เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง

สองพ่อลูก อิทธิพลกับอัจฉราวดีมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หาทางหนี รามิลประกาศให้นักธุรกิจทุกคนรับรู้ว่า เขายังบริหารงานบริษัทต่อไป และไม่มีการ เปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้นใดๆทั้งนั้น ตำรวจเดินเข้ามา รามิลเชื้อเชิญให้จัดการตามหน้าที่ได้เลย สองพ่อลูกตกใจพากันวิ่งหนี...

"น่ากลัวจริงๆเลยคนพวกนี้ สองคนนี้มีแผนอะไรไม่บอกหนูนาเลยนะ ทำให้หนูนาเข้าใจผิดพี่ตนุแทบแย่"

นาตาชาต่อว่ารามิลกับดนุพันธ์

"เราน่ะก็ร้ายไม่ใช่ย่อย แอบถ่ายคลิปไว้ไม่บอกใคร ซักคำ"

"ก็หนูนาซะอย่าง..." นาตาชาโอ่บ้าง

พลันรามิลคิดถึงมัดไหมขึ้นมา "เมื่อคืนเค้ามาลาอะไรพี่ซักอย่าง ไม่รู้ว่าจะไปไหน"

นาตาชาสงสัยว่าคงกลับไร่ รามิลรีบรุดออกไป...เขาขับรถมุ่งไปไร่มนตรา ระหว่างทางโทร.หาติ๋ม ถามหามัดไหมจึงได้รู้ว่ามัดไหมกำลังเดินทางไปอเมริกา รามิลตกใจรีบวกรถเปลี่ยนเส้นทางไปสนามบินทันที เขาบึ่งรถแซงคันนั้นคันนี้ไปบนถนนพึมพำ "รอก่อนนะมัดไหม"

ในขณะที่มัดไหมกำลังมองดูตารางเที่ยวบิน แล้วมายื่นตั๋วให้พนักงาน ในใจเธอคิดแต่คำว่า...ลาก่อนพี่รามิล...

รามิลวิ่งเข้ามาในสนามบิน ไม่ลืมที่จะถือผ้าก๊อซพันหน้าไปด้วย เพื่อให้มัดไหมเข้าใจว่าหน้าเขายังเละ รามิลรีบมองที่ตารางการบิน พบว่าไฟลท์ของมัดไหมออกไปแล้ว เขายืนเศร้าหมดอาลัยตายอยาก ปล่อยชายผ้าก๊อซลากยาวลงพื้น เดินคอตกไป มีเสียงดังตามหลังเขาว่า

"คุณคะ คุณ...ผ้าก๊อซคุณน่ะ..."

"ช่างมันเถอะ" รามิลพูดโดยไม่หันไปมอง

"แต่มันสร้างความลำบากให้คนอื่นด้วยนะ คุณควรจะพันให้เรียบร้อย..."

รามิลคุ้นเสียงหันขวับมามองเห็นเป็นมัดไหมก็ดีใจ มัด ไหมเห็นหน้ารามิลเสี้ยวเดียวก็ตกใจรีบถามว่าเขาหายแล้วหรือ แล้วมาทำอะไรที่นี่ รามิลรีบร้องโอดโอยทำเป็นยังเจ็บอยู่ ไม่ทันไร ชายผ้าก๊อซก็เข้าไปติดล้อรถเข็นกระเป๋า ทำให้ดึงผ้าก๊อซที่หน้ารามิลหลุดออกมาหมด

"นี่มันอะไรกันคะเนี่ย" มัดไหมเห็นหน้ารามิลเต็มๆก็ตกใจ

"แหะๆเรื่องมันยาว มีเวลาฟังรึเปล่าล่ะ..."

สายตามัดไหมโกรธขึ้งขณะนั่งฟังรามิลเล่าเรื่องทั้งหมด "นี่หมายความว่าทั้งหมดเป็นแผน โดยที่ไม่มีใครบอกมัดไหมเลยงั้นเหรอคะ"

"ก็บอกแล้วว่าอย่ามายุ่งกับเรื่องนี้"

"ไม่มีใครบอกมัดไหมเลยยังพอเข้าใจได้ แต่เมื่อกี้ที่พี่เรทำว่าพันผ้าเหมือนกับโดนน้ำกรดสาดมาจริงๆ มันหมายความว่ายังไง"

"ก็กะว่าจะล้อเล่นขำๆ"

"ล้อเล่นขำๆบนความเป็นห่วงของคนอื่นอย่างนั้นน่ะเหรอ"

"เฮ้ย พูดแบบนี้ได้ไง เรายังมีคดีกันอยู่นะ ที่ตอน

มัดไหม..." รามิลลืมตัวโวยแล้วนึกได้ว่ามัดไหมยังไม่รู้ว่าเขาจำอะไรได้แล้ว "เปล่าไม่มีอะไร..."

"ตอนมัดไหมแกล้งหลอกพี่เรเหรอ ใช่มั้ยคะ พี่เรความจำกลับคืนมาแล้วหรอ"

"ความจำ...อะไร เธอเคยหลอกฉันด้วยเหรอ" รามิล ทำไม่รู้เรื่อง

มัดไหมเริ่มสงสัยแต่พยายามไม่คิดอะไร "เอาเถอะ ยังไงมัดไหมก็ขอบคุณพี่เรนะคะ ที่ช่วยมัดไหมไว้ตลอดเลย"

"เอากองไว้ตรงนั้นแหละ" รามิลแกล้งพูดเหวี่ยงๆให้มัดไหมเข้าใจว่าไม่พอใจ...

กลับมาบ้านทิพยคาถา มัดไหมซักไซ้เรื่องราวจาก

นาตาชาและดนุพันธ์ "แล้วพี่เรไปทำงานได้แบบนี้ แปลว่า ความจำเค้ากลับมาแล้วเหรอ"

นาตาชามองหน้าดนุพันธ์ ไม่รู้จะตอบอย่างไร พอดีรา มิลเดินมาถามคุยอะไรกันอยู่ นาตาชารีบเตือน "หนูนาว่าช่วงนี้พี่เรระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะคะ เล่นไปมีเรื่องกับเจ้าพ่อแบบนั้น"

"โห...นี่แกเล่นมาเล่าซะหมดแบบนี้" รามิลมองหน้าดนุพันธ์

ดนุพันธ์ทำหน้าแหยๆบอกว่าเขาเป็นห่วงเลยช่วยหาพยานไว้มากๆ แต่รามิลหาว่าแช่งเขามากกว่า รามิลชำเลืองมองมัดไหมที่มองเขาแต่ไม่พูดอะไร นาตาชารีบบอกว่ามัดไหมก็เป็นห่วง

"ไม่จริงหรอก ถ้าเขาห่วงพี่จริงๆเค้าก็คงบอกพี่เองแล้ว"

นาตาชาเอือมระอาที่สองคนไม่ยอมเข้าใจกันเสียที... คืนนั้นเธอจึงวางแผน กดมือถือตัวเองออกไปหารามิล รามิลงง "นี่จะโทร.มาทำไมเนี่ย ห้องก็อยู่ใกล้กันแค่นี้"

"อยากรู้อะไรดีๆป่าวล่ะ เงียบๆไว้นะ อย่าเพิ่งวางสาย" นาตาชาบอกแล้วรีบเก็บมือถือตัวเองใส่กระเป๋าไว้

มัดไหมเดินเข้ามาพูดต่อว่านาตาชา "เมื่อกี้เธอไปพูดแบบนั้นได้ยังไง"

"พูดอะไรไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"ก็ที่ว่าฉันห่วงพี่เรน่ะ"

"ก็หรือไม่จริงล่ะ หน้าเธอห่วงกว่าใครเพื่อนเลย"

"ก็ห่วง แต่เค้ารู้ไปจะมีประโยชน์อะไรล่ะ ตอนนี้พี่เรเค้าเกลียดฉันอย่างกับอะไร"

"นี่เธอสองคนยังไม่คุยกันดีๆอีกรึไง"

"ไปถามพี่เธอดีกว่าว่าจะคุยดีๆกับฉันได้เมื่อไหร่"

"นี่มัดไหม ฉันถามจริงเหอะ ถ้าพี่เรเฉยชากับเธอแบบนี้ ตลอดไป เธอจะยังรักเค้าอยู่มั้ย"

รามิลตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ นาตาชารบเร้าให้มัดไหม ตอบอย่ามีความลับกับเพื่อน มัดไหมระบายความอัดอั้นทั้งน้ำตา "ถ้าความรักมันห้ามกันได้ก็คงดี แต่ไม่ว่าเค้าจะทำไม่ดีซักแค่ไหน ทำร้ายหัวใจเราซักแค่ไหน ต่อให้รู้ว่าอะไรก็จะไม่มี วันเหมือนเดิม แต่เมื่อมันรักไปแล้ว มันเปลี่ยนไม่ได้ง่ายๆหรอกเธอก็น่าจะรู้ ทุกๆวันที่ฉันลืมตาขึ้นมา ฉันภาวนาให้ความจำของฉันหายไปบ้าง จะได้ไม่ต้องเสียใจกับสิ่งที่เค้าทำกับฉันอีก แต่มันก็ไม่เป็นแบบนั้น"

รามิลได้ฟังเช่นนั้น ความรักที่เขาเคยให้มัดไหมทั้งหมดเริ่มกลับมา เขาวางโทรศัพท์อย่างตื้นตันใจกับสิ่งที่มัดไหมพูด ...กลางดึกคืนนั้น รามิลแอบเข้ามาในห้องนาตาชา เขามองมัดไหมซึ่งกำลังหลับอย่างซาบซึ้งใจ กระซิบข้างหูว่า...ขอบคุณนะที่รักเขา...ก่อนจะจุมพิตที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน

ooooooo

เช้าวันใหม่ มัดไหมตื่นขึ้นมา ไม่เห็นนาตาชา ในห้องแล้ว พบแต่ดอกกุหลาบขาววางอยู่โต๊ะหัวเตียงพร้อมการ์ดขอบคุณจากรามิล มัดไหมงงปนดีใจ

และในวันนั้น อิทธิพลแอบมาจับตัวมัดไหมไปจากที่บ้านด้วยการโปะยาสลบ รามิลโทร.กลับมาหาไม่มีคนรับสายก็กระวนกระวายใจจึงกลับมาบ้าน พบว่ามือถือมัดไหมทิ้งอยู่ในห้องนาตาชา และดอกไม้ที่เขาให้ตกอยู่หน้าบ้าน รามิลเริ่มสังหรณ์ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับมัดไหม

ขณะที่รามิลกำลังร้อนใจ อิทธิพลโทร.เข้ามา รามิล ถามทันทีว่าเอาตัวมัดไหมไปใช่ไหม

"โอ๊ะโอ...รู้เร็วดีจังนะ"

"แกจับเธอไปทำไม เธอไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลย"

"เกี่ยวสิ ทำไมจะไม่เกี่ยว ถ้าแกคือมารของฉัน นังนี่ก็คือมารของลูกสาวฉันด้วย"

รามิลตะคอกถามว่าเอามัดไหมไปไหน อิทธิพลให้เดดไลน์สองทุ่มวันนี้ ให้รามิลหามัดไหมให้เจอ มิฉะนั้นเขาจะระเบิดเธอทิ้ง "แต่ถ้าแกแจ้งตำรวจละก็ คงไม่ต้องรอถึงสองทุ่ม ฉันเป่าหัวมันก่อนแน่ หวังว่ากติกาง่ายๆแค่นี้แกคงจะทำได้นะ"

อิทธิพลวางสายด้วยความสะใจ รามิลกลัดกลุ้มแล่นมาหาดนุพันธ์ที่ออฟฟิศ บอกเรื่องมัดไหมถูกจับตัวไป...รามิลให้ดนุพันธ์ช่วยคิดว่าอิทธิพลจะเอาตัว มัดไหมไปไว้ที่ไหน

"เดี๋ยว...แกจำได้มั้ย ที่แกเซ็นยกเลิกโครงการสร้างตึกพันล้านที่อิทธิพลเป็นคนเซ็นแล้วเค้าโกรธ มาก" ดนุพันธ์ สงสัยว่าจะเป็นตึกนั้นที่ขังมัดไหม

รามิลให้รีบเช็กว่าตึกนั้นอยู่ที่ไหน ดนุพันธ์ค้นแฟ้มเอกสารจนเจอ ทั้งสองรีบไป...ทุ่มตรงแล้ว รถรามิลยังติดอยู่บนถนน เขาทนต่อไปไม่ไหว เขาฝากดนุพันธ์ดูแลทุกคนในครอบครัวเขาถ้าเขาเป็นอะไรไป แล้วลงจากรถวิ่งต่อไปเอง...

มัดไหมรู้สึกตัวขึ้นมาพบอิทธิพลกับอัจฉราวดียิ้มเยาะอยู่ "ยังจำบรรยากาศแบบนี้ได้รึเปล่าล่ะ แต่ฉันรับรองว่าคราวนี้มันจะแตกต่างออกไป ถ้าเรมาช่วยแกไม่ได้ แกก็ไม่มีทางรอดไปไหนแล้วล่ะ"

"แต่สิ่งที่รามิลหน้าโง่มันไม่รู้ก็คือ ถ้ามันมาช่วยแกเมื่อไหร่ จากที่ต้องตายคนเดียวก็กลายเป็นสองคน" อิทธิพลหัวเราะหึๆ

อัจฉราวดีเสียงกร้าวหัวเราะใส่มัดไหมว่า ถ้าเธอไม่ได้ รามิล คนอื่นก็ไม่มีวันได้ สองพ่อลูกหัวเราะสะใจ...เวลาผ่านไปทุ่มกว่า ยังไม่ปรากฏวี่แววรามิล อัจฉราวดียิ้มเยาะแล้วชวน อิทธิพลกลับ ค่อยมาเก็บซากศพมัดไหมทีหลัง สองพ่อลูกหัวเราะร่าออกไป

มัดไหมดิ้นรนช่วยตัวเอง ในใจพร่ำเรียกให้รามิลช่วยด้วย รามิลมาถึงตึกร้างนี้ เขารีบวิ่งขึ้นมาเห็นมัดไหมดิ้นไปมา และที่ตัวมีระเบิดผูกติดอยู่ เขาปรี่เข้าไปแก้มัดให้เธอก่อน

"มัดไหมไม่ต้องกลัวนะ พี่มาช่วยแล้ว"

"พี่เรหนีไป มันไม่ทันแล้วล่ะ"

รามิลไม่ยอมไป เขามองหาอุปกรณ์ที่จะมาตัดสายไฟ เห็นเศษกระจกจึงรีบเก็บมา เวลานับถอยหลังไปเรื่อย มัดไหมถามรามิล "พี่เรจะทำอะไร..."

"ตัดสายระเบิด พี่เคยดูในหนัง"

"แล้วรู้เหรอว่าต้องตัดสายไหน" มัดไหมถามอย่างกังวล

รามิลส่ายหน้า แต่ยังให้กำลังใจว่า ถ้าจะเป็นอะไรก็เป็นด้วยกัน รามิลตัดสายไฟสีดำนาฬิกายังไม่หยุด เขาจึงตัดสายสีแดงอีกที นาฬิกาก็ยังเดิน ทั้งสองลุ้นแทบแย่ เหลือสีน้ำเงินกับเหลือง รามิลจึงถามมัดไหมว่าชอบสีอะไร มัดไหมตอบว่า "สีน้ำเงิน..."

"งั้นพี่จะเหลือน้ำเงินไว้   ถ้าเกิดอะไรขึ้นพี่อยากให้มัดไหมรู้ไว้ว่า พี่รักมัดไหมนะ"

รามิลตัดสินใจตัดสายสีเหลืองด้วยเวลาที่เหลือไม่กี่นาที นาฬิกาก็ไม่หยุดอยู่ดี มัดไหมผลักรามิลให้ออกห่าง "พี่เรหนีไป ไป..."

รามิลโผกอดมัดไหม "พี่ไม่ไป เราจะตายด้วยกัน"

สองคนกอดกัน พร่ำบอกรักกัน จนนาฬิกาหยุดติ๊กแล้วกลายเป็นเสียงนาฬิกาปลุก อิทธิพลเดินปรบมือออกมา "เป็นฉากรักที่โรแมนติกมากๆ"

"แต่อัจว่า เลี่ยนจนจะอ้วกมากกว่า"

รามิลกับมัดไหมผละออกจากกัน ถามว่านี่มันอะไรกัน อิทธิพลหัวเราะเยาะ "เกมโง่ๆก็มีไว้หลอกคนโง่ๆเท่านั้นแหละ... คนอย่างพวกแก มันต้องตายคามือของฉันต่างหาก"

อิทธิพลกับอัจฉราวดีชักปืนออกมาคนละกระบอก จ่อหัวมัดไหมกับรามิล อัจฉราวดีหัวเราะสะใจ "ใช่...ต้องแบบนี้สิ ถึงจะสาแก่ใจ..."

ดนุพันธ์ขับรถมาจอดหน้าตึก เห็นว่าเลยเวลาสองทุ่มแล้วแต่ไม่เห็นระเบิดจึงสงสัยว่าคงโดนหลอก พลันเสียงปืนดังขึ้นสองนัด ดนุพันธ์สะดุ้งเฮือก...ข้างบน เลือดกระจายเต็มผนัง อิทธิพลยิงหนูตัวใหญ่ที่โผล่มาเพื่อข่มขวัญรามิลกับมัดไหม

"คุณพ่อนี่ยังแม่นเหมือนเดิมเลยนะคะ"

"ต่อไปเป็นคิวของแกสองคนล่ะ" อิทธิพลยกปืนเล็งไป พลันมีหนูวิ่งออกมาอีกตัวอัจฉราวดีตกใจกระโดดร้องกรี๊ด อิทธิพลเสียสมาธิยิงพลาดถากแขนรามิลไป

รามิลกับมัดไหมฉวยจังหวะนั้นเข้าแย่งปืนสองพ่อลูก รามิลต่อสู้กับอิทธิพลอย่างสูสี มัดไหมแย่งปืนกับอัจฉราวดี รามิลพลาดถูกถีบกระเด็น อิทธิพลคว้าปืนจะยิงใส่ พอดีมัดไหมแย่งปืนจากอัจฉราวดีได้แล้วผลักเธอถลาออกไปรับกระสุนที่พุ่งมาใส่ รามิลอย่างจัง อิทธิพลตกตะลึงโผเข้ากอดลูกที่ถามเขาว่ายิงเธอทำไมก่อนสิ้นลม เขาเสียใจแทบบ้า คว้าปืนมาจ่อรามิล มัดไหมเอาปืนในมือจ่อหัวอิทธิพลอีกที "ฉันลั่นไกได้ไวกว่าที่แกคิดแน่"

"แกไม่กล้ายิงหรอก" อิทธิพลเชื่อว่ามัดไหมไม่กล้า

มัดไหมท้าให้ลอง พอดีดนุพันธ์พาตำรวจบุกเข้ามารวบตัวอิทธิพลไว้ได้ มัดไหมรีบมาดูแขนรามิล เขาขอบคุณเธอที่ช่วยชีวิตเขาไว้

ooooooo

หลังจากรามิลออกจากห้องฉุกเฉิน แม่แก้ว พิสมัย อุมาพร และอรอุจิ รุมต่อว่าทำอะไรไม่ปรึกษากันบ้าง ทำไมไม่แจ้งตำรวจจัดการ นาตาชาเข้ามาต่อว่าอีกคน "พี่ตนุก็อีกคน ทำไมไม่บอกหนูนาเลยว่ามีเรื่องร้ายแรงแบบนี้ รู้มั้ยว่าเป็นห่วงเนี่ย"

ทุกคนพารามิลกลับมาพักที่บ้าน ดนุพันธ์กำลังเล่าเรื่องทั้งหมดให้สามป้ากับแม่แก้วฟัง ทุกคนจึงรู้ว่าความจำรามิล

กลับมาแล้ว...มัดไหมปรนนิบัติรามิลบนห้อง รามิลขอบคุณเธออีกครั้ง จนมัดไหมต้องถามว่าขอบคุณเรื่องอะไรอีก รามิล ยิ้มให้ มัดไหมแปลกใจถามอีกครั้งว่า

"พี่เรจำเรื่องของเราได้แล้วใช่มั้ย"

รามิลทำเป็นเหลอหลายังจำอะไรไม่ได้ แล้วร้องว่าปวดหัว มัดไหมตกใจ "ไม่เป็นไรค่ะ พี่เรไม่ต้องคิด มัดไหมจะไม่สนใจอดีตอีกแล้วค่ะ ต่อไปนี้ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่ อะไรที่มันร้ายๆก็ปล่อยให้มันอยู่แค่ในอดีตก็พอ"

รามิลยิ้มแหยๆพอได้ยินคำพูดมัดไหม...หลังอาหารเย็น มัดไหมบอกทุกคนว่าเธอต้องกลับไร่ไปเคลียร์งาน

รามิลจึงบอกว่าเขาจะไปด้วย สามป้าเป็นห่วงเพราะรามิลยังไม่หายดี

"ก็อยู่นี่มันไม่มีคนดูแลนี่ครับ"

"หืม...พูดออกมาได้ไม่มีคนดูแล แม่นั่งอยู่นี่ทั้งคน"

"ผมหมายถึงสาวๆสวยๆน่ะครับ"

นาตาชาโวยที่หาว่าเธอไม่สวย รามิลตอบว่าใช่ ร้อนถึงดนุพันธ์ "อ้าว พูดแบบนี้ก็มีเรื่องสิ"

ทุกคนบนโต๊ะอาหารหัวเราะกันครืน...คืนนั้นรามิล กำชับนาตาชาอย่าบอกมัดไหมเรื่องเขาจำอะไรได้แล้ว เพราะเขาอยากพิสูจน์ว่ามัดไหมจะรักเขาไหม ถ้าเขายังไม่ปกติ นาตาชาเอือมระอาความรักของคนทั้งสอง

เช้าวันรุ่งขึ้น รามิลตื่นมาพบดอกกุหลาบพร้อมการ์ดข้อความว่า...มัดไหมรักพี่เรนะ...รามิล ยิ้มปลื้ม พอถือกระเป๋ามาขึ้นรถ เขาขอบคุณมัดไหมสำหรับดอกไม้ เธอตอบว่าหายกัน แต่รามิลแกล้งถามว่าการ์ดเขียนว่าอะไรเขาอ่านไม่ออก ให้อ่านให้ฟังหน่อย มัดไหมเขิน

"อ่านไม่ออกก็ไม่ต้องรู้"

"น่านะ พูดให้ฟังหน่อย อยากรู้"

มัดไหมผัดไปก่อนว่าจะสอนให้อ่านหนังสือ รามิล ไม่ยอมให้บอกมา มัดไหมจึงกระซิบข้อความที่เขียน รามิล แกล้งทำไม่ได้ยิน "หา...อะไรนะ ฟังไม่ชัดเลย"

"มัดไหมรักพี่เร"...รามิลยังบอกว่าไม่ได้ยิน มัดไหมอายมาก "หูตึงด้วยรึไง ไม่ได้ยินก็ไม่ต้องฟังแล้ว" มัดไหมอายจนเดินหนี รามิลยิ้มที่แกล้งเธอได้...

พอมาถึงไร่มนตรา ติ๋มเห็นรามิลแล้วขยาดว่าเขาจะมาอารมณ์ไหนอีก จึงถามมัดไหมว่าเขาจำอะไรได้หรือยังเพราะเธอรู้สึกเขาท่าทางเหมือนคนเดิมที่ ยังไม่สูญเสียความทรงจำ แต่มัดไหมบอกว่ารามิลยังจำอะไรไม่ได้ ติ๋มจึงจับตามองรามิลตลอดเวลา จนวันหนึ่งเห็นเขานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ รามิลถามว่ามองอะไรนักหนา

"ก็ไหนคุณมัดไหมบอกว่าคุณรามิลอ่านหนังสือไม่ออก"

รามิลชะงักรีบแก้ตัว ว่าเขาดูรูปและพยายามจะหัดอ่าน ติ๋มจึงถามว่าดูข่าวอะไรอยู่ รามิลเผลอตอบว่าข่าวการชุมนุม ติ๋มยิ่งแปลกใจว่ารู้ได้อย่างไรว่าข่าวการชุมนุม

"ก็เอ่อ...แหมมันเดาไม่ยากหรอก คนมาเยอะขนาดนี้ ก็ต้องมาชุมนุมทำอะไรซักอย่างอยู่แล้ว มันคงไม่ใช่ข่าวสวัสดิภาพเด็กหรอก"

ติ๋มยิ่งแปลกใจเพราะในหน้านั้นมีข่าวสวัสดิภาพเด็กด้วย รามิลหน้าเจื่อนแก้ตัว "ไม่รู้ ฉันแค่เปรียบเทียบให้เห็นภาพเฉยๆ"

ติ๋มจ้องรามิลจับพิรุธ รามิลทำโวยไล่ให้ติ๋มไปทำงานแล้วถอนใจที่ความเกือบแตก...ขณะที่มัดไหมเองก็ เริ่มสงสัยในตัวรามิล เธอจึงวางแผนพิสูจน์ ชวนรามิลมาไหว้ศาลใต้ต้นโพธิ์

"ศาลที่นี่ศักดิ์สิทธิ์มากเลยนะคะ คนแถวนี้เค้านับถือกันมากถึงไม่เชื่อก็ไม่ควรลบหลู่นะ"

"อ้อ...จ้ะ ไม่ลบหลู่"

"มัดไหมเห็นว่าไหนๆเราก็จะเริ่มต้นอะไรใหม่ๆด้วยกันแล้ว ก็มาขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์เพื่อเป็นสิริมงคลหน่อยก็ดีเหมือนกันน่ะค่ะ"

มัดไหมให้รามิลกล่าวตาม เธอขอสาบานว่าจะซื่อสัตย์ ต่อกัน ไม่มีวันโกหกหลอกลวง ถ้าผิดคำสาบานขอให้ฟ้าผ่าตาย... รามิลกลืนน้ำลายเอื๊อก "เฮ้ย...ไม่แรงไปหน่อยเหรอ"

มัดไหมว่าถ้าเราไม่ได้ทำอะไรผิดจะกลัวทำไม รามิล จำต้องกล่าวตาม พลันฟ้าผ่าเปรี้ยงลงมา รามิลสะดุ้งสุดตัว ขวัญผวา มัดไหมแอบมองยิ้มๆ...กลับมา มัดไหมยังแกล้งขู่ว่าศาลนี้ศักดิ์สิทธิ์มาก ใครผิดคำสาบานมีอันเป็นไปทั้งนั้น รามิลสยองรีบกลับไปถอนคำสาบานที่ศาล

มัดไหมเล่าให้ติ๋มฟัง ทั้งสองหัวเราะกันคิก...คืนนั้นรามิลมาพูดเรื่องการให้อภัยกับมัดไหม มัดไหมถามว่าทำอะไรผิดไว้หรือ

"ไม่ใช่...พี่หมายความว่า การให้อภัยมันจะทำให้ความสัมพันธ์ยั่งยืนไง"

"แต่เราก็มีคำสาบานกับต้นโพธิ์แล้ว ว่าจะไม่โกหกกันอีก"

"คือ...ถ้ามันไม่ใช่เรื่องแค่นั้นล่ะ มันมีเรื่องอีกตั้งเยอะตั้งแยะในชีวิตคู่น่ะ ถ้าไม่รู้จักให้อภัยกัน มันจะราบรื่นได้ยังไง พี่น่ะรู้ดีกว่าใครเลยว่าความโกรธไม่ได้ช่วยอะไรเลย"

"นี่แก้กฎหมายเพื่ออำนวยความสะดวกให้ใครรึเปล่าเนี่ย"

"ตามใจ...ก็แล้วแต่คิดแล้วกัน พี่พยายามทำให้มันดี แล้วนะ"

มัดไหมขำที่เห็นรามิลงอน จึงยอมตกลงว่าถ้าใครทำผิดจะให้อภัย รามิลโล่งใจ...มัดไหมเริ่มแผนทดสอบต่อไป ทำทีเดินหาหนังสือที่อ่านอยู่ รามิลถามว่าหนังสืออะไร

"มันชื่อ...ทำยังไงเมื่อโดนหักหลัง...น่ะค่ะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวมัดไหมหาเอง"

"นี่ไง ถ้าเป็นงูก็กัดไปแล้ว" รามิลเห็นมันวางอยู่บนโต๊ะ ไม่ไกล

มัดไหมยิ้มๆแต่รามิลยังไม่รู้ตัว พอตอนสายมัดไหมแกล้งวานให้รามิลช่วยเอาของไปส่งในตัวเมืองให้หน่อยเพราะเธอติดธุระ

"ได้สิ พี่ก็อยู่เฉยๆไม่ได้ทำอะไร"

"เดี๋ยวพี่เรไปส่งตามแผนที่นี้เลยนะคะ"

"อ๋อ โอเค ไม่น่าจะยาก เดี๋ยวพี่จัดการให้" รามิลอ่านคร่าวๆแล้วถือแผนที่ออกไป...

ตกเย็น รามิลเดินผิวปากกลับมา "เรียบร้อยจ้ะ งานง่ายๆแค่นี้"

"เหรอคะ มัดไหมก็เป็นห่วงกลัวว่าพี่เรจะหลง"

"โอ๊ย ไม่หลงหรอก มัดไหมเขียนแผนที่อธิบายชัดเจนขนาดนั้น จะหลงได้ยังไง"

มัดไหมยิ้มอย่างรู้ทัน พอดีติ๋มมาบอกว่าวายซีมาหา มัดไหมวิ่งไปกระโดดกอดวายซี รามิลเห็นแล้วหึงขึ้นหน้าแต่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่เดินหนี...

เย็นวันนั้น มัดไหมจัดปิ้งบาร์บีคิวกับวายซี เขาถามเธอว่าพูดดีกับรามิลแล้วหรือ

"เดี๋ยวคงจะไม่ดีกันเร็วๆนี้แหละ" มัดไหมตอบยิ้มๆเมื่อชำเลืองมองสายตารามิล

"เมื่อไหร่คุณจะเลิกใช้ผมเป็นเครื่องมือในการยั่วโมโหคุณรามิลซักที คราวที่แล้วเค้ายังโกรธผมอยู่เลยมั้ง"

"วายซี ฉันขอโทษนะ" มัดไหมเอาหัวพิงอ้อนวายซี รามิลเห็นแทบนั่งไม่ติด

มัดไหมบอกว่าเขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุด วายซีบ่น "นี่คือ อกหักอย่างเป็นทางการแล้วสิเรา"

มัดไหมแซวว่าเขามีผู้หญิงรุมจีบออกมากมาย แต่วายซี กลับบอกว่าคนที่เขาชอบดันไม่ชอบเขา มัดไหมหน้าเจื่อน วายซียิ้มให้แล้วบอกว่าอย่างไรก็ยังดีที่เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา   รามิลทนไม่ไหวเดินเข้ามาคั่นกลางระหว่างวายซีกับ มัดไหมโวยว่าเขาหิวจะแย่แล้ว  วายซีแอบขำๆ มัดไหมส่งซิกขอบคุณ ทั้งสองยิ้มให้กัน

ooooooo