เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง

รู้สึกตัวว่าไม่สบายจึงต้องโกหกรามิลว่าเล่นน้ำกับเด็กบนดอยมากไปหน่อย   ภัครมัยขอนอนพัก   รามิล

เป็นห่วงเข้ามาดูแลและชวนคุยถามว่าเคยคิดจะทำศัลยกรรมหน้าบ้างไหม   ภัครมัยเริ่มร้องไห้หาว่ารามิล

รังเกียจที่เธอหน้าเละ   รามิลเข้าไปกอดขอโทษและจูบ

ที่หน้าผากเธอเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้รังเกียจเธอ ทำให้ภัครมัยมั่นใจว่ารามิลเทกแคร์ผู้หญิงแบบนี้ทุกคนไม่ใช่แค่มัดไหมที่พิเศษกว่าใคร

เมื่อติ๋มบอกว่ามัดไหมออกไปซื้อยาให้ภัครมัย รามิล จึงนั่งรอหน้าบ้านจนหลับไปยันเช้า มัดไหมออกมาพบยืนมองด้วยความหนักใจ แล้วปลุก "นี่คุณ ตื่นได้แล้ว มานอนทำอะไรตรงนี้"

"ก็รอเธอน่ะสิ ทำไมกลับมาเช้าป่านนี้ล่ะ ไปไหนมา"

มัดไหมตอบว่าเธอกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วแต่ไม่เห็นเขา และวันนี้เธอมีธุระต้องไปทำที่กรุงเทพฯ เขาจะไปกับเธอไหม

รามิลยังไม่อยากกลับบ้านจึงบอกว่าเขาจะรอเธอที่นี่...ส่งมัดไหมแล้ว รามิลเดินมาเจอติ๋มจึงถามถึงภัครมัย ติ๋มงงว่าคนไหน พอนึกได้จึงบอกว่าไปโรงพยาบาลในตัวจังหวัดตั้งแต่เช้ามืด รามิล

แปลกใจทำไมไม่บอกกันบ้าง

ติ๋มถอนใจ แล้วตัดสินใจถามรามิลว่าชอบมัดไหมหรือภัครมัย รามิลชะงักไม่รู้จะตอบอย่างไร เพราะตัวเองยังจัดการตัวเองไม่ได้ จึงทำเป็นเอ็ดติ๋มอย่ายุ่งเรื่องเจ้านาย...

ดนุพันธ์ยังเศร้าเพราะอกหัก จึงนั่งดื่มคนเดียวจนเมา พิมมาดามาเจอดีใจที่ได้อยู่ใกล้ชิดเขา เผอิญนาตาชาโทร.หาเพราะเธอไปหาซื้อแหวนแบบที่โยนทิ้งไปไม่ได้จึงจะขอโทษเขา แต่พิมมาดาแกล้งกดสายทิ้งทำให้นาตาชาเข้าใจว่าดนุพันธ์โกรธเธอจนไม่รับสาย...

ครุ่นคิดเรื่องดนุพันธ์จนทำให้นาตาชาเหม่อลอย แม็ตตี้ขับรถมาจอดข้างๆยังไม่รู้สึกตัว   ระหว่างที่แม็ตตี้ถ่ายแบบ

นาตาชายืนมองแบบเหม่อลอยจึงไม่ทันเห็นแหวนที่นิ้วแม็ตตี้

จนวายซีขอว่าเซตใหม่ให้ช่วยถอดแหวน แม็ตตี้จึงฝากแหวนกับนาตาชา พอเธอเห็นแหวนก็ตะลึง รอที่จะถามแม็ตตี้หลังถ่ายแบบเสร็จ...พอเสร็จงาน อภิชาตชวนแม็ตตี้และทีมงานปาร์ตี้ต่อ แต่ แม็ตตี้ขอตัวเพราะรู้ว่ารามิลรออยู่ที่ไร่ นาตาชารอแม็ตตี้อย่างใจจดใจจ่อ พอแม็ตตี้เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จมาขอแหวนจากเธอ ก็ถามทันที "แหวนนี้เธอได้มายังไง"

"ตอบก็ได้ แต่ขอแหวนก่อนได้มั้ยล่ะ"

นาตาชาไม่ยอมให้จนกว่าจะบอกก่อน   แม็ตตี้แปลกใจว่านาตาชาเป็นอะไรดูเครียดและจริงจังมาก "หนูนา ทำไมทำแบบนี้ล่ะ นี่มันแหวนฉันนะ"

"ตอบมาก่อน พี่เรให้ใช่มั้ย"

แม็ตตี้ไม่อยากบอก นาตาชาจึงว่า "ถ้าไม่ใช่แล้วทำไมต้องหวงขนาดนี้ด้วย นึกว่าฉันไม่รู้จักเธอรึไงมัดไหม"

"แล้วทำไมเธอต้องอยากได้แหวนของฉันด้วยล่ะ เอาคืนมา" แม็ตตี้แย่งแหวน

แต่นาตาชาไม่คืน ให้ตอบมาก่อนว่ารามิลให้ใช่ไหม แม็ตตี้โกรธ "เออใช่ แล้วจะทำไม"

"ถ้าพี่เรให้ก็แปลว่ามันเป็นแหวนของฉันน่ะสิ"

แม็ตตี้ตกตะลึง นาตาชาเล่าเรื่องแหวนดนุพันธ์ที่เธอปาทิ้ง แม็ตตี้ไม่อยากเชื่อ นาตาชาจึงให้ไปถามรามิลดู...

ไฟในห้องรับแขกบ้านไร่เปิดขึ้นอย่างสวยงาม เมื่อรามิล เห็นมัดไหมกลับมา เขาตกแต่งโต๊ะอาหารและประดับประดาดอกไม้สวยงามไว้รอเธอ และไวน์แดงรินพร้อมเสิร์ฟ แต่พอ

มัดไหมเดินเข้ามาด้วยสีหน้าโกรธ เธอปาแหวนใส่เขา รามิลงง มองแหวนที่หล่นแล้วเอ็ด

"บอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่าถอด"

มัดไหมถามว่าเอาแหวนนี้มาจากไหน รามิลตอบว่าเตรียมไว้ให้เธอ มัดไหมยิ่งโกรธถามเสียงดังอีกครั้ง รามิลจึงยอมบอกว่าเก็บได้ที่บ้าน มัดไหมเสียใจผิดหวังอย่างมาก

"เอามันกลับไปคืนน้องสาวคุณซะ แล้วไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีก"

"ไหม ฉันขอโทษ อย่าโกรธเลยนะ นะ ตอนนั้นฉันก็แค่นึกสนุกอยากเล่นเกมกับเธอ ไม่คิดว่ามันจะทำร้ายจิตใจเธอขนาดนี้"

"คุณดูถูกความรู้สึกของฉันมาก ไปซะ...อย่าให้ฉันต้องเห็นหน้าคุณอีกเลย" มัดไหมเดินออกไป ปล่อยให้รามิล

รู้สึกผิดอยู่คนเดียวจนต้องเก็บของกลับกรุงเทพฯ...

คืนนั้น...นาตาชาอยู่ร่วมปาร์ตี้กับทีมงาน แต่ยังเศร้าไม่หาย เผอิญพิมมาดาประคองดนุพันธ์เข้ามาในร้านเดียวกัน ท่าทางสนิทสนมกันมาก นาตาชาทนต่อไปไม่ไหว เข้าไปดึง

ดนุพันธ์จากพิมมาดาแล้วลากออกไปบอกว่ามีเรื่องต้องคุยกัน

ออกมาหน้าร้าน นาตาชาถามดนุพันธ์ว่าทำไมต้องควงพิมมาดาประชดเธอด้วย

"ประชดเหรอ คนอย่างพี่ไม่มีหน้าจะไปประชดใครหรอก พี่มันคนไร้ค่า...พี่แค่เปิดใจมากขึ้นเท่านั้นเอง"

นาตาชาโวยว่าจะเปิดใจกับใครเธอไม่ว่า แต่ต้องไม่ใช่

พิมมาดา เพราะไม่เหมาะกับเขา ดนุพันธ์บอกว่าเขารู้จักพิมมาดามากกว่าเธอ นาตาชาโกรธและน้อยใจ ให้เขาเลือกระหว่างเธอกับพิมมาดา ดนุพันธ์ถามว่าทำเขาเจ็บแค่นี้ยังไม่พออีกหรือ

"ถ้าพี่เลือกหนูนาพี่จะต้องกลับไปเจออะไร ความเฉยชา ความเจ็บปวดแบบเดิมที่หนูนาทำกับพี่มาตลอดสิบกว่าปีน่ะเหรอ หนูนาจะทำแบบนี้ทำไม จะให้พี่กลับไปทำไม"

นาตาชาร้องไห้ถามเขาอีกครั้งว่าจะเลือกใคร ดนุพันธ์ บอกเธอว่าเขาจะไม่อยู่ในเงื่อนไขอะไรของเธออีกแล้วเดินกลับเข้าร้านไป ปล่อยเธอร้องไห้โฮรำพัน "หนูนาขอโทษๆ..."

กลับเข้ามาในร้าน ดนุพันธ์เห็นอภิชาตกำลังก้อร่อก้อติก พิมมาดาอยู่ เขาเข้ามาชวนเธอกลับ อภิชาตเคืองที่เป็นดนุพันธ์

มาแย่งผู้หญิงของเขาอีกแล้ว

ooooooo

วันรุ่งขึ้น มัดไหมยืนมองดอกไม้และคราบเทียนที่ละลายบนโต๊ะอาหารอย่างสะเทือนใจ ติ๋มเข้ามาบอกว่ารามิลตั้งใจทำทุกอย่างเพื่อเธอ ออกไปหาซื้อดอกไม้

มาจัดด้วยตัวเอง มัดไหมเสียใจ ประจวบกับอาการป่วยจึงรู้สึกหน้ามืด ติ๋มตกใจเข้าประคองจึงรู้ว่าเธอตัวร้อนจี๋รีบพาไปนอนแล้วตามหมอมาดูอาการ

รามิลเอาแหวนมาคืนให้นาตาชา แล้วถามว่าเจอกับมัดไหมได้อย่างไร นาตาชารีบแก้ตัวว่าบังเอิญเจอกัน ท่าทางนาตาชาอิดโรยตาบวมจนรามิลต้องถามว่าเป็นอะไร เธอตอบว่าอกหัก รามิลมองน้องสาวแล้วบอกว่า เขาก็เหมือนกัน...การที่รามิลเสียใจเรื่องมัดไหมจนไม่มีใจทำงานยิ่งเปิดโอกาสให้อิทธิพลทำงานของตัวเองได้ง่ายขึ้น

"โชคเข้าข้างฉันเสียจริงๆไอ้รามิลเอ๊ย...อีกไม่นานแกจะต้องกระอักออกมาเป็นเลือดแน่"

รามิลมาคุยกับดนุพันธ์เพื่อถามว่ามีปัญหาอะไรกับนาตาชา แต่กลับกลายเป็นปรับทุกข์เรื่องผู้หญิงเข้าใจยากจริงๆ...เป็นโอกาสของอัจฉราวดีที่ได้ดึงรามิลมาสานต่อความสัมพันธ์ จนรามิลเกือบหลวมตัวติดเบ็ดของอัจฉราวดี โชคดีที่ติ๋มโทร.มาขัดจังหวะ บอกรามิลว่ามัดไหมไม่สบายเขาจึงได้สติ "อัจ...เรื่องระหว่างเรามันไม่มีวันเป็นไปได้หรอก  ผมขอให้อัจโชคดีละกันนะ"

รามิลขับรถอย่างเร็วมาที่ไร่มนตรา พบหมอที่มาดูอาการพอดี มัดไหมยังไม่ได้สติ หมอบอกว่าเธอเป็นไข้หวัดใหญ่ ฉีดยาให้แล้ว ต้องนอนพักและดื่มน้ำมากๆ ทานยาตามที่กำหนดและให้ป้องกันการติดต่อด้วย รามิลแปลกใจที่มัดไหมทำไมมานอนห้องภัครมัย ติ๋มรีบแก้ตัวว่ามัดไหมมาเป็นลมที่ห้องนี้ และภัครมัยก็ไม่ว่าอะไร

รามิลมองมัดไหมที่หลับเหมือนเด็กๆ เขาดูแลเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้เธออย่างห่วงใย มัดไหมเพ้อต่อว่าเขาเป็นคนใจร้ายตลอดทั้งคืน รามิลถอนใจที่หลับยังคิดเรื่องเขาอีก...

เช้าวันรุ่งขึ้น  มัดไหมตื่นมารู้สึกว่ามีมือหนึ่งจับมือเธอไว้ พอมองไปก็เห็นรามิลฟุบหลับอยู่ข้างๆจึงค่อยๆดึงมือออก รามิลรู้สึกตัวลุกขึ้นถามอาการด้วยความเป็นห่วง มัดไหมเมินหน้าไม่อยากคุยด้วย รามิลแขวะทำเป็นไม่คุย ทีเมื่อคืนเรียกหาเขาทั้งคืน มัดไหมไม่อยากเชื่อ รามิลเอาผ้าปิดปากอนามัยปิดปากมัดไหม แล้วบอกว่าหมอสั่งไม่ให้แพร่เชื้อ...รามิลพยุงมัดไหมมานั่งสูดอากาศที่ระเบียง มัดไหมยังโกรธเรื่องแหวน

"ฉันขอโทษแล้วไง เดี๋ยวฉันซื้อให้ใหม่ เธออยากได้กี่วงว่ามา"

"หยุดพูดถึงแหวนงี่เง่าซักที ฉันไม่ได้อยากได้แหวน คุณน่ะไม่เคยเข้าใจอะไรเลย"

รามิลขอโทษแต่มัดไหมว่าความรู้สึกมันเสียไปแล้ว เรียกคืนไม่ได้ รามิลขอให้สร้างขึ้นมาใหม่ มัดไหมไม่ต้องการ รามิลจึงคุกเข่าต่อหน้าเธอ มัดไหมไม่สนใจจะเดินหนีแต่เกิดหน้ามืด รามิลรีบลุกขึ้นประคองเธอไว้ในอ้อมแขน เขามองหน้าเธอซึ้งๆแล้วอดใจไม่ไหว เขาจูบเธอผ่านผ้าปิดปาก แต่มัดไหมก็รับรู้ถึงอารมณ์วาบหวิวนั้นได้

"ฉันขอโทษจริงๆ  ฉันไม่ได้ดูถูกความรู้สึกของเธอ ตอนนี้เธอรู้แล้วใช่มั้ยว่าฉันรู้สึกอะไร"

"อย่าทำแบบนี้กับฉัน ทั้งๆที่คุณก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว" มัดไหมเห็นรามิลอึกอักก็เสียใจ "คุณทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนใช่มั้ย ถ้าคุณจะซื้อใจใคร คุณจะทำแบบนี้กับเธอใช่รึเปล่า"

"เปล่า...มันไม่เหมือนกัน"

มัดไหมให้เขาพิสูจน์ด้วยการไปถอนหมั้น รามิลลำบากใจ มัดไหมยิ่งว่ารามิลเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัว รามิลไม่รู้จะจัดการอย่างไรกับชีวิตและความรู้สึกตัวเองเหมือนกัน...รามิลนั่งกลุ้มใจอยู่ที่เดิม มัดไหมแต่งเป็นภัครมัยมาคุยด้วย เขาจึงถามเธอว่าคนเราควรแต่งงานกันเพราะความรับผิดชอบหรือความรัก เธอย้อนถามว่าเขาเห็นอันไหนสำคัญกว่ากัน...นั่นแหละปัญหาของเขา

"พี่กำลังจะบอกน้องทางอ้อมว่าพี่จะแต่งงานเพราะความรับผิดชอบเหรอคะ"

รามิลอึกอักอ้อมแอ้มตอบว่าเราควรจะรู้จักกันให้ดีพอก่อน ไม่ควรรีบร้อนแต่ง ภัครมัยทำเป็นร้องไห้เสียใจคิดว่าเขาอยากยกเลิกการแต่งงาน รามิลรีบปลอบว่าไม่ใช่อย่างนั้น...

กลับเข้าห้อง มัดไหมหงุดหงิดที่รามิลไม่บอกยกเลิกการแต่งงานกับภัครมัย ติ๋มแปลกใจถามว่าทำไมต้องโกรธ จะหึงตัวเองไปทำไม มัดไหมชะงัก มันก็จริงแต่เธออยากให้เขาตัดสินใจไปเลยไม่ใช่ทำตัวเจ้าชู้แบบนี้

ooooooo

ขณะที่ดนุพันธ์กำลังทำงานกับเอกสารกองโตบนโต๊ะอย่างไม่ค่อยมีสมาธิเท่าไหร่ นาตาชาบุกมาถึงห้องทำงาน เพื่อขอโทษที่ทำกิริยาไม่ดีกับเขาเมื่อวานนี้ ดนุ-พันธ์ไม่ใส่ใจ เขามีงานยุ่งมากพอแล้ว นาตาชายิ่งน้อยใจ ขอเวลาเพียงสองสามนาที

"หนูนา...เวลาของพี่ทั้งชีวิตพี่ยกให้หนูนาไปหมดแล้ว หนูนายังจะเอาอะไรอีก หัวใจทั้งหมดพี่ก็ให้หนูนาไปหมดแล้ว หนูนายังต้องการอะไรจากพี่อีก  พี่ไม่รู้จะเอาจากไหนมาให้หนูนาแล้วนะ"

"ก็หนูนาขอโทษไง  หนูนาก็ไม่รู้จะขอโทษพี่ตนุยังไงแล้วเหมือนกัน  หนูนาก็ทำได้แค่นี้"

ดนุพันธ์บอกนาตาชาไม่ผิดอะไร แค่ไม่รักเขาเท่านั้นเอง นาตาชาขอให้เขากลับมาเหมือนคนเดิมอย่าเฉยชา เธอทนไม่ได้ที่จะต้องอยู่แบบนี้ไปตลอดชีวิต ดนุพันธ์ขอเวลาเขาทำใจ เขาไม่สามารถฝืนยิ้มได้ เธอจึงถามว่าเขามีคนใหม่แล้วใช่ไหม

"หนูนาอย่าเอ่ยถึงบุคคลที่สาม โดยไม่รู้ความจริงอะไรเลย"

"แล้วพี่ตนุไปปกป้องเค้าทำไมล่ะ คนที่พี่ตนุต้องปกป้องต้องเป็นหนูนาสิ"

"ทำไมหนูนาถึงเห็นแก่ตัวแบบนี้นะ พี่ไม่อยากคุยกับหนูนาแล้วล่ะ" ดนุพันธ์จะเดินไป

นาตาชาโผกอดดนุพันธ์จากด้านหลังร้องไห้โฮเหมือนเด็กๆ "หนูนาขอโทษ พี่ตนุอย่าเฉยชากับหนูนาแบบนี้ได้มั้ย หนูนากลัว กลัวว่าต่อไปนี้ในชีวิตหนูนาจะไม่มีพี่ตนุอีกแล้ว"

ดนุพันธ์น้ำตาไหล เขาจับมือนาตาชาที่โอบเอวเขาจึงสัมผัสกับแหวนที่นิ้วนางเธอ เขาหันมาหาเธอด้วยน้ำตานองหน้า "คนที่ทนไม่ได้คือพี่ต่างหาก...เมื่อไหร่จะเลิกขี้แยเนี่ยเรา"

นาตาชายิ้มทั้งน้ำตา  ดนุพันธ์ถามตกลงเราจะเป็นอะไรกัน นาตาชาตอบว่าคนที่ดูใจกัน  ดนุพันธ์ลูบหัวเธออย่างเอ็นดู ทั้งสองยิ้มให้กันอย่างเข้าใจกัน...

คืนนั้น รามิลแวะมาดูภัครมัยที่ห้อง มัดไหมยังไม่ทันแต่งหน้าเป็นภัครมัยจึงนอนเอาผ้าปิดหน้าไว้ทำเป็นหลับ รามิลมองดับไฟให้แล้วเดินออกไป...มัดไหมนึกได้ว่าเขาอาจไปที่ห้องเธออีกก็ได้  จึงรีบแอบย่องออกจากห้อง  คลานผ่านหลังรามิลไปที่อีกห้อง ทำเป็นนอนหลับเช่นกัน รามิลเปิดประตูเข้ามายืนมองมัดไหม แล้วเอามืออังที่หน้าผากดูว่าไข้ลดหรือยัง แล้วอดไม่ได้ที่จะลูบไล้ใบหน้า  ดวงตา  และริมฝีปากเธออย่างอ่อนโยน ถอนใจแล้วกลับออกไป มัดไหมลุกขึ้นนั่งไม่พอใจ "ฉันจะเอายังไงกับคุณดีเนี่ย เที่ยวเดินหว่านเสน่ห์ไปทุกห้อง ดีนะที่ปลอมตัวแค่สอง"

วันรุ่งขึ้น มัดไหมจัดกระเป๋าเสื้อผ้าจะเข้ากรุงเทพฯ รามิลเป็นห่วงขอตามไปด้วย มัดไหมไม่สนใจ เขาจึงชวนเล่นเกม "ระหว่างเรา ใครงอนครบสามครั้งก่อนแพ้ คนที่ชนะจะสามารถขออะไรก็ได้"

"ตั้งกติกาให้ตัวเองชนะอย่างเดียวเลยนี่"

"นั่นไง...แปลว่างอนจริงๆด้วย นับเป็นครั้งที่หนึ่ง"

มัดไหมโวยว่าเธอไม่ได้เล่นด้วย รามิลท้าว่ากลัวแพ้ มัดไหมโกรธจึงบอกว่าเธอกลัวว่าชนะแล้วจะขออะไรจากเขาดี... ระหว่างที่รามิลขับรถไป เขาถามมัดไหมว่างอนเขาเรื่องอะไรมัดไหมฮึดฮัดไม่ได้งอน รามิลบ่น "ทำไมผู้หญิงเวลางอนต้องบอกว่าไม่ได้งอนทุกทีเลย"

"จ้า พ่อคาสโนว่า รู้จักหญิงดีไปหมด"

รามิลว่าเขาเลิกหมดแล้ว และแนะนำว่าผู้ชายเจ้าชู้ดูง่ายจะตาย สังเกตจากโทรศัพท์ "วันๆฉันอยู่กับเธอมีคนโทร.มาหาที่ไหน มีแต่เรื่องงานทั้งนั้น เปิดสปีกเกอร์โฟนคุยยังได้"

ไม่ทันไร มือถือเขาดังขึ้น รามิลหยิบมาดูเห็นว่าเป็นอัจฉราวดีก็มองหน้ามัดไหมเจื่อนๆแล้วบอกว่าเขาลืมเอาบลูทูธมา ไม่ควรคุยโทรศัพท์เวลาขับรถ มัดไหมรู้ทันเสียงเขียวบอกให้เปิดสปีกเกอร์โฟนคุย...เสียงอัจฉราวดีเจื้อยแจ้วมาทันที "ว่าไงคะที่รัก...มีเวลาคุยกับอัจรึเปล่า"

รามิลรีบบอกว่าไม่สะดวกคุยขับรถอยู่  อัจฉราวดีสวนมาทันที "...แค่จะโทร.ถามว่าเราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่คะ คืนก่อนที่โรงแรมยังไม่ถึงใจเลยนะ"

รามิลเห็นมัดไหมมองตาเขียว รีบตอบไปว่า "เอ้อ...อัจจ๊ะ ผมว่าเราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะ ผมบอกแล้วไงว่าเรื่องระหว่างเราน่ะ"

อัจฉราวดีแทรกขึ้นมาไม่ให้รามิลพูดต่อ เธอพูดยั่วยวนให้มาต่อความสัมพันธ์กันให้จบ  แถมส่งจูบเสียงดังก่อนวางสาย รามิลกลืนน้ำลายเอื๊อกรู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา...รถจอดริมถนน รามิลพยายามง้อมัดไหมให้หายโกรธ "โอเค ฉันขอโทษส่วนที่ฉันทำผิด ผู้ชายน่ะมันก็ต้องมีพลั้งเผลอไปบ้าง แต่ฉันกับอัจ เราไม่ได้มีอะไรกันจริงๆนะ"

มัดไหมเผลอวีน "ไม่มีประสาอะไร เค้าถึงได้ติดใจโทร.มาตามอีกน่ะ ฉันฟังคำโกหกของคุณมามากพอแล้ว"

รา มิลขอโทษและยืนยันว่าเขาไม่ได้มีอะไรกับอัจฉราวดีจริงๆ แต่มัดไหมไม่ยอมฟังจะเรียกรถแยกตัวไปเอง เธอโกรธจนไม่ทันมองว่ามีรถแล่นมาเร็ว รามิลเข้ารวบตัวเธอหลบล้มกลิ้งไปข้างทาง หญ้าติดหัวหู หน้าตามอมแมม พอลุกขึ้นมาเห็นหน้ากันก็หัวเราะกันครืน...ทั้งสองมาแวะร้านอาหาร ล้างเนื้อตัวแล้วนั่งทานข้าว รามิลท้วงว่ามัดไหมงอนเขาสองครั้งแล้ว เธอแย้งว่าไม่ได้งอน รามิลจึงบอกว่าไม่งอนแสดงว่าหึง มัดไหมโกรธ

"เรา ไม่ได้เป็นอะไรกัน ฉันไม่หึงคุณหรอกอย่ามาหลงตัวเองน่า...ฉันขอโทษก็ได้ ที่ฉันหงุดหงิดจนพาลทั้งที่คุณกับฉันไม่ได้เป็นอะไรกันเลย เราอาจจะอยู่ใกล้กันเกินไป"

"แล้วแบบนี้มันไม่ดีรึไง"

"ไม่ดี หรอก มันจะทำให้เรายิ่งลำบาก ฉันไม่อยากทำงานนี้แล้ว ฉันว่าเรามายกเลิกสัญญาปลอมๆนี่ดีมั้ย เรื่องเงินที่ฉันเอามาก่อน ฉันจะหามาคืนให้"

"ทำไมเธอต้องตอกย้ำเรื่องสัญญานี่ตลอดเวลาเลยด้วย ฉันไม่สนสัญญาบ้าๆนี่หรอก ฉันสนความรู้สึกที่มันกำลังเป็นอยู่มากกว่า...เธอคิดว่ามันแค่สัญญาเหรอ มันไม่ใช่ตั้งนานแล้ว"

ดูท่ารามิลโกรธจริง มัดไหมรู้สึกลำบากใจมากขึ้น ขอตัวแยกไปเอง รามิลจึงบอกว่าเขาจะรอรับกลับ...รามิลเรียกดนุพันธ์มาคุยที่ร้านกาแฟ เห็นหน้าตาเพื่อนสดใสขึ้นจึงถามว่า ทำอย่างไรให้นาตาชาใจอ่อนได้   ดนุพันธ์ตอบว่าเขาเองก็ยังงงๆอยู่

"แล้วแกล่ะ กับผู้หญิงคนใหม่เนี่ย เห็นติดแจไม่พามาแนะนำกันบ้าง"

"ยังไม่คืบหน้าไปไหนเลยว่ะ" รามิลทำหน้าเซ็ง

"เฮ้ย...มีคำพูดแบบนี้หลุดมาจากปากรามิลได้ไงวะ อย่างแกนี่นะจะไม่คืบหน้าไปไหน ปกติไวปานจรวด"

"เคย มั้ยวะ ที่เจอผู้หญิงแบบที่...เราไม่อยากจะแตะต้องเขา   ไม่อยากให้เขาต้องมาแปดเปื้อนกับอะไรไม่รู้ที่มันอยู่ในใจเรา ไม่อยากให้เป็นความสัมพันธ์แค่ประเดี๋ยวประด๋าว อยากจะดูแลเค้าไปนานๆอะไรแบบนี้ ฉันไม่ค่อยเข้าใจตัวเองเลยว่ะ"

"แกรักเค้าแล้วว่ะเพื่อน"

"โคตรน่ากลัวเลยเนอะความรักเนี่ย ฉันว่าฉันควบคุมตัวเองไม่ได้ ไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้เลย"

"ก็แกเคยรักใครซะที่ไหน ไม่ต้องกลัวหรอกเว้ย ปัญหามีไว้ให้แก้ ค่อยๆแก้ไป"

รามิลยิ่งเซ็งเพราะปัญหาไม่ได้อยู่ที่เขา แต่มันอยู่ที่มัดไหมต่างหาก...

ooooooo

วัน นี้มัดไหมต้องเป็นแม็ตตี้ มาเลือกภาพที่จะใช้ขึ้นปก เธอเหม่อลอยจนนาตาชาต้องคอยสะกิด เสร็จงานนาตาชาจึงพาเธอมานั่งคุยในร้านกาแฟ แต่แล้วแม็ตตี้กลับต้องปวดหัวมากขึ้นเมื่อพบรามิลกับดนุพันธ์ ในร้าน นาตาชาจึงดึงดนุพันธ์ออกไปปล่อยให้แม็ตตี้กับรามิลคุยกัน

รามิลเห็น ท่าทางหนื่อยๆของแม็ตตี้จึงลองแตะหน้าผากดู เห็นตัวรุมๆจึงเตือนให้ทานยา แม็ตตี้ยิ่งหงุดหงิดใจที่เขาช่างดูแลผู้หญิงทุกคน เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พูดเตือนสติตัวเอง

"ใจเย็นนะมัดไหม อย่าอินอะไรให้มันเกินเหตุ เราตั้งใจมาปั่นหัวเขาไม่ใช่ให้เขามาปั่นหัวเราเล่นแบบนี้...ทำไมคุณเป็นคน แบบนี้นะ ฉันต้องทำอะไรกับคุณซักอย่างแล้ว..."

กลับมาแต่งเป็นมัดไหม แล้วเดินควงวายซีผ่านร้านให้รามิลเห็น รามิลแทบคลั่งเห็นมัดไหมกอดแถมหอมแก้มกันกับวายซี เขาปรี่ไปกระชากมัดไหมจากวายซี มัดไหม ทำเป็นตกใจแล้วบอกว่าวายซีชวนเธอไปเป็นดารา เธอเห็นว่าดีจะได้หาเงินมาคืนเขาเร็วๆ

"แค่เค้าบอกจะพาไปเป็นดาราก็ ใจง่ายยอมทุกอย่างเลยรึไง ทำไมเป็นคนแบบนี้ เค้าอาจจะหลอกเธอก็ได้" รามิลลากมัดไหมมากระซิบและไม่อนุญาตให้เธอไปเป็นดารา "...ฉันไม่ให้เธอไปทำงานให้ใครทั้งนั้น เธอต้องทำงานให้ฉันคนเดียวเท่านั้น"

มัด ไหมว่าเธอบอกเลิกสัญญาแล้ว แต่รามิลไม่ยอมและลากเธอกลับบ้าน มัดไหมหันมาแอบยิ้มให้วายซี วายซีโบกมือให้แล้วทำหน้าเศร้าที่ต้องยอมรับว่าตัวเองอกหัก....รามิล พามัดไหมกลับมาที่ห้องโรงแรมที่เคยพัก บอกเธอว่าต้องนอนที่นี่ เพราะพรุ่งนี้เขาจะพาเธอไปบ้านเขา

"ฉันจะต้องให้ที่บ้านยอมรับเธอให้ได้ เพราะฉันไม่ยอมให้เธอไปทำแบบนั้นกับผู้ชายคนไหนอีก" รามิลยังโกรธที่มัดไหมไปกอดกับวายซี

"อย่ามาทำหวงก้างน่า ระหว่างเรามันเป็นก็แค่สัญญาปลอมๆ..." มัดไหมพูดไม่ทันจบ

รา มิลดึงเธอมาจูบทันที มัดไหมตกตะลึงผลักเขาออกแล้วถามว่าทำอะไร รามิลว่าทำไมต้องหวงตัวทีกับวายซียังหอมกันได้ มัดไหมเถียงว่ามันไม่เหมือนกันนั่นมันธรรมเนียมฝรั่ง

"ไม่รู้ล่ะ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำแบบนี้กับเธออีก แล้วฉันเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าพูดเรื่องสัญญานั่น ไม่งั้นฉันจะทำแบบที่ทำเมื่อกี๊ แล้วต่อไปจะมากกว่านี้ด้วย"

"ไอ้คนทุเรศ ไอ้คนเห็นแก่ตัว ทีคุณเที่ยวไปหว่านเสน่ห์กับใครไปทั่ว ฉันยังไม่ว่าอะไรคุณซักคำเลย"

"ก็ว่ามาสิ ว่ามาเลย แค่เธอบอกคำเดียวให้ฉันหยุด ฉันจะหยุด"

มัด ไหมอึ้งกับคำพูดของรามิล "ฉันว่า...ฉันไปอาบน้ำก่อนดีกว่า"...มัดไหมวิ่งเข้าห้องน้ำล้างหน้า  พูดกับตัวเองในกระจก...แค่เขาบอกให้เธอหยุดเธอก็จะหยุด...มัดไหมเริ่มกลัวใจ ตัวเอง

ออกจากห้องน้ำ มัดไหมเห็นรามิลยังนั่งโกรธจึงชวนต้มมาม่ากินเพราะเธอหิว รามิลนิ่งไม่ตอบแต่ท้องกลับร้องเสียงดัง...สุดท้ายทั้งสองก็ทานมาม่าร่วม กัน...

ooooooo