ข่าว
100 year

นิยายไทยรัฐ

บ่วงหงส์

SHARE
  • หน้าที่ 1
  • 1

พิมพ์ลภัสยังไม่ยกโทษให้รเมศ แต่กลับอยากรู้มากกว่าว่าเหตุใดชุติมาถึงไม่เคยมองเธอในแง่ดี ทั้งที่เหตุการณ์วันนี้เธอเป็นเหยื่อแท้ๆ จินตนาเห็นใจเลยตัดสินใจพูดตรงๆ

“ฉันจะพูดตรงๆละกัน...เห็นแก่ที่เธอเป็นเพื่อน ถ้าไม่หวังดีก็คงไม่เสี่ยงพูดให้เธอโกรธหรอก เมื่อก่อนชุเขาปลื้มเธอสุดๆ เห็นเธอเป็นไอดอล เธอลองคิดสิว่าทำไมคนที่เคยชอบมากๆถึงกลายเป็นเกลียดได้ขนาดนี้...”

ความจริงจากจินตนาทำให้พิมพ์ลภัสเปิดอกกับชุติมา ขอโทษสำหรับเรื่องแย่ๆที่ผ่านมาจนชุติมาถึงกับอึ้ง

“นี่ๆ...ไม่ต้องมาทำดีกับฉัน เราอยู่คนละแผนก ฉันโหวตให้เธอเป็นพนักงานดีเด่นไม่ได้หรอก”

“ฉันไม่ได้อยากเป็นพนักงานดีเด่น ฉันอยากเป็นแค่คนธรรมดาที่มีเพื่อน ไม่ใช่มีแต่ศัตรู ฉันอาจจะนิสัยไม่ดีเท่าไหร่ แต่ฉันไม่เคยคิดร้ายกับใครแน่ เธอจะยอมเป็นเพื่อนฉันแล้วให้โอกาสฉันปรับตัวได้ไหม”

“ฉันยอมยกโทษให้เธอก็ได้ แต่ฉันไม่ยอมเป็นเพื่อนเธอง่ายๆหรอกนะ...จนกว่าจะเห็นว่าเธอน่าคบจริงๆ”

เรื่องราวทุกอย่างคลี่คลายและทำท่าจะไปด้วยดี แม้พิมพ์ลภัสจะยังเคืองรเมศ แต่ก็อ่อนท่าทีลงมากเมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาทำเพื่อเธอมาตลอด และเช้าวันนี้อดีตนางแบบก็ได้รับข่าวดีว่าเธอได้รับรางวัลพนักงานดีเด่นประจำเดือน รางวัลของความทุ่มเทมีมูลค่าไม่กี่พันบาท แต่ทำให้อดีตนางแบบภูมิใจมาก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจ๋อยสนิทเมื่อเจอกับนาราโดยบังเอิญ และได้รู้ว่ารเมศไปค้างที่ไร่บัวขาวคืนที่ผ่านมา!

แต่ที่ทำให้พิมพ์ลภัสช้ำสุด ก็เมื่อมาธวีที่แค้นจัดเอาคืนเธอก่อนกลับกรุงเทพฯด้วยการหลอกสุริยนต์ที่รับหน้าที่คุมตัวเธอไปสนามบินให้เอาของที่ลืมไว้ในห้องพัก และบุกไปทิ้งระเบิดเรื่องรเมศกับนาราถึงห้องอาหารจารวี

“คิดว่าเธอเก่งเธอแน่แล้วใช่ไหมที่ทำให้คุณเมศโยนฉันออกจากโรงแรมได้ แต่อย่านึกนะว่าเธอจะสมหวังไปตลอด ฉันจะบอกให้เอาบุญ...คุณเมศเขากำลังจะแต่งงาน!”

พิมพ์ลภัสหน้าซีดตัวชา มาธวีสะใจมาก ย้ำให้ยิ่งเจ็บ “เจ้าสาวเขาชื่อนาราน่ะ รู้จักไหม...คุณเมศเขาไม่เคยบอกเธอล่ะสิ เสียใจด้วยนะที่ฝันสลาย น้ำหน้าอย่างเธอไม่มีวันได้เป็นคุณผู้หญิงโรงแรมนี้หรอก อย่างมากก็เป็นได้แค่สาวเสิร์ฟ หรือไม่ก็เมียเก็บที่คุณเมศเขาเลี้ยงไว้ดูเล่นแก้เหงา”

รเมศซึ่งกำลังคุยเรื่องงานแต่งของนาราผ่านมาพอดี ไม่ทันได้ยินเรื่องทั้งหมด แต่เห็นหน้าพิมพ์ลภัสแล้วใจไม่ดี พร้อมๆกับสุริยนต์ที่โผล่มาลากตัวม่ายสาวเจ้าของห้องเสื้อไปขึ้นรถ ไม่ให้ป่วนไปมากกว่านี้

มาธวียิ้มหยัน สะบัดตัวหยิ่งๆ “ฉันเดินไปเองได้ ไม่อยากอยู่นานนักหรอกโรงแรมเฮงซวยแบบนี้ ทีตอนขอให้มาช่วยงานแทบจะกราบกราน พอหมดประโยชน์ก็ขับไล่ไสส่งเหมือนหมา โรงแรมแบบนี้ใครมาพักก็โง่เต็มทนแล้ว!”

ooooooo

ระเบิดของมาธวีได้ผลเกินคาด พิมพ์ลภัสถึงกับตาพร่า ทั้งโมโหหึงและโกรธตัวเองที่ปล่อยใจไปกับรเมศถึงขนาดนี้ ทุกคนรอบตัวเกือบจะได้บอกเรื่องนารากับสีหนาทแล้ว แต่อดีตนางแบบก็โกรธจนไม่มีแก่ใจจะฟัง

มาธวีถูกลากตัวไปสนามบิน ทิ้งเป็ดกับหนูดีไว้ที่โรงแรม ไม่ยอมให้นั่งรถไปด้วยเพราะโกรธที่หักหลัง รเมศเลยต้องยอมให้สองผู้ช่วยใจสาวพักอีกคืน แล้วค่อยหารถกลับวันรุ่งขึ้น

พิมพ์ลภัสไม่สนใจใครทั้งนั้น ช้ำใจเรื่องรเมศ

จนตัดสินใจขายเข็มกลัดหงส์ในร้านเพชรของโรงแรม เจ้าของร้านพยายามกดราคา แต่อดีตนางแบบก็เรียกเงินมาได้แบบไม่น่าเกลียด และมุ่งหน้าไปห้องทำงานของรเมศ

รเมศดีใจมากที่เห็นพิมพ์ลภัส แต่ไม่ทันถามไถ่เรื่องมาธวี อดีตนางแบบก็โพล่งออกมาเสียก่อน

“ฉันโง่มาตั้งนาน นึกว่าคุณเป็นคนดี นึกว่าคุณจริงใจ แต่เปล่าเลย คุณก็เลวพอๆกับไอ้เสี่ยสมาน”

“นี่มันเรื่องอะไรกันพิมพ์...อยู่ๆคุณมากล่าวหาผมเรื่องอะไร”

“เอาเช็คนี่ไป ฉันใช้หนี้ให้ตัวเอง ร้านในโรงแรมคุณ เช็คคงไม่เด้งหรอก”

“คุณไปเอาเงินมาจากไหน...คุณขายเข็มกลัดหงส์ไปแล้วเหรอ!”

“ใช่! ฉันขายของชิ้นสุดท้ายของพ่อ...ของที่ฉันรักมากที่สุด! ขายโดยไม่เสียดายเลยล่ะ”

รเมศอึ้งมาก พิมพ์ลภัสก็เจ็บปวดไม่แพ้กัน แต่ก็ต้องตัดใจขอลาออกตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เจ้าของโรงแรมหนุ่มอยากรั้งไว้ใจแทบขาด แต่ก็พูดไม่ออก จนเมื่ออดีตนางแบบผลุนผลันออกจากห้องไปแล้ว ถึงได้สติรีบตามไปอธิบายความจริงทุกอย่าง พร้อมกับซองเงินค่าเสียหายของสมาน

แต่ทุกอย่างก็สายไป เพราะพิมพ์ลภัสดันรู้เรื่องเงินของสมานจากเป็ดกับหนูดีเสียก่อน รเมศหน้าเสีย แต่ไม่ทันแก้ตัว พิมพ์ลภัสก็กระชากซองเงินมาแล้วตบหน้าเขาเต็มแรง

“คุณได้เงินนี้มาตั้งแต่เมื่อคืนแล้วสินะ แต่คุณกลับไม่บอกฉันสักคำ! นี่ถ้าฉันไม่ขายของใช้หนี้ คุณก็คงเก็บเงียบ...ปล่อยให้ฉันเสิร์ฟอาหารงกๆต่อไปอีกนานใช่ไหม!”

รเมศอ้าปากจะอธิบาย แต่พิมพ์ลภัสก็โมโหจนขาดสติแล้ว

“คุณคงเกลียดฉันมากสินะถึงสนุกกับการทรมานฉัน พอใจที่ได้เห็นคนอื่นดูถูกเหยียดหยามฉัน ฉันเกลียดคุณ! ได้ยินไหมคุณรเมศ ฉันเกลียดคุณ! ไม่ต้องมาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ จำไว้ฉันก็จะไม่มีวันมาเหยียบโรงแรมคุณอีกแล้ว!”

พิมพ์ลภัสหมุนตัวเดินออกไปแบบไม่เหลียวหลัง เมื่อถึงหอพักก็เก็บข้าวของลงกระเป๋า แต่ไม่ลืมยกชุดสวยหลายชุดให้กานดา และหยิบเงินจำนวนหนึ่งให้จินตนาเป็นทุนการศึกษา สองสาวเสิร์ฟซาบซึ้งใจมากแต่ก็ยังไม่อยากให้พิมพ์ลภัสจากไปในสภาพนี้อยู่ดี เช่นเดียวกับพัชรีที่เจอหน้าอดีตนางแบบตอนเซ็นใบลาออกเช้าวันต่อมา

“นับแต่นี้ไปฉันพ้นสภาพการเป็นพนักงานโรงแรมนี้ แล้วก็คงไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีก”

“ผู้หญิงคนนั้นเขามาพูดอะไรกับเธอฮึ...พิมพ์ลภัส”

“เขาก็แค่มาพูดความจริงบางอย่าง แต่มันไม่ใช่สาเหตุใหญ่ที่ฉันตัดสินใจกลับกรุงเทพฯหรอกนะคะ ดูสิ... ทำไมทำหน้าแบบนี้ล่ะคะ จริงๆคุณสองคนน่าจะดีใจนะ ตัวดูดปัญหาไม่อยู่ โรงแรมนี้จะได้สงบสุขซะที”

นงนุชหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่ไม่ค่อยชอบหน้าพิมพ์ลภัสในตอนแรกยังอดใจหายไม่ได้ ได้แต่อวยพรให้โชคดีเช่นเดียวกับคนอื่นๆ รเมศได้แต่มองตามอดีตนางแบบเดินไปขึ้นรถจากห้องทำงาน โดยมีเหล่าเพื่อนพนักงานตามไปส่ง

พิมพ์ลภัสไม่ยี่หระว่ารเมศจะเป็นยังไง น้ำตาคลอที่ต้องจากโรงแรมและเพื่อนๆไปอย่างกะทันหัน แต่กระนั้นก็ยังทำเป็นเข้มแข็ง ปลอบทุกคนให้สบายใจว่าเธอเป็นคนใหม่แล้ว และจะไม่ลืมทุกคนที่นี่แน่

“การทำงานที่นี่ทำให้ฉันรู้จักชีวิตมากขึ้น แล้วก็ได้มีเพื่อนที่จริงใจ มีคนที่หวังดีกับฉัน ขอบคุณทุกคนจริงๆ”

วิมลแม่บ้านหอพักก็ตามมาส่งพิมพ์ลภัสด้วย

เช่นเดียวกับบวรทัตที่มาส่งเป็นคนสุดท้าย

“ผมเป็นตัวแทนใครบางคนมาส่งคุณพิมพ์ครับ”

“ขอบคุณคุณบวรทัตมากค่ะที่มีน้ำใจกับฉันมาตลอด น่าเสียดายที่เราคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว”

สีหน้าเศร้าๆของพิมพ์ลภัสทำให้บวรทัตต้องยิ้มให้กำลังใจ “ผมขออวยพรให้คุณโชคดี ขอให้ชีวิตเจริญก้าวหน้า แล้วก็ตามหาหัวใจตัวเองจนเจอ...แต่ถ้าหาที่ไหนไม่เจอก็ขอให้กลับมาที่นี่นะครับ”

ooooooo

ขนิษฐารู้เรื่องเป็นคนสุดท้าย เป็นห่วงความรู้สึก ของรเมศมากที่ไม่ยอมทำตามหัวใจ รั้งตัวพิมพ์ลภัสไว้

“พิมพ์เขาใช้หนี้หมดแล้ว ผมจะถือสิทธิ์อะไรกักตัวเขาไว้ได้อีกล่ะครับ”

“คุณเมศน่าจะอธิบายว่าไม่ได้รู้เห็นกับอดีตแม่เลี้ยงและเสี่ยสมาน ส่วนเรื่องค่าทำขวัญ คุณก็ตั้งใจว่าจะคืนให้”

“พิมพ์โกรธเรื่องค่าทำขวัญมากก็จริงครับ แต่เขาคงโกรธเรื่องอื่นมาก่อนถึงได้ตัดใจขายเข็มกลัดหงส์ที่เขารักอย่างกับอะไรดีเพื่อจะไปจากผม เขาหาว่าผมหลอกลวง ผมไม่รู้จริงๆว่าไปหลอกเขาเรื่องอะไร จะเรื่องอะไรก็ช่างมันเถอะครับ ผมเคยรับปากไว้ว่าจะปล่อยเขาไป อย่างน้อยครั้งนี้ผมก็ไม่ได้หลอก...”

รเมศไม่ได้ช้ำใจคนเดียว พิมพ์ลภัสก็น้ำตาตกในไม่ต่างกัน แต่ต้องทำเป็นเข้มแข็ง เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้งที่กรุงเทพฯ เริ่มจากห้องพักขนาดเล็กค่าเช่าหลักพัน แม้จะสะอาดพออยู่ได้ แต่แอนเพื่อนนางแบบคนเดียวในวงการก็ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนสาวจะอยู่ได้ พิมพ์ลภัสต้องบอกให้มั่นใจว่าเธอเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้ว

หลังจัดการเรื่องที่อยู่ พิมพ์ลภัสก็เริ่มหางาน แต่ก็หายากเหลือใจ อดีตนางแบบต้องอดทนเดินเข้าออกออฟฟิศหลายสิบแห่ง แต่ก็ต้องกลับห้องพักอย่างผิดหวังเป็นเวลานับเดือน

สถานการณ์ของพิมพ์ลภัสไม่ค่อยสดใสนัก แต่สถานการณ์ของมาธวีย่ำแย่กว่า นอกจากจะขาดแขนขาอย่างเป็ดกับหนูดีคอยช่วยงานต่างๆเหมือนเคย รายไดก็พลอยถดถอย จนในที่สุดก็ต้องปิดห้องเสื้อมาร์ธาในเวลาต่อมา

หนูดีกับเป็ดรับรู้ข่าวคราวของมาธวีจากจีน่าบรรณาธิการแฟชั่นที่คุ้นเคยกันดี พร้อมความจริงที่ว่ามาธวีไม่ได้เป็นตัวจริงในวงการแฟชั่น งานต่างๆก็ให้เป็ดกับ หนูดีทำแทน แค่อาศัยชื่อเสียงทำให้ห้องเสื้อขายได้เท่านั้น

มาธวีไม่ยี่หระสายตาสมเพชหรือเสียงซุบซิบ เดินหน้าหาหนุ่มเป้าหมายรายใหม่เพื่อชีวิตฟู่ฟ่าเหมือนเคย แต่ก็หาได้ไม่ง่าย แม้แต่ยศพลก็ตีตัวออกห่างและมีสาวไฮโซคนใหม่เป็นคู่ควง แต่กระนั้น...โชคชะตาก็ส่งเจ้าสัวทนง เสี่ยใหญ่ใจปํ้ามาให้ ม่ายสาวอดีตเจ้าของห้องเสื้อเลยได้กลับมาใช้ชีวิตหรูหราอีกครั้ง...

พิมพ์ลภัสตั้งหน้าตั้งตาหางานเรื่อยๆ ก่อนจะได้เจอขนิษฐาที่มาดูงานที่กรุงเทพฯโดยบังเอิญ และเมื่อญาติสาวของสีหนาทรู้ว่าอดีตนางแบบกำลังหางาน ก็ไม่รอช้าจะโทร.บอกรเมศ

รเมศดีใจมากที่ได้ข่าวคราวของพิมพ์ลภัส และหาทางช่วยเธอด้วยการขอร้องรจนาพี่สาวแท้ๆช่วยจ้างเธอเป็นครูสอนภาษาอังกฤษหลานๆที่บ้าน พิมพ์ลภัสเลยได้งานแบบไม่ทันตั้งตัวในเวลาต่อมา

รจนาได้ยินเรื่องราวของพิมพ์ลภัสมามาก ทั้งวีรกรรมสมัยเป็นนางแบบและตอนใช้หนี้ที่โรงแรมของน้องชาย เมื่อได้เจอตัวจริงเลยอดสัมภาษณ์ก่อนเริ่มงานไม่ได้ โดยเฉพาะเหตุผลที่เธอเลิกเดินแบบ

“พิมพ์ไม่คิดจะยึดงานในวงการเป็นอาชีพจริงจังตั้งแต่ต้นอยู่แล้วค่ะ อย่างที่รู้ว่าคนในวงการบันเทิงไม่ได้จริงใจต่อกันอยู่แล้ว พิมพ์อึดอัดที่ถูกจับตามอง เลยพยายามหางานอื่นที่มั่นคงกว่า แต่สมัยนี้งานหายากเหลือเกิน”

“ถ้าคุณพิมพ์ยังหางานถูกใจไม่ได้ รับจ๊อบสอนหนังสือไปพลางๆก็ดีค่ะ”

“พิมพ์อาจไม่มีประสบการณ์ด้านการสอนมาก่อน แต่พิมพ์จะพยายามเต็มที่ค่ะ”

“ไม่ต้องกังวลนะคะ ลูกพี่สองคนที่จะฝากให้เป็นลูกศิษย์คุณพิมพ์มีพื้นฐานพอใช้ได้ แต่ยังไม่คล่องเรื่องการพูด ตัวพี่กับคุณสิน สามีพี่ไม่ค่อยมีเวลาสอนกันเท่าไหร่ เลยอยากได้ครูมาช่วยอีกแรง อยากให้พวกแกได้ฝึกพูดตอบโต้ แล้วถ้ามีการบ้านภาษาอังกฤษที่ไม่เข้าใจก็อยากให้คุณพิมพ์ช่วยสอนน่ะค่ะ”

ผลการสอบสัมภาษณ์เป็นไปด้วยดี รจนาประทับใจอดีตนางแบบมาก ที่แม้จะไม่คุ้นเคยกับงานสอนหนังสือ แต่ก็มีความพยายามและเข้ากับลูกทั้งสองของเธอได้ดี จนอดไม่ได้ต้องแอบถ่ายรูปส่งให้รเมศ

“ขอบคุณที่ให้โอกาสพิมพ์นะครับพี่รจ แรกๆคงต้องใช้เวลาหน่อย แต่ผมเชื่อว่าพิมพ์จะทำได้ดีขึ้น ส่วนเรื่องเงินค่าสอนของพิมพ์ ผมจะจัดการเองนะครับ ไม่อยากรบกวนพี่รจไปมากกว่านี้”

“ไม่เป็นไร พี่ไม่ได้เดือดร้อน ถือว่าให้ลูกฝึกภาษา ที่สำคัญถ้าช่วยเหลือน้องชายให้สมหวังในความรักพี่ก็ยินดี”

“ผมไม่ได้ทำเพื่อหวังให้พิมพ์มารักหรอกครับ ผมแค่อยากช่วยไม่ให้พิมพ์ลำบากไปมากกว่านี้”

“จ้า...แค่พิมพ์ลภัสสุขสบายกินอิ่มนอนหลับ เมศก็มีความสุขแล้วว่างั้น แหม...มักน้อยจริงๆน้องชายฉัน เอาเถอะ ยังไงพี่จะพยายามถามมาให้ได้ว่าเขาโกรธอะไรเมศนักหนา เผื่อถ้าเมศทำผิดจริง จะได้หาโอกาสแก้ตัว”

ooooooo

พิมพ์ลภัสสนุกสนานกับการเตรียมการสอนเด็กๆ มาก กานดากับจินตนาพลอยยินดีที่อดีตนางแบบได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง ต่างจากอภิชาติที่หงอยลงทุกวันเพราะจินตนาไม่พูดด้วย และเมื่อทนอึดอัดใจไม่ไหว อภิชาติเลยตัดสินใจเคลียร์กับจินตนาและขอโอกาสเดตสักครั้ง เพื่อพิสูจน์ใจตัวเองว่ามีโอกาสคิดกับเธอมากกว่าเพื่อนหรือไม่

กานดาเลยต้องอกหักรอบสอง เพราะดูท่าสถานการณ์ระหว่างอภิชาติกับจินตนาจะเป็นไปด้วยดี แต่ก็จิตตกเพียงไม่นาน สาวเสิร์ฟคนเก่งแห่งห้องอาหารจารวีก็ได้สุริยนต์มาดามใจแบบไม่ทันตั้งตัว

ทุกคนรอบตัวโลกสีชมพูกันหมด รเมศเซ็งมาก คิดถึงพิมพ์ลภัสมากแต่ก็ไม่ยอมไปง้อเธอสักที บวรทัตได้แต่มองมาด้วยความเห็นใจ แต่ก็ช่วยไม่ได้ จนกระทั่งรจนาได้ความคืบหน้าเรื่องสาเหตุที่พิมพ์ลภัสโกรธรเมศ

ความจริงก็คือพิมพ์ลภัสเข้าใจผิดคิดว่ารเมศมีคู่หมั้นแล้วคือนารา และกำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้ แต่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เลยตัดสินใจลาออกจากโรงแรมจารวี เมื่อรเมศรู้ก็ไม่รอช้าจะไปปรับความเข้าใจ ด้วยการไปดักรอที่บ้านรจนาวันที่พิมพ์ลภัสมีตารางสอนหลานทั้งสอง

พิมพ์ลภัสตกใจมากที่เห็นรเมศ ก่อนจะปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่ารจนาเป็นพี่สาวของเขา

“ที่ฉันได้งานสอนที่นี่ ไม่ใช่เพราะฉันโชคดีหรือมีความสามารถใช่ไหม”

“คุณมีความสามารถพิมพ์ คุณขาดแค่โอกาส วันที่คุณน้องเจอคุณ เธอโทร.บอกผม แล้วผมก็โทร.หาพี่รจ”

“พี่รจก็เลยจำใจต้องจ้างฉันไว้เพราะความสงสาร!”

“ไม่ใช่แบบนั้น พี่รจเองก็ยินดีที่ได้ครูมาช่วยสอนพวกเด็กๆอีกแรง”

“คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรคุณเมศ! ฉันอุตส่าห์ใช้หนี้คุณแล้ว ทำไมต้องมาทำให้ฉันต้องรู้สึกติดหนี้คุณอีกด้วย”

“ผมแค่อยากช่วย ไม่ได้ต้องการอะไรตอบแทน”

พิมพ์ลภัสช้ำใจมาก รู้ดีแก่ใจว่าเขาได้หัวใจเธอ ตอบแทนไปแล้ว ไม่ว่าเขาจะต้องการหรือไม่

“คุณบอกว่าคุณไม่ต้องการอะไรตอบแทน...แต่รู้ไหมว่าคุณได้มันไปแล้ว...สิ่งที่คุณไม่ต้องการจากฉัน คุณได้มันไปแล้ว ทั้งๆที่คุณกำลังจะแต่งงาน คุณมาทำ แบบนี้กับฉันทำไม!”

“เดี๋ยวพิมพ์ ฟังก่อน ผมไม่ได้...”

“พอเถอะ! ฉันไม่อยากฟังคุณแก้ตัว ไม่อยากเห็นหน้าคุณอีก เราอย่าเจอกันอีกเลย...”

ooooooo

พิมพ์ลภัสตัดสินใจลาออกจากการเป็นครูให้ รจนาวันนั้นเอง อดีตนางแบบเสียใจมาก แต่ก็อยากตัดใจจากรเมศให้ได้จริงๆ แต่โชคชะตาก็ยังไม่โหดร้ายนัก

ไม่กี่วันต่อมา...เป็ดกับหนูดีก็ติดต่อให้เธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ผลิตภัณฑ์ความงามตัวใหม่จากเมืองนอก

มาธวีที่ถูกเมียหลวงของเจ้าสัวทนงตามเล่นงานจนกลายเป็นข่าวฉาว ได้ยินเรื่องพิมพ์ลภัสจะหวนคืนวงการก็หาทางโผล่ไปขัดขวางกลางงานจนได้ พิมพ์ลภัสตกใจมาก แต่เพราะพฤติกรรมที่ดีขึ้นจากหน้ามือเป็นหลังมือของเธอทำให้ทีมงานเอาใจช่วยเต็มที่ โดยเฉพาะเป็ดกับหนูดีที่จัดการเอาคืนมาธวีแทนอย่างสาสม

คลิปมาธวีก้มกราบพิมพ์ลภัสถูกฉายหน้าจอบนเวที เรียกเสียงฮือฮาได้จากผู้คนที่มาร่วมงาน กลายเป็นกระแสสมใจเจ้าของงาน และม่ายสาวอดีตเจ้าของห้องเสื้อก็ไม่มีที่ยืนในวงการอีกต่อไป เพราะไม่ใช่แค่เรื่องพิมพ์ลภัส แต่วีรกรรมสมัยก่อนที่ไม่ใช่ตัวจริงในวงการ แต่ให้เป็ดกับหนูดีทำแทนก็ถูกแฉด้วย

รจนารู้ข่าวพิมพ์ลภัสรับงานพรีเซ็นเตอร์ก็มาดักรอ พร้อมของขวัญจากรเมศ...เข็มกลัดหงส์ที่เธอรักนั่นเอง รจนาเห็นอดีตนางแบบน้ำตาคลอ เลยเคลียร์แทนน้องชายว่าความจริงรเมศไม่ได้อยากให้เป็นของขอโทษ แต่อยากใช้มันขอเธอแต่งงาน เพราะเขาไม่ใช่เจ้าบ่าวของนารา แต่เป็นสีหนาทหุ้นส่วนอีกคนของโรงแรมต่างหาก

ความจริงจากรจนาทำให้พิมพ์ลภัสอึ้งไปอึดใจ ก่อนจะตัดสินใจไปง้อรเมศที่เชียงราย โดยนัดแนะกับทุกคนยกเว้นเขาว่าจะไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟอีกรอบ แต่นอกจากรเมศจะไม่คืนดีด้วย ยังงอนหนีไปหมู่บ้าน ปลายดอยจนอดีตนางแบบต้องเดินง้อรอบหมู่บ้าน

“ฉันขอโทษที่หลอกคุณ ขอโทษที่ไม่ฟังคุณอธิบายก่อนหน้านี้ ทั้งๆที่ฉันเคยบอกไว้แล้วว่ามีอะไรจะถามคุณตรงๆ แต่ฉันก็ยังทำตัวงี่เง่า คิดเองเออเองอีก คุณยกโทษให้ฉันเถอะนะ”

น้ำเสียงและท่าทางง้องอนของพิมพ์ลภัสทำให้รเมศใจอ่อนยวบ เอื้อมไปกุมมือเธอไว้

“ผมก็ขอโทษเหมือนกันที่ตอนนั้นผมปิดบังคุณเรื่องเงินค่าทำขวัญของเสี่ยสมาน ผมไม่ได้อยากจะแกล้งคุณ แต่เพราะผมไม่อยากให้คุณไปจากที่นี่ ผมกลัวว่าคุณจะไม่กลับมาอีก”

พิมพ์ลภัสดีใจมากที่เขาหายโกรธ รีบขอบคุณที่เขาซื้อเข็มกลัดหงส์คืนให้ รเมศยิ้มหน้าบาน ก่อนจะทวงคำตอบที่ฝากรจนาไปถาม ว่าเธอจะยอมให้เรื่องความสัมพันธ์กลับมาเป็นเหมือนเดิมหรือไม่

คำถามขอความรักของเขาทำให้พิมพ์ลภัสน้ำตารื้นด้วยความดีใจ แต่ยังแกล้งตอบอย่างมีฟอร์ม

“ถ้าคุณไม่ถือสาเรื่องที่พิมพ์เคยหลอกลวงคุณ พิมพ์ก็จะลืมเรื่องที่คุณเคยร้ายกาจกับพิมพ์เหมือนกัน”

รเมศหัวเราะกว้างกับคำตอบรับรัก ดึงตัวเธอมากอดแน่นด้วยความรักและคิดถึงสุดหัวใจ

“แล้ว...ฉันยังต้องกลับไปสัมภาษณ์งานต่อไหมคะ”

“ตำแหน่งพนักงานเสิร์ฟถ้าพิมพ์อยากทำผมก็ไม่ว่า แต่ต้องพ่วงตำแหน่งภรรยาเจ้าของโรงแรม ทำไหวไหม”

เรื่องราวความรักของรเมศกับพิมพ์ลภัสจบลงอย่างสวยงาม ท่ามกลางความยินดีของทุกคน ไม่เว้นแม้แต่เป็ดกับหนูดีที่เปิดแบรนด์เสื้อผ้าของตัวเองและอยากให้อดีตนางแบบที่ตอนนี้เป็นคู่หมั้นของรเมศมาถ่ายแบบโปรโมตให้ พิมพ์ลภัสรับปากด้วยความยินดี เมื่อรเมศรู้เรื่องก็อดงอนไม่ได้ ไม่ชอบที่เธอจะอยู่ห่างตัว

“พิมพ์...รู้ใช่ไหมว่าถ้ากลับมาที่นี่แล้วจะไปไหนไม่ได้แล้วนะ”

“หืม...คุณจะขังพิมพ์ไว้เหรอคะ”

“ใช่...กว่าจะจับหงส์แสนสวยตัวนี้ได้ ผมไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปอีกหรอก ผมจะเอาบ่วงคล้อง เอากรงมาขัง จะเลี้ยงดูด้วยความรักความเอาใจใส่ จะไม่ยอมให้บินไปไหนนอกจากในอาณาเขตของผมเท่านั้น”

“ฉันก็ไม่คิดจะบินหนีไปไหนอีกแล้วเหมือนกัน ฉันเต็มใจอยู่กับนายพรานขี้หวงอย่างคุณไปชั่วชีวิตเลย”

ooooooo

–อวสาน–

  • หน้าที่ 1
  • 1

นิยายแนะนำ

บันเทิงไทยรัฐ

“ปังปอนด์” รับงานต่างช่องครั้งแรก กดดันบทนักข่าวอาชญากรรม

“ปังปอนด์” รับงานต่างช่องครั้งแรก กดดันบทนักข่าวอาชญากรรม
12 พ.ย. 2562
09:01 น.