เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง

เมื่อโดนคำสั่งให้ต้องอยู่บ้านทิพยคาถา มัดไหม กับนาตาชาต้องหาทางปกปิดไม่ให้ใครรู้เรื่องตามองไม่เห็นของรามิล แถมมัดไหมยังต้องแสดงให้รามิล เห็นว่าเธอไม่ท้อและลำบากใจเลย ระหว่างที่นั่งมองดูดาวด้วยกัน มัดไหมจึงชวนเขาเล่นเกมทายใจ

"ง่ายๆเลย ให้พี่เรทายว่ามัดไหมคิดอะไรอยู่"

"อืม...คิดว่าควรจะหอมพี่เรซักฟอด" รามิลไม่วายพูดเล่น

"บ้า...ไม่ใช่"

"หรือมัดไหมคิดอะไรมากกว่านั้นเหรอ ผู้หญิงอะไรลามก"

"พี่เรนั่นแหละ มัดไหมไม่ได้คิดซักหน่อย"

รามิลจึงยอมแพ้ มัดไหมเยาะว่า "คิดแล้วว่าพี่เรไม่มีทางเล่นเกมนี้ชนะ"

"พูดแบบนี้ก็ดูถูกกันเกินไป มัดไหมทายใจพี่บ้างดีกว่า"

"พี่เรน่ะเหรอ ก็คงไม่พ้นเรื่องลามก พวกคิดว่าควรจะลวนลามมัดไหมยังไงดีใช่มั้ย"

"ถูก...แบบนี้ต้องให้รางวัล" รามิลโผเข้ากอดมัดไหม เธอรู้ทันเบี่ยงหลบเขาจึงวืดไป...

วันรุ่งขึ้น พิศมัยจะให้รามิลเข้าบริษัทไปทำงานเสียบ้าง โดยอ้างว่าอยากให้ขับรถให้ ทั้งมัดไหมและนาตาชาตกใจพูดพร้อมกันว่าไม่ได้นะ และต่างอาสาขับรถให้แทน

"ใครจะขับก็ช่าง แต่รามิลต้องไปบริษัทกับย่า" พิศมัย ประกาศอย่างไม่ค่อยพอใจ

มัดไหมจำต้องจูงรามิลไปที่รถ เขาเดินเตะโน่นนี่ไปตลอดทาง สร้างความแปลกใจให้กับสามป้าและแม่แก้ว รามิล โบ้ยว่าบ้านรก

มาถึงที่ออฟฟิศ พิศมัยให้เลขาฯเอาเอกสารมาให้รามิล เซ็นมากมาย และบ่นว่าปล่อยให้งานค้างแบบนี้ได้อย่างไร รามิลค่อยๆเอาหน้าจ่อเอกสารแล้วเซ็นทีละแฟ้มๆ

"ทำไมต้องดูใกล้ขนาดนั้นด้วยตาเร"

"ผมอยากดูเนื้อกระดาษน่ะครับว่ามันทำจากเยื่ออะไร นี่น่าจะมาจากไม้ยูคาลิปตัสนะ"

พิศมัยส่ายหน้าแล้วสั่งเลขาฯมาเอาแฟ้มไปดำเนินการต่อ รามิลเลื่อนแฟ้มให้เลขาฯแต่ผิดทาง พิศมัยแปลกใจ ดนุพันธ์ กับมัดไหมยืนลุ้นว่าพิศมัยจะจับผิดได้หรือไม่...มานั่งคุยร้านอาหารต่อ พิศมัยขอให้ดนุพันธ์ช่วยดูแลบริษัทให้ดี เพราะรามิลยังไม่ค่อยสนใจงานเท่าไหร่

รามิลโอดครวญว่าเขาแค่ขอพัก พิศมัยโวย "เดี๋ยวพัก เดี๋ยวพัก ไม่เป็นอันทำอะไรกันพอดี"

"เดี๋ยวพอผมแต่งงานเสร็จปั๊บ คราวนี้จะขยันทำงาน ไม่เถลไถลเลยครับย่าน้อย"

"ทำมาเป็นวางเงื่อนไขนะ ยังไงฉันก็ต้องพิจารณาก่อนว่าเธอทั้งคู่น่ะยังไง พากันดีหรือพากันเสียกันแน่"

รามิลรับรองว่าเขากับมัดไหมพากันดี พิศมัยดักคออย่าพูดเพียงลมปาก...รามิลเอาใจตักอาหารป้อนพิศมัย แต่ยื่นไปชนจมูกจนอาหารหกเลอะเสื้อผ้า มัดไหมตกใจรีบทำความสะอาดให้

พิศมัยเก็บความข้องใจมาคุยให้น้องๆที่บ้านฟัง อุมาพร ว่าอาจเพราะรามิลเครียดที่ถูกกดดันเรื่องแต่งงาน อรอุจิเห็นด้วยแล้วพานกลัวรามิลแก้ปัญหาด้วยการฆ่าตัวตายเหมือนในละครจึงตามแอบมองพฤติกรรมรามิล...คืนนั้นตรงสระว่ายน้ำ มัดไหมเอายามาให้รามิลกิน

รามิลเบื่อหน่าย มัดไหมจึงทำท่าจะกินแทน สามป้าตกใจคิดว่าสองคนแย่งกันว่าใครจะตายก่อนกันดี ทั้งสี่หลบกลับเข้ามาปรึกษากันในบ้าน พอดีรามิล อ้อนมัดไหมว่า

"ถ้าพี่กินยาครบแล้วให้รางวัลอะไรหน่อยสิ"

มัดไหมทำหน้าสงสัย รามิลชวนลงว่ายน้ำเป็นเพื่อนเพราะเขามองไม่ค่อยเห็น มัดไหมใจอ่อนจึงจับมือรามิลกระโดดลงไปในสระพร้อมกัน สามป้ากับแม่แก้วได้ยินเสียงตกใจ แม่แก้วร้อง "ฉันทนไม่ได้แล้ว ฉันจะไปช่วยลูกแล้วบอกความจริงทั้งคู่ ให้หมด ว่าเรื่องที่ไม่ยอมให้แต่งงานบ้าๆนี่เป็นแผนของเรา"

แม่แก้ววิ่งออกไปไม่ฟังเสียงทัดทานของใคร...รามิล กับมัดไหมกำลังสนุกกันอยู่ในสระ ทั้งสองลืมความทุกข์ เคลิบเคลิ้มกับความสุขที่ได้ใกล้ชิดกัน เขาจับแก้มเธอยื่นหน้าเข้าไปจะจูบ มัดไหมหลับตาพริ้ม พลันแม่แก้วตื่นตระหนกวิ่งเข้ามา "ตาเรอย่าลูก อย่าทำอะไรแบบนั้น"

"ใจเย็นๆนะ มีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน" พิศมัยตามออกมาสมทบ

รามิลกับมัดไหมผละออกจากกัน อุมาพรกับอรอุจิปรี่เข้ามาดึงทั้งสองขึ้นจากสระและบอกว่าพวกเธอให้อภัยแล้ว รามิลกับมัดไหมมองหน้ากันงงๆ...เข้ามาในบ้านเช็ดเนื้อเช็ดตัว

"ทีนี้บอกผมได้รึยังครับว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมทุกคนต้องโวยวายเข้ามาด้วย" รามิลถาม

"ก็พวกเรารู้เรื่องหมดแล้วน่ะสิ" แม่แก้วรีบบอกว่าทุกคนรู้เรื่องที่เขาฆ่าตัวตาย

รามิลคิดว่าทุกคนรู้เรื่องที่เขาผูกคอติดกับรถ "ผมขอโทษ ผมไม่ได้คิดถึงผลที่จะตามมา"

"ก็เข้าใจนะ สถานการณ์มันก็กดดัน" อรอุจิเห็นใจ

"เอาล่ะ ถ้าทั้งสองคนรักกันมากขนาดนั้นล่ะก็ ฉันก็จะยอมให้แต่งงานกัน" พิศมัยยอม

"งั้นผมก็ไม่ต้องไปอเมริกาแล้วใช่มั้ยครับ"

แม่แก้วขอให้รามิลสัญญาจะไม่คิดสั้นอีก พิศมัยจะไปหาฤกษ์แต่งงานให้ทันที รามิลดีใจ

"พรุ่งนี้เลยเหรอครับ ดีจังเลยที่ย่าน้อยไม่มองว่าเป็นปัญหาอะไรที่ผมตามองไม่เห็น"

"เรื่องแค่นี้...เรื่องเล็ก เอ๊ะ! เมื่อกี้รามิลว่าอะไรนะ" พิศมัยนึกได้

"ก็ไม่มีใครติดปัญหาเรื่องตาของผมที่มองไม่เห็นตอนนี้ก็ดีครับ"

"มองไม่เห็น!" ทุกคนร้องพร้อมกัน รามิลมองหน้ามัดไหมงงๆ

จากนั้นรามิลก็โดนซักฟอกอย่างหนัก ทั้งนาตาชาและดนุพันธ์โดนต่อว่าที่ช่วยกันปิดบัง รามิลยืนกรานไม่ว่ายังไงเขาก็จะแต่งงานกับมัดไหม ดนุพันธ์ลืมตัว "ผมก็เหมือนกัน

ยังไงผมก็จะแต่งกับหนูนา ไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้"

สามป้ามองหน้าดนุพันธ์ อรอุจิเอ่ยปากจะไม่ขัดขวางอีกแล้ว พิศมัยเอ็ดว่าหลานๆยังเด็กกันอยู่จะรีบแต่งงานทำไม อุมาพรบ่นพึมพำ "แหม...ว่าแต่เขา ทางเรานิสัยโตกันนักล่ะ"

พิศมัยกระแอมปราม ทุกคนจึงนิ่งวางตัวเฉย

ooooooo

วันต่อมาสามป้ากับแม่แก้วไปวัดที่อยุธยาเพื่อหาฤกษ์แต่งงานให้หลานๆ รามิล มัดไหม ดนุพันธ์และนาตาชาต่างโล่งสบายใจที่เรื่องทุกอย่างจบลงด้วยดี นาตาชาหยิบหนังสือเฟี้ยวแมกกาซีนมาอ่านดวงของแต่ละคนให้ฟัง เริ่มด้วยดวงของมัดไหมที่ว่ามีเกณฑ์ ได้แต่งงาน แต่ต้องก้าวผ่านอุปสรรคให้ได้ก่อน ซึ่งนาตาชาเข้าใจว่าคือพวกผู้ใหญ่

"ส่วนของพี่เร ราศีพฤษภเค้าบอกว่าจะเกิดเรื่องดีมากในชีวิตและเรื่องร้ายแรงในชีวิตในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่ถ้าผ่านเรื่องร้ายไปไม่ได้ เรื่องดีที่พูดถึงอาจไม่เกิดขึ้นเลยก็ได้"

"โห...คนเขียนกลัวคนอ่านจะมีความสุขรึไงเนี่ย เขียนแบบนี้" รามิลแขวะ

แต่ดนุพันธ์กังวลใจ เตือนให้รามิลระวังตัวไว้บ้าง...

และแล้วอิทธิพลก็ได้รับการประกันตัวออกมาสู้คดีเพราะอำนาจเงิน เขาหมายมาดที่จะแก้แค้นรามิลและครอบครัว วันนั้น ดนุพันธ์พานาตาชาและมัดไหมไปดูโรงแรมที่จะใช้จัดงาน โดยให้รามิลอยู่บ้านตามลำพัง

สามป้ากับแม่แก้วมาถึงวัดที่อยุธยาหวังขอฤกษ์แต่งงาน แต่กลับได้รับตะกรุดมากันทุกคน รวมทั้งเผื่อมาให้คนที่บ้านด้วย ทุกคนสงสัยคงกำลังมีเคราะห์กัน จึงใส่ตะกรุดไว้ที่ข้อมือกัน พลันพิศมัยรู้สึกหางตากระตุก จึงชักสังหรณ์ใจรีบกลับบ้าน...

ขณะที่ดนุพันธ์ขับรถพานาตาชาและมัดไหมไปโรงแรม วิทยุออกข่าวว่าอิทธิพลได้ประกันตัวออกมาสู้คดีแล้ว ทั้งสามคนตกใจ มัดไหมรีบกดโทร.หารามิล เผอิญรามิลมือถือหล่นกำลังควานหาจึงรับไม่ได้ ดนุพันธ์รีบวกรถกลับบ้านทิพยคาถา ทันทีเกรงรามิลเป็นอันตราย

รามิลกำลังบ่นที่ไม่มีใครมาช่วยเขาหามือถือเลย ตาเขาก็ยังพร่ามัว เสียงอิทธิพลดังเข้ามา

"ต้องการผู้ช่วยเหรอ ฉันจัดการให้มั้ยล่ะ"

รามิลตกใจหันไปมองเห็นหน้าอิทธิพลเบลอๆ จึงถามออกไปว่าใคร อิทธิพลตอบว่าเขามาคิดค่าเสียหายกับสิ่งที่

รามิลทำไว้ รามิลรู้ทันทีว่าคืออิทธิพลจริงๆ

"ยังจำหุ้นส่วนเก่าได้อยู่นี่ นึกว่าพอได้มรดกพันล้านจากพินัยกรรมงี่เง่าของพ่อแกแล้วจะลืมฉันกับอัจฉราวดีไปแล้วซะอีก"

"คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง คุณควรจะอยู่ใน..."

"คุกน่ะเหรอ แกกับนังมัดไหมน่ะสิสมควรจะไปอยู่ในคุก พวกแกฆ่าลูกสาวฉัน"

"คุณต่างหากที่ทำตัวเองทั้งหมด"...อิทธิพลตบหน้ารามิล ทำให้มองเห็นชัดขึ้นมา "คุณต้องการอะไรกันแน่"

"นี่ฉันพูดขนาดนี้แล้วมันยังไม่ชัดอีกเหรอว่าต้องการอะไร จะบอกให้อีกทีก็ได้ ฉันต้องการจะทำลายทุกคนในครอบครัวทิพยคาถาให้ล่มจมไปน่ะสิ"

"คนอื่นไม่เกี่ยว มันเรื่องระหว่างคุณกับผมเท่านั้น" รามิลเห็นปืนที่เหน็บเอวอิทธิพล

อิทธิพลหัวเราะเยาะ รามิลเห็นแจกันดอกไม้จึงคิดจะคว้ามาไว้ป้องกันตัวแต่พลาด ถูกอิทธิพลเตะอัดท้องจนจุก "คิดจะตุกติกกับฉันเหรอ...ฮ้า ฉันแค่มาคุยด้วยดีๆเท่านั้น..."

มัดไหมกลุ้มใจที่โทร.หารามิลไม่ได้ นาตาชาจึงให้มือถือของเธอโทร.หาแทน เพราะใช้ซิม 3G เหมือนกับของรามิล ซึ่งสามารถคุยเห็นหน้ากันได้ ดนุพันธ์แย้งว่าเมืองไทยยังไม่มี

"คนส่วนใหญ่ก็คิดแบบนั้น แต่ 3G บ้านเรามีมาซักพักนึงแล้วของ TOT ไง"

"โห เทคโนโลยีก้าวล้ำจริงๆ" ดนุพันธ์ทึ่ง

"ไม่ต้องห่วงค่ะ เดี๋ยวพี่นุก็ต้องเปลี่ยนมาใช้เหมือนกัน เวลาหนูนาโทร.ไปเช็กว่าอยู่ไหนจะได้โกหกไม่ได้"

มัดไหมรีบกดหารามิลอีกครั้ง...รามิลถูกมัดติดเก้าอี้มองไปทางไหนยังเบลอๆอยู่ จึงยั่วอิทธิพลให้ตบเขาอีกเผื่อจะมองชัดเจนขึ้น "การที่ลูกสาวคุณตายมันไม่ได้มาจากผม คุณก็รู้ว่าคุณเป็นคนลากลูกของคุณมาเกี่ยวกับเรื่องนี้เอง"

"จะเกี่ยวได้ยังไง นี่มันโยนความผิดให้กันหน้าด้านๆ เลยนี่" อิทธิพลตบรามิลเต็มแรง

แรงตบทำให้รามิลมองชัดเจนขึ้นจริงๆ เขาเห็นมือถือของเขาที่หล่นอยู่จึงเอาเท้าเขี่ยมาหวังโทร.แจ้งตำรวจ แต่มันกลับดังขึ้น เขารีบเหยียบมันไว้ อิทธิพลได้ยินเสียง กระชากมือถือไป ดูเห็นหน้าจอชื่อนาตาชา สั่งให้รามิลพูดบอกให้มาที่นี่ เขาจะคิดบัญชีทีเดียว รามิลได้ยินเสียงห่วงใยของมัดไหม เขาพูดเสียงปกติว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พยายามหันมือถือไปให้ทางมัดไหมได้เห็นอิทธิพล มัดไหมตกใจ รามิลทำเป็นพูดว่า "ช่าย ตัวจริงเสียงจริงเลยรีบมาเร็วๆนะ คิดถึง"

พอวางสาย มัดไหมกับพวกเป็นห่วงรามิลมาก...ให้พอดี แม่แก้วกับสามป้ากลับมาถึงบ้าน จึงโดนคนของอิทธิพลจับตัวเข้ามารวมกับรามิล พิศมัยโกรธถามอิทธิพลต้องการอะไร เขาหัวเราะร่าเพราะสิ่งที่เขาต้องการคือบริษัท...ดนุพันธ์ขับรถมาจอดใกล้บ้าน นาตาชาให้แอบเข้าไปเพราะดูไม่ชอบมาพากล พอย่องเข้ามาก็ได้กลิ่นน้ำมันที่ราดใส่ตัวบ้านและแกลลอนที่วางอยู่

ทั้งมัดไหม นาตาชา และดนุพันธ์ย่องมาแอบมองเห็นรามิล แม่แก้วและสามป้าถูกจับมัดอยู่ด้วยกัน และได้ยินอิทธิพลพูดว่าจะเผาทุกคนเมื่อมัดไหมมาถึง...ได้ยินเช่นนั้น มัดไหมจึงบอกนาตาชา "เอางี้มั้ยให้ฉันเข้าไปเป็นตัวล่อ แล้วพวกเธอก็จัดการกับสมุนที่เหลือของมัน เราหลายคนกับนายอิทธิพลคนเดียวน่าจะง่ายกว่า"

พอดีสมุนอิทธิพลมาเจอ ทั้งสามจึงจัดการซัดซะหมอบ มัดไหมเดินเข้าไปในบ้าน ทำทีเป็นตกใจที่เห็นทุกคนถูกมัด อิทธิพลเข้ามาดักหน้ามัดไหม "รอตั้งนาน มาครบองค์ประชุมซะที"

อิทธิพลสั่งสมุนเอาไฟแช็กมาจุดเผา แต่โชคช่วยที่จุดเท่าไหร่ก็ดับ สามป้าเข้าใจว่าเป็นเพราะตะกรุดที่ได้มา สมุนออกไปตามพรรคพวก จึงโดนดนุพันธ์กับนาตาชาฟาดด้วยท่อนไม้จนสลบแล้วลากไปมัดรวมไว้ด้วยกัน อิทธิพลเห็นสมุนหายไปนานจึงตะโกนเรียก พอหันไปก็เจอดนุพันธ์ยืนจังก้าอยู่ อิทธิพลชักปืนจะยิง แต่ดนุพันธ์ไวกว่าชกอิทธิพลล้มกลิ้ง นาตาชากับมัดไหมเข้าไปช่วยแก้มัดให้ทุกคน เสียงหวอตำรวจดังมา อิทธิพลตกใจจะหนีแต่ถูกทุกคนล้อมไว้

"ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันสัญญาว่าจะไม่มายุ่งกับครอบครัวแกอีก" อิทธิพลขอร้อง

"ฉันจำได้ว่าแกพูดแบบนี้มาเป็นสิบปีแล้วนะอิทธิพล" พิศมัยตวาด

ระหว่างนั้น อิทธิพลเห็นอัจฉราวดีอยู่ในกลุ่มของรามิล กับมัดไหม เขาตกตะลึงพร่ำพูดขอโทษลูกสาว เสียงอัจฉราวดีต่อว่า "พ่อไม่ช่วยอัจ พ่อปล่อยให้อัจตาย พ่อไม่ล้างแค้นให้อัจ"

ทุกคนเห็นเพียงอิทธิพลเหมือนคนบ้าพร่ำพูดถึงอัจฉราวดีอย่างน่าเวทนา ตำรวจเข้ามารวบตัวไป ทุกคนโล่งใจแล้วได้เห็นว่ารามิลมองเห็นแล้ว "แล้วนี่ตาแกหายแล้วเหรอวะ"

"เออว่ะ...ก็โดนคุณอิทธิพลตบกะโหลกไปสามทีติด ชัดเจนเลยว่ะ"

มัดไหมจึงล้อว่าต้องขอบคุณอิทธิพล รามิลงอนที่ไม่ห่วงว่าเขาฟกช้ำแค่ไหน

ooooooo

หมดเรื่องร้ายๆนาตาชากับดนุพันธ์ยืนคุยกันริมสระน้ำ เธอพยายามทำโรแมนติกให้กับเขาโดยมอบแหวนให้เขาวงหนึ่งพร้อมขอสัญญาเขาต้องไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเธอ ดนุพันธ์ย้อนถามว่าตลอดสิบปีที่ผ่านมาเขาเคยเปลี่ยนหรือ นาตาชาขอให้เขาจำคำพูดนี้ไว้แล้วชวนเขาเต้นรำ แต่ดนุพันธ์ทำหมด อารมณ์ เพราะเต้นรำไม่เป็น เขาได้แต่ยิ้มแหะๆ...

คู่มัดไหมกับรามิลมานั่งกินเค้กด้วยกันอยู่บนระเบียง รามิลเพิ่งรู้ว่าเธอชอบกินเค้ก

"พี่รามิลเคยรู้อะไรเกี่ยวกับมัดไหมบ้างล่ะ ไม่เห็นจะเคยใส่ใจอะไรเลย"

"ว่าไปเถอะ เดี๋ยวเจออะไรซึ้งๆอย่ามาร้องไห้ก็แล้วกัน"

มัดไหมชักไม่แน่ใจว่าเธอจะไว้ใจรามิลได้ไหมเพราะเขาชอบโกหกไหลไปเรื่อย รามิลแย้งว่าเขาไม่ได้โกหก เขาเอาตัวรอดต่างหาก มัดไหมว่ายังมีหน้ามาภูมิใจอีก

"อ้าวเหรอ นี่เป็นสิ่งที่สองในชีวิตที่พี่ภูมิใจเลยนะ"

"แล้วสิ่งแรกล่ะ" มัดไหมสงสัย

"ก็...มัดไหมไง" รามิลตอบซึ้งๆ...

วันรุ่งขึ้น รามิล มัดไหม นาตาชา และดนุพันธ์ไปลองชุดแต่งงานที่ร้านของวายซี ขณะที่รามิลแต่งชุดเจ้าบ่าวเดินออกมา พบพลอยไพลินเข้าพอดี เธอบอกเขาว่าเธอมาดูแลร้านแทนวายซี

"พอดีคุณวายซีเค้าอกหักเลยกลับไปเป็นดีไซเนอร์ที่ต่างประเทศ ฉันก็เลยรับมาดูแลกิจการต่อน่ะค่ะ ชุดบางชุดคุณวายซีก็ดีไซน์จากฝรั่งเศสส่งมานะคะถ้าคุณรามิลสนใจ"

"โอ๊ย...ผมยังไงก็ได้เลยครับ ลองมาหลายครั้งแล้วไม่รู้ครั้งนี้จะได้แต่งจริงสักทีรึเปล่า"

"ไม่พูดแบบนี้สิคะ เดี๋ยวจะเป็นลางไม่ดี" พลอยไพลินเห็นหูกระต่ายของรามิลเบี้ยวจึงช่วยขยับให้

มัดไหมสวมชุดเจ้าสาวเดินออกมาเห็นพอดี เข้าใจว่าทั้งสองใกล้ชิดกันก็ไม่พอใจ รามิลหันมาเห็นรีบบอกเรื่องที่พลอยไพลินรับดูแลร้านต่อจากวายซี มัดไหมทำไม่สนใจแล้วให้รามิลดูว่าชุดที่เธอใส่ดีหรือยัง พลอยไพลินแนะนำ "แต่ฉันว่านะคะ ตรงช่วงไหล่มันตกไปหน่อย ต้องแก้ รูปร่างอย่างคุณมัดไหมน่าจะใส่แบบเปิดไหล่ดีกว่ามั้ยคะ เพราะช่วงไหล่ คุณสวยอยู่แล้ว"

รามิลเออออไปด้วย ยิ่งทำให้มัดไหมโกรธเดินงอนๆกลับเข้าไป เจอกับนาตาชาที่แต่งชุดเจ้าสาวเหมือนกันออกมาจากห้องแต่งตัว นาตาชาถามมัดไหมบ่นอะไรหน้างอเชียว

"ก็ลองออกไปข้างนอกเองสิ เดี๋ยวก็รู้"

นาตาชาจึงถามว่าชุดนี้ดีหรือยัง มัดไหมชมว่าสวยแต่ควรไปถามดนุพันธ์อีกคน นาตาชาจึงเดินออกไป พอดี พลอยไพลินกำลังดูแลชุดให้ดนุพันธ์ และเสนออีกตัวให้ จึงช่วยถอดเสื้อนอกออกแล้วสวมอีกตัวให้ นาตาชาออกมาเห็นเหมือนทั้งสองกอดกันก็ถามเสียงแข็ง

"พี่นุทำอะไรอยู่คะ"

"คุณพลอยเค้าอยากให้ลองสูทตัวใหม่น่ะหนูนา"

"แล้วตัวเก่ามันเป็นยังไง ไม่เห็นใส่ให้หนูนาดูเลย"

ดนุพันธ์เริ่มแปลกใจท่าทีของนาตาชา พลอยไพลินทักทายและแนะนำชุดที่นาตาชาใส่

"คุณหนูนาเป็นคนตัวเล็ก ฉันว่าถ้าเป็นชุดแบบสั้นก็จะดูน่ารักเหมาะกับคาแรกเตอร์ดีนะคะ เพราะบางทีชุดยาวๆมันก็ทำให้เรายิ่งดูเตี้ยน่ะค่ะ"

"ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณพลอยนี่ท่าจะแต่งงานมาหลายครั้งจนเชี่ยวชาญนะคะ"

"ไม่เชี่ยวชาญหรอกค่ะ ก็แค่สองครั้งเอง"

"เรื่องแต่งงาน สองครั้งไม่ต้องใช้คำว่าเองแล้วมั้งคะ" นาตาชาเดินปึ่งๆกลับเข้าไป

เจอกับมัดไหมจึงบอกว่าเธอเข้าใจแล้วว่ามัดไหมบ่นอะไร และคิดว่าที่พลอยไพลินมาทำร้านแต่งงานเพราะหวังฉกเจ้าบ่าวนี่เอง...สองสาวเปลี่ยนชุดใหม่เดินออกไป เห็นพลอยไพลินอยู่ในชุดแต่งงานมีช่อดอกไม้ถ่ายรูปคู่กับทั้งรามิล และดนุพันธ์ สองสาวยิ่งโกรธ พอออก

จากร้านมานั่งทานอาหารที่ร้านร้านหนึ่ง สองหนุ่มชวนคุยว่าชุดที่สองสาวลองสวยทุกชุดเลย สองสาวพูดพร้อมกันว่าไม่เห็นสวยซักชุด แต่ที่สั่งตัดไปเพราะเหนื่อยไม่อยากไปร้านใหม่อีก

ให้เผอิญพลอยไพลินมาทานอาหารร้านเดียวกัน เธอถือโอกาสนั่งร่วมโต๊ะด้วยโดยไม่ได้มองว่านาตาชากับมัดไหม ไม่พอใจ...สองสาวถกกันเรื่องพลอยไพลิน สรุปว่าควรตัดไฟแต่ต้นลม

วันต่อมา พลอยไพลินโทร.หาดนุพันธ์ขอให้มาวัดตัวใหม่เพราะเด็กที่ร้านทำไซส์ที่จดไว้หาย ดนุพันธ์ถือโอกาสมาที่ร้านและขอให้พลอยไพลินช่วยสอนเต้นรำ เขาอยากทำเซอร์ไพรส์นาตาชาในวันแต่งงาน แต่แล้วเขากลับทำแหวนที่นาตาชาให้หล่นไว้ที่ร้าน...ให้เผอิญนาตาชาแวะมาหาดนุพันธ์ ที่บริษัท เลขาฯและรามิลไม่รู้ว่าดนุพันธ์ออกไปไหน จนเย็น ดนุพันธ์มาหานาตาชาที่บ้าน เขาเพิ่งรู้ตัวว่าทำแหวนหล่นหาย พยายามค้นในรถก็ไม่มีพอมองในมือถือยิ่งตกใจ

"แย่แน่ๆ โดนบ่นชุดใหญ่แน่ๆ มิสคอลตั้งยี่สิบครั้ง ซวยแล้ว..."

นาตาชาโทร.เข้ามาพอดี เขากดรับรีบบอกว่าเขาอยู่ หน้าบ้านแล้ว ดนุพันธ์แก้ปัญหาด้วยการเอามือซุกกระเป๋ากางเกงไว้ตลอดเวลา "เป็นไงเป็นกันวะ"

พอเข้าบ้าน นาตาชาก็ถามทันทีว่าไปไหนมา ดนุพันธ์ ตอบเหนื่อยๆว่ามีประชุมเครียดทั้งวันจนรับโทรศัพท์ไม่ได้เลย นาตาชาดักคอ "เหรอ...แน่ใจนะว่าไม่ได้แอบออกไปไหนเวลางาน"

ดนุพันธ์ตอบหนักแน่นว่าเปล่าเลย พลันรามิลเดินมาทักถาม "อ้าวไอ้นุ วันนี้ไปไหนมาวะ หนูนาไปนั่งรอที่ออฟฟิศตั้งนาน"

ดนุพันธ์หน้าถอดสี นาตาชาถามทำไมต้องโกหก เขาโอดโอยว่าไม่ได้โกหกแค่พูดให้เข้าใจง่ายๆเขาไปธุระมาจริงๆส่วนโทรศัพท์ลืมไว้ในรถ เขายืนยันว่าไม่มีใครอื่นแน่นอน

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เธอไปเดินซื้อของพะรุงพะรัง เจอกับรามิลเข้าโดยบังเอิญ รามิลจึงช่วยถือและไปส่งที่ร้าน พลอยไพลินรวบของโดยไม่สังเกตว่ามีถุงหล่นอยู่ที่พื้นหลังรถหนึ่งใบ รามิลเห็นของที่เธอซื้อเป็นอุปกรณ์ ทำเค้กจึงรู้แล้วว่าอยากขอร้องให้เธอช่วยอะไร

จากนั้นรามิลก็มาแวะรับมัดไหมซึ่งมาเอาตัวอย่างการ์ดและของชำร่วย พอวางของที่เบาะหลังก็เห็นถุงที่หล่นอยู่ เปิดดูเป็นชุดชั้นใน "นี่อะไร! ของใคร?"

รามิลแถไปเรื่อยเพราะไม่รู้เหมือนกัน มัดไหมแหวใส่ รามิลจึงยอมรับว่าคงเป็นของพลอยไพลินทำหล่นไว้ และเล่าเรื่องให้ฟัง มัดไหมงอนจะเดินหนี รามิลตามง้อ

"พี่เคยสัญญากับมัดไหมแล้วไงว่าจะไม่ทำให้เสียใจอีก พี่พยายามทำทุกอย่างดีแล้วนะ เห็นใจพี่หน่อยสิ กว่ามัดไหมจะยอมแต่งงานกับพี่ได้ มัดไหมคิดว่าพี่จะโง่ทำลายไปง่ายๆเหรอ"

มัดไหมดูสงบลงแต่ยังนิ่งเฉย รามิลเริ่มท้อลงนั่งกับพื้นร้องไห้เหมือนเด็กๆ มัดไหมอายคนที่เดินผ่านไปมา รามิล งอแง "ไม่เอาแล้วนะ ตามง้อไม่ไหวแล้วนะ คราวนี้ไม่ได้ผิดอะไรจริงๆด้วย...บอกมาก่อนว่าจะไม่โกรธแล้วหนีไปไหน"

"เออๆ ก็เดี๋ยวไปคุยต่อที่บ้าน นะพี่เร คนมองกันใหญ่ แล้ว" มัดไหมดึงรามิลให้ลุกขึ้น

รามิลหยุดร้องไห้ ถือว่ามัดไหมสัญญาแล้ว แต่มัดไหมยังคิดว่าพลอยไพลินตั้งใจจะทำให้เธอกับรามิลทะเลาะกัน...

ในวันเดียวกัน ขณะที่นาตาชาทานข้าวที่ร้านกับดนุพันธ์ พอดีเขาไปห้องน้ำ มือถือที่วางอยู่ดังขึ้น นาตาชาเห็นหน้าจอเป็นชื่อพลอยไพลินจึงกดรับ เสียงพลอยไพลินเจื้อยแจ้ว มาว่า

"อย่าลืมที่นัดกันไว้นะคะคุณนุ คราวที่แล้วจังหวะ ก็เกือบดีแล้วนะ วันนี้ต้องมาแก้ตัวเอาให้คล่องไปเลย"

นาตาชาโกรธทนฟังไม่ได้กดตัดสายทิ้ง พอดนุพันธ์ กลับมาเห็นท่าทีนาตาชาแปลกไปจึงถามว่าเป็นอะไร นาตาชา ตอบว่ากำลังใช้สมาธิควบคุมอะไรบางอย่าง

"ทำไมพี่รู้สึกร้อนวูบๆยังไงก็ไม่รู้"

"ร้อนตัวละมังคะ" นาตาชาว่าแล้วก็หยิบแก้วน้ำสาดเต็มหน้าดนุพันธ์

ดนุพันธ์ตกใจร้องลั่นว่าเธอทำอะไร นาตาชาบอกว่าทำให้เย็นลงแล้วยื่นมือถือให้ "พี่นุโทร.กลับไปสิคะ บอกเธอว่ากำลังจะไปบรรเลงเพลงรักให้สนุกกันไปเลย"

พูดจบนาตาชาก็ออกไปจากร้าน ทิ้งดนุพันธ์ยืนมองมือถือด้วยความเครียด...เขาตามมาง้อนาตาชาที่บ้าน แต่เธอไม่ยอมออกมาพบ...มัดไหมเตือนนาตาชาให้ให้อภัยดนุพันธ์ "ถ้าไม่หนักหนาอะไร คนมันจะแต่งงานกันอยู่แล้ว หนักนิดเบาหน่อยก็มองข้ามๆไปบ้างเถอะ"

"โทร.ชวนไปปรับปรุงลีลาท่าทางรักใหม่ หนักหนามั้ยล่ะ"

"อย่ายอมหนูนา แบบนี้ต้องโกรธให้ลืมไปเลย" มัดไหมกลับคำทันที...

สิ่งที่รามิลขอให้พลอยไพลินช่วย คือสอนเขาทำเค้ก เพราะมัดไหมชอบทาน ระหว่างที่ทำ มือรามิลไปโดนมือถือในกระเป๋ากางเกง มันโทร.ไปหามัดไหม เธอรับสายได้ยินเสียงก๊อกแก๊กและเสียงสนทนาของรามิลกับพลอยไพลิน "เนื้อเนียนจังเลยคุณพลอย"

"อยากลองจับดูมั้ยล่ะคะ"

"ผมจับได้ด้วยเหรอครับ" รามิลจับแล้วพูดอีกว่าทั้งเนียนทั้งนุ่ม แถมมีเสียงดูดนิ้ว

มัดไหมโกรธเข้าใจผิดไปยกใหญ่ ทนฟังไม่ได้ตัดสายทิ้งนั่งหน้างอจนนาตาชามาเจอ...ดนุพันธ์มาที่ร้านพบรามิล อยู่กับพลอยไพลิน ทั้งสองจึงรู้ว่าต่างมาขอความช่วยเหลือจากพลอยไพลินเพื่อทำเซอร์ไพรส์ให้คนรัก วันนี้พลอยไพลินจะพาดนุพันธ์ออกไปเต้นรำที่ผับจริงๆเป็นการสอบ รามิลจึงไปเป็นเพื่อน ระหว่างที่เต้นรำกัน พลอยไพลินนึกได้ว่าเจอแหวนของ ดนุพันธ์ จึงบอกว่าก่อนกลับให้ไปเอาที่รถเธอ

บังเอิญนาตาชาพามัดไหมมาเที่ยวผับเดียวกัน นาตาชาเห็นดนุพันธ์เต้นรำอยู่กับพลอยไพลินก็คุกรุ่นทันที มัดไหมให้ใจเย็นรอดูท่าทีก่อน แต่พอมองไปเห็นรามิล เธอกลับลุกพรวดออกไปทันที นาตาชาบ่น "แหม ให้อยู่เฉย ทีงี้นำแถวหน้าเลยนะ"

มัดไหมจะไปเฉ่งรามิล พอดีพลอยไพลินมาคุยด้วยจึงเปลี่ยนเป็นแอบฟัง รามิลถาม

"คุณพลอยมีอะไรแนะนำเพิ่มเติมมั้ยครับ พวกเคล็ดลับอะไรแบบนี้"

พลอยไพลินกระซิบข้างหู รามิลยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่ต้อง ห่วงครับ เรื่องฝีมือไม่เท่าไหร่แต่ลีลานี่ได้อยู่...ขอบคุณนะครับที่ช่วยสอนให้"

"ยินดีให้บริการเสมอค่ะ" พลอยไพลินพูดจบก็แยกไป

รามิลเดินออกมาที่รถ มัดไหมมาดักหน้า เธอโวยวายใส่ไม่ฟังเสียงรามิลแถมตบหน้าเขาฉาดใหญ่ให้เขาพูดความจริงออกมา รามิลงง "ความจริงคืออะไร ที่มัดไหมอยากได้ยิน"

"ก็อยากได้ยินพี่เรยอมรับว่าพี่กับพลอยไพลินมีอะไรกันน่ะสิ แค่พี่เรไม่โกหก"

รามิลไม่อาจตอบได้เพราะไม่มีอะไรจริงๆ เขาผิดหวังที่มัดไหมไม่มีเหตุผลจึงบอกเธอให้อารมณ์ดีค่อยมาคุยกันใหม่ รามิลขึ้นรถขับออกไปปล่อยมัดไหมยืนร้องไห้อยู่ลำพัง...ดนุพันธ์ตามมาเอาแหวนที่รถพลอยไพลิน นาตาชาตามมาแอบดู เขาขอให้เธอวิจารณ์ผลการเรียน

"ลีลาก็ใช้ได้แล้วนะแต่ยังไม่ค่อยพลิ้วโดยเฉพาะช่วงเอวเนี่ยแข็งเชียว ต้องอาศัยฝึกเพิ่มเติมอีกนิดหน่อย ถ้าอยากได้คนช่วยก็โทร.มาได้นะคะ"

นาตาชาสะอิดสะเอียนกับสิ่งที่ได้ยิน พอพลอยไพลินขับรถออกไป นาตาชาก็ออกมาเอาเรื่องดนุพันธ์ ไม่ฟังเหตุผลและถอดแหวนปาคืนให้เขาไป...พอเช้าขึ้น รามิลจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดมัดไหมจึงลงมือทำเค้กด้วยตัวเอง ส่วนมัดไหม เธอออกไปใส่บาตรตามลำพังอย่างเศร้าๆ

ดนุพันธ์ยังคงเมานอนหลับอยู่ที่ลานจอดรถ ยามปลุกให้กลับบ้านก็ไม่ไปพร่ำพูดแต่ให้นาตาชามากลับด้วยกัน ยามจึงใช้มือถือดนุพันธ์กดหานาตาชา แต่เธอไม่ยอมมาเพราะคิดว่าดนุพันธ์หลอก ยามจึงโทร.เบอร์ถัดไป...นาตาชาอดเป็นห่วงดนุพันธ์ไม่ได้จึงมาดู แล้วต้องเสียใจเมื่อเห็นพลอยไพลินกำลังประคองดนุพันธ์ขึ้นรถกลับไป

วันต่อมา มัดไหมกับนาตาชามาเจอกันหน้าร้านของพลอยไพลิน เพราะทั้งสองได้รับการโทร.ไปบอกว่าชุดแต่งงานมีปัญหา พอเข้าไปในร้านก็เจอกับพลอยไพลิน เธอพูดความจริงให้ทั้งสองสาวฟังและย้ำว่า "คุณรามิลกับคุณดนุพันธ์เป็นผู้ชายที่ดีมาก เขารักพวกคุณมาก เขายอมทำทุกอย่างเพื่อพวกคุณได้ แม้ว่าจะต้องแลกมากับความเข้าใจผิด"

พอสองสาวรู้เรื่องทั้งหมดก็รีบกลับบ้าน นาตาชาไปที่สระน้ำ และก็ได้พบเซอร์ไพรส์ที่ดนุพันธ์ทำให้ เขาเปิดเพลงและขอเธอเต้นรำ "พี่ทำได้ดีสุดแค่นี้แหละ มากกว่านี้พี่ก็ ไม่มีแล้ว"

"แค่นี้ก็พอ" นาตาชาโอบกอดดนุพันธ์อย่างรักและหวงแหน...

มัดไหมเข้าไปในบ้าน พบบ้านเลอะเทอะ รามิลฟุบหลับอยู่ข้างเค้กที่มีเทียนปักอยู่ บนหน้าเค้กมีข้อความว่า ...รามิลรักมัดไหม...เธอน้ำตาคลอเอาไฟจุดที่เทียนแล้วปลุกรามิลและร้องเพลงอวยพร เขางัวเงียตื่นมาเป่าเทียนเสียเอง มัดไหมตื้นตันกับสิ่งที่รามิลทำให้ ถึงกับยื่นหน้าไปหอมแก้มเขา รามิลดีใจที่เธอหายโกรธเขา โผกอดเธอ สองคนรักและเข้าใจกันด้วยดี