เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง

สองสาว นาตาชากับมัดไหมได้ยินคนคุยกัน ก็เอะใจเพราะคุ้นน้ำเสียง ดนุพันธ์ถามรามิลว่าพักนี้ทำไมไม่ค่อยไปงานปาร์ตี้ รามิลตอบว่ามีธุระไม่ว่างเที่ยวมันแปลกตรงไหน

"ถ้าคนอื่นน่ะไม่แปลกหรอก แต่เพลย์บอยอย่างแกน่ะแปลก เพราะอย่างวันนี้แกก็เข้าออฟฟิศ ทำตัวเอาการเอางาน เลิกเที่ยวเนี่ยมันเป็นหนทางสู่การมีครอบครัวชัดๆ"

"ไอ้นี่พูดอะไรบ้าๆ คนอย่างฉันเนี่ยนะจะคิดเรื่องมีครอบครัว แค่แม่แก้วกับยัยหนูนา ฉันก็ฟังคำบ่นแทบไม่ไหวอยู่แล้ว จะสร้างภาระอีกทำไม"

สองสาวเริ่มเงี่ยหูฟัง ดนุพันธ์ถามรามิลกำลังสนใจใครแบบจริงๆจังๆ รามิลตอบว่าไม่มี

"แล้วผู้หญิงคนที่เป็นข่าวด้วยนี่ใครวะ เห็นเคยเห็นตามงานปาร์ตี้"

รามิลทำหงุดหงิดจะถามทำไม ดนุพันธ์ถามอีกว่าคนนี้เป็นอย่างไร รามิลร้อง "โอ้ยไม่ได้เรื่อง วุ่นวาย เรื่องมาก งี่เง่าไปตามเรื่อง เหมือนผู้หญิงทั่วไปนั่นแหละ...แล้วแกเหอะ จีบยัยหนูนาไปถึงไหนแล้วเนี่ย ไม่เห็นคืบหน้าซักที"

"รายนั้นน่ะเหรอ เล่นตัวจะตาย ไม่รู้จะเล่นตัวไปถึงไหน ฉันก็ชักเบื่อแล้วว่ะ ไม่ไหวว่ะ จะกั๊กฉันไว้ใช้งานรึเปล่าก็ไม่รู้"

สองสาว มัดไหมกับนาตาชามองหน้ากันด้วยความโมโห พยักหน้าแล้วเดินอ้อมพาติชั่นมาทำเป็นพนักงานนวดให้ทั้งสองคน แกล้งเอาน้ำมันก๊าดในตะเกียงมาเทแทนน้ำมันนวดแล้ว กระแทกนวดอย่างหนักจนทั้งสองคนแปลกใจ พอพนักงานตัวจริงกลับเข้ามา สองสาวก็หลบกลับไป พนักงานได้กลิ่นน้ำมันก๊าด

"ตายแล้ว...คุณสองคนเอาน้ำมันก๊าดมาเล่นกันทำไมคะเนี่ย"

"น้ำมันก๊าดเหรอ สบายแล้วเราเอาไฟมาจุดก็สว่างเลย เฮ้ย! เมื่อกี๊คุณบอกว่าน้ำมันก๊าดเหรอ" สองหนุ่มลุกพรวดขึ้นนั่ง

รามิลถามว่าเอามาราดพวกเขาทำไม พนักงานทั้งสองบอกว่าพวกเธอเพิ่งเข้ามา ทั้งรามิลและดนุพันธ์ต่างมองหน้ากันงงๆ ในขณะที่มัดไหมกับนาตาชาแอบหัวเราะกันคิกคัก...

อาบน้ำล้างตัวแล้วแต่กลิ่นน้ำมันก๊าดยังติดผม รามิล กลับมาหามัดไหมที่โรงแรมเห็นเธอกำลังเก็บเสื้อผ้าจะกลับปากช่อง จึงโวยว่า "เธอก่อเรื่องไว้แล้วจะให้ฉันคอยสะสางคนเดียวเนี่ยนะ ไม่มีทาง แล้วที่สำคัญ การที่ฉันจ้างเธอเป็นแฟนมันไม่ใช่ไปออกงานด้วยกันซะเมื่อไหร่ มันก็ต้องเดินควงกันไปไหนมาไหนด้วยถึงจะเนียน"

"ให้ควงคุณสภาพนี้เนี่ยนะ...เพลย์บอยที่ไหนเค้าให้ผู้หญิงคุยกับตัวเองในสภาพนี้เนี่ย"

"ก็คุยกับคุณคนเดียวนั่นแหละ" รามิลยื่นหน้ามาทำเจ้าชู้

"เข้ามาตอนนี้สิ จะจุดไฟเผาให้"

รามิลคว้าผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำ มัดไหมยืนอมยิ้ม ไม่นานมือถือรามิลดังขึ้น มัดไหมมองหน้าจอเห็นเป็นชื่อประทีป จึงถือไปเคาะประตูบอก รามิลให้เปิดเข้ามาเพราะเขาฟองเต็มหัว

"บ้าเหรอ จะเข้าไปได้ไงล่ะ"

"เข้าได้ ฉันไม่ได้ล็อกประตูหรอก...เร็วเข้า งานสำคัญเดี๋ยวฉันเสียลูกค้า"

เข้ามาเห็นเสื้อผ้ารามิลเกลื่อนพื้น มัดไหมยิ่งขยาด รามิลเปิดบานเลื่อนยื่นมือมารับทั้งฟองยังเต็มหัว จึงบอกมัดไหมให้ยืนรอเอาโทรศัพท์ออกไปด้วย...มัดไหมรอจนระอา

"เสร็จแล้วก็เอาโทรศัพท์มา จะได้อาบน้ำต่อให้มัน เสร็จๆไป ฉันไม่ไหวจะนั่งตรงนี้แล้ว"

"นี่เธอ ไปทานข้าวที่บ้านกับฉันมั้ย ป่านนี้เค้าคงสงสัยว่าทำไมฉันไม่ค่อยกลับบ้าน"

มัดไหมรีบปฏิเสธ กลัวความลับแตก รามิลอยากให้ที่บ้านรู้ด้วยว่าเขามีแฟนแล้ว มัดไหมแกล้งถามว่าจะเคลียร์กับภัครมัยอย่างไร เล่นเอารามิลอึ้งและเครียดขึ้นมาทันที...

ขณะเดียวกัน แม่แก้วกับสามป้า พิสมัย อุมาพร อรอุจิอยากรู้ว่าทำไมรามิลไม่ค่อยกลับบ้าน จึงโทร.เรียกดนุพันธ์มาถาม นาตาชาแอบขำที่ดนุพันธ์ยังมีกลิ่นน้ำมันก๊าดอยู่ แม่แก้วและสามป้าซักถามดนุพันธ์ซึ่งหัวมันพร้อมทำจมูกฟุดฟิด

"ผมรู้แค่ว่าพักนี้มันไม่ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆก็แค่นั้นละครับ...แต่ผมไม่ ทราบจริงๆว่านายเรมีใครเป็นตัวเป็นตนรึเปล่า เพราะถามทีไรมันก็บ่ายเบี่ยงไปเรื่องอื่นทุกที"

แม่แก้วกับสามป้าแปลกใจที่เพื่อนสนิทอย่างดนุพันธ์ ไม่รู้ น้องสาวอย่างนาตาชาก็ไม่รู้ นาตาชายุให้แม่แก้วโทร.ตาม แม่แก้วถอนใจ...

ooooooo

ยิ่งเห็นรามิลเครียดเรื่องภัครมัยแล้ว มัดไหมยิ่งแกล้งถามว่าเจ้านายเธอน่าเกลียดมากใช่ไหม รามิล รีบตอบว่าไม่ใช่ แล้วบอกไม่ต้องมายุ่งเรื่องของเขา ให้ทำงานที่รับจ้างมาดีกว่า เขาไม่ให้เธอกลับไร่ รามิล ท้าให้มัดไหมเล่นเกม มัดไหมขอเป็นคนคิดเอง แล้วเธอก็แกล้งสั่งอาหารเผ็ดๆพวกส้มตำ น้ำตก ลาบ และซุบหน่อไม้ รามิลถึงกับร้องว่าอีกแล้วหรือ

"เกมสิ ถ้าคุณกินหมดนี่ ฉันจะยังไม่กลับปากช่องตามที่คุณขอไง แต่ถ้าไม่ก็ไม่ต้องมาขออะไรอีก"

"นี่เค้าเรียกว่าเกมที่ไหน เค้าเรียกว่าข้อต่อรองต่างหาก เกมมันต้องกินแข่งกันถึงจะถูก"

"มันก็ดีไม่ใช่เหรอ เกมนะมันเล่นให้ตัวเองชนะ แต่เนี่ย...คุณจะทำเพื่อให้ฉันอยู่ แต่ก็เข้าใจนะว่าคุณไม่เคยเสียสละเพื่อใครอยู่แล้ว"

รามิลเถียงไม่ออกหยิบช้อนส้อมมาลงมือกิน มัดไหมมองด้วยความทึ่ง...

ตัดสินใจแน่วแน่จะถอยห่าง ดนุพันธ์จึงเดินตามนาตาชาต้อยๆ พอเธอหยุดเขาไม่ทันมอง จึงชนเธอเสียหลักจะล้ม นาตาชาประคองเขาเอาไว้ เขามองตาเธออย่างซาบซึ้ง นาตาชาเซ็งเพราะรู้สึกหนัก "จะซึ้งอะไรกันนักหนา รีบยืนขึ้นมาซักที มันหนักนะรู้มั้ยเนี่ย"

"หนูนาแม้นแมนเนอะ  ไม่เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่พี่รู้จักเลย"

"พี่ตนุก็เหมือนกัน ไม่เหมือนผู้ชายทั่วไปที่หนูนารู้จักเลย"

ดนุพันธ์ยืดตัวอย่างภูมิใจ "ข้อนั้นพี่รู้ ใครๆก็มักจะชมว่าพี่แสนดี ไม่เหมือนผู้ชายคนอื่น"

"หนูหมายถึงงี่เง่า น่ารำคาญ ตามตื๊อเหมือนผู้หญิงไม่มีผิด"

ดนุพันธ์จ๋อย นี่เขาไม่มีอะไรน่าภูมิใจบ้างเลยหรือ เขาน้อยใจ เสียใจจึงบอกนาตาชาว่าเขาจะไม่มาทำให้เธอลำบากใจอีก นาตาชาไม่คิดว่าดนุพันธ์จะเสียใจมากเพราะเธอเคยว่าเขาแรงๆหลายหน เขาก็ยังตามตื๊อเธอไม่หายไป แต่คราวนี้ดูเขาเศร้ามากแถมบอกเธอว่าเขายอมแพ้

ในคืนนั้น นาตาชาว้าวุ่นใจมาขอนอนกับแม่แก้วด้วย เธอเลียบเคียงถาม "แม่แก้วคะ ถ้าสมมติว่าแม่แก้วไปชอบคนคนหนึ่ง แล้วคนคนนั้นมาพูดกับแม่แก้วแรงๆ แม่แก้วจะเลิกชอบคนคนนั้นมั้ยคะ"

แม่แก้วรู้ว่าลูกสาวกลุ้มเรื่องอะไร จึงพูดเชิงสอนว่า "ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันชั่วข้ามคืนไม่ได้หรอกหนูนา สิ่งสำคัญมันอยู่ที่เราจะจัดการกับความรู้สึกระหว่างนั้นยังไงต่างหาก การที่คนคนนึงห่างเราออกไป   อาจไม่ได้หมายความว่าเค้าไม่ได้

รักเราแล้วนะลูก เพียงแต่เค้าอาจจะไม่อยากให้มีคนลำบากใจ ต่างหาก"

"แล้วเราจะทำยังไงล่ะคะ ถ้าอยากเจอเขาแทบตาย แต่ทำอะไรไม่ได้เลย"

"นั่นแหละความรัก" แม่แก้วบอกนาตาชา ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ดีเลย แม่แก้วปลอบว่าแค่ไม่รู้ใจตัวเองไม่ใช่ คนไม่ดี...นาตาชาอมยิ้มเหมือนรู้แล้วว่าควรทำอย่างไรต่อไป...

ooooooo

สภาพรามิลขณะพยายามกินอาหารที่มัดไหมจัดมา ทั้งปากเจ่อ หน้าแดง น้ำตาไหลพราก กระดกน้ำดื่ม แถมกินน้ำตาลทรายช่วยลดความเผ็ด มัดไหมบอกให้ยอมแพ้ เขาไม่ยอม กินต่อจนน็อกฟุบหน้าหมดสติคาโต๊ะอาหาร พอฟื้นขึ้นมา  มัดไหมให้เขาแพ้  เขาไม่ยอมขอร้องให้เธออย่ากลับปากช่อง พลันเกิดท้องเสียอย่างหนักจนแทบคลานออกจากห้องน้ำ มัดไหมตกใจรีบออกไปซื้อยามาให้ทานและดูแลเขาทั้งคืนจนเช้ายังทำโจ๊กให้ทาน...

วันต่อมา ดนุพันธ์เดินเหงาหงอยเข้ามาในร้านอาหารแห่งหนึ่ง เผอิญเจอกับพิมมาดา เธอรีบเข้ามานั่งเป็นเพื่อนชวนคุย ดนุพันธ์เซ็งๆถามคำตอบคำแล้วขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ลืมมือถือไว้บนโต๊ะ พอดีนาตาชาถูกแม่แก้วกับจ้อนยุให้โทร. หาดนุพันธ์เพื่อขอโทษ พิมมาดารู้ว่าเป็นนาตาชาจึงแกล้งพูดให้เข้าใจผิด

"...เอาเป็นว่าพี่ดนุน่ะ กำลังอยู่ในห้องน้ำ ตอนนี้อาจจะกำลังล้างแล้วก็ทำความสะอาด..."

นาตาชาทนฟังไม่ได้วางสายไปทันที พิมมาดาหัวเราะสะใจแล้ววางมือถือไว้ที่เดิม นาตาชาพานโกรธแม่แก้วกับจ้อนที่ยุให้เธอโทร.จนได้ยินเรื่องบัดสี...

มัดไหมออกไปโทรศัพท์ รามิลรีบลุกมารื้อเสื้อผ้าจัดเก็บเข้าตู้ตามเดิม พอมัดไหมกลับมาเขาก็ถามว่าไปไหนมา เธอบอกว่าไปโทร.ลางาน ทำให้รามิลรู้สึกว่าภัครมัยช่างใจดีเหลือเกิน มัดไหมถามเขาคิดว่าภัครมัยร้ายกาจงั้นหรือ รามิล รีบปฏิเสธ พลันมือถือดังขึ้นเขารับสายแล้วพูดเสียงหวาน "ฮัลโหล... ครับ...เรื่องอะไรล่ะ...เปล่าจ้ะอยู่คนเดียวคุยได้..."

มัดไหมมองเคืองๆ รามิลนัดพบกับทางนั้นแล้ววางสายหันมาบอกมัดไหมว่าเขาต้องไปธุระ มัดไหมเผลอพูดด้วยความหึง "ธุระกับผู้หญิงที่ไหนอีกล่ะ"

รามิลถามว่าหึงเขาหรือ มัดไหมรีบโวย "บ้า ฉันจะหึงคุณทำไม คนอย่างคุณน่ะไม่คู่ควรกับความรู้สึกดีๆหรอก อยู่กับคุณก็มีแต่เสียเวลาเท่านั้นแหละ ที่คุณบอกให้ฉันอยู่ คุณก็ไม่ได้อยากให้ฉันอยู่จริงๆหรอก มันก็แค่ข้ออ้างของคนที่หนีการอยู่คนเดียวเท่านั้นแหละ"

รามิลเสียใจดูเขาสลดลงจนมัดไหมรู้สึกผิด รามิล

บอกอย่าลืมว่าเขาก็มีหัวใจแล้วเดินออกไป มัดไหมยืนอึ้งนี่มันอารมณ์ไหนของเขา ดูเหมือนโกรธจริง...มัดไหมกลุ้มใจจนวันนี้ที่เธอต้องเป็นแม็ตตี้มาทำงาน เธอยังนั่งซึมอยู่กับนาตาชาในร้านกาแฟ ต่างคนต่างครุ่นคิดถึงเรื่องของตัวเอง จนแม็ตตี้หลุดจากภวังค์บ่นว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร นาตาชารู้สึกตัวเช่นกัน

"มันอาจแค่เราอยู่ใกล้กันเกินไป จนเคยชินก็ได้" แม็ตตี้ปลอบใจตัวเองและเพื่อน

นาตาชาเห็นด้วย มันคงแค่ความผูกพันไม่ใช่ความรัก วายซีเข้ามาทักว่าสองสาวเหมือนคนอกหัก นาตาชาตอบว่าเป็นเพียงเรื่องของคนที่ไม่เข้าใจตัวเอง นาตาชาเห็นวายซีส่งตาหวานให้แม็ตตี้จึงถอยห่างออกมา วายซีเริ่มพูดคุยกับแม็ตตี้อย่างกรุ้มกริ่ม รามิลเดินเข้ามาในร้านเห็นวายซีกับแม็ตตี้ก็เกิดหึงขึ้นมา ปรี่เข้าไปแสดงความเป็นเจ้าของมัดไหม

"มัดไหม เธอทำอะไรของเธอน่ะ นึกว่าแต่งตัวแบบนี้ แล้วฉันจะจำไม่ได้เหรอ"

แม็ตตี้ตกใจจนเกือบลืมไปว่าวันนี้เธอเป็นแม็ตตี้  ตั้งสติ ได้ย้อนถามว่าเขาเป็นใคร นาตาชาเดินกลับมาเห็นรีบเข้ามาเคลียร์ "พี่เรคะ  วายซีเป็นดีไซเนอร์ชื่อดังที่ปารีส  ส่วนแม็ตตี้ก็เป็นนางแบบอยู่ที่โน่นเหมือนกัน...ต้องขอโทษแทนพี่ชายหนูนาด้วยนะคะ เค้าทักคนผิดน่ะค่ะ"

แม็ตตี้แกล้งถามรามิลว่ามีผู้หญิงหลายคนหรือ เธอคงเหมือนหนึ่งในนั้น รามิลตอบว่าเขาเป็นคนอาภัพรัก โดนผู้หญิงทิ้งตลอด พลันมีสาวเข้ามากอดแขนรามิลและมองคนในโต๊ะ "พี่รามิลรอนานมั้ยคะ...ไหนบอกว่าเราจะมาเดทกันสองคนไง"

แม็ตตี้มองอย่างเคืองๆนี่หรือคนอาภัพรักจึงลองถาม "คนที่ฉันเหมือนน่ะ คงเป็นคนสำคัญของคุณใช่มั้ยคะ เพราะดูเหมือนว่าคุณจะโกรธ"

"จริงๆเค้าไม่สำคัญเลยครับ เป็นแค่คนใช้น่ะ ไม่มีอะไรหรอก" รามิลเก๊กวางฟอร์ม

แม็ตตี้สะดุดหูไม่พอใจ สาวดึงรามิลให้ลุกไปกับเธอ พอรามิลออกไปแล้ว แม็ตตี้นึกได้ว่าเขาอาจกลับไปเช็กที่โรงแรม ก็เป็นได้ จึงรีบมาบอกนาตาชาว่าเธอต้องไปแล้ว วายซีแปลกใจ เมื่อเห็นแม็ตตี้ซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์รับจ้างออกไป

จริงอย่างที่คิด มัดไหมมาถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า เช็ดเครื่อง สำอางบนหน้าหมดจด ซ่อนเสื้อผ้า ก็พอดีมีเสียงคนไขกุญแจห้องเข้ามาเธอรีบทำเป็นยังนอนหลับ รามิลเข้ามายืนมองเธอแล้วถอนใจ ใช้มือเสยผมที่ปรกแก้มมัดไหมอย่างเอ็นดูก่อนจะกลับออกไป มัดไหมลุกขึ้นนั่งถอนใจ แต่ยังนึกแค้นใจที่รามิล เห็นเธอเป็นแค่คนใช้จึงคิดจะหนีกลับไร่   แต่พอลุกมาเปิดตู้เสื้อผ้าก็พบว่าเสื้อผ้าของเธอถูกนำมาแขวนตามเดิมเรียบร้อย จึงรู้สึกผิดที่คิดไม่ดีกับรามิล

ooooooo

กลับมาบ้าน รามิลถูกแม่แก้ว และพิสมัย อุมาพร อรอุจิซักถามเรื่องผู้หญิงที่เป็นข่าวและการไม่กลับบ้านของเขา ถึงกับบีบให้เขาพาผู้หญิงคนนั้นมาทานข้าวที่บ้านให้พวกเธอๆได้รู้จัก

เพราะความเซ็งปนเหงา ดนุพันธ์จึงนัดพิมมาดาออกมาเดินเที่ยว เธอดีใจทั้งที่รู้ว่าท่าทางเขาเหมือนคนอกหัก จึงบอกว่าเธอดีใจที่มีเพื่อนอกหักเพิ่มอีกคน ดนุพันธ์ชวนเธอไปทำอะไรสนุกๆแก้เซ็ง เขาพาเธอมาเล่นสเกตน้ำแข็งทั้งที่ตัวเอง เล่นไม่เป็น แต่พิมมาดาคล่องปรื๋อ พอดีวายซีชวนนาตาชามาเช่นกัน เพราะอยู่เมืองไทยอากาศร้อนมากอยากได้อากาศเย็นๆบ้าง นาตาชากำลังใส่รองเท้าเห็นภาพดนุพันธ์กับพิมมาดาใกล้ชิดกันก็รู้สึกหึง ดนุพันธ์หันมาเห็นนาตาชาก็เกาะราวมาทัก "หวัดดีหนูนา ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอกันที่นี่"

"ก็ไม่คิดเหมือนกัน เล่นเป็นกับเค้าด้วยรึไง" นาตาชาย้อนถามแต่ดูท่าทางแล้วจะเล่นไม่เป็น จึงพูดประชด "แต่ก็ไม่เห็นต้องกลัวอะไรนี่นะ ยังไงก็มีคนมาคอยสอนอยู่แล้ว"

นาตาชาสไลด์ตัวเองไปตามลาน ดนุพันธ์เกาะราวตามถามว่าหมายถึงใคร นาตาชาตะโกนตอบว่าก็คนที่มาด้วย ดนุพันธ์ตามจะบอกว่าเขาไม่มีอะไรกับพิมมาดา แต่นาตาชาไม่รอฟัง พอดีเขาโดนคนตัดหน้าล้มไม่เป็นท่า นาตาชาวกกลับมาพูด "มีอะไรจะแก้ตัวอีก ที่แท้ที่บอกว่าจะถอนตัวจากหนูนาก็เพราะมาตามจีบแม่พิมมาดานี่เอง"

"ไม่ใช่นะหนูนา พี่ไม่ได้มีใครนะ นี่หนูนาโกรธพี่เรื่องอะไรเนี่ย พี่ตามหนูนาไม่ทันหรอกนะ" ดนุพันธ์ตามนาตาชาแต่ถูกคนชนล้มอีก เขารำพันสุดท้ายเขาก็เป็นคนเจ็บอีก

นาตาชาเห็นดนุพันธ์ล้มจะกลับมาช่วย พอดีพิมมาดามาช่วยพยุง เธอจึงชะงักแล้วสไลด์ตัวออกไป ดนุพันธ์มองตามอย่างเศร้าใจ...

เห็นรามิลไม่อยู่ มัดไหมจะออกไปข้างนอก รามิลกลับมาขวางไว้พอดีถามว่าจะไปไหนทำไมไม่บอก มัดไหมแอบอมยิ้ม แต่ทำเสียงโกรธๆว่า "สนใจด้วยเหรอว่าจะไปไหน กับใคร"

ใจจริงรามิลอยากขอโทษที่ทิ้งเธอไว้คนเดียวเมื่อวาน และเขาก็กังวลว่าเธอจะหนีกลับ มัดไหมบอกว่าเธอตั้งใจจะกลับตอนที่เขามานี่แหละ รามิลขอให้เธอช่วยเขาอีกเรื่อง

"คืองี้นะ คือผู้ใหญ่ที่บ้านฉันอยากพบเธอน่ะ"

"ฮ้า! เรื่องอะไร ระหว่างเรามันแค่การเซ็นสัญญาปลอมๆ ว่าเป็นแฟนกันแค่นั้นนะ ทำไมต้องพบผู้ใหญ่อะไรด้วยล่ะ"

"ฉันรู้ แต่เรื่องมันก็มาถึงขนาดนี้แล้ว ทางบ้านฉันเค้าไม่ยอม จะเจอเธอให้ได้"

มัดไหมกลัวความแตกแต่อ้างกับรามิลว่าเธอไม่อยากโกหกกับผู้ใหญ่ และไม่อยากถูกมองว่าเป็นผู้หญิงใจแตก ต่ำต้อยไม่คู่ควรกับเขา รามิลต้องอ้อนวอนขอร้องแล้วชักหงุดหงิด

"นี่ฉันจ้างเธอมา ทำไมต้องมานั่งอ้อนวอนอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย....งั้นมาเล่นเกมกัน"

มัดไหมโดนรามิลเอาคืนบ้าง รามิลพาเธอไปเล่นเครื่องเล่นหวาดเสียวที่สวนสนุก ถ้าเธอเล่นได้ทุกอย่างที่เขากำหนดถือว่าผ่าน....สุดท้าย มัดไหมอาเจียน โซซัดโซเซ ดมยาดมหมดสภาพ

"ถ้าฉันยอมแพ้ ฉันขออะไรอย่างนึงสิ" มัดไหมยังไม่ยอมเสียทีเดียว

มัดไหมลากรามิลเข้าบ้านผีสิง เพราะรู้ว่าเขาเป็นคนกลัวผี รามิลร้องเสียงหลงซุกหน้ากับหลังมัดไหมตลอดทางที่เดิน เด็กๆนักเรียนเห็นต่างหัวเราะขำผู้ใหญ่อย่างรามิล...

คืนนั้น...ดนุพันธ์โทร.เรียกรามิลไปหาที่ผับแห่งหนึ่ง รามิลเห็นสภาพเพื่อนก็พอเดาได้ว่าเรื่องอะไร "มีปัญหาเรื่องหนูนาใช่มั้ย?"

ดนุพันธ์ถอนใจเฮือก รามิลขำแนะนำอย่าไปสนใจมาก พอดีมีสาวๆเข้ามาทัก เขาจึงชวนนั่งแก้เซ็งให้ดนุพันธ์ ขณะเดียวกัน นาตาชาปรับทุกข์อยู่กับมัดไหมในร้านอาหารแห่งหนึ่ง มัดไหมเสนอให้โทร.ไปเคลียร์กันเลย นาตาชาตัดสินใจโทร.หาดนุพันธ์ แต่ในผับเสียงดังทำให้นาตาชาได้ยินเสียงรามิลเรียกดนุพันธ์ "เฮ้ย แกจะมัวคุยโทรศัพท์ ปล่อยให้น้องเค้านั่งเหงาได้ไงวะ"

ดนุพันธ์บอกนาตาชาว่าเขาเข้าประชุมแต่คุยกับเธอได้ แต่นาตาชาได้ยินเสียงรามิลจึงรู้ว่ากำลังเที่ยวกันอยู่ก็ยิ่งโกรธ "ไม่เป็นไรค่ะ หนูนาเปลี่ยนใจแล้ว"

"หนูนา...หนูนา...โธ่เว้ย..." ดนุพันธ์เสียดายที่นาตาชาวางสาย เขาพยายามโทร.กลับ...


มัดไหมได้ยินว่ารามิลเที่ยวผู้หญิงก็พาลโกรธไปด้วย นาตาชาบอกมัดไหมว่าเธอตาสว่างแล้ว แต่มัดไหมกลับบอกว่าเธอยัง นาตาชาแยกกลับและเตือนมัดไหมว่าผู้ชายเหมือนกันหมด มัดไหมรู้สึกว่านาตาชาชอบดนุพันธ์ จึงคิดจะไปจัดการให้... เธอตามไปที่ผับ เห็นรามิลกำลังป้อสาวส่วนดนุพันธ์นั่งเซ็ง พอดี ดนุพันธ์ลุกมาเข้าห้องน้ำ  มัดไหมจึงดักรอลากเขามาคุย

ดนุพันธ์คิดว่ามัดไหมเป็นลูกเจ้าพ่อ หรือมีคนจ้างมาเก็บเขา มัดไหมส่ายหน้า "นายนี่ซื่อบื้อเหมือนที่คิดไว้จริงๆ...ใครใช้ให้นายมาเที่ยวที่แบบนี้เนี่ย ไม่กลัวคนที่เค้าแคร์นายต้องเสียใจบ้างรึไง"

ดนุพันธ์คิดว่ามัดไหมแคร์เขา แต่พอมัดไหมบอกว่าเปล่า เขาก็ทำท่าเซ็งไม่มีใครแคร์เขา

"เลยทำตัวเป็นเด็กมีปัญหา ประชดชีวิตอย่างนี้น่ะ" มัดไหมประชด

ดนุ พันธ์ย้อนว่านี่ชีวิตของเขา มัดไหมบ่นว่าคนแบบนี้นาตาชาชอบเข้าไปได้อย่างไร ดนุพันธ์ถามว่านาตาชาให้มาหาเขาหรือ มัดไหมร้อง "เปล๊า...ไม่มีใครให้ฉันมาทั้งนั้นแหละ ที่ฉันมา ฉันแค่อยากจะมาดูหน้าคนที่หนูนามันแคร์นักแคร์หนาแค่นั้นเอง"

"ดู แล้วเป็นไง ใช้ได้มั้ย"...มัดไหมตอบว่าแย่ ดนุพันธ์ จะโวยแล้วนึกได้ "อ้าว...เฮ้ย เดี๋ยว! เมื่อกี้คุณว่าหนูนาแคร์ผมเหรอ? จริงเหรอ?"

มัด ไหมหมั่นไส้เอามือตบหน้าผากดนุพันธ์แล้วว่าเขาบื้อ "ก็ดูทำตัวเข้าสิ มันน่ามั้ยล่ะ ไปคิดเรื่องที่ฉันพูดดีๆนะ แล้วก็ตัดสินใจเองว่าจะทำยังไงกับเพื่อนฉันต่อไป ฉันไปล่ะ"

มัดไหม เดินไปแล้วกลับมาตบหน้าผากเขาอีกครั้ง บอกฝากไปให้รามิลคนทุเรศ ดนุพันธ์งง ไม่ทันไรมัดไหมกลับมาตบอีกครั้งบอกว่าอันนี้แถมให้ใครก็ได้ ก่อนจะเดินออกไป

ooooooo