เพียงใจที่ผูกพัน
ตอนที่ 8
สายวันรุ่งขึ้น ยุทธนา ทนายความของครอบครัวพิศุทธ์เอาพินัยกรรมมาเปิด เพชรและพลอยรู้ว่าเงินของตระกูลเหลือไม่ถึงห้าล้าน แล้วบ้านอันเป็นสมบัติเก่าแก่ของตระกูลตกเป็นของศุภฤกษ์ครึ่งหนึ่งก็ไม่พอใจ แต่มุกกลับเฉยเหมือนไม่ยินดียินร้ายว่าจะได้หรือไม่ได้อะไรเลย
ขณะ ที่พี่ชายพี่สาวมุ่งความสนใจไปที่เรื่องสมบัติ มุกจึงแอบไปหาเสือที่ร้านสเต๊ก และได้เห็นว่าในร้านมีปลาสวยงามที่ชื่อเจ้ารถถังอยู่ด้วย แต่ตอนนี้เสือไม่อยู่ มุกจึงเดินทางต่อไปที่โรงแรม แล้วก็ได้พบเสือสมใจ
เสือ ดีใจมากพามุกออกไปเดินเล่นชายทะเล ก่อนจะพากลับไปกินข้าวกับยายและน้าชายของตนที่บ้าน ต้องตากับณรงค์ดีใจมากที่ได้พบมุก หลังจากเฝ้าคิดถึงมาเป็นสิบปี มุกเองก็ยังรักและเคารพคนทั้งคู่เหมือนเดิม และดีใจมากๆที่ทุกคนยังจำเมนูโปรดไข่เจียวกับปลาช่อนทอดน้ำปลาของเธอได้ดี
บรรยากาศ อาหารมื้อนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะ ยกเว้นนกพยาบาลส่วนตัวของต้องตาที่แอบชอบเสืออยู่ นกหมั่นไส้มุกแต่ก็ไม่กล้าแสดงออก ได้แต่คอยลอบมองมุกเป็นระยะ
ขณะ ที่มุกมีความสุขอยู่กับครอบครัวของเสือ พลอยกำลังหัวเสียอย่างหนักเพราะแอบได้ยินยิ่งยศเม้าท์กับคนใช้ในบ้านด้วย ถ้อยคำดูถูกว่าตอนนี้พลอยแทบจะเหลือแต่ตัว บ้านหลังนี้ก็ถูกหารเป็นของศุภฤกษ์ครึ่งหนึ่ง...พลอยทนไม่ได้ ตวาดแว้ดๆจะไล่ทุกคนออกให้หมด แต่ทุกคนกลับยิ้มๆอย่างไม่แคร์ ทำให้พลอยโกรธจนตัวสั่น แล้วเข้าไปโวยวายให้เพชรฟังในห้องนอน
"พี่เพชรต้องเฉดหัวพวกมันออกไปให้หมดเลยนะ พวกมันดูถูกเรา หาว่าเราหมดปัญญาเลี้ยงพวกมัน"
"พี่จะมีปัญญาอะไรไปไล่พวกเขา ตอนนี้แม้แต่อนาคตตัวเอง พี่ยังไม่รู้เลยว่าจะเดินไปทางไหน"
"พี่เพชรพูดแบบนี้ได้ยังไง พี่จะยอมเห็นไอ้ศุภฤกษ์ฮุบสมบัติของคุณแม่ไปแบบนี้น่ะเหรอ"
"พี่ไม่ยอม แล้วจะให้พี่ทำยังไง พลอยยังเคยพูดเองว่าคุณแม่ทำถูกแล้วที่ไม่ส่งพี่ลงสมัคร คนอย่างพี่ลงไปก็แพ้เขาอยู่ดี"
"อย่ามาทำตัวแบบนี้นะพี่เพชร พี่เพชรเป็นพี่คนโต
พี่ อ่อนแอไม่ได้ ถ้าพี่เพชรไม่สู้แล้วใครจะสู้ พี่เพชรต้องสู้มัน เอาสมบัติเราคืนมาให้ได้ เราแพ้ไม่ได้ เข้าใจมั้ยพี่เพชร เราแพ้ไม่ได้"
เพชร นั่งซังกะตาย ไม่อยากคิดไม่อยากทำอะไร พลอยโกรธจัดผลักเพชรจนล้มหงายไปกับเตียง เพชรก็นอนนิ่งอยู่ยังงั้น สีหน้าท้อแท้หมดสิ้นกำลังใจ พลอยเห็นแล้วทนไม่ไหว เป็นฝ่ายปึงปังออกไปจากห้องเอง
ooooooo
ค่ำแล้ว เสือขับรถมาส่งมุกหน้าบ้าน เสือเลียบเคียงถามมุกเรื่องหนุ่มฝรั่งที่เคยเห็นใกล้ชิดมุกที่อังกฤษ มุกเลยแซวพี่เสือว่า ที่ไม่เข้าไปพบมุกวันนั้น เพราะน้อยใจเรื่องนี้นี่เอง
"พี่ก็ไม่ใช่ดิบดีมาจากไหน น้องมุกก็รู้ บางครั้งมันก็อดคิดมากไม่ได้เหมือนกัน"
"พี่ เสือรู้สึกกับมุกยังไง มุกก็รู้สึกกับพี่เสืออย่างเดียวกัน ต่อไปห้ามคิดมากอีกนะคะ แล้วโทร.คุยกันนะคะ" มุกลงจากรถ โบกมือบ๊ายบายเสือก่อนจะเดินเข้าบ้าน เศรษฐ์จอดรถดูมุกกับเสืออยู่เยื้องๆไปฝั่งตรงข้ามด้วยสีหน้าโกรธและหมั่นไส้ สุดๆ
มุกเดินอารมณ์ดีกลับเข้ามาในบ้าน ทันใดพลอยก็เดินปรี่มาผลักมุกทางด้านหลังจนมุกถลาเกือบล้ม
"ฉันบอกแกแล้วใช่มั้ยว่าอย่าไปหามัน มันเป็นฆาตกรฆ่าแม่ แกยังหน้าด้านไปหามันอีกเหรอ"
พลอยทุบตีมุกเป็นการใหญ่ มุกได้แต่ปัดป้อง ตกใจกลัวไม่เคยเจอแบบนี้มาก่อน เพชรออกมาจากข้างใน วิ่งตรงเข้าไปล็อกตัวพลอย แล้วลากออกมา
"อย่าพลอย นี่น้องเรานะ ตั้งสติหน่อยสิ"
"ปล่อยนะพี่เพชร พลอยจะตบสั่งสอนมัน มันจะได้สำนึก...ปล่อย"
เพชร รวบตัวพลอยแน่นแล้วอุ้มขึ้นไปสงบสติอารมณ์ ข้างบน เสร็จแล้วเพชรเข้าไปหามุกอีกห้อง มุกยังอกสั่นขวัญขวา ไม่คิดว่าพลอยจะอารมณ์ร้ายถึงขนาดนี้
"พี่ต้องขอโทษแทนพลอยด้วยนะมุก วันนี้พลอยเขาเครียดหลายเรื่อง ก็เลยอารมณ์เสียทั้งวัน ปกติเขาไม่ถึงกับคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้หรอก"
"มุกเข้าใจค่ะ ตอนนี้พี่พลอยเป็นยังไงบ้างคะ"
"พี่บังคับให้เขากินยานอนไปแล้วล่ะ"
"พี่ พลอยคงทำใจไม่ได้ที่เราไม่ร่ำรวยเหมือนเดิม แต่เราก็ยังมีบ้านอยู่ เงินที่เหลือถึงจะไม่มาก แต่ก็ยังใช้ทำอะไรได้อีกตั้งหลายอย่าง ไม่ถึงกับอับจนซะหน่อย"
"ถ้าในมุมมองของมุกก็คงใช่ แต่พี่กับพลอยอยู่กับชื่อเสียงเกียรติยศ ความมั่งมีมาตลอดชีวิต สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้มันยิ่งกว่าฆ่าพวกเราทั้งเป็นอีกนะมุก"
"งั้นเราก็สร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่สิคะ ในเมื่อคนอื่นทำได้ แล้วทำไมพี่เพชรจะทำบ้างไม่ได้"
"ขนาดคุณแม่ยังไม่เห็นค่าของพี่เลย คนอย่างพี่มันทำอะไรไม่ได้ดีหรอก"
"ไม่ จริงหรอกค่ะ ถ้าพี่เพชรเล่นการเมือง ต้องมีคนไม่น้อยเต็มใจเทคะแนนให้พี่แน่ อย่างน้อยๆคะแนนสงสารที่พวกเราเพิ่งเสียคุณแม่ไป ก็คงต้องได้พอสมควร แล้วมุกก็จะช่วยพี่เพชรหาเสียงอีกแรง ให้ทุกคนได้รู้ว่าถึงไม่มีคุณแม่ พวกเราก็ยืนอยู่ได้"
เพชรคิดตาม มองหน้ามุก เริ่มมีกำลังใจฮึดขึ้นมาบ้าง
ooooooo
เสี่ย เส็งมาหาเสือที่โรงแรมแต่เช้าด้วยเรื่องเดิมๆที่อยากให้เสือลงสมัคร ส.ส.ในพรรคของตน แต่เสือก็ปฏิเสธไปอย่างนุ่มนวลเหมือนทุกครั้งเหมือนกัน...
ส่วนสาวพลอยที่เมื่อวานอารมณ์เสียตลอดทั้งวัน เช้านี้เจอเศรษฐ์บุกเข้ามาถึงในห้องอีก พลอยหน้าหงิกใส่เขาทันที
"มาอีกทำไม ลุงเธอได้สมบัติไปหมดแล้วนี่ จะมาเอาอะไรจากฉันอีก"
"ฉันไม่ได้มาทะเลาะกับเธอนะพลอย ว่าไง ตกลงจะช่วยฉันเรื่องน้องมุกรึเปล่า"
"ได้เงินไปตั้งเยอะแล้ว ยังจะโลภไปถึงไหน"
"มันเรื่องของฉันน่ะ แต่ถ้าเธอช่วยฉัน ฉันมีรางวัลให้เธอแน่ กำลังร้อนเงินไม่ใช่เหรอ ไม่อยากได้เงินก้อนโตไปตั้งตัวรึไง"
"เอาเงินของฉันกลับมาให้ฉันอย่างงั้นเหรอ ไม่ลงทุนเลยนะเศรษฐ์"
"เธอ ไม่เอาก็ตามใจ แต่ฉันรับรองเลยว่าเธอต้องได้ไอ้เสือมันมาเป็นน้องเขยแน่ เมื่อคืนฉันเห็นมันมาส่งน้องมุก หัวร่อต่อกระซิกจี๋จ๋ากันน่าดู คงอีกไม่นานหรอก"
พลอยขบกรามแน่นด้วยความริษยา เรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่ยอมรับไม่ได้จริงๆ ยิ่งพอลงไปได้ยินมุกคุยโทรศัพท์ นัดแนะกับเสือไปเที่ยว พลอยยิ่งแค้นแทบกระอัก ฝ่ายเศรษฐ์รู้ว่ามุกจะออกจากบ้าน ก็เข้ามาประจบอาสาพาไปส่ง แต่ก็ถูกมุกปฏิเสธตรงๆ ทำเอาเศรษฐ์หน้าม้าน แล้วพูดจายุแยงใส่ร้ายเสือให้มุกฟัง
"น้องมุกครับ พี่พูดตรงๆนะ พี่ไม่อยากให้น้องมุกยุ่งเกี่ยวกับนายเสือนี่เลย น้องมุกไปอยู่ต่างประเทศซะนาน คงไม่รู้ว่านายเสือมีแต่ข่าวไม่ดีเรื่องผู้หญิง เสือผู้หญิงสมชื่อเลยล่ะ นายคนนี้เขาทั้งหล่อทั้งรวย สาวๆเลยติดกันเกรียว แต่เขาไม่เคยจริงใจกับใครซักคน พี่ไม่อยากให้น้องมุกต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง เพราะไปยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลยจริงๆนะครับ"
"ขอบคุณนะคะพี่ เศรษฐ์ที่ห่วงมุก แต่พี่เศรษฐ์คงไม่ทราบว่ามุกกับพี่เสือรู้จักกันมาสิบกว่าปีแล้ว คนอื่นจะว่ายังไงก็สุดแล้วแต่ แต่มุกเชื่อใจพี่เสือค่ะ"
"ที่พี่เตือนก็เพราะหวังดี งั้นก็สุดแล้วแต่น้องมุกละกัน"
เศรษฐ์เดินอารมณ์เสียกลับออกไป พลอยดักรออยู่เห็นเศรษฐ์เดินหน้าเซ็งออกมาก็รีบเข้ามาถาม "มันยอมให้ไปส่งมั้ย"
"เชื่อใจกันซะเหลือเกิน...ให้รู้ไปว่าฉันจะเอาชนะไอ้เสือมันไม่ได้"
ฟังเศรษฐ์แล้วพลอยเหล่มองไปทางโต๊ะอาหารที่มุกนั่งอยู่ สีหน้าพลอยเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยา...
หลัง จากไปเจอเสือที่โรงแรมแล้ว มุกก็ให้เสือพาทัวร์ ในจังหวัดที่มุกจากไปนาน พร้อมกันนี้สองคนก็ถือโอกาสรื้อฟื้นความหลังเมื่อสิบปีก่อนกันอย่างสนุกสนาน มีความสุข แต่ขณะที่จะขึ้นรถกลับ จู่ๆก็มีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งเข้ามา คนซ้อนท้ายจ่อปืนใส่เสือ โชคดีที่มุกเหลียวไปเห็น จึงร้องบอกเสือ ทำให้เสือหลบกระสุนได้อย่างฉิวเฉียด แล้วเสือก็รีบหยิบปืนจากในรถออกมายิง
สวนเฉี่ยวมือปืนไปเหมือนกัน มือปืนเห็นท่าไม่ดีจึงซิ่งรถหนีไปทันที
เหตุการณ์ ที่เกิดขึ้นทำให้มุกตกใจถึงกับร้องไห้โฮ ใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวกลัวเสือได้รับอันตรายแล้วทิ้งเธอไปเหมือนแม่อีก คน หลังจากเสือไปส่งมุกกลับบ้าน มุกก็ถูกพลอยเล่นงาน หาว่ากลับมาไม่ทันไรก็ทำตัวอื้อฉาว ไปมั่วสุมกับเสือจนเกิดเรื่อง มุกจ๋อยไปเหมือนกัน ขอโทษทุกคนที่สร้างความเดือดร้อนให้ แต่ต่อไปเธอจะระวังตัวให้มากกว่านี้
ศุภฤกษ์ซึ่งหมายตามุกไว้ให้ เศรษฐ์พยายามเอาใจมุกเต็มที่ บอกมุกไม่ต้องคิดมาก แต่กับพลอย ศุภฤกษ์ตำหนิว่าใจแคบที่ต่อว่ามุกทั้งที่มุกไม่มีความผิด พลอยฟังแล้วโมโหพูดกระแทกกระทั้นก่อนเดินหนีไปว่า เอาใจกันเข้าไปเถอะ
จาก นั้นศุภฤกษ์ก็ฉวยวิกฤติให้เป็นโอกาส ออกไปพบนักข่าวที่รอสัมภาษณ์มุกเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น มุกรู้ทันจึงให้พี่เพชรออกไปด้วย จะได้แย่งความสนใจจากนักข่าว เพราะอีกไม่นานพี่เพชรก็จะลงสมัคร ส.ส.แล้ว
ส่วนพลอยกลับขึ้นห้อง แล้วรีบโทร.หาเศรษฐ์ คาดคั้นว่าเขาใช่ไหมที่ส่งคนไปยิงเสือ เศรษฐ์ปฏิเสธเสียงแข็ง และย้อนว่าพลอยนั่นแหละ เห็นด่าเช้าด่าเย็นว่าเสือฆ่าแม่ ก็เลยส่งคนไปเก็บมัน
"ตอนนี้ฉันจะเอาเงินที่ไหนไปจ้างมือปืน พูดอะไรใช้สมองมั่งนะ"
"ฉันก็ไม่ได้ทำเหมือนกัน คิดดูสิ น้องมุกอยู่กับมันด้วย ฉันจะกล้าสั่งฆ่าเหรอ พลาดโดนน้องมุกขึ้นมา อนาคตการเมืองฉันก็จบกันพอดี"
พลอยนิ่งคิดหน้าเครียด สงสัยว่าใครกันที่ต้องการเอาชีวิตเสือ?
ooooooo
เย็น นั้น ศุภฤกษ์เข้าไปที่สำนักงานทนายความของยุทธนา สองคนเหมือนมีลับลมคมในบางอย่างร่วมกันเกี่ยวกับทรัพย์สินของเพ็ญพิศุทธ์ โดยมีเศรษฐ์รู้เห็นด้วยอีกคน ซึ่งพลอยกับเพชรก็ค่อนข้างมั่นใจว่าศุภฤกษ์โกงมรดก แต่ไม่รู้จะจัดการยังไง เพราะไม่มีหลักฐานเอาผิด
เย็นวันเดียวกัน มินตราเจ้ากี้เจ้าการพายุ้ยมาปลอบขวัญเสือที่เกือบถูกลอบยิง แต่เสือก็ไม่แยแสสนใจยุ้ยเหมือนเคย ซ้ำยังพูดจาไม่รักษาน้ำใจ ทำให้ยุ้ยน้อยใจเสียใจจนน้ำตาคลอ บอกว่าจะไม่มาสร้างความอึดอัดใจให้เสืออีก
ตก กลางคืน เสือโทร.คุยกับมุก สองคนแสดงความห่วงใยกันและกัน พลอยแอบได้ยินยิ่งอิจฉาริษยามุก เพชรเห็นและรู้มาโดยตลอดว่าพลอยคิดยังไงกับเสือ จึงตามน้องขึ้นไปคุยบนห้อง และได้เห็นยานอนหลับจำนวนมากในห้องพลอย ซึ่งพลอยยอมรับว่าเธอใช้ยานี้มานาน ถ้าไม่กินเธอนอนไม่หลับ
"กินมากๆมันจะติดแล้วก็ต้องเพิ่มปริมาณยาขึ้นเรื่อยๆนะพลอย"
"ทำมารู้ดี ตัวเป็นหมอเหรอ"
"พี่ก็ติดยานอนหลับ ติดมานานแล้วด้วย ทำไมพี่จะไม่รู้"
พลอยชะงักเล็กน้อย มองหน้าเพชรที่ดูซีเรียส แล้วพลอยก็ระบายความอัดอั้นออกมา
"พลอย จะทนไม่ไหวแล้วนะพี่เพชร ทุกวันนี้เราแทบจะกลายเป็นคนอาศัยบ้านนี้อยู่แล้ว เงินก็ไม่มี พูดสั่งใครก็ไม่ฟัง พี่เพชรไม่อึดอัดบ้างรึไง"
"อึดอัดสิ พี่ถึงได้ตระเวนหาเพื่อนเก่าๆของคุณแม่อยู่นี่ไง พี่จะไปขอให้เขาช่วยสนับสนุนให้พี่ลงเล่นการเมือง"
"คิด เป็นกะเขาแล้วเหรอ ก็ดี พี่เพชรเป็น ส.ส.เมื่อไหร่ ก็อย่าลืมล้างแค้นให้คุณแม่ก็แล้วกัน ไม่ใช่ปล่อยให้ไอ้เสือมันชูคอหยามพวกเราอยู่อย่างนี้"
"เมื่อไหร่พลอยจะเลิกหาเรื่องนายเสือซะที ถ้าพี่ลงเล่นการเมือง เราต้องขอความช่วยเหลือจากเขาแน่ๆ"
"จะไปขอความช่วยเหลือให้มันหยามเอาเหรอพี่เพชร พลอยเกลียดมัน พลอยไม่ต้องการความช่วยเหลือจากคน
อย่างมัน"
"พี่ ถามจริงๆเถอะ...ที่พลอยจงเกลียดจงชังนายเสือขนาดนี้เพราะพลอยแอบรักเขา แต่เขาไม่เคยเห็นพลอยอยู่ในสายตาเลยใช่มั้ย" พลอยอึ้งไปเลย จุกกับคำถามกระแทกใจ "เมื่อพลอยทำให้เขารักไม่ได้ ก็เลยเลือกที่จะทำให้เขาเกลียดแทน อย่างน้อยเขาก็จะจำพลอยได้ขึ้นใจ"
พลอย น้ำตาคลอขึ้นมาแต่โวยกราดเกรี้ยวกลบ ไม่ยอมรับ "พี่เพชรบ้าไปแล้วเหรอ คนอย่างพลอยไม่มีวันหลงรักไอ้เสือขี้เรื้อนนั่นหรอก พี่เพชรเอาอะไรมาพูด ทุเรศที่สุด"
"พลอยอาจจะโกหกคนได้ทั้งโลก แต่ไม่ใช่พี่ พลอยไม่ยอมรับความจริง พลอยหลงรักผู้ชายคนนั้นมานานแล้ว พี่คิดว่าพี่ดูออก"
"ไม่จริง...พลอยเกลียดมัน"
"แน่ใจ เหรอ พี่ขอเดานะ ถ้าพลอยย้อนเวลากลับไปแก้ไขเรื่องอะไรได้ พลอยคงอยากกลับไปงานวันเกิดตัวเองคืนนั้น แล้วไม่ละเลงเค้กใส่หัวเสือเพราะความคะนองเด็ดขาด"
พลอยน้ำตาท่วมตา ฉวยหมอนปาใส่พี่ชายพร้อมโวยวาย
"พี่ เพชรหยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ พลอยไม่ได้เป็นอย่างที่พี่เพชรคิด พี่เพชรคิดผิด พลอยเกลียดมัน พลอยไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับมัน พลอยเกลียดมัน เข้าใจมั้ยพี่เพชร"
พลอยสะอื้นจนตัวสั่นสะท้าน โกรธที่พี่เพชรพูดจี้ใจดำ เพชรสงสารน้องสาว เดินเข้ามาจะดึงตัวน้องเข้ามากอด พลอยกลับปัดมือและผลักเพชรออกไปอย่างแรง ตวาดซ้ำว่าอย่ามายุ่ง...ว่าแล้วพลอยก็วิ่งร้องไห้เข้าห้องน้ำไป เพชรได้ แต่มองตามน้องสาวไปด้วยความสงสารที่เกิดมาแพ้ไม่เป็น แต่ตอนนี้พลอยกำลังแพ้ทุกด้าน แต่ยอมรับความจริงไม่ได้
ooooooo
นภา รัตน์พยาบาลของต้องตาแอบหลงรักเสือมาแต่แรก มินตรามองออกและไม่ชอบใจถ้าจะได้ สะใภ้จนๆแบบนี้ แต่ในเมื่อนภารัตน์ยังไม่แสดงออกโฉ่งฉ่าง มินตราก็จะเฉยไว้ก่อน แต่กับมุกที่พักหลังเริ่มใกล้ชิดติดต่อเสือมากขึ้น มินตราต้องพยายามขัดขวางเต็มที่
มินตราพูดกรอกหูเสือให้เลิกคิดที่ จะคบหากับมุก เพราะมุกจนกรอบแทบไม่มีสมบัติติดตัว แต่เสือกลับบอกแม่ว่า ตนไม่ได้รักใครที่เงิน ตนมีปัญญาหาเงินได้ ไม่ต้องการต่อเงินกับใคร แล้วแม่ก็ไม่มีิสิทธิมาบังคับตนด้วย เพราะคนที่บังคับตนได้มีแต่คนที่เลี้ยงตนมา นั่นก็คือน้ารงค์กับยายเท่านั้น
คำพูดของเสือทำให้มินตราเจ็บจี๊ดเจ็บใจ กระแทกเสียงบ่นว่าเสือโง่ น่าจะชื่อทุยมากกว่าเสือ...
ด้วย ความตั้งใจที่จะดันเศรษฐ์เข้าสู่วงการการเมืองให้ได้ ศุภฤกษ์จึงคอยจ้ำจี้จ้ำไชไม่ให้เศรษฐ์ทำตัวเหลวไหลเอาแต่เที่ยวเตร่ อีกทั้งเรื่องมุกก็ต้องคอยตีสนิทเอาไว้ เศรษฐ์รู้ว่าลุงหวังดีแต่บางทีก็มากไป จนเศรษฐ์อดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมลุงต้องเข้มงวดกับตนมากขนาดนี้ด้วย
วัน นี้มีประชุมพรรค ศุภฤกษ์จะเสนอเศรษฐ์ลงสมัครเลือกตั้งซ่อมครั้งหน้าแทนเพ็ญพิศุทธ์ที่เสีย ชีวิตไป แต่เพชรชิงเสนอตัวเองขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ศุภฤกษ์ชะงักไม่พอใจ แต่ แสร้งปั้นยิ้มท้วงเพชรว่า จะดีเหรอ ลุงว่าเพชรหาประสบการณ์กับเลือกตั้งสนามเล็กไปก่อนดีกว่า
เพชรไม่สนใจกับถ้อยคำข่มอยู่ในทีของศุภฤกษ์ พูดกับคณะกรรมการต่อไป
"ทุก ท่านก็คงทราบกันดีอยู่แล้วว่า ตำแหน่ง ส.ส.ของจังหวัดเราเป็นของตระกูลพิศุทธ์มาสามชั่วคนแล้ว เมื่อคุณแม่เสีย ผมก็อยากจะรักษาตำแหน่งนี้เอาไว้ และผมก็เชื่อว่าคนในจังหวัดนี้ก็ยังอยากเห็นตระกูลพิศุทธ์เป็น ส.ส.อยู่"
กรรมการแต่ละคนหันมองหน้ากันอย่างลังเลเพราะเพชรพูดมีเหตุผล
"ผม ช่วยงานพรรคมาหลายปีแล้ว ทุกท่านคงพอจะเห็นความสามารถของผม แต่ถ้าอยากทราบว่าผมมีความตั้งใจจริงแค่ไหน นี่ครับ ผมเพิ่งเปลี่ยนนามสกุลของคุณพ่อมาใช้นามสกุลพิศุทธ์ของคุณแม่แทน...ต่อให้ ชื่อผมยังไม่ขาย แต่นามสกุลพิศุทธ์คงช่วยเรียกคะแนนเสียงมาได้ อย่างน้อยก็ 50 เปอร์เซ็นต์ของคนมีสิทธิเลือกตั้ง แล้วน้องมุกก็รับปากแล้วว่าจะช่วยผมหาเสียงด้วย ชื่อ
เสียงของน้องมุกคงช่วยขยายฐานคะแนนเสียงของคนรุ่นใหม่ให้กับพรรคเราได้"
กรรมการ ทุกคนเริ่มปรึกษากัน มีท่าทีคล้อยตามเพชรเป็นแถว ศุภฤกษ์หน้าตึงขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจที่ถูกเพชรหักหน้าแบบนี้ ครั้นออกมาจากที่ประชุม ศุภฤกษ์รีบตามไปขวางหน้าเพชรที่กำลังจะกลับออกไป
"อย่าคิดว่าทำแบบนี้แล้วแกจะได้เป็น ส.ส.สมใจนะ ไก่อ่อนอย่างแกไปไม่รอดหรอก"
"คนที่จะชี้ขาดว่าผมจะได้เป็น ส.ส.หรือไม่ คือประชาชนในจังหวัดนี้ครับ ไม่ใช่คุณ"
"เก่ง ให้ตลอดเถอะ เลือกตั้งไม่ใช่เรื่องหมูๆ สภาพแกตอนนี้แค่จะหาเงินใช้ให้ชนเดือนยังยากเลย สะเออะมาสมัคร ส.ส. ระวังจะไม่เหลือข้าวสารไว้กรอกหม้อ"
"ขอบคุณที่เตือนนะครับ แต่น้องมุกบอกว่าจะช่วยคุยกับคุณพยัคฆ์ให้ ใครๆก็อยากได้เขาเป็นแบ็กอัพอยู่แล้วไม่ใช่เหรอครับ" เพชรยิ้มมั่นใจแล้วเดินเลี่ยงไปอย่างไม่แยแส ศุภฤกษ์เจ็บแค้นใจ คิดหาทางแก้ลำให้ได้ก่อนจะสายเกินแก้
ครู่ต่อมา ศุภฤกษ์ก็นัดเจอเศรษฐ์ที่ร้านอาหาร บอกเล่าเรื่องเพชรอย่างไม่สบอารมณ์ เศรษฐ์พอฟังก็ไม่พอใจเพชรเหมือนกัน แต่ไม่ค่อยแคร์เรื่องสมัครเลือกตั้งคราวนี้ เพราะแค่เลือกตั้งซ่อม อีกปีกว่าๆก็ต้องเลือกใหม่อยู่ดี ไว้คราวนั้นลุงค่อยส่งตนลงก็ได้
"ไม่ได้นะเศรษฐ์ แกยังไม่เข้าใจอะไรดี ถ้าไอ้เพชรมันชนะเลือกตั้งซ่อมคราวนี้ คงไม่มีใครกล้าเสี่ยงปรับมันออกแล้วให้แกเสียบแทนหรอก"
"ผมไม่อยากแพ้ไอ้เพชรมันนะลุง ลุงไม่มีวิธีแก้ไขเลยเหรอ"
"ก็ ยังพอมีทางอยู่ ที่พรรคเลือกไอ้เพชรก็เพราะเกรงใจบารมีเก่าของตระกูลพิศุทธ์ แต่ถ้าแกได้ดองเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลนี้ เราก็มีข้ออ้างถอดไอ้เพชรออก แล้วให้แกสมัครแทนได้"
"ลุงหมายความว่าจะให้ผมดองกับมุกเหรอครับ"
"ถ้าอยากได้คะแนนนิยม ก็เหลืออยู่คนเดียวนี่ล่ะ"
"ไม่มีทางหรอกลุง เขาหายใจเข้าหายใจออกก็มีแต่ ไอ้เสือ เคยเห็นผมอยู่ในสายตาซะที่ไหน"
"เขา จะเห็นหรือไม่เห็น ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้ว ที่สำคัญคือแกต้องได้มุกเป็นเมียให้เร็วที่สุด นี่คือโอกาสสุดท้ายของแกแล้ว คงไม่ต้องให้ลุงแนะนำต่ออีกนะว่าต้องทำยังไง"
เศรษฐ์รู้และเข้าใจ แต่หนักใจว่าตนจะทำสำเร็จหรือเปล่า?
ooooooo
