เทพบุตรมายา เทพธิดาจำแลง

กระสุนที่ลั่นออกจากปืนของอัจฉราวดีเจาะเข้า ที่แขนของมัดไหม เธอล้มพับไปกับรามิล อัจฉราวดีบ้าคลั่งจะยิงซ้ำ แต่พอดีเสียงไซเรนรถตำรวจดังขึ้นจึงเริ่มกลัววิ่งหนีไป

มัดไหมซึ่งยังมีสติกับรามิลที่หมดสติถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉิน มัดไหมมองไปที่เตียงรามิลด้วยความเป็นห่วงตลอดเวลา ทีมแพทย์วุ่นวายให้การช่วยเหลือกันใหญ่...เวลาผ่านไป... มัดไหมเห็นรามิลพร้อมสัมภาระกำลังจะขึ้นม้า เธอเข้ามาถามว่าเขาจะไปไหน แต่รามิลกระโดดขึ้นหลังม้าแล้วพูดว่า "จำไว้...มัดไหมเป็นคนไล่พี่ออกไปจากชีวิตเอง"

มัดไหมตกใจร้องเรียกรามิลอย่าไป...เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา เห็นนาตาชากับแม่แก้วยืนคุยกันอยู่เรื่องจะต้องจัดการเลื่อนการแต่งงานออกไป พอเห็นมัดไหมฟื้น ทั้งสองก็ปรี่เข้ามาดูแล

"ฉันหลับไปนานแค่ไหน" มัดไหมถาม

"วันนึงเต็มๆ...โชคดีนะกระสุนแค่ถากแขนไป ไม่เป็นอะไรมาก"

"พี่เรล่ะ พี่เรเป็นไงบ้าง" มัดไหมนึกได้ถามหารามิล

ทั้งสองทำหน้าไม่สู้ดีก่อนจะตอบว่ายังอยู่ห้องไอซียู ยังไม่พ้นขีดอันตราย มัดไหมเป็นห่วงจับใจขอให้นาตาชาพาเธอไปหา...มัดไหมนั่งรถเข็นมาเกาะเตียงรามิลซึ่งนอนไม่ได้สติ มีสายระโยงระยางเต็มไปหมด เธอฟุบหน้าร้องไห้ข้างเตียงรามิล ดูน่าเวทนา

พอหมอมาตรวจดูอาการมัดไหมที่ห้องพัก มัดไหมเอาแต่ซักถามอาการของรามิลจนไม่เป็นอันฟังอาการของตัวเอง จนหมอต้องบอกว่ารอให้รามิลฟื้นขึ้นมาก่อนถึงจะบอกว่าอาการจะเป็นอย่างไรอีก "หมอให้ความหวังไม่ได้หรอก ถ้าอยากได้คุณต้องสร้างมันขึ้นเอง..."

มัดไหมอึ้งไป...ตอนกลางวันตำรวจมาสอบปากคำถึงรูปพรรณคนร้าย แต่มัดไหมกลับบอกว่าจำไม่ได้ นาตาชาแปลกใจที่ทำไมไม่บอกไปว่าเป็นอัจฉราวดี

"ฉันไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดอีกแล้ว"

"ไอ้ที่เธอทำอยู่นี่มันไม่ต่อยังไง เธอคิดว่าเค้าจะหยุดรังควานเธอ ซาบซึ้งในบุญคุณที่เธอไม่บอกตำรวจงั้นเหรอ...ถ้าอัจฉราวดีจะหยุด เค้าคงหยุดไปตั้งนานแล้ว คงไม่ปล่อยให้เรื่องบานปลายแบบนี้หรอก"

"แล้วจะให้ฉันทำไง จับเค้ามาเข้าคุกให้ได้งั้นเหรอ เค้าไม่มีความสำคัญกับฉันขนาดนั้นหรอกนะ เค้าจะเป็นจะตายยังไงฉันไม่สนใจ ฉันสนแค่พี่เรคนเดียว เพราะเรื่องทั้งหมดมันเกิด จากฉันที่ทำให้พี่เรต้องเป็นแบบนี้" มัดไหมร้องไห้โฮ

ข่าวในทีวีทำให้อัจฉราวดีรู้ว่ามัดไหมยังรอดปลอดภัยดีก็เจ็บใจ ยังไม่ยอมรามือ เธอโทร.ไปตามอิทธิพลให้กลับมาช่วย

มัดไหมมาคอยดูแลรามิลทุกวัน ตั้งแต่ตัวเองยังนั่งรถเข็นจนใช้ไม้ค้ำไปจนเดินได้คล่อง เธอมาอ่านหนังสือ พูดคุยกับเขาทุกวัน จนรามิลย้ายออกจากห้องไอซียูมาอยู่ห้องธรรมดาแสดงว่าพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่ยังไม่ฟื้น มัดไหม แม่แก้ว และนาตาชาซักถามหมอ

"แล้วทำไมพี่เรถึงไม่ฟื้นซักทีละคะ" นาตาชาถาม

"อันนี้ทางเรายังไม่แน่ใจนะครับ เพราะเท่าที่ตรวจก็ปกติดี"

"ไม่ได้มีแพ้ยาสลบตอนผ่าตัดใช่มั้ยคะ"

"ไม่มีนะครับลองเทสต์ดูหมดแล้ว ตอนนี้ก็รอเช็กผลทางสมองอีกนิดหน่อย"

"แปลว่าอาจจะมีปัญหาทางสมองเหรอคะ"

หมอตอบให้รอดูอาการตอนรามิลฟื้น หมอรีบเดินออกเพราะไม่ไหวตอบ ดนุพันธ์สะกิดรามิลให้ฟื้นมาทำงานต่อได้แล้ว นาตาชาหวั่นใจกลัวรามิลเป็นเจ้าชายนิทรา มัดไหมสะดุ้ง นึกถึงคำพูดรามิลที่พูดกับแม่มดตอนให้แอปเปิ้ลเขา รามิล ไม่เอาเพราะกลัวเป็นเจ้าชายนิทราแล้วไม่มีเจ้าหญิงมาจุมพิต...

คืนนั้น มัดไหมและนาตาชานอนเฝ้าไข้รามิล มัดไหม เห็นนาตาชาหลับไปแล้ว เธอยืนมองรามิลซึ่งหลับนิ่งไม่ไหวติง เธอหันไปดูนาตาชาให้แน่ใจว่าหลับอยู่ แล้วตัดสินใจก้มลงจุมพิตรามิล แต่แล้วรามิลก็ยังนิ่งเฉย มัดไหมเสียใจหันกลับจะไปนอน เสียงรามิลพึมพำขอน้ำ...มัดไหมหันกลับมามองด้วยความดีใจ "น้ำเหรอ...พี่เร พี่เรเป็นไงบ้าง หนูนา...พี่เรฟื้นแล้ว"

นาตาชาลุกขึ้นวิ่งไปเกาะเตียงรามิล เขามองหน้ามัดไหมกับนาตาชาสลับไปมา...วันรุ่งขึ้น ทุกคนมาแสดงความดีใจกับรามิล หมอกำลังเช็กอาการรามิล เขาถามหมอว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขา และเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หมอบอกทุกคนว่า การพูดจาโต้ตอบอยู่ในเกณฑ์ดี แต่แล้วรามิลก็ถามว่า "แล้วพวกคุณเป็นใคร..."

ทุกคนตกใจ ต่างแนะนำตัว แต่รามิลก็ส่ายหน้าไม่รู้จักใครเลย จนมองมาถึงมัดไหม

"แล้วคนนี้ใครเหรอครับ"

"มัดไหมไง มัดไหมคู่หมั้นของลูกไง" แม่แก้วบอก

"นี่ผมมีคู่หมั้นด้วยเหรอ" รามิลทำหน้างงๆ

มัดไหมเสียใจมากเดินออกจากห้อง นาตาชาตามมาปลอบว่ามันคงไม่ร้ายแรงแบบที่เห็น

"แต่เธอเห็นสายตาที่เค้ามองมาที่ฉันเมื่อกี้มั้ย มันไม่มีความรู้สึกอะไรเลย"

"ฉันว่าพี่เรเค้าเพิ่งฟื้นมา เค้าอาจกำลังมึนยา สมองอาจกระทบกระเทือนด้วย อีกหน่อยเค้าก็คงจำได้เอง"

"ขอให้มันเป็นแบบนั้นจริงๆเถอะ ฉันทนไม่ได้หรอกนะที่ความทรงจำเป็นสิบๆปีที่ฉันมีกับพี่เรมันจะหายไป ถ้าเป็นแบบนั้นจะมีค่าอะไร ก็เหมือนแค่เดินผ่านมาผ่านไปคนนึงเท่านั้น"

นาตาชาตบไหล่เบาๆปลอบใจมัดไหมเพราะรู้ว่าคงทรมานใจมาก...แม่แก้ว มัดไหม และนาตาชามาคุยกับหมอถึงอาการรามิลว่าทำไมถึงจำอะไรไม่ได้ ทั้งที่กระสุนแค่ถาก หมอให้ใจเย็นรอดูอาการ

มัดไหมเฝ้าดูแลรามิล เธอจัดหาข้าวต้มมาให้ กำลังจะป้อน รามิลปัดมือเธอออก "คุณไม่ต้องมาดูแลผมเหมือนผมเป็นเด็กๆหรอก"

"พี่เรไม่ต้องเกรงใจมัดไหมหรอกค่ะ"

"ผมไม่ได้เกรงใจ แต่ผมรำคาญ"

มัดไหมเจ็บปวดในใจ น้ำตาคลอเดินออกจากห้องไป แล้วหยุดยืนร้องไห้อยู่หน้าประตู พลันรู้สึกว่ามีคนลอบมองอยู่ จึงหันไปมอง เห็นผู้หญิงคนหนึ่งทำตัวลับๆล่อๆ สวมหมวกใส่แว่นตาดำ เธอเดินเข้าไปดู หญิงคนนั้นเดินหนีไปทางห้องน้ำ มัดไหมจึงตามเข้าไป เปิดประตูห้องน้ำหาทุกห้องจนเจอห้องสุดท้าย มีกล่องพัสดุวางอยู่บนชักโครกจึงเปิดดู เป็นมือถือของเธอเอง พอเปิดเครื่องก็มีคลิปที่อัจฉราวดีบังคับให้เธอพูดในโกดังเด้งขึ้นมา จากนั้นก็เป็นเสียงพูด

"โทรศัพท์นี่ฉันคืนให้ เราจะได้ติดต่อกันง่ายขึ้น แกคิดว่าเรื่องมันจะจบง่ายๆงั้นสิ ฝันไปเถอะ เรื่องนี้มันยังไม่ถึงตอนจบ" เสียงของอัจฉราวดีทำให้มัดไหมผวารีบเดินออกมา

สีหน้ามัดไหมยังหวาดระแวง กลับเข้ามาในห้องเห็นรามิลหลับไปแล้ว เธอเดินมาดูเขาเศร้าๆก่อนจะห่มผ้าให้ พอดีหมอเข้ามาถามไถ่ว่ารามิลจำอะไรได้บ้างหรือยัง มัดไหมส่ายหน้า หมอจึงบอกว่า ได้วินิจฉัยแล้วว่าถ้าคนไข้ได้กลับไปอยู่ในที่เดิมๆบรรยากาศเดิมๆ ความจำอาจจะกลับคืนมา มัดไหมรับทราบแล้วครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ปรึกษากันแล้ว ทั้งแม่แก้วและทุกคนเห็นด้วยที่จะให้มัดไหมเป็นคนดูแลฟื้นฟูความทรงจำให้รา มิล มัดไหมจึงพารามิลมาพักผ่อนชายทะเลที่ที่เขาเคยพาเธอมา

ooooooo

ตอนที่อยู่โรงพยาบาล อิทธิพลโทร.มานัดพิศมัยไปพบ เธอไม่กล้าบอกใคร ออกไปพบเขาตามลำพังเพื่อหยั่งเชิงว่ามีอะไร และอิทธิพลก็แสดงท่าทีที่จะฮุบบริษัทไว้คนเดียว ท่าทางเขาน่ากลัวจนพิศมัยต้องหลบตา และเขาก็พูดถึงงานแต่งงานของรามิล

"...ลูกสาวผมโทร.ไปบอกว่าเธอโดนหลานชายคุณทำร้ายจิตใจสารพัด"

"เรื่องของเด็ก ฉันไม่ได้เข้าไปยุ่งหรอก เขาจะรักใครชอบใคร สุดท้ายฉันก็ทำได้แค่จัดการในส่วนที่ผู้ใหญ่ต้องทำเท่านั้น"

"ที่ผมมาวันนี้ ผมก็มาจัดการส่วนที่พ่อต้องทำเหมือนกัน...งานแต่งงานที่ว่า มันจะมีได้ต้องเป็นรามิลกับอัจฉราวดีเท่านั้น ไม่งั้น...บริษัทของรามิลโดนยึดแน่"

พิศมัยตกตะลึง พูดไม่ออก...

เห็นรามิลนั่งมองไปในทะเล มัดไหมจึงเข้ามานั่งข้างๆ รามิลถามเธอว่าพาเขามาที่นี่ทำไม มัดไหมตอบว่าเธอกับเขาเคยมาที่นี่ด้วยกัน

"แล้วทำไมคุณอยากจะรื้อฟื้นเรื่องระหว่างเรา ทั้งที่ผมจำอะไรไม่ได้เนี่ยนะ"

"เปล่าค่ะ แต่สัญญากันไว้ว่าจะมาที่นี่ด้วยกันอีก..."

"งั้นแปลว่าตอนนี้ผมก็ทำตามสัญญาแล้ว เราคงไม่มีอะไรติดค้างกันอีก"

"ทำไมพี่เรต้องทำท่าทีรังเกียจมัดไหมด้วยละคะ"

"ผมไม่รู้ ผมแค่รู้สึกว่าผมไว้ใจคุณไม่ได้"

มัดไหมอึ้ง อะไรทำให้รามิลรู้สึกเช่นนั้น รามิลส่ายหน้า มัดไหมจึงถามว่าเขาจำได้ไหม...เขาเคยถามเธอว่า "เราจะอยู่ ด้วยกันตลอดไปได้มั้ย"

"หึ...ผมทำอะไรโง่ๆแบบนั้นด้วยเหรอ"

"ถ้าตอนนั้นมัดไหมเป็นคนถามประโยคเดียวกัน พี่เร จะตอบมัดไหมว่าไงคะ"

รามิลตอบว่ามัดไหมคงไม่อยากฟัง มัดไหมเศร้าใจกับท่าทีแข็งกร้าวและเฉยเมยของเขา...ตกกลางคืน รามิลแปลกใจที่ต้องนอนบังกะโลห้องเดียวกัน มัดไหมแต่งหน้าเป็นภัครมัย ออกจากห้องน้ำมา รามิลเห็นแล้วสะดุ้งเจ็บจี๊ดขึ้นสมองทันที

มัดไหมพูดด้วยน้ำเสียงภัครมัยว่าจำได้ไหม รามิลท่าทางรังเกียจ "คุณเล่นอะไรของคุณน่ะ"

"จำไม่ได้ไม่เป็นไรค่ะ ถ้างั้นพี่เรรอมัดไหมแป๊บนะคะ" มัดไหมวิ่งเข้าห้องน้ำไปแต่งตัวเป็นแม็ตตี้ออกมา ถามเขาว่าแบบนี้จำได้ไหม

รามิลปวดหัวจี๊ดร้อง  "พอแล้ว  คุณเลิกทำอะไรบ้าๆแบบนี้ซักที โอ๊ย..." เขาล้มลงไปบนเตียงร้องโอดครวญ "คุณจะทรมานผมไปถึงไหน โอ๊ย..."

มัดไหมตกใจรีบไปหายาและน้ำมาป้อน กว่ารามิลจะสงบและหลับไป มัดไหมถึงมานอนที่โซฟาแทนเขา...จนเช้า รามิลตื่นขึ้นมา เห็นมัดไหมหลับอยู่ที่โซฟา เขารู้สึกหงุดหงิดจึงลุกออกไปข้างนอก เห็นบนโต๊ะมีอาหารวางไว้พร้อม และมีการ์ดสีชมพูวางอยู่ ข้อความว่า...ไม่ว่าพี่เรจะเป็นยังไง มัดไหมก็จะรัก...มัดไหมเดินออกมาขณะที่รามิลมองดูการ์ด รามิลหันมาถามเธอว่านี่อะไร มัดไหมยิ้มเขินๆตอบว่าการ์ดอวยพร

"คุณทำเองเหรอ..." มัดไหมพยักหน้า "ปัญญาอ่อนจริง" รามิลพูดโพล่งออกมา

มัดไหมช็อกกับคำพูดของเขา รามิลบอกว่าเขาอ่านไม่ออก มันเขียนว่าอะไร มัดไหมตกใจระคนเสียใจ จึงบอกว่ามันเขียนว่า...ขอให้ทานข้าวให้อร่อย...

"มีอะไรก็พูดได้ จะเขียนการ์ดให้ยุ่งยากทำไม หรือพูดไม่ออกรึไงว่าทำอะไรไว้ รู้สึกยังไง" รามิลพูดเหมือนรู้อะไรบางอย่าง มัดไหมทั้งเจ็บปวดและเสียใจกับคำพูดของเขา...

เดินปล่อยใจคิดถึงความหลัง มัดไหมปล่อยน้ำตาไหล คิดถึงครั้งที่เธอมาที่นี่กับรามิล พลันเห็นรามิลถือดอกลีลาวดี เดินเล่นอยู่ไกลๆ เธอดีใจคิดว่าเขาจำได้รีบวิ่งเข้าไปถามว่าเขาจำดอกไม้นี่ได้ใช่ไหม รามิลส่ายหน้าและถามว่าดอกอะไรหอมดี มัดไหมผิดหวังเพราะครั้งก่อนรามิลเอาดอกไม้นี่มาเสียบหูเธอแล้วจูบหน้าผาก เธอ...มัดไหมจึงดึงดอกไม้ในมือรามิลมาเสียบหูแล้วหอมแก้มรามิล "ทำแบบนี้จำอะไรได้มั้ยคะ"

รามิลดูซีเรียสขึ้นมาทันที "อย่ามาใกล้ผมแบบนี้อีก เดี๋ยวจะหาว่าผมไม่เตือน"

มัดไหมเจ็บปวดกับสิ่งที่รามิลทำ เธอเสียใจอยู่พักใหญ่ กว่าจะเข้าไปจัดที่นอนบนโซฟา จู่ๆรามิลก็เรียก "มานอนด้วยกันบนเตียงสิ"

มัดไหมขอโทษที่ทำให้ตื่น รามิลเสียงเข้มขึ้นบอกให้เธอมานอนบนเตียง มัดไหมไม่ไปเพราะไม่อยากให้เขาต้องอึดอัด แต่รามิลกลับตวาด "อย่าลีลาได้มั้ย บอกให้มานอนตรงนี้"

มัดไหมผวารีบเดินมานอน พอล้มตัวลงนอน รามิล ก็เริ่มลวนลามเธอ มัดไหมตกใจลุกขึ้นปัดป้อง รามิลกลับพูดว่าเธอ "อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลยน่า คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่า เมื่อก่อนเราสนิทกันมาก"

"แต่พี่เรไม่เคยทำกับมัดไหมแบบนี้"

"เราไม่เคยใกล้ชิดกันเป็นพิเศษเลยรึไง อย่ามาโกหกดีกว่า" รามิลปล้ำมัดไหม

มัดไหมผลักเขาออกแล้วลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากห้อง เธอมาร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ริมทะเล

ooooooo

ดนุพันธ์มาทำงานแทนรามิลตามปกติ แต่วันนี้กลับเจอกับอิทธิพลเข้ามาแสดงตัวเป็นผู้บริหารแทนรามิลเอง ดนุพันธ์พูดไม่ออก...แม่แก้วเองก็เห็นพิศมัยเครียดผิดปกติจึงถามว่ามีปัญหา อะไร พิศมัยตัดสินใจเล่าเรื่องอิทธิพลให้ฟัง ทั้งสองคิดวิธีแก้ไข ในขณะที่อัจฉราวดีดีใจที่อิทธิพลกลับมา เธอเอารูปมัดไหมให้พ่อดูเพื่อจะได้จัดการให้ไปจากรามิลให้ได้

ในตอนสาย มัดไหมกลับเข้ามาในบังกะโล รามิลตั้งท่าต่อว่าอย่างโกรธๆ "ทำไมคุณไม่อยู่คอยดูแลผม ไหนบอกว่าจะคอยอยู่ดูแลผมตลอดไง"

รามิลโกรธดันตัวมัดไหมไปชิดกำแพง จับแขนเธอไว้

ทั้งสองข้าง ถามว่ากลัวเขาหรือ มัดไหมเบี่ยงหน้าหลบตอบว่าเธอไปทำธุระ รามิลต่อว่าว่าเขาปวดหัวแทบตายแต่เธอไม่อยู่ มัดไหมตกใจรีบถามว่าเขาปวดมากไหม หายหรือยัง

"รอให้ผมตายไปก่อนสิแล้วค่อยถาม ต่อไปนี้คุณห้ามหายไปไหนโดยที่ไม่บอกผมเด็ดขาด...ไม่งั้นผมจะไม่แค่ขู่แบบ นี้หรอก" รามิลไซ้ซอกคอมัดไหมแล้วจึงปล่อย

มัดไหมหวาดผวากับการกระทำของเขา รู้สึกว่าเขาไม่ใช่คนเดิมอีกแล้ว รามิลสั่งให้เธอไปหาข้าวให้เขากิน มัดไหมรีบวิ่งออกไป...ตลอดทั้งวัน มัดไหมพยายามหลบหน้ารามิล กลางคืน เธอออกมาเดินริมทะเลด้วยความกลุ้มใจ พอดีนาตาชาโทร.มาถามอาการรามิลว่าจำได้บ้างหรือยัง มัดไหมตอบว่า "ไม่ใช่แค่จำไม่ได้ แต่เค้าไม่ใช่คนคนเดิมเลย"

"มัดไหม...ถ้าทำไมไหวก็ไม่ต้องทำนะ ให้พี่เรกลับมาอยู่บ้านก็ได้"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันอยากทำอะไรเพื่อไถ่โทษให้ตัวเองบ้าง"

ระหว่างคุยกันอยู่ ชายร่างใหญ่คนของอัจฉราวดีและลูกน้องก็เข้ามาฉุดมัดไหม เธอร้องและมือถือหล่นบนทราย นาตาชาได้ยินเสียงตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงมัดไหมร้องให้ช่วยด้วย...มัดไหมนอนสลบอยู่เบาะหลัง ชายสองคนขับรถคุยกันว่า "คราวนี้ถ้าปล่อยมันรอดไปได้อีก นายใหญ่เอาเราตายแน่"

มัดไหมได้ยินลืมตาขึ้นมองหาทางหนีทีไล่ เห็นขวดลิโพตกอยู่ในรถ จึงหยิบขึ้นมาปาใส่กระจกรถแตก คนขับตกใจจอดรถทันที มัดไหมฉวยโอกาสเปิดประตูรถวิ่งหนีเข้าข้างทางซึ่งเป็นป่าละเมาะเตี้ยๆ เธอวิ่งไปซ่อนตัวเงียบ ชายสองคนวิ่งผ่านเลยเธอไป เธอจึงวิ่งกลับมาที่ถนนวิ่งไปโบกขอความช่วยเหลือจากรถที่ผ่านมา แต่เพราะความมืดจึงไม่มีใครกล้าจอดรับเธอ

นาตาชาขับรถมากลางดึกเพื่อมาช่วยมัดไหม และแล้วก็มีคนวิ่งมาหน้ารถเธอเบรกอย่างแรง รถกระตุกดับนาตาชาตกใจ ลงมาดูกลายเป็นมัดไหมนั่งตัวสั่น นาตาชาพามัดไหมขึ้นรถแต่แล้วรถสตาร์ตไม่ติด พลันเห็นชายสองคนเดินมาจึงรีบให้

มัดไหมซ่อนตัว ชายสองคนเข้ามาถามว่าเห็นผู้หญิงลักษณะอย่างมัดไหมผ่านมาไหม นาตาชาส่ายหน้า "มีอะไรรึเปล่าคะ?"

"ไม่มีอะไรหรอก แล้วคุณล่ะมาจอดรถทำอะไรมืดๆแถวนี้" พอรู้ว่ารถเสียก็ช่วยดูให้

นาตาชารีบบอกว่าไม่เป็นไร เธอเรียกช่างแล้ว ชายสองคนนั่นจึงรีบไปตามหามัดไหมต่อ นาตาชาโล่งอกเพราะเอาผ้าคลุมตัวมัดไหมไว้ที่ด้านหลังรถ เธอพยายามสตาร์ตรถจนติดรีบขับหนีออกไป...จนเช้า มัดไหมกับนาตาชานั่งคุยกันอยู่ริมทะเล นาตาชาอยากให้แจ้งความ แต่มัดไหมเกรงเรื่องจะบานปลายแล้วเดือดร้อนคนอื่นอีก และเธอก็ได้ยินว่าคนร้ายพูดถึงนายใหญ่ไม่ใช่อัจฉราวดี นาตาชายิ่งกังวลเป็นห่วงมัดไหม

"ป่านนี้พี่เรคงโมโหแย่แล้วมั้งที่ฉันหายไป"

"เดี๋ยวฉันไปช่วยเคลียร์ให้ดีกว่า"

มัดไหมไม่ไห้ไปเพราะช่วงนี้รามิลไม่ใช่คนเดิม ไม่ฟังใครทั้งนั้น...มัดไหมกลับมาหารามิลคนเดียว พอมาถึงรามิลก็กระชากเธอผลักลงบนเตียง "คุณหายไปไหนมา"

"พี่เรอย่าเพิ่งถามตอนนี้ได้มั้ย มัดไหมเหนื่อย"

รามิลยิ่งโกรธบอกว่าเธอมีหน้าที่ดูแลเขาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง มัดไหมเถียงว่าเธอเป็นคู่หมั้นไม่ใช่คนดูแล รามิลยิ่งกราดเกรี้ยวใส่ "คู่หมั้นที่หายไปทั้งคืน แล้วอธิบายไม่ได้ว่าไปไหนมาเนี่ยนะ คุณเห็นผมเป็นอย่างนี้แล้วจะทิ้งผมไปหาคนอื่นล่ะสิ"

"พี่เร...พี่เรเป็นอะไรเนี่ย ทำไมต้องพูดจาหาเรื่องมัดไหมตลอดเวลา มัดไหมไปทำอะไรให้พี่เรนักหนา"

"ทำอะไรเหรอ ผมว่าคุณน่าจะตอบได้ดีกว่าผมนะว่าคุณทำอะไรผมไว้ ถึงผมจำอะไรไม่ได้ ผมยังรู้สึกไม่อยากอยู่ใกล้คุณขนาดนี้"

มัดไหมสะอึกกับคำพูดของรามิล เธอจึงขอโทษเขา แต่เขายังไม่พอใจ "ผมบอกแล้วใช่มั้ยว่าถ้าคุณหายไป มันจะไม่ใช่แค่ขู่"

รามิลผลักมัดไหมลงบนเตียงแล้วโถมเข้าปลุกปล้ำเธอ มัดไหมขัดขืนเต็มแรง ทุบที่แผลเขาจนเขายอมปล่อย แล้วลุกขึ้นตบหน้าเขา "อย่าเอาความรักที่คนอื่นมีให้มาเป็นเครื่องมือที่จะทำร้ายเค้ายังไงก็ได้ มัดไหมไม่ใช่ของเล่นของใคร"

มัดไหมเดินออกไปด้วยความผิดหวังในตัวรามิล เขาเองก็รู้สึกผิดที่ทำลงไป...มัดไหมเก็บของไปนั่งรอในรถ รามิลตามมานั่งข้างคนขับแล้วบอกให้ไปส่งเขาที่บ้าน มัดไหมนิ่งไม่ตอบ

"อย่ามาทำสำออยหน่อยเลยน่า ยังไม่ได้เสียอะไรไปซักหน่อย" รามิลยังปากเสีย

มัดไหมหันขวับมามองเขา รามิลลอยหน้าไม่สะทกสะท้าน เธอจึงขับรถออกไป...เธอพาเขามาที่บ้านไร่มนตรา รามิลไม่พอใจอยากจะกลับบ้านทิพยคาถา มัดไหมไม่สนใจสั่งติ๋มให้เอากระเป๋ารามิลไปไว้ที่ห้อง แล้วเดินไปไม่ฟังเสียงเขา รามิล โกรธวิ่งไปขึ้นรถมัดไหมขับออกไป ติ๋มรีบมาบอกมัดไหม เธอวิ่งออกไป เห็นรามิลถอยรถอย่างแรงชนต้นไม้เสียงดังสนั่น ศีรษะเขากระแทกพวงมาลัยท่าทางงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น

มัดไหมกับติ๋มเข้ามาช่วยรามิลซึ่งค่อยๆหมดสติ...รามิล รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในความมืดหาทางออกกไม่ได้ เขาปวดหัวมาก ภาพต่างๆในอดีตของเขากับภัครมัย แม็ตตี้ และมัดไหมย้อนเข้ามา จนทำให้เขายิ่งปวดหัวทรุดลง พลันได้ยินเสียงมัดไหมเรียกชื่อเขาเบาๆดังก้องขึ้น แล้วสัมผัสถึงผ้าเย็นที่ประคบตามตัวจึงสะดุ้งลืมตาขึ้น เห็นหน้ามัดไหม สลับเป็นแม็ตตี้แล้วภัครมัยจนเห็นชัดเจนเป็นมัดไหม เขาปัดมือเธอผ้ากระเด็น "ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้"

มัดไหมตกตะลึง เจ็บปวดจนต้องออกไป รามิลเครียด "เธอหลอกฉันมาตลอดเลยมัดไหม เธอทำได้ยังไง ฉันไม่ควรไว้ใจเธอเลย   ต่อไปนี้ฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดอย่างที่ฉันเคยรู้สึก..."

เริ่มด้วยบนโต๊ะอาหาร มัดไหมยกชามโจ๊กมาวาง รามิลปัดออกจนโจ๊กลวกมือมัดไหมแถมบอกว่าเขาเกลียดโจ๊กแล้วลุกออกไปโดยไม่ สนใจมือที่แดงพองของเธอ ติ๋มโกรธแทนรีบหายามาทาให้พร้อมกับบ่นว่ารามิลร้ายขึ้นทุกวัน...พอดีมีพัสดุ มาส่งที่ไร่สองกล่องใหญ่ เธอเปิดออกดูเป็นของชำร่วยกับการ์ดแต่งงาน รามิลเข้ามาเห็น มัดไหมรีบบอกว่าของส่งมาผิด รามิลเปิดดูแล้วโกรธมาก "เรื่องแค่นี้ยังต้องหลอกกันด้วยเหรอ เห็นฉันโง่นักรึไง"

"เอ่อ...มัดไหมแค่เห็นว่ามันไม่สำคัญอะไร"

รามิลโมโหสั่งให้เอาไปทิ้ง พอเห็นมัดไหมนิ่งจึงลากออกมานอกบ้านแล้วจัดการราดน้ำมันเผา มัดไหมตกใจ ทนไม่ไหวกับการกระทำของเขาอีกต่อไป ปรี่เข้าทุบตีเขา

"มัดไหมไปทำอะไรให้พี่เรนักหนา ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย แค่หลักฐานทางความทรงจำแค่นี้ก็เก็บไว้ไม่ได้เลยเหรอ"

รามิลรวบแขนมัดไหมไว้ ตวาดใส่ "เธอควรจะถามตัวเองมากกว่านะว่าเคยทำอะไรไว้"

มัดไหมแปลกใจรีบถามว่าเขาจำได้แล้วหรือ รามิล ตอบว่ายังจำไม่ได้ไม่ต้องมารื้อฟื้น ให้มันตายไปตรงนั้น เขาปล่อยมือเธออย่างไม่ไยดี มัดไหมน้ำตาร่วงเผาะหัวใจสลายไปกับกองไฟ

ooooooo