ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

รหัสทรชน

SHARE
  • แนว
  • :
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • ผลิตโดย
  • :
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • อื่นๆ
  • นักแสดงนำ
  • :

รหัสทรชน ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ที่ทางเดินในทำเนียบ...

สิงหา สารวัตรหนุ่มหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยของนายกฯ สั่งการขณะเดินมากับผู้กองธาวีคนสนิทและหมวดเม่นว่า

"ผู้กองธาวี คุณส่งชุดล่วงหน้าสำรวจเส้นทางที่เราจะไปกระทรวงมหาดไทย...หมวดเม่นเช็กศูนย์รักษาความปลอดภัยว่าส่งเจ้าหน้าที่ไปอารักขาท่านนายกฯเรียบร้อยหรือยัง"

เมื่อผู้กองและหมวดรับทราบคำสั่ง สารวัตรสิงหาย กว. ขึ้นสั่งการ "ทุกหน่วยโปรดทราบ ผมสารวัตรสิงหา อีก 15 นาที สร.1 จะออกเดินทางจากทำเนียบไปกระทรวงมหาดไทย"

เวลาเดียวกัน ที่สนามฝึกซ้อมยิงปืน เพลตเป้ายิงกระดกขึ้นเป็นภาพใบหน้าของปฐวีนายกรัฐมนตรีติดอยู่ที่เพลต

ใบหน้าปฐวีกลายเป็นเป้าให้มัสยาสาวสวยจมูกโด่งนัยน์ตาคมโตยิงอย่างแม่นยำ เธอลั่นกระสุนแล้วหมุนตัวยิงไปที่รูปปฐวีบนเพลต 2 ที่เด้งขึ้นมาจากอีกมุม ม้วนตัวตีลังกาแล้วยิงเพลตที่ 3 ที่โผล่ขึ้นมา จากนั้นวิ่งผ่านซอกรถ เห็นรูปปฐวีอยู่ในรถ เธอเหนี่ยวยิงกระหน่ำจนกระจกแตกกระจาย

ทุกนัดแม่นยำราวกับจับวาง!

เธอคือมัสยา ที่เรียกหัวหน้าแก๊งสมิงสาว่าพ่อมาแต่อ้อนแต่ออก...

ooooooo

ที่ห้องทำงานของนายกรัฐมนตรี สิงหาผลักประตู เข้าไปรายงานว่าพร้อมที่จะออกเดินทางแล้ว จึงทราบจากปฐวีว่า

"อ้อ สิงหา ผมลืมบอกคุณไปว่าผมให้เลขาฯยกเลิกนัดประชุมที่กระทรวงมหาดไทยแล้ว พอดีวันนี้ผมไปสัญญากับลูกสาวว่าจะไปดูงานแฟชั่นโชว์ของเขา"

สิงหาติงว่าเราไม่ได้เตรียมแผนรักษาความปลอดภัยที่นั่นไว้  ปฐวีพูดสบายๆว่าไม่เป็นไรไปแค่เดี๋ยวเดียวและตนก็ไม่อยากให้เป็นทางการมาก สิงหาติงว่าเราไม่ควรไปเพราะมันไม่ปลอดภัย

"ไม่มีอะไรหรอกน่า งานของลูกสาวผมเองจะไม่ปลอดภัย ได้ยังไง เชื่อผมเถอะ แค่พวกคุณไปก็พอแล้ว ไป" ปฐวีลุกเดินนำออกไป สารวัตรสิงหาจึงต้องเดินตามพลางแจ้งผู้กองธาวีว่า

"ผู้กองธาวี เปลี่ยนแผนกะทันหัน สร.1 จะไม่เดินทางไปกระทรวงมหาดไทยแล้ว เตรียมแผนอารักขา สร.1 ใหม่"

ooooooo

ที่ห้องจัดงาน ในศูนย์ประชุมแห่งชาติ...

เย็นแล้ว เนติยาลูกสาวของปฐวีผู้เป็นนายกรัฐมนตรี กำลังเดินพูดโทรศัพท์เสียงดังโวยวาย ในขณะที่พนักงานกำลัง จัดเตรียมงานแสดงแฟชั่นเครื่องเพชรอยู่ เนติยาเสียงดังอย่างไม่พอใจกับปลายสายว่า

"อะไรนะ ยังมาไม่ถึงหรือ โอเค ตัดออกไปเลย แล้วเรียกคนทำออร์กะไนซ์มาพบฉันที่ห้องแต่งตัว" พูดเสร็จปิดโทรศัพท์ แต่เลขาฯก็ถือโทรศัพท์อีกเครื่องวิ่งตามมาบอก

"คุณเนคะ เลขาฯคุณพ่อโทร.มาบอกว่าท่านกำลังเดินทางมาที่งานค่ะ"

"โอเค บอกทุกฝ่าย ทุกอย่างต้องพร้อมภายในห้านาทีนี้" เนติยาสั่งเข้มเด็ดขาด เลขาฯรับคำแล้วรีบเดินไป

ที่ห้องแต่งตัวในศูนย์ประชุม นิรดา น้องสาววัย 20 ปี ของเนติยาอยู่ในชุดเดินแบบ กำลังวีนใส่ทีมงานแบ็กสเตจ ให้สลับคนอื่นเดินก่อนเพราะตนจะเดินคนที่ 3

แบ็กสเตจอ้างว่า "แต่คุณเนอยากให้คุณนิเดินคนแรกนะคะ"

นิรดาตวาดใส่แบ็กสเตจหาว่าไม่เข้าใจภาษาคนหรืออย่างไร ตนต้องการเดินเป็นคนที่ 3 เพราะเดินตอนต้นๆ คนยังไม่ทันมองเลยว่าใครเป็นใคร แบบนี้ตนก็ไม่เด่น แบ็กสเตจ ทำท่าจะชี้แจงอีก ก็ถูกนิรดาตวาดใส่ว่า

"ฉันเป็นลูกสาวนายกฯนะ หรือเธออยากถูกไล่ออก"

พอดีเนติยาเดินเข้ามาถามว่ามีเรื่องอะไรกัน นิรดาบอกว่าตนแค่ขอสลับคิวเดินเป็นคนที่ 3 เท่านั้น เนติยาบอก น้องสาวว่าอยากให้เธอเดินก่อนเพราะคนที่เดินต่อจากเธอเป็นนางแบบอาชีพ

"ไม่ ฉันจะเดินคนที่ 3 ไม่งั้นฉันไม่เดิน" นิรดาแข็งกร้าว ยืนกระต่ายขาเดียว จนเนติยาต้องสั่งแบ็กสเตจให้สลับเสีย แล้วเดินออกไป นิรดามองตามยิ้มเยาะพูดอย่างสะใจ

"เชอะ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับเรา"

ooooooo

การเปลี่ยนแปลงกำหนดการของปฐวียังความกังวลและลำบากใจแก่สิงหามาก เขาสั่งธาวีกับเม่นอย่างตึงเครียดว่า

"เราไม่ได้วางแผนรักษาความปลอดภัยที่นี่ไว้ ขอให้ ทุกคนระวังเป็นสองเท่า ถ้ามีอะไรผิดปกติคุ้มกันนายกฯให้ ออกจากที่นี่เร็วที่สุด"

ทั้งผู้กองและหมวดรับทราบด้วยสีหน้าเคร่งเครียด จากนั้นพากันเดินเข้าไปในงาน โดยสิงหาเดินตามติดนายกรัฐมนตรี ส่วนธาวีกับเม่นยืนห่างออกไปเล็กน้อย

เนติยาผวาเข้ากอดปฐวีอย่างดีใจที่คุณพ่อมางานตน ปฐวีพูดอย่างเอาใจว่าลูกสาวจัดงานทั้งทีไม่มาได้ยังไง แล้วถามถึงคุณหญิง เนติยาบอกว่าอยู่ข้างใน แล้วหันมาทักสิงหา

"สวัสดีค่ะพี่สิงหา" สิงหาแสดงความยินดีด้วย เธอทำเสียงตัดพ้อล้อๆว่า "แหม ดูเป็นทางการจังเลยนะคะ ไหนล่ะคะดอกไม้"

สิงหาเสียงอ่อยๆว่าเตรียมตัวไม่ทันจริงๆ เนติยาปากหวานว่า "ไม่เป็นไรค่ะ แค่พี่สิงหามาก็พอแล้ว" พูดแล้วยิ้มหวานให้ สิงหายิ้มตอบตามมารยาท

ทันใดนั้น นิรดาเดินเข้ามาควงแขนสิงหาทันที ถามแขวะว่าคุยอะไรกันอยู่เห็นยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เนติยาตำหนิว่า ออกมาทำไมเธอต้องรอสแตนด์บายหลังเวทีแล้ว

นิรดาตอบอย่างอวดดีว่าไม่ต้องห่วงตนรู้คิวดี ปฐวีหย่าศึกว่าอย่าเถียงกันเลย แล้วชมนิรดาว่าวันนี้ลูกสาวพ่อสวยจริงๆ สวยกว่านางแบบอาชีพเสียอีก นิรดาถามสิงหาว่าจริงหรือ สารวัตรหนุ่มตอบว่าจริงครับ ทำเอานิรดาปลื้มจนเอ่ยปากชวนว่าถ้าตนสวยจริงเลิกงานแล้วเราไปหาอะไรทานกันดีกว่า

"นี่ วันนี้เธอมาทำงานให้พี่นะ ไม่ได้มาเป็นแขก" เนติยาเบรก เลยถูกน้องสาวหาว่าอิจฉา พอดีคุณหญิงนภาลัยผู้เป็นแม่เดินเข้ามา ถามว่ามาคุยอะไรกันตรงนี้ แขกผู้ใหญ่เขารอคุณพ่ออยู่ข้างนอก ปฐวีจึงชวนรีบไปกัน

ขณะเนติยาเดินนำปฐวีเข้าไปในงานนั้น นิรดาดึงแขนสิงหาไว้ชวนไปกับตน ถูกคุณหญิงเรียกพลางจับแขนลูกสาวไว้ นิรดาจำต้องปล่อยสิงหาไป ถามแม่ว่ามีอะไรหรือ ถูกคุณหญิงดุเบาๆว่า

"แม่ไม่ชอบนะที่ลูกทำตัวอย่างนี้กับนายสิงหานั่น" นิรดาทำตาใสถามว่าทำไมหรือ ก็ตนชอบเขา "แม่ไม่ชอบ เข้าใจรึเปล่า ไปหลังเวทีได้แล้ว"

นภาลัยเดินออกไป ส่วนนิรดามองตามแม่ไปอย่างขัดใจ บ่นฮึดฮัด

"ฮึ่ย...แม่เนี่ย อย่างนี้ทุกที..."

ooooooo

งานเริ่มแล้ว นางแบบคนที่ 1 และคนที่ 2 เดินโชว์เครื่องเพชรอย่างสวยงาม

สารวัตรสิงหา ผู้กองธาวี และหมวดเม่น ต่างกวาดตามองไปรอบๆอย่างระมัดระวัง หันมาสบตากันเป็นระยะ พยักหน้าส่งสัญญาณให้ระวังกันเต็มที่

ที่กลางเวที สปอตไลต์เปิดสว่างจับที่ตัวนางแบบที่ยืนหันหลังให้ผู้ชม พริบตานั้น นางแบบหมุนตัวหันหน้ามากล้องซูมอินเข้าหน้าอย่างรวดเร็ว เธอคือมัสยานั่นเอง! แต่วันนี้เธอใส่หน้ากากปิดหน้าไว้

มัสยาก้าวเดินอย่างนางแบบมืออาชีพ สง่า งดงาม แต่ทันทีที่มาหยุดหน้าปฐวี เธอล้วงในกระเป๋า สิงหาจ้องตาไม่กะพริบ ทันใดนั้นมัสยายกปืนจ่อยิงปฐวีทันที สิงหาที่ระวังอยู่แล้วพุ่งเข้าเอาหลังรับกระสุนแทนพลางยกปืนยิงกลับหลังสวนไป แต่ไม่ถูกเพราะมัสยาตีลังกาถอยหลังหลบทัน

สิงหาประคองปฐวีพาวิ่งพลางตะโกนบอก "คุ้มกันนายกฯ" รปภ.สองนายวิ่งเข้ามาจะยิงมัสยาแต่ถูกเธอยิงสวนเลยชะงัก สิงหายังประคองปฐวีวิ่งออกไป มัสยาวิ่งตามไล่ยิง รปภ.ออกมาขวางก็ถูกยิงกระเด็น แล้วมัสยาก็วิ่งไล่ตามสิงหากับปฐวีไปอย่างหมายล่าเอาชีวิตให้ได้

อีกมุมหนึ่ง เขมิกากับนัทมนสมาชิกในแก๊งสมิงสา กำลังคุมนางแบบที่ถูกบังคับให้นอนคว่ำหน้ากับพื้น เอาปืนจ่อไม่ให้ขัดขืนแล้วกระชากสร้อยเพชรใส่ถุง

เขมิกากระชากสร้อยเพชรจากคอนิรดา จำได้ว่าเป็นลูกสาวนายกฯยกปืนจ่อเตรียมยิง โชคดีที่ธาวีวิ่งเข้ามาพอดีสั่งเขมิกาให้ทิ้งปืน เขมิกาหันยิ่งใส่ธาวี ทั้งสองยิงตอบโต้กันแต่ต่างก็หลบกระสุนได้อย่างปราดเปรียว จนนัทมนตะโกน "ถอย" แล้วทั้งสองจึงพากันถอยออกไป

ธาวีเข้าประคองนิรดาถามว่าเป็นอะไรหรือเปล่า เธอตอบเสียงตระหนกว่า "ไม่ค่ะ"

ooooooo

สารวัตรสิงหาพานายกรัฐมนตรีปฐวีวิ่งไปทางตึก ด้านหลัง ถูกมัสยาวิ่งไล่ยิงมา สิงหาหันไปยิงสกัดพลางบอกให้ปฐวีวิ่งไปก่อน พอปฐวีเลี้ยวออกไป สิงหาก็กระหน่ำใส่มัสยาก่อนวิ่งตามนายกฯไป

มัสยาชะงักเมื่อถูกยิงสกัดแต่พอเสียงปืนสงบก็วิ่งไล่ ตามไปอีก

สิงหาพาปฐวีเข้าไปในห้องเก็บของแล้วดึงประตูปิด มัสยาวิ่งตามมาเอาตัวแนบประตูเงี่ยหูฟัง หลังจากสิงหาเปลี่ยนแมกกาซีนที่ซ่อนอยู่ที่ขาเสร็จ ปฐวีถามว่าพวกมันเป็นใคร สิงหาเองก็ไม่ทราบ บอกนายฯให้หลบอยู่ในนี้ก่อน ตนไม่เรียกอย่าออกไปเด็ดขาด แล้วเอาปฐวีเข้าไปอยู่ในตู้

สิงหาปิดไฟในห้องจนมืด แต่เมื่อตาชินกับความมืดก็ยังพอเห็นเงารางๆภายในห้อง สิงหาถือปืนเตรียมพร้อมซุ่มอยู่มุมหนึ่ง มัสยาเห็นข้างในเงียบผิดปกติจึงผลักประตูเข้ามา

เมื่อสารวัตรหนุ่มผู้เก่งกาจในการต่อสู้และจิตใจเข้มแข็งเด็ดเดี่ยว เผชิญหน้ากับมัสยาสมาชิกสำคัญของแก๊งสมิงสาผู้ผ่านการฝึกปรือมาอย่างดี การเผชิญหน้าต่อสู้กันจึงทั้งงดงามด้วยลีลาแห่งการต่อสู้และดุเดือดอาฆาตมาดร้ายชนิดที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ จึงเปิดฉากขึ้นภายในห้องที่มืดสลัว...

หลังจากยิงต่อสู้กันจนต่างก็กระสุนหมด จึงคว้าอีโต้มาเป็นอาวุธและฝาหม้อเป็นโล่ป้องกันแต่ก็ไม่มีใครทำอะไรใครได้ มีแต่ความหวาดเสียวที่ปามีดใส่กันไปมา

จังหวะหนึ่ง มัสยาพลาดท่าถูกสิงหาขึ้นคร่อมหยิบเศษจานกระเบื้องจะแทงคอ แต่ไม่ทันแทงอัยราก็เปิดประตูผลัวะเข้ามา ยิงใส่สิงหาพลางตะโกนบอกมัสยา "หนีก่อนเร็ว!"

มัสยาวิ่งออกไป สิงหาคว้ามีดปาตามหลังปักถูกผ้าพันคอ ของมัสยาหลุด เธอทิ้งมันและวิ่งออกไปไวราวกับนางแมวป่า

เมื่อคู่ต่อสู้หนีไปกันหมดแล้ว สารวัตรสิงหาจึงไปเปิดประตูตู้ นายกฯปฐวีถือไม้เตรียมฟาดเต็มที่ สิงหาร้องบอกว่า "ผมเองครับ ปลอดภัยแล้วครับท่าน" ปฐวีจึงทิ้งไม้หายใจหอบถี่อย่างตื่นเต้น

ooooooo

เมื่อกลับมาถึงบ้านนายกฯ นภาลัยตำหนิหน่วยรักษาความปลอดภัยว่าหละหลวมปล่อยให้คนร้ายแฝงตัวเข้ามาในงานได้อย่างไร สิงหายอมรับผิด นภาลัย ไม่พอใจถามว่าคำตอบแค่นี้หรือ มันง่ายไปนะ

"อย่าไปโทษสิงหาเขาเลย เป็นความผิดของผมเองที่ไม่ได้บอกเขาตั้งแต่แรกว่าจะไปงานยัยเน"

"แต่ถึงยังไงก็เป็นหน้าที่ของเธอที่จะต้องตรวจเช็กความปลอดภัยของท่านนายกฯแล้วก็ฉันกับลูกๆ" นภาลัยไม่ยอม ขณะนั้นเอง ธาวีเข้ามารายงานว่า ฝ่ายสืบสวนรายงานมาแล้วว่า โจรกลุ่มนี้เป็นพวกสมิงสาพร้อมกับเอาดาวแดงสัญลักษณ์ของสมิงสาให้ดู

"หา...สมิงสาหรือ" นายกฯอุทาน

"ใช่ครับ หลังจากที่มันปล้นเอาเพชรไปจากนางแบบ มันทิ้งไอ้นี่ไว้ครับ" ธาวีส่งสัญลักษณ์ดาวแดงให้ปฐวีดู ปฐวีมองอึ้ง ส่วนสิงหาตั้งข้อสังเกตว่า

"แต่ถ้าเป็นพวกสมิงสา ทำไมมันถึงต้องฆ่าท่านด้วยล่ะครับ เพราะเท่าที่ผมรู้มา ปกติสมิงสาจะทำแค่งานโจรกรรมกับปล้นทรัพย์เท่านั้น"

นายกฯปฐวีนิ่งอึ้งกับข้อสังเกตนี้ของสิงหา ส่วนนภาลัยตัดบทว่าอย่ามัวมานั่งวิเคราะห์กันอยู่เลยรีบไปจับตัวพวกนี้มาเข้าคุกดีกว่า สิงหารับคำเสียงอ่อยๆแล้วพาลูกน้องทั้งหมดออกไป

นภาลัยยังเรียกสิงหาไว้ ตำหนิว่าทำงานแย่มากควรพิจารณาตัวเองเสีย นิรดาท้วงติงแม่ว่าสิงหาเอาตัวเข้าไปรับกระสุนแทนพ่อ แม่อย่าตำหนิเขาเลย เนติยาเห็นด้วยเพราะงานนี้สิงหาไม่ทันตั้งตัว เราควรเห็นใจเขามากกว่าจะตำหนิ

"เอาล่ะ ฉันว่าเราหยุดพูดเรื่องนี้กันได้แล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจเขาจัดการ ทุกคนออกไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียว" ปฐวีตัดบท

นภาลัยค้อนสามีอย่างเคืองๆ ส่วนคนอื่นๆพากันทยอย ออกไป เมื่อไม่มีใครอยู่ในห้องแล้วปฐวีก้มมองดาวแดงในมืออย่างครุ่นคิด ไม่เข้าใจว่าทำไมสมิงสาต้องการฆ่าตน...

ooooooo

ที่ค่ายสมิงสา...

ศตายุที่รับช่วงอำนาจจากหัวหน้าคนเก่าที่ตายไป เขาเป็นหัวหน้าแก๊งสมิงสาเต็มตัว!

วันนี้เขาตำหนิมัสยาอย่างรุนแรงที่ทำงานพลาด มัสยา ขอแก้ตัวอีกครั้ง ถูกศตายุกระหนาบว่า

"แกคิดว่าโอกาสมันจะมาหาแกง่ายๆงั้นหรือ ฉันอุตส่าห์วางแผนมาเป็นเดือน แต่แกกลับทำพลาด"

"แต่ถ้าไอ้สารวัตรสิงหามันไม่โดดเข้ามารับกระสุนแทนละก็  ป่านนี้มัสยาก็ฆ่านายกฯได้แล้วนะครับหัวหน้า" ชานนท์หัวหน้าหน่วยย่อยของสมิงสาช่วยชี้แจงแทนมัสยา

ทั้งอัยรา นัทมน และเขมิกาที่ได้ไปร่วมงานครั้งนี้ด้วย ต่างช่วยกันชี้แจงเพื่อให้ศตายุเห็นถึงผลงานและอุปสรรคในการทำงานว่าแม้จะเด็ดหัวนายกฯไม่ได้ แต่ครั้งนี้เราก็ได้เพชรมามีมูลค่าตั้งร้อยล้าน ขอให้ยกโทษให้มัสยาสักครั้งเถิด

"ก็ได้ ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้แก" ศตายุมองหน้ามัสยา เธอหลบตาให้คำมั่นสัญญาว่า

"ขอบคุณค่ะ หนูให้สัญญา หนูจะตัดหัวนายกฯปฐวี มาให้หัวหน้าให้ได้ค่ะ"

เมื่อชานนท์กับศตายุเดินออกมาด้วยกัน เขาเสนอศตายุขอไปช่วยมัสยาจัดการกับนายกฯปฐวีได้ไหม

"ไม่ได้ ฉันต้องการให้มัสยาเป็นคนฆ่ามัน" ศตายุเด็ดขาดมาก

ชานนท์พยายามชี้แจงว่านายกฯปฐวีนั้นมีตำรวจห้อมล้อมคุ้มกันเต็มไปหมด มัสยาคนเดียวคงทำสำเร็จยาก ถูกศตายุตัดบททันทีว่า

"นั่นไม่ใช่เรื่องของแก แกมีหน้าที่ติดตามดูมัสยาเท่านั้น" ชานนท์ยังจะพยายามอีก ถูกศตายุมองขวับจ้องเขม็ง  "แกอย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกับงาน ฉันเคยบอกแกแล้วใช่ไหมว่าคนของสมิงสาต้องไม่มีความรัก"

"ผมขอโทษครับ" ชานนท์เสียงอ่อย

"จำไว้ถ้ามัสยามันฆ่าไอ้นายกฯปฐวีไม่ได้ มันก็ไม่สมควรที่จะมีชีวิตอยู่" พูดแล้วศตายุเดินเลยไป

ชานนท์ยืนอึ้งอย่างเป็นห่วงมัสยามาก...

ooooooo

แม้จะได้รับอภัยยกโทษให้จากศตายุ แต่มัสยาก็โมโหตัวเองที่ทำงานพลาด กลับถึงบ้านพักก็ใช้สันมือฟันไม้จนหัก อัยราถามว่าทำไมทำรุนแรงอย่างนี้ เขมิกาปลอบให้ใจเย็นๆยังไงหัวหน้าก็ให้โอกาสอีกครั้งแล้ว

"แต่ฉันว่าก่อนที่แกจะฆ่านายกฯ แกต้องฆ่าสารวัตรสิงหาก่อนนะมัส" นัทมนเสนอ มัสยาเห็นด้วย อัยราเตือนว่าสารวัตรสิงหานั้นไม่ธรรมดา เขมิกาเสริมว่าทั้งเก่งทั้งหล่อ นัทมนถามว่า หมายความว่ามัสยาจะฆ่าสิงหาไม่ลงหรือ

"ก็ไม่แน่นะ เจอจังๆหน้าอาจจะมืออ่อนขาอ่อนก็ได้ใครจะไปรู้" อัยราทำหน้าตาย

"นั่นมันแก สำหรับฉัน ฉันจะหักคอมันด้วยมือฉันเอง" มัสยาเสียงเข้มหน้าดุดัน

ส่วนสิงหาที่กำลังถูกสาวๆที่แก๊งสมิงสาพูดถึงกันนั้น กำลังนั่งมองผ้าพันคอของมัสยาที่เก็บได้ในมือ พึมพำอย่างดุดันราวกับเห็นหน้าเจ้าของผ้าผืนนั้นว่า

"สมิงสา ฉันต้องจับแกให้ได้"

ขณะนั้นเอง หมวดเม่นกับผู้กองธาวีเดินเข้ามาบอกว่ามีรายงานมาว่าได้ตัวผู้ต้องสงสัยคนหนึ่ง มันปลอมตัวเข้ามาปะปนกับพวกแบ็กสเตจในงาน สิงหาถามว่าตอนนี้อยู่ไหน พอรู้ว่าถูกเอาตัวไปสอบปากคำที่กองปราบ  สิงหาชวนทั้งสองออกไปทันที

ooooooo

ที่ทางเดินในกองปราบทางไปห้องสอบสวน ชานนท์ในชุดตำรวจนอกเครื่องแบบเดินมากับลูกน้องสองคนมีหมวกกับแว่นตาอำพรางใบหน้า ชานนท์อ้างกับตำรวจที่ยืนรักษาการณ์อยู่หน้าห้องว่าตนเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษจากสำนักนายกฯ ตำรวจผู้นั้นจึงอนุญาตให้เข้าไปด้านในโดยง่าย

ตำรวจในห้องพากันลุกยืนอย่างระวังตัว ชานนท์ยกบัตรให้ดูแจ้งว่า

"ผมพันตำรวจโทพิษณุ เจ้าหน้าที่พิเศษสำนักนายกฯ ผมได้รับคำสั่งให้เอาตัวผู้ต้องสงสัยไปสอบปากคำ"

ตำรวจในนั้นเห็นนามบัตรและการอ้างคำสั่งบอกให้รอสักครู่แล้วผลักประตูเข้าไปบอกผู้กำกับ เมื่อผู้กำกับพยักหน้าอนุญาตให้พาเข้ามาได้ก็บอกกับชานนท์ที่จะมารับตัวผู้ต้องสงสัยว่า ตนยังไม่ได้รับรายงานเรื่องนี้

"เป็นคำสั่งจากนายกฯครับ หรือว่าท่านจะให้ผมกลับไปเรียนท่านนายกฯว่าท่านไม่สะดวกที่จะมอบตัวผู้ต้องสงสัย" ชานนท์ทั้งอ้างทั้งขู่ เมื่อผู้กำกับถามว่ามีหนังสือยืนยันไหม ชานนท์หันไปบอกลูกน้อง มันส่งจดหมายให้ เมื่อผู้กำกับรับไปอ่านแล้วจึงยอม สั่งจ่าให้ไปเอาตัวผู้ต้องสงสัยออกมา

"ขอบคุณมากครับ ผมจะเรียนท่านนายกฯว่าผู้กำกับให้ความร่วมมือเต็มที่" พูดแล้วชานนท์พาผู้ต้องสงสัยออกไปทันที

เวลาเดียวกัน ที่ทางเดินในกองปราบ สารวัตรสิงหาเดินนำผู้กองธาวีและหมวดเม่นเลี้ยวมาตามทางอย่างเร่งรีบ สวนกับกลุ่มของชานนท์ แม้สารวัตรจะหันมองแต่ไม่ติดใจสงสัยอะไร ชานนท์เดินเลี้ยวไปเข้าลิฟต์ ส่วนสารวัตรสิงหาตรงไปที่ห้องสอบสวน

ความแตกทันทีเมื่อสารวัตรสิงหาแนะนำตัวเองและแจ้งว่าจะมาสอบปากคำผู้ต้องสงสัย ผู้กำกับบอกว่าเมื่อกี้ตำรวจจากสำนักนายกฯมาเอาตัวไปแล้ว

"จากสำนักนายกฯ ใครครับ" สิงหาชะงักรู้ทันทีว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากลเกิดขึ้นแล้ว

ที่ลานจอดรถ ชานนท์กับลูกน้องสองคนพาผู้ต้องสงสัยเข้าไปนั่งในรถ เขาถามว่าได้เล่าอะไรให้ตำรวจฟัง ผู้ต้องสงสัยบอกว่าตนไม่ได้พูดอะไรเลย ชานนท์ชมว่า "ดี!" ตนมีรางวัลให้

สิ้นเสียงพูด ชานนท์ก็ใช้ปืนเก็บเสียงยิงหัวผู้ต้องสงสัยคนนั้นจนเลือดสาดกระเซ็นเต็มกระจกรถ

พวกสารวัตรสิงหาพากันวิ่งมาตามทางเดิน บอกให้แยกกันไปตามหา โดยให้ธาวีไปกับตน  ส่วนหมวดเม่นให้ลงบันไดไป เมื่อลงมาถึงหน้ากองปราบ สิงหากับธาวีต่างไม่เจออะไร เพราะชานนท์กับลูกน้องขึ้นแท็กซี่หนีไปแล้ว

แต่ทันใดนั้นเอง หมวดเม่นตะโกนเรียกสารวัตรกับผู้กองจากรถของผู้ต้องสงสัย เมื่อทั้งสองวิ่งไปดู พบผู้ต้องสงสัยนอนจมกองเลือดอยู่ในรถ

"ไอ้สมิงสา" สิงหาคำรามอย่างสุดแค้น

ooooooo

เมื่อกลับไปที่ห้องทำงานอีกครั้ง ทั้งสามดูภาพจากกล้องวงจรปิดเห็นชานนท์เดินมากับลูกน้องแต่ เห็นหน้าไม่ชัด  สิงหาสั่งให้หารูปที่ชัดที่สุดแล้วปริ๊นต์ออกมาให้พวกเราดู

ตอนที่ 2

นิรดาวิ่งตามสิงหามาจนถึงลานจอดรถ เรียกเขารอเดี๋ยวและขอติดรถไปด้วย เพราะตนไม่ได้เอารถมา สิงหาพยายามเลี่ยงอ้างว่าตนจะเข้าทำเนียบฯ เธอบอกทันทีว่าตนก็จะไปหาคุณพ่อเหมือนกัน

สารวัตรหนุ่มอึกอักอึดอัด นิรดาทำเป็นงอนบอกว่าถ้าไม่เต็มใจตนนั่งแท็กซี่ไปหาคุณพ่อเองก็ได้ เขาจึงจำต้องเชิญขึ้นรถ

เมื่อไปถึงทำเนียบฯ สิงหาเข้าไปคุยกับปฐวีที่ห้องทำงานโดยมีนิรดานั่งอยู่ในห้องด้วย เขาเสนอนายกฯว่า ต่อจากนี้ต้องเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยให้ท่านกับครอบครัวมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

ปฐวีถามว่า หมายความว่าคนร้ายไม่ได้ต้องการเอาชีวิตตนคนเดียวหรือ สิงหาบอกว่าตนก็ไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนและเนติยาวันนี้มันจะเอาชีวิตใคร

นิรดาแทรกขึ้นว่าเชื่อว่าต้องการชีวิตของเนติยาเพราะรายนั้นชอบอวดร่ำอวดรวย ถูกปฐวีดุเบาๆว่า

"นี่...พ่อกำลังคุยเรื่องสำคัญนะ แล้วตัวลูกเองก็ต้องระวังตัวด้วยอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว"

นิรดาฉวยโอกาสขอสิงหามาเป็นบอดี้การ์ด ปฐวีตอบทันทีว่าไม่ได้เพราะสิงหาต้องทำงานกับพ่อ แล้วจะจัดหาคนไปดูแลเธอกับแม่ก็แล้วกัน นิรดายังจะออดอ้อนอีก ถูกปฐวีตัดบทว่า

"เอาล่ะ หมดธุระก็กลับบ้านได้แล้ว พ่อมีงานต้องทำ สิงช่วยพายัยนิไปส่งข้างล่างแล้วจัดตำรวจติดตามให้ด้วย"

สิงหารับคำแล้วเปิดประตูให้นิรดาออกไป เมื่อมาถึงหน้าตึกทำเนียบฯเขาสั่งธาวีให้จัดทีมไปดูแลคุณหญิงและครอบครัวด้วย

"เป็นพี่สิงไม่ได้หรือคะ" นิรดาอ้อน เมื่อเขาบอกว่าต้องทำงานกับคุณพ่อเธอ นิรดาก็นัดว่า "งั้นเย็นนี้หลังจากพาคุณพ่อกลับบ้านแล้ว เราไปฟังเพลงกันนะคะ"

สิงหาปฏิเสธอีก ถูกนิรดาต่อว่าทีไปกับเนติยาทำไมไปได้ สิงหาชี้แจงว่าตนไปเรื่องงาน นิรดาสรุปเองว่าแสดงว่าเขาไม่ได้เต็มใจไปกับเนติยาใช่ไหม

ขณะที่นิรดาตื๊อสิงหาอยู่นั่นเอง รถมาถึงพอดี เขาจึงเปิดประตูรถเชิญเธอขึ้นรถ เธอก็ยังนัดว่าเย็นนี้เจอกัน แต่พอเข้าไปนั่งในรถเธอกลับร้องบอก "เดี๋ยวค่ะ"

"อะไรครับ" สิงหาก้มลงไปถาม ถูกนิรดาจู่โจมหอมแก้มฟอดหนึ่ง สิงหาสะดุ้งเฮือก ธาวีที่ยืนมองอยู่อดยิ้มกลั้นขำ และไม่ไกลจากตรงนั้น อยุตต์ยืนอยู่มองมาเห็นเข้าเต็มตา

พอรถเคลื่อนออกไปและสิงหาเดินกลับเข้าไปในตึกผ่านอยุตต์ ถูกพูดประชดว่า

"มิน่านายกฯถึงไม่กล้าปลดออก"

นิรดาวิ่งตามสิงหามาจนถึงลานจอดรถ เรียกเขารอเดี๋ยวและขอติดรถไปด้วย เพราะตนไม่ได้เอารถมา สิงหาพยายามเลี่ยงอ้างว่าตนจะเข้าทำเนียบฯ เธอบอกทันทีว่าตนก็จะไปหาคุณพ่อเหมือนกัน

สารวัตรหนุ่มอึกอักอึดอัด นิรดาทำเป็นงอนบอกว่าถ้าไม่เต็มใจตนนั่งแท็กซี่ไปหาคุณพ่อเองก็ได้ เขาจึงจำต้องเชิญขึ้นรถ

เมื่อไปถึงทำเนียบฯ สิงหาเข้าไปคุยกับปฐวีที่ห้องทำงานโดยมีนิรดานั่งอยู่ในห้องด้วย เขาเสนอนายกฯว่า ต่อจากนี้ต้องเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยให้ท่านกับครอบครัวมากขึ้นกว่าเดิมแล้ว

ปฐวีถามว่า หมายความว่าคนร้ายไม่ได้ต้องการเอาชีวิตตนคนเดียวหรือ สิงหาบอกว่าตนก็ไม่แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนและเนติยาวันนี้มันจะเอาชีวิตใคร

นิรดาแทรกขึ้นว่าเชื่อว่าต้องการชีวิตของเนติยาเพราะรายนั้นชอบอวดร่ำอวดรวย ถูกปฐวีดุเบาๆว่า

"นี่...พ่อกำลังคุยเรื่องสำคัญนะ แล้วตัวลูกเองก็ต้องระวังตัวด้วยอย่าไปไหนมาไหนคนเดียว"

นิรดาฉวยโอกาสขอสิงหามาเป็นบอดี้การ์ด ปฐวีตอบทันทีว่าไม่ได้เพราะสิงหาต้องทำงานกับพ่อ แล้วจะจัดหาคนไปดูแลเธอกับแม่ก็แล้วกัน นิรดายังจะออดอ้อนอีก ถูกปฐวีตัดบทว่า

"เอาล่ะ หมดธุระก็กลับบ้านได้แล้ว พ่อมีงานต้องทำ สิงช่วยพายัยนิไปส่งข้างล่างแล้วจัดตำรวจติดตามให้ด้วย"

สิงหารับคำแล้วเปิดประตูให้นิรดาออกไป เมื่อมาถึงหน้าตึกทำเนียบฯเขาสั่งธาวีให้จัดทีมไปดูแลคุณหญิงและครอบครัวด้วย

"เป็นพี่สิงไม่ได้หรือคะ" นิรดาอ้อน เมื่อเขาบอกว่าต้องทำงานกับคุณพ่อเธอ นิรดาก็นัดว่า "งั้นเย็นนี้หลังจากพาคุณพ่อกลับบ้านแล้ว เราไปฟังเพลงกันนะคะ"

สิงหาปฏิเสธอีก ถูกนิรดาต่อว่าทีไปกับเนติยาทำไมไปได้ สิงหาชี้แจงว่าตนไปเรื่องงาน นิรดาสรุปเองว่าแสดงว่าเขาไม่ได้เต็มใจไปกับเนติยาใช่ไหม

ขณะที่นิรดาตื๊อสิงหาอยู่นั่นเอง รถมาถึงพอดี เขาจึงเปิดประตูรถเชิญเธอขึ้นรถ เธอก็ยังนัดว่าเย็นนี้เจอกัน แต่พอเข้าไปนั่งในรถเธอกลับร้องบอก "เดี๋ยวค่ะ"

"อะไรครับ" สิงหาก้มลงไปถาม ถูกนิรดาจู่โจมหอมแก้มฟอดหนึ่ง สิงหาสะดุ้งเฮือก ธาวีที่ยืนมองอยู่อดยิ้มกลั้นขำ และไม่ไกลจากตรงนั้น อยุตต์ยืนอยู่มองมาเห็นเข้าเต็มตา

พอรถเคลื่อนออกไปและสิงหาเดินกลับเข้าไปในตึกผ่านอยุตต์ ถูกพูดประชดว่า

"มิน่านายกฯถึงไม่กล้าปลดออก"

สิงหาหันขวับปรามเพื่อนว่าอย่าพูดอย่างนี้ ตนไม่มีอะไรอย่างที่เห็น อยุตต์ก็ยังประชดประชันต่อ ซ้ำยังถามว่า หรือว่าชอบคนพี่ที่เป็นเจ้าของร้านเพชรมากกว่า เลยถูกสิงหาจับตวัดบิดมือจนร้องโอ๊ย

"ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะมีความคิดเลวระยำอย่างนี้" พูดแล้วปล่อยมืออยุตต์เดินไป อยุตต์มองตามพึมพำอย่างชิงชัง

"ทำยังกะตัวเองดีตายห่ะ!"

ooooooo
สิงหาหันขวับปรามเพื่อนว่าอย่าพูดอย่างนี้ ตนไม่มีอะไรอย่างที่เห็น อยุตต์ก็ยังประชดประชันต่อ ซ้ำยังถามว่า หรือว่าชอบคนพี่ที่เป็นเจ้าของร้านเพชรมากกว่า เลยถูกสิงหาจับตวัดบิดมือจนร้องโอ๊ย

"ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะมีความคิดเลวระยำอย่างนี้" พูดแล้วปล่อยมืออยุตต์เดินไป อยุตต์มองตามพึมพำอย่างชิงชัง

"ทำยังกะตัวเองดีตายห่ะ!"

ooooooo

ที่บ้านมัสยา เธอกำลังสเกตช์รูปสิงหาอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ เขมิกาและนัทมนอยู่ใกล้ๆ อัยราเข้ามาดูถามว่าทำไมถึงเขียนรูปสารวัตรรูปหล่อนี่ เขมิกาแทรกขึ้นว่าหรือว่าใจอ่อนชอบเขา มัสยาบอกว่าตนเขียนเพื่อไม่ให้ลืมหน้าเขาต่างหาก

แต่ทั้งนัทมนและเขมิกาพากันดักคอว่าที่ยิงสิงหาพลาดเพราะไม่กล้าจริงหรือ เปล่า แต่ถึงจะชอบเขาจริงๆก็ไม่มีทางเป็นไปได้อยู่แล้ว เพราะกฎของสมิงสาห้ามรักใคร

อัยราบ่นว่ามันไม่ยุติธรรม เขมิกาก็พึมพำว่าผิดธรรมชาติ เพราะเกิดเป็นคนก็ต้องมีความรัก ถ้าไม่ให้รักจะอยู่ได้ยังไง

"ถูกของพวกเธอ" ชานนท์แทรกขึ้น ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว อัยรารีบบอกว่าพวกเราพูดเล่นกัน ชานนท์บอกสามสาวว่า "สักวันนึง พี่จะบอกหัวหน้าให้เปลี่ยนกฎข้อนี้"

เขมิกาถามอย่างตื่นเต้นว่าจริงหรือ ชานนท์ยืนยันว่าจริงเพราะตนก็เป็นคนเหมือนพวกเธอ ย่อมมีความรักเหมือนกัน พูดพลางก็มองไปทางมัสยา อัยรารู้แกวจึงขอตัวออกไปกับเขมิกา และนัทมน

"ทำไมถึงทำงานพลาด" ชานนท์เดินเข้ามาถามมัสยา เธอบอกว่าไม่รู้เหมือนกันเพราะเล็งที่กลางหัวแต่พอลั่นไกมันหันหน้าหนีพอดี ชานนท์ถามดักคอว่า "ไม่ได้ใจอ่อนนะ"

มัสยาถามว่าหมายความว่าอย่างไร ชานนท์พูดอย่างรู้ดีว่าคนเราพอได้คุยสบตากันใกล้ๆ จับมือถือแขนกันอาจจะทำให้หวั่นไหวก็ได้ มัสยาเลยรู้ว่าเขาตามไปดูตน ชานนท์อ้างว่าหัวหน้าสั่งให้คอยดูเธอ มัสยาถามอย่างระแวงว่า "อย่าบอกนะว่าหัวหน้าไม่มั่นใจในตัวมัส"

"เธอทำงานพลาดมาแล้วหนนึงนะ แล้วนี่ก็เป็นครั้งที่สอง"

"แต่มัสให้สัญญา มัสจะต้องฆ่าสารวัตรสิงหานี่ให้ได้"

"พี่ดีใจที่ได้ยินเธอพูดอย่างนั้น" ชานนท์กุมมือมัสยาไว้ "พี่อยากให้มัสรู้นะว่าพี่เป็นห่วงมัส"

มัสยาชะงักดึงมือกลับขอร้องเขาว่าต่อไปอย่าตามตนไปอีก ชานนท์พยายามจะบอกความรู้สึกพิเศษกับเธอ มัสยาพูดอย่างรู้ใจเขาว่าตนแค่รักเขาเหมือนพี่ชาย และเขาก็รู้ดีว่าเรื่องของเราไม่มีทางเป็นไปได้

"แต่พี่จะบอกให้หัวหน้ารู้ว่าพี่รักมัส" ชานนท์พูดอย่างมุ่งมั่น มัสยาพยายามจะบอกว่าตนไม่ได้คิดอะไรอย่างนั้น เขารีบตัดบทก่อนเธอจะพูดจบว่า "เอาล่ะ พี่ขอโทษ พี่จะไม่พูดเรื่องนี้อีก" พูดแล้วเดินออกไปทันที ส่วนมัสยาหันมาดูรูปสิงหาที่สเกตช์ไว้ กำดินสอจิ้มลงไปในรูปแรงๆ

ooooooo

เขมิกามายืนรอชานนท์อยู่หน้าบ้าน พอเขาออกมาเธอชวนว่าศุกร์นี้ตนมีบัตรคอนเสิร์ตสองใบชวนไปดูด้วยกัน ชานนท์ปฏิเสธบอกว่าตนมีงาน เธอเปลี่ยนเป็นเย็นนี้ไปกินเหล้าด้วยกัน เขาเลี่ยงอีกว่าเอาไว้ใกล้ๆค่อยโทร.กัน เขมิกาดีใจบอกว่าจะโทร. คอนเฟิร์มอีกที

พอชานนท์ขึ้นรถออกไป เขมิกาหันมาเจอนัทมนยืนมองอยู่ นัทมนพูดอย่างไม่พอใจว่ารู้อยู่ว่าชานนท์ชอบมัสยาแล้วทำไมยังตื๊อเขาอยู่อีก เขมิกาลอยหน้าตอบว่าตราบใดที่ชานนท์ยังไม่แต่งงานก็ต้องถือว่าใครดีใครได้ตน ก็ยังมีสิทธิ์ พูดแล้วเดินเชิดออกไป

พอเขมิกาเดินไปเท่านั้น มัทนาแสยะยิ้มบอกตัวเองว่า "ถ้างั้นฉันก็มีสิทธิ์สิ" พลางกดโทรศัพท์หาชานนท์ นัดว่า "นัทโทร.มาคอนเฟิร์มว่าเย็นนี้เจอกันนะคะ"

"จ้ะ ทุ่มนึงเจอกัน" ชานนท์รับคำทันที

เมื่อถึงเวลาทั้งคู่พบกันที่โรงแรม ทันทีที่นัทมนเข้าไปในห้อง ชานนท์ก็ผลีผลามเข้ามากอด เธอทำอิดออดถามว่าถ้ามีคนรู้เรื่องของเราจะทำอย่างไร ชานนท์พูดอย่างไม่แยแสว่าถ้าเราสองคนไม่พูดใครจะรู้ แต่พอนัทมนถามว่าเขาจะจริงจังกับตนแค่ไหนหรือแค่สนุกแล้วผ่านไป

ชานนท์บอกว่าตนยังไงก็ได้ แต่นัทมนบอกว่าตนจริงจังเพราะตนรักเขาและรักมานานแล้วด้วย หว่านล้อมว่า

"นัทรู้ว่าพี่นนท์ชอบมัสยา แต่มัสยาเขาไม่ได้ชอบพี่นนท์ นะคะ นัทคิดว่าพี่นนท์น่าจะตัดใจจากเขา" พอนัทมนพูดจบชานนท์ หน้าตึงปรามว่าถ้าจะพูดเรื่องนี้เรากลับกันดีกว่า พลางขยับจะ ออกไป  นัทมนคว้าแขนไว้  ต้องรีบขอโทษ  ชานนท์ย้ำปรามว่า  ถ้าเธอรักเขา เราอย่าพูดเรื่องคนอื่นๆเลย นัทมนรีบรับคำ

ชานนท์ยิ้มพอใจ หันกลับมากอดซุกไซ้นัทมนที่อ่อนระทวยในวงแขน...

ที่ห้องพักของสิงหาในอพาร์ตเมนต์...

คืนนี้ เขาเอาโทรศัพท์มือถือมาเปิดดูรูปมัสยาที่ถ่ายไว้ นึกถึงคำโต้เถียงกันเมื่อกลางวันแล้วก็อดยิ้มขำๆไม่ได้ เหลือบเห็นผ้าพันคอผืนนั้นที่พับไว้ในกล่องบนโต๊ะ เขาหยิบขึ้นมาดูพึมพำกับตัวเอง...

"อยากเห็นหน้าจริงๆว่าเธอเป็นใคร"

ooooooo

ที่โต๊ะอาหารบ้านนายกฯปฐวี เช้านี้ขณะที่นภาลัยรินกาแฟให้ปฐวีก็ถามว่าเรื่องพวกสมิงสาไปถึงไหนแล้ว ปฐวีบอกว่าสิงหากำลังตามเรื่องอยู่ นภาลัยบ่นว่าสิงหา ไม่ค่อยได้เรื่องควรจะเปลี่ยนหัวหน้ารักษาความปลอดภัยเป็นคนอื่นได้แล้ว

"นี่คุณหญิง สิงหาเนี่ยเขาผ่านหลักสูตรเอฟบีไอจากอเมริกานะ แล้วผมก็ชอบเขา"

"แต่ฉันไม่ชอบ ไม่ถูกชะตาด้วยเลย"

ปฐวีดักคอว่านภาลัยมีอคติเพราะเรื่องลูกสาวเรามากกว่า นภาลัยสวนไปทันทีว่าตนไม่ยอมให้ลูกเราไปได้กับสิงหาเด็ดขาด ลูกเราต้องได้กับพวกลูกรัฐมนตรีมากกว่า เลยถูกปฐวีขัดคอว่า

"คุณนี่ก็คิดแต่เรื่องเงิน" เมื่อนภาลัยยืนยันว่าแน่นอน ปฐวีได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาใจ

สิงหามายืนรอนายกฯที่ระเบียงหน้าบ้าน เนติยาเอากาแฟมาให้อย่างเอาใจแล้วนั่งคล้องแขนสิงหาอย่างใกล้ชิด สิงหากลัวคุณหญิงมาเห็น เนติยาบ่นว่าคุณแม่หัวโบราณไม่เข้าใจโลกสมัยใหม่เลย

สิงหากลัวถูกนภาลัยตำหนิ เนติยาจึงยอมปล่อยแขนเขา แต่ให้สัญญาก่อนว่าเย็นนี้หลังจากมาส่งคุณพ่อแล้วจะไปทานข้าวกับตน สิงหาอึกอักถูกคะยั้นคะยอเขาจึงรับคำ เนติยา พอใจมากยื่นหน้าไปหอมแก้มฟอดหนึ่ง ทำเอาสิงหาสะดุ้ง แต่ที่เป็นเรื่องคือ นิรดามาเห็นเข้าพอดี!

สองพี่น้องทะเลาะกันต่างอ้างตัวเป็นเจ้าของสิงหา เนติยาเย้ยนิรดาว่าตอนที่ตนรู้จักสิงหานั้น นิรดายังอยู่โรงเรียน ประจำอยู่เลย นิรดาเถียงคอเป็นเอ็นว่าแต่ตอนนี้ตนกับสิงหา ชอบกัน เนติยาเลยถามสิงหาว่าจริงหรือ สิงหาอึดอัดใจมากยิ่ง เมื่อนิรดาเข้ามากอดแขนแสดงความเป็นเจ้าของ สิงหาจึงบอกว่า

"ผมว่าเราอย่าคุยเรื่องนี้ดีกว่านะครับ ถ้าคุณหญิงหรือ ท่านนายกฯได้ยินผมจะเดือดร้อนนะครับ"

นิรดาไม่ยอมจะให้สิงหาบอกให้ได้ว่าชอบใคร เนติยา ก็ลุ้นเพื่อนิรดาจะได้รู้ว่าสิงหาไม่ได้ชอบเธอ ระหว่างสองพี่น้อง กำลังแก่งแย่งที่จะเป็นคนรักของสิงหานั่นเอง นภาลัยกับปฐวี เดินออกมา นภาลัยโกรธมากตวาดลูกสาวทั้งสองว่า

"นี่มันเรื่องอะไรกัน เธอสองคนเป็นบ้าหรือไงถึงได้มายืนกอดผู้ชายกันแบบนี้" ครั้นนิรดาบอกว่าตนสองคนกำลังให้ สิงหาบอกว่าชอบใครกันแน่ นภาลัยก็หันไปแว้ดใส่สิงหา "นี่นายสิง ฉันเคยบอกเธอแล้วไม่ใช่หรือว่าอย่ามายุ่งกับลูกสาวฉัน"

สองพี่น้องช่วยกันปกป้องสิงหา ปฐวีตัดบทว่าให้หยุดพูดเรื่องไร้สาระเสียที บอกสิงหาให้ไปกันได้แล้ว พลางก็พากันเดินไปที่รถ ส่วนนภาลัยยังอยู่กับลูกสาว เอ็ดทั้งสองคนว่า

"แม่บอกเธอสองคนแล้วใช่ไหมว่าไม่ให้ยุ่งกับนายสิงหา"

นิรดากับเนติยาต่างมองค้อนกันไปมาอย่างไม่พอใจและไม่ยอมแพ้กัน

ส่วนสิงหาเมื่อออกมาถึงหน้าบ้านก็บอกปฐวีว่าตนต้องกราบขอโทษด้วย ตนไม่ได้มีเจตนาที่จะ...ปฐวีตัดบทว่า "ฉันรู้ ไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก ลูกสาวฉันก็เอาแต่ใจทั้งคู่ วันหลังถ้าสองคนนั้นมาเกาะแกะละก็ เธอดุเขาได้เลย"

"ครับผม" สิงหารับคำทั้งที่ไม่รู้จะกล้าทำหรือเปล่า

ooooooo

มัสยามีฝีมือในการวาดรูป เธอวาดได้สวยขนาดที่อัยราถามว่าถ้าไปวางขายจะได้เท่าไร มัสยาบอกว่า ก็คงสักห้าหมื่น อัยราบ่นแกมยุว่า

"ความจริงถ้าไม่ได้อยู่กับสมิงสา แกอาจจะเป็นศิลปินใหญ่เลยนะ เสียดาย มีฝีมือแต่ต้องหลบๆซ่อนๆ"

มัสยาบอกว่าตนก็ไม่คิดจะเป็นโจรตลอดไปหรอก อัยราติงว่าพูดราวกับว่าหัวหน้าจะปล่อยพวกเราไปง่ายๆอย่างนั้นแหละ อย่าคิดมากเลย ปลอบใจมัสยาแล้วอัยราเดินออกไป แต่มัสยายังคิดต่อ...

เธอคิดถึงอดีตที่ตัวเองกำลังซ้อมปามีดปักเข้าที่รูปของปฐวี สองเล่มผ่านไป พอปาเล่มที่สาม ศตายุก็เข้ามารับมีดไว้ เธอตกใจรีบขอโทษ ศตายุชมว่าฝีมือเธอแม่นขึ้นเรื่อยๆ มัสยาขอบคุณแล้วถามว่าทำไมตนต้องฆ่านายกฯปฐวีด้วย

ศตายุบอกว่านี่คือคำสั่งขององค์กรสมิงสามัสยาถามว่าตนไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธเลยหรือ

"ถูกต้อง เพราะองค์กรสมิงสามีบุญคุณกับเธอ ถ้าไม่มีสมิงสาเธอก็ไม่มีวันนี้"

คิดถึงอดีตแล้ว มัสยาได้แต่ถอนใจแต้มสีลงบนรูปอย่างหดหู่ต่อไป...

ooooooo

การติดตามแก๊งสมิงสาเชื่อมโยงกับเหตุร้ายที่เกิดขึ้นติดๆกันสองครั้งยัง ดำเนินต่อไป แม้ว่ากล้องวงจรปิดขณะเกิดเหตุจะใช้การไม่ได้ แต่หมวดเม่นก็สืบ ทางลับรู้เรื่องการขายเพชรที่ถูกปล้นมารายงานสารวัตรสิงหาที่ห้องทำงานว่า

"สายของเรารายงานว่ามีคนนำเพชรที่ถูกโจรกรรมไปปล่อยที่ร้านพิงค์ไดม่อน สีลม แล้วนี่ครับคนที่เอาเพชรไปปล่อย" หมวดเม่นส่งรูปให้ดู สิงหาถามว่ามันเป็นใคร หมวดรายงานว่า "เขาเรียกไอ้ชัยแว่นครับ เป็นนายหน้าค้าของใต้ดินอยู่แถวสำเพ็ง"

"ถ้างั้นเราก็ควรจะไปเอาตัวมันมาคุยหน่อย" สิงหาสั่งการแล้วพากันเดินออกไป

หารู้ไม่ว่าคำสนทนาทั้งหมดนี้ถูกอัดเสียงไว้แล้วจากเครื่องอัดเสียงที่ใต้ โต๊ะทำงานโดยฝีมือของอยุตต์นั่นเอง เปิดฟังแล้วอยุตต์คิดเครียดขึ้นมาทันที

เป็นเวลาเดียวกับที่จีระวุธไปหาชัยแว่นที่ตึกแถว อ้วนลูกน้องชัยแว่นที่มาเปิดประตูเข้าไปรายงานชัยแว่นว่ามีคนมาหาชื่อผู้การ จีระวุธ ชัยแว่นสั่งให้พาเข้าไปพบทันที

จีระวุธมารับเงินจำนวนหนึ่งร้อยยี่สิบล้านบาทที่ชัยแว่นใส่กระเป๋าเตรียมไว้ แล้ว จีระวุธยิ้มแย้มขอบใจแต่กำชับว่าอาทิตย์หน้าจะเอามาให้อีกชิ้นหนึ่งแต่ต้อง ต่อรองราคาให้สูงกว่านี้หน่อย

ก่อนกลับจีระวุธถามชัยแว่นว่าไม่มีใครรู้เรื่องของเราแน่นะ ชัยแว่นรับรองเพราะขืนพูดไปตนเองก็เกมเหมือนกัน จีระวุธจึงถือกระเป๋าเงินเดินออกไปอย่างสบายใจ มีอ้วนเดินตามไปส่ง

แต่พอออกมาไม่ทันไรก็ได้รับโทรศัพท์จากอยุตต์แจ้งอย่างตกใจว่า

"นายครับ ผมมีเรื่องสำคัญจะบอกครับ ไอ้สิงหามันได้ข่าวว่าไอ้ชัยแว่นเป็นคนปล่อยเพชรครับ ตอนนี้มันกำลังจะไปหาไอ้ชัยแว่นครับ"

จีระวุธกดปิดโทรศัพท์หน้าเหี้ยมทันที! ตัดสินใจย้อนกลับไปหาชัยแว่นอีกครั้ง พออ้วนเปิดประตูให้ลูกน้องของจีระวุธสองคนก็ล็อกคอแทงตายไม่ทันได้ร้อง ส่วนชัยแว่นรีบหันไปคว้าปืนที่เบาะโซฟาแต่ช้าไปแล้ว ถูกจีระวุธถีบคว่ำจิกหัวขึ้นมาเอามีดปาดคอทีเดียวเลือดกระฉูด!

ooooooo

สารวัตรสิงหา ผู้กองธาวี และหมวดเม่นพากันมายังตึกแถวที่ชัยแว่นอยู่ เห็นประตูเหล็กเปิดแง้มอยู่ สิงหาเดาได้ทันทีว่าเหตุการณ์ไม่ปกติ และเมื่อเข้าไป ด้านใน ก็เห็นศพของชัยแว่นกับอ้วนถูกปาดคอเลือดนองตายทั้งคู่ สิงหาสั่งธาวีกับหมวดเม่นให้รีบไปดูท้ายซอยเร็วๆ สบถอย่างแค้นใจ

"ใครวะ ตัดหน้าเรา"

เมื่อคว้าน้ำเหลวกลับไปถึงห้องทำงาน ทั้งสามนั่งปรึกษากันอย่างตึงเครียด

ธาวีถามว่าเป็นไปได้ไหมว่าพวกสมิงสาจะรู้ว่าเราจะไปจับไอ้ชัยแว่น เม่นถามว่ามันจะรู้ได้ยังไงในเมื่อมีแต่พวกเราสามคนเท่านั้นที่คุยกันเรื่อง นี้ ธาวีตั้งข้อสังเกตว่าหรือจะมีใครแอบฟังพวกเรา

"คงไม่มีใครกล้าทำอย่างนั้นหรอก ฉันว่าพวกสมิงสา มัน คงไม่ไว้ใจไอ้ชัยแว่นมากกว่าถึงฆ่าตัดตอน" สิงหาตั้งข้อสังเกต

อยุตต์ที่ใช้หูฟังแอบฟังอยู่ยิ้มเย้ยเมื่อได้ยินตำรวจทั้งสามยังงมโข่งอยู่

"ฉันว่านายสองคนควรจะรีบหาข้อมูลสมิงสาโดยเร็วที่สุด" สิงหาสั่งการ

ผู้กองธาวีกับหมวดเม่นรับคำแล้วรีบออกไป สิงหามองสบตาอยุตต์พอดี อยุตต์ยิ้มให้เป็นปกติ สิงหายิ้มตอบมองไปทางอื่นอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไรเลย

ooooooo

ที่ห้องประชุมของสมิงสา จีระวุธวางกระเป๋าเงินสองใบที่อัดเงินอยู่เต็มลงตรงหน้าศตายุ มีชานนท์ยืนอยู่ในห้องด้วย ศตายุแบ่งเงินให้จีระวุธบอกว่านี่คือส่วนแบ่งของผู้การ

"ผมอยากขอส่วนแบ่งเพิ่มอีกหน่อย เพราะผมต้องลงมือฆ่าไอ้ชัยแว่นเพื่อปิดปากมัน ไม่งั้นมันอาจจะเปิดโปงองค์กรของเรา" จีระวุธเสนอ ศตายุจึงหยิบเงินให้อีกสองปึกถามเหมือนเร่งว่า

"เมื่อไหร่คุณจะกำจัดไอ้สารวัตรสิงหาให้มันพ้นทางเสียที" จีระวุธบอกว่าตนพยายามเต็มที่แล้ว ศตายุย้ำว่า "อย่าตอบผมอย่างงั้น คุณต้องพยายามให้มากกว่านี้"

"แต่ผมก็อยากจะเตือนคุณนะ ผมว่าคุณกำลังเล่นเกินตัวไปแล้ว การฆ่านายกฯมันไม่ใช่เรื่องง่าย บางทีคุณอาจจะทำให้พวกเราจบชีวิต" จีระวุธทักท้วงเสียงแข็งขึ้น

ศตายุสวนไปทันทีว่าเรื่องนั้นเขาไม่ต้องยุ่ง ตนเป็นหัวหน้าสมิงสาและตนก็รู้ด้วยว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ จีระวุธตอบอย่างแข็งกร้าวว่า

"ก็แล้วแต่คุณ แต่ผมบอกคุณก่อนนะ ถ้าจวนตัวจริงๆผมต้องไม่รู้จักพวกคุณนะ" เมื่อศตายุบอกว่าเรื่องนั้นตนรู้อยู่แล้ว จีระวุธจึงขอตัวพร้อมกับหยิบเงินตรงหน้าจะออกไปด้วย

"เดี๋ยว ต้นเดือนหน้าผมจะปล้นรถขนเงินธนาคาร คุณช่วยเคลียร์เส้นทางให้ผมด้วย" ศตายุบอก จีระวุธรับทราบแต่ ขอให้บอกรายละเอียดมาว่าจะลงมือวันไหน แล้วเดินออกไปเลย

"แน่ใจหรือครับหัวหน้าว่าผู้การจีระวุธจะไม่หักหลังพวกเรา" ชานนท์ถาม

"มันรู้ตัวดีว่าถ้ามันหักหลัง มันก็ต้องตาย" ศตายุตอบสั้นๆแต่มั่นใจ เหี้ยมเกรียม

ooooooo

ที่ห้องทำงานของสารวัตรสิงหาในหน่วยเฉพาะกิจ ผู้กองธาวี หมวดเม่น และสารวัตรสิงหานั่งคุยกันอยู่ ผู้กองธาวีรายงานว่า

"พวกสมิงสามันเป็นกลุ่มโจรที่เอาเด็กกำพร้ามาเลี้ยงแล้วฝึกให้เป็นโจรเพื่อทำงานโจรกรรมทุกอย่าง"

สิงหาบอกว่าเท่าที่รู้มาองค์กรสมิงสาเงียบหายไปนานแล้วไม่ใช่หรือ ทำไมอยู่ๆถึงโผล่ขึ้นมาอีก ธาวีบอกว่าประวัติมันซับซ้อน ถ้าจะพูดให้สั้นๆก็คือ องค์กรของมันมีตัวตายตัวแทน

แต่พอสิงหาซักว่าใครเป็นหัวหน้า ธาวีบอกว่ายังสืบไม่ได้เพราะหัวหน้ามันจะไม่เปิดตัว  ส่วนที่อยู่ก็ยังไม่รู้แน่ชัดเพราะมีที่อยู่ไม่แน่นอน แต่ก็กำลังให้สายตามประกบอยู่

"ดี ถ้าเจอตัวมันรายงานฉันทันทีนะ" สิงหากำชับ แล้วหันมองรูปชานนท์ที่ประกาศจับ

ที่ร้านกาแฟในตึกใหญ่แยกรัชดา ชานนท์กำลังคุยอยู่กับมัสยา เขาบอกมัสยาว่าเมื่อวานได้ไปเจอหัวหน้ามา หัวหน้าสั่งให้เธอหาทางจัดการกับนายกฯปฐวีโดยเร็ว

มัสยาบอกว่าตนหาโอกาสอยู่แต่ยังไม่มีจังหวะเหมาะเพราะช่วงนี้นายกฯปฐวีไม่ไป ไหนนอกจากทำเนียบฯกับบ้านจะลอบยิงระหว่างทางก็ลำบากเพราะมีขบวนคุ้มกันหนา แน่นมาก

ชานนท์แสดงความเห็นใจที่หัวหน้าให้เธอทำงานนี้ เธอยอมรับว่างานนี้เป็นงานยากที่สุดเท่าที่เคยทำมา

ขณะนั้นเอง สิงหาเดินเข้ามาสั่งกาแฟ มัสยาชะงักบอกชานนท์เบาๆว่าไม่ต้องหันไปเพราะสารวัตรสิงหาอยู่ข้างหลัง ขณะนั้นเองโทรศัพท์มือถือของสิงหาดังขึ้น เป็นสายจากผู้กองธาวีแจ้งว่าตอนนี้ชานนท์อยู่ในร้านกาแฟที่ตึกใหญ่แยกรัชดา สิงหาบอกว่าตนอยู่ที่นี่พอดี พลางกวาดตามองหา เร่งธาวีให้รีบมาเร็วๆ

ระหว่างนั้นสิงหาทำทีเข้าไปทักบางคนด้วยความสงสัยแต่ทักผิดตัว มัสยามองอยู่รู้ว่าเขากำลังมองหาใครอยู่ บอกชานนท์ว่าท่าทางไม่ค่อยดี ชานนท์ค่อยๆหยิบปืนออกมาถือ

"เขากำลังเดินมาหาเรา" มัสยาบอกเบาๆ ชานนท์บอกว่าถ้าไม่ดีก็จัดการเลย "ไม่ได้นะพี่นนท์ ถ้ามีการยิงกัน เขาจะรู้ว่ามัสเป็นใคร มัสจะหมดโอกาสจัดการนายกฯ" แล้วเธอก็แนะชานนท์ให้รีบหาทางออกไปจากร้านนี้เสีย

พอดีสิงหาเดินมาถึง มัสยาทักเบนความสนใจ พอดีชานนท์ลุกหันหลังจะเดินไป สิงหาร้องเรียกไว้ ชานนท์ชะงักรอลุ้นว่าจะเกิดอะไรขึ้น มัสยาทำเสียงหวานบอกสิงหาว่าคนนั้นเป็นแฟนของตนเอง กำลังจะไปห้องน้ำ สิงหาจึงบอกว่าไม่มีอะไร

ชานนท์ออกไปแอบดูมัสยากับสิงหาที่นอกร้าน เห็นมัสยายิ้มหวานให้สิงหาก็นึกหึงขึ้นมา

สิงหามองมัสยาที่ยิ้มหวานให้บอกว่าชอบเวลาเธอยิ้มจริงๆ เพราะมันทำให้เขาหายเครียดอยากหยุดเวลาไว้แค่นี้ พลางจ้องมัสยาเต็มตา ทำเอาเธอประหม่าแต่พยายามควบคุมตัวเอง

"ถ้าจะจีบฉันเสียใจด้วยเพราะฉันมีแฟนแล้ว แล้วเขาก็ขี้หึงมากด้วย" มัสยาถ่วงเวลา

"ผมชักอยากเห็นหน้าแฟนคุณเสียแล้ว ขอผมทักทายเขาหน่อยนะ" สิงหาดึงเก้าอี้มานั่งตรงข้ามมัสยา เธอสะดุ้งตื่นเต้นตกใจพยายามหาทางเลี่ยง ถูกสิงหาดักคอว่า "เหมือนคุณไม่อยากให้ผมเจอหน้าเขา"

"เปล่า ฉันแค่ไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดเรื่องคุณ ทางที่ดีฉันว่าคุณไปเสียดีกว่า ฉันขอร้องล่ะ ฉันไม่อยากให้มีเรื่อง"

"ก็ได้" สิงหาจ้องตามัสยา "แต่ผมว่าคุณควรจะไปดูแฟนคุณหน่อยนะ เขาท้องเสียรึเปล่าถึงเข้าห้องน้ำนานเหลือเกิน" สิงหาพูดแล้วก็ลุกไปรับกาแฟที่สั่งไว้

มัสยาแอบถอนใจโล่งอก...

ooooooo

ธาวีมาถึงแล้ว  โทร.ประสานงานกับสิงหาว่าจะ เช็กรอบๆบริเวณนี้ ส่วนสิงหาก็จะเดินออกไปดูข้างนอก พูดแล้วลุกเดินไปโบกมือยิ้มให้มัสยาเชิงขอตัว มัสยา เห็นดังนั้นรีบคว้ากระเป๋าลุกออกไปอีกประตู

ธาวีบอกหมวดเม่นให้แยกไปดูอีกด้านหนึ่งแล้วเดี๋ยวไปเจอกันข้างหน้า

ชานนท์ออกมาอีกด้านหนึ่งของตึก ถอดแจ็กเกตยัดใส่ถังขยะแล้วรีบเลี้ยวออก พอเลี้ยวมุมตึกก็ชนเข้าอย่างจังกับ ธาวี ต่างผงะ ธาวีเอ่ยขอโทษพลันก็ชะงักเมื่อจำได้ว่าชานนท์ คือชายที่เห็นในกล้องวงจรปิด เช่นเดียวกัน ชานนท์ก็ผิดสังเกต พอธาวีชักปืนออกมาชานนท์ก็ยิงใส่ทันที

โชคดีที่ธาวีกระโดดหลบเข้าหลังกองขยะและยิงตอบโต้ จนชานนท์ต้องวิ่งหนีพลางยิงสกัดพลาง ธาวีรีบ ว.เรียกหมวดเม่น ให้รีบตามคนร้ายที่วิ่งไปทางนั้นพอดี

ชานนท์วิ่งมาเจอยามเข้าขวางเอาปืนจ่อสั่งให้หยุดชานนท์บอกให้ใจเย็นๆ อ้างว่าตนเป็นตำรวจกำลังตามคนร้ายอยู่ ยามยังสงสัย ชานนท์ทำทีควักบัตรให้ดู แต่ที่ควักออกมาแทนที่จะเป็นบัตรกลับเป็นมีดตวัดปาดคอยามทีเดียวจอด

หมวดเม่นโผล่มาพอดี ถูกชานนท์ระดมยิงใส่จนหมดแม็ก หมวดเม่นกระเด็นตัวลอยลงไปจุก ชานนท์หนีไปแล้ว ธาวี โผล่มาเจอหมวดเม่นนอนจุกอยู่ บอกธาวีว่าคนร้ายวิ่งไปทางตรอก ธาวีผละจากหมวดวิ่งตามไปทันที

เพราะยิงหมวดเม่นจนหมดแม็กแล้ว ชานนท์ทิ้งปืนชักมีดออกมาแทน กระโดดขึ้นที่สูงคอยจังหวะ เมื่อธาวีถือปืนวิ่งมาถึง ชานนท์ทิ้งตัวลงมาใช้มือสับปืนในมือธาวีร่วงแล้วตวัดมีดเข้าคอธาวีทันที เมื่อธาวีหลบพ้นคมมีด ชานนท์ตามแทงแต่ถูกล็อกมือไว้ จึงเปลี่ยนเป็นเตะผ่าหมากจนธาวีจุกล้มลง

แม้จะจุกแม้จะเจ็บแต่ในยามหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ ไม่สู้มีแต่ตาย ทั้งสองจึงต่อสู้กันด้วยชั้นเชิงที่ไม่มีใครยอมใคร จนธาวีพลาดท่าถูกชานนท์ล็อกคอรัดจนเกือบขาดใจ

"หยุดนะ ไม่งั้นตาย!" สิงหามาทันกาล ชานนท์จำต้องปล่อยมือจากธาวี ร่างผู้กองร่วงลงไปสลบกองที่พื้น สิงหาสั่งให้ ยกมือขึ้นไว้เหนือหัว ให้คุกเข่า ชานนท์จำต้องทำตามเพราะมีปืนจ่อหัวอยู่

สิงหาเดินเข้าจับมือชานนท์บิดไพล่หลัง แต่มัสยาที่ อยู่อีกด้านหนึ่งโผล่มาเห็น ชานนท์เองก็เห็นมัสยา เขาพยักหน้า ให้เธอยิง มัสยายกปืนเล็งแต่ไม่กล้ายิงเพราะระหว่างหัวของชานนท์กับหัวของสิงหานั้น นัวเนียกันอยู่ ในที่สุดมัสยาตัดสินใจ ยิงปืนเฉี่ยวหัวสิงหาไป

ชานนท์อาศัยจังหวะที่สิงหาหลบกระสุนปืนสะบัดสับศอกใส่สิงหาแล้ววิ่งหนีไป สิงหายิงสกัดแต่ก็ถูกมัสยายิงสกัดอีกต่อ จึงหันมายิงใส่กัน สิงหาเข้าที่กำบังยิงตอบโต้ มัสยาอาศัยจังหวะนั้นวิ่งหนีไปอย่างเร็ว เมื่อสิงหาโผล่มาอีกทีมัสยา ก็หายไปแล้ว เขาจึงรีบไปดูธาวีถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง

"ผมไม่เป็นไรครับ ได้ตัวมันไหม" ธาวีถาม สิงหา บอกว่ามีคนมาช่วยมัน แล้วหันมาเห็นหมวดเม่นเดินเข้ามาสิงหาถามว่าเป็นไงบ้าง หมวดเม่นแหวะเสื้อให้ดูเสื้อกันกระสุนมีรอยถูกยิง บอกว่าแค่เจ็บหน้าอกนิดหน่อยเท่านั้น

ooooooo

เมื่อมัสยากับชานนท์นั่งรถมาด้วยกันชานนท์ถามอย่างไม่พอใจว่าทำไมไม่ยิงหัว สิงหาเสียทั้งที่เมื่อกี้มีโอกาสดีแต่ไม่ทำ มัสยาชี้แจงถึงความจริงที่อาจทำให้ตนยิงพลาดถูกชานนท์ เขากลับไม่เชื่อเพราะฝีมืออย่างเธอยิงไม่พลาดอยู่แล้ว เป็นเพราะเธอไม่กล้ายิงสิงหามากกว่า

มัสยาถามอย่างไม่ชอบใจว่าพูดอะไร ชานนท์จึงระบายความหึงหวงว่าเห็นเธอยิ้มแย้มกับสิงหาที่ร้านกาแฟ ดักคอว่าชอบมันใช่ไหม มัสยาไม่ตอบ ชานนท์ยิ่งไม่พอใจตะคอกถามอีกว่า "พี่ถามว่าชอบมันใช่ไหม" เลยถูกมัสยาตบหน้าฉาดใหญ่ปรามเสียงเข้มว่า

"อย่ามาพูดอย่างนี้กับฉันนะ ฉันรู้ว่าฉันมีหน้าที่อะไร ฉันต้องฆ่าไอ้สารวัตรสิงหานั่น เข้าใจรึเปล่า จอดรถ ฉันจะลง"

พอเห็นมัสยาโกรธชานนท์ก็ขอโทษแต่ต้องยอมจอดรถให้เธอลง พอลงไปแล้วมัสยาพึมพำอย่างไม่หายโกรธว่า "ฮึ่ย...คิดได้ไงวะว่าเราชอบผู้ชายคนนั้น"

ตกกลางคืน สิงหาอยู่ในห้องพักที่อพาร์ตเมนต์ เขาอดนึกถึงรอยยิ้มของมัสยาที่ร้านกาแฟไม่ได้ อดที่จะหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูรูปที่ถ่ายมัสยาไว้ไม่ได้ ดูแล้วก็ได้แต่พึมพำ "เสียดาย...มีแฟนเสียแล้ว"

ooooooo

ขณะสิงหากำลังคิดอะไรเพลินๆนั่นเอง เนติยาก็มากดออดเรียกที่หน้าห้อง เธอมาพร้อมกับอาหารถือมาเต็มมือ บอกว่าซื้อข้าวมาทานกับเขา มีทั้งสปาเกตตี ซูชิ และสาเก

สิงหาถามว่ารู้ได้ไงว่าเขาอยู่ เธอบอกว่าโทร.เช็กพ่อแล้วว่าไม่ได้ไปไหน พ่อบอกว่าเขากลับบ้านแล้ว ตนจึงซื้อของมาทานด้วยกัน พลางดึงสิงหาเข้าไปนั่งที่เก้าอี้

สารวัตรหนุ่มบอกตรงๆว่าไม่อยากให้เธอมาที่นี่ เพราะถ้าคุณหญิงรู้เข้าจะไม่ดี แต่เนติยาไม่สนใจบอกว่าถ้าตนจะรักเขาก็ไม่เกี่ยวกับใคร ครั้นเห็นสิงหาอึกอักเธอถามตรงๆว่าหรือเขามีใครอยู่ในใจแล้ว พอเขาบอกว่าไม่มี เธอบอกทันทีว่า "ถ้างั้นเนก็มีสิทธิ์ใช่ไหมคะ"

ไม่พูดเปล่ายังโน้มหน้าจะเข้าไปจูบ สิงหารีบยกมือกันไว้ขอร้องอย่าทำอย่างนี้เลย ตนไม่ได้รังเกียจแต่...

"ถ้าไม่รังเกียจก็จูบเนสิคะ" เนติยารุกเอียงแก้มให้

พอดีมีเสียงออดดังขึ้น สิงหาโล่งใจรีบขอตัวไปดูว่าใครมา

ปรากฏว่านิรดามาพร้อมอาหารเช่นกัน พอสิงหาเปิดประตูเธอก็โผเข้ากอด แต่พอเห็นเนติยาอยู่ในห้อง เธอหน้าตึงทันทีถามว่ามาทำอะไร เนติยาย้อนถามเหมือนกันว่าแล้วเธอมาทำอะไร

กลายเป็นสองพี่น้องมาทะเลาะโต้เถียงกันเพื่อแย่งชิงสารวัตรหนุ่ม สิงหาที่เป็นคนกลางทำตัวไม่ถูก แต่โชคช่วย เมื่อธาวีกับหมวดเม่นมาหา สิงหาเลยสวมรอยตีขลุมว่ามีนัดกับสองคนนี้ไว้แล้วขอตัวไปทำงาน ปล่อยให้สองพี่น้องยืนเหวอกันอยู่ในห้อง สุดท้ายเนติยาเป็นฝ่ายออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย

อาหารที่สองสาวหิ้วมาเลยเป็นม่ายไปโดยปริยาย

ooooooo

ผู้กองธาวีกับหมวดเม่นต้องตกกระไดพลอยโจนไปกับสารวัตรสิงหา พากันเดินออกจากอพาร์ตเมนต์งงๆรีบผลุบเข้าผับหลบสองสาว

ธาวีอำสิงหาว่าวันนี้ต้องเป็นเจ้ามือเพราะตนกับหมวดเม่นเข้าไปช่วยชีวิตไว้  แล้วแซวว่าชักอิจฉาสารวัตรเสียแล้วที่มีสาวแย่งกันทั้งซ้ายทั้งขวา และที่สำคัญเป็นลูกสาวนายกฯทั้งคู่เสียด้วย

สิงหาตัดบทไม่อยากให้พูดเรื่องนี้อีก เลยถูกหมวดเม่นดักคอว่าเขามีใครอยู่แล้วใช่ไหม สิงหาถูกทั้งสองคนไล่ต้อนเสียจนสุดท้ายยอมรับว่าตนรู้จักใครคนหนึ่งแต่ ไม่รู้จักชื่อ ดูเธอน่ารักดีเพิ่งเจอกันสองครั้งเอง หมวดเม่นยุว่าถ้าชอบเขาจริง ก็ต้องตามบี้ สิงหาบอกว่าเสียดายเขามีแฟนแล้ว ตนก็คงทำได้แค่ชอบ ยังไม่รู้เลยว่าจะได้เจอกันอีกหรือเปล่า

"แต่ผมว่าถ้าคู่กันแล้วมันก็ต้องไม่แคล้วกันหรอกครับ" หมวดเม่นพูดให้สบายใจ

"ก็ขอให้เป็นอย่างนั้นแล้วกัน" สิงหาพูดไปอย่างไม่หวังอะไรนัก

ooooooo

มัสยายังไม่หายโกรธชานนท์ ดังนั้น เมื่อเขาตามไปที่สนามกอล์ฟเจอสี่สาวกำลังตีกอล์ฟกันอยู่ มัสยาเห็นชานนท์ก็เดินมาส่งไม้ให้แคดดี้ ชานนท์วิ่งตามมาง้อ ชวนตีกอล์ฟเสร็จไปกินข้าวกัน มัสยาปฏิเสธอ้างว่าวันนี้มีนัดกับพวกไอซ์แล้ว ชานนท์ขอตามไปด้วยคน เธอตอบอย่างท้าท้ายแกมขู่ว่า

"ตามใจ ถ้าไม่กลัวตำรวจจับ"

อัยรา เขมิกา และนัทมนต่างมองชานนท์ที่ตามง้อมัสยาก็คุยกันว่าท่าทางชานนท์จะชอบมัสยา จริงๆเพราะตามง้อเหลือเกิน นัทมนขัดคอเพื่อนว่า "ฉันว่าแกยังไม่รู้จักพี่นนท์ดี"

"นี่อย่าบอกนะว่าแกได้กับพี่นนท์แล้ว แกถึงได้พูดเหมือนรู้ดี" อัยราดึงแขนนัทมนมองหน้าหาพิรุธ

"ถ้าฉันได้กับเขา ฉันคงไม่ปล่อยให้พี่นนท์ไปเดินตามไอ้มัสอย่างงั้นหรอก" นัทมนปากแข็ง เขมิกาฟังแล้วทำหน้าเคลิ้มพูดเหมือนเพ้อว่า

"เฮ้อ...เมื่อไหร่จะมีคนมาเดินตามเราบ้างก็ไม่รู้..."

ชานนท์พยายามยัดเยียดตัวเองจะไปกินไปเที่ยวกับสี่สาว มัสยากีดกันเต็มที่อ้างว่า

"มัสว่าพี่นนท์ไม่ควรไปกับพวกเราหรอก เพราะตำรวจกำลังตามหาพี่อยู่ เดี๋ยวพวกเราจะเดือดร้อนไปด้วย" เมื่อนัทมนกับเขมิกาติงว่ามัสยาคิดมากไปเอง ในร้านคงไม่มีใครสนใจเราหรอก มัสยาจึงขอตัวไม่ไปด้วยบอกว่าไม่อยากเสี่ยง พูดแล้วลุกเดินไปเข้าห้องน้ำ

สุดท้ายชานนท์จึงเป็นฝ่ายขอถอนตัวเพราะไม่อยากให้คนอื่นเดือดร้อนแล้วขอตัวกลับ คืนนี้จึงมีแต่สี่สาวไปกินไปดื่มไปเที่ยวด้วยกัน

ooooooo

ตอนที่ 3

นายกฯปฐวียังมีลูกชายคนโตที่ไปเรียนอยู่ เมืองนอกชื่อนราธิป เขาเป็นชายหนุ่มวัยเกือบ 30 เป็นคนปากหวานมีเสน่ห์กับสาวๆ จู่ๆนราธิปก็กลับจากเมืองนอกก่อนกำหนด ยังความแปลกใจและดีใจระคนกันแก่นภาลัยผู้เป็นแม่และน้องสาวทั้งสองคือเนติยา และนิรดา

เจอแม่และเนติยาที่หน้าบ้านแล้ว นภาลัยพาไปหาพ่อที่นั่งเซ็นหนังสืออยู่ในห้องทำงานที่บ้าน

พอเจอหน้าลูกชาย ปฐวีถามว่าไหนบอกว่าจะกลับอาทิตย์หน้า นราธิปบอกว่าพอดีเคลียร์งานเสร็จเลยกลับก่อน หันไปทักสิงหาในวัยเดียวกันอย่างสนิทสนมว่าสบายดีหรือพร้อมกับยื่นมือไปชก กำปั้นกับสิงหาประสาเพื่อนสนิท สิงหา

ทักว่านราธิปผอมไป

"งานหนักว่ะ ฝรั่งมันใช้งานจนคุ้ม แล้วพ่อเรียกผมกลับมามีอะไรหรือครับ"

ได้ยินนราธิปถามพ่อเช่นนั้น นภาลัยถามปฐวีอย่างไม่ชอบใจว่านี่เรียกลูกกลับมาหรือ ทำไมตนไม่รู้เรื่องเลย

"อ๋อ...ไม่มีอะไร ผมแค่อยากให้ลูกกลับมาช่วยงาน นี่... คุณหญิง  คุณช่วยเตรียมของว่างให้ผมหน่อยสิ  ผมชักหิวแล้ว" ปฐวีบอก นภาลัยถามนราธิปว่าอยากทานอะไรพิเศษไหม เขาบอกว่าไม่เอา นภาลัยจึงหันไปบอกเนติยาให้ออกไปช่วยเตรียมของว่างให้พ่อ เนติยากับนิรดาจึงเดินตามแม่ออกไป

เมื่อนภาลัยกับลูกสาวทั้งสองออกไปแล้ว นราธิปถามพ่อว่า

"เป็นไงครับพ่อ ได้ตัวคนร้ายที่ลอบยิงรึยังครับ" พอปฐวีบอกว่ายัง ตอนนี้สิงหากำลังตามเรื่องอยู่ นราธิปก็หันไปโวย

กับสิงหาว่า "อะไรวะสิง มือปืนคนเดียวยังตามจับไม่ได้หรือ เสียชื่อสารวัตรสิงหานะ"

สิงหาชี้แจงว่ามันไม่ใช่มือปืนธรรมดาแต่เป็นแก๊งโจรที่ใช้ชื่อว่าสมิงสา ทำงานกันเป็นองค์กร ปฐวีช่วยเสริมว่าเป็นขบวนการที่ใหญ่มาก นราธิปถามว่าแล้วมันจะฆ่าพ่อด้วยเรื่องอะไร

"พ่อก็ไม่รู้ เฮ้อ...อย่าคุยเรื่องนี้เลยลูก ลูกเพิ่งมาถึงทำให้เครียดเปล่าๆ" ปฐวีตัดบท

พอดีนิรดาโผล่มาบอกว่าของว่างเรียบร้อยแล้ว ปฐวีจึงชวนนราธิปออกไป นิรดาฉวยโอกาสตรงไปคล้องแขนสิงหา ชวนอย่างอ่อนหวาน "ไปค่ะพี่สิง"

oooooooo

นราธิปกับสิงหานัดไปดื่มกันในคืนนี้ สิงหามานั่งรออยู่ เนติยามาเจอเข้าถามว่าจะไปไหนกันขอไปด้วยคน นราธิปลงมาพอดีบอกว่าตนกับสิงหาจะไปเที่ยวกันตามประสาผู้ชาย น้องไปด้วยไม่ได้หรอก พูดหยอกน้องทีเล่นทีจริงว่า "ถ้าเธอไปด้วย พี่กับไอ้สิงจะได้ ผู้หญิงหรือ"

นิรดาได้ยินโวยวายทันทีว่าสองคนนี้จะไปเที่ยวผู้หญิงกันหรือ เสียงเข้มกับพี่ชายว่า

"ไม่ได้นะคะพี่ธิป พี่ธิปจะพาพี่สิงไปเที่ยวผู้หญิงไม่ได้นะ" เนติยาผสมโรงว่าตนก็ไม่ยอม นราธิปมองน้องสาวทั้งสองพูดอย่างระอาใจว่าพอทั้งสองคนเลย ตนจะไปกินเหล้ากับสิง เธอสองคนห้ามไปแล้วหัน

ไปชวนสิงหาไปกันเลย

พอสองหนุ่มออกไปเท่านั้น สองสาวพี่น้องก็โทษกันไปมาว่าอีกฝ่ายเป็นคนทำให้ทั้งสองคนไม่ยอมให้ตนไปแล้ว ต่างสะบัดหน้าเดินเข้าบ้านไปอย่างขัดใจ

ooooooo

ระหว่างนั่งดื่มกันในผับนั้น นราธิปตั้งข้อสังเกตว่าฟังเรื่องสมิงสาแล้วเชื่อว่าพวกมันต้องมีเรื่องอะไร กับพ่อตนแน่ๆ ไม่อย่างนั้นมันจะอยากฆ่าพ่อทำไม สิงหายืนยันว่านายกฯบอกว่าไม่มีอะไร

นราธิปยังไม่วางใจคิดว่าพ่ออาจจะนึกไม่ถึงก็ได้ ถามสิงหาว่าแล้วไม่ได้เบาะแสอะไรของมือปืนบ้างเลยหรือ

"รู้แค่ว่ามันเป็นผู้หญิง" นราธิปสนใจจี๋ถามทันทีว่า

แล้วสวยไหม สิงหาตอบเซ็งๆว่า "ไม่รู้ว่ะ มันใส่หน้ากาก เลยไม่เห็นหน้ามัน"

ฝ่ายสี่สาวสมิงสา เมื่อชานนท์ถอนตัวไม่มาด้วย ทั้งสี่ จึงพากันมาดื่มที่ผับ บังเอิญเป็นผับเดียวกับที่สิงหาและนราธิปมานั่งดื่ม

พอเข้ามา อัยราถามว่าใครจะดื่มอะไร เขมิกาเอาบลูสกาย มัสยาเอาด้วย ส่วนนัทมนเอาช็อกกิงพิงก์ บอกแล้วขอไปเข้าห้องน้ำก่อน เขมิกาขอไปด้วยคน

มัสยากับอัยราเลยโยนหัวโยนก้อยเกี่ยงกันไปเอาเครื่องดื่ม ปรากฏว่ามัสยาแพ้เลยต้องไปเอาเครื่องดื่มที่เคาน์เตอร์บาร์

นราธิปกับสิงหานั่งดื่มกันที่เคาน์เตอร์บาร์ นราธิปดื่มจนหมดแล้วบอกสิงหาว่าตนสั่งเหล้าให้แล้ว ตอนนี้ขอเข้าห้องน้ำเดี๋ยวมา พลางลุกเดินไป

"ช็อกกิงพิงก์สอง บลูสกายสอง" เสียงมัสยาเดินเข้ามาสั่ง สิงหาหันมองชะงักกึกแล้วรีบหันกลับ พอมัสยารับเครื่องดื่ม เขาหันกลับมากดโทรศัพท์ถ่ายรูปเธอไว้ทันที มัสยาสะดุ้ง สิงหายิ้มให้ทักทายเสียงหล่อ

"สวัสดีครับ"

"เรื่องอะไรมาถ่ายรูปฉันเนี่ย" มัสยาไม่พอใจ สิงหา ทำเฉไฉไม่ตอบแต่กลับแสดงความยินดีที่ได้เจอกันอีก มัสยาไม่ยอมถามคาดคั้นว่า "ฉันถามว่าเรื่องอะไรมาถ่ายรูปฉัน"

สิงหาอ้างว่าเห็นวันนี้เธอสวยกว่าวันนั้นเลยถ่ายรูปเก็บไว้ มัสยาไม่ยอมสั่งให้ลบรูปตนออกเดี๋ยวนี้ สิงหาทำยียวนจะยอมลบแต่ถามว่าเธอลบรูปเขาออกหรือยังล่ะ มัสยาบอกว่าลบออกไปนานแล้วพลางยกโทรศัพท์ให้ดู

"แต่วันนั้นคุณบอกว่าชอบผมไม่ใช่หรือ ทำไมถึงลบรูปผมทิ้ง" สิงหาแหย่ มัสยาทำหน้าตายถามว่าตนเคยบอกหรือ สิงหานิ่วหน้ามอง "ผมว่าวันนี้คุณดูแปลกๆนะ มากับแฟนหรือครับถึงได้ดุจัง"

"ฉันจะมากับใครก็ไม่เกี่ยวกับคุณ อ้อ...ลบรูปฉันด้วยล่ะ" มัสยาสั่งแล้วเดินไป

"ทำไมวันนี้ดูห้าวจัง" สิงหามองตามพึมพำกับท่าทีที่ดุดันของมัสยาในวันนี้

ooooooo

นราธิปออกจากห้องน้ำ สวนกับอัยราที่เดินคุยโทรศัพท์เป็นภาษาต่างประเทศสวนเข้าไป เขาชะงักมองพึมพำ "สาวรัสเซีย" แล้วเดินออกไป พอไปที่เคาน์เตอร์บาร์เขาบอกสิงหาว่าเมื่อกี้เจอสาวรัสเซียคนหนึ่ง คนนี้สเปกตนเลยล่ะ

สิงหาพูดขำๆ ว่านราธิปชอบแต่ของนอกแต่ก็สนใจถามว่าคนไหน พอดีอัยราเดินกลับมา นราธิปชี้ให้ดูพลางยิ้มทักทายประสาหนุ่มเจ้าสำราญ "สวัสดีครับ" อัยรายิ้มให้นิดหนึ่งแล้วตรงไปที่โต๊ะตัวเอง

"อ๋อ...มากับโต๊ะนั้น" สิงหาพึมพำ นราธิปถามว่ารู้จักผู้หญิงโต๊ะนั้นด้วยหรือ สิงหาตอบเซ็งๆว่า "เคยรู้จักว่ะ แต่วันนี้เธอทำเหมือนไม่รู้จักฉัน"

นราธิปสนใจจี๋ถามว่าคนไหน สิงหาบอกว่าคนที่กำลังยกแก้วนั่นไง นราธิปมองขวับชมเปาะ

"อื้อม์...สวยเสียด้วย..."

ooooooo

ที่โต๊ะมัสยากับเพื่อน อัยรากลับมาบอกมัสยาว่าเมื่อกี้เจอสารวัตรสิงหา มัสยาบอกว่าตนเจอเขาแล้ว นัทมนถามว่าจัดการเลยไหม มัสยาบอกว่าตนไม่ได้ เตรียมตัวมา

"เขามากับใคร หน้าตาหล่อดีนะ" เขมิกามองไปทางนราธิปกับสิงหา มัสยาบอกว่าชื่อนราธิปเป็นลูกนายกฯ

"หล่อซะด้วย ท่าทางจะปิ๊งฉัน เห็นยิ้มให้ตั้งแต่หน้าห้องน้ำแล้ว" อัยราบอกเพื่อนๆถูกเขมิกาขัดคอว่าน้อยๆหน่อย อย่าออกนอกหน้ามากนัก อัยราค้อนเพื่อนแล้วมองไปทางนราธิปเห็นเขามองมาพอดี ทั้งยังยกแก้วเหล้าให้ อัยรายกตอบ

นราธิปเห็นดังนั้นชวนสิงหาไปรื้อฟื้นความทรงจำกับมัสยาหน่อยพลางดึงแขนลุกขึ้น แต่แล้วทั้งสองก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นผู้ชาย 4 คนเดินเข้าไปหาสี่สาว สิงหาบอกว่าไม่ทันแล้ว มีคนตัดหน้าเสียแล้ว

"ก็แกมัวแต่งุ่มง่าม ไม่เป็นไร เดี๋ยวรอให้พวกนี้ออกไปก่อนเราค่อยเข้าไปโฉบ" นราธิปใจเย็น นั่งลงแล้วหยิบเครื่องดื่มขึ้นดื่ม

ooooooo

สี่ชายที่เข้าไปหาสี่สาวเป็นลูกน้องของเป๊กเจ้าของผับนั่นเอง ทั้งสี่เข้าไปสั่งเครื่องดื่มแบบที่สี่สาวกำลังดื่มอีกสามชุด มัสยาสั่งทันทีว่าไม่ต้อง หนึ่งในนั้นถามอย่างโอหังว่าไม่ชอบหรือตนอยากเลี้ยง

"ขอบคุณ แต่เรามีเงินจ่าย" อัยราตอบอย่างไม่แยแส นัทมนเสริมว่าเราไม่อยากให้มีบุญคุณ

หนึ่งในสี่จึงแสดงตัวว่าพวกตนก็แค่อยากทำความรู้จักด้วย ถามว่ารู้จักพี่เป๊กไหมพลางชี้ไปทางโต๊ะที่เป๊กนั่งอยู่ แนะนำอย่างอวดเบ่งว่า

"พี่เป๊กเขาเป็นเจ้าของที่นี่ เขาอยากให้น้องๆไปนั่งโต๊ะเขา" พลางมันก็จับมือมัสยา ถูกมัสยาจับบิดบอกมันว่าให้ไปบอกไอ้เป๊กด้วยว่าตนไม่อยากคุยด้วย

"อีนี่วอน" หนึ่งในสี่ด่า จะเข้ามาตบมัสยา อัยราคว้ามือมันไว้บิดอย่างแรงจนมันหน้าคว่ำลงบนโต๊ะ นราธิปกับสิงหาหันมอง นราธิปบอกสิงหาว่า เป็นเรื่องแล้ว

สี่สาวลุกพรึบต่างพุ่งเข้าเล่นงานคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด นักเลงสวะทั้ง 4 ถูกสี่สาวที่ผ่านการฝึกปรือมาอย่างดีเล่นงานจนทรุด แล้วมัสยาก็ชวนเพื่อนๆกลับกัน

พลันก็ต้องชะงัก    เมื่อเป๊กเดินเข้ามาปรบมือพูดชมแววตาแข็งว่า

"ตั้งแต่เปิดร้านมายังไม่เคยเจอแบบนี้"

"ฉันว่าคุณควรจะอบรมพนักงานให้มากกว่านี้นะ" มัสยา สั่งสอน อัยราเห็นด้วย แล้วสี่สาวก็จะเดินออกไป ถูกเป๊กขยับเข้ามาขวาง ถามว่ามาพังร้านตนแล้วจะเดินไปง่ายๆหรือ

เขมิกาบอกว่าเราไม่ได้เป็นฝ่ายหาเรื่องก่อน นัทมนพูดกร้าวว่าถ้าไม่อยากให้ร้านพังมากกว่านี้ก็ถอยไปดีกว่า

"เธอสี่คนนี่ปากดีนักนะ" เป๊กตวัดมือตบมัสยา แต่เธอหลบทัน พริบตานั้นลูกน้องทั้งสี่ของเป๊กก็กรูกันเข้ามารุมเตะต่อยหญิงสาวทั้งสี่ ถูกสี่สาวทั้งสับคอ ทั้งบิดข้อมือจับเหวี่ยง ทั้งถีบทั้งศอก จนลูกน้องทั้งสี่ของเป๊กทรุดลงไปกอง

"ฉันว่าพวกเธอไม่ธรรมดานะ" นราธิปมองทึ่ง สิงหา พยักหน้าเห็นด้วย มองสี่สาวอย่างสนใจ

เมื่อเป๊กเห็นลูกน้องตัวเองถูกเล่นงานสะบักสะบอมก็ชักปืนออกมาจ่อมัสยา พริบตานั้นสิงหายกปืนเข้าจ่อเป๊กอีกต่อสั่งเข้ม

"หยุดนะ ทิ้งปืน" เป๊กหันมองสิงหาแล้วยอมทิ้งปืน สี่สาวพากันเดินผ่านสิงหาไปอย่างไม่สนใจ เขาอดไม่ได้พูดขึ้นว่า "จะขอบคุณผมสักคำไม่ได้หรือ"

"ฉันไม่ได้บอกให้คุณช่วยนี่" มัสยาตอบอย่างถือดีแล้วเดินเชิดไป นราธิปทั้งทึ่งทั้งชื่นชม มองตามอัยราไปอย่างสนใจมาก

ooooooo

เมื่อพากันมานั่งรถกลับ เขมิกาพูดขึ้นว่าไม่น่าเชื่อที่มัสยาพยายามฆ่าสารวัตรรูปหล่อแต่เขากลับช่วยชีวิตเธอไว้ อัยราเชื่อว่าสิงหาช่วยมัสยาเพราะมีใจให้

"จะมีหรือไม่มีฉันไม่สนหรอก  ฉันมีหน้าที่ต้องฆ่าเขาให้ได้" มัสยาโพล่งขึ้น พอเขมิกาติงว่าใจดำจริงๆ มัสยาย้อนถามว่า "ถ้าเป็นพวกเธอล่ะ พวกเธอจะกล้าขัดคำสั่งหัวหน้าหรือ"

"ใช่ ใครจะกล้าขัดคำสั่ง" อัยราเห็นด้วย นัทมนก็พยักหน้าเห็นด้วย จากนั้นทุกคนก็เงียบไป

ส่วนสิงหาเมื่อกลับถึงอพาร์ตเมนต์ก็อดคิดถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านไปไม่ได้ โดยเฉพาะที่นราธิปพูดว่า ไม่น่าเชื่อว่าสาวๆพวกนี้เตะต่อยอย่างกับผู้ชาย หรือว่าเป็นตำรวจ

สิงหาเองก็คาดว่าอาจเป็นตำรวจหญิงแต่ตนไม่รู้จัก

"งั้นก็เป็นหน้าที่ของแกที่ต้องไปค้นหาให้เจอ ว่าเธอเป็นใคร โดยเฉพาะคนที่พูดภาษารัสเซีย"

คิดแล้วสิงหาก็หันกลับมากดมือถือดูรูปมัสยาพึมพำอย่างครุ่นคิด "เธอเป็นใครกันนะ"

มัสยากลับถึงบ้านก็ตรงเข้าไปวาดรูปต่อ เอาสีแต้มลงบนเฟรมรูปใจคิดถึงสิงหาที่โต้ตอบกันเมื่อครู่ใหญ่นี้เรื่องลบรูปถ่ายในโทรศัพท์มือถือ ที่เธอบอกสิงหาว่าลบรูปของเขาไปนานแล้ว เขาย้อนถามว่า

"แต่วันนั้นคุณบอกว่าชอบผมไม่ใช่หรือทำไมถึงลบรูปผมทิ้ง"

คิดแล้วมัสยาก็อดขำไม่ได้ หัวเราะหึๆในลำคอแล้วแต้มสีใส่ภาพ พลันก็หุบยิ้มเมื่อนึกถึงอดีต...

เวลานั้นเธอได้รับการฝึกอย่างหนัก ในสนามยิงปืนเธอมีผ้าผูกตาแล้วศตายุก็ร่อนจานให้เธอยิง ไม่ว่าจะร่อนทางซ้ายหรือขวาเธอก็ยิงได้อย่างแม่นยำฉับไว แล้วจู่ๆเขาเองก็โผล่ขึ้นมาตรงหน้ามัสยาชะงักกึก ศตายุสั่งเหี้ยมให้ยิง มัสยา ปล่อยมือลง ดึงผ้าผูกตาออก บอกว่า "หนูทำไม่ได้ค่ะ"

ศตายุเดินเข้ามาตบหน้ามัสยาเต็มฝ่ามือถามว่าทำไมถึงทำไม่ได้ มัสยาส่ายหน้าก็ถูกตบอีกครั้งตะคอกถามว่า "แกกล้าขัดคำสั่งฉันหรือ"

"หนูขอโทษค่ะ หนูยิงหัวหน้าไม่ได้จริงๆ หัวหน้ามีพระคุณกับหนูเปรียบเสมือนพ่อหนู อย่าให้หนูทำเลยนะคะ"

"ฟังให้ดีนะมัสยา หน้าที่ของแกคือทำตามคำสั่งฉัน ถ้าฉันบอกให้ฆ่าใครแกก็ต้องฆ่าเข้าใจรึเปล่า" มัสยานิ่งน้ำตาไหล ศตายุตะคอกซ้ำ "ฉันถามว่าเข้าใจรึเปล่า!"

"เข้าใจค่ะ" มัสยาจำต้องรับคำแล้วทรุดนั่งร้องไห้พึมพำ "ทำไมต้องเป็นเราด้วย..."

นึกถึงอดีตแล้ว มัสยาถอนใจบอกกับตัวเองอย่างหดหู่

"ใช่ ถ้าหัวหน้าสั่งให้ฆ่าใครเราก็ต้องฆ่า..."

ooooooo

ศตายุ หัวหน้าแก๊งสมิงสานั้น ในอดีตเมื่อ 20 ปีก่อน เคยมีคนรักชื่อรุ่งรวี ต่อมาเลิกกันเมื่อรุ่งรวีเสนอให้เขาหยุดทุกอย่างไว้แค่นี้แล้วไปอยู่ต่างประเทศด้วยกัน เพราะมีเงินทองมากมายใช้จนตายก็ไม่หมด แต่ศตายุไม่ยอมเลิก ความสัมพันธ์จึงยุติลง

วันนี้ขณะศตายุนั่งที่ร้านกาแฟริมถนน เห็นรุ่งรวีเดินผ่านไป เขารีบลุกตามไปหมายจะคุยด้วยแต่รุ่งรวีปฏิเสธเพราะเรื่องระหว่างเราจบไปนานแล้ว เธอขอตัวหันหลังเดินไปอย่างไม่ไยดี

"รุ่งรวี" ศตายุพูดตามหลัง "ผมอยากให้คุณรู้นะว่าผมไม่เคยลืมคุณเลย"

รุ่งรวีชะงักอึ้งไปนิดหนึ่ง แต่แล้วต่างก็เดินไปตามทาง ของตัวเอง รุ่งรวีกลับไปที่ร้านแกลเลอรี่ขายของแอนทีคของตัวเอง

บังเอิญวันนี้นราธิปต้องการหาซื้อของขวัญวันเกิดให้ คุณแม่ จึงแวะมาที่ร้านนี้ ขอให้รุ่งรวีช่วยแนะนำของขวัญที่เหมาะสำหรับวันเกิดคุณแม่ด้วย เธอจึงพาไปดูพระพิฆเนศในตู้

นราธิปตัดสินใจเอาพระพิฆเนศองค์นั้นถามว่าเท่าไร พอรู้ว่าสองหมื่นเขาต่อรอง รุ่งรวีลดให้สิบเปอร์เซ็นต์ บอกให้ รอสักครู่จะเอาไปใส่กล่องให้

ระหว่างรอนั้น นราธิปเดินดูรูปที่ตั้งโชว์ เขาชะงักกึก เมื่อเห็นรูปอัยราพึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา "สาวรัสเซียคนนั้นนี่หว่า"

"ชอบรูปนี้หรือคะ" เสียงรุ่งรวีถามเมื่อเห็นเขายืนมองอึ้งอยู่

นราธิปถามว่าพอรู้ไหมว่าผู้หญิงในรูปเป็นใคร รุ่งรวีไม่รู้พอถามว่าใครเป็นคนวาด เธอดูลายเซ็นในรูปบอกว่า "คุณเอ็ม แอนเดอร์สัน" ครั้นนราธิปถามที่อยู่เธอบอกว่าไม่มีเพราะได้รูปจากเอเย่นต์

"ถ้าเอเย่นต์เขามา ช่วยขอที่อยู่คุณแอนเดอร์สันให้ผมหน่อยได้ไหมครับ" พูดแล้วหันมองรูปอีกครั้ง

คืนนี้เอง สิงหาได้รับโทรศัพท์จากนราธิปเรียกให้มาหาที่ห้อง...

นราธิปซื้อรูปอัยรากลับไปติดที่ผนังห้องแล้วเรียก

สิงหาให้มาดูถามว่าจำผู้หญิงคนนี้ได้ไหม ที่ตนบอกว่าเป็นสาวรัสเซีย สิงหาดูแล้วบอกว่าเหมือนแต่จะใช่สาวรัสเซียหรือ

นราธิปเชื่อว่าใช่ ถามว่าที่ให้สิงหาช่วยสืบว่าเธอคือใครบ้านอยู่ไหนสืบแล้วหรือยัง สิงหาบอกว่ายังไม่มีเวลา นราธิปบ่นๆ แล้วบอกว่าคงต้องสืบเองเสียแล้วยังไงก็ต้องหาเธอให้เจอจนได้

"ฉันว่าแกเป็นเอามากนะไอ้ธิป" สิงหาหัวเราะขำๆ อาการของนราธิป

ooooooo

ที่แท้เป็นรูปวาดที่มัสยาเอามาฝากขายที่ร้านของรุ่งรวี ดังนั้นรุ่งรวีจึงโทรศัพท์บอกมัสยาว่า ลูกค้าสนใจรูปที่เธอวาดและอยากได้ที่อยู่ มัสยาถามว่าใคร พอรุ่งรวีบอกว่าเป็นลูกนายกฯเท่านั้น มัสยาตัดบททันทีว่าให้บอกไปเลยว่าคนเป็นแบบในรูปเขาไม่สะดวกที่จะให้ข้อมูล

จากนั้นมัสยาเตือนอัยราหรือไอซ์ว่าให้ระวังตัวไว้ตอนนี้มีคนตามหาตัวอยู่ พอบอกว่าเป็นลูกนายกฯอัยราก็นึกออกทันทีว่าเป็นคนที่เจอกันในผับนั่นเอง นัทมนถามอย่างระแวงว่าเขารู้หรือว่าไอซ์เป็นสมิงสา

"ไม่ใช่ เขาจะตามเอาไปเป็นเมีย" มัสยาบอก เตือนอัยราว่าให้อยู่ห่างๆเขาไว้ดีกว่า เดี๋ยวพวกเราจะเดือดร้อนกันหมด อัยราต่อรองว่าขอเดทกับเขาสักครั้งได้ไหม "ไม่ได้ แกลืมไปแล้วหรือ ฉันต้องฆ่าพ่อเขานะ" มัสยาเสียงแข็ง

นัทมนกับเขมิกาเห็นด้วยกับมัสยา เขมิกาบอกว่าให้ อัยราลืมเรื่องนี้ไปจากสมองได้เลย

"เออ...ก็ได้ แต่อย่าให้ฉันรู้นะว่าพวกแกแอบไปมีกิ๊กกับใคร ฉันไม่ยอมเหมือนกัน" อัยราจำยอม

แต่เย็นนี้เอง เขมิกาที่เข้มงวดกับอัยรานั้น ก็แอบพบกับชานนท์ทั้งที่ต่างก็รู้กฎขององค์กรดี

ระหว่างนั่งที่ร้านอาหารด้วยกันนั้น ชานนท์ก็ได้รับโทรศัพท์จากนัทมนนัดเย็นนี้เจอกัน ชานนท์บอกว่าไม่ว่าง ครั้นนัทมนขอเป็นพรุ่งนี้ทานข้าวกัน เขาก็เลี่ยงว่าดูก่อนแล้วกัน พูดแล้วปิดโทรศัพท์เลย

เขมิกาถามว่าใคร พอรู้ว่าเป็นนัทมนนัดกินข้าวกัน เขมิกาก็ดักคออย่างหึงหวงว่าอย่าบอกนะว่าชานนท์มีอะไรกับนัทมน ถูกชานนท์ย้อนถามอย่างไม่ชอบใจว่า "แล้วถ้าพี่บอกว่ามีล่ะ" เขมิกาเลยเป็นฝ่ายนิ่งอึ้งไป

เมื่อพากันเข้าห้องพักในโรงแรม สำราญรักกันจนพอใจแล้ว เขมิกากอดชานนท์พึมพำอย่างหลงใหลว่า "ไม่ว่าพี่นนท์จะมีใคร เข็มก็รักพี่นนท์นะคะ"

ooooooo

มืดแล้ว ทั้งคู่ออกจากโรงแรม ชานนท์ขับรถมาจอดที่ริมถนนส่งเขมิกาแค่นั้น แต่พอเธอนัดพรุ่งนี้เจอกันใหม่เขากลับปฏิเสธว่าพรุ่งนี้ไม่ว่าง เขมิกาถามอย่างไม่พอใจว่านัดกับนัทมนไว้หรือ

"พี่บอกเข็มแล้วไง พี่มีสิทธิ์ที่จะคบกับใครก็ได้"

"เข็มขอโทษค่ะ ถ้าพี่นนท์ว่างโทร.หาเข็มนะคะ" เขมิการีบขอโทษแล้วลงจากรถไป แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็มีเสียงแตรรถเรียก เขมิกาหันไปเห็นนัทมนไขกระจกลงถามว่ามาทำอะไรแถวนี้

เขมิกาตกใจไม่คิดว่าจะเจอใครแถวนี้ ขณะกำลังอึกอักนั่นเอง นัทมนก็เร่งให้ขึ้นรถก่อน พอเขมิกาขึ้นไปนั่งในรถ นัทมนถามอีกว่ายังไม่ได้บอกเลยว่าไปไหนมา ถึงได้มาอยู่แถวนี้

เขมิกาโกหกว่าไปกินข้าวกับเพื่อน นัทมนดักคอว่านอกจากพวกเราแล้วมีเพื่อนคนอื่นด้วยหรือ

"ก็ใช่น่ะสิ ฉันก็ต้องมีกิ๊กมีกั๊กบ้าง ไม่เห็นแปลก"

"หวังว่าคงไม่ใช่พี่นนท์นะ"

"ทำไมหรือ ถ้าฉันจะไปกับพี่นนท์มันผิดตรงไหน" เขมิกาย้อนถามอย่างท้าทาย พอนัทมนอึ้งเธอก็หัวเราะพูดแก้เกี้ยว "ฉันพูดเล่นหรอกน่า พี่นนท์เขาชอบมัสยา เขาจะไปกับฉันทำไม"

"ฉันก็ว่างั้นแหละ พี่นนท์เขาไม่มีทางไปกับเธอหรอก" นัทมนเชื่อสนิท

เขมิกาเหลือบมองนัทมนแวบหนึ่งแอบยิ้มเยาะกับความจริงที่มากกว่าการกินข้าวเป็นไหนๆ

ooooooo

ที่ทางวิ่งในสวนสาธารณะ  เช้านี้สิงหาไปวิ่งตามปกติ เจอมัสยามาวิ่งเข้าโดยบังเอิญ เขาเร่งฝีเท้าวิ่งตามไปแต่ยังไม่เผยตัว ตามไปหลายโค้งและมัสยาก็หันมองหลายที แต่สิงหาก็หลบได้ทัน

จนกระทั่งมัสยาแน่ใจว่ามีคนวิ่งตามตนแน่จึงหลบเข้าพุ่มไม้และดักจับสิงหาทุ่มอย่างเร็ว แต่สิงหาก็ไวทายาดจับมัสยาทุ่มข้ามหัวไปทันที

พอตั้งหลักได้มัสยาชักมีดออกมาเงื้อจะแทง สิงหาจึงร้องบอกว่า "ผมเอง หวัดดีครับ"

มัสยาชะงักนิดหนึ่งแต่ก็แทงคอสิงหาสุดแรง ถูกสิงหาตะปบไว้ทันถามว่า "นี่คุณจะฆ่าผมหรือ" มัสยาตอบไม่ลังเลว่าใช่

ทั้งคู่ต่อสู้กันด้วยฝีมือที่ไม่ยิ่งหย่อนกว่ากัน หลายครั้งที่ต่างพลาดพลั้งแต่ก็แก้เกมได้ทัน สิงหาถามอีกครั้งอย่างไม่อยากเชื่อว่า

"นี่คุณคิดจะฆ่าผมจริงๆงั้นหรือ"

"ใช่!"

สิงหาถามว่าทำไม เธออ้างว่าเพราะเขาตามเธอ สิงหาถามว่าเรื่องแค่นี้ก็จะเอากันถึงตายเชียวหรือ

"ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าคุณมาดีหรือมาร้าย ฉันเป็นผู้หญิงฉันก็ต้องป้องกันตัวเองก่อน" สิงหาแย้งว่าเธอทำเกินไป เธอย้อนถามว่า "ถ้าฉันถูกคุณข่มขืนแล้วฆ่าปาดคอหมกไว้ที่นี่ คุณว่าฉันทำเกินไปไหมล่ะ"

สิงหาอึ้งไปกับเหตุผลของเธอ เอ่ยขอโทษเพื่อหายกัน แต่มัสยายังไม่ยอมถามว่าเขาตามตนทำไม สิงหาบอกว่าก็แค่ อยากจะทักทายไม่ได้หรือ

"แต่ฉันเคยบอกแล้วไงว่าให้คุณอยู่ห่างๆฉัน" พูดแล้วมัสยาจะเดินไป ถูกสิงหาคว้ามือไว้ เธอสั่งให้ปล่อย เขาถามอย่างท้าทายว่าแล้วถ้าไม่ปล่อยล่ะ ผลคือมัสยาตบผัวะเข้าให้

แต่ไม่โดนเพราะสิงหารับมือไว้ทันต่างจ้องหน้ากันเขม็ง พริบตานั้นมัสยากระทืบเท้าเขาอย่างแรงทำให้สิงหาคลายมือที่จับไว้ เลยถูกมัสยาจับมือเขาบิดแล้วพลิกไปล็อกคอเขาจากด้านหลัง

สิงหาใช้แรงที่มากกว่าหมุนออกกระชากตัวมัสยาเข้าในอ้อมกอดแล้วหอมแก้มฟอด ใหญ่ ทำเอามัสยาสะดุ้งตาค้าง พอตั้งสติได้ก็สับศอกใส่พร้อมกับหมุนตัวออกมาตบหน้าเขาอีกฉาดด่า "คุณนี่มันเลวจริงๆ"

"ยังน้อยไปนะ ถ้าเมื่อกี้คุณหันหน้ามาละก็ ผมจะจูบปากคุณ"

"ก็ลองดู" มัสยาทำปากกล้าท้า แต่พอสิงหาท้าให้เข้ามาตนจะจูบจริงๆให้ดู เธอเลยลังเลพูดอย่างอาฆาตว่าฝากไว้ก่อนเถอะแล้ววิ่งผละไป สิงหามองตามหัวเราะหึๆพึมพำอย่างสะใจ

"หึๆ ต้องสั่งสอนซะบ้าง"

ส่วนมัสยาพอวิ่งไปพ้นแล้วก็เอามือลูบแก้มที่ถูกขโมยจูบพูดอย่างแค้นใจ

"สารวัตรสิงหา ฉันจะต้องฆ่าแกให้ได้"

ooooooo

เย็นนี้ ที่บ้านนายกรัฐมนตรีปฐวี มีการประชุม หน่วยงานที่เกี่ยวข้องเพราะต้องเตรียมต้อนรับรัฐมนตรีจากรัสเซียที่จะมาร่วม งานเลี้ยงที่ทางรัฐบาลจะจัดขึ้น ซึ่งนายกฯเห็นว่าดี กำชับวศินซึ่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงการต่างประเทศว่าให้ถือโอกาสคุยเรื่องเปิด ตลาดการค้าเสรีกับเขาให้เรียบร้อยเสียเลย

จากนั้น ปฐวีสั่งการผู้การจีระวุธว่า ให้เตรียมมาตรการรักษาความปลอดภัยขั้นสูงสุด อย่าให้มีอะไรเกิดขึ้นเด็ดขาด

เมื่อไม่มีใครเสนออะไรอีก ปฐวีจึงสั่งให้ดำเนินการตามที่คุยกันไว้

และเพียงวันต่อมา ที่ห้องประชุมค่ายสมิงสาก็มีการประชุมด่วน ศตายุแจ้งแก่ที่ประชุมว่า

"รัฐบาลจะมีงานเลี้ยงต้อนรับรัฐมนตรีรัสเซียอาทิตย์ หน้า มัสยา...นี่เป็นโอกาสของเธออีกครั้งที่จะฆ่านายกฯปฐวี"

แล้วศตายุก็วางแผนให้เขมิกา นัทมน และมัสยาปลอมตัวเป็นสาวรัสเซียเข้าไปเต้นโชว์ในงาน ส่วนอาวุธนั้น ศตายุพูดอย่างมั่นใจว่าไม่ต้องห่วง จะให้อัยราเอาเข้าไปเอง

"แล้วจะผ่านการตรวจหรือครับ" ชานนท์ถาม

"ลืมไปแล้วหรือพี่นนท์ว่าไอซ์เป็นลูกบุญธรรมของรัฐมนตรีวลาดิเมียร์" อัยราบอกอย่างมั่นใจ

"ใช่ ตำรวจไม่กล้าค้นตัวอัยราแน่ และเมื่อถึงเวลานัดหมาย อัยราจะเอาปืนไปซ่อนในห้องน้ำหญิง นัทมนกับเขมิกาต้องคอยระวังหลังให้มัสยา ส่วนมัสยาเองต้องฆ่านายกฯปฐวีให้ได้ เพราะถ้าเธอทำไม่สำเร็จฉันก็จะฆ่าเธอ"

"ค่ะ" มัสยารับคำอึ้งๆ

จากนั้นศตายุสั่งชานนท์ให้ติดต่อผู้การจีระวุธบอกให้ทำยังไงก็ได้ให้สารวัตรสิงหาอยู่ไกลตัวนายกฯที่สุด ชานนท์รับ

คำสั่งเข้มแข็ง ส่วนมัสยาหวั่นไหวกับภารกิจแต่ต้องทำสงบนิ่งไว้

ooooooo

เมื่อถึงวันจัดงานเลี้ยงรับรอง สิงหาทำงานอย่างหนัก  เขาตรวจตราห้องจัดงานอย่างระมัดระวังถี่ถ้วน จัดกำลังโดยให้หมวดเม่นขึ้นไปดูบนดาดฟ้า ส่วนผู้กองธาวีตรวจดูด้านหลัง   ปรากฏว่าทั้งสองจุดเรียบร้อยดี

จากนั้นสิงหา  ว.สั่งการหน่วยต่างๆ

"ทุกหน่วยโปรดทราบ หลังจากบ่ายสามโมง ปิดทุกส่วน ของโรงแรม ห้ามบุคคลภายนอกที่ไม่มีใบอนุญาตจากผมเข้ามาในโรงแรมเด็ดขาด"

ระหว่างนั้นผู้การจีระวุธกับสารวัตรอยุตต์ยืนอยู่ข้างหลัง สิงหา เมื่อเขาเอา ว.ลง ผู้การเรียก

"สิงหา...ผมมีการเปลี่ยนแผนเล็กน้อย"    แล้วผู้การก็

แจ้งว่า "ผมจะสลับให้อยุตต์เข้ามาดูแลในส่วนห้องจัดเลี้ยงทั้งหมด ส่วนคุณออกมาดูแลพื้นที่รอบนอกแทนอยุตต์"

สิงหาอ้างว่าตนต้องดูแลท่านนายกฯ ผู้การจีระวุธบอกว่าไม่ต้อง งานนี้ตนจะเป็นคนดูแลท่านเอง พอสิงหาถามว่าทำไม ผู้การอ้างว่า "ผมไม่ต้องการให้มีอะไรผิดพลาด เอาละ ปฏิบัติตามนี้"

จากนั้นผู้การสั่งอยุตต์ให้สั่งการไปทุกหน่วยให้รับทราบคำสั่งใหม่ หลังจากอยุตต์ยก ว.สั่งการแล้ว เขาพูดเย้ยๆสิงหาว่า

"อย่างว่า คราวที่แล้วแกทำงานพลาด ผู้การก็เลยไม่ไว้ใจ"

เมื่อธาวีกับเม่นรู้ถึงคำสั่งเปลี่ยนแปลงก็วิ่งเข้ามาหาสิงหาถามว่ามีอะไร ทำไมผู้การถึงเปลี่ยนเอาสิงหาออกไป หมวดเม่นเชื่อว่าผู้การต้องการฉีกหน้าสารวัตรสิงหาแน่ๆ

"เอาล่ะ เลิกวิจารณ์ได้แล้ว พวกนายมีหน้าที่ทำตามคำสั่ง เดี๋ยวฉันจะออกไปดูข้างนอก" สิงหาตัดบทแล้วเดินออกไป ผู้กองธาวีกับหมวดเม่นมองหน้ากันเซ็งๆก่อนแยกย้ายกันไปตามหน้าที่ใหม่

ooooooo

รัฐมนตรีวลาดิเมียร์มาถึงแล้ว วศินไปต้อนรับพาเข้างาน เวลาเดียวกัน อัยราก็ลงจากรถอีกคันหนึ่งจะตามเข้าไป ถูกสิงหาซึ่งอยู่ตรงช่องตรวจสัญญาณก่อนเข้างานขอตรวจ

สิงหาชะงักเมื่อเห็นอัยรา เธอเองก็นิ่งไปนิดหนึ่ง แต่ ต่างก็เก็บความรู้สึก ขณะที่อัยราเดินผ่านช่องตรวจสัญญาณ เกิดมีเสียงปิ๊ดดังขึ้น สิงหายกมือขวาง อัยราหยิบปิ่นปักผมที่เป็นเหล็กออกมาให้ดูบอกว่าคงเป็นสิ่งนี้   สิงหายังอยากจะตรวจให้แน่ใจ วศินเดินมาบอกเขาว่า

"สารวัตรสิงหา นี่คุณอัยราเป็นลูกสาวท่านรัฐมนตรีวลาดิเมียร์"

"อ๋อ...งั้นเชิญครับ" สิงหาหลีกทาง อัยรายิ้มให้อย่างมีเงื่อนงำขณะเดินผ่านไป

ปล่อยอัยราเข้าไปแล้ว พอหันกลับมาอีกที สิงหาก็ชะงักกึก เมื่อเห็นมัสยา เขมิกา และนัทมนในชุดโชว์ใส่วิกผมเป็นฝรั่งเดินตามหัวหน้าชุดโชว์เข้ามา สิงหามองอย่างสนใจ สามสาวชะงักกระซิบถามกันว่าจะเอาอย่างไร มัสยาบอกให้เดินไปตามปกติ สิงหาไม่มีทางจำเราได้หรอก

สามสาวเดินทำหน้าตาเฉยแต่ใจเต้นแรงตรงไปทางช่องตรวจสัญญาณ ขณะกำลังจะผ่านเข้าไปสิงหาก็ร้องบอก "เดี๋ยว" ทุกคนชะงัก หัวหน้าโชว์ถามว่ามีอะไรหรือ

"นักแสดงชุดนี้มาจากรัสเซียหรือ" สิงหาถาม มองอย่างสำรวจ หัวหน้าบอกว่าใช่พลางเอาใบอนุญาตให้ดู สิงหาถามนัทมนว่าชื่ออะไร เธอตอบเสียงใสว่า "นาตาชา"

เมื่อไม่พบพิรุธอะไร สิงหาจึงปล่อยให้เข้าไป แต่ก็ยังมองตามอย่างไม่แล้วใจนัก

พอผ่านเข้าไปแล้วเขมิกาถามว่าถ้าเมื่อกี้เขาจับได้จะทำยังไง มัสยาตอบทันทีว่า

"จะทำไง ฉันก็จะหักคอเขาน่ะสิ" นัทมนตั้งข้อสังเกตอีกว่าทำไมคืนนี้สิงหาถึงมาอยู่ข้างนอก ไม่อยู่กับนายกฯ เขมิกกา บอกมัสยาว่าแบบนี้ก็เป็นโอกาสดีของเธอ

"ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะอยู่ตรงไหน วันนี้ฉันต้องฆ่านายกฯปฐวีให้ได้" มัสยาพูดอย่างมุ่งมั่นที่จะต้องฆ่าให้ได้ในคืนนี้เพราะถ้าพลาดตัวเองต้องตาย แทน!

ooooooo

ในงานรัฐมนตรีรัสเซียแนะนำอัยราแก่นายกรัฐมนตรีว่าเป็นลูกสาวตน อัยรารีบเข้าไปยกมือไหว้ ปฐวีพูดยิ้มๆว่าไม่รู้เลยว่าท่านมีลูกสาว รัฐมนตรีรัสเซียชี้แจงว่าเป็นลูกบุญธรรม ภรรยาตนไม่มีลูกเลยขอเด็กที่เมืองไทยไปเลี้ยง

นภาลัยชมว่าลูกสาวท่านสวยมากแล้วแนะนำเนติยากับนิรดาแก่รัฐมนตรีรัสเซียบ้าง ปฐวีถามว่าแล้วนราธิปไปไหน นภาลัยเรียกนราธิปมาแล้วแนะนำให้รู้จักกับอัยรา นราธิปดีใจมากที่ได้มาเจออัยราอีกครั้งอย่างไม่คาดคิด

ระหว่างอัยรานั่งคุยกับเนติยาและนิรดานั้น เนติยาชมว่าอัยราพูดไทยชัดมาก เธอบอกว่าอยู่เมืองไทยมาสิบปีแล้วถึงได้พูดไทยได้ชัด เล่าเป็นตุเป็นตะว่าอยู่รัสเซียตั้งแต่สองขวบจนสิบสี่ จึงย้ายมาอยู่เมืองไทย จากนั้นก็ไปๆมาๆระหว่างรัสเซียกับไทย

อัยราเริ่มร้อนใจเมื่อดูนาฬิกาเป็นเวลา 19.45 น. แล้ว เธอหาทางเลี่ยงอ้างว่าขอไปเข้าห้องน้ำ แต่พอลุกเดินไปก็เจอนราธิปถือแก้วแชมเปญมาให้ชวนดื่มกับตนสักแก้ว พลางก็เท้าความถึงเรื่องในผับว่าเคยเจอกันตอนที่เธอมีเรื่องกับพวกนักเลง

แม้จะจำได้แต่อัยราก็ทำไขสือตีหน้าตายทำเป็นจำเขาไม่ได้

มัสยาเห็นจวนได้เวลาแล้วจึงออกจากห้องแต่งตัวจะไปเข้าห้องน้ำ แต่พอเข้าห้องน้ำค้นหาตามโถชักโครกห้องแล้วห้องเล่าก็ไม่พบปืนตามที่นัดกับ อัยราไว้ เขมิกาโทร.เข้ามาเร่ง มัสยาบอกว่ายังไม่พบปืนเลย ส่วนไอซ์ก็ยังไม่เห็น

อัยราเองก็ร้อนใจดื่มแชมเปญจนหมดแล้วจะขอตัวไป นราธิปขอเต้นรำกันสักเพลง อัยราทำท่าอึดอัดขอเข้าห้องน้ำก่อน ชายหนุ่มจึงขอโทษเชิญเธอตามสบาย

สิงหาจับตาดูอยู่ เห็นอัยราจ้ำอ้าวไปห้องน้ำก็นึกขำๆ "ท่าทางจะปวดหนัก"

พอเข้าไปเจอกันในห้องน้ำ    อัยรารีบเอาปืนที่ซ่อน

มาในตัวถึงสามกระบอกพร้อมแมกกาซีนส่งให้มัสยา พอรับของเสร็จมัสยารีบเอาใส่กระเป๋า

"ฉันไปล่ะ"

"โชคดีนะ"

มัสยาเดินอ้าวออกไปแข่งกับเวลาโชว์ที่ใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว

ooooooo

ตอนที่ 4

มัสยาถือกระเป๋ารีบออกจากห้องน้ำ ชนเข้ากับสิงหาที่ออกจากห้องน้ำชายอย่างจังจนกระเป๋าหลุดมือ สิงหาคว้าไว้ได้ มัสยาจะดึงกลับต่างมองหน้ากันอึ้ง อัยราออกมาพอดีถามว่ามีอะไรกันหรือ พลางสบตากับมัสยา พริบตานั้นมัสยาคว้ากระเป๋าคืนจากสิงหาแล้วเดินไป

อัยรายิ้มให้สิงหาแล้วเดินเลยไป สิงหามองมัสยาเหมือนติดใจอะไรแต่นึกไม่ออก

ในงาน ปฐวีไม่เห็นสิงหา ถามจีระวุธว่าสิงหาไปไหน เขาบอกว่าตนสลับให้สิงหาไปดูแลด้านนอกและให้อยุตต์มาทำหน้าที่แทน อยุตต์รีบเข้ามารายงานตัวขอให้ท่านไว้ใจ ตนจะปกป้องท่านด้วยชีวิต

ปฐวีพยักหน้า พอดีดนตรีบรรเลงขึ้น การแสดงเริ่มขึ้นแล้ว

มัสยาหาจังหวะที่จะเข้าใกล้นายกฯเพื่อปฏิบัติการได้ แม่นยำ แต่พอเธอเดินเข้าใกล้ปฐวีเท่านั้น ก็ถูก รปภ.กันให้ ออกไป ทำให้มัสยาจำต้องถอยออกไปอย่างหัวเสีย

ที่หน้างาน ธาวีเอากาแฟมาให้สิงหาบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงงานก็เลิกแล้ว หมวดเม่นพูดอย่างสบายใจว่าในที่สุดพวกสมิงสาก็ไม่มา

"อย่าเพิ่งวางใจ งานเราจะเสร็จก็ต่อเมื่อส่งท่านนายกฯถึงบ้านอย่างปลอดภัย"

หมวดเม่นพูดอย่างครึ้มใจว่านางระบำรัสเซียสวยจริงๆ ธาวีเบ้ปากว่ารัสเซียจริงรึเปล่าก็ไม่รู้ หรือมาจากแถวซอยนานา เห็นสั่งส้มตำไก่ย่างมากินในห้องแต่งตัว

คำพูดของธาวีสะกิดใจสิงหา เขานึกถึงตอนที่อัยราเดินเข้ามา นึกถึงตอนที่มัสยา เขมิกา และนัทมนเดินเข้ามา เอะใจว่าต้องมีเรื่องไม่ปกติแน่ๆ บอกผู้กองธาวีกับหมวดเม่นให้เฝ้าตรงนี้แทนตน

ธาวีถามว่าสารวัตรจะไปไหน สิงหาพูดพลางเดินพลางบอกว่าจะเข้าไปดูนางระบำหน่อย

"แหม...พอบอกว่าสวยเข้าหน่อย สารวัตรไปดูเลยนะ" หมวดเม่นแซวตามหลัง

ooooooo

ความสังหรณ์ใจของสิงหาเป็นจริง เพราะเมื่อการแสดงจบบรรดานางโชว์เดินเข้าไปรับดอกไม้จากนายกรัฐมนตรี สิงหาเดินเข้ามาอย่างเร่งร้อน เห็นภาพนั้นเข้าพอดี เขาพุ่งเข้าไป แต่ช้าไปแล้ว เพราะทันทีที่เข้าใกล้นายกรัฐมนตรี มัสยาก็ชักปืนออกมาจะยิง

ปฐวีทิ้งดอกไม้จับมือมัสยาที่ถือปืนไว้ ยื้อยุดกันไปมาสุดแรงจนปืนลั่นเฉียดศีรษะนายกฯไปเส้นยาแดงเดียว มัสยายื้อสุดแรงยกมือสับคอนายกฯ นายกฯยกมือรับ จังหวะนั้นปืนลั่นเข้าท้องนายกฯ อยุตต์เห็นดังนั้นยกปืนจะยิงมัสยา แต่เขมิกา ชักปืนยิงเข้าหน้าอกอยุตต์ก่อน ส่วนนัทมนก็ยิงสะกัด รปภ. ไม่ให้เข้ามาช่วย

นายกฯถูกยิงที่ท้องเซจะล้ม มัสยาจะตามซ้ำให้ตาย นายกฯยกมือปิดหน้าร้อง "อย่า..."

ขณะที่มัสยาจะลั่นไกนั่นเอง สิงหาพังโต๊ะล้มพุ่งเข้าช่วยนายกฯ มัสยาเห็นดังนั้นหันมายิงใส่สิงหา ทั้งคู่ยิงตอบโต้กันโดยมีโต๊ะคั่นกลาง

แขกที่มาในงานแตกฮือ นราธิปพุ่งเข้าโอบพาอัยราหลบไปอีกทางหนึ่ง

ธาวีกับหมวดเม่นวิ่งเข้ามาประคองนายกฯพาหลบไป ธาวีสั่งหมวดเม่นให้ยิงคุ้มกันนายกฯ หมวดจึงหันไปยิงใส่นัทมน

มัสยาประเมินสถานการณ์แล้วตะโกน "ถอย" พลางวิ่งออกไป สิงหาสั่งให้หยุด มัสยาหันมาจะยิงใส่เลยถูกสิงหายิงเข้าที่ท้อง แต่มัสยาก็ยิงสวนและหนีรอดไปได้ สิงหาวิ่งตามไป แต่ไม่ทันเห็นแต่รอยเลือดที่หยดตามทาง

สิงหา ว.ถามธาวีว่านายกฯเป็นอย่างไรบ้าง พอรู้ว่าปลอดภัย ก็เบาใจ กวาดตามองหามัสยาอีกทีเมื่อไม่พบอะไรก็กลับไปอย่างหัวเสีย

เมื่อตามไปที่โรงพยาบาลเจอนภาลัยกำลังตำหนิตำรวจที่รักษาความปลอดภัยอย่างรุนแรง พอเห็นสิงหาก็ถามว่าหายหัว ไปไหนทำไมไม่อยู่ติดนายกฯ

"แม่ครับ เขามีการเปลี่ยนแผนกัน ผู้การเขาให้สิงไปดูแลด้านนอก" นราธิปช่วยชี้แจง

นภาลัยหันไปไล่เบี้ยจีระวุธว่าเขาต้องรับผิดชอบ ตนจะให้ผู้บัญชาการเล่นงานให้หนัก

พอดีหมอออกจากห้องไอซียู นภาลัยรีบเข้าไปถามว่าอาการนายกฯเป็นอย่างไรบ้าง

"ตอนนี้ท่านปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่กระสุนถากไป คงต้องอยู่โรงพยาบาลสักสองสามวันครับ"

คุณหญิงรีบเข้าไปดูอาการ ผู้การจีระวุธกับอยุตต์ตามเข้าไปด้วย นราธิปจึงหันมาถามสิงหาว่า

"แกคิดว่าไงวะ นี่มันพวกมือปืนต่างประเทศหรือ"

"ไม่ใช่ ฉันว่ามันเป็นมือปืนชุดเดียวกับที่ลอบยิงนายกฯ ครั้งที่แล้ว"

นราธิปถามว่าหมายถึงพวกสมิงสาหรือ สิงหาคาดว่าใช่ ก็พอดีอยุตต์ออกมาบอกสิงหาว่านายกฯอยากคุยด้วย เขาจึงเดินเข้าไป

ooooooo

เขมิกากับนัทมนกลับไปถึงบ้านพักมัสยาแล้ว ชานนท์โกรธมากถามว่าทำไมถึงทิ้งมัสยามา ทั้งสองชี้แจงว่าตอนนั้นชุลมุนมากเราสองคนก็ต้องหาทางหนีมา

ชานนท์ถามว่ามัสยาโดนยิงหรือถูกจับ เขมิกาบอกว่าก่อนที่พวกตนจะออกมาเห็นมัสยายิงสู้กับสารวัตรสิงหา ทันใดนั้นอัยราเดินเข้ามา ชานนท์ถามว่าได้ข่าวมัสยาไหม

"ยังไม่ได้ข่าวเลยค่ะ แต่ที่แน่ๆไม่ได้ถูกจับ เห็นตำรวจพูดกันว่ามัสยาถูกยิงแต่เขาหาตัวไม่เจอ"

นัทมนเสนอให้เช็กไปตามโรงพยาบาล ชานนท์เชื่อว่ามัสยาไม่ไปโรงพยาบาลแน่ ตอนนี้เธอต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งมากกว่า

ที่ที่มัสยาไปคือที่ร้านของรุ่งรวี เธอไปทรุดหมดสติอยู่หน้าร้าน รุ่งรวีพาเข้าไปปฐมพยาบาลขั้นต้นแล้วจะพาไปโรงพยาบาล มัสยาปฏิเสธ บอกว่าตนไปไม่ได้ ร้องขอความช่วยเหลืออย่างอ่อนแรงแล้วหมดสติไปอีกครั้ง

รุ่งรวีพยายามทำแผลให้ เปิดเจอสัญลักษณ์ดาวสมิงสาที่สะโพกของมัสยา เธอตะลึงอุทานอย่างตกใจ "หา...นี่เธอเป็นพวกสมิงสาหรือ!"

ooooooo

หลังจากกลับมานั่งทบทวนเหตุการณ์แล้ว สิงหาติดใจที่อัยราบอกนราธิปว่าเราควรจะไปถามลูกสาว ท่านรัฐมนตรี นราธิปปกป้องอัยราถามว่ามันเกี่ยวอะไร กับอัยรา อะไรทำให้สิงหาคิดไปอย่างนั้น

"ฉันว่าเขาน่าจะรู้จักกับมือปืน ฉันเห็นเขาสบตาไอ้มือปืนตอนที่ฉันชนมันหน้าห้องน้ำ"

"ฉันว่าเธอไม่รู้เรื่องด้วยหรอก" นราธิปแย้ง

"จะรู้หรือไม่รู้ เราก็ควรจะคุยกับเธอหน่อย" สิงหายืนยัน

ดังนั้น นราธิปจึงโทร.ถึงอัยราบอกเธอว่าเพื่อนที่เป็นตำรวจของคุณพ่อมีเรื่องอยากคุยกับเธอหน่อย อัยราถามอย่างระแวงว่าจะคุยเรื่องอะไรไม่ทราบ

นราธิปจึงส่งโทรศัพท์ให้สิงหาคุยเอง พอสิงหาแนะนำตัวเองว่าเป็นสารวัตรสิงหาเท่านั้น อัยราก็ระวังตัวทันที แต่ก็ยังคุยกันอย่างไร้พิรุธ สิงหานัดขอเจอกันเพื่อคุยรายละเอียดถามว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน

"ตอนนี้ฉันอยู่ข้างนอกค่ะ" อัยราโกหก สิงหาถามว่าเธอสะดวกที่จะพบที่ไหน อัยราจึงนัดที่ร้านกาแฟแถวทองหล่อ

เมื่อไปเจอกันที่ร้านกาแฟตามนัด อัยราบอกว่าตนไม่รู้จักพวกนั้นเลย สิงหาบอกว่าเห็นเธอกับมือปืนทำท่าเหมือนรู้จักกัน

"ฉันก็นึกว่าเขาเป็นคนรัสเซียด้วยกันก็เลยทักทาย ผิดด้วยหรือคะ" อัยราทำเสียงขุ่น

สิงหามองหน้าอัยรานิ่ง บอกว่าตนก็แค่ทำตามหน้าที่เท่านั้น นราธิปตัดบทว่าหมดเรื่องแล้วใช่ไหม สิงหาพยักหน้า อัยรารีบขอตัว

"ขอโทษนะครับคุณอัยรา ผมอยากจะขอที่อยู่คุณได้ไหม เผื่อมีอะไรเพิ่มเติมผมจะได้ติดต่อคุณ"

พอสิงหาพูดจบ อัยราตอบอย่างไม่อยากคุยด้วยว่าติดต่อที่เบอร์โทรศัพท์ก็ได้ แล้วลุกเดินไปเลย นราธิปรีบลุกตาม หันมาบอกสิงหาว่า "เดี๋ยวมานะ"

นราธิปตามไปขอนัดทานข้าวกับเธอเย็นนี้ อัยราบอก ว่าวันนี้คงไม่ได้ ครั้นขอเป็นพรุ่งนี้ เธออึกอัก

"อย่าปฏิเสธผมเลยครับ เพราะผมต้องทานข้าวกับคุณให้ได้สักวัน"

"ก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้คุณโทร.อีกทีนะคะ" พูดแล้วก็เดินไปเลย นราธิปมองตามยิ้มอย่างมีความหวัง

ooooooo

นราธิปกลับมานั่งคุยกับสิงหาต่อ สิงหาปรารภว่ารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้มีอะไรปิดบังเราอยู่ นราธิปกำลังจะจิบกาแฟชะงักกึก ถามว่า สิงหากำลังสงสัยว่าอัยราเป็นพวกมือปืนอย่างนั้นหรือ

"ฉันยังตอบไม่ได้ แต่เท่าที่คุยเมื่อกี้ ฉันว่าเธอไม่ได้ตอบความจริงกับเรา"

นราธิปแย้งว่าเธอเป็นลูกรัฐมนตรีเชียวนะ จะมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้ยังไง สิงหาติงว่าก็แค่เป็นลูกบุญธรรม บางทีอาจจะมีเรื่องอะไรที่ลึกลับซับซ้อนมากกว่านั้นก็ได้

"เอาอย่างนี้ พรุ่งนี้ฉันนัดกินข้าวเย็นกับเธอ ฉันจะลองสืบเธอดู" นราธิปอาสา สิงหาเห็นด้วย

เวลาเดียวกันนั้น มัสยารักษาตัวอยู่ที่ห้องของรุ่งรวี แม้เธอจะยังเจ็บแผลอยู่แต่โชคดีที่แผลไม่ติดเชื้อ มัสยาขอบคุณรุ่งรวีที่ช่วยตน ไม่อย่างนั้นตนคงตายไปแล้ว

รุ่งรวีตัดสินใจถามว่ามัสยาเป็นพวกสมิงสาหรือ มัสยาคว้าคัตเตอร์ที่อยู่ใกล้มือทันที จนรุ่งรวีต้องบอกให้เธอใจเย็นๆ บอกความจริงว่าตนก็เคยเป็นพวกสมิงสาเหมือนกัน มัสยาชะงักมองอย่างตื่นเต้นถามว่าจริงหรือ แทนคำพูดรุ่งรวีเปิดให้ดูสัญลักษณ์ของสมิงสาที่เอว มัสยาตะลึงอึ้ง จนรุ่งรวีเล่าว่า

"ที่ฉันออกเพราะว่ามีเรื่องส่วนตัว"

มัสยาบอกว่าเท่าที่รู้คนที่ออกจากสมิงสาจะต้องตายทุกคน รุ่งรวีบอกแค่ว่าสำหรับตนเป็นกรณีพิเศษ แต่ไม่อธิบายรายละเอียด บอกมัสยาว่าเธอรู้แค่นี้พอแล้ว ถามว่าแล้วเธอจะเอาอย่างไรต่อไป จะอยู่ที่นี่ก่อนหรือจะให้พาไปส่งที่ไหน

"ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมัสจะโทร.ให้เพื่อนมารับ" รุ่งรวีบอกว่าถ้าอย่างนั้นก็นอนพักเสียแล้วเดินออกไป มัสยามองตาม พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อว่า "ไม่น่าเชื่อ พี่รุ่งก็เคยเป็นพวกสมิงสา"

ooooooo

นายกฯปฐวีกลับมาพักที่บ้านแล้ว วันนี้เขานั่งดูสัญลักษณ์ของสมิงสาในห้องทำงาน นึกถึงเหตุการณ์ ตอนที่ตัวเองถูกมัสยายิง นึกสงสัยว่าทำไมสมิงสาถึงต้องการฆ่าตน

นภาลัยเอาชาร้อนเข้ามาให้ถามว่าตำรวจรู้หรือยังว่าพวกสมิงสาต้องการฆ่าเขาเพื่ออะไร หรือรับจ้างฝ่ายค้านให้มาล้มเขา

ปฐวีเชื่อว่าไม่ใช่เรื่องการเมือง นภาลัยถามว่าแล้วเรื่องอะไร หรือว่าเขาเคยมีเรื่องอะไรกับพวกสมิงสา ปฐวีคิดไม่ออก แต่ก็ฉุกคิดถึงเรื่องหนึ่งในอดีต...

เมื่อ 20 ปีก่อน...

ปฐวีและศตายุเป็นตำรวจด้วยกัน แต่ปฐวีเป็นผู้บังคับ บัญชาของศตายุ วันหนึ่ง ศตายุเข้ามาบอกว่ามีเรื่องสำคัญจะเรียนให้ทราบ พอปฐวีถามว่าเรื่องอะไร ศตายุพูดตรงๆว่า

"คุณพ่อของท่านเป็นผู้อยู่เบื้องหลังองค์กรสมิงสาครับ"

"คุณพูดอะไร พ่อผมเป็นนายกรัฐมนตรีนะ จะไปอยู่ เบื้องหลังไอ้พวกโจรนั่นได้ไง" ปฐวีเสียงดัง

"เป็นเรื่องจริงครับ เรามีหลักฐานว่าท่านนายกฯรับเงินจากองค์กรสมิงสา" ศตายุยืนยัน ส่งเอกสารปึกหนึ่งให้ ปฐวีหยิบไปดูแล้วโยนโครมลงบนโต๊ะ ประกาศิตเสียงเข้ม

"ลืมเรื่องนี้ซะ ฉันจะถือว่าเราไม่เคยคุยเรื่องนี้กัน"

พูดแล้วปฐวีเดินออกไปเลย ศตายุเดินตามพยายามบอกว่าเรากำลังทำผิด ถูกปฐวีหันมาพูดเสียงกร้าวว่า

"ถึงพ่อฉันจะทำจริง ฉันก็จะไม่มีวันจับพ่อตัวเอง และฉันก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำลายชื่อเสียงพ่อฉันด้วย"

ปฐวีหันเดินออกไปแล้ว ศตายุทรุดนั่งมึนไปทั้งสมอง...

หลังจากนั้น วันหนึ่งขณะศตายุขับรถในชุดนอกเครื่องแบบอยู่ที่ถนนเปลี่ยวแห่งหนึ่ง เขาเห็นมอเตอร์ไซค์ขี่ตามมาแล้วขึ้นตีขนาบ พริบตานั้นคนซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ยกปืนยิงทะลุกระจก รถของศตายุเสียหลักพุ่งชนต้นไม้ มือปืนลงมาจะยิงซ้ำ ถูกศตายุยิงสวนไป มันหลบแล้วยิงสวนกลับ ศตายุถูกกระสุนเลือดทะลัก มือปืนโดดขึ้นมอเตอร์ไซค์ ศตายุพยายามยกปืนจะยิงแต่หมดแรงสิ้นสติไปเสียก่อน...

หลังจากนั้นลูกน้องของปฐวีเข้ามารายงานเขาในห้องทำงานว่าทุกอย่างเรียบร้อย ตายสนิท

"ดี" ปฐวีชมแล้วเลื่อนซองเงินให้ ลูกน้องรับแล้วเดินออกไป ปฐวีถอนใจอย่างโล่งอก...

คิดถึงอดีตเมื่อ 20 ปีก่อนแล้ว ปฐวี นายกรัฐมนตรีวันนี้ พึมพำกับตัวเองอย่างสงสัยว่า

"มันจะมีเรื่องอะไรอีก ในเมื่อศตายุมันก็ตายไปแล้ว"

ooooooo

มัสยากลับมาถึงค่ายสมิงสาในสภาพต้องนั่งรถเข็น คำแรกที่เธอได้ยินจากปากศตายุคือ

"มันน่าจะยิงแกให้ตาย!"

มัสยาน้ำตาไหลทันทีเอ่ยขอโทษเสียงสั่นเครือ อัยรากับเขมิกาช่วยกันพูดว่างานนี้ยากมาก ตนทั้งสองคนก็เกือบเอาชีวิตไม่รอดเหมือนกัน แต่มัสยากลับพูดว่า

"หนูยอมรับผิดค่ะและหนูก็คิดว่าหนูไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไป" พูดแล้วตบแผลตัวเองจนเลือดทะลักออกมาจากแผล เธอจะตบซ้ำอีก ชานนท์รีบมาจับมือไว้ขอให้พอเถอะ "ปล่อย ในเมื่อฉันทำงานไม่สำเร็จ ฉันไม่ควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไป"

ศตายุสั่งให้หยุด บอกว่าเธอยังตายไม่ได้เพราะยังฆ่าปฐวีไม่สำเร็จ ชานนท์อาสาขอทำแทน นัทมนก็ขอให้พวกตนช่วยมัสยาเถิด ศตายุจ้องหน้าทุกคนอย่างดุดันตอบอย่างเฉียบขาดแข็งกร้าวว่า

"ไม่ได้ ไอ้ปฐวีมันต้องตายด้วยน้ำมือของมัสยา!"

มัสยาฟังแล้วน้ำตาไหลพราก ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องเป็นตนคนเดียว

เมื่ออยู่กันตามลำพัง ทั้งเขมิกา อัยรา และนัทมนต่างวิพากษ์วิจารณ์กันว่าทำไมหัวหน้าต้องเจาะจงมัสยาคนเดียว เขมิกาพูดทีเล่นทีจริงว่าอย่าบอกนะว่าเหมือนหนังจีนที่เอาลูกเขามาเลี้ยงเพื่อให้ฆ่าพ่อ

"หมายความว่าพ่อฉันเป็นนายกฯงั้นหรือ" มัสยาถาม อัยราบอกว่าก็ไม่แน่ ไม่อย่างนั้นหัวหน้าไม่เจาะจงที่เธอคนเดียวหรอก "บ้า...พวกแกก็พูดเลอะเทอะ ฉันจะเป็นลูกนายกฯได้ยังไง" มัสยาบ่นเพื่อนๆ

"เออ สมมติถ้าเป็นเรื่องจริงขึ้นมา แกจะกล้าฆ่าพ่อตัวเองไหม" นัทมนนึกสนุกขึ้นมา

เพื่อนทั้งสามคุยกันจนเป็นเรื่องเป็นราวตามจินตนาการของตัวเองแล้วถามมัสยาว่าถ้าเป็นจริงอย่างนั้นเธอจะเลือกใครระหว่างพ่อที่แท้จริงกับผู้มีพระคุณ

"พวกแกเลิกพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว มันไม่มีทางเป็นไปได้ หรอก" มัสยาตัดบทอย่างรำคาญใจ

ooooooo

ที่ค่ายสมิงสายังมีการฝึกเด็กๆอย่างหนัก เด็กสองสามคนที่กำลังรับการฝึก ร้องไห้กระจองอแง บ้างจะหาพ่อ บ้างคิดถึงพ่อ บ้างถามหาพ่อแม่ของตัวเอง

แต่ทั้งน้ำตาและเสียงร่ำร้องของเด็กๆเหล่านั้น แทนที่จะทำให้ครูฝึกสงสารเห็นใจกลับตวาดอย่างเกรี้ยวกราดว่า

"ไม่ได้! พวกแกจำไว้ พวกแกไม่มีพ่อไม่มีแม่ มีแต่ องค์กรสมิงสาเท่านั้นที่เลี้ยงดูพวกแก พวกแกต้องฟังคำสั่งขององค์กรสมิงสาเท่านั้นเข้าใจรึเปล่า"

มัสยาดูเด็กๆและครูฝึกอยู่เงียบๆอดคิดถึงตัวเองไม่ได้ สมัยที่เธออยู่ในวัยเดียวกับเด็กพวกนี้ เธอเคยถามศตายุว่า รู้จักพ่อแม่จริงๆของตนไหม คำตอบคือ "พ่อแม่เธอตายหมดแล้ว"

"ตั้งแต่หนูเกิดเลยหรือคะ"

"ใช่ ก่อนตายพ่อแม่เธอเขาฝากเธอไว้กับฉัน"

เพียงแต่มัสยาบอกว่าตนอยากเห็นหน้าพ่อแม่เท่านั้น ก็ถูกศตายุถามอย่างไม่พอใจว่า

"ฉันก็เหมือนเป็นพ่อเธอ เพราะฉันเลี้ยงดูเธอเหมือนลูกสาวยังไม่พออีกหรือ"

คำถาม น้ำเสียง และท่าทีที่ไม่พอใจของศตายุ ทำให้ มัสยารีบแก้ตัวว่าไม่ใช่อย่างนั้น เพราะทุกวันนี้ตนก็คิดว่าเขาเป็นพ่ออยู่แล้ว เธอคุกเข่าลงขอโทษ ศตายุยิ้มอย่างพอใจ

นึกถึงอดีตของตัวเองและนึกถึงคำแซวของเพื่อนสาวทั้งสามแล้ว มัสยาพึมพำกับตัวเองว่า

"ใช่...เราไม่มีวันเป็นลูกนายกฯได้หรอก"

ooooooo

เพราะเคยเจอมัสยาที่สวนสาธารณะขณะไปวิ่งออกกำลังกาย เช้านี้สิงหาไปวิ่งตามปกติ เห็นหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งอยู่ข้างหน้าดูเหมือนมัสยามากเขาเร่งฝีเท้าขึ้นไป ร้องทักอย่างดีใจ แต่พอหญิงสาวคนนั้นหันมา กลายเป็นทักคนผิด ต้องรีบขอโทษแล้วแยกกันไป

สิงหาแยกมานั่งคิดถึงมัสยา คิดถึงตอนที่ได้ขโมยหอมแก้มเธอฟอดหนึ่ง คิดแล้วความรู้สึกเวลานั้นยังกรุ่นๆอยู่ในอารมณ์จนอดยิ้มออกมาไม่ได้

เวลาเดียวกัน มัสยาทำแผลให้ตัวเองอยู่ ทาแอลกอฮอล์แสบจนร้องโอ๊ย คิดแล้วเจ็บใจ นึกถึงตอนที่ตัวเองถูกสิงหายิง ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น พึมพำอย่างอาฆาต

"แกกับฉันต้องตายกันไปข้างหนึ่ง!"

ทั้งสิงหาและมัสยา ต่างคิดถึงอีกฝ่ายด้วยอารมณ์ที่ต่างกันคนละขั้ว...

ooooooo

เย็นนี้ นราธิปนัดทานอาหารกับอัยรา เธอมาถึงหลังเขาไม่นาน นราธิปถามว่าเธอจะดื่มอะไร อัยรามองของนราธิปถามว่าเขาดื่มอะไร พอเขาบอกว่าโฟลตรสเปรี้ยวๆ เธอเอาด้วย ร้องสั่งพนักงานให้เอาแบบนี้อีกที่หนึ่ง

นราธิปนั่งมองอัยราอย่างมีความสุข แต่อดบ่นๆแกมต่อว่านิดๆไม่ได้ว่ากว่าจะนัดเธอมาทานข้าวได้ต้องใช้เวลาหลายวันเลย เธอย้อนถามหวานๆว่าแล้วเป็นยังไงบ้าง หลังจากทานแล้วผิดหวังไหม

"สมหวังมากกว่าครับ" นราธิปยิ้มปลื้มแล้วถามว่า "คุณไอซ์อยู่รัสเซียกี่ปีครับ"

อัยราบอกว่าไปๆมาๆเกือบสิบปี ส่วนครอบครัวทางนี้ เธอบอกว่าไม่มี เขาถามว่าแล้วเธอมาอยู่กับใคร เธอเลี่ยงไม่ตอบ ย้อนถามว่าเพื่อนใช้ให้มาสืบตนรึเปล่า

"เออะ...เปล่าครับ ไม่ใช่อย่างนั้น ผมแค่อยากรู้เรื่องส่วนตัวของคุณบ้าง"

"เอาเป็นว่าคุณรู้แค่ชั้นอยู่คนเดียว หัวใจยังว่าง พอใจไหมคะ"

"แล้วถ้าผมจะส่งใบสมัครเข้าไปอยู่ในหัวใจคุณ จะได้ ไหมครับ" นราธิปกะลิ้มกะเหลี่ย

"ก็ลองส่งเมล์เข้ามาดูก่อนสิคะ" อัยราอ่อยยิ้มให้อย่างท้าทาย

แต่พอออกจากร้านอาหาร นราธิปกับอัยราก็เดินแยกกันไปคนละทางราวกับกลัวใครจะมาเห็น เดินไปอึดใจเดียว สิงหาก็โทร.เข้ามือถือของนราธิปถามว่าเขาซื้อรูปสาวรัสเซียจากร้านไหน นราธิปถามว่าทำไม สิงหาบอกว่าแค่อยากรู้เท่านั้น เขาจึงบอกว่า "รุ่งรวี แอนทีค"

"ขอบใจ" สิงหาตอบสั้นๆ นราธิปรีบถามว่าจะไปซื้ออะไร "ฉันก็จะไปหารูปผู้หญิงสวยๆแบบแกบ้างน่ะสิ" สิงหาตอบทีเล่นทีจริงแล้วบ่ายหน้าไปที่ร้านรุ่งรวี แอนทีค ทันที

ooooooo

สิงหาตรงไปที่ร้านรุ่งรวี แอนทีค เจอเจ้าของร้านพอดี เขาบอกรุ่งรวีว่าเพิ่งกลับจากเมืองนอกขอที่อยู่ของคุณเอ็มแอนเดอร์สันเพราะ เป็นเพื่อนกัน รุ่งรวีชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะบอกว่าตนไม่มีที่อยู่หรือเบอร์ ติดต่อเลย สองสามอาทิตย์หรือเดือนหนึ่งเธอก็จะเอางานมาฝากขายทีหนึ่ง

"ถ้างั้นผมฝากเบอร์ไว้ได้ไหมครับ ถ้าเธอมาช่วยโทร.บอกผมหน่อย"

แต่พอรุ่งรวีรับเบอร์โทร.ของสิงหามาเท่านั้น มัสยาก็เดินเข้ามาพอดี รุ่งรวีบอกว่าเธอมาแล้ว บอกมัสยาว่า "โชคดีจังคุณเอ็ม เพื่อนคุณเขามาตามหาคุณ"

มัสยามองสิงหาเขม็งที่มาอ้างว่าเป็นเพื่อน ถามว่ามีอะไรหรือ สิงหาบอกว่ามีเรื่องอยากจะถามเธอ มัสยาปฏิเสธทันทีว่าตนไม่ว่าง ส่งรูปให้รุ่งรวีแล้วหันหลังจะกลับไป

"เดี๋ยวครับ ผมเป็นตำรวจ" สิงหาใช้แผนใหม่ มัสยาชะงักเหลือบมองรุ่งรวีที่ยืนอึ้ง สิงหาบอกว่า "ผมมีเรื่องจะขอข้อมูลคุณหน่อย"

"มีอะไรก็ว่ามา" มัสยายอมคุยด้วย ทั้งสองจึงไปนั่งคุยกันที่ร้านกาแฟ

สิงหาเริ่มถามว่ารู้จักผู้หญิงในรูปที่เธอวาดขายไหม มัสยาทำไก๋บอกว่าตนวาดตั้งเยอะแยะ สิงหาจึงบอกว่าชื่ออัยรา มัสยาไม่ตอบว่ารู้จักหรือไม่ แต่ย้อนถามว่าเขาจะทำอะไรหรือ

"เรากำลังสงสัยว่าเขาอาจจะรู้จักกับมือปืนที่ลอบฆ่านายกฯ"

มัสยาตกใจแต่ยังควบคุมสีหน้าได้เป็นปกติถามว่าจริงหรือ สิงหาบอกว่าแค่สันนิษฐาน มัสยาบอกว่าก็แค่เป็นเพื่อนเที่ยวกัน เห็นหน้าตาสวยดีเลยเอามาเป็นแบบ สิงหามองอย่างจับพิรุธบอกว่าตนเห็นอัยราสบตากับมือปืน มัสยาถามว่าแล้วเขาจำมือปืนได้ไหม

สิงหาบอกว่าจำไม่ได้แต่รู้ว่าเป็นสาวรัสเซีย มัสยาถามหยั่งเชิงว่าทำไมเห็นหน้ากันใกล้ๆยังจำไม่ได้อีกหรือ สิงหาชะงักย้อนถามว่าทำไมเธอถึงรู้ว่าตนเห็นกันใกล้ๆ

"ก็เมื่อกี้คุณบอกว่าเห็นเขากับอัยราสบตากัน มันก็ต้องใกล้มากสิคะ"

"คุณนี่ฉลาดจริงๆ" สิงหามองอย่างชื่นชม ทำเอามัสยาประหม่าจนต้องหลบสายตาคู่นั้น

มัสยาลุกขึ้นจะเดินเลยชนกับพนักงานที่เลี้ยวมาพอดีเธอเซจะล้ม สิงหารีบคว้าเอวไว้ ทันใดนั้นเธอร้องอย่างเจ็บปวด สิงหาตกใจถามว่าเป็นอะไรหรือ มัสยาพยายามข่มความเจ็บบอกว่าไม่เป็นไร

"คุณมีแผลที่เอวหรือครับ"

"เปล่าค่ะ พอดีช่วงนี้ฉันเต้นแอโรบิกมากไปหน่อย เลยทำให้กล้ามเนื้ออักเสบค่ะ ขอตัวนะคะ" มัสยาตัดบทแล้วรีบผละไป สิงหามองตามพึมพำอย่างแปลกใจ

"กล้ามเนื้ออักเสบร้องยังกับถูกยิง"

สิงหาฉุกคิดถึงเรื่องที่ยิงต่อสู้กันในงานเลี้ยง จำได้ว่าเขายิงมือปืนที่เอวข้างซ้าย นึกได้รีบวิ่งตามออกไปร้องเรียก "คุณเอ็ม ครับ...คุณเอ็ม"

ร้องเรียกแล้วกวาดตามองหาไม่เห็นใครแล้ว เลยถอนใจบ่นตัวเองว่า "นี่เราเป็นอะไร สงสัยคนไปหมด"

ที่แท้มัสยาหลบอยู่หลังเสาเอามือกดแผลที่เอวเบาๆ เห็นเลือดซึมออกมาเปื้อนเสื้อ สบถอย่างหงุดหงิด

"บ้าจริงๆ เกือบไปแล้ว"

ooooooo

เมื่อสิงหากับนราธิปไปนั่งคุยกันที่ผับ สองหนุ่มมีความเห็นต่างกัน นราธิปเชื่อว่าอัยราเป็นคนดีน่ารักขาวสะอาดบริสุทธิ์  แต่สิงหากลับมีข้อสงสัยมากมายส่งกระดาษข้อมูลของตัวเองให้นราธิปอ่าน

"อยู่เมืองไทยมาสิบปี ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง ไม่มีงานทำ แต่มีเงินในบัญชีธนาคารสิบล้าน" นราธิปอ่านข้อมูลแล้วบอกสิงหาว่า "ไม่เห็นแปลกเลย เขาอาจจะมีมรดกพ่อแม่ก็ได้"

สิงหาพูดประชดว่าหรือไม่ก็เป็นเมียเก็บเศรษฐี กระนั้นนราธิปก็ยังไม่เชื่อว่าเธอจะเป็นคนใฝ่ต่ำอย่างนั้น พูดแล้วรวบรัดตัดบทว่า "เป็นอันว่าเราตัดเธอออกจากบัญชีผู้ต้องสงสัยนะ"

"ยัง ให้ฉันแน่ใจว่าเธอสะอาดจริงก่อน" สิงหาแย้ง นราธิปพูดอย่างหงุดหงิดว่าตนชอบอัยราจะเอายังไงอีก สิงหาย้อนถามขึงขังว่า  "ถ้าเขาเป็นโจรฆ่าพ่อแก  แกยังจะชอบเขา

อีกหรือ"

"ยังไงฉันก็ไม่เชื่อแกว่าเขาจะเป็นโจร" นราธิปส่ายหน้ามองตาสิงหาอย่างมั่นใจตัวเอง

ooooooo

ผู้การจีระวุธฉวยโอกาสที่ในวันงานมีปัญหาลอบสังหารนายกฯและเกิดเรื่อง วุ่นวายขึ้น  เสนอปฐวีสั่งปลดสิงหาฐานละเลยหน้าที่ ปล่อยให้คนร้ายเข้ามาในงาน

ปฐวีถามว่าให้โอกาสสิงหาอีกสักครั้งไม่ได้หรือ ผู้การจีระวุธตอบอย่างไม่ลังเลว่าไม่ได้เพราะนี่เป็นคำสั่งจากท่านผู้ บัญชาการตำรวจแห่งชาติ บอกนายกฯว่าไม่ต้องห่วง ระหว่างนี้ตนได้แต่งตั้งให้สารวัตรอยุตต์เข้ามาทำหน้าที่แทนสิงหาแล้ว

"ก็แล้วแต่คุณ" นายกฯตอบเนือยๆ พอผู้การจีระวุธเดินออกไป ปฐวีก็ถอนใจเฮือกใหญ่

ต่อมาธาวีก็ถือกระดาษคำสั่งมาให้สิงหาอ่านที่ห้องทำงานของเขา พูดอย่างไม่พอใจว่า

"มาลงที่เราได้ยังไงครับ ในเมื่อผู้การเป็นคนวางมาตรการรักษาความปลอดภัยทั้งหมดไม่ใช่เรา"   หมวดเม่นเห็นด้วยเพราะยังสับเปลี่ยนหน้าที่ของสารวัตรสิงหากะทันหันด้วย

"พูดไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เขาถือว่าเราหละหลวม ปล่อยให้มือสังหารผ่านเข้าไปได้" สิงหาตัดบทแล้วหันไปเก็บข้าวของส่วนตัว ในขณะที่ผู้กองธาวียังบ่นอย่างไม่พอใจอยู่ งึมงำ...งึมงำ

ทันใดนั้น อยุตต์เข้ามาพร้อมลูกน้อง เร่งให้สิงหาเก็บข้าวของออกไปเสีย ตนจะได้ใช้ห้องทำงานเสียที   ยืนมอง

สิงหาเก็บของจนเสร็จ  เห็นปากกาเหลืออยู่ด้ามหนึ่งก็หยิบขึ้นมาเรียกสิงหาแล้วโยนให้

"ขอบใจ   หวังว่าแกจะสนุกกับการทำงานนะ"   สิงหาอวยพร

"แน่นอน" อยุตต์ตอบอย่างผยอง มองห้องทำงานอย่างกระหยิ่ม

ระหว่างเดินออกมาด้วยกันนั้น ธาวีและหมวดเม่นต่างพูดแสดงความไม่พอใจสารวัตรอยุตต์ที่วางมาดอวดเบ่งจนอยาก จะซัดให้สักหมัดถ้าไม่ถือว่าเป็นผู้บังคับบัญชา

"สารวัตรคะ ท่านนายกฯให้เข้าไปพบค่ะ" เลขาฯนายกฯเข้ามาบอกสิงหา เขาจึงเดินไปทางห้องทำงานของนายกรัฐมนตรี

ปรากฏว่า นายกฯปฐวีบอกว่าจะขอตัวเขามาช่วยงานที่สำนักนายกฯ เพื่อให้เขาตามคดีสมิงสาต่อ สิงหาขอบคุณที่ท่านเมตตาบอกว่าตนกำลังตามอัยราลูกสาวบุญธรรมของท่านรัฐมนตรี รัสเซียอยู่ เพราะสงสัยว่าเธอน่าจะรู้จักกับมือปืน

ปฐวีแย้งว่าไม่น่าเป็นไปได้ สิงหาขอเวลาให้เรื่องชัดกว่านี้แล้วจะเรียนให้ทราบ

"ยังไงก็ระวังหน่อยนะ ผมไม่อยากให้กระทบกระเทือนความสัมพันธ์ระหว่างเรากับรัฐมนตรีวลาดิเมียร์"

"ครับ" สิงหารับคำ

ooooooo

เย็นนี้ ปฐวีต้องไปงานสถานทูต อยุตต์ถามว่าจะแวะเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านก่อนไหม ท่านเห็นด้วยจึงพากันกลับไปที่บ้าน ปฐวีให้อยุตต์คอยสักครู่แล้วขึ้นไปเปลี่ยนชุด

นิรดาโผล่มาเห็นหลังอยุตต์นึกว่าเป็นสิงหา รีบเดินเข้าไปหาโผเข้ากอดจากข้างหลัง ทำเอาอยุตต์ตกใจรีบหันกลับมาบอกว่าตนสารวัตรอยุตต์

นิรดาตกใจแล้วกลายเป็นโกรธ ด่าว่าทำไมไม่บอก ปล่อยให้กอดอยู่ตั้งนาน อยุตต์พูดยิ้มๆว่าอยากบอกแต่หาจังหวะบอกไม่ได้

"ขอโทษที่ทักผิด แล้วนี่พี่สิงไปไหนทำไมไม่มากับพ่อ"

"สิงหาถูกย้ายออกไปแล้วครับ" อยุตต์บอก แต่พอนิรดาถามว่าย้ายไปไหน เขาบอกว่า "เรื่องนี้ผมไม่ทราบนะครับ ต้องถามท่านนายกฯ"

นิรดามองอยุตต์อย่างไม่พอใจ ขยับจะไปแต่นึกได้หันมาย้ำว่า "อ้อ หวังว่าคุณคงไม่บอกพ่อนะที่ฉันกอดคุณน่ะ"

"ครับ..." อยุตต์รับคำมองตามนิรดาหัวเราะในลำคอพึมพำขำๆ "หึๆไอ้สิงแกนี่เสน่ห์แรงจริงๆ"

ooooooo

คืนนี้ เนติยาซื้อแชมเปญและอาหารไปหาสิงหาที่อพาร์ตเมนต์ชวนฉลองที่ไม่ต้องทำงานเป็นบอดี้การ์ด นายกฯจะได้มีเวลาว่างพบกันบ่อยๆ

สิงหาบอกว่าตนไม่มีเวลาว่างอยู่ดีเพราะท่านนายกฯขอตัวไปช่วยงานด้านอื่น เนติยาบ่นเซ็งๆว่าตำรวจมีตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องมาใช้เขาคนเดียว แล้วชวนดื่มแชมเปญแก้เซ็งกันดีกว่า

แล้วเนติยาก็เซ็งหนักขึ้นไปอีก เมื่อสิงหาขอตัวบอกว่าคืนนี้มีนัดสำคัญกับลูกน้อง เธอถามว่าจะไปเที่ยวกันหรือ ขอตามไปด้วยคน พอสิงหาบอกว่าเรื่องงาน เธอบ่นต่อ

"พี่สิงเนี่ยมีแต่งานๆๆเมื่อไหร่จะมีเนๆๆบ้างคะ เนเคยบอกพี่สิงรึยังคะว่าพี่สิงคือผู้ชายคนแรกที่เนรัก แล้วก็จะรักพี่สิงคนเดียวด้วย"   พูดแล้วจู่โจมจูบฟอดหนึ่งจนสิงหาตั้งหลักไม่ทัน

เสียงออดหน้าห้องดังขึ้น สิงหาบอกว่าลูกน้องคงมาแล้ว ขอตัวเดินไปเปิดประตู

ผู้กองธาวีนั่นเอง เขาทักทายเนติยา เธอตอบอย่างไม่พอใจแล้วบอกสิงหาว่า "ไปนะคะ"

"แล้วเจอกันครับ" สิงหาตอบยิ้มอ่อนโยน พลันก็ถูกเนติยาจะจู่โจมหอมแก้มอีกทีหนึ่ง เห็นธาวีกับหมวดเม่น มองอยู่ก็ตวาดถามว่ามองอะไร ตำรวจทั้งสองเลยต้องหันหน้าไปทางอื่น เนติยาจึงหอมแก้มสิงหาแล้วเดินกระแทกกระทั้นผ่านธาวีกับหมวดเม่นไป

"ท่าทางคุณเนจะโกรธพวกเรานะครับ" หมวดเม่นเปรยๆ

"แต่ฉันต้องขอบใจนายสองคนที่มาช่วยชีวิตฉันไว้อีกหน" พูดแล้วเดินนำลูกน้องเข้าห้อง ธาวีบ่นแซวๆว่าอยากเป็นสารวัตรบ้างจัง สิงหาเลยบอกว่า "งั้นแกก็จีบเขาเลยสิ"

"ถ้าเขาชอบผมก็ดีสิ สวยก็สวย รวยก็รวย" ธาวีพูดสนุกๆไปอย่างนั้นเอง แล้วเปิดคอมพิวเตอร์ให้ดูเล่าว่า "ผมให้ฝ่ายพิสูจน์หลักฐานเขาสเกตช์ภาพมือปืน นี่ครับ"

ภาพที่จอคอมพิวเตอร์เป็นภาพสเกตช์หน้ามัสยาใส่หน้ากากกับหน้าเธอใส่ชุดนาง ระบำ ธาวีชี้ให้ดูว่า สองรูปนี้มีส่วนที่เหมือนกันคือปากกับจมูก สิงหามองอย่างพินิจพิจารณาเห็นว่ามีโครงหน้าคล้ายมัสยาแต่รูปตาไม่เหมือน พูดแล้วบอกธาวีว่า "แสดงว่ามือปืนที่ลอบฆ่านายกฯทั้งสองงานคือคนคนเดียวกัน"

ooooooo

นราธิปยังหมั่นโทร.ไปนัดอัยรามาพบปะทานข้าวด้วยกัน เธอบอกว่าเย็นนี้ไม่ว่าง ครั้นเขาขอเป็นพรุ่งนี้ เธอก็บอกว่าไม่ว่างอีกเพราะช่วงนี้งานยุ่งๆอยู่ นราธิปจึงเปลี่ยนว่าอาทิตย์หน้าจะโทร.มาใหม่

อัยราวางสายบ่นว่าเสียดายเขาไม่น่าเป็นลูกนายกฯเลย ทำให้ตนหมดโอกาสมีกิ๊ก นัทมนถามว่าชอบเขาเข้าแล้วหรือ อัยราชมว่าดูๆไปเขาก็หล่อดี ท่าทางจะชอบตนจริงๆเสียด้วย

"ฉันว่าแกอยู่ห่างๆเขาดีกว่า ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะชอบแกจริง" มัสยาขัดจังหวะขึ้น ครั้นเขมิกาถามว่าทำไมคิดอย่างนั้น มัสยาชี้แจงว่า "ตอนนี้สารวัตรสิงหาเขากำลังสงสัยว่าไอซ์รู้จักกับพวกมือปืน"

"ก็แค่สงสัย แต่เขาไม่มีหลักฐานอะไรที่จะเชื่อมโยงมาจับพวกเรา" นัทมนแย้ง

"ยังไงฉันก็ไม่อยากให้พวกเราวางใจ โดยเฉพาะแกไอซ์ พยายามตัดขาดจากลูกนายกฯซะ ถ้าเขาโทร.มาอีกก็บอกว่าแกจะกลับไปรัสเซีย" มัสยาแนะ เขมิกาเสริมว่าหรือไม่ก็บอกว่ามีแฟนแล้ว

อัยราตัดบทว่าตนเข้าใจแล้วว่าพวกเราไม่มีสิทธิ์รักใครแล้วเดินออกไปเซ็งๆ

ขณะนั้นเอง ชานนท์โทร.เข้ามือถือของมัสยาบอกว่าหัวหน้าเรียกให้เข้าพบ มัสยานัดว่าพรุ่งนี้จะไป ชานนท์พยายามจะมารับเธอบอกไม่ต้อง เขายังตื๊อว่าถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้คุยงาน กับหัวหน้าเสร็จไปกินข้าวกัน

"ดูก่อนแล้วกันค่ะ" พูดแล้วมัสยาปิดโทรศัพท์บ่นกับเขมิกากับนัทมนว่า "รำคาญพี่นนท์จริงๆเซ้าซี้อยู่ได้...เออนี่แกสองคนไม่มีใครสนใจพี่นนท์บ้าง หรือ"

ทั้งเขมิกาและนัทมนต่างสะดุ้งแต่ก็พูดเลี่ยงเป็นเสียงเดียวกันว่าถึงสนก็ทำ อะไรไม่ได้เพราะองค์กรเรามีกฎห้ามอยู่ไม่ใช่หรือ ท่าทีและคำตอบของสองสาวทำให้มัสยาเอะใจ มองนัทมนที่เดินออกไปแล้วหันมองเขมิกาฝ่ายนี้ก็เดินเลี่ยงไปอีกทาง ทำให้มัสยายิ่งสงสัยมาก

ooooooo

วันรุ่งขึ้น เมื่อมัสยาไปหาศตายุที่ค่ายสมิงสาตามนัด ศตายุมอบหมายหน้าที่ใหม่ให้ว่า

"ตอนนี้เรากำจัดไอ้สิงหาให้ออกห่างจากตัวนายกฯไปแล้ว เป็นโอกาสของแกอีกครั้งที่จะจัดการกับไอ้ปฐวี อาทิตย์นี้ไอ้ปฐวีจะจัดงานวันเกิดให้ลูกสาวที่บ้าน"

"จะให้หนูเข้าไปฆ่าในบ้านเลยหรือคะ" มัสยามองอึ้ง

"ใช่ เพราะผู้การจีระวุธซึ่งเป็นคนของเราจะเปิดทางให้แก" ครั้นมัสยาถามว่าตนจะเข้าไปได้ยังไง ศตายุตอบอย่างตัดบทว่า "นั่นเป็นเรื่องของแกที่จะต้องหาทางเข้าไปให้ถึงตัวไอ้ปฐวีแล้วฆ่ามันซะ"

เมื่อกลับมาที่บ้าน มัสยาปรึกษากับเพื่อนสาวทั้งสามต่างช่วยกันคิดว่ามัสยาจะเข้าไปในงานได้ยัง ไง นัทมนเสนอว่าหรือเราจะแกล้งเป็นแขกเอาของไปให้ลูกสาวเขา

มัสยาเลยฉุกคิดได้ว่าอัยรารู้จักลูกสาวทั้งสองของปฐวี ไม่ใช่หรือ นัทมนนึกได้พูดอย่างตื่นเต้นว่าที่สำคัญอัยรารู้จักกับนราธิปด้วย อัยราถามว่าตนจะเข้าไปได้ยังไงในเมื่อไม่มีใครเชิญ

"ถ้างั้นแกก็มีหน้าที่ทำให้เขาเชิญแกให้ได้" มัสยาส่งโทรศัพท์ให้อัยรา พยักหน้าให้โทร.

อัยราจึงทำทีโทร.ถามนราธิปว่าวันก่อนชวนตนไปทานข้าวด้วยใช่ไหม อาทิตย์นี้ตนว่าง นราธิปบอกว่าเผอิญอาทิตย์นี้เป็นวันเกิดน้องสาว คุณพ่อจัดงานเลี้ยงให้น้องที่บ้าน

เข้าทางอัยราทันที เธอทำท่านึกสนุกกับงานนี้ นราธิปจึงชวนมาทานข้าวที่บ้านด้วยกันในวันนั้น อัยราหันมายักคิ้วกับเพื่อนๆที่คอยลุ้นอยู่แต่ทำเป็นพูดอิดออดเกรงใจ จนนราธิปบอกว่า

"คุณไอซ์ก็รู้จักกับยัยเนนี่ครับ มาเถอะครับ"

"ก็ได้ค่ะ อ้อ ไอซ์ชวนเพื่อนไปสักคนได้ไหมคะกันเขินน่ะค่ะ"

"ได้ครับ กี่คนก็ได้" นราธิปตอบด้วยความยินดี ดีใจ

พอวางสายจากนราธิป อัยราหันมาบอกมัสยาว่าเตรียมตัวให้พร้อมไว้ได้เลย

มัสยาตาเป็นประกายกับงานใหญ่ที่เธอจะต้องทดสอบตัวเองให้ได้

วันรุ่งขึ้น มัสยาก็เอาโทรศัพท์มาต่อกับระเบิดตรวจสอบว่าเรียบร้อยแล้วก็เอาใส่กล่องผูก โบเป็นของขวัญวันเกิด พึมพำอย่างสาแก่ใจว่า "คราวนี้แกไม่รอดแน่ นายกฯปฐวี"

ooooooo

ก่อนวันงาน คุณหญิงนภาลัยนึกถึงเนติยาในวัยเด็ก เอาอัลบั้มสมัยก่อนมาดู ปฐวีเข้ามาถามว่าดูอะไรอยู่ นภาลัยยื่นอัลบั้มให้ดูบอกว่า

"ดูรูปยัยเนตอนที่เพิ่งคลอดน่ะค่ะ แล้วนี่ก็เด็กอีกคนที่คลอดพร้อมกัน"

"เออใช่...ตอนระหว่างรอคุณคลอดผมกับพ่อเขายังเดินชนกันหน้าห้องเลย"

"ไม่รู้ป่านนี้ลูกเขาโตแล้วหน้าตาเป็นยังไง" นภาลัยพึมพำ ปฐวีถามว่าผู้หญิงหรือผู้ชาย "ผู้หญิงเหมือนยัยเน แต่ น่าสงสารเขานะคะ ที่ต้องเสียลูกไป ฉันยังเคยคิดว่าถ้าวันนั้นเป็นลูกเราฉันคงต้องตายแน่"

"โชคดีจริงๆที่ขโมยมันไม่เลือกเอาลูกเราไป" ปฐวีพูดพลางดูรูปเนติยาในวัยทารกอย่างเอ็นดู

ooooooo

วันนี้เป็นวันจัดงานฉลองวันเกิดของเนติยาแล้ว

ที่ค่ายสมิงสา ศตายุโทร.มาเช็กกับมัสยาว่าทุกอย่างเรียบร้อยไหม เมื่อเธอบอกว่าเตรียมพร้อมแล้ว เขากำชับว่า

"หวังว่าคราวนี้แกจะไม่ทำพลาดนะ"

"ค่ะ วันนี้จะเป็นวันสุดท้ายของนายกฯปฐวี" มัสยาตอบอย่างมั่นใจ ส่วนศตายุฟังแล้วแสยะยิ้ม

เวลาเดียวกัน ที่บ้านนายกฯปฐวี วันนี้ทั้งนายกฯและคุณหญิงอวยพรลูกสาวด้วยของขวัญที่เลือกสรรมาให้ถูกใจ ลูกสาวที่สุดนั่นคือ นาฬิกาปาเต๊ะรุ่นล่าสุดที่ต้องสั่งจองจึงจะได้ใช้

"ขอบคุณพ่อกับแม่มากค่ะ" เนติยาดีใจมาก เข้าไปกอดพ่อกับแม่อ้อนๆ

นิรดาเดินเข้ามาพอดี นภาลัยถามว่าไหนของขวัญที่จะเอามาให้พี่เขาล่ะ นิรดาเชิดหน้าพูดอย่างยโสว่า

"พี่เนเขามีทุกอย่างแล้ว เขาไม่อยากได้อะไรของหนูหรอก"

ปฐวีติงว่าทำไมพูดอย่างนั้น เนติยาบอกว่าไม่เป็นไร ส่วนนภาลัยบ่นว่า

"แกนี่ทำเหมือนไม่ใช่พี่น้องกัน"

"ก็ใช่สิ แม่รักพี่เนมากกว่าหนู บางทีหนูยังคิดว่าแม่ขอหนูมาเลี้ยงด้วยซ้ำ" พูดแล้วนิรดาเดินงอนๆออกไป นภาลัยมองตามพูดอย่างอ่อนใจว่า

"นี่ถ้าฉันไม่เบ่งมันออกมา ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นลูกเหมือนกัน เด็กอะไรขี้อิจฉาจริงๆ"

ooooooo

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.8 คีย์ ขอร้องให้ ตุลยา ที่มีสัมผัสพิเศษช่วยให้ได้คุยกับมน
15 เม.ย. 2564

06:10 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพฤหัสที่ 15 เมษายน 2564 เวลา 07:34 น.