าไม่มีใครตาม

    หญิงออนมา เลยแกล้งดีดหินก้อนเล็กๆตกน้ำตรงหน้าหญิงออน

    หญิงออนมองอย่างแปลกใจแล้วหันเดินกลับ เล็กแอบอยู่แถวนั้น พอหญิงออนเดินผ่านมาก็ดึงเข้าไปกอดอย่างเร็ว ยื่นหน้าเข้ามาไซ้พูดอย่างมันเขี้ยว

    "ขอจูบหน่อยเถอะ ที่รัก ก่อนจะตกไปเป็นของคนอื่น"

    หญิงออนตกใจแต่ยิ่งดิ้นเล็กก็ยิ่งระดมจูบ จนหญิงออน ร้องไห้ออกมาเล็กจึงได้สติ เชยคางขึ้นมามองอย่างร้อนใจ บอกเสียงปร่าสะท้านว่า

    "หญิง...หญิงฆ่าเล็กแล้วรู้ไหม ฆ่าเล็กเสียให้ตายดีกว่าที่จะทำเย้ยเล่นอย่างเมื่อกี้...รู้ไหมว่าเล็กหึงจนแทบอยากจะกระโดดน้ำตาย"

    "แล้วทำไมไม่กระโดดล่ะ ไม่มีใครเขาแยแสหรอก" พูดทั้งที่ยังสะอื้น

    "เรื่องอะไรจะตายคนเดียวให้วิญญาณไม่เป็นสุข ถ้าจะตายก็ต้องให้ตายไปทั้งสองคนจะได้หมดห่วง ไม่ต้องพะวงว่าอีกหน่อยจะมีใครแต่งงานเย้ยการตายของเล็ก"

    หญิงออนว่าเล็กใจร้ายเห็นแก่ตัว เล็กโต้ว่าคนเราลองได้แค้นแล้วก็ร้ายได้ถึงที่สุดเหมือนกัน

    "เชิญสิคะ เชิญทำได้ตามใจชอบ ฉันจะได้คิดได้เสียว่า ที่ผ่านมาคิดถึงคนอื่น มองคนอื่นในแง่ดีเกินไป ถึงได้ถูกทำให้ เจ็บช้ำน้ำใจอย่างทุกวันนี้" เล็กย้อนถามว่าหญิงช้ำใจคนเดียวหรือ แล้วต่างจ้องหน้ากันมีทั้งความเจ็บปวดเสียใจในแววตาทั้งคู่

    ทันใดนั้นฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา หญิงออนตกใจผวากอดเล็กแน่น เล็กกอดไว้อย่างปกป้อง ต่างน้ำตาซึมกับความคิดถึงที่มีต่อกัน เล็กพร่ำบอกความรักความคิดถึงที่มีต่อหญิงออนในช่วงที่ห่างเหินกัน หญิงออนพูดอย่างตัดพ้อว่าเดี๋ยวนี้ตนไม่เชื่อ คำพูดของใครง่ายๆแล้ว

    เล็กกอดหญิงออนไว้ด้วยความรัก ค่อยๆเช็ดน้ำตาให้ อย่างแผ่วเบา พูดอย่างสะเทือนใจว่า

    "เล็กจะไม่แก้ตัวอีก ตราบใดที่เล็กยังล้างความผิดของเล็กเองไม่ได้ เล็กจะไม่ดึงหญิงมาเกลือกกลั้วด้วย เล็กเพียงแต่

    หวังว่าจะคิดถึงหญิง เก็บหญิงไว้ในใจ ฝันถึงอดีตที่เราเคยรักกัน แล้วปลงใจว่ามันเป็นเรื่องของกรรม...มันจึงมีเหตุให้เป็นไป..."

    "ขอให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็นเถอะค่ะ คิดว่าเราทำบุญกันมาเพียงแค่นี้"

    หญิงออนสะกดกลั้นน้ำตาไว้อย่างมีทิฐิ ต่างเบือนหน้าจากกันซ่อนน้ำตาแห่งความเจ็บปวด...

    ooooooo

    ความอาฆาตมาดร้ายหมายเอาชนะเล็กให้ได้ ทำให้แพนบึ่งรถตามไปที่น้ำตกนางรองกัดฟันพึมพำ ขณะขับรถไป "คุณเล็กนะคุณเล็ก แพนจะไม่มีวันเอาชนะคุณได้จริงๆเหรอ"

    เป็นเวลาที่เล็กกับหญิงออนอยู่กันตามลำพังที่น้ำตก เล็กกอดหญิงออนไว้อย่างหวงแหน แม้หญิงออนจะขอร้องให้ ปล่อย เกรงใครมาเห็นเข้าจะไม่ดี เล็กก็อ้างว่าคนทั้งโลกรู้กันแล้วว่าเราเป็นคู่รักกัน แต่เพราะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น หญิงออน โกรธและเห็นตนเป็นคนเลว แล้วควงสุภาพบุรุษจากอเมริกามาเที่ยวกันสองต่อสอง

    หญิงออนแย้งว่าสองต่อสองที่ไหนคนมาเที่ยวน้ำตกกันออกเยอะแยะ เล็กก็ตะแบงว่าใครจะไปรู้เพราะเห็นน่านเอาใจหญิงออนออกจะตายไป

    "คุณน่านเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ แล้วหญิงก็เชื่อว่าเขาเป็นคนดี จนหญิงเกรงใจ เขาไม่เคยทำให้หญิงลำบากใจเลยสักครั้ง ไม่มีทางที่หญิงจะคิดเป็นอื่นได้หรอกค่ะ" หญิงออน ชี้แจงแต่เล็กก็ยังไม่เชื่อไม่วางใจอยู่ดี

    ไม่ทันไรเทินกับเอียดก็เดินเข้ามาทักอำๆว่าหลบมาอยู่นี่กันเอง ตามหาตั้งนาน เล็กพูดแก้เกี้ยวว่าตนก็อยู่ของตนตรงนี้ตั้งนาน เอียดตามไม่เจอเองต่างหาก

    เอียดสวนน้องไปแบบแซวๆ ว่าแต่หญิงออนหาเจอพรหมลิขิตหรือเปล่า เทินผสมโรงว่า "เขาเรียกว่าคู่กันแล้วไม่แคล้วกันครับคุณเอียด"

    เล็กมองหน้าหญิงออนพูดอ้อนๆว่าตนอยากคู่ด้วยอยู่แล้วแต่ไม่รู้ว่าคนที่ตนรักจะยอมให้โอกาสอีกเหรอเปล่า หญิงออนทำเฉไฉตอบไปว่า

    "โอกาสสำหรับคนเป็นเพื่อนกัน มีอยู่เสมอค่ะเล็ก"

    พูดแล้วหญิงออนเดินเลี่ยงไป เล็กเลยหน้าจ๋อย เทินมองอย่างเห็นใจ ให้กำลังใจว่าอย่าเพิ่งท้อ เขาว่ากันว่าผู้หญิงงอนก็เพราะรัก ถ้าไม่รักก็คงไม่งอน เล็กพยักหน้ามีกำลังใจขึ้นมานิดหนึ่ง

    ooooooo

    แพนมาถึงแล้ว พอลงจากรถก็เดินจ้ำกวาดตามอง หาเล็กกับหญิงออนไปทั่ว จนเจอเล็กกับหญิงออนเดินคุยกันมาเหมือนคืนดีกันแล้ว ห่างออกไปมีเทินกับเอียดเดินตามมาอย่างเปิดโอกาสให้เล็กกับหญิงออน

    แพนจ้องจิกเล็กกับหญิงออนก่อนเดินส่ายเข้าไปทักเสียงบาดหู

    "อุ๊ยตาย...ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมาเจอกันที่นี่ได้"

    ทุกคนชะงักเหมือนเจอมารมาผจญ แต่เล็กที่รู้ทางและเป็นคู่ปรับกับแพนมาตลอดสวนไปทันทีอย่างรู้ทันว่าโลกแคบจนดูเหมือนจงใจสะกดรอยตามมา

    "ก็ไม่แปลกนี่คะ ที่ภรรยาจะสะกดรอยตามสามีที่แอบมาเจอคนอื่นเพราะยังไงก็ยังมีสิทธิ์ ไม่ใช่พวกแมวขโมยจะได้หลบซ่อนมาเจอกัน จริงไหมคะคุณหญิง" แพนลอยหน้าลอยตา

    หญิงออนตอบอย่างไม่อยากตอแยด้วยว่าตนไม่มีความเห็นเพราะไม่ได้นัดใครมาเจอกัน เอียดเดินแซงขึ้นมาสู้รบตบมือกับแพนแทนหญิงออนว่า

    "ถ้าเธอจะเที่ยวมาอ้างสิทธิ์ในฐานะภรรยาแถวนี้ ไม่ลองถามอีกฝ่ายดูหน่อยล่ะว่าเขายอมรับฐานะของเธอด้วยหรือเปล่า ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นการแอบอ้างอยู่ฝ่ายเดียว"

    "ตายจริง นี่แพนกลายเป็นฝ่ายผิดเหรอคะ" แพนทำตาโตฝืนยิ้ม แล้วต่อว่าเอียดว่าเป็นผู้หญิงก็น่าจะเข้าใจผู้หญิงด้วยกัน พูดแล้วก็แก้เองว่า แต่เอียดเป็นพี่สาวของเล็กก็ต้องเข้าข้างน้องชายเป็นธรรมดา พูดกระแทกเข้าใส่เล็กว่า "ไม่ว่าคุณเล็กจะมีเมียน้อยอีกสักกี่คน คุณเอียดก็ต้องเข้าข้างอยู่วันยังค่ำ"

    "ไม่มีใครยุ่งกับคนของเธอได้หรอกแพนถ้าเขาไม่เต็มใจ แต่ถ้าเธออยากจะยึดเขาไว้เป็นของเธอ ทำให้เขาเห็นคุณค่าของเธอสิ เขาจะได้อยู่กับเธอด้วยความเต็มใจ เธอเองก็จะได้ไม่ต้องไล่ตามเขาอยู่ฝ่ายเดียว" หญิงออนตอบโต้อย่างสุดที่จะทนให้แพนว่าเอาแต่ฝ่ายเดียว พูดเสร็จก็เดินเลี่ยงไป แพนทำท่าจะตามไปเอาเรื่องอีก เล็กกระชากแขนไว้ปรามเสียงเข้มว่า

    "อย่าก้าวร้าวหญิงออน ไม่อย่างนั้นฉัน..."

    "ทำไม คุณหญิงวิเศษตรงไหนไม่ทราบ ถึงมาด่าคนอื่น" แพนแอ่นอกเข้าท้าทายเล็ก

    "สมควรให้เขาด่าไหมล่ะ อยู่ดีไม่ว่าดีก็มาหาเรื่องเขา กลับไปเสียอย่าให้ฉันสมเพชเธอมากไปกว่านี้เลยแพน" เล็กมองแพนอย่างสมเพชแล้วจะเดินตามหญิงออนไป แพนพรวดเข้ามากอดเขาไว้อ้อนวอนไม่ให้เล็กไปจากตน ถูกเล็กผลักออก เทินรีบเข้ามาขวางพลางบอกเล็กกับเอียดว่า ให้กลับไปก่อนเดี๋ยวตนไปส่งแพนเอง

    "ปล่อยนะเทิน ปล่อย...ไอ้บ้า ปล่อยฉันนะ ฉันจะไปหาคุณเล็ก ปล่อยฉัน..." แพนแผดเสียงดิ้นสุดแรง เทินเลยตบเรียกสติเสียทีหนึ่ง พอแพนสงบลง เทินพูดจริงจังว่า

    "สงบสติอารมณ์เสียมั่งสิแพน! อย่าปล่อยให้ความหลงผิดมันทำลายสติของเธอ...รู้ไหมสภาพของเธอตอนนี้ไม่ต่างไปจากผู้หญิงที่เที่ยวไล่จับผู้ชาย!"

    แพนก้มหน้าร้องไห้ทั้งเจ็บใจ แค้นใจ และทรมานใจ เทินได้แต่มองอย่างสงสารแกมเวทนา...

    ooooooo

    น่านพาหญิงออนมาส่งที่วังสวนทิพย์ พูดปลอบใจหญิงออนที่ต้องเผชิญกับปัญหาที่กระทบกระเทือนใจรุนแรงว่า อย่าคิดมาก คนบางคนก็ทำทุกอย่างเพื่อ สิ่งที่ตัวเองต้องการ หญิงออนตอบอย่างอ่อนใจว่า

    "หญิงเข้าใจธรรมชาติของมนุษย์ค่ะ ไม่ได้คิดว่าตัวเองจะอ่อนแอจนเผชิญหน้ากับความเห็นแก่ตัวของคนไม่ได้" ครั้นน่านเสนอตัวว่าถ้าจะให้ช่วยอะไรก็บอก   ตนยินดี   หญิงออนยิ้มเยือกเย็นเอ่ยอย่างถอดใจแล้วว่า "ถ้าคุณน่านมีโอกาสได้คุยกับแพน ช่วยบอกเขาหน่อยก็แล้วกันค่ะ ถ้าเขาอยากได้ก็เอาไปเถอะหญิงยอมเป็นผู้แพ้ดีกว่าต้องไปแย่งผู้ชายกับใคร"

    "ผมขอเอาใจช่วยให้คุณหญิงลืมเรื่องร้ายๆได้เร็วๆนะครับ" น่านเอ่ยมองตามหญิงออนที่ยิ้มรับแล้วเดินเข้าบ้านไปด้วยสายตาชื่นชม

    เมื่ออยู่ลำพังที่ระเบียงวังสวนทิพย์ หญิงออนก็ปล่อยอารมณ์ไปตามปรารถนาร้องไห้ออกมาให้สาแก่ใจที่อยากร้อง จนชายใหญ่เดินมาหา มองน้องสาวด้วยความเห็นใจ เข้ามาบอกว่า

    "ถ้าหญิงยังรักเล็กอยู่ หญิงก็ไม่ควรฝืนใจทำในสิ่งที่จะทำร้ายจิตใจตัวเองนะจ๊ะ"

    "หญิงไม่ปฏิเสธหรอกนะคะพี่ชายว่าหญิงไม่อาจทำใจให้ลืมเล็กได้ในตอนนี้ เพราะเรามีความฝันร่วมกันมานาน จนหญิงไม่ได้เผื่อใจไว้มองคนอื่น แต่ความรักของหญิงมันต้องเกิดขึ้นและคงอยู่ด้วยความศรัทธาในคนคนนั้น ด้วย...ถ้าเมื่อใดที่ความศรัทธามันหมดสิ้นลง แม้จะมีความรักมากแค่ไหน หญิงก็อยู่กับความรักต่อไปไม่ได้หรอกค่ะ"

    แม้ชายใหญ่ติงว่าความผิดพลาดที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความตั้งใจของเล็ก ก็ตาม หญิงออนก็ไม่มีแรงพอที่จะไปสู้รบตบมือกับคนอย่างแพนได้ บอกพี่ชายว่า "แค่นี้หญิงก็ละอายใจมากพอแล้ว..."

    ชายใหญ่กอดหญิงออนไว้แนบอก หญิงออนบอกพี่ชายทั้งน้ำตาว่าอย่ากังวลเรื่องความรู้สึกของตนเลย อีกไม่นานก็คงลืมทุกอย่าง แล้วก็เริ่มต้นใหม่ได้

    "กับคุณน่านน่ะเหรอจ๊ะ" ชายใหญ่ถามอย่างสะดุดใจ

    "ไม่หรอกค่ะ หญิงจะอยู่เป็นน้องของพี่ชายไปอย่างนี้ล่ะค่ะ หรือว่าพี่ชายเบื่อที่จะดูแลหญิงแล้วคะ" หญิงออน อ้อนพี่ชายแกล้งทำหน้าง้ำงอนๆ

    ชายใหญ่ดึงหญิงออนเข้าไปกอดด้วยความรักบอกตัวเองว่าถึงเวลาที่จะต้องหาทางช่วยน้องแล้ว

    ooooooo

    วันรุ่งขึ้น ชายใหญ่จึงไปหาแพนที่บ้านโภคา แพนดีใจมากนึกว่าชายใหญ่จะมาทำเรื่องหย่า รีบบอกว่า อย่าลืมจ่ายค่าเลี้ยงดูให้สมน้ำสมเนื้อกับที่ตนดูแลชายใหญ่ มา 1 ปีด้วย โดยเฉพาะคนระดับชายใหญ่ หย่าเมียทั้งทีก็ควรจะยกทรัพย์สินเงินทองให้ตนไปทำทุนบ้าง

    "เธอคงคิดว่าฉันเป็นผู้ชายที่โง่มากสินะ เมียมีชู้ยังจะจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ ทั้งที่คนเสียหายคือฉัน...ที่โง่มองไม่เห็นความเลวร้ายที่มันแฝงอยู่ภายใต้ ใบหน้าที่สวยงามของเธอ" ชายใหญ่เหยียดยิ้มใส่

    เมื่อเห็นทีตัวเองจะเสียทีแพนตัดบทว่าให้หยุดพูดเรื่องไร้สาระเสียที ไหนๆจะหย่ากันแล้วก็ขอให้จากกันด้วยความรู้สึกดีๆ ตนจะได้เหลือความทรงจำดีๆเกี่ยวกับเขาไว้บ้าง

    แต่แล้วแพนก็เอะใจเมื่อชายใหญ่ขับรถออกนอกเมือง เธอ โวยวายให้เขาจอดตนจะลง แต่ชายใหญ่ก็ยังคงขับไปอย่างเร็ว...

    ooooooo

    แม้จะตกลงรับหมั้นและเตรียมแต่งงานกับคำนึงลูกชายนักการเมืองเศรษฐีใหญ่แล้ว แต่เอียดก็ยังทำขนมส่งขายและทำหนักขึ้นเหมือนจะให้ลืมอะไรบางอย่างในใจ จนป้าเอมทักว่าเอียดไม่น่าต้องนั่งหลังขดหลังแข็งทำขนมอย่างนี้เลย

    "คนเราจะอยู่เฉยๆได้ยังไงล่ะป้าเอม ทรัพย์สินเงินทองใช้ไปทุกวัน โดยไม่ทำให้มันพอกพูนขึ้นมา วันนึงมันก็อาจจะหมดไปได้ ที่ฉันทำขนมขาย ถึงมันจะได้กำไรไม่มาก แต่อย่างน้อยเราก็มีอาชีพเลี้ยงตัว ไม่ใช่ทำตัวไร้ค่าไปวันๆแก้เบื่อไปด้วย"

    ป้าเอมติงว่าไม่นานเอียดก็จะแต่งงานกับคำนึงแล้วทางโน้นคงไม่ยอมให้ภรรยา ลำบากหรอก แต่เอียดกลับคิดว่า ถ้าเขารักตนจริงก็ต้องยอมรับได้ทุกอย่างไม่ว่าตนจะเป็นแม่ค้า หรือเป็นลูกผู้ลากมากดี

    ทำขนมเสร็จเอียดเตรียมขนขึ้นรถเพื่อเอาไปส่ง เทินเข้ามาพอดีอาสาช่วยยก เอียดชะงักนิดหนึ่งบอกว่าไม่ต้องตนทำเองได้ ถามว่ามาหาเล็กไม่ใช่หรือ

    "ครับ แต่คุณเล็กไม่อยู่ ให้ผมช่วยนะครับ แค่นี้คุณคำนึงคงไม่เข้าใจผิดหรอก" เทินอดเหน็บนิดๆไม่ได้ เอียดจึงปล่อยมือให้เทินช่วยยกตะกร้าขนมไปที่หน้าบ้าน แล้วเดินตามไปเศร้าๆ

    ละมัยมองเอียดแล้วบ่นกับป้าเอมว่ายิ่งใกล้วันแต่งงานเอียดก็ยิ่งดูแปลกๆ ป้าเอมแย้งว่าตนก็เห็นเอียดมีความสุขดี ถึงคำนึงจะไม่หล่อเท่าไรแต่ก็รวยล้นฟ้านับว่าเป็นบุญวาสนาของเอียดแล้ว

    "บางทีความรวยมันก็ช่วยให้มีความสุขไม่ได้หรอกนะป้าถ้าไม่มีความรักต่อกัน" ละมัยแย้ง

    "เรื่องของเจ้านาย...เอาของตามไปส่งที่รถได้แล้ว" ป้าเอมตัดบทแล้วช่วยกันขนตะกร้าขนมตามเทินกับเอียดไป

    ooooooo

    ขณะเทินขับรถพาเอียดไปส่งขนมนั่นเอง คำนึงขับรถมาเห็นจึงขับรถตามไปอย่างไม่ชอบใจ

    เทินขับรถพาเอียดไปส่งขนมตามร้านที่รับไปขาย ปรากฏว่าขายดีจนเจ้าของร้านขอสั่งเพิ่ม ส่งขนมรับเงินจากร้านนี้แล้ว เอียดบอกเทินว่าให้กลับไปก่อนได้แล้ว เพราะตนยังต้องไปส่งอีกหลายร้าน เทินเลยพูดประชดว่ากลัวคำนึงเข้าใจ ผิดหรือ เอียดตอบประชดไปแรงยิ่งกว่าว่า

    "ใช่...อีกไม่นานฉันก็จะแต่งงานกับเขาแล้ว ถ้าเขามาเห็นฉันอยู่กับผู้ชายอื่นสองต่อสองเขาคงไม่พอใจ"

    เทินอึ้งสนิท ตัดสินใจพูดอย่างน้อยใจว่าถ้าอย่างนั้นตนขอโทษด้วยเพราะลืมคิดถึงข้อนี้ไป เห็นเอียดทำเป็นเก็บขนมจัดขนมอย่างไม่สนใจเทินเลยตัดใจบอกว่า "ผมกลับก่อนนะครับ"

    เทินเดินไม่ทันระวังชนขนมหล่น ต่างตกใจรีบก้มเก็บ มือต่อมือแตะประกบที่ขนมชิ้นเดียวกัน เอียดเงยหน้ามองเทิน ต่างชะงักมองตากันนิ่ง

    คำนึงเดินเข้ามากระแอมเสียงดังจนทั้งสองผละจากกัน คำนึงมองเทินพูดอย่างดูถูกว่า

    "ไม่นึกเลยว่าจะมีคนฉวยโอกาสเข้ามาคุยกับว่าที่เจ้าสาวของผม"

    เทินอึ้งไปมองเอียดอย่างเกรงใจ เอียดไม่ชอบใจกับคำพูด และท่าทีของคำนึง เธอโต้แย้งว่าตราบใดที่เรายังไม่ได้แต่งงานกันตนก็ยังมีสิทธิ์ที่จะคบหากับ คนอื่นได้ตามสมควร

    "โธ่...คุณเอียดครับ ที่ผมพูดก็เพราะว่าผมเป็นห่วงคุณเอียดนะครับ อีกอย่าง เราสองคนก็เป็นคนมีหน้ามีตาในสังคม มีเกียรติมีศักดิ์ศรีที่ต้องคำนึงถึงไม่ใช่ชาวไร่ชาวนาที่ไหนนี่ครับ...จะ ได้ทำอะไรก็ได้ไม่ต้องเกรงใจใคร"

    "ลูกชาวไร่ชาวนาก็มีเกียรติไม่ต่างไปจากลูกนักการเมือง ดีชั่วอยู่ที่การทำตัวของคนคนนั้นมากกว่า" เทินโต้อย่างหมดความเกรงใจ แต่คำนึงก็ยังวางเขื่องพูดข่มหนักกว่าเก่าว่า

    "ดูนายจะเข้าใจหัวอกชาวไร่ชาวนาดีเหลือเกินนะ หรือว่าพื้นเพเป็นพวกเดียวกัน"

    เทินทำท่าจะทนไม่ได้ เอียดเห็นท่าไม่ดีเลยบอกให้เทินกลับไปก่อน ขอบใจที่มาช่วย

    พอเทินเดินออกไป คำนึงก็หันมาทำเป็นพูดดีกับเอียด ว่าไม่อยากให้เธอทำตัวสนิทสนมกับเทินมากเกินไป เอียดบอกว่าไม่ต้องกลัวว่าตนจะทำอะไรเกินงาม พูดอย่างมั่นใจว่า

    "ฉันรู้ดีค่ะว่าอะไรควรอะไรไม่ควร ไม่ทำตัวให้เสียเกียรติตัวเองหรอกค่ะ"

    เอียดเดินเลี่ยงไปแล้ว คำนึงมองตามอย่างไม่พอใจที่เอียดไม่ยอมอ่อนข้อให้

    ooooooo

    ชายใหญ่ขับรถพาแพนไปที่บ้านพักตากอากาศที่หัวหิน แพนอาละวาดจะให้พาตนกลับกรุงเทพฯ เมื่อไม่ได้ดั่งใจก็ตะโกนร้องขอความช่วยเหลือ

    "ร้องเลย ร้องให้ดังๆ ชาวบ้านเขาคงไม่มายุ่งด้วยหรอกเรื่องของผัวเมีย อย่าลืมสิว่าเรายังไม่ได้หย่ากัน ฉันมีสิทธิ์ที่จะทำอะไรก็ได้ในฐานะสามี แต่ขอโทษเถอะนะแพน ฉันทำไม่ลงหรอก ตอนนี้เธอสกปรกเกินไปสำหรับฉัน"

    แพนตะโกนถามว่าถ้าตนสกปรกแล้วมายุ่งด้วยทำไมรีบหย่าเสียตัวเองจะได้ไม่แปด เปื้อน ชายใหญ่บอกว่าแบบนั้นมันง่ายเกินไปสำหรับคนเลวๆอย่างเธอ แล้วฉุดเข้าบ้านไป อย่างถูลู่ถูกัง ขังแพนไว้ในห้อง

    แพนร้องไห้อย่างคับแค้นใจ ในขณะที่ชายใหญ่เมื่อขังแพนไว้แล้วก็ออกมาน้ำตาไหลอย่างเจ็บปวดกับความรู้สึกที่ต้องทำอย่างนี้...

    เพราะกลัวหญิงออนจะเป็นห่วง ตกกลางคืนชายใหญ่ โทร.บอกหญิงออนว่าตนอยู่ที่หัวหิน รู้สึกเบื่อๆเลยอยากมาพักผ่อนสักสองสามวัน ไม่ต้องห่วงเพราะที่นี่มีนายทัดกับแม่สมใจคอยดูแลเรื่องอาหารการกินอยู่แล้ว และอีกอย่างตนก็อยากอยู่เงียบๆด้วย

    ขณะชายใหญ่คุยโทรศัพท์กับหญิงออนนั่นเอง ได้ยินเสียงอะไรดังตุ้บ ชายใหญ่รีบบอกเลิกกับหญิงออนวางโทรศัพท์ เดินออกไปดูทางหลังบ้าน

    แพนกระโดดหน้าต่างหนีวิ่งไปตามชายทะเล ชายใหญ่ วิ่งตามไปกระชากไว้ ตะคอกบอกว่า

    "ถ้าฉันไม่ให้กลับเธอก็กลับไม่ได้"

    "แพนไม่ใช่นักโทษของคุณชายนะคะ ปล่อยนะ แพนจะกลับ คุณชายรั้งแพนไว้ไม่ได้หรอก คนอ่อนแอขี้ขลาดอย่างคุณชายไม่มีปัญญาทำอะไรแพนได้หรอก" แพนดิ้นสุดแรงผลักชายใหญ่ออกไป

    ถูกแพนปรามาส ทำให้ชายใหญ่ยิ่งโมโหฉุดกระชากแพนจนกลิ้งไปด้วยกันหน้าต่อหน้าใกล้กันแค่ ฝ่ามือต่างมองหน้ากันนิ่ง แพนน้ำตาไหลพรากถามเสียงอ่อนลงว่า เมื่อชายใหญ่ไม่รักตนแล้วเอาตัวมาทำไม

    "เพื่อให้เธอรู้ว่าฉันไม่ใช่คนอ่อนแอ ขี้ขลาดอย่างที่เธอคิดน่ะสิ" พูดแล้วชายใหญ่ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดรวบตัวแพนอุ้มกลับไปที่บ้านพัก

    คำนึงยังตามตื๊อเอียดมาจนถึงที่บ้าน บอกว่าอีกหน่อยตนจะไม่ยอมให้เอียดออกไปตากหน้าขายของอีกจะเลี้ยงดูอย่างดีไม่ปล่อยให้ลำบากแน่

    เอียดพูดอย่างตัดรำคาญกลายๆว่าเอาไว้ให้ถึงวันนั้น ก่อนเถอะ คำนึงออดอ้อนว่านี่ก็เหลือเวลาอีกไม่มากแล้ว อย่าลืมว่าเดี๋ยวเราต้องเตรียมงานแต่ง ต้องไปแจกการ์ดด้วยกัน

    "จะให้ฉันทำอะไรก็บอกมาเถอะค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มาส่ง" เอียดตัดบท คำนึงเลยส่งตะกร้าขนมให้ ถือโอกาสจับมือเอียดไว้ เอียดหยุดนิ่งมองมือแล้วมองหน้าบอกเรียบๆว่า "กรุณาให้เกียรติฉันด้วยค่ะ" คำนึงจำต้องปล่อยมือทำท่าจะเดินตามเอียดไปอีก

    "เย็นมากแล้วค่ะ ฉันอยากจะพักผ่อน ขอตัวนะคะ" เอียดพูดอย่างไม่เกรงใจ

    "พรุ่งนี้การ์ดคงทำเสร็จแล้ว ผมจะมารับคุณเอียดไปแจกการ์ดผู้ใหญ่นะ"

    "ค่ะ" เอียดรีบรับคำ พอคำนึงเดินกลับไป เอียดถอนใจอย่างโล่งอกที่คำนึงไปได้เสียที

    จนเมื่อเล็กกลับจากทำงานเห็นเอียดนั่งใจลอยอยู่ นึกรู้ว่าพี่สาวคิดอะไร เดินเข้าไปทักบอกพี่สาวว่าถ้าไม่ได้รักคำนึงจะฝืนใจแต่งงานกับเขาทำไม คุณพ่อคุณแม่ก็ไม่ได้บังคับสักหน่อย

    "เมื่อก่อนพี่เคยมีความฝันเหมือนกับผู้หญิงส่วนใหญ่ที่รอวันที่จะได้อยู่กับผู้ชายที่เรารัก ได้ดูแลเขา อยู่เคียงข้าง เขาทั้งยามทุกข์ยามสุข แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่า บางทีชีวิตคนเราก็เลือกที่จะทำอย่างที่ใจปรารถนาไม่ได้ทั้งหมด คนบางคนอาจจะเป็นเพียงความฝันที่ไม่มีวันเป็นจริง..."

    "แต่ผมไม่เห็นด้วย ชีวิตเราทั้งชีวิตนะครับพี่เอียด ทำไมพี่เอียดไม่ต่อสู้เพื่อให้ได้อยู่กับคนที่พี่เอียดรักล่ะครับ ผมรู้นะว่าเทินก็มีใจให้พี่เอียด ถึงเขาไม่พูด แต่ผมก็รู้" เล็กพูดตามตรง

    "เล็กเข้าใจผิดแล้วล่ะ เทินไม่ได้มีใจกับพี่หรอก เขารักแพนต่างหากล่ะ รักมานานแล้วด้วย เขาไม่มีวันเปลี่ยนใจมารักพี่หรอก แล้วพี่ก็ไม่ต้องการความสงสารเห็นใจจากเขา"

    เอียดเดินเลี่ยงไปเพราะไม่อยากให้น้องชายเห็นความอ่อนแอของตัวเอง เล็กมองตามไปอย่างเข้าใจและหนักใจแทน

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:22 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์