ปฐพีเล่ห์รัก
ตอนที่ 2
ชะเอมหิ้วปิ่นโตวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในธารารินทร์รีสอร์ตโดยไม่รู้ว่าปฐพีส่องกล้องมองเธออยู่ทุกฝีก้าว และก่อนที่ชะเอมจะเข้ามาถึงด้านในออฟฟิศ ปฐพีก็ชิงมาสั่งระริน บัวลอย และพุดดิ้งให้ช่วยจัดการชะเอมให้เขาด้วย
คำว่า “จัดการ” ของปฐพีฟังดูมีนัยแปลกๆ ทั้งสามคนเลยสุมหัวจะสั่งสอนชะเอมให้หนัก แต่แล้วเมื่อบัวลอยได้กลิ่นแกงหวายที่ชะเอมหิ้วมา และซักจนรู้ว่าเป็นแกงหวายอ่อนใส่เครื่องในไก่ บัวลอยคิดถึงมะลิขึ้นมาจับใจ พูดเสียงสั่นเครือก่อนจะร้องไห้เป็นนกถึดทือวิ่งกลับเข้าไปด้านใน ระรินกับพุดดิ้งงุนงงว่าบัวลอยเป็นอะไร บ่นอุบว่าแทนที่จะจัดการเขา กลับโดนเขาจัดการตั้งแต่ยกแรก
ชะเอมทำหน้าเหลอหลาถามว่าจัดการอะไรเหรอ ระรินลืมตัวตอบพรวดว่า “ก็จัดการรีดพิษของเธอน่ะสิ” พูดไปแล้วรีบเอามือปิดปากตัวเองก่อนวิ่งตามบัวลอยเข้าไป พุดดิ้งก้าวฉับๆตามไปอีกคน ทิ้งชะเอมยืนหน้านิ่วคิ้วขมวด สงสัยว่าบัวลอยเป็นอะไร แค่เห็นแกงหวายทำไมต้องสะเทือนใจขนาดนี้
จะไม่ให้สาวใหญ่บัวลอยสะเทือนใจได้ยังไง ก็แกงหวายใส่เครื่องในไก่นี้บัวลอยรู้จักและเคยลิ้มชิมรสชาติเป็นครั้งแรกก็เพราะมะลินั่นเอง กินครั้งแรกติดใจ แล้วยังมีโอกาสได้กินอีกหลายครั้ง แต่ผ่านไปสิบกว่าปีแล้วที่ไม่เคยได้กิน
“มะลิ...พี่คิดถึงเธอ พี่คิดถึงเธอ มะลิ พี่ขอโทษ ฮือๆๆๆ”
เสียงรำพึงรำพันร่ำไห้ของบัวลอยทำให้ระรินกับพุดดิ้งที่ยืนอยู่ข้างหลังงุนงงสงสัย รวมทั้งชะเอมที่ตามเข้ามาเงียบๆ แต่พอระรินถามบัวลอยว่าเป็นอะไร ร้องไห้ทำไม บัวลอยกลับปฏิเสธว่าไม่มีอะไร แค่ผงเข้าตา
“โอ้โห ตอบแบบนางเอกมากๆ งั้นผงที่เข้าตาคุณบัวลอยคงมีขนาดเท่ากับท่อนซุง คุณบัวลอยถึงได้ร้องไห้เป็นนกกะปูดตาแดงน้ำแห้งก็ตายขนาดนี้” พุดดิ้งจีบปาก
“ช่างฉัน” บัวลอยกระแทกเสียงใส่พุดดิ้งแล้วหันไปมองชะเอม “มาเรื่องของเราดีกว่า”
“เรื่องของเรา เรื่องอะไร เราเคยมีความสัมพันธ์กันด้วยหรือคะ”
“ไม่ต้องมาเล่นลิ้นนะแม่ชะเอม ว่องไว นับตั้งแต่วันนี้ ไปเธอมีหน้าที่ต้องทำตามคำสั่งของฉัน...อย่างแรก รีบไปเปลี่ยนเสื้อ”
“เปลี่ยนทำไมคะ”
“แม่บ้านเขาแต่งเนื้อแต่งตัวกันอย่างนี้เหรอจ๊ะ”
“หมายความว่ายังไงคะ”
“ในนามของผู้จัดการ ฉันให้เธอเป็นผู้ช่วยคุณบัวลอย หัวหน้าแม่บ้านที่นี่จ้ะ” ระรินวางมาดเข้ม พุดดิ้งอดไม่ได้เขยิบมากระซิบกระซาบว่า ทีอย่างนี้ล่ะไม่ต้องเสียเวลาเตี๊ยมกันเลย รับส่งกันคล่องเชียว
สองสาวใหญ่ไม่พูดอะไร ได้แต่ยักไหล่และยิ้มอย่างกวนๆ
ooooooo
ที่บ้านชะเอม รุ่งกำลังปั่นต้นฉบับมือเป็นระวิงเพราะกุ้งจากสำนักพิมพ์โทร.มาเร่งยิกๆ รุ่งตั้งใจจะส่งให้ในอีกห้านาทีข้างหน้านี้ แต่ก็มาสะดุดเสียอีก เมื่อมะลิเข้ามาชวนคุยเรื่องชะเอมที่ไปเริ่มงานเป็นวันแรก กลัวจะไปทำความเดือดร้อนให้เจ้าของร้าน เพราะรู้นิสัยลูกสาวดีว่าเฟอะฟะซุ่มซ่ามขนาดไหน
ด้วยความเป็นห่วงทำให้มะลิอยากไปหาชะเอม ชวนรุ่งไปด้วย รุ่งสะดุ้งโหยง บอกปัดทันทีว่าไปไม่ได้ รุ่งต้องรีบทำงาน
“งั้นรุ่งบอกมาร้านอยู่ที่ไหน เดี๋ยวน้าไปเอง”
รุ่งอึกๆอักๆ ก่อนตอบมั่วไปจนฟังไม่รู้เรื่อง แล้วอ้างว่าเคยไปแค่ครั้งเดียว จำไม่ค่อยได้
“จำไม่ได้...ว้า น้าเลยอดเซอร์ไพรส์เอมเลย ไม่เป็นไรจ้ะ รุ่งทำงานต่อเถอะ ไว้วันหลังน้าแอบตามเอมไปก็ได้”
พูดแค่นั้นมะลิก็ผละออกไป รุ่งตาเหลือก บ่นอุบอิบในคอว่าตายแน่ๆเลยเอม จากนั้นรุ่งคว้ากระเป๋าลุกพรวดไป ลืมโทรศัพท์มือถือทิ้งวางเอาไว้ เสียงมันดังแล้วดังอีกจนมะลิต้องกลับออกมาดู ปรากฏว่าไม่เห็นรุ่งเสียแล้ว ได้แต่บ่นไม่เข้าใจรุ่ง ไหนว่าจะรีบทำงาน ทำไมทิ้งค้างเอาไว้แบบนี้
รุ่งเผ่นแน่บไปธารารินทร์รีสอร์ต สอดส่องเมียงมองเพื่อจะเข้าไปหาชะเอม แต่ต้องรอบคอบกว่าครั้งก่อน ไม่งั้นอาจโดนนายนทีจับยัดใส่กรงหมาอีกก็เป็นได้
ขณะนั้นชะเอมเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดแม่บ้านเสร็จเรียบร้อย เธอเปิดประตูออกมาอย่างแรง เป็นจังหวะที่ปฐพีเดินผ่าน ประตูกระแทกแขนปฐพีเต็มๆถึงร้องโอ๊ย เจ็บจนหน้าเหยเก ชะเอมหน้าเสียตกใจ ทำท่าจะขอโทษ แต่พอเขาตำหนิ เธอเลยเปลี่ยนใจ แล้วโต้เถียงทั้งเขาและบัวลอยฉอดๆ
ที่สุดปฐพีกับบัวลอยก็ต้องเงียบลง เพราะจนด้วยเหตุผลอันชาญฉลาดของชะเอม ปฐพียอมให้ชะเอมปฐมพยาบาลนวดยาและพันผ้าบริเวณแขนที่โดนประตูกระแทก โดยมีบัวลอย ระริน และพุดดิ้งตามมาจับตาดูอย่างไม่ไว้วางใจชะเอม
ปรากฏว่าชะเอมทำได้ดีเกินคาด แถมยังรู้หลักการและวิธีการราวกับผู้เชี่ยวชาญจนปฐพีรู้สึกทึ่งจัด ในขณะที่อีกสามก็อ้าปากค้าง รวมทั้งนทีที่เพิ่งตามมาทีหลัง
“ถือว่าฉันเป็นเจ้านายที่คุ้มมาก จ้างเธอตำแหน่งแม่บ้าน แต่แถมเป็นพนักงานนวดได้ด้วย” ปฐพีเอ่ยเบาๆ พลางจับสังเกตว่าชะเอมจะว่ากระไร
“เอ่อ...ตอนเด็กๆฉันเคยเรียนเนตรนารีน่ะค่ะ วิธีปฐมพยาบาลง่ายๆแบบนี้มีสอนหมด”
“ขนาดคุณปฐพีส่งคุณบัวลอยกับคุณระรินไปเรียนวิชาพวกนี้ที่สาธารณสุขไว้ดูแลแขกยามฉุกเฉิน คุณบัวลอยยังทำอะไรไม่เป็นเลย”
สองคนที่ถูกพุดดิ้งพาดพิงถึงกับหันขวับมาถลึงตาใส่ และแว้ดขึ้นพร้อมกัน
“นังพุดดิ้ง เอ๊ย...คุณพุทรา” สองคนเบรกกึก ไม่กล้าเผยธาตุแท้ของพุดดิ้งต่อหน้าเจ้านาย
“แหม...ก็ที่ผ่านมารีสอร์ตของเราไม่มีเรื่องแบบนี้นี่ เพราะดิฉันกับคุณบัวลอยดูแลทุกอย่างดีหมด ไม่เหมือนแม่ชะเอม ว่องไว แค่มาวันแรกก็ทำเอาคุณปฐพีแขนแทบหัก”
“จริงด้วยค่ะ ต่อไปรีสอร์ตเรามิพังเหรอคะ สงสัยฉันคงต้องดูแลเธออย่างเต็มที่ซะแล้วชะเอม”
“ดิฉันด้วยค่ะ”
บัวลอยกับระรินรับส่งกันอย่างไหลลื่น ชะเอมไม่ค่อยพอใจแต่จำต้องเอ่ยคำขอบคุณ แล้วถามทั้งคู่ว่าจะให้เธอทำอะไรอีก?
ปฐพีกับนทีแยกกลับไปที่ห้องทำงาน นทีชมชะเอมเข้าท่าดีเหมือนกัน ปฐพียอมรับว่าเข้าท่าแต่ไม่แน่ใจว่าระรินกับบัวลอยจะรับมือไหวรึเปล่า ถ้ารับไม่ไหว ตนคงต้องจัดการเอง
"งั้นก็ไม่รู้ว่าเป็นบุญหรือกรรมของชะเอม" นทีเปรยยิ้มๆ
"เป็นเรื่องที่คุณนทีจะต้องติดตามต่อไป เพราะผมแอบกระซิบบอกคุณบัวลอยไว้แล้วว่าให้จัดการชะเอมยังไง" ปฐพียิ้มเจ้าเล่ห์ แล้วหายเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว จับตาดูความเคลื่อนไหวของชะเอมจากกล้องวงจรปิด
บัวลอยใช้งานชะเอมสารพัด ทั้งเก็บกวาดห้องพัก เช็ก เครื่องดื่มในตู้เย็น เปลี่ยนผ้าปูที่นอนและปลอกหมอน การปูเตียงก็ต้องเรียบตึง แล้วเอาผ้าที่เปลี่ยนไปซักทั้งหมด ไม่มีการหมักหมมมั่วนิ่มอย่างเด็ดขาด
ชะเอมฟังแล้วหนาวยะเยือก ทำไมภาระหน้าที่ของเธอถึงมากมายขนาดนี้ แต่พอลงมือจริงๆ ชะเอมทำได้เร็วและดีเยี่ยมจนบัวลอยอึ้งไปอย่างนึกไม่ถึง ปฐพีเองก็แปลกใจ ออกจากห้องทำงานมาแอบดูชะเอมอยู่เงียบๆ กระทั่งได้ยินชะเอมถามบัวลอยว่าฝีมือของตนเป็นยังไงบ้าง ปฐพีปรากฏตัวตอบเสียเองว่า
"ดี...เธอปูเตียงได้เก่งมาก อย่างกับจบการโรงแรมมาเลยทีเดียว"
"จริงด้วยค่ะ อย่างกับจบการโรงแรมมาโดยตรง"
ชะเอมอึ้ง ไม่กล้าสบตาปฐพีและบัวลอย จนเมื่อเขาบอกว่าดี เขาชอบ บัวลอยเองก็ชอบ ชะเอมค่อยโล่งใจ แต่ครู่เดียวก็ต้องอึ้งกิมกี่ไปอีกเมื่อบัวลอยสั่งงานให้เธอไปจัดเตียงทุก ฟลอร์และทั้งตึกให้หมดทุกห้อง!
ชะเอมวิ่งเข้าวิ่งออกแต่ละห้องทำงานมือเป็นระวิง ในขณะที่บัวลอยกลับสบายใจเฉิบละเลียดแกงหวายอยู่ในห้องครัวอย่างอิ่มเอมใน รสชาติที่เหมือนฝีมือมะลิเอามากๆ ปฐพีอมยิ้มขณะกวาดตามองจากกล้องวงจรปิดเห็นทุกซอกมุม
นที ระริน และพุทรากำลังตรวจตราความเรียบร้อยในรีสอร์ต เห็นแขกกลุ่มใหญ่เดินผ่านมา นทีทักทายพวกเขาด้วยรอยยิ้ม พอแขกผ่านไปแล้ว ระรินเผลอตัวบอกนทีว่าแขกที่เพิ่งเข้าพักใหม่ชมกันใหญ่ว่าจัดห้องได้ เรียบร้อย เตียงตึงเรียบสวยงามมาก...พุทราสวนขึ้นทันควันว่า
"ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่าชะเอมจะทำงานเก่งขนาดนี้ ผมว่าน่าจะจ้างเป็นพนักงานประจำไปเลย ส่วนใครที่ทำงานไม่ค่อยจะได้เรื่อง หรือว่าอยู่ทนอยู่นานแต่ไร้ประโยชน์ เราก็โละๆออกไป"
ระรินกระแอมตาเหลือกเปล่งเสียงสูง "โละได้ยังไง ของอย่างนี้มันต้องดูกันนานๆ อย่างชะเอมอาจจะเป็นแค่ ผักชีโรยหน้าก็ได้"
"ก็ดีนะครับที่ยังมีผักชี เพราะคนบางคนดีแต่เอาปากทำงาน หรือไม่ก็มือไม่พายแต่เอาเท้าราน้ำ อย่างนั้นผมว่าน่าจะพิจารณาให้ออกมากกว่าอีก"
ฟังนทีแล้วสองคนอึ้งกิมกี่ หน้าเจี๋ยมเจี้ยม รีบขอตัวไปทำงานที่ยังค้างอยู่ นทีส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วหันหลังกลับ แต่ ต้องชะงักกึกเมื่อมองไปเห็นเพื่อนสาวตัวแสบของชะเอมทำลับๆล่อๆ
รุ่งกำลังมืดแปดด้านว่าจะไปหาชะเอมที่ไหน ธารารินทร์ ออกจะกว้าง ไม่รู้ว่าชะเอมทำงานอยู่มุมไหน พอเหลือบไปเห็นนทีตรงดิ่งมา รุ่งสะดุ้งเฮือก จะหนีไปทางไหนก็ไม่ทัน ชะเอมผ่านมาเห็นรุ่งอยู่กับนที ตกใจถึงกับอุทานว่าตายแล้ว
อารามห่วงเพื่อน ชะเอมจะหาช่องทางไปช่วย แต่จู่ๆบัวลอยก็โผล่มาเรียกจนเธอสะดุ้งโหยงแทบตกบันได
"จะไปไหนจ๊ะแม่ชะเอม ว่องไว แหม...ช่างว่องไวสมกับนามสกุลจริงๆนะจ๊ะ แต่ขอโทษทีที่ฉันตาไวกว่า อย่าคิดว่าจะหนี จะเที่ยว จะอู้ได้...ไป กลับไปทำงานต่อ"
"คุณบัวลอยให้เอมพักหน่อยไม่ได้เหรอคะ ตั้งแต่เช้าเอมยังไม่ได้พักเลย"
"ไม่ได้ กฎต้องเป็นกฎ ที่นี่พักกลางวันตั้งแต่เที่ยงตรงถึงบ่ายโมง นี่ยังไม่ถึงสิบเอ็ดโมงเลยจะมาพักอะไร"
"ก็แล้วทำไมคุณบัวลอยพักได้ล่ะคะ"
"ฉันพักตอนไหนไม่ทราบ"
"ก็เอมเห็นคุณบัวลอยพักกินข้าวกลางวันตั้งแต่สิบเอ็ดโมง"
"นี่แม่ชะเอม อย่ามาซี้ซั้ว ฉันกินอะไร ไหนหลักฐาน"
"ก็ที่ปากคุณบัวลอย"
"ทำไม...ปากฉันทำไม"
"ปากคุณบัวลอยยังมีคราบแกงหวายเลอะอยู่เลยค่ะ"
"ชะอุ๊ย" บัวลอยตกใจรีบเอามือปาดคราบแกงสีคล้ำๆที่ปากออกอย่างรวดเร็ว แล้วกลบเกลื่อนว่า "ไม่ใช่ คราบแกงหวายที่ไหนกัน"
"ไม่ใช่คราบแกงหวาย งั้นคงเป็นคราบน้ำหมาก"
"อ๊าย...ฉันไม่ได้แก่ขนาดเคี้ยวหมากนะแม่ชะเอม"
"นะคะคุณบัวลอย ให้เอมไปพักเดี๋ยวเดียวนะคะ"
"ไม่ได้!" เสียงปฐพีโพล่งขึ้นมา ทั้งชะเอมและบัวลอยสะดุ้ง หันขวับไปมองเป็นตาเดียว
แล้วชะเอมก็วิ่งต้อยๆตามหลังปฐพีที่เดินจ้ำอ้าวออกไป โดยมีบัวลอยเร่งฝีเท้ารั้งท้าย ชะเอมอ้อนวอนปฐพีว่าขอพักบ้าง เธอทำงานมาตั้งแต่เช้าทำไมพักไม่ได้
"ไม่ได้ ที่นี่กฎต้องเป็นกฎ"
"ถูกต้อง ที่นี่กฎต้องเป็นกฎ" บัวลอยลอยหน้าลอยตาเสริมโดยไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง
"เพราะฉะนั้น เดือนนี้ผมจะหักเงินเดือนคุณบัวลอยสิบห้าเปอร์เซ็นต์โทษฐานพักทานข้าวระหว่างเวลางาน"
บัวลอยหน้าเสียงงเต็ก...ชะเอมอมยิ้ม แต่เสี้ยวนาทีก็ต้องหุบยิ้มอย่างกะทันหัน
"ส่วนเธอ...รีบทำทุกห้องให้เสร็จ เพราะตอนบ่ายจะมีกรุ๊ปมาเข้าพักทุกห้อง" ปฐพีสั่งเฉียบ...บัวลอยได้ทีเชิดขึ้นมาอีก
"หลังจากนั้นไปจัดเตรียมของใช้ในสต๊อกสำหรับแขก ถ้าหากแชมพู สบู่ ครีมนวดผมพร่องก็รีบเติมซะ รวมทั้งบาธรูมคิตอื่นๆ เช่น หมวกคลุมผม ยาสีพัน แปรงสีฟัน แล้วไปทำ..."
"ไม่ต้องทำอย่างอื่นต่อแล้วล่ะค่ะ แค่ทำความสะอาดห้อง จัดเตียง วันนี้ก็ไม่เสร็จแล้ว" ชะเอมขัดขึ้นเสียงอ่อย ท่าทางจะเป็นลม
"งั้นก็รีบทำ หรือไม่ก็...ลาออกไปซะ" ปฐพีขึงขังหน้าดุ
"ไม่ค่ะ เอมไม่ออก ไม่ว่าคุณบัวลอยจะให้เอมทำอะไร เอมทำหมด แล้วก็จะทำอย่างสุดความสามารถด้วย"
"ก็ดี ฉันจะถือว่าเธอรับปากแล้ว ถ้าวันไหนเธอทำไม่ได้อย่างพูด ฉันจะไล่เธอออกทันที"
"คงไม่มีวันนั้นหรอกค่ะ"
"ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ หรือที่เธอเข้ามาในรีสอร์ตของฉันเพราะมีจุดประสงค์อะไร"
"จริงด้วยค่ะ ที่เธอเข้าที่นี่เธอต้องการอะไรกันแน่ ชะเอม"
"การที่เอมตั้งใจรับผิดชอบกับการทำงานมันผิดมากนักหรือคะ หรือธารารินทร์รีสอร์ตเคยชินกับพนักงานที่วันๆเอาแต่เท้าราน้ำ ไม่ก็เอาปากทำงาน พอเจอคนตั้งใจทำงานเข้าหน่อยเลยถือว่าเป็นเรื่องแปลกประหลาดถึงขั้นวิตกจริตกันเลย"
"คุณปฐพีขา...ชะเอม ชะเอมว่าเราเป็นบ้าค่ะ"
"ไม่ใช่นะคะ เอมไม่ได้ว่าคุณปฐพี"
"ไม่ได้ว่าผม งั้นก็คงว่าคุณบัวลอย" ว่าแล้วปฐพีก็เดินกลั้นยิ้มออกไป บัวลอยแทบเต้นมองหน้าชะเอมอย่างเอาเรื่อง
"เอมไม่ได้พูดนะคะ คุณปฐพีเป็นคนพูด"
"แสบมาก แม่ชะเอม ว่องไว...ตกลงเธอว่าฉันบ้าเหรอเนี่ย"
ชะเอมหลบวูบขึ้นไปชั้นบน แล้วชะโงกหน้ามองหารุ่งกับนที แต่ตอนนี้ไม่รู้หายไปทางไหนแล้ว รุ่งถูกนทีคาดคั้นว่าเข้ามาทำอะไรที่นี่ พอรุ่งบอกว่ามาหาเพื่อน นทีก็จับผิดว่าเพื่อนหรือแฟน?
"อะไรเพื่อนหรือแฟน...นี่คุณคิดว่าฉันกับเอมเป็นแฟนกันเหรอ"
"ฮื่อ...ก็เพื่อนที่ไหนจะตามติดเพื่อนแทบจะทุกฝีก้าว ไอ้อาการที่คุณทำน่ะมันแฟนชัดๆ แล้วตกลงคุณเป็นฉิ่งหรือฉาบ"
รุ่งตาโตโกรธหนักจนพูดไม่ออก นทีอมยิ้มเดินวนรอบตัวรุ่งจ้องเอาๆแบบยั่วๆ
"หน้าอกก็ไม่มี เอวก็ไม่มี ก้นก็ไม่มี หุ่นแบบนี้มันทอมชัดๆ เอ๊ะ แต่ชะเอมเพื่อนคุณก็หุ่นแบบนี้นี่ อก เอว ก้น ไม่มีซักอย่าง เป็นไม้กระดานทั้งหน้าทั้งหลัง หรือเป็นฉิ่งฉาบพันธุ์ใหม่"
"ถ้าฉันกับเอมเป็นฉิ่งฉาบพันธุ์ใหม่ คุณก็เป็นผู้ชายพันธุ์ใหม่เหมือนกันน่ะแหละ ปากจัด ด่าเก่ง ไม่มีมารยาท ไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษ สรุปคือนิสัยเสีย มารยาทเสื่อมสุดๆ"
"ที่คุณพูดมาน่ะถูก ผมนิสัยเสีย มารยาทเสื่อมสุดๆ แล้วรู้ใช่มั้ยว่าผู้ชายนิสัยเสีย มารยาททรามเขาทำยังไงกันเวลาถูกผู้หญิงด่า"
นทีค่อยๆเดินเข้ามาหาหน้าตาหื่นๆ รุ่งตาเหลือกถอยหลังกรูด แล้วร้องขึ้นเสียงหลงเมื่อเท้าที่ถอยหลังเหยียบเข้ากับก้อนหิน รุ่งหงายหลังแต่มือกระชากคอเสื้อนทีอย่างแรง ทำให้นทีล้มลงทับรุ่ง แต่เธอยกเข่ารับไว้ นทีเลยโดนเต็มๆเข้าที่ท้องจนจุกแอ้ก ร้องโอดโอยแทบเดินไม่เป็น
เดือดร้อนรุ่งต้องช่วยพยุงพาเขาเดินไป นทีแกล้งทิ้งน้ำหนักตัวไปตลอดทางจนรุ่งบ่นอุบ ซ้ำร้ายระหว่างทางยังสะดุดขาจนรุ่งล้มหัวคะมำหน้าจิ้มลงไปที่กองขี้ช้างขนาด มหึมา นทีเลยต้องเป็นฝ่ายแบกเธอในสภาพเลอะเทอะตัวเหม็นหึ่งมุ่งหน้าไปที่ห้องพัก ใครๆเจอก็จ้องมองกันเป็นแถว จนนทีต้องบอกว่าแฟนผมครับ แฟนผม...
ระรินกับพุทราไม่เคยรู้มาก่อนว่านทีมีแฟนแล้ว ได้ยินดังนั้นก็อยากจะตามไปดู แต่ติดขัดตรงที่ปฐพีมาเร่งขอดูงานที่มอบหมาย ทั้งคู่เลยอดสาระแนไปโดยปริยาย
ในห้องพักนที รุ่งหน้าตาเลอะไปด้วยขี้ช้างนอนคอพับคออ่อน นทีทนเหม็นเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้ เช็ดแล้วเช็ดอีกก็ยังไม่หายเหม็น เลยต้องหาตัวช่วยเอาน้ำหอมมาพรมใส่ตามตัวและใบหูของเธอ จึงได้เห็นว่าใช่แต่หน้าตาที่เลอะขี้ช้าง เสื้อผ้าของเธอก็เปรอะเปื้อนไม่น้อย
นทีถอนหายใจเฮือก มองรุ่งที่นอนหายใจระทดระทวยก่อนตัดสินใจจะถอดเสื้อให้เธอ เขาไม่กล้ามองเธอตรงๆ เอามือคลำๆกระดุมเสื้อจนไปสัมผัสเข้ากับอกนุ่มๆหยุ่นๆ เท่านั้นเองสติเขาแทบหลุด เฝ้าบอกตัวเองว่าเย็นไว้ๆ
แล้วนทีก็หลับหูหลับตากระชากเสื้อรุ่งออก แล้วหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองขึ้นมาหลับหูหลับตาใส่ให้รุ่งต่อจนเสร็จ
ooooooo
ชะเอมทำงานมือเป็นระวิงตั้งแต่เช้ายันเย็น ทั้งเหนื่อยทั้งเพลีย อยากจะพักแต่บัวลอยก็ไม่อนุญาต แถมยังคอยเดินตามจับตามองการทำงานของเธอแทบทุกฝีก้าว จนเมื่อชะเอมเข็นรถอุปกรณ์และผ้าปูที่นอนผ่านไปทางสระน้ำ กล่องผงซักฟอกตกลงมาตรงบริเวณที่เปียกน้ำพอดี ชะเอมจะคว้าสายยางมาฉีดผงซักฟอกที่หกเลอะเทอะ แต่บัวลอยดันเดินเชิดหน้าเข้ามาหมายเล่นงานชะเอมเพราะนึกว่าอู้ เลยเป็นเรื่อง! และเรื่องใหญ่เสียด้วยเมื่อบัวลอยลื่นพรืดล้มตึงศีรษะกระแทกพื้นอย่างจัง ก่อนที่ร่างจะไถลลื่นตกลงไปในสระน้ำ
ทางด้านรุ่งในห้องนที พอรู้สึกตัวก็ตกใจกับสภาพตัวเองที่ใส่เสื้อเชิ้ตผู้ชาย เธอรีบสำรวจตัวเองว่าโดนกระทำย่ำยีอะไรหรือเปล่า ปรากฏว่าร่างกายปกติดี เธอจึงเดินไปเมียงมองนอกห้อง ก่อนจะออกไปถามระรินกับพุทราที่กำลังเก็บเสื้อของเธอที่ตากแห้งแล้ว
ทั้งคู่พอรู้ว่ารุ่งเป็นเจ้าของเสื้อก็เข้าใจว่าเป็นแฟนนที รุ่งรีบปฏิเสธพัลวัน
"ไม่ใช่เลยค่ะ ไม่ใช่ คนอย่างฉันเหรอจะเลือกคุณนทีเป็นแฟน พอดีฉันกับคุณนทีมีอุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ยังไงก็ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน"
ระรินกับพุทรามองหน้ากันอย่างงุนงง แล้วยืนยันว่าพวกเราไม่ได้เปลี่ยน แถมยังทำท่ารังเกียจอีกต่างหาก
"แล้ว...ใครเปลี่ยนเสื้อให้ฉัน"
"ผมเอง" นทีทำใจดีสู้เสือเดินหน้าซีดเข้ามา รุ่งโกรธจัด ไม่พูดพร่ำทำเพลง กางแขนออกยันประตูแล้วกระโดดยกเท้าถีบยอดอกนทีอย่างแรง
"เฮ้ยยยยย!!"
นทีร้องได้แค่นั้น ร่างก็ลอยเซถลาไปกระแทกระแนงระเบียงลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น ระรินกับพุดดิ้งอ้าปากหวอตกใจสุดๆ ในขณะที่รุ่งเองที่หน้าซีดเผือด!
ปรากฏว่าทั้งนทีและบัวลอยได้รับบาดเจ็บต้องถูกหามส่งโรงพยาบาลด้วยกันทั้งคู่ ด้วยฝีมือของสองเพื่อนซี้รุ่งกับชะเอม หมอณภัทรดูแลทำแผลและเข้าเฝือกให้ทั้งคู่ โดยมีปฐพีนำทีมลูกน้องที่อยู่ในเหตุการณ์ตามมาดูอาการอย่างใกล้ชิด รวมทั้งรุ่งกับชะเอมตัวก่อเหตุด้วย
หมอณภัทรรายงานผลการตรวจว่า คนเจ็บหัวแตก แขนขาหัก อย่างอื่นปกติ โดยเฉพาะสมองไม่มีอะไรกระทบกระเทือนรุนแรง แต่ยังไงคงต้องรอดูอาการต่ออีกสักสองสามวันถึงจะออกจากโรงพยาบาลได้
"ได้ครับ...กี่วันก็ได้ จะได้มั่นใจจริงๆว่าคุณนทีกับคุณบัวลอยไม่ได้เป็นอะไรรุนแรง"
"แล้ว...คุณน้ำล่ะครับ สบายดี?"
"สบายดีครับ โทร.มาบอกว่าเดือนหน้าจะกลับมาเที่ยวเมืองไทย"
"คุณปฐพีคงดีใจมาก"
"ครับ ดีใจมาก...ผมคิดถึงน้ำ ขอบคุณอีกครั้งนะครับหมอที่ช่วยดูแลคนของผมอย่างดี"
"เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วครับ"
สองหนุ่มยิ้มให้กันอย่างคนคุ้นเคย พอหมอคล้อยหลังไปแล้ว ปฐพีก็หันมาบอกพุทรากับระรินว่า
"คืนนี้คงต้องรบกวนให้คุณสองคนอยู่เฝ้าคุณนทีกับคุณบัวลอยด้วยนะครับ ส่วนคุณสองคน เราคงต้องคุยกันหน่อย"
ชะเอมกับรุ่งหน้าซีดเผือด เดินตามหลังปฐพีออกไปอย่างกล้าๆกลัวๆ แล้วพูดกับเขาเป็นเสียงเดียวกันว่า
"ฉันขอโทษ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"
"แต่การไม่ตั้งใจของคุณสองคนทำให้พนักงานของผมเกือบตาย"
"ฉันขอโทษค่ะ คุณจะให้ฉันชดเชยยังไงก็ได้"
"คุณทำความเดือดร้อนให้กับผมขนาดนี้ คุณยังคิดว่าผมจะให้โอกาสคุณชดเชยอีกหรือ"
"ฉันขอโทษ แต่กรุณาให้โอกาสฉันเถอะนะคะ ฉันรับปากว่าจะตั้งใจทำงาน แล้วก็จะดูแลคุณบัวลอยให้ดีที่สุด"
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ จะดูแลคุณนทีอย่างดีที่สุด จนกว่าคุณนทีจะหาย"
"ไม่จำเป็น ผมดูแลคนของผมได้ ส่วนคุณสองคนจะไปไหนก็ไป"
"คุณไล่ฉันออก?" ชะเอมผงะ ปฐพีไม่สนใจก้าวเดินต่อไป ชะเอมวิ่งไปขวางหน้า เว้าวอนว่า "อย่าไล่ฉันออกเลยนะคะคุณปฐพี ฉันเองก็เป็นห่วง ทุกข์ร้อนกังวลไม่ต่างกันกับคุณ ให้โอกาสฉันได้ชดเชยความผิดเถอะนะคะ"
"นะคะ" รุ่งช่วยอีกแรง แต่ปฐพียืนนิ่งไม่พูดไม่จาจนน่ากลัว
"ให้โอกาสเราได้ชดเชยความผิดเถอะนะคะ ฉันเสียใจจริงๆ"
"เอาเป็นว่าคืนนี้คุณสองคนกลับไปก่อนแล้วกัน ถ้าผมตัดสินใจจะให้โอกาสคุณ ผมจะโทร.ไปเรียกเอง"
"คุณปฐพี..." ชะเอมเสียงละห้อย แต่พอปฐพีเดินกลับไปที่ห้องนทีกับบัวลอย ชะเอมก็วิ่งตามไปขวางไว้ จ้องหน้าเขา พูดจริงจังว่า "เอมจะกลับไปที่ธารารินทร์รีสอร์ต แล้วเอมก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น จนกว่าคุณปฐพีจะให้อภัยเอม แล้วรับเอมเข้าทำงานเหมือนเดิม"
ทั้งเธอและเขาสบตากันนิ่ง สีหน้าท่าทางเด็ดเดี่ยวไม่แพ้กัน
ooooooo
