นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    งานพระศพของท่านชายทิฆัมพร จัดขึ้นที่วังสวนทิพย์ เย็นนี้ทั้งท่านป้าและคนจากบ้านโภคามากันพร้อมหน้า ทุกคนโศกเศร้ากับการสูญเสียท่านชาย หญิงออนคอยรับแขกอยู่ ดวงตาแดงช้ำเพราะร้องไห้มาอย่างหนัก

    "หญิงออนอย่าร้องไห้ หญิงกับชายใหญ่ยังมีป้าอยู่ ทั้งคนนะลูก" ท่านป้าสวมกอดหญิงออนด้วยความสงสาร

    เมื่อชายใหญ่ทูลเชิญท่านป้าไปกราบพระศพท่านพ่อ ครอบครัวโภคาก็มาถึงพอดี หญิงออนกราบขอบพระคุณผู้ใหญ่ทั้งสอง เอ่ยเยี่ยงลูกหลานที่รู้จักกันมานานว่า

    "หญิงไม่นึกเลยว่าท่านพ่อจะด่วนจากไปเร็วถึงเพียงนี้ คุณอาขา เวลานี้หญิงหมดที่พึ่งแล้ว หญิงเหมือนตัวคนเดียวในโลก"

    "หญิงยังมีอานะจ๊ะ ทุกคนเป็นเสมือนญาติของหญิง" ราศีเอ่ยน้ำตาคลอ

    "ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น อายังคิดอยู่เสมอว่าหญิงเป็นลูกหลานคนนึงของอา" โภคาเอ่ยด้วยความเมตตา หญิงออน พนมมือไหว้ แต่พอจะเดินนำไปเอียดก็เข้ามาแตะแขนบอกให้หญิงออนอยู่ต้อนรับแขกที่นี่ ตนจะพาคุณพ่อคุณแม่ไปเอง ไม่ต้องห่วงเดี๋ยวจะช่วยจัดการให้

    เมื่อเอียดเดินนำราศีกับโภคาเข้าไปแล้ว เล็กจึงเข้ามาพูดกับหญิงออน แสดงความเสียใจด้วย หญิงออนขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่ห่างเหิน เล็กขอร้องว่าเรื่องที่ผ่านมาแล้วให้ลืมไปก่อนได้ไหมนี่ไม่ใช่เวลาที่เราจะมาโกรธเคืองกัน

    "ฉันลืมไปหมดแล้วค่ะ ตอนนี้ในใจฉันคิดถึงแต่ท่านพ่อ ถ้าท่านพ่อยังอยู่ เวลาที่ฉันมีทุกข์ ท่านพ่อจะคอยให้กำลังใจฉัน ท่านพ่อเป็นเกราะวิเศษป้องกันฉันไว้จากภัยทุกอย่าง ต่อให้ ผู้ชายสักร้อยคนมารุมหักอกฉัน ฉันก็ยังอุ่นใจ ฉันยังอยู่ได้ เพราะความรักของท่านพ่อ"

    น้ำตาหญิงออนไหลอาบแก้มทั้งที่ใบหน้าเรียบเฉยและไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้นออกมา เล็กสงสารจนเอื้อมมือไปจับมือหญิงออนกุมไว้

    "ตายจริง นึกว่ามาผิดงานซะแล้ว" เสียงแพนแทรกขึ้นอย่างเยาะหยัน เล็กชะงักมือค้าง หญิงออนหันมองแพนอย่างไม่พอใจ

    แม้แพนจะแต่งชุดดำ แต่แต่งหน้าจัดจ้านมาก เล็กมองอย่างไม่พอใจถามว่ายังมีหน้ามางานนี้อีกหรือ แพนอ้างว่าตนเคยเป็นสะใภ้ของตระกูลเทวพันธุ์ ถ้าไม่มาคนอื่นจะหาว่าตนใจดำ พูดแล้วเดินเข้าไปเกาะแขนเล็กแสดงความเป็นเจ้าข้าว เจ้าของ

    "ฉันมีหน้าที่ที่จะต้องต้อนรับญาติสนิทของเราอยู่แล้ว เพราะทุกคนต่างก็มาร่วมไว้อาลัยให้กับท่านพ่อเป็นครั้งสุดท้าย ไหนๆเธอก็มาแล้วฉันก็หวังว่าเธอจะแยกแยะได้ว่าควรจะทำตัวยังไงให้เหมาะสม  อย่างน้อยเธอก็ยังไม่ได้หย่ากับพี่ชาย" หญิงออนตำหนิกลายๆกับความไม่รู้กาลเทศะของแพน

    แทนที่แพนจะสำนึกสำเหนียก กลับบอกว่าตนอยากหย่าอยู่ทุกลมหายใจเข้าออก แต่ชายใหญ่เองต่างหากที่จนป่านนี้ยังไม่จัดการ ไม่รู้ติดขัดเรื่องอะไร เรื่องค่าเลี้ยงดูก็ไม่ตกลงกันให้เรียบร้อย เพราะถึงอย่างไรตนก็เป็นเมียชายใหญ่มาเป็นปี

    หญิงออนรับไม่ได้ บอกว่าถ้าตนเป็นแพนตนจะไม่เรียกราคาให้กับตัวเอง เพราะรู้อยู่แก่ใจตัวเองดีว่าเป็นฝ่ายทำให้เสียหายจนต้องหย่าร้างกัน ทำให้แพนรับไม่ได้ตวาดหญิงออนเสียงดัง แต่หญิงออนไม่แยแส หันไปบอกเล็ก

    "กรุณาพาผู้หญิงของคุณออกไปด้วย ที่นี่ต้อนรับสุภาพชนเท่านั้น"

    พูดแล้วหญิงออนเดินออกไป เล็กตวาดเบาๆให้แพนหยุด ตรงเข้ากระชากแขนเธออย่างแรง แพนตะโกนให้ปล่อย เล็กไม่ยอมปล่อย ปรามว่าอย่าทำตัวต่ำๆให้คนอื่นดูถูกเธอมากไปกว่านี้เลย พลางลากแพนออกไป

    ooooooo

    เอียดเดินมาทางห้องครัววังสวนทิพย์ได้ยินป้าแก้วกับทับทิมและสะอิ้งกำลังติฉินนินทาแพนกันอย่างเกลียดชัง ที่ทำร้ายหัวใจชายใหญ่ไม่พอยังมาแย่งเล็กไปจากหญิงออนอีก เอียดฟังแล้วละอายใจมาก พอดีป้าแก้วหันมาเห็นตกใจ ถามว่าเอียดมานานแล้วหรือ

    "นานพอที่จะได้ยินเรื่องที่คุยกัน ฉันจะถือว่าไม่ได้ยินก็แล้วกันนะ เอาเครื่องดื่มไปต้อนรับแขกด้วยจ้ะ" สั่งแล้วเอียดเดินกลับไป ทุกคนที่ครัวพากันถอนใจอย่างหดหู่ใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นในวังสวนทิพย์ที่เคยสงบสุขแห่งนี้

    เมื่อพระสวดใกล้เสร็จ เอียดเดินไปบอกพวกในครัวให้เตรียมของว่างได้แล้ว แต่พอหันเดินออกมาก็เจอเทินยืนอยู่ข้างหลังถามว่ามีอะไรให้ตนช่วยไหม

    "ไม่ต้องหรอก เทินออกไปรอข้างนอกเถอะ เห็นแพนมาด้วยนี่ เทินน่าจะไปอยู่เป็นเพื่อนเขา" เอียดประชดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่เทินเจ็บถามว่าเอียดยังไม่หายโกรธตนหรือ เอียดย้อนถามว่า "ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปโกรธเทินล่ะ"

    "แล้วถ้าผมให้สิทธิ์นั้นกับคุณเอียดล่ะครับ" เทินถามทำตาละห้อยจนเอียดเขิน ตัดบทขอตัวไปดูแลแขกก่อนแล้วเดินผ่านเทินไป เทินมองตามด้วยความหนักใจที่เอียดยังไม่หายโกรธตน

    ooooooo

    พระสวดเสร็จแล้ว   แขกที่มาในงานทยอยกันกลับ หญิงออนยืนส่งแขกอยู่ เล็กยืนมองห่างๆด้วยความเป็นห่วง แต่แล้วเล็กก็ชะงักเมื่อเห็นน่านเดินเข้าไปหาหญิงออน

    น่านเข้ามาบอกหญิงออนว่าถ้ามีอะไรให้ช่วยจะเป็นเกียรติมากที่คิดว่าตนเป็นเพื่อนอีกคนหนึ่ง แม้ว่าความห่วงใยของตนจะเทียบไม่ได้กับคนที่หญิงออนต้องการ แต่ตนก็พูดจากใจจริง

    "ขอบคุณค่ะคุณน่าน สำหรับน้ำใจที่มีให้กับหญิง..." หญิงออนเขินกับคำพูดและสายตาของน่านจนไม่กล้าสบตา

    เล็กเจ็บปวดนักกับท่าทีของหญิงออนต่อน่านเมื่อเทียบกับตน หันหลังจะเดินหนี เจอแพนมาหัวเราะเยาะอยู่ห่างแค่ก้าวเดียว พูดเย้ยว่า

    "น่าอิจฉาคุณหญิงนะคะ สวยก็สวย รวยก็รวย ใครๆก็หลงรัก ดูสายตาคุณน่านที่มองคุณหญิงสิคะ อีกไม่นานเราคงได้ยินข่าวดีจากคู่นี้แน่ๆ"

    เล็กด่าว่าพูดอะไรไม่ดูกาลเทศะ ใครได้ยินเข้าจะหาว่าเธอไม่ได้รับการอบรม แพนเถียงว่าตนพูดเรื่องจริงทำไมต้องโมโห เยาะว่า "เสียคุณหญิงออนไปจริงๆเมื่อไหร่อย่าหาว่าแพนไม่เตือนก็แล้วกัน" พูดแล้วเดินเลี่ยงไป

    เล็กหันมองหญิงออนกับน่านอีกครั้งอย่างน้อยใจ ที่หญิงออนคุยกับน่านอย่างสนิทสนมไม่แม้แต่จะหางตามาแลตน

    แขกกลับไปหมดแล้ว เหลือแต่ญาติสนิทที่ยังอยู่ แพนเองก็ยังรีรอคอยเวลาที่จะเข้าไปหาชายใหญ่ เมื่อปลอดคนแพนเดินเข้าไปถามชายใหญ่ว่าเมื่อไรจะหย่าให้ ตนจะได้เป็นอิสระเสียที

    "ให้ฉันจัดงานพระศพของท่านพ่อให้เสร็จสิ้นก่อน แล้วฉันจะรีบไปหย่าให้ เธอคงไม่ขาดใจตายไปก่อนนะ" ชายใหญ่ ตอบกึ่งประชดกึ่งน้อยใจ

    "ก็ได้ค่ะ อย่าให้นานนะคะ แพนไม่อยากรอนาน ไปกว่านี้ อ้อ...ฝากคุณชายคิดด้วยว่าจะจ่ายค่าเลี้ยงดูแพนเท่าไหร่มันถึงจะคุ้มค่ากับที่แพนรับใช้คุณชายมาเกือบปี"

    แพนเดินเชิดไปแล้ว ชายใหญ่มองตามไปอย่างเจ็บปวดเพราะยังรักแพนอยู่เต็มหัวใจ...

    ooooooo

    กลับมาถึงบ้านโภคา เทินเดินคุยกับเล็กอย่างเข้าใจความรู้สึกของกันและกันว่า

    "คุณเล็กกำลังจะได้คู่แข่งที่น่ากลัวแล้วสิครับ พูดถึงตระกูลเขาก็จัดอยู่ในพวกตระกูลสูง ความรู้ก็ดี ทรัพย์สมบัติก็คงมีไม่ใช่น้อย พูดถึงรูปร่างหน้าตาเขาก็เข้าแก๊ป มีเสน่ห์แบบหนุ่มใหญ่ สุขุม เก๋พอที่ผู้หญิงจะฝันถึง"

    "แล้วแต่บุญกรรมเถอะ เราเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรนัก เพราะ ฉะนั้น เราก็ไม่มีสิทธิ์อะไรที่จะหวง เดี๋ยวเขาจะหาว่าไปถ่วงความเจริญของคนอื่น" เล็กพูดเหมือนปลงได้แล้วทั้งที่ใจยังคิดไม่ตก

    "คุณเล็กทำใจได้จริงๆเหรอครับ ถ้าคุณหญิงจะเป็นของคนอื่นไปจริงๆ"

    "เขาอยากจะเป็นคนอื่นสำหรับเราอยู่ตลอดเวลานี่ เจอทีไรทำหน้าปั้นปึ่งเมินเฉยเย็นชาน่าหมั่นไส้นัก...ทำยังกับไม่เคยรักกันมาก่อน" เล็กทำท่าฮึดฮัดเกเร จนเทินเห็นแล้วอมยิ้ม

    วันต่อมาเทินเข้าไปหาประภาที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ทักทายกันแล้วถามว่าแพนเป็นอย่างไรบ้าง ประภาพูดบ่นๆว่าวันๆอยู่ไม่ติดบ้าน ประภาปรารภอย่างรู้สึกขัดแย้งในตัวเองว่า

    "พูดถึงมันก็ชังน้ำหน้า แต่พอเห็นหน้ามันก็ใจอ่อน บอกตรงๆนะเทิน ใช่ว่าน้าจะเข้าข้างคนผิด แต่ว่าแพนเป็นคนอาภัพ เพราะมันเกิดมาช่างเต็มไปด้วยเรื่องคิดผิด ทำผิด ถึงยังไงน้าก็ใจร้ายกับมันไม่ลง มันกลายเป็นหมาหัวเน่าไปเมื่อไหร่น้าก็ต้องให้มันพึ่งอยู่วันยังค่ำ"

    ประภาปรารภว่าอยากให้ชายใหญ่ให้อภัย แพนจะได้มีความสุขเสียที เพราะอยู่ที่นี่ต่อไปยังไงเสียเล็กก็คงรักไม่ลง แต่แพนก็จะเอาชนะเล็กให้ได้ เทินเห็นด้วยหนักใจว่าตนเองไม่เห็นทางที่จะลงเอยกันได้

    "นี่พี่ราศีเขาก็เกลียดขี้หน้ามันจะแย่ หน้ามันเขาก็ไม่อยากมอง พี่โภคายังวางอุเบกขาเจอหน้าก็ทักทายบ้าง แต่คนเกือบทั้งบ้านไม่มีใครพูดกับมันเลย"

    เทินพึมพำว่า จะว่าไปก็น่าสงสารเหมือนกัน ประภาถามว่าสงสารอย่างเดียวหรือ เทินยืนยันว่าอย่างเดียว ตนรู้ว่าตัวเองไม่มีวันใจร้ายกับแพนได้ เขามาขอพึ่งก็ต้องให้พึ่ง แต่ ในด้านอื่นตนไม่มีอะไรกันแล้ว ประภาพยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ยังพูดอย่างกังวลใจว่า

    "อันที่จริง แพนก็เป็นคนโชคดีที่มีคนรักจริงมากกว่าหนึ่ง แต่เสียดายที่มันโง่มองไม่เห็นคุณค่าของความรัก... เสียดายชายใหญ่เหลือเกิน นี่ก็รํ่าร้องจะให้เขาไปหย่าให้ได้..."

    ooooooo

    สามเดือนต่อมา แพนไปทวงชายใหญ่ให้หย่าอีก ชายใหญ่รับปากว่าจะหย่า แต่ไม่ใช่ตอนนี้ เพราะตนยังไม่พร้อม แพนฉุนขาดถามว่าจะรออะไรอีก ทำไมไม่หย่าให้สิ้นเรื่อง ตนจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคนที่ตนรักเสียที

    ชายใหญ่มองแพนนิ่ง ใจหนึ่งยังรักแพนอยู่ แต่อีกใจก็อยากถ่วงเวลาไว้ให้โอกาสเล็กกับหญิงออนได้คืนดีกัน บอกแพนว่าตนพร้อมเมื่อไรจะติดต่อกลับไป

    "คุณชายกำลังรวนแพนนะคะ" แพนเสียงแข็ง

    "กลับไปได้แล้ว ฉันจะทำงาน" ชายใหญ่พูดเรียบๆ แพนหันรีหันขวางทำท่าจะเข้าไปปัดรูป ถูกชายใหญ่จับมือไว้ ปรามเสียงเข้ม "อย่ามาอาละวาดที่นี่ นายทม ส่งคุณแพนที"

    ชายใหญ่เรียกทมมาพาแพนออกไป แพนฮึดฮัดสะบัดหน้ากลับไปอย่างแค้นใจ

    ooooooo

    แสงโสมเพื่อนในที่ทำงานของหญิงออนเริ่มรู้สึกถึงความสัมพันธ์ที่ห่างเหินระหว่างหญิงออนกับเล็ก และเห็นน่านแวะเวียนมารับหญิงออนถี่ขึ้น ถามหญิงออนว่าเกิดอะไรขึ้นหรือ หญิงออนบอกเพื่อนว่าไม่มีอะไร แค่เวลาเปลี่ยนไปใจคนก็เปลี่ยนเท่านั้นเอง

    "เพราะคุณน่านหรือ ไม่จริง หญิงออนที่แสงรู้จักมั่นคงกับความรักออกจะตาย"

    คำพูดของแสงโสมกระทบใจหญิงออนอย่างแรงจนกลั้นนํ้าตาไว้ไม่อยู่ บอกความจริงกับแสงโสมนํ้าตาคลอเบ้าว่า ตนเลิกกับเล็กแล้ว ถ้าแสงโสมเข้าใจความรู้สึกของตนก็อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้เลย วันหนึ่งถ้าตนเข้มแข็งได้มากกว่านี้

    จะบอก จะเล่าเอง

    หญิงออนคว้ากระเป๋าลุกเดินออกไปก่อนที่นํ้าตาจะพรั่งพรูออกมา แสงโสมมองตามเพื่อนรักไปอย่างเห็นใจ

    วันนี้น่านมารับหญิงออนจะพาไปทานข้าวด้วยกัน หญิงออนเสนอว่ากลับไปทานที่วังดีกว่า เพราะวันนี้ป้าแก้วทำของโปรดไว้ด้วย น่านยินดี หญิงออนจึงไปบอกนายฟื้นให้ขับรถกลับไปก่อน ส่วนตัวเองนั่งรถไปกับน่าน

    แต่พอรถเคลื่อนออกมา หญิงออนก็เห็นเล็กมาจอดรถรออยู่ เธอยิ่งทำเป็นยิ้มหวานให้น่าน เล็กมองอย่างชอกชํ้าใจ ถามตัวเองว่า "หญิงลืมเล็กได้จริงๆเหรอ..."

    ooooooo

    เห็นน่านมาที่วังบ่อยครั้งเข้า ชายใหญ่เอ่ยกับหญิงออนว่า คงอยากมาเป็นทองแผ่นเดียวกับเรา ถามหยอกๆน้องสาวว่า "พี่ชักอยากจะรู้แล้วสิว่า ความ พยายามของเขาจะสำเร็จไหม"

    "แล้วแต่โชคชะตาเถอะค่ะ หญิงไม่อยากคิดอะไรมาก ทุกวันนี้ก็พยายามทำใจยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น อย่างคุณน่านเธอก็เป็นคนดี หญิงไม่เห็นแปลกถ้าจะคบกัน"

    ชายใหญ่มีความรู้สึกดีๆกับน่าน ไม่รังเกียจถ้าหญิงออน กับเขาจะมีมิตรภาพต่อกันจนลงเอยอย่างมีความสุขด้วยกัน แต่หญิงออนกลับเลี่ยงไปว่าอนาคตยังอีกไกล และเวลานี้ตนคงจะไม่รักใครได้ง่ายอีกแล้ว ชายใหญ่ไม่รบเร้าแต่กลับหัวเราะให้ กับโชคชะตาของตัวเองกับหญิงออนว่าคงเป็นคนที่เคราะห์ร้ายที่สุดในรอบปี ถามหญิงออนว่า

    "พี่ถามจริงๆเถอะ หญิงคิดว่าเล็กจะลืมหญิงแล้วไปตกลงกับแพนได้เหรอ"

    "หญิงไม่ทราบ เขาอาจจะทำในสิ่งที่เราคาดไม่ถึงก็ได้ ผู้หญิงชั่วๆได้ดีมีถมไป"

    "พี่ไม่อยากให้หญิงคิดอย่างนั้น คุณค่าของหญิงอยู่ที่ความดีงาม อย่าลดตัวไปเปรียบเทียบกับคนชั่วๆเลย" แม้จะรู้สึกอย่างที่พูด แต่ส่วนลึกของหัวใจแล้ว ชายใหญ่ยังเจ็บปวดกับความรักที่แม้จนบัดนี้ก็ยังไม่อาจตัดใจจากแพนได้

    ooooooo

    คืนเดียวกัน ที่บ้านโภคา เล็กกลับไปนั่งซึมอยู่ที่ระเบียง ภาพหญิงออนกับน่านที่สนิทสนมกันยังตามมาตอกย้ำความเจ็บช้ำใจไม่หาย จนโภคามาทักว่ายังไม่นอนอีกหรือ โกรธเคืองใครมาหรือ

    เล็กระบายความคับแค้นใจว่าหญิงออนเลิกกับตนไม่ทันไรก็มีคนใหม่มารับมาส่ง หาว่าน่านคอยโอกาสอยู่แล้ว พอตนเลิกกับหญิงออนก็แทรกเข้ามาทันที

    ราศีที่มายืนฟังอยู่ด้วย เตือนลูกชายว่า

    "เมื่อผู้หญิงเขาใจแข็งถึงเพียงนี้ เล็กก็เป็นชายชาตรีคนหนึ่ง ต้องรู้จักหยิ่งในตนเอง ตามงอนง้อเขามากนักเดี๋ยวเขาจะหาว่าเราหวังอย่างอื่นที่ไม่ใช่ตัวเขา" เล็กฟังแล้วกอดแม่ไว้ด้วยความซึ้งที่แม่พูดได้โดนใจ ราศีปรามทีเล่นทีจริงว่า "แต่ไม่ใช่ว่า หยิ่งกับคนหนึ่งแล้วลดตัวลงไปหาอีกคนหนึ่งนะ แม่เอาตายเชียว"

    พูดแล้วราศีค้อนไปทางเรือนของประภาที่แพนอยู่ อดบ่นไม่ได้ว่า

    "แม่นั่นมันคอยจ้องตะครุบลูกอยู่ทุกวัน เอ้อ...คิดๆไป เล็กก็เหมือนคนมีเวร ชีวิตต้องมาพัวพันกับผู้หญิงหน้าไม่มียางอาย นี่ถ้ามันรู้จักรักศักดิ์ศรี ป่านนี้ลูกก็คงไม่ต้องมาลำบาก ป่านนี้มันคงไม่หน้าด้านอยู่ในบ้านนี้หรอก"

    ราศีบ่นจนโภคาเหลือบมองอย่างอ่อนใจ

    ooooooo

    ดึกแล้ว เล็กลงไปเดินรับลมที่สนามหน้าบ้าน จู่ๆแพนก็เข้ามากอดจากข้างหลัง เล็กสะบัดออกอย่างรังเกียจ บอกว่าอย่าเอาตัวสกปรกของเธอมาถูกตัวฉัน

    แพนเข้าไปยั่วทั้งด้วยวาจาและเรือนร่าง แล้วเอ่ยปากชวนเล็กว่า พรุ่งนี้หนังเรื่องลมลวงจะเข้าฉายรอบปฐมทัศน์ ตนต้องไปโชว์ตัวในงาน อยากให้คนที่ตนรักที่สุดพาไปงานนี้ ไปแสดงความยินดีกับตนด้วย ยื่นหน้าเข้าไปฉอเลาะ "คุณเล็กไปกับแพนนะคะ"

    เล็กไม่เพียงแต่ปฏิเสธเท่านั้น ยังด่าว่าอย่างรังเกียจว่า ไม่ว่าเธอจะเด่นจะดังจะสวยแค่ไหน  ตนก็ไม่มีวันลืมว่า  "เธอทำลายชีวิตฉัน เธอมันตัวมาร!"

    แพนร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ คร่ำครวญว่าตนทำทุกอย่างด้วยหัวใจ จะไม่ยกโทษให้เลยหรือ แล้วสัญญาว่า "นับจากนี้ไป แพนจะเป็นคนดีเพื่อคนที่แพนรัก แพนจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ สร้างเนื้อสร้างตัวด้วยความมุมานะ เพื่อให้ คุณเล็กมองเห็นคุณค่าของแพนบ้าง"

    "ถ้าเธอจะกลับเนื้อกลับตัวเป็นคนดี มันก็คงเป็นผลดีกับเธอเอง ฉันก็คงได้แต่อนุโมทนาสาธุด้วย แต่อย่าหวังอะไรมากไปกว่านั้น ต่อให้ชาตินี้หรือชาติหน้า ฉันก็ไม่คิดเป็นอื่นได้หรอก"

    แพนร้องไห้โฮทันที เงยหน้าขึ้นประกาศลั่นเหมือนคนบ้าว่า

    "แล้วคิดเหรอคะว่าแพนจะยอมให้คุณเล็กไปมีความสุขกับคนอื่น  ถ้าแพนไม่ได้  ก็อย่าหวังเลยว่าคนอื่นจะได้   คุณเล็กไป  แพนไม่ยอม!  จำไว้นะคะคุณเล็ก  แพนเลือกแล้ว แพนขอเอาชีวิตเป็นเดิมพัน!!"

    เล็กอดทนฟังจนจบแล้วเดินเลี่ยงไปอย่างไม่แยแส แพนทรุดนั่งร้องไห้น้ำตาเป็นเผาเต่า

    ooooooo

    ก่อนฉายหนังรอบปฐมทัศน์ ที่หน้าโรงหนังมีพิธีโชว์ตัวนางเอกและนักแสดงในเรื่องมากมาย  เมื่อพิธีกรประกาศเชิญนางเอกขึ้นเวที  คนดู  และช่างภาพต่างปรบมือและกรูกันเข้าไปถ่ายภาพ แพนโบกมือทักทายบรรดาแฟนๆอย่างสวยงามท่ามกลางแสงสีเสียงและการต้อนรับจากแฟนๆ

    เวลาใกล้เคียงกันนั้น ที่บ้านเช่าของเทิน มีรถสามล้อเครื่องเข้ามาจอด เทินออกไปดูเจอพ่วงพ่อของแพนและทองคำลงจากรถ พ่วงบอกเทินว่าตนไปขอที่อยู่เทินจากกำนันเลยมาถูก  พูด ออกตัวว่าตนไม่ได้ตั้งใจมา  แต่ทองคำคะยั้นคะยอจนต้องมาด้วย

    "ก็ฉันเห็นข่าวมันลงว่า นังแพนมันได้ดิบได้ดี มีบุญวาสนาได้เป็นนางเอกหนัง ก็เลยอยากจะพาพี่พ่วงมาร่วมงาน เผื่อมันจะให้เงินให้ทองติดมือกลับไปบ้าง"

    พ่วงมองหน้าเทินอย่างเกรงใจก่อนเอ่ยปากขอให้ช่วยพาไปหาแพนหน่อยได้ไหม แม้เทินจะรู้สึกลำบากใจแต่ก็พาพ่วงกับทองคำไป

    ooooooo

    ที่หน้าโรงหนัง แพนยังโชว์ตัวอยู่หน้าโปสเตอร์ โฆษณาหนังเรื่องลมลวง โพสท่าให้ช่างภาพถ่ายรูป พอแพนเหลือบเห็นน่านเดินมาก็รีบขอตัวลงไปหา

    น่านถามว่าเธอคิดจะแสดงหนังต่อไปไหม แพนตอบว่าแล้วแต่น่านจะตัดสินใจให้เพราะตนโด่งดังขึ้นมาได้ก็เพราะการเจียระไนของน่าน น่านพูดออกตัวว่า "คุณแพนยกย่องผมมากเกินไป" แต่ก็บอกว่าตนจะตอบตกลงกับเขาไปเรื่องจำเลยพิศวาสเลยก็แล้วกัน

    แพนมีข้อแม้ว่าจะเปิดกล้องเมื่อไรคงต้องรอให้ตนหมดเรื่องยุ่งๆก่อน เพราะตอนนี้ตนต้องอาศัยเขาอยู่จะทำอะไรก็ไม่ได้ดั่งใจ อีกอย่างตนก็ยังมีเรื่องทุกข์ใจที่บอกใครไม่ได้

    "เรื่องอะไรครับ" น่านถาม

    แพนไม่ทันตอบก็เหลือบเห็นเทินเดินเข้ามา เธอรีบเข้าไปหากอดเทินด้วยความดีใจ ช่างภาพพากันถ่ายรูปอย่างสนใจ แพนบอกเทินว่าดีใจมากที่เขามา เทินเองก็แสดงความดีใจด้วยที่ต่อไปแพนจะได้มีความสุขเสียที แล้วนึกได้บอกแพนว่า "อ้อ...มีคนเขาอยากพบแพนแน่ะ"

    "ใครเหรอเทิน คุณเล็กหรือเปล่า" แพนตาเป็นประกายด้วยความดีใจ แต่พอเห็นพ่วงเดินนำทองคำเข้ามา แพนหน้าตึงทันทีถามอย่างไม่พอใจว่า "มาทำไม"

    "ถามได้มาทำไม อีนี่ ได้ดีแล้วลืมตัวเหรอยะ หรือคิดว่าจะทิ้งพ่อ ทิ้งน้อง ไม่คิดจะช่วยเหลือเงินทองกันบ้างหรือยะแม่คุณ" ทองคำพูดเสียงดังแล้วป้องปากตะโกน "เจ้าข้าเอ๊ย มาดูแม่นางเอกลืมตัวกันเร้ว..."

    แพนตกใจหันไปมองเห็นนักข่าวกับช่างภาพที่เดินรี่เข้ามา เธอรีบบอกเทินให้พาสองคนนี้ไปก่อน บ่นเทินว่าพามาทำไมก็ไม่รู้ทำให้ตนอายคนอื่น เทินหันมองพ่วงบอกว่าไปก่อนเถอะ พ่วงหันไปคว้าแขนทองคำลากไปด้วย ทองคำขืนตัวปากก็ร้องตะโกนโพนทะนาด่าแพนไม่หยุด

    แพนหน้าเสีย หันไปมองนักข่าวกับช่างภาพ พูดยิ้ม แหยๆว่า

    "คนสติไม่ดีน่ะค่ะ"

    น่านดูสถานการณ์อยู่ มองแพนอย่างไม่สบายใจนัก...

    ooooooo

    พ่วงดึงแขนทองคำมาที่ห้องพักด้านหลังโรงหนังด้วยความโมโห เทินรีบเดินตามมา พ่วงด่าเมียว่าไปอาละวาดอย่างนั้นได้ไง เดี๋ยวเขาก็หาว่าเราเป็นพวกบ้านนอกคอกนา

    "แกไม่ได้ยินที่ลูกสาวแกพูดเหรอ นี่ขนาดเพิ่งจะดังนะ ถ้าดังคับฟ้ามันไม่ทำเป็นไม่รู้จักแกเหรอ โธ่เอ้ย...ถึงจะเป็นนางเอกหนังมันก็มาจากบ้านนอกเหมือนกันล่ะว้า..." ทองคำด่าเสียงดัง

    พ่วงขอให้พอเถอะยังไงแพนก็เป็นลูกตนอย่าทำให้ลูกอับอายเลย ทองคำย้อนถามว่า แล้วแพนคิดว่าตัวเองเป็นพ่อ

    รึเปล่า บ่นว่าเลี้ยงเสียข้าวสุกแท้ๆ

    แพนมาได้ยินเข้าพอดี ยกมือชี้หน้าด่า

    "อย่าลามปามฉันนะอีทองคำ แกได้เลี้ยงฉันตั้งแต่ เมื่อไหร่ ฉันจำได้ว่าตั้งแต่แกเข้ามาอยู่ในบ้านพ่อฉัน ฉันต่างหากที่หุงข้าวเลี้ยงแก"

    ทองคำด่าแพนว่า อกตัญญู แพนโต้ว่าถ้าตนอกตัญญูจริงคงไม่มาพูดด้วยหรอก นี่ตนยังเห็นว่าเป็นเมียพ่อหรอกถึงพูดด้วย แล้วหันไปพูดกับพ่วงผู้เป็นพ่อว่า

    "ถ้าพ่อยังเห็นแก่ฉัน คิดว่าฉันเป็นลูก พ่อพามันกลับไปดีกว่า อย่าให้มันมาประจานฉันให้อับอายขายหน้าชาวบ้านเขาหน่อยเลย"

    "แกกล้าว่าพ่อเหรอนังแพน เสียแรงที่พ่ออุตส่าห์มา... จะมีน้ำใจต้อนรับสักนิดก็ไม่มี ระวังแกจะตกนรก" พ่วงด่า แพนดึงเงินออกมายื่นให้บอกว่าเอาไปแล้วไม่ต้องมาหาตนอีก

    ทองคำคว้าหมับสะบัดหน้าใส่ "กลับก็ได้วะ เงินหมดฉันพาพ่อแกมาขอใหม่นะนังแพน ไปเถอะพี่" ทองคำหันไปคว้าแขนพ่วงลากไป พ่วงยังหันมาบอกแพนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่าให้รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี ประชาชนจะได้รักและตัวเองก็จะได้เป็นนางเอกไปนานๆ

    "ฉันดูแลตัวเองได้น่ะ พ่อรีบกลับไปเถอะ เดี๋ยวนักข่าวก็แห่กันมาหรอก ฉันขี้เกียจตอบคำถามเรื่องส่วนตัวเข้าใจไหม"

    พ่วงทำท่าจะเดินเข้าไปหา แพนเบี่ยงตัวหลบ พ่วงกับทองคำเลยเดินกลับไปหงอยๆ เทินเดินมาหาแพนที่ยืนน้ำตาคลอ ติติงว่าไม่น่าพูดกับพ่ออย่างนั้น ยังไงพ่อก็ทำให้แพนเกิดมา ชาตินี้ทั้งชาติแพนก็ตอบแทนบุญคุณพ่อไม่หมดหรอก คนที่ลืมบุญคุณพ่อแม่ไม่มีวันเจริญหรอกนะ

    "แพนอยากจะเลิกคิดว่าเขาเป็นพ่อตั้งแต่วันที่เขาพาอีทองคำเข้าบ้าน เทินก็เหมือนกันถ้าเห็นว่าแพนเป็นเพื่อน อย่าพาพ่อกับนังทองคำมาอีก ตอนนี้แพนไม่ใช่อีแพนคนเก่าแล้ว" พูดแล้วแพนเดินเชิดเลี่ยงไป เทินได้แต่มองตามอย่างหนักใจ

    ooooooo

    วันรุ่งขึ้น ภาพแพนสวมกอดจับมือถือแขนเทินถูกตีพิมพ์ในหน้าหนังสือพิมพ์หรา ประภาหงุดหงิดมากที่แพนทำขายหน้าอีกจนได้ ส่วนเอียดพอเห็นรูปนี้ถึงกับหน้าซีดเผือด

    ประภาบ่นว่าเทินเพิ่งพูดกับตนอยู่แหม็บๆว่าไม่ได้คิดอะไรกับแพนแต่กลับทำแบบนี้ช่างไม่มียางอายเสียเลย

    เอียดพูดเสียงเครือๆว่า

    "คนเคยรักเคยสนิทสนมกัน ยังไงก็คงจะเลิกคบกันไม่ได้ง่ายๆหรอกค่ะน้าประภา"

    ประภาถามว่าเอียดทำใจได้จริงๆหรือ ถ้าเทินกลับไปคบกับแพนอีก เอียดฝืนยิ้มพูดทั้งที่ปวดใจว่า "เอียดก็คงจะดีใจกับตาเล็ก ดีเหมือนกันตาเล็กจะได้ใช้เป็นข้ออ้างที่จะไม่เกี่ยวข้องกับแพนอีก" พูดแล้วรีบลุกเลี่ยงไปก่อนที่จะอ่อนแอมากกว่านี้

    ประภามองตามหลานสาวไปด้วยความเห็นใจ

    ooooooo

    แต่พอเดินมาไม่ทันไร เอียดก็เจอแพนเดินจากบ้านประภามาในชุดสวย พูดยิ้มระรื่นว่า

    "คุณเอียดไม่ได้ไปร่วมงานปฐมทัศน์หนังเรื่องแรกของแพน โอ้โห แขกมาร่วมงานเยอะมากค่ะ นักข่าวช่างภาพรุมซักถามแพนราวกับเป็นเจ้าหญิงของงาน แพนงี้เนื้อย...เหนื่อยค่ะ"

    เอียดแสดงความยินดีด้วยในฐานะที่เป็นคนในบ้าน แพนรีบพูดอย่างไร้ยางอายว่าไม่ใช่แค่คนในบ้าน เอียดคงลืมไป ว่าตนกับเล็กเป็นอะไรกัน เอียดเลยถามว่าแล้วที่จับมือถือแขนกอดกับเทินล่ะจะให้เข้าใจยังไง แพนหัวเราะระริกคิกคักถามเอียดว่า

    "นี่อย่าบอกนะคะว่าคุณเอียดหึง เทินนี่ก็แปลกนะคะคุณเอียด ปากก็บอกว่าไม่ได้คิดอะไรกับแพนแล้ว แต่ชอบทำตัวเป็นเจ้าของแพนอยู่เรื่อย นี่แพนก็บอกหลายครั้งแล้วนะคะว่าแพนไม่ได้รัก แต่เขาก็ไม่เลิกตอแยสักที แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะคุณเอียด แพนยกเทินให้คุณเอียดค่ะ" พูดแล้วยิ้มเยาะเดินผ่านไป

    เอียดโกรธจนน้ำตาคลอ สมเพชตัวเองที่ต้องมารับของเหลือใช้จากแพน

    ความเจ็บช้ำน้ำใจจากเทินและแพน ทำให้เอียดตัดสินใจเรื่องใหญ่ในชีวิตโดยไม่ลังเล เมื่อคำนึงให้พ่อแม่มาทาบทามสู่ขอ ราศีกับโภคาให้เอียดเป็นคนตัดสินใจเอง เอียดตอบโดยไม่ขอเวลาคิดว่า

    "เอียดจะแต่งงานกับคุณคำนึงค่ะ"

    คำนึงยิ้มหน้าบานด้วยความดีใจ ส่วนโภคากับราศีโล่งใจ เพราะมีใจให้คำนึงอยู่แล้ว

    ooooooo

    วันต่อมา เล็กไปหาเทินที่บ้านเช่าบอกเทินด้วยสีหน้าร้อนใจว่าไม่รู้ทำไมอยู่ๆเอียดก็ ตัดสินใจรับหมั้นคำนึง ถามเทินว่าทำอะไรให้พี่สาวตนเสียใจหรือเปล่า

    เทินนิ่งอึ้งไปอึดใจก่อนจะบอกเล็กด้วยน้ำเสียงเรียบๆว่า

    "ผมต้องแสดงความดีใจกับคุณเอียด" เล็กถามอย่างรับไม่ได้ว่าอย่าบอกนะว่าเขาไม่เคยคิดอะไรกับพี่สาวตน เทินยังคงตอบอย่างสุขุม สงบนิ่งว่า "มันไม่สำคัญหรอกว่าผมรู้สึกอย่างไร มันสำคัญว่าผมทำในสิ่งที่ถูกต้อง คุณคำนึงมีเงิน มีเกียรติ คุณเอียดก็เป็นคนดี ควรจะได้แต่งงานกับคนที่เหมาะสมกัน... ไม่ใช่ลูกชาวนาอย่างผม"

    "เราเสียใจจริงๆที่นายเป็นคนขี้แพ้ ไม่ยอมต่อสู้เพื่อผู้หญิงที่รักทั้งที่นายก็รู้อยู่แก่ใจว่าพี่เอียดรักนาย...รักมานานแล้ว"

    เล็กพูดใส่หน้าเทินก่อนเดินไปที่รถกระชากรถออกไป เทินยืนอยู่อึดใจก็ทรุดนั่งอย่างหมดแรง...

    ooooooo

    วันนี้ น่านเดินเข้ามาในสำนักงานหัสดินทร์ภาพยนตร์อย่างสบายใจ พลันก็ชะงักเมื่อเห็นแพนยืนอยู่ เดินเข้าไปทัก พอแพนหันมาเห็นดวงตาแดงก่ำ น่านถามว่ามีเรื่องอะไรไม่สบายใจหรือ บอกว่า

    "หนังเรื่องแรกของคุณก็ได้รับการตอบรับดีมากทีเดียว...เปิดฉากแค่สองสัปดาห์ทำรายได้เกือบล้านแล้วนะครับ"

    "ดิฉันกลุ้มใจน่ะค่ะ" แพนตีหน้าเศร้ากว่าเดิม น่านจึงเดินนำไปนั่งที่เก้าอี้รับแขก แพนตามไปนั่งฝั่งตรงข้ามบีบน้ำตาก่อนจะสร้างเรื่องเรียกร้องความสงสารเห็นใจ จากน่าน

    "ดิฉันคงต้องข่มความอายสารภาพกับคุณน่านตามตรงว่า ดิฉันกับคุณเล็กลักลอบมีความสัมพันธ์กันมานานแล้วค่ะ...เธอคงหวังว่าถ้าคุณ หญิงแต่งงานกับใครไปแล้ว ถึงจะยกย่องดิฉันอย่างออกหน้าออกตา...เพราะเธอสงสารคุณหญิงที่เคยรักกันมา ก่อน ดิฉันก็ต้องยอมหน้าชื่นอกตรมทั้งที่จะว่าไปแล้ว ดิฉันกับคุณเล็กเป็นสามีภรรยากัน..."

    น่านตะลึงอึ้งอย่างคาดไม่ถึง หลงเชื่อคำพูดและน้ำตาของแพนทั้งสงสารหญิงออน ขณะเดียวกันก็ตำหนิเล็กที่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง ประณามเล็กว่าขี้ขลาด หลอกลวงผู้หญิง แต่พอฉุกคิดได้น่านถามว่า

    "ขอโทษนะครับ การที่คุณไปได้เสียกับเขาเป็นการสมรู้ร่วมคิดกันทั้งสองฝ่ายเพื่อตบตาคุณ หญิงตบตาสามีของคุณใช่ไหม โธ่...คุณพันพร ทำไมผู้หญิงหน้าตาดีๆอย่างคุณถึงได้เป็นคนอย่างนี้"

    แพนนิ่งฟังน้ำตายังอาบหน้าแต่สมใจนักที่แผนการของตนสำเร็จ ทำให้น่านเข้าใจผิดได้ ขอความเห็นใจจากน่านว่าอย่าเพิ่งลงโทษตนเลยเพราะเล็กชอบตนมานานแล้วตั้งแต่ สมัยเด็กแต่เล็กก็สงสารหญิงออนจึงปล่อยให้หญิงออนเข้าใจผิด ตนก็ต้องปล่อยให้ชีวิตอยู่ในกำมือของสามี

    "วันนี้ ความศรัทธาของผมที่มีต่อคนหลายคนเสื่อมลงอย่างน่าเสียดาย คนสมัยนี้หน้าตาดีๆแต่กลับซุกซ่อนความอัปลักษณ์ไว้ในใจ"

    "ดิฉันยอมเป็นคนเลว เพื่อให้คุณน่านเห็นใจและยอมช่วยเหลือดิฉัน" แพนหน้าตึงขึ้นมา ครั้นน่านถามว่าจะให้ตนทำอย่างไร "ทำยังไงก็ได้ให้คุณหญิงยอมแต่งงานกับคุณ...นะคะคุณน่าน..."

    น่านอึ้งไป สีหน้าครุ่นคิด...แพนแอบยิ้มสมใจที่แผนการของตนสำเร็จไปอีกขั้นหนึ่งแล้ว

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:28 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์