ไลฟ์สไตล์
100 year

นิยายไทยรัฐ

ชาติพยัคฆ์

SHARE
  • แนว
  • :
  • พีเรียด-แอคชั่น-ดราม่า
  • บทประพันธ์โดย
  • :
  • ณพุทธ สุศรีฯ
  • บทโทรทัศน์โดย
  • :
  • ณพุทธ สุศรีฯ/ฉัตรชัย เปล่งพานิช
  • กำกับการแสดงโดย
  • :
  • โชติรัตน์ รักษ์เริ่มวงษ์
  • ผลิตโดย
  • :
  • บริษัท เมตตาและมหานิยม จำกัด
  • ช่องออกอากาศ
  • :
  • สถานีโทรทัศน์ช่อง 3
  • นักแสดงนำ
  • :
  • จรณ โสรัตน์,นิษฐา จิรยั่งยืน

ชาติพยัคฆ์ ตอนล่าสุด

ตอนที่ 1

ปีพุทธศักราช 2436...วิกฤตการณ์ ร.ศ.112 แผ่นดินสยามถูกปล้นโดยนักล่าอาณานิคม บ้านเมืองระส่ำระสายเพราะถูกรุกราน ผู้คนต่อต้านและแข็งขืนถูกฆ่าล้มตายเป็นจำนวนมาก และหนึ่งในนั้นก็คือ...

ตอนที่ 2

ระหว่างที่พวกสังข์และเหล่าคนงานทุ่มความสนใจและกำลังเวรยามไปที่ท่าเรือ ด้วงกับพรรคพวกแอบลักลอบเข้าทางป่ากล้วย และวางแผนล่อเหยื่อ ด้วยการวางเพลิงตรงท่าเรือ เพื่อดึงความสนใจจากผู้คนบนเรือนใหญ่

ทองอินแอบเห็นทุกอย่าง และตัดสินใจรอดูเงียบๆ ไม่ปรากฏตัวให้ใครเห็น เพราะไม่อยากเป็นที่สนใจ

ผลก็คือพวกด้วงสามารถเข้าถึงเรือนใหญ่ของพระพิสุทธิ์มนตรีได้โดยสะดวก เพราะพวกมิ่งซึ่งเฝ้าระวังแน่นหนา แบ่งกำลังบางส่วนไปดูสถานการณ์เพลิงไหม้ที่ท่าเรือ

แต่กระนั้น...แผนการของด้วงก็ถูกพวกมิ่งรู้ทันจนได้ ทั้งสองฝ่ายปะทะกันอย่างดุเดือด พระพิสุทธิ์มนตรีเห็นท่าไม่ดี เลยรีบไปหยิบปืนในห้อง พร้อมกับสั่งให้ลูกสาวและภรรยาไปซ่อนตัว

ด้วงได้เปรียบเพราะดักโจมตีพวกมิ่งจนบาดเจ็บล้มตายไปหลายคน และในที่สุดก็ฝ่ากระสุนพระพิสุทธิ์มนตรีและกองกำลังของมิ่ง เข้าถึงตัวเรือนจนได้ กล้าซึ่งวิ่งมาดูเหตุการณ์หลังจากนั้น เห็นคุณพระได้รับบาดเจ็บ ก็ถลาไปประคอง แต่กลับถูกไล่ให้รีบไปช่วยพลอยกับกุหลาบบนเรือนแทน

สมุนของด้วงแห่ไปรื้อหาของมีค่าในบ้านคุณพระ กุหลาบกับพลอยพยายามทัดทานและขัดขวาง เลยถูกทำร้ายบาดเจ็บ แถมยังเคราะห์ซ้ำกรรมซัด โดยเฉพาะคุณหนูคนสวย ถูกด้วงอุ้มพาดบ่าลงจากเรือนดื้อๆ

กล้าเข้าขวางและพยายามต่อสู้เต็มกำลัง แต่ก็สู้พวกนักเลงเจ้าถิ่นไม่ได้ จนเกือบจะหมดหวังอยู่แล้ว ถ้าทองอินจะไม่โผล่มาช่วย จนพวกด้วงต้องหนีกระเจิงเพราะสู้แม่ไม้มวยไชยาของนักโทษแหกคุกไม่ได้

รื่นพยุงด้วงซึ่งบาดเจ็บสาหัสเพราะถูกทองอินเล่นงานจุดตาย แต่ไม่วายจะคว้ากำปั่นสมบัติคุณพระและภรรยาไปด้วย กล้าเห็นพอดี และแย่งคืนมาได้ รวมทั้งทรัพย์สมบัติบางชิ้นที่หล่นเกลื่อนพื้นเพราะแรงปะทะก่อนหน้า

พลอยถูกทำร้ายจนหมดสติ กล้าใจไม่ดี รีบเก็บกำปั่นสมบัติของคุณพระพาดหลัง ตวัดร่างบางของคุณหนูคนสวยแนบอก จะพากลับเรือนใหญ่ โดยมีทองอินมองดูห่างๆด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“ขอบใจนะน้า ถ้ามีโอกาส ฉันต้องตอบแทนน้าให้ได้”

“อย่าเลย...แค่ให้ข้าหลบในสวนนี่สักพักก็พอ”

“แล้วแต่น้าเถอะ วันพรุ่งนี้ไปรอฉันที่เดิมนะ ฉันจะเอาเสบียงไปฝาก”

พูดจบก็ทำท่าจะผละไป ทองอินมองตามนิ่งๆ ก่อนจะตัดสินใจโพล่งถามไล่หลัง

“ทั้งผู้หญิง ทั้งแก้วแหวนเงินทอง เอ็งไม่สนใจบ้างเหรอวะ ถ้าเอ็งหนีไปตอนนี้ เอ็งก็จะมีโอกาสตั้งตัว หรือว่าเอ็งอยากเป็นทาสเขาไปตลอดชีวิต”
กล้าก้มลงมองหน้าคุณหนูคนสวย แล้วตอบช้าๆแต่หนักแน่น “ฉันมันโง่จ้ะน้า ถึงต้องมาเป็นทาสรับใช้คนอื่น แต่ถ้าโอกาสของน้าหมายถึงการทรยศผู้มีพระคุณล่ะก็ ฉันขอตายดีกว่า”

คนเรือหนุ่มเดินจากไปแล้ว ทิ้งทองอินให้มองตามอึ้งๆ อดนับถือในความใจเด็ดของอีกฝ่ายไม่ได้...

ooooooo

มิ่งกับทิวประคองร่างบอบช้ำเพราะถูกพวกด้วงเล่นงานอย่างหนัก ตามหาพลอย แต่ไปได้ไม่ไกล กล้าก็อุ้มพลอยพร้อมกำปั่นมาส่งคืนให้เสียก่อน สองนักมวยได้แต่มองมาทึ่งๆ หมั่นไส้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

กล้าส่งคุณหนูคนสวยเสร็จก็ลงจากเรือนใหญ่ โดยทิ้งกำปั่นให้มิ่งกับทิวนำส่งคืนกุหลาบ แต่สองนักมวยกลับคิดไม่ซื่อ แอบยักยอกสมบัติบางส่วนเก็บไว้ และคิดง่ายๆว่าคงไม่มีใครจับได้

ความดีความชอบของกล้าครั้งนี้ ทำให้เขาได้รางวัลเป็นเงินเบี้ยหวัดเหมือนคนงานอื่นๆ ไม่ต้องเป็นทาสแรงงานเหมือนเมื่อก่อน กุหลาบไม่เห็นด้วยนัก เพราะมีสมบัติบางชิ้น โดยเฉพาะกำไลทองฝังทับทิม สมบัติเก่าแก่จากต้นตระกูลหายจากกำปั่น เลยอดระแวงไม่ได้ว่าคนเรือหนุ่มจะขโมยไป

ตอนที่ 3


พระยาประเสริฐภักดีไม่กล้ามองหน้าอดีตนักโทษแหกคุก แต่ถึงกับพูดไม่ออก เมื่ออีกฝ่ายเริ่มเล่าเรื่องในอดีต เมื่อครั้งยังเป็นนายทหารฝีมือกล้า กัปตันปีเตอร์จอมโฉดในตอนนั้นเป็นนายกองฝรั่งประจำป้อมพระจุล แต่กลับคิดคดทรยศ แอบเป็นนกสองหัว เปิดช่องให้กองทัพต่างชาติเข้ามาโจมตีพระนครจนนายทหารไทยต้องตายหลายนาย

ทองอินกัดฟันข่มความคับแค้นใจจากอดีตอย่างยากลำบาก ก่อนจะเล่าต่อถึงเหตุการณ์สำคัญ ที่ทำให้เขาต้องติดคุกฝรั่งอยู่หลายปี คือการบุกไปเค้นคอปีเตอร์ถึงเหลาบุปผา สถานเริงรมย์ที่อีกฝ่ายชอบไปผ่อนคลายนักหนา

ตอนที่ 4

ระหว่างที่พวกบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีตามหากันให้วุ่น ว่าเสียงประหลาดจากป่ากล้วยเกิดจากอะไร ท่านเตี่ยกับทองอินกำลังหารือเรื่องที่อีกฝ่ายแหกคุกออกมาเพื่อล้างแค้น

“เรื่องของเอ็งข้าเข้าใจดี แต่เอ็งต้องยอมรับความจริงว่าโทษฐานฆ่าคนตาย มันรุนแรงเกินจะยอมความกันได้”

“กระหม่อมขอรับผิดข้อหาฆ่าพวกทหารฝรั่ง เสียดายก็แค่...ยังจัดการไอ้ปีเตอร์ไม่สำเร็จ”

ท่านเตี่ยส่ายหน้าอ่อนใจ ก่อนจะพูดถึงความตั้งใจของตน จะพาทองอินไปให้การในศาลที่พระนคร

“ทูลฝ่าบาท...ตลอดทางจากเวียงสิงห์ไปพระนครมีด่านทหารมากมาย นั่นเป็นเหตุให้กระหม่อมต้องหลบที่นี่”

“เอ็งรออยู่นี่ก่อนนะทองอิน เรื่องพาเอ็งกลับพระนครไปสู้ความ ไว้เป็นธุระของข้า”

ทองอินมีสีหน้าลำบากใจ แต่ไม่ทันคิดอะไรมากกว่านั้น เสียงสวบสาบที่ดังขึ้นในอึดใจต่อมาก็ทำให้ทุกคนสลายตัว ทองอินหลบเข้าป่าลึกขึ้น กล้ากับท่านเตี่ย ก็รีบไปรับหน้าพวกมิ่ง จนเอาตัวรอดได้ในที่สุด

ถึงกระนั้น...ก็ทิ้งร่องรอยความสงสัยไว้มากมาย แต่กล้าก็ไม่คิดแก้ต่างใดๆ เพราะกำลังปลื้มที่ท่านเตี่ยเสนอให้ไปเป็นทหาร หลังจากช่วยทองอินให้กลับพระนครสำเร็จ

กล้าอารมณ์ดีมาก จนเมื่อพลอยแวะมาหาในคืนเดียวกันก็ถึงกับพูดไม่ออก เพราะนอกจากจะลืมเรื่องแผ่นเสียงเจ้าปัญหาไปแล้ว ยังเผลอกอดเธออีกต่างหาก เพราะคิดว่าอีกฝ่ายเป็นบัวที่ชอบแกล้งเป็นประจำ

“ยกโทษให้ไอ้กล้าด้วยขอรับคุณพลอย ไอ้กล้านึกว่าเป็นนังบัว”

“อ๋อ...ปกตินายกับบัวเล่นกันแบบนี้รึ”

“มิได้ขอรับ ก็แค่หยอกกันตามประสาพี่น้อง ว่าแต่คุณพลอยมาที่นี่ มีอะไรให้ไอ้กล้ารับใช้หรือขอรับ”

คำถามตรงๆของเขาทำให้พลอยอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“ที่เอ็ดนายกล้าเมื่อวาน ฉันขอโทษนะ”

“ไม่ต้องดอกขอรับ ไอ้กล้าต่างหากที่ผิด ทำของสำคัญของคุณพลอยเสียหาย แถมเป็นของที่คุณโชติให้มา”

ชื่อของโชติทำให้พลอยร้อนตัว แก้ตัวโดยพลัน “ฉันไม่ได้คิดอะไรกับคุณโชติ คุณโชติเป็นเหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ไม่ได้เป็นอื่น แต่กล้าต่างหากที่เป็นเพื่อนรักของฉัน ฉันถึงได้มาที่นี่”

“ถึงอย่างไรไอ้กล้าก็เป็นแค่บ่าว คุณพลอยอย่าลำบากเลยขอรับ”

พลอยส่งยิ้มบางๆให้ เอ่ยเสียงหวาน “ฉันไม่อยากทำตัวเองให้ลำบากหรอกกล้า แต่เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ เพราะรู้สึกไม่ดีที่เอ็ดนายต่อหน้าคนอื่น...แล้วนายไม่โกรธฉันหรือ”

กล้าส่ายหน้า ไม่เคยคิดโกรธเจ้านายสาวแม้แต่นิดเดียว “เมื่อคืน...ไอ้กล้านอนหลับดีขอรับ แค่ฝันเห็นคุณพลอยนั่งฟังแผ่นเสียงที่ไอ้กล้าซ่อมแล้วยิ้มออกมา เท่านั้นไอ้กล้าก็มีความสุขแล้ว”

สองหนุ่มสาวต่างสถานะสบตากันซึ้งๆ โดยไม่รู้เลยว่าโชติซึ่งแอบตามพลอยมาห่างๆเห็นเหตุการณ์ทุกอย่าง มั่นใจกว่าเดิมว่าพลอยกับกล้าต้องมีความสัมพันธ์บางอย่างต่อกันแน่

แต่เรื่องของพลอยก็ไม่ได้ทำให้โชติหนักใจเท่าความจริงเกี่ยวกับพ่อ ที่วางแผนร่วมกับพวกยอดจะตีสองหน้ากับพวกท่านเตี่ย ให้ความร่วมมือเรื่องพาทองอินกลับพระนคร และหาทางกำจัดอดีตนักโทษแหกคุกไปในตัว!

ooooooo

แผนการของพระยาประเสริฐภักดีคือส่งชดไปแจ้งข่าวเรื่องทองอินหลบซ่อนตัวในเวียงสิงห์กับปีเตอร์ที่พระนคร ซึ่งก็ได้ผลตามคาด อดีตนายกองฝรั่งจอมโฉดสะใจมาก และไม่รอช้าจะบุกไปจับตัวทองอิน

ฟากกล้า...ยังไม่รู้ตัวว่าภัยจะมาถึงครูมวยที่เคารพ มัวกลุ้มใจที่ถูกโชติถามตรงๆถึงเรื่องของเขากับพลอย

“บอกตามตรงแบบลูกผู้ชายเลยนะกล้า ฉันอยากรู้ว่านายกับคุณพลอยสนิทกันแค่ไหน”

กล้าถึงกับอึ้งไป โชติเลยแก้คำถามให้ผ่อนความตึงเครียดลง

“คือ...ฉันหมายถึงว่านายหรือคุณพลอยผูกพันกันเป็นพิเศษใช่ไหม”

“ไม่ขอรับ...คุณพลอยเป็นนาย ส่วนไอ้กล้าเป็นบ่าว แต่ที่คุณพลอยลดตัวมามีไมตรี เพราะเราโตมาด้วยกัน”

“แปลว่านายไม่ได้คิดอะไรกับคุณพลอย”

“ไม่ขอรับ คุณพลอยเธอดีแสนดี เธอคู่ควรชายที่สูงส่งเสมอกันขอรับ”

“รู้ใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงถามนาย”

กล้าพยักหน้า เข้าใจความนัยของอีกฝ่าย ว่าอยากกันเขาจากพลอย ซึ่งเขาก็เข้าใจดี แต่เมื่อโชติขอให้ช่วยพิชิตใจพลอย ก็ทำให้ถึงกับพูดไม่ออก แต่เพียงไม่นานก็ตั้งสติได้ ตอบกลับเสียงเบาแต่หนักแน่น

“ไม่ขอรับ ไม่ขวาง แต่ไม่ช่วย ความรักเป็นเรื่องของอนาคต คนสองคนต้องอยู่ด้วยกัน ถ้าเริ่มต้นต้องให้คนอื่นช่วย แล้วจะอยู่กันได้ยังไง”
โชติไม่อยากเชื่อหู ว่าจะเป็นคำตอบของทาสหนุ่มคนเรือ แต่ก็ยังตีหน้านิ่ง ไม่ถือสา

“พูดดีนี่ ฉันชอบนะ ในเมื่อน้องพลอยนับถือนายเป็นเพื่อน ฉันก็ขอนับนายเป็นเพื่อนด้วยเช่นกัน”

พูดจบก็เอื้อมมือไปจับกระชับมิตรตามธรรมเนียมฝรั่ง เหมือนจะเจตนาอยากเป็นเพื่อนด้วยจากใจจริง ทั้งที่ในใจสุมอกด้วยไฟแค้น และปักใจว่าอีกฝ่ายเป็นศัตรูหัวใจตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา...

นอกจากส่งชดไปบอกข่าวเรื่องทองอินกับปีเตอร์แล้ว พระยาประเสริฐภักดียังให้ยอดไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านเชื้อ จนบ้านพระพิสุทธิ์มนตรีร้อนเป็นไฟ เพราะเกิดเหตุชุลมุนดักจับคนร้ายแหกคุก!

สังข์แอบเห็นยอดพายเรือมากับผู้ใหญ่เชื้อ พร้อมนายตำรวจหลายนาย ก็ร้อนรนมาก รีบพากุหลาบ พลอยและโชติ ซึ่งเพิ่งกลับจากทำบุญที่วัด กลับบ้านด้วยความเป็นห่วงพระพิสุทธิ์มนตรี

กล้าได้ฟังความจริงจากปากผู้ใหญ่เชื้อหลังจากนั้น ว่านำกำลังตำรวจมาล้อมจับทองอิน ก็รีบหาทางหลบไปบอกให้ครูมวยที่เคารพหนี พร้อมๆกับที่พวกท่านเตี่ยมาสมทบและช่วยถ่วงเวลา

มิ่งรู้ว่ากล้าเป็นตัวการช่วยทองอินหลบหนี ก็หมายมั่นปั้นมือจะอัดให้แหลกคามือ แต่กล้าก็ได้ยันต์กับเที่ยงช่วยเหลือจนรอดไปได้ แต่กระนั้น...ทองอินที่โกรธจัดเพราะถูกพระยาประเสริฐภักดีคิดร้าย เลยควักปืนพกที่แอบขโมยมาจะยิงให้หายแค้น แต่กระสุนดันพลาดไปถูกพระพิสุทธิ์มนตรี!

ยอดก็เป็นอีกคนที่ตามล่าทองอิน และเกือบจัดการอดีตนักโทษได้แล้ว ถ้ากล้าจะไม่มาขวาง จนอดีตหัวหน้าทาสคู่ปรับต้องบาดเจ็บแทบลุกไม่ขึ้น แต่ถึงจะรอดจากยอดไปได้ ทองอินก็ต้องมาเสียท่าศัตรูคนสำคัญของทองอินที่นำกำลังมาดักจับพวกเขาระหว่างทางออกนอกเขตเวียงสิงห์!

ooooooo

ปีเตอร์นั่นเองที่นำกำลังล้อมจับทองอินถึงเวียงสิงห์ และเพียงไม่นานก็ปลิดชีวิตอีกฝ่ายอย่างโหดเหี้ยมและเลือดเย็น กล้าพยายามปกป้องครูมวยอย่างเต็มกำลัง แต่เพราะมาคนเดียวเลยถูกพวกปีเตอร์จับตัวไป

คืนเดียวกันที่บ้านพระพิสุทธ์มนตรี...เต็มไปด้วยบรรยากาศเศร้าโศก เพราะการจากไปของเจ้าของบ้าน โดยเฉพาะกุหลาบ เจ็บแค้นเหลือเกินที่สามีต้องตายเพราะอดีตนักโทษแหกคุก ส่วนพลอย...ช้ำแทบกระอัก เมื่อถูกโชติยุแยงว่ากล้าเป็นคนช่วยทองอินหลบหนีทางการ และเป็นตัวการให้เกิดโศกนาฏกรรมครั้งนี้

บัวเห็นแววตาแข็งกร้าวของเจ้านายสาวก็ไม่ สบายใจ พยายามแก้ต่างให้กล้า

“ไม่ใช่ความผิดของพี่กล้านะเจ้าคะคุณพลอย พี่กล้าไม่บังอาจคิดร้ายต่อคุณท่านแน่ๆ”

“แต่เขาคือต้นเหตุ เขาทำให้เจ้าคุณพ่อต้องตาย นายกล้าต้องรับโทษ เขาต้องชดใช้กรรมที่ก่อไว้!”

ข่าวกล้าถูกปีเตอร์จับตัวไปเข้าถึงหูท่านเตี่ยในเวลาต่อมา ราชนิกุลหนุ่มใหญ่โกรธมาก และไม่รอช้าจะตามไปช่วย แต่ยันต์กับเที่ยงกลับพยายามห้าม ไม่อยากให้เจ้านายตกหลุมพรางของพวกฝรั่ง

“หากพวกฝรั่งเกิดทราบว่าฝ่าบาทมีส่วนเกี่ยวข้อง พวกมันอาจใช้เป็นข้ออ้างคุกคามแผ่นดินสยามได้อีก”

“แล้วพวกเอ็งจะให้ข้าอยู่เฉย ทนดูไอ้หนุ่มนั่นถึงฆาตหรือไง”

“ขอให้ทรงไตร่ตรองด้วยกระหม่อม รักษาชีวิตคนเป็นเรื่องสำคัญ แต่หน้าที่รักษาแผ่นดินต้องมาก่อน”

ขณะที่ท่านเตี่ยคิดไม่ตกว่าควรจัดการเรื่องกล้าเช่นไร สังข์ก็ตัดสินใจพาบัวหอบข้าวของหนีจากเวียงสิงห์ แต่ไปได้ไม่ไกลก็ถูกมิ่งกับทิวจับตัวเสียก่อน และจัดการนำส่งพวกปีเตอร์เพราะหวังรางวัล

ส่วนพระยาประเสริฐภักดี...แม้จะรับปากกุหลาบเป็นมั่นเหมาะจะตามหาตัวคนร้ายยิงพระพิสุทธิ์มนตรี ก็ไม่วายทำตามแผนเดิม คือฉวยโอกาสนี้ผูกมิตรกับปีเตอร์

“ขอบใจมากนะท่านเจ้าคุณสำหรับเบาะแสของไอ้ทองอิน”

“โอย...ไม่ต้องขอบใจหรอกขอรับผู้กองปีเตอร์ การจับคนร้ายมันเป็นหน้าที่กระหม่อมอยู่แล้ว”

“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ถ้าไม่ได้ท่านช่วยไว้ คงต้องเสียเวลาอีกนาน นี่ไม่รู้จะตอบแทนยังไงถึงจะเหมาะสม”

พระยาประเสริฐภักดียิ้มร้าย ทุกอย่างเข้าทางตามที่หวัง “ขอเรียนตามตรงนะผู้กองปีเตอร์ เรื่องสินจ้างรางวัลน่ะกระผมไม่อยากได้หรอก อยากได้แต่...มิตรภาพมากกว่า เพื่อผลประโยชน์ในภายหน้า”

ปีเตอร์พยักหน้า แม้จะรู้ทันความเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่าย แต่ก็ไม่กระโตกกระตากให้ไหวตัว

“ไม่เลว...งั้นต่อไปนี้เราเป็นสหายกัน หากท่านต้องการสิ่งใดก็บอกผมได้ทุกเมื่อ”

เมื่อโชติทราบเรื่องในเวลาต่อมาก็แอบไม่เห็นด้วย เพราะปีเตอร์เป็นพวกล่าอาณานิคมที่ไม่น่าไว้ใจ

“เออ...ก็เพราะรู้ไง พ่อถึงได้เข้ากับพวกมัน...ฟังพ่อให้ดีนะเจ้าโชติ...ตอนนี้พวกล่าอาณานิคมมีอำนาจล้นฟ้า ถ้าเราผูกมิตรกับมันได้เมื่อไหร่จะทำการค้าที่ไหน ยังไงก็ทำได้ทุกอย่าง”

โชติกลัวท่านเตี่ยทราบแล้วพ่อจะเดือดร้อน แต่พระยาประเสริฐภักดีก็ไม่ยี่หระ

“ช่างมัน...กลับถึงพระนครเมื่อไหร่พ่อจะแฉเรื่องท่านเตี่ยช่วยไอ้ทองอิน ดูซิว่าพ่อกับมันใครจะดับก่อนกัน!”

ooooooo

สังข์กับบัวถูกพวกมิ่งจับตัวไปส่งปีเตอร์ เมื่อพลอยรู้เรื่องก็จะไปช่วย แต่ก็ถูกกุหลาบรั้งไว้ ไม่อยากให้ลูกไปเสี่ยง และไม่คิดว่าลูกจะทำอะไรได้ เพราะยามนี้สถานการณ์ในบ้านก็วุ่นวายมากพอแล้ว

กล้าถึงกับอ้าปากค้าง เมื่อเห็นปีเตอร์พานักโทษคนใหม่มาขังรวมด้วย แถมต้องแค้นแทบกระอัก เมื่อมิ่งกับทิวโผล่หน้ามาเยาะเย้ยในฐานะลูกสมุนคนใหม่ของปีเตอร์ แต่ที่ทำให้ทาสหนุ่มคนเรือพูดไม่ออกมากกว่า ก็เมื่อปีเตอร์ประกาศจะจัดการประหารเขากับสังข์ในวันรุ่งขึ้น ส่วนบัว...จะถูกนำตัวไปพระนคร!

บัวร่ำไห้จะเป็นจะตายที่พ่อกับเพื่อนหนุ่มสุดที่รักจะถูกประหารจนสังข์ต้องปรามให้หยุด

“จะคร่ำครวญไปถึงไหนวะนังบัว ไอ้กล้ามันก็เหมือนลูกหลานข้า เรื่องเป็นเรื่องตายแค่นี้ข้าไม่โทษมันดอก”

กล้ามองมาด้วยความซาบซึ้งใจ ก้มกราบและขออโหสิกรรมที่ทำให้เจอเรื่องแบบนี้

“เออ...ไม่ต้องคิดมากหรอกไอ้กล้า มันเป็นกรรมเก่าของข้าเอง ลืมมันซะเถอะ”

บัวมองพ่อกับเพื่อนหนุ่มด้วยแววตาปวดร้าว ก่อนจะกอบดินจากพื้นมาพนมมือแล้วอธิษฐาน

“แม่พระธรณีเป็นพยาน ที่ลูกช้างกับพี่กล้าช่วยน้าทองอินก็เพราะไม่อยากให้คนต่างชาติมาข่มเหงคนสยาม ขอแม่พระธรณีจงโปรดคุ้มครองลูกช้างกับทุกคนด้วยเถิด...”

ถึงแม้ว่าแม่จะห้ามไว้ไม่ให้ยุ่งเรื่องบัวกับกล้าอีก แต่พลอยก็อดคาใจไม่ได้ และตัดสินใจขอความช่วยเหลือจากโชติให้พาไปพบกล้าถึงเรือนขังของปีเตอร์

“ก่อนที่นายกล้าจะต้องอาญา ฉันอยากฟังความจริงจากปากของเขา ว่าเขารู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าพ่อฉันหรือเปล่า ฉันจะได้ตัดใจให้เด็ดขาด”

คำว่าตัดใจของเธอ สะกิดใจเขามากจนพลอยต้องหลบตา

“หากนายกล้าผิดจริง เขาก็สมควรรับโทษ”

เพราะคำพูดประโยคนี้ของเธอแท้ๆ ทำให้โชติตัดสินใจพาเธอไปตามที่ขอ และเมื่อได้เผชิญหน้าทาสหนุ่มคนเรือ เพื่อนหนุ่มที่เธอแอบมีใจให้โดยไม่รู้ตัว พลอยก็ถึงกับหายใจติดขัด กว่าจะรวบสติได้ก็แทบประคองตัวเองไม่อยู่

แต่กระนั้น...ก็ปั้นหน้านิ่งได้อย่างแนบเนียน และคาดคั้นให้เขาสารภาพความจริงทั้งหมด กล้าสะเทือนใจมาก อยากบอกอยากเล่าเรื่องทองอิน แต่สิ่งที่พูดออกมา กลับทำให้สถานการณ์เลวร้ายกว่าเดิม

“ไอ้กล้าขออโหสิสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น”

“ก็แปลว่านายยอมรับผิด ยอมรับว่านายรู้เห็นเป็นใจกับฆาตกรที่ฆ่าคุณพ่อฉัน”

กล้าถึงกับหลั่งน้ำตา คับแค้นใจในโชคชะตาหนักหนา “ไอ้กล้าไม่เคยคิดร้ายต่อคุณพระท่าน ถ้าตายแทนได้ อย่าว่าแต่ประหารเที่ยงนี้เลย ให้เอาไอ้กล้าไปฆ่าอีกร้อยอีกหมื่นหน ถ้าชดเชยได้ไอ้กล้าก็ยอม”

“แต่มันเป็นไปไม่ได้ ให้ตายกี่ครั้ง ให้ตกนรกกี่ขุม นายก็พาคุณพ่อฉันกลับมาไม่ได้”

น้ำเสียงแข็งกร้าวแบบที่ไม่เคยได้ยิน ทำให้กล้าถึงกับก้มหน้างุด กลบเกลื่อนน้ำตาลูกผู้ชาย แต่นั่นกลับทำให้เรื่องเลวร้ายลง เพราะพลอยเข้าใจว่าเขาทำผิดต่อครอบครัวเธอจริงๆ

“กล้า...มองหน้าฉัน...ฉันเกลียดนาย ฉันขอสาปแช่งนาย อย่าได้ผุดได้เกิดอีกเลย!”

ขาดคำก็หมุนตัวกลับ ทิ้งกล้าให้จมกับความเสียใจที่ต้องมองอดีตเพื่อนรัก...หญิงสาวสูงศักดิ์ ลูกสาวคนเดียวของหนึ่งในผู้มีพระคุณสูงสุดในชีวิตที่เขาไม่อาจเอื้อมเดินจากไปจนลับตา...รับรู้ได้ในชั่วขณะนั้นเอง ว่าคงยากจะสมานรอยร้าว และกลับไปมีวันชื่นคืนสุขเหมือนในวันวานได้อีกแล้ว

ooooooo

กุหลาบไม่ชอบใจนัก เมื่อรู้ว่าลูกสาวคนเดียวแอบหนีไปพบกล้าถึงเรือนคุมขัง แต่กระนั้น...ความเศร้าโศกเสียใจเรื่องสามีตายกะทันหันก็ทำให้ประสาทเสียมากกว่า สุดท้ายก็ตัดสินใจทำตามที่พระยา-ประเสริฐภักดีแนะนำ คือปิดบ้านที่เวียงสิงห์และย้ายครอบครัวไปอยู่พระนคร
กล้ากับสังข์ถูกนำตัวเข้าลานประหารในวันต่อมา บัวพยายามเบียดเหล่าสมุนปีเตอร์ไปหาพ่อกับเพื่อนหนุ่ม แต่ก็ถูกมิ่งขวางไว้ ปีเตอร์สะใจมาก และเกือบได้สั่งประหารสมใจ ถ้าท่านเตี่ยจะไม่ปรากฏตัว!

ในที่สุดปีเตอร์ก็ได้รู้ความจริงที่ค้างใจมานานว่าท่านเตี่ยนั่นเองที่อยู่เบื้องหลังการพาตัวทองอินกลับพระนคร แต่กระนั้น...ก็ไม่มีหลักฐาน เลยได้แต่ต้อนรับขับสู้ราชนิกุลหนุ่มตามธรรมเนียม

ท่านเตี่ยมองมาอย่างใจเย็น ก่อนจะพูดถึงเจตนาของตน คือให้ปล่อยตัวนักโทษทั้งสอง

ปีเตอร์หัวเราะลั่น ตอบเสียงหยัน “ปล่อยหรือกระหม่อม ฝ่าบาทล้อเล่นหรือเปล่า มีคนบาดเจ็บล้มตายไปมากเพียงใดกว่าจะล่าตัวพวกมันมาได้”

เที่ยงโมโหแทนนาย ตั้งท่าจะโวย แต่ก็ถูกปีเตอร์ตวาดกลับ “หุบปาก...ท่านคงลืมสิทธิสภาพนอกอาณาเขตไปแล้วสิ ไอ้ทองอินฆ่าฝรั่ง คนที่ช่วยเหลือมันก็ต้องขึ้นศาลฝรั่ง ไม่ว่าจะเป็นทหาร ทาส ไพร่...หรือว่าเจ้าขุนมูลนาย!”

ยันต์ของขึ้น ชักดาบจะเอาเรื่อง พวกทหารฝรั่งกรูมาขวาง ปีเตอร์ต้องยกมือห้าม

“อย่ากังวลพระทัยเลยฝ่าบาท หากเป็นพระประสงค์จริงๆ กระหม่อมก็จะรักษาชีวิตของนักโทษไว้ แต่กระหม่อมจะส่งมันไปคุกฝรั่งให้มันตายช้าๆอย่างทรมาน อยากรู้จริงๆว่าผู้สูงศักดิ์อย่างฝ่าบาทจะมีอำนาจช่วยมันได้แค่ไหน”

คำขอของท่านเตี่ยทำให้กล้ากับสังข์รอดชีวิต แต่ก็ไม่วายถูกจับไปขังคุกฝรั่งอันแสนทรมาน อดีตทาสหนุ่มคนเรือก้มกราบราชนิกุลหนุ่มทั้งน้ำตา ซาบซึ้งในน้ำพระทัยของอีกฝ่ายเหลือเกิน

“รักษาตัวให้ดีไอ้กล้า โอกาสหน้ายังมี ข้าต้องกลับมาช่วยเอ็งกับพวกให้สำเร็จ”

เรื่องย่อละคร ชาติพยัคฆ์

ปี พ.ศ. ๒๔๓๖ ร.ศ.112 ราชอาณาจักรสยามต้องสูญเสียดินแดน และไพร่พลจำนวนมากจากการล่าอาณานิคมของต่างชาติ รวมทั้งต้องจ่ายเงินชดเชยถึงสามล้านฟรังก์ให้กับความพ่ายแพ้

กล้า...เป็นลูกของนายทหารที่เสียชีวิตลง เพราะไฟสงครามระหว่างสยามและต่างชาติ ทั้งเขาและนางเพียรผู้เป็นแม่ต้องขายตัวเองเป็นทาสเพื่อความอยู่รอด แต่เจ้านายของนางเพียรกลับหาเรื่องทารุณกล้าเพื่อบีบนางเพียรให้ยอมเป็นเมียเก็บของตน ด้วยความเทิดทูนในศักดิ์ศรีของสามี นางเพียรจึงช่วยกล้าให้หลบหนีไป และนับจากนั้นกล้าก็ไม่เคยได้ข่าวของแม่อีกเลย

คุณพระพิสุทธิ์มนตรี...นายอำเภอแห่งเมืองเวียงสิงห์ ได้รับเด็กชายกล้ามาเป็นบ่าวในบ้านด้วยความสงสาร กล้าจึงมีโอกาสได้รู้จักกับคุณพลอย...บุตรสาวของคุณพระ เด็กทั้งสองเติบโตมาด้วยกัน และผูกพันต่อกันเกินกว่าสหายทั่วไป ยังความไม่พอใจให้แก่คุณกุหลาบ...ภรรยาของคุณพระเป็นอันมาก

แม้บ่าวไพร่คนอื่นในบ้านต่างมองกล้าเป็นทาสเสนียดที่ไม่ควรคบหา แต่ก็ยังมี ตาสังข์..คนเรือของบ้านกับลูกสาวคือ..นังบัว..ที่เห็นกล้าเป็นเหมือนสมาชิกครอบครัวคนนึง กล้า รักตาสังข์เหมือนญาติผู้ใหญ่ และเห็นบัวเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ โดยไม่รู้ว่าบัวกลับแอบหลงรักกล้าเสมอมา

ความสนิทสนมระหว่างกล้าและบัว ได้สร้างความเคืองแค้นให้แก่ นายมิ่ง...บ่าวคนสนิทของคุณพระพิสุทธิ์ มิ่งเป็นหัวหน้าบ่าวไพร่ในเรือน เป็นคนที่คุณพระไว้วางใจให้ ดูแลความเรียบร้อยภายในบ้าน มิ่ง จึงหาเรื่องข่มเหงกล้าอยู่เนืองๆ โดยที่กล้าไม่สามารถจะตอบโต้อะไรได้ เพราะตัวเองไม่ได้มีวิชาการต่อสู้เหมือนกับมิ่ง ซึ่งเป็นคนฝึกการต่อสู้ให้กับบ่าวผู้ชายภายในบ้านด้วย

แต่แล้วโชคชะตาก็บันดาลให้กล้า มีโอกาสช่วยเหลือนายทองอิน...นักโทษหนีคดีผู้หนึ่งเอาไว้ นายทองอินเป็นอดีตทหารที่ช่ำชองในด้านเพลงมวยไชยา แต่ต้องกลายมาเป็นคนร้ายเพราะคิดลอบสังหาร มิสเตอร์ปีเตอร์...นายวาณิชหนุ่มลูกครึ่ง ผู้มีเบื้องหลังเป็นสมุนของฝรั่งต่างชาติ ซึ่งกำลังคิดยึดครองสยามประเทศอยู่ในขณะนั้น

นายทองอิน ได้ตอบแทนกล้าด้วยการปกป้องครอบครัวคุณพระพิสุทธิ์ฯ จากพวกนักเลงหัวไม้ที่คิดบุกปล้นบ้าน ส่งผลให้ นายด้วง... หัวหน้านักเลงหัวไม้ ที่เข้าปล้นต้องจบชีวิตลงด้วยฝีมือมวยไชยาของทองอิน ขณะที่ รื่น...สมุนมือขวาของไอ้ด้วง ต้องถูกส่งตัวไปรับโทษที่เรือนจำ นอกจากนี้นายทองอิน ยังได้ถ่ายทอดวิชาเพลงมวยให้กล้าอีกด้วย ซึ่งในเหตุการณ์เข้าปล้นคืนนั้นเอง.. มิ่ง และไอ้ทิว..สมุนคนสนิทในบ้านคุณพระ ก็ได้แอบทำการยักยอกทรัพย์ จากกำปั่นเก็บทองและของมีค่า ของคุณกุหลาบไปขาย โดยคำยุยงและความโลภของไอ้ทิว โดยมิ่ง และทิว ได้โยนความผิด ไปให้กล้า ทั้ง ๆ ที่กล้า กับนายทองอิน เป็นคนช่วยไม่ให้โจรเอากำปั่นใส่ทองไปได้ ยังผลให้ คุณกุหลาบภรรยาของคุณพระ ผู้ไม่ชอบกล้าเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว โกรธแค้นกล้ายิ่งนัก เมื่อรู้ว่าทองได้หายไปจากกำปั่น หนำซ้ำไอ้ทิวยังเอาทองไปส่วนหนึ่งไปซ่อนในกระท่อมของกล้า เพื่อกลั่นแกล้งกล้า แต่กล้าปฏิเสธไปใครจะเชื่อ ในเมื่อมิ่งกับทิวพาคุณพระและภรรยาไปค้นในกระท่อมของกล้า ...หลักฐานก็คากระท่อม !! กล้า จึงโดนลงโทษมัดโซ่ตรวนเพื่อสอบสวนอย่างหนัก

แต่เดชะบุญ..ตาสังข์ เห็นไอ้ทิว หอบเอาทองส่วนที่หายไปของเจ้านาย ไปขาย แต่ด้วยความฉลาดแกมโกง ของไอ้ทิว มันจึงให้ไอ้ขาบ เป็นคนออกหน้าเอาของไปขายแทน ให้กับ ...พ่อค้ารับซื้อของโจร ที่ชื่อ .. จีนหลง ตาสังข์ เห็นดังนั้น จึงนำความไปบอกคุณพระฯ ผู้ใหญ่เชื้อ..ผู้ติดตามคดีนี้อยู่จึงยกพวกไปจับ ..จีนหลง ๆ โดนจับ พร้อมหลักฐาน ไอ้ทิว พอรู้ว่าตาสังข์เห็นหน้าไอ้ขาบ มันจึงเก็บไอ้ขาบ เพื่อปิดปากเพื่อไม่ให้ไอ้ขาบ สาวความผิดมาถึงตัวมัน และลูกพี่ คือไอ้มิ่ง

เมื่อความจริงถูกเปิดเผย .. พระยาพิสุทธิ์ จึงได้ปล่อยตัวกล้าในที่สุด ไม่นานต่อมา พระยาประเสริฐภักดี และคุณโชติ ...ผู้เป็นบุตรชาย ก็ได้เดินทางมาเวียงสิงห์เพื่อตามล่าตัวทองอิน กล้าได้เจอกับ นายยอด...องครักษ์ของพระยาประเสริฐภักดี และจำได้ว่าอีกฝ่ายคือหัวหน้าทาสที่เคยทารุณตนเองกับนางเพียรในอดีต กล้าจึงพยายามสืบหาข่าวของแม่จากมัน แต่นายยอดกลับท้าทายให้กล้าโค่นมันในงานสมโภชเจดีย์เวียงสิงห์เสียก่อน

ด้วยความเป็นห่วงแม่ กล้าจึงยอมละเมิดคำสั่งของอาจารย์ทองอิน ที่กำชับให้ปกปิดวิชามวยไว้เป็นความลับ เขาสามารถเอาชนะนายยอดได้สำเร็จ และได้รู้ว่านางเพียร..แม่ของตน ได้ถูกเจ้านายเก่าขายต่อให้กับนายทหารฝรั่งรายหนึ่ง การกระทำของกล้าในครั้งนั้นก็ทำให้ “ท่านเตี่ย..หรือ หม่อมเจ้านภากรเกียรติวงศ์”... พระญาติสนิทของพระพุทธเจ้าหลวง... ซึ่งเดินทางมายังเวียงสิงห์พร้อมด้วยองครักษ์คู่ใจ คือ นายยันต์กับนายเที่ยง ได้รู้เบาะแสของทองอิน ซึ่งเคยเป็นทหารร่วมสังกัดเดียวกัน

ท่านเตี่ย วางแผนจะช่วยเหลือทองอิน โดยวานให้พระยาประเสริฐช่วยเปิดทางให้ แต่พระยาประเสริฐ กลับมีใจฝักใฝ่ต่อพวกต่างชาติ จึงให้คนส่งข่าวไปบอกมิสเตอร์ปีเตอร์ เชื้อพาคนมาบุกจับตัวทองอิน กล้ารีบมาบอก ท่านเตี่ย ยันต์ เที่ยง ช่วยให้กล้ากับทองอินหนีไป พระยาประเสริฐ ให้คนจับตัวทองอินไว้ ทองอินจึงจะยิงพระยาประเสริฐ แต่พระพิสุทธิ์เอาตัวเข้ากำบัง จึงถูกยิงเสียชีวิต กุหลาบกับพลอยเสียใจมาก โชติรีบพูดใส่ไฟเรื่องที่กล้า ซุกซ่อนคนร้ายเอาไว้จนเกิดเรื่อง

ทองอินถูกปีเตอร์ฆ่าตายในที่สุด ส่วนกล้าก็โดนปีเตอร์จับมา ส่วนตาสังข์และบัว สองพ่อ-ลูก ถูกมิ่งจับ ตัวส่งให้ปีเตอร์ โทษฐานที่ช่วยเหลือนายทองอินเอาไว้ โดยมิ่ง.หันไปแปรพักตร์กับฝรั่งอย่าง..ปีเตอร์ มันจึงอยากเสนอหน้าได้ความดีความชอบจากปีเตอร์ ปีเตอร์สั่งประหารสังข์กับกล้าในวันรุ่งขึ้น โชติพาพลอย มาดูหน้ากล้าเป็นครั้งสุดท้าย กล้าขอโทษที่เป็นสาเหตุที่ทำให้คุณพิสุทธิ์ เสียชีวิต แต่พลอยไม่ให้อภัย ทั้งคู่จากกันด้วยความเสียใจ

ก่อนที่จะมีการประหารเกิดขึ้น ท่านเตี่ยมาขอให้ปีเตอร์ไว้ชีวิต ปีเตอร์เลยแกล้งส่งทั้งสองไปที่คุกฝรั่งแบบตายทั้งเป็น ท่านเตี่ยสัญญาจะมาช่วยกล้าให้ได้สักวัน ในขณะที่บัวนั้น ก็ถูกปีเตอร์พาตัวไปขายที่เหลาบุปผา...สถานเริงรมย์ที่หรูหราที่สุดในพระนคร บัวถูกประมูลขายตัว เธอหนีอย่างไม่คิดชีวิต จนอาเหวิน ที่กำลังลากรถอยู่แถวนั้น มาช่วยบัวเอาไว้ อาเหวินพาบัวไปนอนที่บ้าน เขารู้สึกถูกชะตากับบัวอย่างบอกไม่ถูก รุ่งขึ้น พี่สาวของอาเหวินกลับมาที่บ้าน ซึ่งก็คือเจ๊คิ้มนั่นเอง อาเหวินเป็นน้องแม่เดียวกัน แต่คนละพ่อกับ เจ๊คิ้ม... ปีเตอร์สั่งมิ่งกับทิวให้กระทืบบัว เหวินเข้าช่วย เจ๊คิ้มไม่กล้าห้าม เหวินกับบัว เจ็บตัวด้วยกันทั้งคู่ หน้าของบัวต้องมีแผลเป็น เหตุเกิดจากการต่อสู้ เธอจึงต้องไปทำงานในครัวเป็นการชั่วคราว ก่อนที่บัวจะถูกขายไปอีกครั้ง

ทางด้านคุณพลอย ก็ได้ตามคุณกุหลาบมาอาศัยอยู่กับพระยาประเสริฐภักดี โดยอีกฝ่ายมีแผนร้ายที่จะครอบครองมรดกของพ่อเธอ ด้วยการจับเธอกับคุณโชติให้แต่งงานกัน คุณโชติพยายามมัดใจคุณพลอยด้วยวิธีต่างๆ จนคุณพลอยจำยอมต้องรับหมั้นหมาย ทั้งๆ ที่ใจยังไม่ลืมกล้า

ส่วนกล้ากับตาสังข์ ก็ต้องใช้ชีวิตในคุกอย่างทุกข์ทรมาน เพราะนอกจากจะต้องทำงานหนักแล้ว ยังต้องถูกรังควานจากอริเก่าอย่าง..รื่น ที่บังเอิญมาเจอกันในคุกอีกด้วย แต่ความมีใจนักเลงของกล้า ก็ทำให้ รื่นต้องยอมรับและเลิกอาฆาต เรื่องที่ด้วงถูกทองอินฆ่าตาย

ต่อมาได้เกิดการจราจลขึ้นในคุก กล้า ตาสังข์ และรื่นได้ปกป้องนายพลอังเดรหัวหน้าค่ายเอาไว้ วีรกรรมครั้งนั้นของกล้า ทำให้นายพลอังเดรยอมปล่อยเขากับตาสังข์และรื่นเป็นอิสระ ทั้งสามจึงรีบเดินทางไปยังพระนครเพื่อตามหาบัวทันที กล้าโกรธมาก เมื่อรู้ว่าปีเตอร์พาบัวไปขายที่เหลาบุปผา จึงบุกเข้าเพื่อชิงตัวออกมาแต่ก็ถูกสมุนของปีเตอร์ขัดขวางเอาไว้ ก่อนที่ปีเตอร์จะบีบบังคับให้กล้าหาเงินก้อนโตมาเป็นค่าไถ่และค่าเสียหายสำหรับเรื่องที่เกิดขึ้น

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

มายาเสน่หา EP.9 บุญวดี เผยด้านมืด เล่าเรื่องเลวๆ ของพีทให้ชาครีย์ฟัง
20 เม.ย. 2564

09:01 น.

คุณอาจสนใจข่าวนี้

thairath-logo

ApplicationMy Thairath

ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
Trendvg3 logo
วันอังคารที่ 20 เมษายน 2564 เวลา 14:31 น.