ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ชาติพยัคฆ์

SHARE
ตอนที่ 14

การตายของจีนหยงนำความวุ่นวายมาสู่หลายคน หนึ่งในนั้นได้แก่ท่านเตี่ย ซึ่งถูกป้ายสีโดยไม่มีโอกาสแก้ตัว เช่นเดียวกับกล้า ต้องกลายเป็นนักโทษของเจ้าอาณานิคม แทบหาทางรอดไม่ได้

คุณทิพย์ร้อนใจมาก ขอร้องให้สามีช่วยเหลือ ซึ่งอังเดรก็ไม่ได้นิ่งนอนใจ พยายามคาดคั้นหาความจริงจากกล้า แต่อดีตทาสหนุ่มก็ใจเด็ด ไม่รับผิดใดๆ แถมไม่ยอม บอกที่ซ่อนตัวของท่านเตี่ย ผู้ต้องสงสัยอีกรายเช่นกัน

ตอนที่ 13

อาเหวินหอบหัวใจช้ำๆกลับบ้านในเวลาต่อมา เจ๊คิ้มเห็นหน้าซึมๆของน้องชาย ก็นึกรู้ว่าคงหนีไม่พ้นเรื่องบัว และแม้จะสงสารแค่ไหน ก็ต้องปลอบให้ทำใจ

“อาตี๋เอ๊ย...ลื้อเกี้ยวผู้หญิงอย่างนี้ รับรองปีหน้าอาบัวอียอมแต่งงานแน่นอน”

ตอนที่ 12

แม้พลอยจะรับปากมั่นเหมาะ จะช่วยสืบเรื่องคุณทิพย์ แต่กล้าก็อดเป็นกังวลไม่ได้ เพราะหากคุณทิพย์มีรอยสักเลกทาสบนข้อมือจริง เขาคงทำตัวไม่ถูก...

แต่เรื่องที่ทำให้กล้าเครียดหนักมากกว่า คือเรื่องรื่นผันตัวเองไปเป็นลูกน้องของจีนหยง และเมื่อต้องเผชิญหน้ากัน อดีตเพื่อนร่วมคุกกลับทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ เหมือนไม่ได้ทำอะไรผิด

ตอนที่ 11

ข้อเสนอของปีเตอร์ ให้พระยาประเสริฐภักดีแย่งประมูลเป็นเจ้าอากรฝิ่นแข่งกับจีนหยง ทำให้โชติวิตก เพราะไม่ใช่แค่กฎหมายของสยามประเทศจะไม่ยินยอมให้คนในชาติค้าฝิ่นแล้ว ยังต้องใช้เงินมหาศาลเพื่อประมูลอีกด้วย แต่พระยาหนุ่มใหญ่กลับไม่เป็นกังวล เพราะคิดทางหาเงินไว้แล้ว

บ่อเงินบ่อทองของพระยาประเสริฐภักดีคือกุหลาบกับพลอย สองแม่ลูกผู้รับมรดกของพระพิสุทธิ์มนตรี ซึ่งมีกิจการมากมายที่เวียงสิงห์ ชดซึ่งเพิ่งสร่างเมาเพราะถูกพลอยกับเอียดมอมเพื่อล้วงความลับ รีบนำเรื่องที่หลุดปากไปบอกเจ้านายทั้งสอง พระยาประเสริฐภักดีเลยคิดแผนร้าย ให้โชติรวบหัวรวบหางพลอยจะได้ยึดสมบัติ!

ตอนที่ 10

อาเหวินเห็นบัวทำหน้าเศร้าเหมือนคนอกหัก เลยเข้าไปปลอบ พร้อมอวดท่าทางหมัดมวยที่กล้าสอนให้ แต่อดีตบ่าวสาวกลับไม่สนใจ แถมแหวใส่อีกต่างหากเพราะกำลังอารมณ์ไม่ดี หนุ่มลากรถเลยต้องช้ำ และอดไม่ได้ต้องเก็บไประบายความอึดอัดใจกับเจ๊คิ้ม พี่สาวคนเดียวที่บ้าน

“อั๊วไม่เข้าใจจริงๆ อั๊วรักอาบัว อั๊วทำทุกอย่างแล้ว ทำไมอีไม่เห็นใจอั๊วบ้าง”

ตอนที่ 9

โชติเจ็บใจมาก เพราะถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ครั้งนี้...เขาจะไม่ทนอีกต่อไป ชดสบช่อง เสนอให้ว่าจ้างคนงานโรงฝิ่น ซึ่งติดหนี้พระยาประเสริฐภักดีทำงานล้างหนี้ โชติเห็นดีเห็นงามด้วย ไม่ว่าวิธีไหน ถ้าทำให้กล้า...ศัตรูหัวใจของเขาต้องตายและหายจากโลกนี้ไปได้ เขายอมทั้งนั้น!

เวลาเดียวกันที่วังท่านเตี่ย...รื่นกับสังข์เข้าเฝ้าร้องทุกข์ให้กล้า ที่ถูกใส่ร้ายจนอาจกลายเป็นฆาตกรฆ่าคนตายอีกรอบ ท่านเตี่ยทอดถอนพระทัยหนักหน่วง เพราะแม้จะเชื่อว่ากล้าไม่ใช่คนผิด แต่ก็ไม่มีหลักฐาน

ตอนที่ 8


กล้าดีใจมาก ได้เจอคุณหนูคนสวยอีกครั้ง แต่คำถามเย็นชาและท่าทีหมางเมินของเธอ ก็ทำให้เขาเจ็บหนึบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก พลอยเองก็แทบข่มความรู้สึกห่วงหาไว้ไม่ไหว สุดท้ายเลยได้โพล่งออกไปตามใจคิด

“นายกล้าฟังคำพูดฉันให้ดี พาบัวกับตาสังข์ไปจากพระนครเสียเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ภัยจะมาถึง”

ตอนที่ 7


เจ๊คิ้มเป็นห่วงอาเหวินมาก เลยตัดสินใจพาไปหาท่านเตี่ย หรือที่ชาวบ้านรู้จักดีว่าเป็นหมอเทวดา สังข์คิดไม่ถึงว่าจะเป็นราชนิกุลหนุ่มใหญ่ที่เคยรู้จัก ติดสอยห้อยตามไปด้วย และถึงกับพูดไม่ออก เมื่อได้เห็นหน้าหมอเทวดา!

คืนเดียวกันนั่นเอง...กล้ากับรื่นไปซุ่มดูลาดเลาหน้าเหลาบุปผา เพื่อหาช่องทางบุกไปช่วยบัว โดยไม่รู้เลยว่าพลอยกับโชติก็มาที่นี่เช่นเดียวกัน เพื่อเจรจากับปีเตอร์เรื่องไถ่ตัวบัว

ตอนที่ 6

บัวเมาฝิ่นไม่หาย แม้อาเหวินจะพาตัวกลับมาเหลาบุปผา ก็ละเมอเพ้อถึงพลอยไม่หยุด จนเจ๊คิ้มอยากจะเป็นบ้า นึกเคืองอดีตบ่าวสาวเหลือเกิน ที่หาเรื่องไม่หยุดหย่อน ทั้งพยายามหนี ทั้งทำให้

น้องชายเธอถูกซ้อมปางตาย และครั้งนี้...บุกโรงฝิ่นของจีนหยงจนเกือบเอาชีวิตไปทิ้ง

ตอนที่ 5

บัวหลบอยู่บ้านอาเหวินจนเช้า รู้สึกโล่งใจอย่างบอกไม่ถูก เลยไม่ทันระวังตัว ว่าอาฉางกับอาเฉียง คนลากรถรับจ้าง รุ่นพี่ของอาเหวินจะผ่านมาพบ และเอาไปลือจนเข้าหูเจ๊คิ้มกับปีเตอร์

เจ๊คิ้มกับปีเตอร์ไม่รอช้า บุกไปจับตัว บัวเลยได้รู้ความจริงว่าอาเหวิน แท้จริงคือน้องชายคนเดียวของเจ๊คิ้ม อดีตบ่าวสาวบ้านพระพิสุทธิ์มนตรี โกรธมาก เข้าใจผิด คิดว่าเขาเป็นพวกเดียวกัน เลยขัดขืนการจับกุม ถึงขั้นขู่จะฆ่าตัวตาย แต่สุดท้ายก็ถูกพวกปีเตอร์จับไปจนได้

ฝ่ายกล้า...หายจากอาการบาดเจ็บ ก็ถูกส่งตัวไปขุดทองในเหมืองเหมือนชาวคุกคนอื่น สังข์ดีใจมาก แต่ก็อดเป็นกังวลไม่ได้ กลัวใจรื่นกับแผนจะไม่รามือ ลงไม้ลงมือกับกล้าจนถึงชีวิตอีก

ระหว่างที่พวกนักโทษเขม่นกันแทบแย่...เหล่าคนคุม โดยเฉพาะอังเดรกับฮิวโก้ กลับไม่มีแก่ใจสนใจมากนัก มัวพะวงกับสถานการณ์ปากท้องมากกว่า ที่ทำท่าจะต้องอดตายกันทั้งนักโทษ ทั้งคนคุม

“เราควรเอาทองพวกนั้นไปขาย”

“ไม่ฮิวโก้...นายก็รู้ว่าทำไมฉันถึงถูกย้ายมาที่นี่ ฉันยอมถูกเพื่อนร่วมงานเขม่น แต่ไม่ยอมทุจริตแน่”

“ผมรู้...ว่าท่านมือสะอาดและไม่กินสินบน แต่ว่ากระเพาะของพวกเรากำลังจะว่างเปล่า ถึงเวลาแล้วที่เราต้องหาอะไรกิน ก่อนจะอดตายกันหมด”

น้ำเสียงจริงจังของฮิวโก้ ทำให้เหล่าผู้คุมพลอยเครียด ส่วนอังเดรต้องคิดหนัก สุดท้ายก็โพล่งออกมา

“เราควรทำอย่างที่เคยทำ เหมือนตอนไอ้ทองอินยังมีชีวิต”

“สนามมวยเถื่อนคือทางออกดีที่สุด ผมเชื่อว่านักโทษใหม่ที่ชื่อกล้า จะต้องทำได้”

ข้อเสนอของฮิวโก้ ทำให้อังเดรลำบากใจ เพราะไม่อยากหวนไปเดินทางนั้นอีกแล้ว

ค่ำคืนของชาวคุกผ่านไปอย่างเชื่องช้าและแสนทรมาน ไหนจะข้าวปลาอาหารที่หายากขึ้นทุกวัน ไหนจะบรรยากาศในคุกที่ต้องคอยระแวดระวังตัวตลอดเวลา และคืนนี้กล้าก็ตกเป็นเหยื่ออย่างที่สังข์คาดไว้จริงๆ เมื่อรื่นกับแผนลงมือลอบล้างแค้นเขาอีกครั้ง!

กล้าไม่อยากสู้ด้วย แต่รื่นก็รุกไม่หยุด จนเขาต้องออกแรงสั่งสอน และเกือบพลั้งมือฆ่าอีกฝ่ายอยู่แล้ว ถ้าฮิวโก้กับเหล่าผู้คุมจะไม่มาขวางเสียก่อน รื่นกับแผนหน้าเสีย กลัวกล้าจะฟ้องให้ถูกลงโทษ แต่กลับต้องผิดคาด เพราะกล้าไม่เพียงไม่ฟ้อง แต่ไม่พาดพิงถึงเขาสักคำ...

ooooooo

หลังถูกลากตัวจากบ้านอาเหวิน บัวก็ถูกมัดมือมัดเท้า และล่ามโซ่ไว้ในเหลาบุปผา เหมย

อยากให้ส่งตัวเข้าคุก จะได้หลาบจำ ไม่กำแหงแผลงฤทธิ์หนีไปอีก แต่เจ๊คิ้มเวทนาบัว และไม่อยากเสียผลประโยชน์ก้อนโต เลยพยายามยับยั้งและขอเวลา แล้วเธอจะทำให้บัวยอมทำงานใช้หนี้เอง...

ฟากบ้านพระยาประเสริฐภักดี...กุหลาบตื่นตาตื่นใจกับข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้ามากมาย ที่เจ้าของบ้านซื้อมากำนัล รับขวัญที่มาเป็นสมาชิกร่วมบ้าน เอียดมองมาด้วยใจเป็นกังวล รู้ดีว่าพระยาหนุ่มใหญ่มีเบื้องหลังแอบแฝง แต่ก็เตือนอะไรไม่ได้มาก กลัวเดือดร้อนและตัวเองจะไม่ปลอดภัย

และระหว่างที่กำลังกลุ้มใจนี่เอง เอียดก็แอบได้ยินความลับอีกอย่างของพระยาประเสริฐภักดีจนได้ เมื่อชดขึ้นมารายงานผลประกอบการกิจการบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีในเย็นวันเดียวกัน

“บัญชีรายได้ทั้งหมดของพระพิสุทธิ์อยู่ในนี้ขอรับ ทั้งที่นาให้เช่า ทั้งพืชสวนส่งขาย ไม่ใช่น้อยๆเลยนะครับ”

พระยาประเสริฐภักดีก้มลงเปิดสมุดบัญชี ก่อนจะแสยะยิ้มร้าย

“ก็ข้าเคยบอกแล้วไง ว่าไอ้อ้นมันผ้าขี้ริ้วห่อทอง เห็นทำตัวติดดินแบบนั้น แต่สมบัติมันมีมากกว่ามหาเศรษฐีเสียอีก เออนี่...ไอ้ชด ต่อไปนี้เอ็งต้องทำบัญชีสองเล่มนะ เล่มหนึ่งเป็นรายได้จริง ส่วนอีกเล่มให้หักลดสักสี่ห้าส่วน”

“จะให้ใครดูหรือขอรับใต้เท้า”

“จะใครเสียอีก ก็เมียเจ้าทรัพย์ตัวจริงสิวะ คอยดู เถอะ...พ่อจะปอกลอกให้เกลี้ยงเชียว!”

ความกังวลใจของเอียด รู้ถึงหูพลอย ซึ่งเพิ่งกลับจากเที่ยวชมรอบเมืองพระนครกับโชติในเย็นวันเดียวกันนั่นเอง คุณหนูคนสวยถึงกับพูดไม่ออก ไม่อยากเชื่อเลยว่าญาติสนิทของพ่อจะคิดไม่ซื่อขนาดนี้

“บ่าวควรบอกคุณท่านดีหรือเปล่าเจ้าคะคุณหนู บ่าวกลัวว่าจะเกิดเรื่องใหญ่”

“อย่าเพิ่งบอกเลยแม่เอียด ถ้าไม่มีหลักฐาน คุณแม่คงเข้าข้างฝ่ายนั้น แล้วฉันจะจัดการเอง...”

รื่นยังคงไม่ละความพยายามจะจัดการกับกล้า แต่ก็ไม่สบโอกาส หรือไม่ก็พลาดท่า ถูกเล่นงานกลับทุกครั้ง จนกล้าเริ่มเหนื่อย และเอ่ยปากตรงๆให้อีกฝ่าย ล้มเลิกความตั้งใจ แต่รื่นก็ไม่ยอม ฉวยโอกาสระหว่างทำงานในเหมือง จะลงมืออีกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักค้างเมื่อเกิดเหตุดินถล่ม!

สองนักโทษคู่ปรับจำต้องสงบศึก และวิ่งไปช่วยเหล่าชาวคุกคนอื่น แต่แผนก็พลาดท่า ถูกดินถล่มเกือบตายจนได้ ถ้ากล้าจะไม่ใจเด็ดตามไปช่วย จนตัวเองเกือบเอาชีวิตไม่รอด

วีรกรรมกล้าหาญสมชื่อ ทำให้รื่นมองกล้าด้วยสายตาเปลี่ยนไป ทั้งทึ่งและซึ้งในน้ำใจ แต่เพราะเหตุการณ์ฝังใจแต่หนหลัง ทำให้พูดไม่ได้เต็มปากว่าอีกฝ่ายก็คนจริงเหมือนกัน

ooooooo

เหตุการณ์ดินถล่มในเหมืองทำให้ชาวคุกบาดเจ็บสาหัสหลายคน แต่ที่ทำให้ผู้คุมคุกอย่าง

อังเดรกับฮิวโก้ตะลึงมากกว่า คือวีรกรรมของกล้าที่เสี่ยงตายไปช่วยคู่ปรับจนเกือบตาย

“ไอ้หมอนี่...มันกล้าสมชื่อจริงๆ”

ฮิวโก้ยิ้มร้าย ก่อนจะตัดสินใจกล่อมอังเดรอีกครั้ง

“ท่านนายพลครับ...ในเมื่อมันหายดี ผมคิดว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่มันต้องทำงานให้เรา...ที่สนามมวยเถื่อน!”

ขณะที่อังเดรคิดหนัก จะจัดการกับสถานการณ์ปากท้องและกล้าเช่นไร รื่นก็อึดอัดใจไม่แพ้กัน เพราะรู้สึกผิดที่จะมองกล้าในแง่ร้าย สุดท้าย...เมื่อทนไม่ไหว ก็ไปขอบคุณที่ช่วยชีวิตแผนไว้ แต่กระนั้นก็ไม่วายอาฆาตทิ้งท้าย บอกว่าอดีตเป็นเรื่องไม่สามารถชดเชยกันได้

สังข์ได้ยินก็อดไม่ได้ โพล่งเสียงเครียด “อะไรของเอ็งอีกวะไอ้บ้า เอ็งจะตามล้างตามผลาญไอ้กล้าถึงไหน ไอ้ด้วงมันไม่ใช่พ่อเอ็งนะโว้ย ไม่แก้แค้น มันไม่ว่าเอ็งหรอก”

“แต่พี่ด้วงมีพระคุณกับข้า ใครทำร้ายพี่ด้วง ก็แปลว่ามันสร้างรอยแค้นไว้กับข้าเช่นกัน”

ตอนที่ 4

ระหว่างที่พวกบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีตามหากันให้วุ่น ว่าเสียงประหลาดจากป่ากล้วยเกิดจากอะไร ท่านเตี่ยกับทองอินกำลังหารือเรื่องที่อีกฝ่ายแหกคุกออกมาเพื่อล้างแค้น

“เรื่องของเอ็งข้าเข้าใจดี แต่เอ็งต้องยอมรับความจริงว่าโทษฐานฆ่าคนตาย มันรุนแรงเกินจะยอมความกันได้”

“กระหม่อมขอรับผิดข้อหาฆ่าพวกทหารฝรั่ง เสียดายก็แค่...ยังจัดการไอ้ปีเตอร์ไม่สำเร็จ”

ท่านเตี่ยส่ายหน้าอ่อนใจ ก่อนจะพูดถึงความตั้งใจของตน จะพาทองอินไปให้การในศาลที่พระนคร

“ทูลฝ่าบาท...ตลอดทางจากเวียงสิงห์ไปพระนครมีด่านทหารมากมาย นั่นเป็นเหตุให้กระหม่อมต้องหลบที่นี่”

“เอ็งรออยู่นี่ก่อนนะทองอิน เรื่องพาเอ็งกลับพระนครไปสู้ความ ไว้เป็นธุระของข้า”

ทองอินมีสีหน้าลำบากใจ แต่ไม่ทันคิดอะไรมากกว่านั้น เสียงสวบสาบที่ดังขึ้นในอึดใจต่อมาก็ทำให้ทุกคนสลายตัว ทองอินหลบเข้าป่าลึกขึ้น กล้ากับท่านเตี่ย ก็รีบไปรับหน้าพวกมิ่ง จนเอาตัวรอดได้ในที่สุด

ถึงกระนั้น...ก็ทิ้งร่องรอยความสงสัยไว้มากมาย แต่กล้าก็ไม่คิดแก้ต่างใดๆ เพราะกำลังปลื้มที่ท่านเตี่ยเสนอให้ไปเป็นทหาร หลังจากช่วยทองอินให้กลับพระนครสำเร็จ

กล้าอารมณ์ดีมาก จนเมื่อพลอยแวะมาหาในคืนเดียวกันก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะนอกจากจะลืมเรื่องแผ่นเสียงเจ้าปัญหาไปแล้ว ยังเผลอกอดเธออีกต่างหาก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบัวที่ชอบแกล้งเป็นประจำ

“ยกโทษให้ไอ้กล้าด้วยขอรับคุณพลอย ไอ้กล้านึกว่าเป็นนังบัว”

“อ๋อ...ปกตินายกับบัวเล่นกันแบบนี้รึ”

“มิได้ขอรับ ก็แค่หยอกกันตามประสาพี่น้อง ว่าแต่คุณพลอยมาที่นี่ มีอะไรให้ไอ้กล้ารับใช้หรือขอรับ”

คำถามตรงๆของเขาทำให้พลอยอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“ที่เอ็ดนายกล้าเมื่อวาน ฉันขอโทษนะ”

“ไม่ต้องดอกขอรับ ไอ้กล้าต่างหากที่ผิด ทำของสำคัญของคุณพลอยเสียหาย แถมเป็นของที่คุณโชติให้มา”

ชื่อของโชติทำให้พลอยร้อนตัว แก้ตัวโดยพลัน “ฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณโชติ คุณโชติเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นอื่น แต่กล้าต่างหากที่เป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันถึงได้มาที่นี่”

“ถึงอย่างไรไอ้กล้าก็เป็นแค่บ่าว คุณพลอยอย่าลำบากเลยขอรับ”

พลอยส่งยิ้มบางๆให้ เอ่ยเสียงหวาน “ฉันไม่อยากทำตัวเองให้ลำบากหรอกกล้า แต่เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ เพราะรู้สึกไม่ดีที่เอ็ดนายต่อหน้าคนอื่น...แล้วนายไม่โกรธฉันหรือ”

กล้าส่ายหน้า ไม่เคยคิดโกรธเจ้านายสาวแม้แต่นิดเดียว “เมื่อคืน...ไอ้กล้านอนหลับดีขอรับ แค่ฝันเห็นคุณพลอยนั่งฟังแผ่นเสียงที่ไอ้กล้าซ่อมแล้วยิ้มออกมา เท่านั้นไอ้กล้าก็มีความสุขแล้ว”

สองหนุ่มสาวต่างสถานะสบตากันซึ้งๆ โดยไม่รู้เลยว่าโชติซึ่งแอบตามพลอยมาห่างๆเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง มั่นใจกว่าเดิมว่าพลอยกับกล้าต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกันแน่

แต่เรื่องของพลอยก็ไม่ได้ทำให้โชติหนักใจเท่าความจริงเกี่ยวกับพ่อ ที่วางแผนร่วมกับพวกยอดจะตีสองหน้ากับพวกท่านเตี่ย ให้ความร่วมมือเรื่องพาทองอินกลับพระนคร และหาทางกำจัดอดีตนักโทษแหกคุกไปในตัว!

ooooooo

แผนการของพระยาประเสริฐภักดีคือส่งชดไปแจ้งข่าวเรื่องทองอินหลบซ่อนตัวในเวียงสิงห์กับปีเตอร์ที่พระนคร ซึ่งก็ได้ผลตามคาด อดีตนายกองฝรั่งจอมโฉดสะใจมาก และไม่รอช้าจะบุกไปจับตัวทองอิน

ฟากกล้า...ยังไม่รู้ตัวว่าภัยจะมาถึงครูมวยที่เคารพ มัวกลุ้มใจที่ถูกโชติถามตรงๆถึงเรื่องของเขากับพลอย

“บอกตามตรงแบบลูกผู้ชายเลยนะกล้า ฉันอยากรู้ว่านายกับคุณพลอยสนิทกันแค่ไหน”

กล้าถึงกับอึ้งไป โชติเลยแก้คำถามให้ผ่อนความตึงเครียดลง

“คือ...ฉันหมายถึงว่านายหรือคุณพลอยผูกพันกันเป็นพิเศษใช่ไหม”

“ไม่ขอรับ...คุณพลอยเป็นนาย ส่วนไอ้กล้าเป็นบ่าว แต่ที่คุณพลอยลดตัวมามีไมตรี เพราะเราโตมาด้วยกัน”

“แปลว่านายไม่ได้คิดอะไรกับคุณพลอย”

“ไม่ขอรับ คุณพลอยเธอดีแสนดี เธอคู่ควรชายที่สูงส่งเสมอกันขอรับ”

“รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงถามนาย”

กล้าพยักหน้า เข้าใจความนัยของอีกฝ่าย ว่าอยากกันเขาจากพลอย ซึ่งเขาก็เข้าใจดี แต่เมื่อโชติขอให้ช่วยพิชิตใจพลอย ก็ทำให้ถึงกับพูดไม่ออก แต่เพียงไม่นานก็ตั้งสติได้ ตอบกลับเสียงเบาแต่หนักแน่น

“ไม่ขอรับ ไม่ขวาง แต่ไม่ช่วย ความรักเป็นเรื่องของอนาคต คนสองคนต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าเริ่มต้นต้องให้คนอื่นช่วย แล้วจะอยู่กันได้ยังไง”
โชติไม่อยากเชื่อหู ว่าจะเป็นคำตอบของทาสหนุ่มคนเรือ แต่ก็ยังตีหน้านิ่ง ไม่ถือสา

“พูดดีนี่ ฉันชอบนะ ในเมื่อน้องพลอยนับถือนายเป็นเพื่อน ฉันก็ขอนับนายเป็นเพื่อนด้วยเช่นกัน”

พูดจบก็เอื้อมมือไปจับกระชับมิตรตามธรรมเนียมฝรั่ง เหมือนจะเจตนาอยากเป็นเพื่อนด้วยจากใจจริง ทั้งที่ในใจสุมอกด้วยไฟแค้น และปักใจว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูหัวใจตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา...

นอกจากส่งชดไปบอกข่าวเรื่องทองอินกับปีเตอร์แล้ว พระยาประเสริฐภักดียังให้ยอดไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านเชื้อ จนบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีร้อนเป็นไฟ เพราะเกิดเหตุชุลมุนดักจับคนร้ายแหกคุก!

สังข์แอบเห็นยอดพายเรือมากับผู้ใหญ่เชื้อ พร้อมนายตำรวจหลายนาย ก็ร้อนรนมาก รีบพากุหลาบ พลอยและโชติ ซึ่งเพิ่งกลับจากทำบุญที่วัด กลับบ้านด้วยความเป็นห่วงพระพิสุทธิ์มนตรี

กล้าได้ฟังความจริงจากปากผู้ใหญ่เชื้อหลังจากนั้น ว่านำกำลังตำรวจมาล้อมจับทองอิน ก็รีบหาทางหลบไปบอกให้ครูมวยที่เคารพหนี พร้อมๆกับที่พวกท่านเตี่ยมาสมทบและช่วยถ่วงเวลา

มิ่งรู้ว่ากล้าเป็นตัวการช่วยทองอินหลบหนี ก็หมายมั่นปั้นมือจะอัดให้แหลกคามือ แต่กล้าก็ได้ยันต์กับเที่ยงช่วยเหลือจนรอดไปได้ แต่กระนั้น...ทองอินที่โกรธจัดเพราะถูกพระยาประเสริฐภักดีคิดร้าย เลยควักปืนพกที่แอบขโมยมาจะยิงให้หายแค้น แต่กระสุนดันพลาดไปถูกพระพิสุทธิ์มนตรี!

ยอดก็เป็นอีกคนที่ตามล่าทองอิน และเกือบจัดการอดีตนักโทษได้แล้ว ถ้ากล้าจะไม่มาขวาง จนอดีตหัวหน้าทาสคู่ปรับต้องบาดเจ็บแทบลุกไม่ขึ้น แต่ถึงจะรอดจากยอดไปได้ ทองอินก็ต้องมาเสียท่าศัตรูคนสำคัญของทองอินที่นำกำลังมาดักจับพวกเขาระหว่างทางออกนอกเขตเวียงสิงห์!

ooooooo

ปีเตอร์นั่นเองที่นำกำลังล้อมจับทองอินถึงเวียงสิงห์ และเพียงไม่นานก็ปลิดชีวิตอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็น กล้าพยายามปกป้องครูมวยอย่างเต็มกำลัง แต่เพราะมาคนเดียวเลยถูกพวกปีเตอร์จับตัวไป

คืนเดียวกันที่บ้านพระพิสุทธ์มนตรี...เต็มไปด้วยบรรยากาศเศร้าโศก เพราะการจากไปของเจ้าของบ้าน โดยเฉพาะกุหลาบ เจ็บแค้นเหลือเกินที่สามีต้องตายเพราะอดีตนักโทษแหกคุก ส่วนพลอย...ช้ำแทบกระอัก เมื่อถูกโชติยุแยงว่ากล้าเป็นคนช่วยทองอินหลบหนีทางการ และเป็นตัวการให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้

บัวเห็นแววตาแข็งกร้าวของเจ้านายสาวก็ไม่ สบายใจ พยายามแก้ต่างให้กล้า

“ไม่ใช่ความผิดของพี่กล้านะเจ้าคะคุณพลอย พี่กล้าไม่บังอาจคิดร้ายต่อคุณท่านแน่ๆ”

“แต่เขาคือต้นเหตุ เขาทำให้เจ้าคุณพ่อต้องตาย นายกล้าต้องรับโทษ เขาต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้!”

ข่าวกล้าถูกปีเตอร์จับตัวไปเข้าถึงหูท่านเตี่ยในเวลาต่อมา ราชนิกุลหนุ่มใหญ่โกรธมาก และไม่รอช้าจะตามไปช่วย แต่ยันต์กับเที่ยงกลับพยายามห้าม ไม่อยากให้เจ้านายตกหลุมพรางของพวกฝรั่ง

“หากพวกฝรั่งเกิดทราบว่าฝ่าบาทมีส่วนเกี่ยวข้อง พวกมันอาจใช้เป็นข้ออ้างคุกคามแผ่นดินสยามได้อีก”

“แล้วพวกเอ็งจะให้ข้าอยู่เฉย ทนดูไอ้หนุ่มนั่นถึงฆาตหรือไง”

“ขอให้ทรงไตร่ตรองด้วยกระหม่อม รักษาชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ แต่หน้าที่รักษาแผ่นดินต้องมาก่อน”

ขณะที่ท่านเตี่ยคิดไม่ตกว่าควรจัดการเรื่องกล้าเช่นไร สังข์ก็ตัดสินใจพาบัวหอบข้าวของหนีจากเวียงสิงห์ แต่ไปได้ไม่ไกลก็ถูกมิ่งกับทิวจับตัวเสียก่อน และจัดการนำส่งพวกปีเตอร์เพราะหวังรางวัล

ส่วนพระยาประเสริฐภักดี...แม้จะรับปากกุหลาบเป็นมั่นเหมาะจะตามหาตัวคนร้ายยิงพระพิสุทธิ์มนตรี ก็ไม่วายทำตามแผนเดิม คือฉวยโอกาสนี้ผูกมิตรกับปีเตอร์

“ขอบใจมากนะท่านเจ้าคุณสำหรับเบาะแสของไอ้ทองอิน”

“โอย...ไม่ต้องขอบใจหรอกขอรับผู้กองปีเตอร์ การจับคนร้ายมันเป็นหน้าที่กระหม่อมอยู่แล้ว”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ คงต้องเสียเวลาอีกนาน นี่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงถึงจะเหมาะสม”

พระยาประเสริฐภักดียิ้มร้าย ทุกอย่างเข้าทางตามที่หวัง “ขอเรียนตามตรงนะผู้กองปีเตอร์ เรื่องสินจ้างรางวัลน่ะกระผมไม่อยากได้หรอก อยากได้แต่...มิตรภาพมากกว่า เพื่อผลประโยชน์ในภายหน้า”

ปีเตอร์พยักหน้า แม้จะรู้ทันความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กระโตกกระตากให้ไหวตัว

“ไม่เลว...งั้นต่อไปนี้เราเป็นสหายกัน หากท่านต้องการสิ่งใดก็บอกผมได้ทุกเมื่อ”

เมื่อโชติทราบเรื่องในเวลาต่อมาก็แอบไม่เห็นด้วย เพราะปีเตอร์เป็นพวกล่าอาณานิคมที่ไม่น่าไว้ใจ

“เออ...ก็เพราะรู้ไง พ่อถึงได้เข้ากับพวกมัน...ฟังพ่อให้ดีนะเจ้าโชติ...ตอนนี้พวกล่าอาณานิคมมีอำนาจล้นฟ้า ถ้าเราผูกมิตรกับมันได้เมื่อไหร่จะทำการค้าที่ไหน ยังไงก็ทำได้ทุกอย่าง”

โชติกลัวท่านเตี่ยทราบแล้วพ่อจะเดือดร้อน แต่พระยาประเสริฐภักดีก็ไม่ยี่หระ

“ช่างมัน...กลับถึงพระนครเมื่อไหร่พ่อจะแฉเรื่องท่านเตี่ยช่วยไอ้ทองอิน ดูซิว่าพ่อกับมันใครจะดับก่อนกัน!”

ooooooo

สังข์กับบัวถูกพวกมิ่งจับตัวไปส่งปีเตอร์ เมื่อพลอยรู้เรื่องก็จะไปช่วย แต่ก็ถูกกุหลาบรั้งไว้ ไม่อยากให้ลูกไปเสี่ยง และไม่คิดว่าลูกจะทำอะไรได้ เพราะยามนี้สถานการณ์ในบ้านก็วุ่นวายมากพอแล้ว

กล้าถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นปีเตอร์พานักโทษคนใหม่มาขังรวมด้วย แถมต้องแค้นแทบกระอัก เมื่อมิ่งกับทิวโผล่หน้ามาเยาะเย้ยในฐานะลูกสมุนคนใหม่ของปีเตอร์ แต่ที่ทำให้ทาสหนุ่มคนเรือพูดไม่ออกมากกว่า ก็เมื่อปีเตอร์ประกาศจะจัดการประหารเขากับสังข์ในวันรุ่งขึ้น ส่วนบัว...จะถูกนำตัวไปพระนคร!

บัวร่ำไห้จะเป็นจะตายที่พ่อกับเพื่อนหนุ่มสุดที่รักจะถูกประหารจนสังข์ต้องปรามให้หยุด

“จะคร่ำครวญไปถึงไหนวะนังบัว ไอ้กล้ามันก็เหมือนลูกหลานข้า เรื่องเป็นเรื่องตายแค่นี้ข้าไม่โทษมันดอก”

กล้ามองมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก้มกราบและขออโหสิกรรมที่ทำให้เจอเรื่องแบบนี้

“เออ...ไม่ต้องคิดมากหรอกไอ้กล้า มันเป็นกรรมเก่าของข้าเอง ลืมมันซะเถอะ”

บัวมองพ่อกับเพื่อนหนุ่มด้วยแววตาปวดร้าว ก่อนจะกอบดินจากพื้นมาพนมมือแล้วอธิษฐาน

“แม่พระธรณีเป็นพยาน ที่ลูกช้างกับพี่กล้าช่วยน้าทองอินก็เพราะไม่อยากให้คนต่างชาติมาข่มเหงคนสยาม ขอแม่พระธรณีจงโปรดคุ้มครองลูกช้างกับทุกคนด้วยเถิด...”

ถึงแม้ว่าแม่จะห้ามไว้ไม่ให้ยุ่งเรื่องบัวกับกล้าอีก แต่พลอยก็อดคาใจไม่ได้ และตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากโชติให้พาไปพบกล้าถึงเรือนขังของปีเตอร์

“ก่อนที่นายกล้าจะต้องอาญา ฉันอยากฟังความจริงจากปากของเขา ว่าเขารู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าพ่อฉันหรือเปล่า ฉันจะได้ตัดใจให้เด็ดขาด”

คำว่าตัดใจของเธอ สะกิดใจเขามากจนพลอยต้องหลบตา

“หากนายกล้าผิดจริง เขาก็สมควรรับโทษ”

เพราะคำพูดประโยคนี้ของเธอแท้ๆ ทำให้โชติตัดสินใจพาเธอไปตามที่ขอ และเมื่อได้เผชิญหน้าทาสหนุ่มคนเรือ เพื่อนหนุ่มที่เธอแอบมีใจให้โดยไม่รู้ตัว พลอยก็ถึงกับหายใจติดขัด กว่าจะรวบสติได้ก็แทบประคองตัวเองไม่อยู่

แต่กระนั้น...ก็ปั้นหน้านิ่งได้อย่างแนบเนียน และคาดคั้นให้เขาสารภาพความจริงทั้งหมด กล้าสะเทือนใจมาก อยากบอกอยากเล่าเรื่องทองอิน แต่สิ่งที่พูดออกมา กลับทำให้สถานการณ์เลวร้ายกว่าเดิม

“ไอ้กล้าขออโหสิสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

“ก็แปลว่านายยอมรับผิด ยอมรับว่านายรู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าคุณพ่อฉัน”

กล้าถึงกับหลั่งน้ำตา คับแค้นใจในโชคชะตาหนักหนา “ไอ้กล้าไม่เคยคิดร้ายต่อคุณพระท่าน ถ้าตายแทนได้ อย่าว่าแต่ประหารเที่ยงนี้เลย ให้เอาไอ้กล้าไปฆ่าอีกร้อยอีกหมื่นหน ถ้าชดเชยได้ไอ้กล้าก็ยอม”

“แต่มันเป็นไปไม่ได้ ให้ตายกี่ครั้ง ให้ตกนรกกี่ขุม นายก็พาคุณพ่อฉันกลับมาไม่ได้”

น้ำเสียงแข็งกร้าวแบบที่ไม่เคยได้ยิน ทำให้กล้าถึงกับก้มหน้างุด กลบเกลื่อนน้ำตาลูกผู้ชาย แต่นั่นกลับทำให้เรื่องเลวร้ายลง เพราะพลอยเข้าใจว่าเขาทำผิดต่อครอบครัวเธอจริงๆ

“กล้า...มองหน้าฉัน...ฉันเกลียดนาย ฉันขอสาปแช่งนาย อย่าได้ผุดได้เกิดอีกเลย!”

ขาดคำก็หมุนตัวกลับ ทิ้งกล้าให้จมกับความเสียใจที่ต้องมองอดีตเพื่อนรัก...หญิงสาวสูงศักดิ์ ลูกสาวคนเดียวของหนึ่งในผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตที่เขาไม่อาจเอื้อมเดินจากไปจนลับตา...รับรู้ได้ในชั่วขณะนั้นเอง ว่าคงยากจะสมานรอยร้าว และกลับไปมีวันชื่นคืนสุขเหมือนในวันวานได้อีกแล้ว

ooooooo

กุหลาบไม่ชอบใจนัก เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวแอบหนีไปพบกล้าถึงเรือนคุมขัง แต่กระนั้น...ความเศร้าโศกเสียใจเรื่องสามีตายกะทันหันก็ทำให้ประสาทเสียมากกว่า สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตามที่พระยา-ประเสริฐภักดีแนะนำ คือปิดบ้านที่เวียงสิงห์และย้ายครอบครัวไปอยู่พระนคร
กล้ากับสังข์ถูกนำตัวเข้าลานประหารในวันต่อมา บัวพยายามเบียดเหล่าสมุนปีเตอร์ไปหาพ่อกับเพื่อนหนุ่ม แต่ก็ถูกมิ่งขวางไว้ ปีเตอร์สะใจมาก และเกือบได้สั่งประหารสมใจ ถ้าท่านเตี่ยจะไม่ปรากฏตัว!

ในที่สุดปีเตอร์ก็ได้รู้ความจริงที่ค้างใจมานานว่าท่านเตี่ยนั่นเองที่อยู่เบื้องหลังการพาตัวทองอินกลับพระนคร แต่กระนั้น...ก็ไม่มีหลักฐาน เลยได้แต่ต้อนรับขับสู้ราชนิกุลหนุ่มตามธรรมเนียม

ท่านเตี่ยมองมาอย่างใจเย็น ก่อนจะพูดถึงเจตนาของตน คือให้ปล่อยตัวนักโทษทั้งสอง

ปีเตอร์หัวเราะลั่น ตอบเสียงหยัน “ปล่อยหรือกระหม่อม ฝ่าบาทล้อเล่นหรือเปล่า มีคนบาดเจ็บล้มตายไปมากเพียงใดกว่าจะล่าตัวพวกมันมาได้”

เที่ยงโมโหแทนนาย ตั้งท่าจะโวย แต่ก็ถูกปีเตอร์ตวาดกลับ “หุบปาก...ท่านคงลืมสิทธิสภาพนอกอาณาเขตไปแล้วสิ ไอ้ทองอินฆ่าฝรั่ง คนที่ช่วยเหลือมันก็ต้องขึ้นศาลฝรั่ง ไม่ว่าจะเป็นทหาร ทาส ไพร่...หรือว่าเจ้าขุนมูลนาย!”

ยันต์ของขึ้น ชักดาบจะเอาเรื่อง พวกทหารฝรั่งกรูมาขวาง ปีเตอร์ต้องยกมือห้าม

“อย่ากังวลพระทัยเลยฝ่าบาท หากเป็นพระประสงค์จริงๆ กระหม่อมก็จะรักษาชีวิตของนักโทษไว้ แต่กระหม่อมจะส่งมันไปคุกฝรั่งให้มันตายช้าๆอย่างทรมาน อยากรู้จริงๆว่าผู้สูงศักดิ์อย่างฝ่าบาทจะมีอำนาจช่วยมันได้แค่ไหน”

คำขอของท่านเตี่ยทำให้กล้ากับสังข์รอดชีวิต แต่ก็ไม่วายถูกจับไปขังคุกฝรั่งอันแสนทรมาน อดีตทาสหนุ่มคนเรือก้มกราบราชนิกุลหนุ่มทั้งน้ำตา ซาบซึ้งในน้ำพระทัยของอีกฝ่ายเหลือเกิน

“รักษาตัวให้ดีไอ้กล้า โอกาสหน้ายังมี ข้าต้องกลับมาช่วยเอ็งกับพวกให้สำเร็จ”

ตอนที่ 3


พระยาประเสริฐภักดีไม่กล้ามองหน้าอดีตนักโทษแหกคุก แต่ถึงกับพูดไม่ออก เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเล่าเรื่องในอดีต เมื่อครั้งยังเป็นนายทหารฝีมือกล้า กัปตันปีเตอร์จอมโฉดในตอนนั้นเป็นนายกองฝรั่งประจำป้อมพระจุล แต่กลับคิดคดทรยศ แอบเป็นนกสองหัว เปิดช่องให้กองทัพต่างชาติเข้ามาโจมตีพระนครจนนายทหารไทยต้องตายหลายนาย

ทองอินกัดฟันข่มความคับแค้นใจจากอดีตอย่างยากลำบาก ก่อนจะเล่าต่อถึงเหตุการณ์สำคัญ ที่ทำให้เขาต้องติดคุกฝรั่งอยู่หลายปี คือการบุกไปเค้นคอปีเตอร์ถึงเหลาบุปผา สถานเริงรมย์ที่อีกฝ่ายชอบไปผ่อนคลายนักหนา

ตอนที่ 2

ระหว่างที่พวกสังข์และเหล่าคนงานทุ่มความสนใจและกำลังเวรยามไปที่ท่าเรือ ด้วงกับพรรคพวกแอบลักลอบเข้าทางป่ากล้วย และวางแผนล่อเหยื่อ ด้วยการวางเพลิงตรงท่าเรือ เพื่อดึงความสนใจจากผู้คนบนเรือนใหญ่

ทองอินแอบเห็นทุกอย่าง และตัดสินใจรอดูเงียบๆ ไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น เพราะไม่อยากเป็นที่สนใจ

ผลก็คือพวกด้วงสามารถเข้าถึงเรือนใหญ่ของพระพิสุทธิ์มนตรีได้โดยสะดวก เพราะพวกมิ่งซึ่งเฝ้าระวังแน่นหนา แบ่งกำลังบางส่วนไปดูสถานการณ์เพลิงไหม้ที่ท่าเรือ

แต่กระนั้น...แผนการของด้วงก็ถูกพวกมิ่งรู้ทันจนได้ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด พระพิสุทธิ์มนตรีเห็นท่าไม่ดี เลยรีบไปหยิบปืนในห้อง พร้อมกับสั่งให้ลูกสาวและภรรยาไปซ่อนตัว

ด้วงได้เปรียบเพราะดักโจมตีพวกมิ่งจนบาดเจ็บล้มตายไปหลายคน และในที่สุดก็ฝ่ากระสุนพระพิสุทธิ์มนตรีและกองกำลังของมิ่ง เข้าถึงตัวเรือนจนได้ กล้าซึ่งวิ่งมาดูเหตุการณ์หลังจากนั้น เห็นคุณพระได้รับบาดเจ็บ ก็ถลาไปประคอง แต่กลับถูกไล่ให้รีบไปช่วยพลอยกับกุหลาบบนเรือนแทน

สมุนของด้วงแห่ไปรื้อหาของมีค่าในบ้านคุณพระ กุหลาบกับพลอยพยายามทัดทานและขัดขวาง เลยถูกทำร้ายบาดเจ็บ แถมยังเคราะห์ซ้ำกรรมซัด โดยเฉพาะคุณหนูคนสวย ถูกด้วงอุ้มพาดบ่าลงจากเรือนดื้อๆ

กล้าเข้าขวางและพยายามต่อสู้เต็มกำลัง แต่ก็สู้พวกนักเลงเจ้าถิ่นไม่ได้ จนเกือบจะหมดหวังอยู่แล้ว ถ้าทองอินจะไม่โผล่มาช่วย จนพวกด้วงต้องหนีกระเจิงเพราะสู้แม่ไม้มวยไชยาของนักโทษแหกคุกไม่ได้

รื่นพยุงด้วงซึ่งบาดเจ็บสาหัสเพราะถูกทองอินเล่นงานจุดตาย แต่ไม่วายจะคว้ากำปั่นสมบัติคุณพระและภรรยาไปด้วย กล้าเห็นพอดี และแย่งคืนมาได้ รวมทั้งทรัพย์สมบัติบางชิ้นที่หล่นเกลื่อนพื้นเพราะแรงปะทะก่อนหน้า

พลอยถูกทำร้ายจนหมดสติ กล้าใจไม่ดี รีบเก็บกำปั่นสมบัติของคุณพระพาดหลัง ตวัดร่างบางของคุณหนูคนสวยแนบอก จะพากลับเรือนใหญ่ โดยมีทองอินมองดูห่างๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ขอบใจนะน้า ถ้ามีโอกาส ฉันต้องตอบแทนน้าให้ได้”

“อย่าเลย...แค่ให้ข้าหลบในสวนนี่สักพักก็พอ”

“แล้วแต่น้าเถอะ วันพรุ่งนี้ไปรอฉันที่เดิมนะ ฉันจะเอาเสบียงไปฝาก”

พูดจบก็ทำท่าจะผละไป ทองอินมองตามนิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจโพล่งถามไล่หลัง

“ทั้งผู้หญิง ทั้งแก้วแหวนเงินทอง เอ็งไม่สนใจบ้างเหรอวะ ถ้าเอ็งหนีไปตอนนี้ เอ็งก็จะมีโอกาสตั้งตัว หรือว่าเอ็งอยากเป็นทาสเขาไปตลอดชีวิต”
กล้าก้มลงมองหน้าคุณหนูคนสวย แล้วตอบช้าๆแต่หนักแน่น “ฉันมันโง่จ้ะน้า ถึงต้องมาเป็นทาสรับใช้คนอื่น แต่ถ้าโอกาสของน้าหมายถึงการทรยศผู้มีพระคุณล่ะก็ ฉันขอตายดีกว่า”

คนเรือหนุ่มเดินจากไปแล้ว ทิ้งทองอินให้มองตามอึ้งๆ อดนับถือในความใจเด็ดของอีกฝ่ายไม่ได้...

ooooooo

มิ่งกับทิวประคองร่างบอบช้ำเพราะถูกพวกด้วงเล่นงานอย่างหนัก ตามหาพลอย แต่ไปได้ไม่ไกล กล้าก็อุ้มพลอยพร้อมกำปั่นมาส่งคืนให้เสียก่อน สองนักมวยได้แต่มองมาทึ่งๆ หมั่นไส้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

กล้าส่งคุณหนูคนสวยเสร็จก็ลงจากเรือนใหญ่ โดยทิ้งกำปั่นให้มิ่งกับทิวนำส่งคืนกุหลาบ แต่สองนักมวยกลับคิดไม่ซื่อ แอบยักยอกสมบัติบางส่วนเก็บไว้ และคิดง่ายๆว่าคงไม่มีใครจับได้

ความดีความชอบของกล้าครั้งนี้ ทำให้เขาได้รางวัลเป็นเงินเบี้ยหวัดเหมือนคนงานอื่นๆ ไม่ต้องเป็นทาสแรงงานเหมือนเมื่อก่อน กุหลาบไม่เห็นด้วยนัก เพราะมีสมบัติบางชิ้น โดยเฉพาะกำไลทองฝังทับทิม สมบัติเก่าแก่จากต้นตระกูลหายจากกำปั่น เลยอดระแวงไม่ได้ว่าคนเรือหนุ่มจะขโมยไป

ตอนที่ 1

ปีพุทธศักราช 2436...วิกฤตการณ์ ร.ศ.112 แผ่นดินสยามถูกปล้นโดยนักล่าอาณานิคม บ้านเมืองระส่ำระสายเพราะถูกรุกราน ผู้คนต่อต้านและแข็งขืนถูกฆ่าล้มตายเป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นก็คือ...

ชาติพยัคฆ์ เรื่องย่อละคร

ปี พ.ศ. ๒๔๓๖ ร.ศ.112 ราชอาณาจักรสยามต้องสูญเสียดินแดน และไพร่พลจำนวนมากจากการล่าอาณานิคมของต่างชาติ รวมทั้งต้องจ่ายเงินชดเชยถึงสามล้านฟรังก์ให้กับความพ่ายแพ้

กล้า...เป็นลูกของนายทหารที่เสียชีวิตลง เพราะไฟสงครามระหว่างสยามและต่างชาติ ทั้งเขาและนางเพียรผู้เป็นแม่ต้องขายตัวเองเป็นทาสเพื่อความอยู่รอด แต่เจ้านายของนางเพียรกลับหาเรื่องทารุณกล้าเพื่อบีบนางเพียรให้ยอมเป็นเมียเก็บของตน ด้วยความเทิดทูนในศักดิ์ศรีของสามี นางเพียรจึงช่วยกล้าให้หลบหนีไป และนับจากนั้นกล้าก็ไม่เคยได้ข่าวของแม่อีกเลย

คุณพระพิสุทธิ์มนตรี...นายอำเภอแห่งเมืองเวียงสิงห์ ได้รับเด็กชายกล้ามาเป็นบ่าวในบ้านด้วยความสงสาร กล้าจึงมีโอกาสได้รู้จักกับคุณพลอย...บุตรสาวของคุณพระ เด็กทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน และผูกพันต่อกันเกินกว่าสหายทั่วไป ยังความไม่พอใจให้แก่คุณกุหลาบ...ภรรยาของคุณพระเป็นอันมาก

แม้บ่าวไพร่คนอื่นในบ้านต่างมองกล้าเป็นทาสเสนียดที่ไม่ควรคบหา แต่ก็ยังมี ตาสังข์..คนเรือของบ้านกับลูกสาวคือ..นังบัว..ที่เห็นกล้าเป็นเหมือนสมาชิกครอบครัวคนนึง กล้า รักตาสังข์เหมือนญาติผู้ใหญ่ และเห็นบัวเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ โดยไม่รู้ว่าบัวกลับแอบหลงรักกล้าเสมอมา

ความสนิทสนมระหว่างกล้าและบัว ได้สร้างความเคืองแค้นให้แก่ นายมิ่ง...บ่าวคนสนิทของคุณพระพิสุทธิ์ มิ่งเป็นหัวหน้าบ่าวไพร่ในเรือน เป็นคนที่คุณพระไว้วางใจให้ ดูแลความเรียบร้อยภายในบ้าน มิ่ง จึงหาเรื่องข่มเหงกล้าอยู่เนืองๆ โดยที่กล้าไม่สามารถจะตอบโต้อะไรได้ เพราะตัวเองไม่ได้มีวิชาการต่อสู้เหมือนกับมิ่ง ซึ่งเป็นคนฝึกการต่อสู้ให้กับบ่าวผู้ชายภายในบ้านด้วย

แต่แล้วโชคชะตาก็บันดาลให้กล้า มีโอกาสช่วยเหลือนายทองอิน...นักโทษหนีคดีผู้หนึ่งเอาไว้ นายทองอินเป็นอดีตทหารที่ช่ำชองในด้านเพลงมวยไชยา แต่ต้องกลายมาเป็นคนร้ายเพราะคิดลอบสังหาร มิสเตอร์ปีเตอร์...นายวาณิชหนุ่มลูกครึ่ง ผู้มีเบื้องหลังเป็นสมุนของฝรั่งต่างชาติ ซึ่งกำลังคิดยึดครองสยามประเทศอยู่ในขณะนั้น

นายทองอิน ได้ตอบแทนกล้าด้วยการปกป้องครอบครัวคุณพระพิสุทธิ์ฯ จากพวกนักเลงหัวไม้ที่คิดบุกปล้นบ้าน ส่งผลให้ นายด้วง... หัวหน้านักเลงหัวไม้ ที่เข้าปล้นต้องจบชีวิตลงด้วยฝีมือมวยไชยาของทองอิน ขณะที่ รื่น...สมุนมือขวาของไอ้ด้วง ต้องถูกส่งตัวไปรับโทษที่เรือนจำ นอกจากนี้นายทองอิน ยังได้ถ่ายทอดวิชาเพลงมวยให้กล้าอีกด้วย ซึ่งในเหตุการณ์เข้าปล้นคืนนั้นเอง.. มิ่ง และไอ้ทิว..สมุนคนสนิทในบ้านคุณพระ ก็ได้แอบทำการยักยอกทรัพย์ จากกำปั่นเก็บทองและของมีค่า ของคุณกุหลาบไปขาย โดยคำยุยงและความโลภของไอ้ทิว โดยมิ่ง และทิว ได้โยนความผิด ไปให้กล้า ทั้ง ๆ ที่กล้า กับนายทองอิน เป็นคนช่วยไม่ให้โจรเอากำปั่นใส่ทองไปได้ ยังผลให้ คุณกุหลาบภรรยาของคุณพระ ผู้ไม่ชอบกล้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โกรธแค้นกล้ายิ่งนัก เมื่อรู้ว่าทองได้หายไปจากกำปั่น หนำซ้ำไอ้ทิวยังเอาทองไปส่วนหนึ่งไปซ่อนในกระท่อมของกล้า เพื่อกลั่นแกล้งกล้า แต่กล้าปฏิเสธไปใครจะเชื่อ ในเมื่อมิ่งกับทิวพาคุณพระและภรรยาไปค้นในกระท่อมของกล้า ...หลักฐานก็คากระท่อม !! กล้า จึงโดนลงโทษมัดโซ่ตรวนเพื่อสอบสวนอย่างหนัก

แต่เดชะบุญ..ตาสังข์ เห็นไอ้ทิว หอบเอาทองส่วนที่หายไปของเจ้านาย ไปขาย แต่ด้วยความฉลาดแกมโกง ของไอ้ทิว มันจึงให้ไอ้ขาบ เป็นคนออกหน้าเอาของไปขายแทน ให้กับ ...พ่อค้ารับซื้อของโจร ที่ชื่อ .. จีนหลง ตาสังข์ เห็นดังนั้น จึงนำความไปบอกคุณพระฯ ผู้ใหญ่เชื้อ..ผู้ติดตามคดีนี้อยู่จึงยกพวกไปจับ ..จีนหลง ๆ โดนจับ พร้อมหลักฐาน ไอ้ทิว พอรู้ว่าตาสังข์เห็นหน้าไอ้ขาบ มันจึงเก็บไอ้ขาบ เพื่อปิดปากเพื่อไม่ให้ไอ้ขาบ สาวความผิดมาถึงตัวมัน และลูกพี่ คือไอ้มิ่ง

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย .. พระยาพิสุทธิ์ จึงได้ปล่อยตัวกล้าในที่สุด ไม่นานต่อมา พระยาประเสริฐภักดี และคุณโชติ ...ผู้เป็นบุตรชาย ก็ได้เดินทางมาเวียงสิงห์เพื่อตามล่าตัวทองอิน กล้าได้เจอกับ นายยอด...องครักษ์ของพระยาประเสริฐภักดี และจำได้ว่าอีกฝ่ายคือหัวหน้าทาสที่เคยทารุณตนเองกับนางเพียรในอดีต กล้าจึงพยายามสืบหาข่าวของแม่จากมัน แต่นายยอดกลับท้าทายให้กล้าโค่นมันในงานสมโภชเจดีย์เวียงสิงห์เสียก่อน

ด้วยความเป็นห่วงแม่ กล้าจึงยอมละเมิดคำสั่งของอาจารย์ทองอิน ที่กำชับให้ปกปิดวิชามวยไว้เป็นความลับ เขาสามารถเอาชนะนายยอดได้สำเร็จ และได้รู้ว่านางเพียร..แม่ของตน ได้ถูกเจ้านายเก่าขายต่อให้กับนายทหารฝรั่งรายหนึ่ง การกระทำของกล้าในครั้งนั้นก็ทำให้ “ท่านเตี่ย..หรือ หม่อมเจ้านภากรเกียรติวงศ์”... พระญาติสนิทของพระพุทธเจ้าหลวง... ซึ่งเดินทางมายังเวียงสิงห์พร้อมด้วยองครักษ์คู่ใจ คือ นายยันต์กับนายเที่ยง ได้รู้เบาะแสของทองอิน ซึ่งเคยเป็นทหารร่วมสังกัดเดียวกัน

ท่านเตี่ย วางแผนจะช่วยเหลือทองอิน โดยวานให้พระยาประเสริฐช่วยเปิดทางให้ แต่พระยาประเสริฐ กลับมีใจฝักใฝ่ต่อพวกต่างชาติ จึงให้คนส่งข่าวไปบอกมิสเตอร์ปีเตอร์ เชื้อพาคนมาบุกจับตัวทองอิน กล้ารีบมาบอก ท่านเตี่ย ยันต์ เที่ยง ช่วยให้กล้ากับทองอินหนีไป พระยาประเสริฐ ให้คนจับตัวทองอินไว้ ทองอินจึงจะยิงพระยาประเสริฐ แต่พระพิสุทธิ์เอาตัวเข้ากำบัง จึงถูกยิงเสียชีวิต กุหลาบกับพลอยเสียใจมาก โชติรีบพูดใส่ไฟเรื่องที่กล้า ซุกซ่อนคนร้ายเอาไว้จนเกิดเรื่อง

ทองอินถูกปีเตอร์ฆ่าตายในที่สุด ส่วนกล้าก็โดนปีเตอร์จับมา ส่วนตาสังข์และบัว สองพ่อ-ลูก ถูกมิ่งจับ ตัวส่งให้ปีเตอร์ โทษฐานที่ช่วยเหลือนายทองอินเอาไว้ โดยมิ่ง.หันไปแปรพักตร์กับฝรั่งอย่าง..ปีเตอร์ มันจึงอยากเสนอหน้าได้ความดีความชอบจากปีเตอร์ ปีเตอร์สั่งประหารสังข์กับกล้าในวันรุ่งขึ้น โชติพาพลอย มาดูหน้ากล้าเป็นครั้งสุดท้าย กล้าขอโทษที่เป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพิสุทธิ์ เสียชีวิต แต่พลอยไม่ให้อภัย ทั้งคู่จากกันด้วยความเสียใจ

ก่อนที่จะมีการประหารเกิดขึ้น ท่านเตี่ยมาขอให้ปีเตอร์ไว้ชีวิต ปีเตอร์เลยแกล้งส่งทั้งสองไปที่คุกฝรั่งแบบตายทั้งเป็น ท่านเตี่ยสัญญาจะมาช่วยกล้าให้ได้สักวัน ในขณะที่บัวนั้น ก็ถูกปีเตอร์พาตัวไปขายที่เหลาบุปผา...สถานเริงรมย์ที่หรูหราที่สุดในพระนคร บัวถูกประมูลขายตัว เธอหนีอย่างไม่คิดชีวิต จนอาเหวิน ที่กำลังลากรถอยู่แถวนั้น มาช่วยบัวเอาไว้ อาเหวินพาบัวไปนอนที่บ้าน เขารู้สึกถูกชะตากับบัวอย่างบอกไม่ถูก รุ่งขึ้น พี่สาวของอาเหวินกลับมาที่บ้าน ซึ่งก็คือเจ๊คิ้มนั่นเอง อาเหวินเป็นน้องแม่เดียวกัน แต่คนละพ่อกับ เจ๊คิ้ม... ปีเตอร์สั่งมิ่งกับทิวให้กระทืบบัว เหวินเข้าช่วย เจ๊คิ้มไม่กล้าห้าม เหวินกับบัว เจ็บตัวด้วยกันทั้งคู่ หน้าของบัวต้องมีแผลเป็น เหตุเกิดจากการต่อสู้ เธอจึงต้องไปทำงานในครัวเป็นการชั่วคราว ก่อนที่บัวจะถูกขายไปอีกครั้ง

ทางด้านคุณพลอย ก็ได้ตามคุณกุหลาบมาอาศัยอยู่กับพระยาประเสริฐภักดี โดยอีกฝ่ายมีแผนร้ายที่จะครอบครองมรดกของพ่อเธอ ด้วยการจับเธอกับคุณโชติให้แต่งงานกัน คุณโชติพยายามมัดใจคุณพลอยด้วยวิธีต่างๆ จนคุณพลอยจำยอมต้องรับหมั้นหมาย ทั้งๆ ที่ใจยังไม่ลืมกล้า

ส่วนกล้ากับตาสังข์ ก็ต้องใช้ชีวิตในคุกอย่างทุกข์ทรมาน เพราะนอกจากจะต้องทำงานหนักแล้ว ยังต้องถูกรังควานจากอริเก่าอย่าง..รื่น ที่บังเอิญมาเจอกันในคุกอีกด้วย แต่ความมีใจนักเลงของกล้า ก็ทำให้ รื่นต้องยอมรับและเลิกอาฆาต เรื่องที่ด้วงถูกทองอินฆ่าตาย

ต่อมาได้เกิดการจราจลขึ้นในคุก กล้า ตาสังข์ และรื่นได้ปกป้องนายพลอังเดรหัวหน้าค่ายเอาไว้ วีรกรรมครั้งนั้นของกล้า ทำให้นายพลอังเดรยอมปล่อยเขากับตาสังข์และรื่นเป็นอิสระ ทั้งสามจึงรีบเดินทางไปยังพระนครเพื่อตามหาบัวทันที กล้าโกรธมาก เมื่อรู้ว่าปีเตอร์พาบัวไปขายที่เหลาบุปผา จึงบุกเข้าเพื่อชิงตัวออกมาแต่ก็ถูกสมุนของปีเตอร์ขัดขวางเอาไว้ ก่อนที่ปีเตอร์จะบีบบังคับให้กล้าหาเงินก้อนโตมาเป็นค่าไถ่และค่าเสียหายสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น

อาเหวินพยายามช่วยบัวจากมิ่ง จนโดนซ้อมอาการสาหัส อาฉาง อาเฉียง ตาสังข์ รื่น พาไปรักษาที่วังของท่านเตี่ย สังข์ได้เห็นหน้า จึงจำท่านเตี่ยได้ วันต่อมา จึงพากล้าไปกราบท่านเตี่ยที่วัง ทั้งกล้า บัว รื่น ตาสังข์ จึงไปอาศัยอยู่ที่วังท่านเตี่ย และดูอาการของเหวินไปด้วย เมื่อปีเตอร์รู้ข่าว ก็พาทั้งประเสริฐ มิ่ง ทิว ยอด โชติ จะไปจับตัวกล้าที่วัง พอดีท่านเตี่ยไม่อยู่ ทั้งมิ่งและยอด ต่างรุมต่อยกล้า แต่ทั้งสองสู้ไม่ได้ ท่านเตี่ยกลับมาพอดี บอกกับปีเตอร์ ประเสริฐ และทุกคนว่า กล้า บัว สังข์ เป็นไทแก่ตัวแล้ว ท่านเตี่ยกลับมา นำจดหมายของเบอร์นาร์ด มาให้ทุกคนดู ว่า หนังสือรับรองความเป็นไทของนายกล้าและพวกพ้องทุกคน รวมไปถึงนังบัว ที่เขียนโดยท่านกงสุลเบอนาร์ดตัวแทนแห่งเจ้าอาณานิคม ต่อจากนี้ไป นายกล้ากับพวกถือว่าเป็นอิสระอย่างแท้จริง จะมีผู้ใดมาข่มเหง หรือจับกุมมิได้ ประเสริฐให้ปีเตอร์กลับก่อน เพราะเป็นรอง ปีเตอร์แค้นมาก อาเหมยยุให้ล้างแค้นท่านเตี่ย และเหตุการณ์ การต่อสู้ครั้งนี้เอง ในวันที่ยอดจะมาจับตัวกล้า ทำให้ยอดต้องขาพิการ พ่ายแพ้ต่อกระบวนท่ามวยของกล้าอย่างหมดรูป

เมื่อเหวินฟื้นขึ้น จึงเห็นแววตาที่บัวมองกล้า ทำให้รู้ว่าบัวรักกล้า เหวินเสียใจมาก พลอยแอบมาพบกล้า ให้รีบหนีไป กล้าเข้าใจว่าพลอยยังโกรธเรื่องที่ตนเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพิสุทธิ์ตาย จึงขอชดใช้ด้วยชีวิต เมื่อแม่เอียดกับบัว บอกว่าโชติกำลังเอาปืนเดินมาตามหาพลอย สุดท้ายพลอยต้องคุกเข่าของให้กล้าหนีไป ด้วยน้ำตานองหน้า ทั้งกล้า พลอย บัว หนีโชติมาหลบอยู่ภายในวัด แต่หลังจากที่แม่เอียดและพลอยขึ้นรถลากของอาเฉียงกลับบ้าน โชติกับชด ก็จับตัวกล้ากับบัวไปที่โรงนา ตั้งใจจะฆ่าให้ตาย ยอดก็มาร่วมทำร้ายกล้าด้วย สุดท้ายกล้าสู้ โชติจะเอาปืนยิงกล้า แต่กลับพลาดไปโดนยอดตาย แม้ในนาทีสุดท้ายของชีวิต ยอดก็ไม่ยอมบอกกับกล้า ว่าแม่ของเขาอยู่ไหน ซึ่งเป็นเหตุผลเดียว ที่กล้ายอมเสี่ยงชีวิตอยู่ในพระนคร โชติบอกกับประเสริฐและทุกคนว่ากล้าฆ่ายอดตาย โยนความผิดให้กับกล้าทันที กุหลาบโกรธมากที่พลอยหนีไปพบกับกล้าจนเกิดเรื่อง กุหลาบตบหน้าพลอย ทำให้พลอยเสียใจมาก…

ระหว่างนั้น บัว ได้แอบฟังและรับรู้ถึงแผนการณ์อันชั่วร้าย ของปีเตอร์ ที่คบคิดกับพวกฝรั่งล่าอาณานิคม วางแผนหวังตักตวงผลประโยชน์จากแผ่นดินสยาม ซึ่งหนึ่งในนั้น ได้มีขุนนางไทยอย่าง พระยาประเสริฐภักดี (ผู้ซึ่งหาได้มีความภักดีต่อแผ่นดินเกิดไม่) ได้เข้าร่วมคบคิดแผนชั่ว ๆ ในทุกครั้งด้วยบัว ได้นำความเหล่านี้ ไปปรับทุกข์ กับ เพื่อนคนเดียวของเธอ อย่าง ...อาเหวิน อยู่บ่อย ๆ อาเหวิน... ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาทำหน้าที่เป็นทั้งเพื่อน เป็นทั้งพี่ เป็นผู้ฟังที่ดี พร้อมที่จะปลอบใจ และให้กำลังใจกับบัว โดยบัวหารู้ไม่ว่า .. เพื่อนหนุ่มชาวจีน นิสัยดีมีน้ำใจคนนี้ ได้แอบหลงรักเธอมาโดยตลอดมา

อาเหวิน จึงนำเรื่องที่บัวสืบทราบมา ไปบอกกับกล้า เพื่อที่กล้าจะได้คิดหาทางช่วยแก้ไข หาทางสกัดกั้นแผนชั่วร้ายของคนเหล่านั้น โดยกล้าและอาเหวิน ได้ร่วมมือกัน และสืบมาว่า..ท่านเตี่ย ได้ถูกพระยาประเสริฐภักดี ใช้เล่ห์กลการเมืองใส่ร้ายจนต้องออกจากราชการ และด้วยอาชีพรับจ้างลากรถเจ็กของอาเหวิน ไปในที่ต่าง ๆ และพบเจอผู้คนมากหน้าหลายตา อาเหวินก็ได้พบว่า... ท่านเตี่ย ได้มาเปิดโรงหมอรักษาชาวบ้าน ในย่านคนจีนนั่นเอง

จากนั้น กล้า และอาเหวิน จึงได้ส่งข่าวคราวความเคลื่อนไหว ของพวกคนชั่ว ไปให้ท่านเตี่ย ได้รับทราบอยู่เนือง ๆ เวลาต่อมาได้มีการจัดประลองมวยในสังเวียนบ่อนแห่งหนึ่ง รื่นจึงแนะนำกล้าให้ลงแข่งขัน ซึ่งกล้าก็สามารถเอาชนะนักมวยเอกในงานได้อย่างง่ายดาย

และเนื่องจากพระยาประเสริฐภักดีเป็นประธานของงานดังกล่าว กล้าจึงได้มีโอกาสพบกับคุณพลอยอีกครั้ง การปรากฏตัวของกล้า สร้างความไม่พอใจให้แก่คุณโชติเป็นอันมาก คุณโชติ..จึงอ้างเรื่องที่กล้าเป็นต้นเหตุ ให้คุณพระพิสุทธิ์ บิดาของคุณพลอยเสียชีวิตมาบีบคั้นไม่ให้คุณพลอยใกล้ชิดกล้า

หลังจากการชกชนะ กล้าก็นำเงินไปไถ่บัว ที่เหลาบุปผา แต่ปีเตอร์ก็ยังเล่นแง่บ่ายเบี่ยงจะโก่งราคาอีก จนร้อนถึง “ท่านเตี่ย” ที่ต้องมาไถ่บัวเสียเอง ซึ่งถึงแม้ว่า ท่านเตี่ยจะโดนกลการเมืองจากพระยาประเสริฐฯ ใส่ร้ายจนต้องออกจากราชการ แต่บารมีของท่านก็ยังมีคนยำเกรงอยู่มาก ปีเตอร์ไม่กล้ามีปัญหา จึงยอมให้ท่านเตี่ยรับบัว ไปอุปการะพร้อมกับตาสังข์

ชื่อเสียงของกล้าเริ่มโด่งดังจากการชกครั้งนั้น แม้แต่ “จีนหยง”... ซึ่งเป็นนายอากรโรงฝิ่น ก็ยังส่งคนมาทาบทาม..กล้ากับรื่นไปเป็นสมุน แต่ทั้งสองกลับปฏิเสธและพอใจที่จะทำงานเป็นคนลากรถมากกว่า เพราะอย่างน้อย..อาเหวินและเพื่อนพ้องชาวจีน ก็ไม่มีใครดูถูกเรื่องที่ทั้งสองเคยติดคุกมาก่อน

อาเหวิน มีโอกาสไปมาหาสู่กับบัวอยู่เสมอ แต่ดูเหมือนว่าจะทำอย่างไร บัวก็ไม่เคยเปิดใจยอมรับคนอื่นอยู่ดี เช่นเดียวกับกล้า ที่ยังไม่ลืมคุณพลอย แม้จะรู้ว่าอีกฝ่ายได้หมั้นหมายกับคุณโชติแล้วก็ แต่ในเวลานั้นสงครามแย่งชิงอำนาจระหว่าง..พระยาประเสริฐและจีนหยง ก็ทวีความรุนแรงถึงขีดสุด เมื่อท่านกงสุลคนเก่า..ที่เคยหนุนหลังจีนหยงได้เกษียณอายุราชการ ปีเตอร์จึงหนุนพระยาประเสริฐให้แย่งชิงธุรกิจค้าฝิ่นของ จีนหยงมาเป็นของตน

กล้าขึ้นชกในงานเลี้ยงต้อนรับกงสุลคนใหม่ที่จัดขึ้น ณ เหลาบุปผา โดยมีคู่ต่อสู้เป็นถึงนักมวยฝรั่งจอมพลังรายหนึ่ง พระยาประเสริฐภักดีขอร้องแกมขู่ ให้กล้าล้มมวยเพื่อเอาใจท่านกงสุล แต่กล้ากลับเล่นงานนักมวยต่างชาติจนยับคาเวที ทำให้พระยาประเสริฐแค้นใจมาก

และในงานการประลองมวยนั่นเอง มิ่งกับทิวยิงใส่จีนหยง ตามคำสั่งปีเตอร์ ทิวถูกทหารฝรั่งยิงตาย ส่วนมิ่งหนีไปได้ จีนหยงบอกกับอังเดรว่าพวกกล้า รื่น อาเหวินช่วยชีวิตตนไว้ อังเดรบอก ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกงสุลคนใหม่ ประจำการณ์ที่พระนคร มิ่งมาขู่เอาเงินกับปีเตอร์ เขาจึงสั่งให้อาเหมยไปฆ่าปิดปากมิ่ง แต่ยังไม่ทันสำเร็จ มิ่งหนีไปเสียก่อน รื่นเห็นเหตุการณ์เข้ามาดูอาเหมย ทั้งสองมีปากเสียงกัน อาเหมยด่าว่ารื่น ว่าเป็นสวะข้างถนน รื่นแค้น เลยจูบอาเหมย แล้วรู้สึกรักอาเหมยอย่างบอกไม่ถูก

โชติปลุกปล้ำพลอย แต่กล้าเข้ามาช่วยไว้ได้ก่อน แต่กล้าเข้ามาช่วยไว้ทัน พระยาประเสริฐคาดโทษตายที่กล้าทำร้ายลูกชายตน แถมใส่ความว่าฉุดพลอยไปอีก พระยาประเสริฐตามมาจับตัวโชติ แต่อังเดรกับฮูโก้ มาถึงเสียก่อน อังเดรบอกจะขอสอบสวนเอง และรับตัวพลอยไปอยู่ในความดูแลด้วย อังเดรยื่นข้อเสนอให้กล้าอยู่ทำงานด้วย ถือว่าเป็นคนของเจ้าอาณานิคม และย่อมได้รับความคุ้มครองตามกฎหมายทุกประการ รุ่งขึ้นพระยาประเสริฐพากุหลาบ มาที่บ้านพักกงสุลของอังเดร กุหลาบไม่เชื่อที่พลอยบอกว่าโชติข่มเหงตน แล้วกล้าเข้าไปช่วย ซ้ำแม่ยังจะให้เธอแต่งงานกับโชติอีก พลอยไม่ขออยู่ร่วมชายคาเดียวกับโชติ จึงกราบลา ขออโหสิกรรมกับกุหลาบที่นั่น ต่างฝ่ายก็เสียใจมาก พระยาประเสริฐเองก็หัวเสียมากที่ไม่สามารถทำอะไรกล้าได้

รื่นจับตัวมิ่งได้ พาไปให้กับจีนหยง แลกกับการที่ให้รื่นทำงานที่โรงฝิ่นด้วย อาเหวินไปส่งข่าวให้กล้ารู้ กล้ารีบไปพบรื่น และเตือนไม่อยากให้รื่นไปยุ่งเกี่ยวกับจีนหยง และเรื่องฝิ่น แต่รื่นไม่ฟังทำให้กล้าและเหวินเสียใจมาก ท่านเตี่ยเองก็กังวลที่คนติดฝิ่นกันเยอะ จึงไปปรึกษาพระยาศรีพิพัฒน์ หาทางปราบจีนหยง สุดท้ายท่านเตี่ย ยันต์ เที่ยง จึงไปเผาโรงฝิ่นของจีนหยง รื่นไม่รู้ว่าเป็นท่านเตี่ยจึงยิงไล่

คุณเพ็ญและแมรี่ ภรรยาและลูกสาวของอังเดร มาจากต่างประเทศ กล้าได้เห็นหน้าถึงกับตะลึง มั่นใจว่าคุณเพ็ญคือนางเพียร แม่ของเขานั่นเอง กล้านำความไปเล่าให้พลอยฟัง พลอยบอก จะช่วยกล้าสืบหาความจริง เพราะขณะนี้ พลอยก็ได้กลายเป็นครูสอนภาษาไทยให้กับแมรี่ด้วย

ปีเตอร์สนับสนุนให้พระยาประเสริฐค้าฝิ่น แข่งขันกับจีนหยง โดยพระยาประเสริฐหลอกล่อให้กุหลาบเสพยาฝิ่นน้ำ จนเมามาย แล้วเซ็นต์ยกให้พระยาประเสริฐเป็นผู้ดูแลทรัพย์สินทั้งหมด พระยาประเสริฐขายทรัพย์สินทั้งหมด นำเงินมาค้าฝิ่น โดยที่กุหลาบไม่รู้เรื่องเลย พระยาประเสริฐ บอกจะสนับสนุนให้ปีเตอร์ได้เป็นกงสุลคนใหม่ แล้วพระยาประเสริฐก็ยื่นตัว เสนอเป็นนายอากรฝิ่น เฮียหม่า อาเปียว อาหลอ บังคับมิ่งให้ไปยิงปีเตอร์ ปีเตอร์ใช้อาเหมยเป็นเกราะกำบัง ทำให้อาเหมยเสียใจที่ปีเตอร์แสดงถึงความเห็นแก่ตัวอย่างเห็นได้ชัด สุดท้าย มิ่งถูกปีเตอร์ยิงตายอย่างน่าอนาถ ส่วนอาเหมยกับรื่นก็เริ่มใกล้ชิดกัน และเกิดเป็นความรักในที่สุด ทั้งสองตกลงปลงใจเป็นของกันและกัน

อังเดรขอให้ท่านเตี่ยหย่าศึกกับจีนหยง เพราะตอนนี้ ท่านข้าหลวงเบอร์นาร์ดกำลังเดินทางมาที่พระนครเพื่อตรวจสอบเรื่องนี้ และหากมีการเผาฝิ่นเกิดขึ้นอีกครั้งเมื่อใด ประเทศเจ้าอาณานิคมจะต้องเรียก ค่าเสียหายจากรัฐบาลสยามเป็นแน่ และถ้าไม่ได้ตามที่ต้องการ…สงครามก็จะเปิดฉากขึ้น ปีเตอร์กลัวเสียผลประโยชน์ บอกกับพระยาประเสริฐกับโชติว่าจะต้องกำจัดจีนหยงและท่านเตี่ยก่อน ปีเตอร์วางแผนสร้างสถานการณ์ว่าท่านเตี่ยกับจีนหยง ยิงต่อสู้กัน แล้วรื่น กล้า อาเหวิน ก็มาช่วยท่านเตี่ย แต่สุดท้ายตาสังข์รับเคราะห์ ถูกฆ่าตาย ก่อนสิ้นลม ได้ฝากให้อาเหวินดูแลบัวด้วย เฮียหม่าปกป้องจีนหยง จนถูกยิงตาย โชติปรากฏตัวขึ้น จีนหยงจึงรู้ว่าเป็นฝีมือเขา โชติจับตัวจีนหยงไป พระยาประเสริฐฆ่าจีนหยง ต่อหน้าโชติ และชด อย่างโหดเหี้ยม โดยใช้ดาบของท่านเตี่ย เพื่อใส่ร้ายท่านเตี่ย

กล้าไปหาอังเดรให้ช่วยท่านเตี่ย แต่กลับถูกจับตัวไว้ อังเดรอยากให้มีการสืบเรื่องราวข้อเท็จจริงก่อน คุณทิพย์หรือนางเพียร พยายามช่วยกล้าหนี อังเดรเข้าใจผิด คิดว่าคุณทิพย์แอบรักกล้า คุณทิพย์จึงสารภาพว่าตนเองคือแต่ของกล้า กล้าเองก็ช็อคเหมือนกันที่ได้ยินเช่นนั้น เบอร์นาร์ดให้คนจับตัวนางเพียรไว้ เป็น นักโทษของเจ้าอาณานิคม แล้วบีบให้กล้าบอกที่อยู่ของท่านเตี่ย นางเพียรแทบเอาชีวิตไม่รอด ดีที่อังเดรมาช่วยไว้ทัน นางเพียรบอกกับกล้า ว่าคุณทิพย์แม่ของแมรี่เสียชีวิต ส่วนอังเดรก็ช่วยตนเองไว้ จากเหตุการณ์ไฟไหม้ เธอจึงตอบแทนบุญคุณอังเดร ด้วยการเลี้ยงแมรี่มาตั้งแต่แบเบาะ จนแมรี่เข้าใจว่าเธอเป็นแม่ ที่สำคัญ เธอไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉันท์ชู้สาวกับอังเดรเลยแม้แต่น้อย ซึ่งอังเดรเองก็ยืนยันกับกล้า ว่านางเพียรต้องการพบกล้า ซึ่งเป็นลูกชายมากเพียงใด กล้าได้รู้ความจริง ก็สวมกอดนางเพียรด้วยความรัก และความคิดถึง

แม่เอียดพาพลอยมาเยี่ยมกุหลาบ พลอยแค้นใจที่พระยาประเสริฐทำร้ายแม่ตนเอง แถมยังไล่ให้พาแม่ไปอยู่ที่อื่น กุหลาบได้ยินเข้าพอดี รู้สึกผิดต่อพลอย จึงฆ่าตัวตายในที่สุด ปีเตอร์เริ่มจับได้ว่า เหมยแอบรักกับรื่น เจ๊คิ้มจึงให้รื่นพาเหมยหนีไป ปีเตอร์ตามไปเจอ บังคับให้รื่นกับเหมยฆ่ากันเอง แต่เหมยกลับชิงฆ่าตัวตาย เพื่อให้ปีเตอร์ปล่อยรื่นไป เจ๊คิ้มตามมาช่วย เอาปืนจี้ปีเตอร์ไว้ แล้วรื่นก็อุ้มอาเหมยหนีไป แต่ก็ไปได้ไม่ไกล อาเหมยก็เสียชีวิตเสียก่อน ในอ้อมกอดของรื่น สร้างความเสียใจให้กับรื่นมาก

เล้ง พาเจ๊คิ้ม มารักษาตัวกับท่านเตี่ย เหวินดีใจมากที่พี่สาวปลอดภัย ส่วนบัวก็เริ่มเห็นใจในความรักที่เหวินมีให้กับตน ทั้งคู่เริ่มดีต่อกัน เบอร์นาร์ดสั่งประหารกล้า และให้ท่านเตี่ยมามอบตัว ที่ลานประหาร ทั้งอาเหวิน รื่น ต่างก็มาช่วยกล้า อังเดรแกล้งทำทีให้กล้าจับตนเองเป็นตัวประกัน แล้วหนีไป ปีเตอร์ก็มาด้วย เขายิงใส่อังเดรจนได้รับบาดเจ็บ อาเหวิน พาอังเดรไปรักษาตัวกับท่านเตี่ย ส่วนรื่นตามปีเตอร์ไป ทั้งคู่ยิงใส่กันไม่ยั้ง สุดท้าย รื่น กลับมาเสียชีวิตที่โรงสีร้าง ต่อหน้าท่านเตี่ย เหวิน และกล้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความเศร้าสุดขีด

พระยาประเสริฐเครียดที่รู้ว่าอังเดร อยู่กับท่านเตี่ย เกรงว่าความลับเรื่องที่ตนเองฆ่าจีนหยงจะถูกเปิดเผย จึงให้นายชดไปฆ่าอาเปียวกับหลอ เพื่อปิดปากไว้ก่อน แต่อาเปียวกับรอดไปได้ โดยมียันต์ เที่ยงช่วยไว้ อาเปียวบอกกับอังเดร ว่าเห็นพระยาประเสริฐฆ่าจีนหยงกับตา

นางเพียรบอกให้พลอยหนีออกไป พลอยมาตามหากล้าที่ร้านของเล้ง จนพบเข้ากับบัว ทั้งสองดีใจมาก ปีเตอร์รู้ที่ซ่อนตัวของท่านเตี่ย จึงส่งลูกน้องมาถล่ม กล้า พลอย บัว อาเหวิน ท่านเตี่ย ยันต์ เที่ยง อยู่กันพร้อมหน้า วิ่งหนีกันอุดตลุด พวกของท่านเตี่ยยิงต่อสู้ ปีเตอร์นำคนมากระหน่ำยิงอีก แล้วฮิวโก้ก็มาช่วยไว้ ระหว่างนั้น ที่ที่ทำการกงสุล พระยาศรีพิพัฒน์และขุนนางไทยชั้นผู้น้อยอีกสองนายเข้ามายังห้องประชุม ฮิวโก้ เบอร์นาร์ด ประเสริฐ โชติ ก็มากันพร้อมหน้า เรื่องการเจรจาลงโทษ ถึงความผิดของท่านเตี่ย

ระหว่างที่กำลังมีการสืบสวน ฮิวโก้ก็พาท่านเตี่ยมาทันเวลา พร้อมด้วยนายชดที่เป็นพยานว่า พระยาประเสริฐฆ่าจีนหยง ส่วนนายโชติเป็นคนวางแผน คุณพลอยและคุณทิพย์นำ ยันต์ บัว เหวินเข้ามาดู โชติไม่ยอมถูกจับ จึงตัดสินใจยิงตัวตาย พระยาประเสริฐหัวใจสลาย ท่านเตี่ย ยันต์ บัว และพลอย มองสภาพของประเสริฐอย่างสมเพชและเวทนา พระยาประเสริฐกลายเป็นนักโทษ สูญเสียทุกอย่างจนแทบไม่มีสติอีกต่อไป ด้านอังเดร ก็ให้ทหารคุมตัวเบอร์นาร์ด แล้วรายงานความจริงแก่เบื้องบน

กล้าตามมาจัดการกับปีเตอร์ที่กำลังจะหนี กล้าสงสัยว่าปีเตอร์จะใส่เสื้อเกราะ จึงใช้วิชามวย ทำจู่โจมที่ศรีษะหลายกระบวนท่า จนปีเตอร์เสียชีวิต

หนึ่งเดือนต่อมา อาเหวิน เปิดร้านข้าวต้ม โดยมีบัวเป็นแรงใจ และเจ๊คิ้ม เล้ง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงอีกคน อาฉางอาเฉียง ก็มาช่วยเสิร์ฟอาหารด้วย กล้าก็มาแสดงความยินดี ส่วนยันต์ ก็นำเงินขวัญถุงจากท่านเตี่ย มามอบให้อาเหวินเพื่อเป็นกำลังใจ ส่วนอาเหวิน ก็ขอให้บัวเป็นคู่ชีวิตของเขาตลอดไป เจ๊คิ้มช่วยกล่อม เพราะเบื่อที่เห็นอาเหวินตื๊อบัวไม่เลิกสักที

นางเพียรหรือคุณทิพย์ ก็มาพร้อมกับแมรี่ นางเพียรและกล้า ดีใจที่ได้พบกัน แต่พลอยกับบอกกับกล้า ว่าจะกลับเวียงสิงห์ เพื่อไปจัดการไถ่ที่นา กลับคืนมา ในขณะที่ท่านเตี่ยจะชุบเลี้ยงกล้า และให้เป็นทหารในโอกาสต่อไป กล้าและพลอยเศร้าใจที่ต้องจากกันอีกครั้ง พลอยกำลังจะจากไปด้วยน้ำตา แต่สุดท้ายกล้าก็สัญญา ว่าจะไม่มีวันทอดทิ้งคุณพลอยตลอดไป ทั้งสองกอดกันด้วยความรัก และความซื่อสัตย์ที่กล้ามีให้ต่อพลอย มาอย่างยาวนาน

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

สะใภ้เจ้าสัว EP.26 สาวปริศนาโชว์ที่ตรวจครรภ์ อ้างท้องกับเจ้าสัวเทียน

สะใภ้เจ้าสัว EP.26 สาวปริศนาโชว์ที่ตรวจครรภ์ อ้างท้องกับเจ้าสัวเทียน
12 พ.ค. 2564

03:05 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันพุธที่ 12 พฤษภาคม 2564 เวลา 04:25 น.