คู่เดือด
ตอนที่ 19
ดำประคองหลวงพ่อสิงโตที่จีวรชุ่มเลือด หลวงพ่อมองร่างขาวที่นอนนิ่งอยู่ ครู่หนึ่งขาวค่อยๆขยับตัว บึมซึ่งซุ่มอยู่ถลาเข้ามาประคองร้องเรียกลูกพี่...ลูกพี่
ขาวสะบัดหลุดจากบึมค่อยๆคลานเข้ากอดขาหลวงพ่อ ดำบอกให้ช่วยกันพาหลวงพ่อกับขาวส่งโรงพยาบาล แต่หลวงพ่อ ยกมือห้ามพูดกระท่อนกระแท่นว่า
"ไม่ต้อง...ข้ารู้ตัวดี...เจ้าดำ...เจ้าขาว" พอทั้งสองขานรับ หลวงพ่อมองทั้งสองพูดอย่างสะเทือนใจว่า "ข้ารักเอ็งสองคนเหมือนลูกในไส้ของข้า ทุกครั้งที่เอ็งสองคนทะเลาะกัน คนที่เจ็บปวดที่สุดคือข้า..."
ขาวประคองตัวกราบลงที่แทบเท้าของหลวงพ่อสารภาพ "ผมผิดไปแล้ว...ผมขอโทษครับ"
"เอ็งสองคนต้องรักกัน แล้วร่วมมือกันกอบกู้อำเภอน้ำงามคืนมา อย่าให้ใครแย่งแผ่นดินนี้ไปเป็นของมันคนเดียว เอารอยยิ้มคืนมาให้ทุกคน"
"พวกเราจะจำไว้ครับหลวงพ่อ" ดำตอบรับทั้งน้ำตา ขณะนั้นเอง จีรายุส ผู้ใหญ่ จ่าดำเกิง และชาวบ้านก็พากันเข้ามาทรุดลงนั่งข้างๆหลวงพ่อ
"เจ้าดำ เจ้าขาว...แก้วกับบัวถูกจับอยู่ที่โกดังร้างริมคุ้งน้ำ" พูดแล้วก็เหนื่อยหอบเพราะพิษบาดแผลและเสียเลือดมาก หลวงพ่อดึงมือของขาวกับดำเข้าหากัน พูดสั่งเสีย
"จำคำสอนของข้าไว้...แล้วนำความสุขกลับมาให้พวกชาวบ้านของเรา"
สิ้นเสียงคำสุดท้าย หลวงพ่อก็สิ้นลมอย่างสงบ มือที่จับมือดำกับขาวคลายและร่วงลงข้างตัว ดำผวาร้องเรียก "หลวงพ่อ... หลวงพ่อครับ..." ส่วนขาวร้องไห้ปฏิเสธว่าไม่จริง หลวงพ่อไม่ได้แกล้งตนใช่ไหม แล้วทั้งสองก็กอดร่างหลวงพ่อร้องไห้อย่างหนัก
จีรายุส ผู้ใหญ่ จ่า และชาวบ้านที่มานั่งรายล้อมพากันก้มกราบหลวงพ่อ พระและเณรพากันนั่งคุกเข่าร้องไห้ ก้มกราบหลวงพ่อด้วยความอาลัยรัก...
ดำกอดหลวงพ่อร้องไห้อย่างหนัก ขาวน้ำตาไหลพรากแล้วค่อยๆทรุดหมดสติไป...
ooooooo
ที่โกดังร้าง เสี่ยพิทักษ์ แม่เลี้ยงอุ่มคำ เจษ และเคที่ มานั่งดูภาพที่บันทึกความชุลมุนของดำและพวกที่ช่วยกันดับไฟที่ไหม้วัด และที่ร้ายกว่านั้นยังมีภาพหลวงพ่อถูกยิงเลือดชุ่มจีวรบาดเจ็บสาหัสกำลังสั่งเสียดำกับขาวจนกระทั่งท่านสิ้นไป
พวกเสี่ยดูและวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างสะใจ ในขณะที่แก้วกับบัวดูไปด้วยความแค้น น้ำตาไหลอาบหน้าด้วยความเจ็บปวดกับความสูญเสีย แก้วประกาศว่าถ้าตนหลุดไปได้เมื่อไหร่จะจัดการพวกเสี่ยแน่
พวกเสี่ยพากันหัวเราะสะใจผลงานพวกมันและเยาะเย้ยแก้วที่กล่าวอาฆาต
สายใจที่ร่วมดูอยู่ด้วย ร้องไห้ออกมาอย่างหนัก บัวกับแก้วร้องไห้เหมือนจะขาดใจกับความสูญเสียหลวงพ่อที่เคารพรัก
ooooooo
แม้ว่าหลวงพ่อจะจากไปแล้ว แต่ทุกคนที่วัดถ้ำผาน้ำไหลและบ้านน้ำงามแห่งนี้ ต่างรู้สึกว่าหลวงพ่อยังไม่ได้จากไปไหน หลวงพ่อยังไม่ตาย หลวงพ่อยังอยู่ในใจพวกตนตลอดไป
ดำเองก็คิดเช่นนั้น แต่ในความเป็นจริงดำบอกกับทุกคนว่า น้ำงามจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว...
ขณะนั้นเอง ผู้ใหญ่นึกขึ้นได้บอกทุกคนว่า จีรายุส โทร.มาแจ้งว่าขาวผ่าตัดกระสุนออกเรียบร้อยแล้ว ทุกคนโล่งใจที่ขาวปลอดภัย
เมื่อไปเยี่ยมขาวที่โรงพยาบาล ดำบอกจีรายุสว่า
"ช่วงเวลากลางคืน ผมขอเฝ้าน้องชายผมได้ไหมครับ" จีรายุสบอกว่าจัดตำรวจเฝ้าหน้าห้องยี่สิบสี่ชั่วโมงอยู่แล้วไม่ต้องห่วง "ผมไม่ห่วงครับ แต่ผมอยากอยู่กับน้องชายผมจนกว่าเขาจะรู้สึกตัว..."
จีรายุสพยักหน้าอนุญาตอย่างเข้าใจความรู้สึกของดำ
ส่วนบึมถูกจ่าดำเกิงพาเข้าห้องขัง บอกบึมว่าอยู่ในนี้ปลอดภัยที่สุดแล้ว รับรองว่าไม่มีใครมาทำอันตรายได้แน่นอน
ขณะนั้นเอง นายอำเภอปราบกับผู้กำกับสุจริตเดินเข้ามา ทั้งสองสีหน้าไม่ดีนัก ผู้กำกับถามจ่าดำเกิงว่าจับคนของเสี่ยพิทักษ์มาหรือ จ่าบอกว่าเขามามอบตัวเอง บึมรีบชี้แจงว่าตนแค่ไปอาศัยทำงานด้วยเท่านั้นอย่าเอาไปปนกับพวกของเสี่ย แล้วบ่นงึมงำ "ซวยจริงๆ"
ผู้กำกับเชิญนายอำเภอไปนั่งที่ห้องตนดีกว่า จ่าดำเกิงเดินเข้าไปหาผู้กำกับ พูดอย่างผ่าเผยว่าตนมีเรื่องจะคุยด้วยหน่อย ทำเอาผู้กำกับสงสัยว่าจ่าเป็นอะไรวันนี้ถึงกล้าหาญชาญชัยขนาดนี้
ooooooo
เมื่อเข้าไปในห้องทำงานของผู้กำกับ จ่าระบายความคับข้องใจ ย้ำกับผู้กำกับว่าเราจะปล่อยให้ชาวบ้านสู้อย่างโดดเดี่ยวอย่างนี้ไม่ได้ นายอำเภอแย้งว่ายิ่งสู้
ก็ยิ่งเจ็บยิ่งมีคนตายมากขึ้น ตนกับผู้กำกับก็เจ็บปวดเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เราทำอะไรไม่ได้ พูดอย่างอัดอั้นว่า
"แล้วไอ้ความรู้สึกที่ทำอะไรไม่ได้เนี่ย มันจะทำให้ผมอกแตกตายอยู่แล้ว"
ผู้กำกับถามจ่าว่า จ่าเองก็เป็นไม่ใช่เหรอ จ่าจึงระบายความอัดอั้นและความรู้สึกออกมาอย่างไม่ปิดบังว่า
"ตลอดชีวิตข้าราชการ ผมเคยคิดว่าการต่อสู้กับอิทธิพลมันเสียแรงเปล่า แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่ามันคือความขี้ขลาดที่สุดที่นิ่งเฉยและทรยศกับประชาชน
ฟังจ่าวันนี้แล้วทั้งผู้กำกับและนายอำเภอมองอย่างสงสัย นายอำเภอถึงกับถามว่าจ่าเมารึเปล่า
"ไม่ครับ และต่อไปนี้ผมจะไม่แตะต้องไอ้น้ำบ้านั่น
อีกแล้ว อีกไม่นานผมก็จะเกษียณแล้ว ผมจะใช้เวลาที่เหลืออยู่ในชีวิตข้าราชการชดเชยเวลาที่เสียไปกับความขี้ขลาดของผม ผมจะทำถึงแม้วันสุดท้ายของการใส่เครื่องแบบตำรวจจนไม่มีลมหายใจอีกต่อไป"
จ่าดำเกิงเปลี่ยนแปลงจากตำรวจแก่ๆที่พยายามรักษาชีวิตไว้จนเกษียณมาเป็นยอมเสียสละตัวเองต่อสู้เพื่อชาวน้ำงามจนวาระสุดท้ายของชีวิต...ทำให้ทั้งผู้กำกับและนายอำเภออดละอายใจไม่ได้
ooooooo
ในคืนสวดศพหลวงพ่อ ชาวบ้านต่างทยอยกันมาทุกครัวเรือน นายอำเภอและผู้กำกับก็มางานสวดด้วย แต่ไม่มีชาวบ้านทักทายเลย มีแต่ดำที่เข้าไปขอบคุณที่มางานหลวงพ่อ
หลังสวดเสร็จ ผู้ใหญ่บอกดำว่าต้องเข้มแข็ง ต้องเป็นตัวแทนของหลวงพ่อให้กับชาวบ้านได้มีกำลังใจต่อสู้กับพวกชั่วที่มันครอบงำอำเภอน้ำงามเราอยู่ ผู้ใหญ่ย้ำว่า
"ข้าเชื่อว่าหลวงพ่อต้องการแบบนั้น"
"ผมสัญญาครับหลวงพ่อ ว่าจะนำความสุขกลับคืนสู่ชาวบ้านทุกคนให้ได้" ดำหันไปพูดกับรูปหลวงพ่อ แล้วขออนุญาตหลวงพี่ฉิม ฝากหลวงพ่อด้วยตนจะไปดูขาวหน่อยเพราะยังไม่ฟื้นเลย
"คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่เป็นเพื่อนหลวงพ่อเอง" จ่าดำเกิงอาสา ดำไหว้ขอบคุณแล้วจึงลงไปจากศาลา
เมื่อไปถึงห้องพักคนไข้ ดำเข้าไปนั่งมองขาวด้วยความเป็นห่วง บอกน้องทั้งที่ยังไม่รู้สึกตัวว่า
"ถ้าฉันเจ็บแทนแกได้ก็ดีซิ...แกต้องผ่านเวลานี้ไปให้ได้นะขาว"
ขาวยังไม่ได้สติ ไม่รู้สึกตัว แต่ขณะหลับอยู่นั้นก็ฝันว่าหลวงพ่อมาปลุกบอกว่านอนนานเกินไปแล้ว ตื่นได้แล้ว ทุกคนรออยู่ สุดท้ายหลวงพ่อชะโงกหน้าเข้ามาพูดอย่างอ่อนโยน "ตื่นนะลูก..."
หลังจากนั้นไม่นานขาวก็รู้สึกตัว มองตามตัวรู้ว่ามีสายน้ำเกลือและสายให้เลือดที่แขน ขาวนิ่งคิดแล้วถอนใจเมื่อลำดับเหตุการณ์ได้ มองไปข้างๆเห็นดำนอนขดตัวอยู่บนโซฟาเหมือนหนาว เพราะที่ดำนอนนั้นไม่มีหมอนไม่มีผ้าห่ม และไม่มีแม้แต่เสื้อกันหนาว
สภาพของดำตอนนี้ กอปรกับคิดถึงคำสั่งเสียของหลวงพ่อ คิดถึงอดีตที่โตมาด้วยกันกับดำ ทำให้ขาวมองดำด้วยสายตาที่อ่อนโยน จากนั้นพยายามลุกเพื่อเอาผ้าห่มไปคลุมให้
แต่พอไปถึงตัว ขาวกลับหยุดมองดำนิ่งอย่างรู้สึกตัวเองผิด ดำรู้สึกเหมือนมีคนมายืนมองอยู่ พอลืมตาขึ้น ขาวก็ยกมือพนมที่อก เอ่ยโดยที่สายตายังมองดำตลอดเวลา
"ผมขอโทษ...ยกโทษให้ผมด้วยครับ...พี่ดำ"
ดำตื้นตันใจจนน้ำตาร่วง คำว่า "พี่ดำ" กระทบใจดำมาก เพราะไม่ได้ยินคำนี้จากปากขาวมานานจนไม่นึกว่าจะได้ยินอีก ทั้งสองโผเข้ากอดกัน ร้องไห้ไปด้วยกัน ตื้นตันใจกับความรู้สึกรักกันที่กลับคืนมาอีก
"ผมขอโทษ..." ขาวพูดเสียงเครือ
"ไม่ต้องขอโทษ เพราะพี่ไม่เคยโกรธแกเลย" ดำพูดจากหัวใจ
ooooooo
เช้าแล้ว เมื่อจีรายุสเอาอาหารมาส่ง เห็นดำกับขาวกลับมารักกันเหมือนเดิมก็ปลื้มใจ หลังจากทักทายพูดคุยกันครู่หนึ่ง ขาวเสนอว่าตนอยากไปกราบหลวงพ่อ ดำจึงขออนุญาตจากจีรายุส ผู้กองอนุญาตด้วยความเชื่อใจทั้งสอง
เมื่อไปไหว้ศพหลวงพ่อที่ศาลาวัด ขาวเอ่ยอย่างสำนึกผิดกับหลวงพ่อว่า
"ผมทำบาปกับหลวงพ่อไว้มาก อโหสิกรรมให้ลาโง่ ตัวนี้ด้วยนะครับ ผมสัญญาว่าต่อไปนี้ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งสอนของหลวงพ่อทุกอย่าง แต่สิ่งแรกที่ผมจะต้องทำคือล้างบางไอ้พวกชั่วให้ออกไปจากแผ่นดินนี้ให้ได้"
ตัดสินใจดังนั้นแล้ว ขาวปรารภกับดำว่าพวกเสี่ยเข้มแข็ง ขึ้นทุกวัน ขืนรอแผลตนหายคงไม่ทันการณ์แน่ ดำจะทักท้วง แต่ถูกขาวขัดขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยวว่า
"ผมปล่อยให้พี่ลุยคนเดียวไม่ได้หรอก พี่เป็นพี่ผมนะ พี่ดำ" ดำบอกว่าเราเป็นศิษย์หลวงพ่อ ถ้าชนะก็ชนะด้วยกัน ถ้าแพ้ก็ให้มันตายอย่างสมศักดิ์ศรี เสนอว่างั้นเราไปล้างบางพวกมันด้วยกันแล้วหันไปขออนุญาตจีรายุส
"ผมจะอนุญาตประกันตัวขาวให้เอง งานนี้ผมเอาดาวบนบ่าเป็นประกัน" จีรายุสช่วยเต็มที่
"ข้าจะบอกคนในหมู่บ้านออกมากอบกู้ศักดิ์ศรีของพวกเรา" ผู้ใหญ่โพล่งขึ้น
"ช่วยแก้วกับบัวออกมาให้ได้นะพ่อ" แม่ตุ๊กย้ำ
"ถ้าจำเป็น ครูอย่างฉันพร้อมวางชอล์กมาถือปืนจ้ะ" ครูทับทิมประกาศกล้า
"ก่อนเกษียณ ขอข้าทำผลงานชิ้นโบแดงหน่อยเถอะวะ" จ่าตั้งปณิธานแน่วแน่
ทุกคนมองหน้ากันอย่างมั่นใจ ดำกับขาวยื่นมือจับกันแน่นอย่างฮึกเหิมเต็มที่
ooooooo
หลังจากเผาวัดฆ่าหลวงพ่อแล้ว เสี่ยพิทักษ์
เหิมเกริมนัก วางแผนจะเผาเมืองยึดทั้งอำเภอไว้ใต้อิทธิพลของตน เคที่ยุเสี่ยเต็มที่บอกว่าจะได้เอามาสร้างศูนย์การค้า รีสอร์ต โรมแรมให้หรูหราไปเลย
"ท่านศรัณโทร.มาบอกแล้วว่าการล้างบางครั้งนี้จะไม่มีใครรู้แน่นอน" เสี่ยรับรอง
เจษรีบบอกว่าทุกอย่างพร้อมเสมอ รอแค่คำสั่งจากเสี่ย เท่านั้น ส่วนแม่เลี้ยงก็หัวเราะอย่างสะใจขณะพูดถึงงานในส่วนของตัวเองว่า
"นังแก้วกับนังบัว จะได้เห็นภาพที่มันไม่คิดฝันจะได้ เห็นในชีวิต ก่อนชีวิตของมันจะถูกเร่ขายเป็นโสเภณี"
สายใจแอบฟังอยู่ แม้จะตกใจมากแต่ก็พยายามจดจำ ข้อมูลทั้งหมดอย่างตั้งใจเต็มที่
เมื่อเอาอาหารไปให้บัวกับแก้วที่โกดังร้าง สายใจบอก ให้ทั้งสองคนพยายามกินเสียจะได้มีแรง แก้วเอะใจว่าจะมีเรื่องอะไรหรือเปล่า สายใจมองไปรอบตัวอย่างระวังก่อนหยิบของอย่างหนึ่งออกจากอกเสื้อ คลี่กระดาษห่อออกในนั้นเป็น ใบเลื่อยเล็กๆ หักครึ่ง
แก้วมองอย่างตื่นเต้น สายใจบอกว่าอยู่ว่างๆก็ตัดโซ่ ออกเสีย เร็วๆนี้ข้างนอกจะวุ่นวายแน่ ถึงเวลานั้นจะหาทางพา พวกเธอออกไป พอบัวถามว่าพวกเสี่ยจะทำอะไร สายใจไม่บอกขอให้ทำตามที่ตนบอกก็แล้วกัน
ก่อนจะออกไป สายใจเห็นหินแม่น้ำสีดำที่ห้อยคอแก้ว เอื้อมมือไปจับดูแล้วหน้าสลดเพราะคิดถึงดำ แก้วมองท่าทางแปลกๆของสายใจอย่างสงสัย
"มีอะไรเหรอจ๊ะ" แก้วถาม สายใจไม่ตอบ แต่ลุกแล้วเดินออกไปเลย
แก้วรีบเอาใบเลื่อยที่ได้มา มองสำรวจจนแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้วก็ลงมือเลื่อยโซ่ทันที
ooooooo
เมื่อวางแผนกันเรียบร้อยแล้ว ดำกับขาวไปซุ่มฝึกศิลปะการต่อสู้ที่หลวงพ่อสอนไว้ อะไรที่ขาดหายไปก็ช่วยกันทำขึ้นมาใหม่ ทั้งสองมีกำลังใจว่าหลวงพ่ออยู่กับพวกตนตลอดเวลา ขาวพูดอย่างมั่นใจว่า
"ฉันจะได้ใช้วิชาที่หลวงพ่อสอนช่วยบ้านน้ำงามของเรา แล้วฉันก็จะได้ชดเชยความผิดที่ฉันเคยทำ" ดำให้กำลังใจว่าเชื่อว่าขาวทำได้ ขาวแย้งว่า "ไม่ใช่ฉัน แต่เป็นเรา เราสองคนต้องทำได้พี่ดำ"
ทั้งสองยิ้มให้กันแล้วยกไม้พลองกับไม้ศอกขึ้นกระชับอย่างมั่นใจ
ooooooo
ก่อนเริ่มแผนการ ดำกับขาวไปไหว้ที่โลงศพหลวงพ่อเหมือนจะขอพรจากท่าน ต่างก้มกราบแล้วดำถามขาวว่าขออะไรจากหลวงพ่อ
"ขอให้หลวงพ่อคุ้มครองแก้ว บัว พี่ดำ แล้วก็ทุกๆคน ให้ปลอดภัยน่ะพี่" ดำถามว่าแล้วตัวเองล่ะ ขาวพูดอย่างรู้สึกผิดว่า "เดนมนุษย์อย่างฉัน ไม่สมควรให้หลวงพ่อคุ้มครองหรอก"
"อย่าโทษตัวเองอย่างนั้นสิขาว แล้วแกจะต้องไม่เป็นอะไรด้วย เพราะเมื่อกี้พี่ขอพรให้แกแล้ว" ขาวมองหน้าดำอย่างซึ้งใจ ดำพูดจากความรู้สึกลึกๆของหัวใจว่า "ถึงเราจะต่างสายเลือด แต่เรากินข้าวก้นบาตรเดียวกัน แล้วพี่ก็ถือว่าแกเป็นญาติคนเดียวที่พี่มีอยู่"
ขาวพูดอย่างเสียใจว่าหลวงพ่อควรจะเห็นภาพเราสองคนดีกันมาก่อนหน้านี้แล้วถ้าตนไม่...ดำขัดขึ้นว่าไม่ต้องคิด คิดไปก็หดหู่เปล่าๆ ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว พลางดำก็หยิบ เศษจีวรผืนหนึ่งออกมาฉีกแบ่งครึ่ง บอกว่านี่คือเศษจีวรหลวงพ่อ ตนเห็นตกอยู่ในซากกุฏิ
ทั้งสองผลัดกันเอาเศษจีวรนั้นผูกข้อมือให้กัน ดำบอกว่าหลวงพ่อไม่ชอบเรื่องเครื่องรางของขลังนัก แต่จีวรหลวงพ่อจะยึดเหนี่ยวใจเราให้ทำภารกิจนี้สำเร็จ แล้วทั้งสองก็มองไปที่รูปของหลวงพ่อก่อนยิ้มให้กันอย่างมุ่งมั่น
เมื่อไปสมทบกันที่ชายป่าหลังวัด ขาวปรารภว่ากำลังคนพวกเราน้อยกว่าอาวุธก็สู้มันไม่ได้ ดำเสริมว่าเพราะฉะนั้นเราถึงต้องวางแผนให้รัดกุมขึ้น ต้องสูญเสียให้น้อยที่สุด
จีรายุสบอกว่าไม่ต้องห่วงตนมีตัวช่วย เขาคือบึมนั่นเอง บึมแบกถุงทะเลเข้ามา ขาวดีใจมากที่ได้เจอบึมอีกครั้ง ถามจีรายุสว่าไหนผู้กองว่าบึมอยู่ที่...
"อยู่ในห้องขังเปลืองข้าวครับ เลยให้ออกมาช่วยทางนี้ ดีกว่า ไงบึม ได้เรื่องไหม" จีรายุสตอบขาวแล้วถามบึมที่วางถุงทะเลหนักอึ้งที่แบกลง
ปรากฏว่าเป็นอาวุธหลากหลายชนิดที่บึมไปรวบรวม จากเครือข่ายนักเลงหัวไม้ที่ผู้กองจีรายุสให้รายชื่อมา ทุกคนตื่นเต้นดีใจที่จะได้มีอาวุธต่อสู้กับพวกเสี่ยพิทักษ์ แม้จะไม่ทัดเทียมแต่ก็ดีกว่าไม่มี
ส่วนแม่ตุ๊กก็จะระดมพวกผู้หญิงช่วยส่งเสบียงส่งกำลังบำรุงให้เต็มที่
"สงครามย่อยๆเลยนะพี่ดำ" ขาวพูดอย่างปลื้มใจ มั่นใจในการต่อสู้ครั้งนี้
ooooooo
แก้วกับบัวต่างเร่งเลื่อยโซ่แข่งกับเวลา แต่แล้วก็ต้องหยุดเพราะมีคนเดินมา รีบปัดเศษผงและซ่อนใบเลื่อยทันที
แม่เลี้ยงอุ่มคำนั่นเอง แม่เลี้ยงมองแก้วกับบัวพูดอย่างกระหยิ่มว่าสองคนนี้ตนรับเหนาะๆเกือบหกหลัก บัวทนไม่ได้ ถามแม่เลี้ยงว่า
"แม่เลี้ยงเห็นคนเพศเดียวกันเป็นสินค้าอย่างนี้ แม่เลี้ยงไม่รู้สึกผิดบ้างเลยเหรอจ๊ะ"
"จะรู้สึกอะไรล่ะบัว ขนาดร่วมมือกับโจรปู้ยี่ปู้ยำแผ่นดิน
ถิ่นเกิดยังไม่รู้สึกเลย" แก้วประชด
"แผ่นดินเหรอ ฮ่าๆ มีเงินน่ะซื้อที่ไหนก็ได้ เลิกเพ้อเจ้อถึงอุดมการณ์บ้าบอเหมือนไอ้ปลัดดำได้แล้ว คืนนี้สวดมนต์กันให้เยอะๆก็แล้วกัน เผื่อพรุ่งนี้ก่อนตาย คนที่พวกแกรักจะตายอย่างทรมานน้อยที่สุด" พูดแล้วระเบิดหัวเราะออกมาก่อนผละไป
แก้วกับบัวฟังแล้วไม่สบายใจกับคำพูดเป็นปริศนาของแม่เลี้ยงใจเหี้ยมคนนี้
ooooooo
เสี่ยพิทักษ์ เคที่ และเจษนั่งกันอย่างสบายอารมณ์
ที่ระเบียงบ้านพักริมน้ำ ต่างกระหยิ่มกับแผนอุบาทว์
ของตน เจษถามเสี่ยว่าทำไมเราไม่ขยี้พวกนั้นให้ราบในคืนนี้เลย
"ตอนแรกฉันก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเงียบ ฉันอยากดูสถานการณ์สักพัก บางทีเราอาจจะไม่ต้องออกแรงก็ได้"
เจษติงว่าการเงียบไม่ได้หมายความว่าพวกมันไม่สู้ เคที่ตัดบทว่าคิดมากไปได้ ชัยชนะอยู่ในกำมือเราอยู่แล้ว
"อดใจอีกนิดเจษ พรุ่งนี้เราทุกคนก็จะได้เห็นภาพที่พวกเราอยากเห็นแล้ว เราจะล้างบางพวกมันตั้งแต่เช้าตรู่ ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้าไม่ต้องเมตตากับการร้องขอของทุกชีวิต"
"ผมแทบจะอดใจรอเวลานั้นมาถึงไม่ไหวแล้วครับเสี่ย" เจษทำท่ากระเหี้ยนกระหือรือ
ooooooo
รุ่งเช้า รถของลูกน้องเสี่ยพิทักษ์ก็ขับพุ่งเข้าไปในบริเวณวัด จอดรถแล้วลูกน้องเสี่ยก็กรูกันลงรถ คนหนึ่งตะโกนให้ไปลากพระในวัดออกมา หมีตะโกนแทรกขึ้นว่าไม่ต้อง ให้ตามตนมาเลย
หมีนำลูกน้องวิ่งขึ้นไปบนศาลาวัดทันที สั่งลูกน้องว่า
"จัดการผีหลวงพ่อ เดี๋ยวพวกมันก็แห่ออกมาให้เอ็งเชือด" พูดแล้วก็ถีบโลงจนตกลงมา ฝาโลงเปิดออก พริบตานั้นฝูงผึ้งก็แตกรังบินหึ่งออกมารุมต่อยพวกที่อยู่แถวนั้น พวกมันปัดกันวุ่นวาย ร้องถามกันว่าศพหลวงพ่อกลายเป็นผึ้งได้ไง
ที่ชายป่า เณรจ้อยกับหลวงพี่ฉิมแอบดูพวกลูกน้องเสี่ยถูกผึ้งรุมต่อยก็ชอบใจ หลวงพี่ฉิมชมขาวกับดำว่าคิดไม่ผิดจริงๆที่ย้ายหลวงพ่อไปไว้ที่อื่นก่อน
บึมบอกว่าเมื่อกี้เจอผึ้ง เดี๋ยวเจอขีปนาวุธของบึมหน่อย ว่าแล้วก็หยิบบั้งไฟและพลุดอกไม้ไฟหลายอันออกมา หลวงพี่ฉิมเตือนว่าเขตวัดอย่าให้ถึงตายนะโยม บึมบอกว่าจะจัดให้เบาๆเท่านั้น แล้วก็จุดไฟแช็ก
พวกลูกน้องเสี่ยพิทักษ์หนีผึ้งไม่ทันรอดก็มาเจอดอกไม้ไฟ พลุ บั้งไฟเข้าอีก พวกมันร้องกันโหยหวนวิ่งหนีกันอุตลุด หมีตะโกนให้กลับไปตั้งหลักก่อน พวกมันช่วยกันหามพวกที่บาดเจ็บไปขึ้นรถทุลักทุเล
ooooooo
แบ็งค์คุมอีกกลุ่มหนึ่งอยู่แถวถนนริมทุ่งนา พวกนี้เตรียมปล้น ฆ่า ข่มขืนชาวบ้านกันเต็มที่ แต่มันก็เจอดีอย่างที่คาดไม่ถึง เมื่อขึ้นบ้านไหนก็เจอระเบิดบ้าง กะโหลกผีหลอกบ้าง
เมื่อขึ้นตามบ้านไม่เจอคนเลย พวกมันสั่งว่าเมื่อไม่ได้ คนก็เอาของ แล้วพากันปล้นสะดมทุกอย่างที่ขวางหน้าแต่มันก็เจอกับระเบิดทำเองที่แขวนไว้ในลักษณะต่างๆจนไฟลุกล้อมพวกมัน
ที่ทำงานของผู้กำกับสุจริตได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว เมื่อผู้กำกับลุกดูเห็นควันไฟลอยมาจากหลายจุด เสียงระเบิดยังดังเป็นระยะ แม้จะรู้สึกไม่สบายใจแต่ผู้กำกับยังลังเล
ส่วนนายอำเภอปราบ ทำงานอยู่ที่ห้องได้ยินและได้เห็นเช่นเดียวกับผู้กำกับ นายอำเภอลุกมองเหลือบเห็นธงชาติที่ปลิวไสวอยู่บนยอดเสาก็มองอย่างครุ่นคิด
เวลาเดียวกันนั้น เสี่ยพิทักษ์ เคที่ และเจษ รวมทั้งแม่เลี้ยงอุ่มคำกำลังกินอาหารฉลองกันอย่างย่ามใจ
สายใจอยู่ลานหน้าโกดังร้างได้ยินเสียงปืนเสียงระเบิดก็ตกใจจนจานข้าวหลุดมือน้ำตาไหลออกมาด้วยความเป็นห่วงดำ
แก้วกับบัวอาศัยเสียงระเบิดที่ดังกึกก้องเป็นระยะรีบเลื่อยโซ่ เลื่อยไปก็นึกเป็นห่วงพวกที่บ้านไป
ooooooo
พอเหตุการณ์เริ่มผ่อนคลายลง ผู้ใหญ่บอกว่ากำลังที่จัดไว้พร้อมแล้วที่จะไปช่วยแก้วกับบัว แต่ปรากฏว่าขาวกับดำหายไปแล้ว ทั้งจีรายุสและบึมต่างคาดเดาได้ว่าสองคนนี้หายไปไหน ต่างมองหน้ากันอย่างกังวล
พวกเสี่ยอยู่ที่บริเวณบ้านริมน้ำ แม่เลี้ยงสั่งเตรียมส่งสินค้าเนื้อสดกันคืนนี้เลย โดยกะจะเอาแก้วกับบัวส่งไปพร้อมกับพวกที่เพิ่งเดินทางมาจากกรุงเทพฯ
ขณะกำลังวางแผนกันอย่างกระหยิ่มนั่นเอง แบ็งค์ก็โทร. เข้ามือถือของเจษ พอฟังปลายสาย เจษตะลีตะลานมาบอกเสี่ยว่า "เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ"
ครู่เดียวแบ็งค์กับหมีก็นำลูกน้องที่บาดเจ็บหนีกลับมาอย่างทุลักทุเล พอเห็นเท่านั้น เสี่ยชักปืนออกมาคำรามเหี้ยม "สนามต่อสู้ ถ้าเจ็บ...ก็ให้ตายไปเลยดีกว่า" สิ้นเสียงก็กระหน่ำยิงพวกที่บาดเจ็บกลับมาตายหมดทุกคน แล้วสั่งเจษ
"พาคนปูพรมตามล่าหัวพวกมันเดี๋ยวนี้ ที่นี่บ้านมัน พวกมันไปไหนไม่ไกลหรอก"
แต่พอลูกน้องเสี่ยพิทักษ์ 6-7 คนพากันออกไป
ก็ถูกขาวกับดำที่มาดักรออยู่ที่ลำน้ำชายป่าลุยเข้าประเคนทั้งหมัดทั้งไม้จนลงไปกองกับพื้นหมด จากนั้นดำบอกขาวว่าเดินตัดหุบนี่ไปไม่ไกลก็ถึงที่มันขังตัวแก้วกับบัวไว้แล้ว ขาวเรียกดำให้ รอเดี๋ยวแล้วเดินไปหยิบปืนสั้นของลูกน้องเสี่ยติดมือไปด้วย
ooooooo
ลูกน้องเสี่ยพิทักษ์ออกปูพรมค้นหาพวกขาวกับดำและชาวบ้าน บางส่วนขับรถไปตามถนนเปลี่ยวมันถูกดำกับขาวดักเล่นงาน เอาปืนที่ยึดได้จากพวกมันยิงพวกมันตายแล้วขับรถลุยเข้าไปที่โกดังร้าง
ส่วนผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบกำลังของชาวบ้าน ก็กำชับทุกคนให้รีบตามดำกับขาวให้ทัน ส่วนจ่าดำเกิงที่ขอไปด้วยนั้น จีรายุส บอกว่าให้อยู่ช่วยผู้ใหญ่ดูแลชาวบ้านที่นี่ดีกว่า
ยามที่เฝ้าอยู่หน้าโกดังทะเล่อทะล่าออกมาตรวจรถเลยถูกยิงตายไม่ได้ดิ้น
พวกเสี่ยกำลังเตรียมส่งสินค้าอยู่แถวลานหน้าโกดังร้าง ได้ยินเสียงปืนร้องถามกันว่าใครยิง ทันใดนั้นเคที่ก็กรีดร้องขึ้นมาเมื่อจู่ๆก็มีรถพุ่งเข้ามาโดยไม่มีคนขับ เจษตะโกนให้ทุกคนหลบ สิ้นเสียงรถก็พุ่งเข้าใส่เฉียดพวกเจษไปเส้นยาแดงเดียว พริบตานั้นรถชนกำแพงเกิดระเบิดไฟลุกท่วม เผาร่างลูกน้องเสี่ยที่ถูกยิงตายกองที่ท้ายรถไปด้วย
แม่เลี้ยงอุ่มคำโงหัวจากที่หลบหมอบกับพื้นถามว่าเกิดอะไรขึ้น ก็พอดีลูกน้องคนหนึ่งวิ่งเข้ามาในสภาพร่าง โชกเลือดแล้วล้มลงกับพื้นตายไปตรงหน้า
เสี่ยพิทักษ์กับพวกคิดเครียดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่รู้ต้นสายปลายเหตุ
ooooooo
แก้วกับบัวได้ยินเสียงปืน เสียงระเบิด กะได้ ว่าอยู่แถวนี้เอง
ส่วนแม่ตุ๊กอยู่ในป่าหลังวัดที่ชาวบ้านพากันไปหลบซ่อนอยู่ ได้ยินเสียงปืนเสียงระเบิดก็เป็นห่วงกลัวพวกเราจะได้รับอันตราย
ทันใดนั้นผู้ใหญ่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาบอกให้ทุกคนหาที่หลบเร็ว เพราะพวกลูกน้องเสี่ยค้นหาพวกเราเจอแล้ว แต่ไม่ทันที่ใครจะขยับไปไหน ลูกน้องเสี่ยประมาณ 20 คนก็กรูกันเข้ามา ทำให้ชาวบ้านผู้ชายที่มีอยู่ไม่กี่คนต้องคว้าไม้ที่เสี้ยมแหลมเตรียมไว้แล้วพุ่งเข้าใส่พวกมัน ถูกพวกมันยิงสวนมาแต่ไม่ถูกใคร
ขณะที่ชาวบ้านกำลังลำบากกันอยู่นั้น ผู้กำกับสุจริตก็นำกำลังมาช่วยได้ทันเวลา โดยมีนายอำเภอปราบตามมาช่วยด้วย
ในที่สุด ตำรวจหลายสิบนายก็เข้ารายล้อมยิงสู้กับพวกลูกน้องเสี่ยจนพวกมันต้องวางปืนยอมจำนน ชาวบ้านต่างไชโยโห่ร้องปรบมือให้ตำรวจด้วยความดีใจ จ่าดำเกิงเดินไปจับมือแสดงความยินดีและต้อนรับผู้กำกับอย่างชื่นชม ผู้ใหญ่ก็เดินเข้าไปตบแขนนายอำเภออย่างชื่นชมเช่นกัน
ooooooo
แก้วกับบัวเร่งมือเลื่อยโซ่ท่ามกลางเสียงปืนเสียงระเบิดที่ดังเป็นระยะ เป็นเวลาที่ดำกับขาวลุยมาถึงบริเวณโกดัง ถูกหมีกับแบ็งค์ไล่ตามมาแต่หาทั้งสองไม่เจอแล้ว เพราะทั้งดำและขาวปีนขึ้นไปบนกองวัสดุ พอพวกมันมาถึงทั้งคู่ก็กระโดดลงมาเล่นงานมัน ขาวยิงจนกระสุนหมด แบ็งค์ยกปืนจะยิงขาว ดำเห็นดังนั้น กระโดดจาก
กองวัสดุใช้ไม้พลองฟาดปืนแบ็งค์หลุดจากมือทันที
เมื่อเริ่มกุมสภาพได้แล้ว เคที่เข้าไปพูดกับแก้วและบัวอย่างแค้นใจว่า ไม่นึกว่าสองคนจะมีค่าจนทำให้ดำกับขาวต้องตามมาช่วย ทำให้แก้วกับบัวดีใจมากเมื่อรู้ว่าทั้งสองคนมาแล้ว
ระหว่างต่อปากต่อคำกันนั้น เคที่จะตบแก้วถูกแก้วจับมือตรึงไว้แล้วตบจนเคที่หน้าหงาย แม่เลี้ยงอุ่มคำกับลูกน้องเสี่ยตามเข้ามา ลูกน้องเสี่ยจะยิงแต่แก้วไวกว่าใช้ใบเลื่อยปาดมือมันจนปืนร่วง
พริบตานั้น ทั้งแก้วและบัวในสภาพตัดโซ่แล้วก็ช่วยกันต่อสู้กับแม่เลี้ยงอุ่มคำและลูกน้องเสี่ย สายใจมองภาพนั้นด้วยความยินดี ในจังหวะที่แม่เลี้ยงอุ่มคำจะเข้าไปหยิบปืนที่พื้นนั้น ถูกสายใจผลักจนเซทำให้แม่เลี้ยงรู้ว่าสายใจช่วยแก้วกับบัวชี้หน้าด่า "นังนกสองหัว"
"ถึงฉันจะเคยหลงผิด เคยติดยาติดการพนันจนต้องรับใช้แม่เลี้ยง แต่ฉันจะไม่ยอมให้แม่เลี้ยงมาทำลายบ้านเกิดของตัวเองหรอก" สายใจประกาศตัวเป็นศัตรูกับแม่เลี้ยง
เคที่กับแม่เลี้ยงเห็นท่าไม่ดีจึงพากันถอย บัวถามแก้วว่าเราจะทำยังไงต่อไป
"ถึงเวลาที่เราจะเป็นผู้ล่าบ้างแล้วบัว" แก้วพูดอย่างสะใจ
"อะไรนะ" สายใจอุทาน เมื่อแก้วกับบัวเดินออกมา สายใจจึงเดินตามมาด้วยความไม่สบายใจ พากันมาจนถึงหน้าห้องในโกดังร้าง แก้วบอกสายใจว่า
"น้าสายใจรู้จักทาง ช่วยพาบัวหนีไปก่อนเลยนะจ๊ะ"
บัวโวยวายไม่ยอมไปบอกว่าถ้าไปก็ต้องไปด้วยกัน แก้วบอกว่าตนจะไปช่วยดำกับขาว บัวถามอย่างน้อยใจว่า "แล้วพี่แก้วจะให้บัวทิ้งพวกเขาลงคอเหรอจ๊ะ เราสี่คนโตมาด้วยกัน หลวงพ่อสิงโตเคยสอนว่า ไม่ให้พวกเราทิ้งกันไม่ใช่เหรอจ๊ะ"
ฟังบัวแล้วแก้วตัดสินใจไปด้วยกัน เราจะไม่ทิ้งกัน สายใจเสนอว่าเราน่าจะไปตามคนอื่นมาช่วยมากกว่า แก้วเห็นด้วยแต่ให้สายใจไปคนเดียว บัวให้เหตุผลว่าถ้าพวกมันเห็นสายใจช่วยพวกตนมันต้องไม่พอใจแน่ๆ สุดท้ายสายใจตัดสินใจไปคนเดียว เตือนสองสาวให้ระวังตัวด้วย
ไม่ทันที่ใครจะทำอะไร เสียงเสี่ยพิทักษ์ก็แผดเข้ามาอย่างเหี้ยมเกรียมว่า
"แต่จะไม่มีใครออกไปไหนทั้งนั้น"
พริบตานั้นสายใจวิ่งข้ามไปหาแก้วกับบัว แสดงตัวแบ่งฝ่ายอย่างไม่หวั่นเกรง กระซิบบอกแก้วกับบัวว่าด้านโน้นมีทางออกอีกทาง แล้วพากันค่อยๆถอยไป ถูกเจษมาดักอยู่แล้ว แก้วกับบัวถูกลูกน้องเสี่ยที่มากับเจษล็อกตัวไว้ทันที
แก้วสะบัดหันขวับไปเจอเจษถูกมันตบอย่างแรงจนเซ แก้วตั้งหลักได้อย่างเร็วยิงใส่เจษแต่ไม่ถูกซ้ำยังถูกเจษเตะปืนจนหลุดมือ มันโยนปืนตัวเองให้ลูกน้อง แล้วตั้งท่าเตรียมเข้าสู้กับแก้วด้วยมือเปล่า จังหวะหนึ่งแก้วพลาดถูกเจษเตะตัดขาจนล้มคว่ำ แก้วพยายามจะลุกถูกเจษกดไว้ปรามหยามว่า
"อย่าดิ้นให้ช้ำดีกว่าที่รัก ฉันไม่อยากเสียของ"
"ส่วนแก บทลงโทษเดียวที่จะได้รับคือความตาย" แม่เลี้ยงจ้องสายใจดึงมีดพกจากเอวลูกน้องเสี่ยเสียบท้องสายใจอย่างเลือดเย็น
"น้าสายใจ!" บัวร้องสุดเสียงร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่สายใจต้องมารับเคราะห์เพราะช่วยพวกตนแท้ๆ...
ooooooo
