นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    ดวงตาสวรรค์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ถูกเล็กด่าอย่างสาดเสียเทเสียแล้ว แพนก็คิดเครียด แต่พอออกมายืนที่ระเบียงเห็นบริเวณวังสวนทิพย์ที่กว้างขวางร่มรื่นสวยงาม แพนก็พึมพำกับตัวเองอย่างสับสนว่า

    "สวนทิพย์ อีกไม่กี่ก้าวเลย ที่ฉันจะหยิบแกไว้ในมือได้"

    ครั้นมองไปทางห้องหญิงออน เห็นหญิงออนฟุบหน้าอยู่กับราวระเบียงคล้ายร้องไห้อยู่ แพนมองอย่างสะใจที่เห็นหญิงออนอ่อนแออย่างนี้ ฮึดขึ้นมาจะเข้าไปกระหน่ำให้ยับเยินกว่านี้ ตรงไปที่ห้องหญิงออนทำทีเดินเข้าไปทักว่า

    "อ้าว...คุณหญิงไม่ได้ไปทำงานหรอกหรือคะ"

    หญิงออนตกใจไม่นึกว่าจะมีใครจู่โจมเข้ามาอย่างนี้ พยายามเช็ดน้ำตาให้แห้ง ทำเสียงปกติบอกว่าไม่ค่อยสบาย แล้วจะกลับเข้าห้องโดยไม่มองแพนเลย

    แพนมองอย่างเจ้าเล่ห์ สะใจ คิดจะเล่นเกมถล่มหญิงออนต่อ ตามไปยืนตรงประตูที่หญิงออนปิดไว้แล้ว

    เมื่อหญิงออนเข้าไปในห้องแล้ว เห็นรูปของเล็กที่ให้ไว้ก็ยิ่งเจ็บปวด หยิบรูปขึ้นดูก็เหมือนได้ยินเสียงของเล็กก้องอยู่ในความรู้สึกในวันที่ให้ รูปว่า

    "เนตรนภิส แปลว่า ดาวแห่งฟ้าเท่านั้นหรือ หามิได้ แปลว่า ดาวแห่งชีวิตด้วย ดาวประจำชีพที่ฉันหวงแหน...ผู้ที่ฉันเห็นทั้งหลับและตื่น ผู้ที่ฉันภักดีทั้งกายและใจ ในความรัก ของเรานั้น จะไม่มีดวงหน้าเศร้าสลด จะไม่มีหยาดน้ำตา..."

    หญิงออนสุดจะกลั้นความรู้สึกไว้ได้ คว่ำรูปในกรอบลง น้ำตาอาบแก้ม...

    ooooooo

    แพนตัดสินใจเคาะประตูเรียกหญิงออน ทำเป็นห่วงใยถามว่าคุณหญิงเป็นอะไรหรือเปล่า หญิงออนบาดหูกับเสียงนั้นนัก แต่ก็ฮึดขึ้นมา เอาผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาจนแห้งเดินไปยืนชั่งใจครู่หนึ่งจึงเปิดประตูอย่างแรง พร้อมที่จะเผชิญกับความแตกหัก

    แต่ผิดคาด เพราะพอประตูเปิดออก แพนก็โผเข้ามาทรุดกราบแทบเท้า ฟูมฟายว่า

    "คุณหญิงขา แพนขอโทษ แพนผิดไปแล้วค่ะ"

    หญิงออนถอยออกมา แพนรีบตามเข้ามาในห้องแล้ว ปิดประตู ท่าทางของแพนทำให้หญิงออนเดาออกว่าไม่ได้มาดีแน่ มองแพนอย่างสมเพช สูดลมหายใจเรียกความแข็งแกร่งให้กับตัวเองเต็มที่

    "แพนไม่ได้เลือก แพนไม่เคยได้เลือกชีวิตอะไรของแพนเลย แพนต้องเป็นที่รองรับอารมณ์ของทุกคน คุณหญิงขา เมตตาแพนด้วย" แพนยังฟูมฟายสะอึกสะอื้น

    เพราะรู้ทันแพน หญิงออนถามว่ามีอะไรให้พูดมาเลย แพนทำเป็นพูดไม่ออกบอกว่ากลัวหญิงออนจะทนฟังไม่ได้เพราะมันจะทำร้ายหัวใจของ หญิงออนอย่างรุนแรง หญิงออนบอกว่า

    เล่ามาเถอะ ถ้าเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับตนก็จำเป็นต้องรู้ และต้องทนฟังได้

    แพนแปลกใจถามหญิงออนว่าเล็กมาเล่าให้ฟังแล้วหรือ เล่าอย่างไรบ้าง เล่าว่าตนผิดใช่ไหม แล้วคร่ำครวญว่าเล็กไม่เคยเห็นตนดีเลย ทุกอย่างที่เล็กทำกับตนก็จะต้องกล่าวหาว่าตนเป็นคนทำ ในสายตาของเล็กตนเป็นคนผิดใช่ไหม

    เมื่อหญิงออนมองอย่างไม่เชื่อ แพนเล่นบทโศกต่อ

    "คุณเล็กทำเป็นเมา แพนก็ช่วย แต่ที่ไหนได้ พอแพนพาเธอขึ้นไปถึงห้อง เธอกลับกอดแพน..." เล่าแล้วร้องไห้อย่างหนักก่อนจะเล่าต่อไปว่า ตนอ้อนวอนให้เล็กปล่อยอย่าทำอะไรตน แต่กลับถูกเล็กใช้กำลังที่เหนือกว่าทำตามความต้องการของตัวเองจนสำเร็จ

    ครั้นหญิงออนถามว่าแพนเป็นคนขึ้นไปที่ห้องของเล็กเองไม่ใช่หรือ แพนอ้างว่าตนขึ้นไปเพราะคุณท่านฝากของมาให้ประภา ตำหนิตัวเองว่า "แพนมันไม่ดีเองที่ไปเชื่อใจคุณเล็ก"

    "เรื่องของคนอื่นฉันไม่ขอรับรู้ แต่ในฐานะที่เธอเป็นสะใภ้ของบ้านนี้ เป็นเมียของพี่ชายฉัน เมื่อเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้น คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือพี่ชาย เขารักเธอมาก เธอก็รู้ดีไม่ใช่ หรือ...แต่เธอไม่ได้รักเขา"

    แพนมองหญิงออนอย่างประเมินก่อนยอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำว่าตนไม่เคยรักชายใหญ่เลย หญิงออนจึงพูดตามตรงว่า

    "เธอแต่งงานกับพี่ชายเพราะเธอต้องการความมั่นคงของชีวิตใช่ไหมแพน เธอต้องการที่จะใช้ฐานะ ใช้ทรัพย์สินของพี่ชายเพื่อที่จะยกระดับตัวเอง"

    "คุณหญิงโกรธแพนเรื่องคุณเล็ก แล้วมาพาลหาเรื่องแพนอย่างนี้หรือคะ" แพนพลิกสถานการณ์

    "ฉันกำลังค้นหาความจริง ฉันขอบอกเธอว่า ฉันจำเป็นที่จะต้องทำทุกอย่างเพื่อรักษาเทวพันธุ์ รักษาสวนทิพย์เอาไว้"

    เห็นท่าทีแข็งกร้าวเอาจริงของหญิงออน แพนเล่นบทใหม่พลิกสถานการณ์ กล่าวหาว่าหญิงออนกับเล็กจงใจทำเรื่องนี้ขึ้นเพื่อกำจัดตนออกไปจากเทวพันธุ์ ออกไปจากวังสวนทิพย์ ด่าหญิงออนว่าหน้าซื่อแต่ใจร้าย เกลียดอะไรตนนักหนาหรือถึงต้องทำกันขนาดนี้ กล่าวหาว่าหญิงออนกำลังฆ่าตนทั้งเป็น

    "ไม่มีใครทำอะไรเธอได้หรอกแพน ทุกอย่างเธอทำตัวเอง" หญิงออนสะบัดตัวเดินออกไปด้วยความรู้สึกว่าแพนกำลังป้ายความผิดให้ตน ยิ่งปลุกใจตัวเองให้เข้มแข็งเพื่อสู้กับเล่ห์กลมารยาของแพนให้ได้

    ooooooo

    ขณะหญิงออนออกจากห้องนั่นเอง แพนคว้ารูปของเล็กที่วางคว่ำอยู่ปาข้างฝาจนกระจกแตก หยิบรูปมาขยำ เท่านั้นไม่หนำใจ ฉีกรูปเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยปาลงพื้นกระจายไปทั่วแล้วจะออกไป

    หญิงออนเป็นห่วงข้าวของในห้องรีบกลับเข้ามา สวนกับแพนที่กำลังออกไปจึงหลีกทางให้ แต่พอเข้าไปในห้อง เห็นสภาพข้าวของที่เกลื่อนกระจาย รูปของเล็กที่กระจกแตกรูปถูกฉีกทิ้ง หญิงออนหัวใจแทบสลาย ก้มลงเก็บชิ้นส่วน กอบใส่ผ้าพันคอห่อแล้วเอาไปทิ้งถังขยะ

    เพราะกระทบกระเทือนใจอย่างรุนแรง หญิงออนเดินเหม่อไปทางประตูรั้ว ท่านชายร้องเรียกก็เหมือนไม่ได้ยิน จนท่านชายตามไปจับตัวเขย่าถามว่าจะไปไหน เป็นอะไร หญิงออนจึงได้สติหันกอดท่านพ่อร้องไห้โฮออกมา

    "ไม่เป็นอะไร ไม่เป็นไรแล้วนะหญิง ไม่เป็นไรแล้ว พ่ออยู่ที่นี่แล้ว" ท่านชายกอดหญิงออนที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไว้ในอ้อมกอดอย่างเจ็บปวด...

    ooooooo

    เมื่อพาหญิงออนกลับเข้ามานั่งที่ซุ้มมะลิวัลย์แล้ว ท่านชายปลอบใจหว่านล้อมให้เล่าว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงออนไม่กล้าเล่าพูดไม่ออก ท่านชายให้สัญญาว่า ถ้าเป็นเรื่องเกี่ยวกับเล็ก ถึงท่านจะเอ็นดูเล็ก แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นท่านนี่แหละจะปกป้องดูแลหญิงเอง

    "ท่านพ่อค่ะ เวลานี้หญิงแทบจะพูดอะไรไม่ออก มันเป็นเรื่องน่าอับอาย มันกัดกร่อน ทำลายชื่อเสียง เกียรติยศของเทวพันธุ์ จนพังพินาศไม่เหลืออะไรอีกแล้ว" หญิงออนเล่าไปสะอื้นไป

    ท่านชายยังจับความไม่ได้ชัด ซักไซ้จนรู้ว่าแพนมีอะไรกับเล็ก ท่านชายหน้าซีดเผือดผงะอึ้งไปทันที หญิงออน เล่าถึงคืนเกิดเหตุว่า

    "เมื่อคืนนี้เล็กอยู่บ้านคนเดียว คนอื่นไปหัวหินกันหมด แล้ว...รายนั้นเขาก็ไปที่นั่นแล้วเขาก็มีอะไรกัน ทั้งเล็กทั้งเขายืนยันตรงกันว่ามันเกิดขึ้นจริงๆ"

    "อุบาทว์! ชั่วกันทั้งผู้หญิงผู้ชาย พ่อต้องไปพูดกับคุณโภคาแล้ว" ท่านชายทำท่าจะผละไป

    หญิงออนถามว่าแล้วเรื่องของชายใหญ่ล่ะ ท่านจึงฉุกคิดได้ คำราม "มันทำลายเราจริงๆ"

    "เพคะ มันทำลายเราจริงๆ จะโดยตั้งใจหรือไม่ แต่มันเกิดขึ้นแล้ว แล้วมันยิ่งแย่ไปกว่านั้นอีก ตรงที่....เขากล่าวหาว่าเป็นแผนของหญิงที่จะกำจัดเขาออกจากสวนทิพย์"

    ท่านชายอึ้งไปอีกครั้ง เมื่อได้ฟังแง่มุมที่ท่านไม่เคยคิดมาก่อนเลย

    ooooooo

    หลังจากทะเลาะกับแพนอย่างรุนแรงแล้ว เล็กขับรถกลับบ้านน้ำตาไหลพรากตลอดทางด้วยความ รู้สึกที่สูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไปแล้ว....

    เมื่อกลับถึงบ้านก็ให้เทินโทร.ไปหาหญิงออนที่วังสวนทิพย์ ปรากฏว่าหญิงออนไม่รับสายบอกว่าไม่สบาย เทินมองเล็กอย่างเห็นใจ กลุ้มใจแทนกับเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้น

    พอดีมีเสียงรถแล่นเข้ามา เทินชะโงกมองแล้วบอกว่าคุณพ่อคุณแม่กลับมาแล้ว เล็กยิ่งว้าวุ่น เทินชวนไปรับคุณพ่อ คุณแม่กันแล้วเดินออกไปเลย เล็กยังยืนอึ้งอยู่ไม่รู้จะไปสู้หน้าพ่อแม่ได้อย่างไร

    เทินออกไปรับช่วยขนของเข้าบ้าน เอียดดีใจมากที่เจอเทิน ยิ่งเมื่อรู้ว่าที่เทินหายไปจากห้วยทรายเพราะมาอยู่ที่นี่ ก็ผ่อนคลายสบายใจขึ้น

    จนครู่ใหญ่เล็กจึงออกไปช่วยขนของ ถูกราศีตำหนิว่า เทินมาช่วยตั้งนานแล้ว นี่มัวทำอะไรอยู่เพิ่งจะโผล่มา

    "แม่ครับ....เล็กอยากคุยอะไรกับแม่หน่อย" เล็กหน้าซีดเซียวเสียงอ่อยเศร้า จนราศีรู้สึกว่าเล็กคงมีเรื่องสำคัญอะไรแน่ๆ

    ooooooo

    ชายใหญ่หงุดหงิดหดหู่ใจมากกับสภาพที่เหมือนติดคุกไปไหนมาไหนไม่ได้ ครู่หนึ่งท่านชายมาเคาะประตูเรียกแล้วเปิดเข้าไป หญิงออนตามเข้ามาติดๆ บอกชายใหญ่ว่าจะขอมาทานข้าวด้วย

    ทมกับสะอิ้งและปานถือถาดอาหารมีฝาปิดเข้ามา 3 ชุด ชายใหญ่ถามอย่างแปลกใจว่านี่มันอะไรกัน ท่านชายจึงบอกว่า

    "ชายใหญ่ดีขึ้นมากแล้วลูก หมอบอกว่าเกือบจะหายดีแล้ว"

    "กว่าจะหายเมียของชายมันคงจะหายไปก่อนแหละท่านพ่อ เมื่อคืนมันก็ไม่กลับบ้านหายไปไหนกับใครมา อย่าให้ ชายรู้นะจะฆ่ามันทั้งคู่" ชายใหญ่อารมณ์พลุ่งพล่านขึ้นมา จนเมื่อท่านชายถามว่าแคร์เขาถึงขนาดนั้นเชียวหรือ ชายใหญ่ย้อนถามว่า "ท่านพ่อถามอย่างนี้ได้ยังไงคะ เขาเป็นเมียของชายนะ"

    "ถ้าคนเขาไม่รักเราจริง เราจะดึงจะรั้งเขาไว้ทำไมลูก ถ้ามันถึงขั้นนั้นจริงๆ พ่ออยากให้ชายปล่อยเขาไป"

    ชายใหญ่สวนขวับทันทีว่า ตนไม่ยอมเด็ดขาด เป็นไงเป็นกัน ตนจะไม่ยอมตายให้มันสบายหรอก

    "พี่ชายคะ มากินข้าวกันเถอะค่ะ ยังไงเราสามคนจะดูแลกันตลอดไปนะคะ" หญิงออนขัดขึ้น

    แม้จะยังไม่หายหงุดหงิด แต่ก็เดินมาตามคำชวน หญิงออน บอกพี่ชายว่า

    "สำหรับหญิง ความรักของท่านพ่อคือความรักที่แท้จริง และไม่เสื่อมคลาย หญิงรักพี่ชายอย่างนั้นเหมือนกัน หญิงอยากให้พี่ชายหันมามองความรักของท่านพ่อ กับความรักของหญิงเยอะๆ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เรามีกันเท่านี้เอง"

    ชายใหญ่สงบลงมองหน้าหญิงออนอย่างเข้าใจ เดินเข้ามาโอบบ่าน้องสาวไว้ พึมพำ

    "ใช่ เรามีกันเท่านี้เอง เรามีกันเท่านี้..."

    ท่านชายเดินมาตบบ่าชายใหญ่อย่างปลอบใจ...เห็นใจ

    ooooooo

    เมื่อเล็กเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ราศีและโภคาฟังแล้ว ราศีแผดเสียงร้องอย่างรับไม่ได้ จนทุกคนในบ้านตกใจ ประภาวิ่งขึ้นมาหาพี่สาวถามว่าเป็นอะไร ส่วนโภคารีบเข้าประคองราศีไว้

    เทินถามเล็กว่าบอกแม่แล้วหรือ เล็กตอบหน้าเศร้าว่ามันช่วยอะไรไม่ได้เลย

    "อย่างน้อย...." เทินหยักหน้าไปทางกลุ่มที่กลุ้มรุมราศีอยู่ "รู้ความจริงกันแล้ว อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด"

    "เล็ก มาทางนี้หน่อยลูก" โภคาเรียกเล็กไปคุยกันส่วนตัว เล็กลุกไปอย่างกลุ้มใจ

    ooooooo

    แม้เหตุการณ์ที่แพนทำลายรูปและข้าวของในห้องจะผ่านพ้นไปแล้ว แต่ทั้งเรื่องราวและพฤติกรรมนั้นยังตามหลอนหญิงออนจนไม่อาจสลัดพ้นจากความรู้สึกเจ็บปวดเสียใจได้ จนต้องพาตัวเองออกไปยืนที่ระเบียงเพื่อความผ่อนคลาย

    หญิงออนมองวังสวนทิพย์พึมพำ "สวนทิพย์...ยังไงเสียจะต้องเป็นสวนทิพย์ตลอดไป..."

    แพนเข้ามาในห้องเดินไปหาหญิงออนที่ระเบียงถามว่ายังไม่นอนเหมือนกันหรือ

    "ฉันคงนอนไม่หลับหรอก ไม่ใช่เพราะสิ่งที่เธอทำกับเล็กหรอกนะ เพราะฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอหลงรักเขามานานแล้ว ฉันก็แค่คาดไม่ถึงเท่านั้นแหละว่าเธอจะใช้มารยาหญิงตื้นๆหลอกให้เขาติดกับ"

    "คุณหญิงคะ...แพนขอเรียนคุณหญิงว่าแพนเสียใจจริงๆแพนเข้าใจความเจ็บปวดของคุณหญิง แม้ว่าความเจ็บปวดของแพนจะไม่มีใครเข้าใจก็ตาม" แพนพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งลึกราวกับมาจากก้นบึ้งแห่งหัวใจ

    หญิงออนตัดบทว่าอย่าไปพูดถึงมันอีกเลยลืมเสียเถอะ ตนไม่ถือสา เพราะตราบใดที่ตนยังไม่ได้แต่งงานกับเล็กเขาก็ยังมีสิทธิ์ที่จะหาเศษหาเลยกับใครก็ได้ตามธรรมชาติของผู้ชาย

    "คุณหญิงกำลังดูถูกแพนนะคะ" ตัดพ้อด้วยเสียงสะท้าน

    "แล้วเธอลดตัวไปทำให้คนอื่นเขาดูถูกหรือเปล่าล่ะ เสียแรงที่พี่ชายให้เกียรติยกย่องเธอ แต่เธอกำลังทำลายมันด้วยกิเลสของเธอเอง" หญิงออนหันหลังเดินเข้าห้อง แพนตัดสินใจทิ้งไพ่ใบสุดท้ายว่า

    "ถ้าคุณหญิงคิดว่ามันเป็นความผิดของแพนก็ป่วยการที่จะพูดให้คุณหญิงเชื่อ แพนขอลาค่ะ..."

    หญิงออนไม่เข้าใจสิ่งที่แพนพูดหันเดินเข้าห้องไปนั่งคิดทบทวนถึงเรื่องราวของแพนนับแต่ได้รู้จักกันที่อยุธยา

    ooooooo

    ขณะที่หญิงออนพยายามที่จะข่มตาให้หลับนั่นเอง มีเสียงวิ่งโครมครามข้างนอกแล้วมีคนมาเคาะประตูปังๆพร้อมเสียงตะโกนของขาบ

    "คุณหญิง...คุณหญิงขา ช่วยด้วย...ช่วยด้วย"

    หญิงออนผวาขึ้นคว้าเสื้อคลุมสวมแล้ววิ่งไปเปิดประตู เห็นขาบยืนหน้าซีดปากสั่นขวัญหนีดีฝ่อร้องบอกแทบไม่เป็นภาษาว่า "คุณหญิงขา...ช่วยด้วย...ช่วยด้วย..."

    เสียงตึงตังโครมครามและเสียงร้องตะโกนของขาบทำให้ ท่านชายเปิดประตูออกมาดู พอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร ท่านชายกับหญิงออนก็รีบไปที่ห้องแพน ผลักประตูเข้าไปทันที เห็นแพนนอนหงายคอตกอยู่บนเตียง หญิงออนผวาเข้าไปร้องเรียก "แพน...แพน..."

    "หนูปลุกคุณเท่าไหร่ก็ไม่ตื่นค่ะ" ขาบละล่ำละลัก

    ทั้งท่านชายและหญิงออนต่างตกใจมาก

    ooooooo

    พาแพนส่งโรงพยาบาลจนหมอล้างท้องปลอดภัยแล้ว หญิงออนให้ขาบเฝ้าแพนที่โรงพยาบาลและเมื่อกลับมาถึงวังสวนทิพย์ ท่านชายถามว่ามันเรื่องอะไรกัน ทำไมแพนถึงคิดสั้นไปได้

    หญิงออนนิ่งไปนิดหนึ่งจึงเอ่ยว่าตนตั้งใจจะทูลท่านพ่อเหมือนกัน แต่กำลังตัดสินใจเพราะมันเป็นเรื่องไม่ดีนัก

    "ถึงตอนนี้ หญิงไม่ควรมีอะไรปิดบังพ่ออีกแล้ว อย่าลืมว่าพ่อเป็นพ่อ เป็นผู้ดูแลทั้งหมดในบ้านนี้ มีอะไรเกิดขึ้นต้องบอกให้พ่อรู้ อย่าให้ใครๆเขาตราหน้าว่าพ่อเป็นหัวหลักหัวตอ"

    หญิงออนนิ่งคิด ในที่สุดตัดสินใจบอกความจริงท่าน...

    ooooooo

    เวลาเดียวกันนั้น เล็กยังจมอยู่ในความทุกข์ใจตรอมใจกับเรื่องร้ายๆที่เกิดขึ้น ดีที่ยังมีเทินคอยปลอบใจให้กำลังใจ เทินบอกเล็กว่าต้องให้เวลาแก่หญิงออน ได้ทำใจสักพัก ตนเชื่อว่าความรักที่หญิงออนมีต่อเล็กนั้นจะทำให้เธอยอมให้อภัยได้ในวันหนึ่ง

    "เมื่อไหร่ล่ะเทิน แค่เห็นสายตาเย็นชาของหญิงออน เล็กก็เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ได้แล้ว...เล็ก...เล็กไม่น่าทำผิดพลาดเลย"

    "อย่าโทษตัวเองเลยครับ ทุกคนก็เคยผิดพลาดมาแล้วทั้งนั้น ผมเองก็เคยหลงผิดแล้ว แต่เราจะต้องไม่ปล่อยให้ชีวิตตกต่ำไปอีก คุณเล็กยังมีโอกาสที่จะแก้ตัวนะครับ"

    "เล็กไม่แน่ใจเลยเทิน ต่อไปนี้หญิงออนคงเกลียดเล็กจนไม่อยากจะมองหน้า ถ้าเล็กเสียหญิงออนไป เล็กจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย" เล็กเอามือกุมหัวอย่างกลัดกลุ้ม เทินได้แต่มองด้วยความเห็นใจ ไม่รู้จะช่วยเล็กได้อย่างไร

    ooooooo

    หลังจากหญิงออนเล่ารายละเอียดให้ท่านพ่อฟังแล้ว ท่านชายพึมพำอย่างเจ็บปวดสาหัส...

    "วอดวายหมดแล้ว ชื่อเสียง เกียรติยศของเทวพันธุ์ ต้องมาป่นบี้เพราะหญิงใจต่ำทรามเพียงคนเดียว...พ่อเสียใจเหลือเกิน ที่หลงเมตตามันเอ็นดูมันเหมือนลูก แต่มันกลับดึงให้เราตกต่ำลง เพราะสันดานชั่วช้าของมัน"

    "ท่านพ่อทำพระทัยเย็นๆนะคะ เดี๋ยวจะไม่สบายไป หญิงจะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ" ท่านชายถามว่าแล้วหญิงทำใจได้หรือ หญิงออนตอบอย่างหนักแน่นว่า "หญิงยังมีหัวใจ หญิงไม่อาจหักห้ามใจให้ด้านชาได้หรอกค่ะท่านพ่อ ท่านพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หญิงจะคิดว่ามันเป็นคราวเคราะห์ของหญิงเอง แล้วก็ถึงคราวเคราะห์ของเล็กด้วย"

    ท่านชายถามอีกว่าหญิงแน่ใจหรือว่าเล็กทำไปโดยไม่รู้ตัว หญิงออนเชื่อเช่นนั้นและกล้ายืนยันได้ เพราะรู้จักเล็กดี ท่านชายถามอย่างคาดหวังว่าแล้วหญิงจะเอายังไงต่อไปกับเล็ก

    "ความรักอาจจะเป็นเรื่องสำคัญ แต่ถ้าเทียบกับเกียรติยศแล้วความรักสำคัญน้อยกว่าค่ะ...ใครเป็นผู้ก่อ ก็ต้องรับกรรมไปเอง ล่ะค่ะ" น้ำเสียงและสีหน้าหญิงออนบอกถึงความเข้มแข็งในตัว

    "สงสารก็แต่ชายใหญ่ ทำไมต้องมารับบาปจากผู้หญิงเลวๆอย่างแม่นั่นด้วยก็ไม่รู้..."

    ฟังท่านพ่อแล้วหญิงออนน้ำตาไหลรินด้วยความสงสารทั้งตัวเองและพี่ชาย...

    ooooooo

    แต่แล้ว เรื่องก็บานปลายจนวังสวนทิพย์แทบจะล่มสลาย เมื่อชายใหญ่ได้จดหมายของแพนที่เอามาวางไว้ที่โต๊ะในสตูดิโอ ชายใหญ่จำได้ว่าเป็นลายมือแพนที่จ่าหน้าไว้ รีบเปิดอ่าน

    "คุณชายที่เคารพและบูชาของแพน...

    ขณะที่คุณชายอ่านจดหมายฉบับนี้ แพนคงจากไปแล้ว... เพราะแพนไม่สามารถอยู่สู้หน้าใครได้อีก สิ่งที่เกิดกับแพนมันอัปยศอดสูเหลือเกินค่ะคุณชาย...

    เมื่อวานนี้ แพนเอาจดหมายของคุณราศีไปให้คุณเล็กที่บ้าน คุณเล็กเมา และลงมือข่มขืนแพนอย่างเลือดเย็น แพนกรีดร้องน้ำตาแทบเป็นสายเลือด แต่คุณเล็กก็ไม่หยุดกระทำชั่วช้า แพนตกเป็นภรรยาของคุณเล็กโดยที่แพนไม่เต็มใจ...

    แต่เมื่อแพนเอาเรื่องไปบอกคุณหญิงด้วยความสุจริตใจมากกว่าอย่างอื่น คุณหญิงกลับหาว่าแพนวางแผนจะจับคุณเล็ก หาว่าแพนต้องการจะตะครุบคุณเล็ก หิวผู้ชาย...เธอต่างหากล่ะคะที่หลงผู้ชายจนตาบอด

    แพนเป็นคนมีกรรม แพนไม่คู่ควรกับคุณชาย แพนได้รับแต่การประณามหยามเหยียดหาว่าเป็นผู้หญิงแพศยา ชีวิตแพนไร้ค่าเท่ากับกรวดทรายที่ใครๆเขาพากันเหยียบย่ำ อยู่ในบ้านก็อยู่อย่างทนทุกข์ ทั้งบ่าวทั้งนายพากันเหยียบย่ำซ้ำเติมจนแพนไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอีกแล้ว..."

    ขณะที่หญิงออนตรอมใจจนไม่อาจทานอะไรได้อยู่ นั่นเอง ชายใหญ่ก็เดินร้องไห้เข้ามาถามว่าแพนตายแล้วใช่ไหม หญิงออนจึงตัดสินใจบอกความจริงว่าแพนอยู่โรงพยาบาล ไม่ต้องห่วงเพราะปลอดภัยแล้ว

    "เพราะเธอคนเดียว แพนเลยต้องกินยาตาย!" ชายใหญ่ จ้องหน้าหญิงออนอย่างไม่พอใจ ครั้งหญิงออนถามว่าทำไมพูดอย่างนี้ กลับถูกตวาด "หรือไม่จริง ตลอดเวลาที่แพนเข้ามาอยู่ที่นี่ แพนไม่เคยมีความสุข ทุกคนในบ้านโดยเฉพาะเธอ...

    หญิงออน...เธอและทุกคนรวมหัวกันกดขี่ข่มเหงเขา จนเขาต้องหาทางออกไปทำงานนอกบ้าน จนตกเป็นเหยื่อของไอ้คนชั่วช้าสามานย์ มิหนำซ้ำเธอยังช่วยปกปิดเพื่อช่วยคนรักของเธอ!"

    แม้หญิงออนจะพยายามชี้แจงว่าเรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่ชายใหญ่คิด แต่ชายใหญ่ก็สวนทันทีว่าจนป่านนี้หญิงออน ก็ยังเข้าข้างคนรักของตัวเอง พูดอย่างโกรธแค้นว่า

    "เสียแรงที่พี่รักและไว้ใจเธอ หัวใจเธอทำได้ยังไง ไอ้เล็กมันวิเศษมาจากไหนเธอถึงได้หลงมันรักมันยิ่งกว่าพี่ของเธอ"

    หญิงออนร้องไห้ด้วยความสะเทือนใจ เสียใจ ตัดพ้อชายใหญ่ว่า

    "หญิงไม่เคยเห็นใครดีกว่าคนในครอบครัว แต่ที่หญิงไม่พูดไม่บอกพี่ชายเพราะหญิงไม่อยากให้พี่ชายรับรู้เรื่องอัปยศอดสูที่เกิดขึ้นเพราะแพนคนเดียว" หญิงออนร้องไห้อย่างหนักที่ถูกพี่ชายเข้าใจผิด

    ooooooo

    ชายใหญ่สับสนว้าวุ่นใจมาก ลิ่วไปหาท่านชายที่ห้องพักผ่อนตรงเข้าไปทรุดนั่งตรงหน้าพร่ำวอน

    "ท่านพ่อ ท่านพ่อช่วยชายด้วย ชายจะทำยังไงดี ท่านพ่อต้องให้ความเป็นธรรมกับชาย เมียของชายถูกไอ้เล็กรังแก ชาย...ชายจะทำยังไงดี

    เมื่อท่านชายบอกให้ใจเย็นๆ ชายใหญ่ก็รบเร้าแต่ว่าท่านพ่อต้องช่วยจัดการให้

    ชายใหญ่ฟ้องว่าทุกคนในบ้านรุมกันข่มเหงรังแกบีบคั้นแพนจนทนอยู่ไม่ได้ต้องกินยาตาย จนท่านชายจำเป็นต้องพูดเพื่อเตือนสติชายใหญ่ว่าก่อนจะพูดอะไรออกมาควรใช้สติปัญญาหาเหตุผลเสียก่อน หญิงออนเป็นคนพาแพนไปส่งโรงพยาบาล และที่ท่านเองต้องมานั่งทนทุกข์ไม่ได้หลับได้นอนอยู่อย่างนี้ก็เพราะเห็นว่าแพนเป็นเมียของชาย ท่านพูดอย่างสะเทือนใจว่า

    "พ่อเองทุกข์ยิ่งกว่าใครทั้งหมด เพราะพ่อเป็นพ่อ พ่อไม่อยากให้ลูกของพ่อเป็นทุกข์เพราะเรื่องอัปยศที่เกิดขึ้น"

    ไม่ว่าท่านชายจะเตือนสติให้ข้อคิดและชี้แจงเหตุผลอย่างไร ชายใหญ่ก็ยังมองว่าแพนถูกรังแกและหญิงออนอิจฉาริษยาแพนเที่ยวยุให้คนในบ้านแข็งข้อกับแพน ถามท่านพ่อว่า

    "ชายอยากรู้นักว่าเมียชายทำผิดอะไร คนในบ้านถึงได้ข่มเหงรังแกเขาไปหมด เขาสู้อดทนอุตส่าห์หาทางออกไปเล่นหนัง เพื่อหนีความตึงเครียดในบ้าน ชายเองก็อุตส่าห์อดทนเพื่อน้อง แล้วหญิงออนเห็นแก่พี่บ้างไหม!"

    หญิงออนเดินเข้ามาพอดี เอ่ยขึ้นอย่างพยายามจะชี้แจงว่า

    "พี่ชายกำลังเข้าใจผิดนะคะ ในบ้านนี้ทุกคนให้เกียรติยกย่องแพนตามสมควรแก่ฐานะ...แต่พี่ชายน่าจะรู้ว่าคนอย่างแพนต่างหากที่ไม่เคยทำตัวเองให้คนอื่นเขานับถือ"

    ชายใหญ่หันไปฟ้องท่านพ่อว่าหญิงออนกำลังทับถมคนที่กำลังจะตายโดยที่แพนไม่มีโอกาสแก้ตัว แล้วชี้หน้าหญิงออนอย่างโกรธเกรี้ยวด่า "เธอมันตีสองหน้า แพนกินยาตายก็เพราะเธอ ใช่สิ ไอ้เล็กเป็นคนรักของเธอ มันจะเลวร้ายยังไงเธอก็ต้องเข้าข้างมัน"

    ท่านชายทนไม่ไหวตบหน้าชายใหญ่อย่างแรงจนชายใหญ่เซถลาไป หญิงออนรีบเข้าห้าม อ้อนวอนท่านพ่อว่าพี่ชายกำลังโกรธอย่าทำร้ายเลย ท่านชายหยุดจ้องหน้าชายใหญ่อย่างเสียใจ ส่วนชายใหญ่จ้องหน้าท่านพ่ออย่างคาดไม่ถึง ร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจ ท่านชายชี้หน้าปรามว่า

    "แกจะหลงเมียแกก็หลงไป แต่อย่ามาก้าวร้าวพ่อกับน้อง รู้ไหมตั้งแต่แกแต่งงาน เสนียดจัญไรจากคนชั่วๆมันพอกพูนขึ้นมาในวังสวนทิพย์แค่ไหน พวกคนใช้มันไม่นับถือเมียแก ก็เป็นเรื่องของพวกมัน ถ้าคนมันไม่ดี จะให้พวกเขาเคารพนับถือได้ยังไง!"

    หญิงออนพยายามบอกให้ท่านพ่อใจเย็นๆเข้าไปดึงแขนพี่ชายขอให้ออกไปก่อนเถอะ ชายใหญ่หันขวับชี้หน้า "ถ้าแพนตายเธอต้องรับผิดชอบ หญิงออน!"

    ก่อนวิ่งออกไป ชายใหญ่ยังปัดข้าวของบนโต๊ะหล่นแตกกระจาย ท่ามกลางความตะลึงอึ้งของหญิงออนกับท่านชายทิฆัมพร..."

    ooooooo

    เมื่อถึงจุดที่ท่านชายต้องจัดการปัญหาอย่าง

    เด็ดขาด ต้องชี้ผิดชี้ถูก ท่านจึงเตือนสติชายใหญ่ชี้ให้ เห็นผิดถูกชั่วดี แต่ชายใหญ่ลุ่มหลงแพนจนรับฟังอะไรไม่ได้ มองหญิงออนและท่านพ่อว่าชิงชังและบีบคั้นกลั่นแกล้งแพน กระทั่งจะเอาจดหมายของแพนมาอ่านประจานหญิงออน

    "ไม่ต้อง ออกไป อยากจะแฉก็ไปแฉที่อื่น ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่ใครจะมาแฉความระยำประจานคนในบ้าน พ่อขอบอกแกตั้งแต่ วินาทีนี้เป็นต้นไปว่า บ้านนี้ไม่ต้องการคนอื่น นอกจากคนในครอบครัวของเรา"

    ชายใหญ่หาว่าท่านพ่อลำเอียง ท่านชายยื่นคำขาดกับชายใหญ่ว่า

    "แกควรจะเข้าใจสิชาย ตราบใดที่แกยังสะสางเรื่องของเมียแกยังไม่ได้ แกก็ไม่ต้องทำให้พ่อกับน้องสาวแกต้องเดือดร้อนไปด้วย"

    "ในเมื่อท่านพ่อไล่เมียชาย ก็เหมือนกับว่าท่านพ่อไล่ชายด้วย ชายก็จะไป แต่ก่อนชายจะไป ชายจะขอจัดการกับไอ้คนชั่วนั่นก่อน ชายจะฆ่ามัน!" ชายใหญ่วิ่งออกไปจากห้อง หญิงออน พยายามร้องเรียกแต่ท่านชายห้ามไว้ว่า

    "ปล่อยมัน มันกำลังบ้าปล่อยมันไป มนต์เสน่ห์นังแพนกำลังสิงมันปล่อยมันไป..."

    สิ้นเสียงท่านชายก็ล้มหมดสติ หญิงออนตกใจมากวิ่งเข้าช้อนร่างท่านพ่อไว้ร้องเรียก "ท่านพ่อ..."

    ooooooo

    แต่ก่อนที่แพนจะกินยาทำท่าจะตายมิตายแหล่ นั้น ก็ได้เอาเงินทั้งจ้างทั้งบังคับให้ขาบเอาจดหมายไปให้เล็กที่บ้านโภคา สั่งว่าต้องให้เล็กกับมือ โดยก่อนส่งจดหมายไปก็เอามีดกรีดนิ้วหยดเลือดลงบนจดหมาย ทำประหนึ่งว่านี่เป็นการเดิมพันกันด้วยชีวิต

    ขาบนั่งสามล้อไปถึงบ้านโภคา บอกเอมว่าตัวเองมาจากแพนจะมาหาเล็ก เอมถามว่ามีอะไรเดี๋ยวตนเอาไปให้ ขาบไม่ยอมต้องมอบให้กับมือตัวเอง พอดีเล็กกำลังจะออกจากบ้านลงจากรถมาถามว่ามีอะไรกันหรือ ขาบจึงเอาจดหมายให้

    เล็กรับจดหมายไปอ่านอย่างแปลกใจ

    "คุณเล็กขา...แพนรู้ตัวดีว่า แพนเป็นคนชั่วช้าสามานย์เกินกว่าที่จะมาบอกลาคุณเล็กด้วยตัวเอง จึงตัดสินใจเขียนจดหมายนี้ขึ้นด้วยน้ำตา...เพราะแพนทนไม่ได้ที่จะเห็นคนที่แพนรักยิ่งกว่าชีวิตต้องสูญเสียและเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

    แม้แพนจะกลายเป็นคนแพ้ แต่แพนก็ดีใจที่ชีวิตด้อยค่าของแพนที่จากไปจะทำให้คุณเล็กสมหวังกับหญิงออน... ผู้หญิงที่ดีงาม เหมาะสมกับคุณเล็กทุกประการ แพนเกิดมาชาตินี้แค่มีวาสนาได้รักคุณเล็กแพนก็มีความสุขแล้ว แพนจะเก็บความทรงจำนี้ไปกับร่างที่ไร้วิญญาณของแพน...ถ้าแพนยังพอมีความดีงามหลงเหลืออยู่บ้าง...อโหสิให้แพนด้วยนะคะ... ลาก่อน"

    อ่านจดหมายจบ เล็กขับรถตรงไปที่โรงพยาบาล แม้ว่าเขาจะไม่ได้รักแพนแต่ก็ไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุให้แพนต้องตาย

    เมื่อเล็กไปถึงโรงพยาบาล แพนดีใจมากที่ล่อให้เขามาหาได้ แต่ก็ทำเป็นพูดตัดพ้ออย่างน้อยใจว่า "คุณเล็กคงเสียใจมากนะคะที่แพนยังไม่ตาย"

    "ฉันคงไม่ใจร้ายขนาดนั้น ถึงแม้ว่าฉันจะโกรธเกลียดเธอมากแค่ไหน แต่ฉันก็ไม่ได้อยากเข้าไปมีส่วนในชีวิตของเธอ เธอจะอยู่หรือตายไม่ใช่เรื่องของฉัน" เล็กพูดอย่างไม่แยแส

    แพนขอให้เขาฆ่าตนเสีย เพราะตนอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา เล็กไม่ฆ่าเพราะไม่อยากเป็นฆาตกร ให้เธอเก็บชีวิตของตัวเองไว้ เพราะเราสองคนยังมีเวรมีกรรมต่อกันไปอีกนาน

    ไม่ว่าเล็กจะแสดงท่าทีรังเกียจเพียงไร ด่าว่าอย่างไร แพนก็ยังออดอ้อนเชิงประชดให้เขาด่าเขาว่ากระทั่งให้ฆ่าตนก็ยังรักเขา กอดเล็กไว้คร่ำครวญว่า...

    "คุณเล็กจะหาว่าแพนบ้าแพนก็ยอม...ระหว่างความรักของแพนและความรักของหญิงออ นที่มีต่อคุณเล็ก แพนรักคุณเล็กมากกว่า เพราะแพนทนคุณเล็กได้ทั้งที่ดีและที่เลว แต่หญิงออนสิ ถ้าคุณเล็กทำผิดไปเพียงนิดเดียว หญิงออนจะเทิดทูนคุณเล็กอย่างที่แพนเทิดทูนหรือเปล่า"

    เล็กดันตัวแพนออกไปจากตัวเอง มองหน้าอย่างเย็นชา พูดอย่างไร้อารมณ์ว่า

    "เธอจะรักหรือเกลียดฉันแค่ไหน ฉันก็ไม่สนใจหรอก ยังไงใจของฉันก็มีแต่หญิงออน หญิงออนคนเดียวเท่านั้นที่ฉันรัก ส่วนเธอต่อให้เธอตายไปต่อหน้า ฉันก็คงไม่ยอมเสียน้ำตาให้"

    แพนถามว่าถ้าอย่างนั้นเขามาหาตนทำไม เล็กบอกว่าเพราะตนยังมีมนุษยธรรมอยู่ ตนไม่อยากให้ตัวเองเป็นต้นเหตุให้เธอต้องตาย ตอกย้ำให้แพนรับรู้อีกครั้งว่า "เพราะถึงยังไงฉันก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่อได้รักหญิงออน"

    หญิงออนเปิดประตูเข้ามาได้ยินประโยคสุดท้ายพอดี แพนเห็นหญิงออนแล้ว แต่ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แสร้งออดอ้อนเล็กต่อไป คร่ำครวญอย่างน่าเวทนาว่า

    "แพนจะไม่ร้องขอให้คุณเล็กรักตอบเพราะแพนรู้ว่าความรักเป็นเรื่องที่บังคับใจกันไม่ได้ ขอแค่คุณเล็กเมตตาสงสารบ้างแพนก็พอใจแล้ว"

    เล็กยอมให้ได้แต่อย่าหวังจะได้อะไรมากกว่านั้นเพราะตนจะไม่มีวันเปลี่ยนใจไปรักเธอแน่ๆ

    "แล้วคุณเล็กจะให้แพนมีชีวิตอยู่ต่อไปเพื่ออะไร แพนยอมทิ้งทุกอย่าง ทั้งเกียรติยศ ศักดิ์ศรีที่แพนเคยได้รับจากคุณชาย แพนไม่กล้าบากหน้าไปเป็นเมียของคุณชายอีก เพราะแพนไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นหญิงสองผัว ไหนๆก็ได้ชื่อว่าเป็นหญิงชั่ว แพนก็ขอมีผัวคนเดียว ถ้าคุณเล็กไม่เมตตาแพนก็จะไปตามทางของแพน"

    ฟังถึงตรงนี้ หญิงออนค่อยๆปิดประตูถอยออกไป แต่เล็กได้ยินหันมาเห็นแพนทำเป็นบอกว่า หญิงออนมาให้เล็กไปทำความเข้าใจกับเธอเสีย เล็กรีบตามหญิงออนไป

    แพนมองตามหลังเล็กไปอย่างสมใจที่ทำให้หญิงออน มีปัญหากับเล็กได้สำเร็จ

    ooooooo

    เล็กตามไปขอร้องหญิงออนให้คุยกันก่อนอย่าทิ้งกันไปอย่างนี้ หญิงออนขอให้เขาไปคุยกับแพนเพราะเธอกำลังต้องการกำลังใจ เล็กพยายามอ้อนวอนขอทำความเข้าใจพร้อมที่จะให้หญิงออนโกรธแต่อย่าตัดรอน เหมือนเราไม่เคยรักกันมาก่อนเลย

    "เพราะเคยรักไงคะ หญิงถึงได้ทนทุกข์อยู่อย่างนี้ ทั้งที่ครอบครัวของหญิงกำลังจะอับปางเพราะความมักมากของคนบางคน" หญิงออนพูดเสียงสะท้านอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ แต่พอเล็กปล่อยมือเท่านั้น หญิงออนก็น้ำตาพรั่งพรูออกมา

    "ความรู้สึกที่สูญเสียไป มันเรียกกลับคืนมาไม่ได้ง่ายๆหรอกค่ะ ถ้าเล็กลองเอาใจมาเป็นหญิงบ้าง เล็กจะรู้ว่าหญิงรู้สึกยังไง คนหนึ่งก็เป็นเมียพี่ชาย อีกคนก็เป็นคนที่หญิงไว้ใจ ไม่เคยคิดว่าจะหักหลังกันได้"

    เล็กถามอย่างท้อใจว่าจะให้ตนทำอย่างไรหญิงออนถึงจะหายโกรธ หญิงออนบอกให้ทำในสิ่งที่ถูกต้อง อย่าให้ตนต้องมัวหมองไปด้วยเลย ตนไม่ต้องการยื้อแย่งกับใคร เล็กบอกว่าหญิงออนไม่ต้องแย่งเพราะหัวใจของตนอยู่ที่หญิงคนเดียว

    "ถ้าเป็นเมื่อก่อน หญิงคงภูมิใจที่ได้หัวใจของราวิน จุลวัลลภ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ หัวใจของเราเป็นอิสระต่อกันนับแต่วันนี้" พูดแล้วหญิงออนร้องไห้จากไป เล็กมองตามน้ำตา ไหลพรากรู้สึกถึงความสูญเสียอย่างเจ็บปวด...

    ooooooo

    ในยามมืดมนเช่นนี้ เล็กไปหาเทินที่บ้านเช่า อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกว่ามีเพื่อนอยู่บ้าง เทินให้ความอบอุ่นเห็นใจบอกเล็กว่าตอนที่ตนทุกข์ใจแสนสาหัสเพราะแพน เล็กก็พยายามหาทางช่วยให้ตนกลับมาเป็นไอ้เทินคนเดิม ตอนนี้เล็กเป็นทุกข์บ้าง มันก็ควรจะเป็นหน้าที่ของตนที่จะตอบแทนคุณเขา

    "ขอบใจมากเทิน ขอบใจมากเพื่อน" เล็กตบบ่าเทินอย่างซึ้งใจ

    จนเมื่อเล็กบอกเทินว่าตอนนี้แพนอยู่โรงพยาบาลเพราะกินยาตาย แม้ทีแรกเทินจะตกใจแต่อึดใจเดียวเขาก็เหยียดยิ้มอย่างไม่เชื่อว่าคนอย่างแพน จะกินยาตาย เพราะคนอย่างนี้ถ้าบอกว่าเขาจะฆ่าคนอื่นตายยังน่าเชื่อกว่า

    เล็กถามว่าถ้าอย่างนั้นแพนทำเพื่ออะไร เทินบอกว่าเพื่อเรียกร้องความสนใจจากเล็กเพราะแพนรักเล็ก คนเราถ้าลองกล้าใช้ชีวิตตัวเองเป็นเดิมพันแบบนี้แสดงว่าเขารักเล็กจริงๆ เล็กไม่เชื่อแต่กลับเชื่อว่าแพนรักทุกคนที่มีผลประโยชน์ กับตัวเองมากกว่า

    "ใช่ เขาอาจจะบอกว่ารักผม เพราะผมแบ่งเงินให้เขาใช้ เขาบอกรักชายใหญ่ เพราะให้ชายใหญ่ฉุดเขาไปเป็นเมียหม่อมราชวงศ์ ให้เขามีหน้ามีตา มีเงินมีทอง แต่ต้องไม่ใช่รักอย่างที่เขารักคุณเล็ก"

    "เขาจะคิดยังไงมันก็เป็นสิทธิ์ของเขา แต่เล็กเห็นจะรักด้วยไม่ได้หรอกและเขาก็จะไม่มีวันได้อะไรจากเล็กด้วย" เล็กพูดอย่างมุ่งมั่น

    ส่วนประภา พอรู้เรื่องแพนก็ทั้งเสียใจทั้งโกรธ ชิงชัง ที่ตนทุ่มเทความรักความปรารถนาดีให้มาตลอดเวลาแต่แพนกลับทำตัวเลวร้าย สร้างความเดือดร้อนให้เพราะตัณหาราคะของตัวเอง ด่าว่าสารเลว ตนคอยให้นรกลากคอไปลงโทษไม่ไหวเสียแล้ว

    เอียดปลอบใจประภาว่าเราเลี้ยงเขาได้แต่ตัวส่วนเขาจะดีจะชั่วเราคงไปบังคับไม่ได้ เทินฟังแล้วพูดอย่างชื่นชมว่า

    "ถ้าทุกคนทำใจและปล่อยวางได้อย่างคุณเอียด ก็คงดีสิครับ"

    "ก่อนที่ฉันจะทำใจได้ ฉันก็ต้องผ่านความเจ็บปวดมาแล้วเหมือนกัน เวลาจะทำให้เราได้สติจ้ะเทิน" พูดแล้วเอียด เดินเลี่ยงไป เทินพูดตามหลังว่าคนอย่างเอียดไม่น่ามีเรื่องให้ต้องเจ็บปวด เอียดหันมองพูดเหมือนสะกิดให้เทินคิดว่า

    "ฉันก็เป็นคนนะเทิน ฉันก็มีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลง เพียงแต่คนอย่างฉันยังมีสติไม่ปล่อยให้ความรัก ความโกรธ ไปทำร้ายคนอื่นเขา"

    "คนที่คุณเอียดรัก โชคดีมากนะครับ"

    เอียดมองหน้าเทินเต็มตาพูดเป็นนัยว่า "แต่น่าเสียดายนะที่ความรักของฉันไม่มีค่าพอสำหรับคนที่ฉันรัก เขาถึงได้มองข้ามไปอย่างไม่ไยดี"

    เทินหลบตาอย่างรู้แก่ใจว่าเอียดหมายถึงใคร เอียดเอง

    ก็หลบตาเทินอย่างเจ็บปวดเช่นกัน

    ooooooo

    ราศีกับโภคาเห็นสภาพของเล็กแล้วสงสารลูกมากที่เสียท่าไปติดบ่วงกรรมของแพน อีกคน ต่างช่วยกันประคับประคองจิตใจลูกให้ผ่านพ้นช่วงนี้ไปให้ได้จึงชวนเล็กไปพัก ผ่อนที่ห้วยทรายเผื่อจะสบายใจขึ้น

    "เล็กไม่มีกะจิตกะใจไปไหนหรอกครับคุณพ่อ เวลานี้ทุกข์ในใจของเล็กมากมายเหลือเกิน"

    "อีกไม่นานหรอกลูก อะไรๆมันก็จะดีขึ้น ทุกคนทำพลาดกันได้ แต่คนฉลาดต้องหาทางแก้ไขข้อผิดพลาดเพื่อให้เรากลับมายืนได้อีกครั้ง" โภคาให้กำลังใจลูก

    "คุณพ่อไม่โกรธเล็กเหรอครับ"

    "พ่อภูมิใจเสียอีกที่ลูกของพ่อเป็นลูกผู้ชายพอที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ไม่หนีปัญหา"

    "คนที่ทำผิดคิดร้าย ถ้ากลับตัวกลับใจสังคมยังให้อภัย ...แต่เล็กไม่ได้ฆ่าใครสักหน่อย แม่เชื่อว่าอีกไม่นานหญิงออน จะทำใจได้แล้วก็ให้อภัยลูกของแม่" ราศีให้กำลังใจ

    เล็กโผเข้ากอดพ่อกอดแม่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นเป็นที่พึ่งของลูกได้อย่างแท้จริง...

    ooooooo

    จดหมายของแพนที่เขียนกล่าวร้ายป้ายสีเล็กและหญิงออนมากมาย จนชายใหญ่สติแตกด่าหญิงออนว่ากดขี่ข่มเหงแพนและทะเลาะกับท่านพ่ออย่างรุนแรง นั่นเป็นเพียงตอนต้นของจดหมายเท่านั้น ยังมีตอนท้ายที่แพนเขียนรำพันออดอ้อนชายใหญ่จนทำให้ชายใหญ่ยิ่งหลงและโกรธ แค้นเล็ก แพนเขียนบรรยายว่า

    "จดหมายฉบับนี้ แพนเขียนขึ้นด้วยน้ำตา แพนเอาน้ำตาต่างหมึกจริงๆ ไม่เสียดายชีวิตเลย แต่ความรักความอาลัยคุณชายน่ะสิคะ ท่วมท้นหัวใจของแพนจนแทบสำลัก...

    ตลอดเวลา 1 ปี คุณชายได้ให้ความสุขแก่แพน เป็นบุญคุณติดหัวใจและวิญญาณแพนไปตลอดชาตินี้และชาติหน้า แต่แพนเป็นคนมีกรรม   บุญน้อยที่มิได้อยู่ทดแทนบุญคุณของคุณชายร่างกายของแพนด่างพร้อยเปรอะเปื้อน ราคีหลายซับหลายซ้อนไม่คู่ควรกับการเป็นภรรยาของคุณชาย...แพนจะดูหน้าใครได้ ไม่สนิท เพราะเป็นหญิงสองผัว เหมือนเป็นผู้หญิงแพศยาเพราะคุณเล็กยัดเยียดให้ แพนขอตายดีกว่าที่จะอยู่อย่างคนไร้ราคา..."

    อ่านจดหมายลาตายของแพนแล้วชายใหญ่ยิ่งแค้นเปิดลิ้นชักหยิบปืนออกมาอย่างอาฆาต ออกจากบ้านตรงดิ่งไปที่บ้านโภคาทันที

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"

    "หมาก" นำทีมเปิดเกมบู๊ "แต้ว" พลิกบทบาทสวยโหดแซ่บ จัดเต็มความมัน "เกมล่าทรชน"
    23 ต.ค. 2564

    05:50 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันเสาร์ที่ 23 ตุลาคม 2564 เวลา 07:53 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์