เพียงใจที่ผูกพัน
ตอนที่ 18
ขณะมุกกำลังเตรียมอาหารว่างไว้รอเสือกลับจากทำงาน ยุ้ยได้นำกล่องเครื่องเพชรมาฝากสาวใช้ ไว้คืนมุก พอกล่องนี้ถึงมือมุกและเปิดดูก็พบว่าเครื่องเพชรชุดใหญ่ยังอยู่ครบถ้วนทั้ง เซต มุกร้อนใจมากรีบต่อสายถึงยุ้ยที่เพิ่งออกรถไปได้ครู่เดียว
"ฮัลโหล...พี่ยุ้ย มุกเองค่ะ พี่ยุ้ยเอาเครื่องเพชรมาคืนมุกทำไมคะ"
"มันไม่ใช่ของพี่แล้วนี่"
"มุกตั้งใจเอาไปคืนให้พี่ไงคะ พี่เสือซื้อกลับมาคืนพี่ พี่ยุ้ยขายมันใช้หนี้สิคะ จะได้ไม่ต้องไปรับข้อเสนอจากเสี่ยคนนั้น"
"พี่ รับความช่วยเหลือจากน้องมุกไม่ได้แล้วล่ะ ตอนนี้พี่ตัดสินใจแล้ว พี่เลือกคุณประเสริฐ...ขอบใจมากนะน้องมุก คืนนี้พี่จะเดินทางไปยุโรปกับคุณประเสริฐแล้วล่ะ"
"พี่ยุ้ยคะ ตอนนี้ยังไม่สายเกินไป..."
"แค่นี้ก่อนนะคะน้องมุก สวัสดีค่ะ"
ยุ้ย ตัดบทวางสายทันที ทำเอามุกซึมจัด รู้ว่ายุ้ยกำลังตัดสินใจผิดๆ อีกครู่เห็นเสือขับรถเข้ามาจอด มุกรีบถือกล่องเครื่องเพชรเดินไปรับถึงประตูรถ เสือเห็นกล่องก็ทักขึ้นอย่างจำได้
"อ้าว น้องมุกยังไม่ได้ให้ยุ้ยเขาอีกเหรอ"
"พี่ ยุ้ยไม่ยอมรับค่ะ เพิ่งเอามาคืนมุกเมื่อกี้เอง พี่ยุ้ยเขาคงกระดากที่จะรับความช่วยเหลือจากมุก แต่ถ้าพี่เสือเป็นคนให้เขา ก็ไม่แน่นะคะ"
"เขาจะยิ่งไม่รับน่ะสิ"
"พี่ยุ้ยเขาแอบชอบพี่เสือมานานแล้วนะคะ ถ้าพี่เสือเป็นคนให้ เขาอาจจะยอมรับก็ได้"
"จะดีเหรอ ในเมื่อเขาไม่ต้องการความช่วยเหลือจากเรา จะไปเซ้าซี้เขาอีกทำไม"
"พี่ ยุ้ยตัดสินใจยอมเป็นภรรยาลับของคุณประเสริฐแล้วนะคะพี่เสือ คืนนี้กำลังจะเดินทางไปยุโรปกับเขาแล้ว ตอนนี้ มุกมองเห็นพี่เสือคนเดียวที่จะห้ามพี่ยุ้ยได้ ถ้าพี่ยุ้ยต้องกลับไปมีชีวิตแบบนั้นอีก พี่เสือจะไม่มานั่งเสียใจทีหลังเหรอคะ ที่ อาจจะเปลี่ยนใจเขาได้ แต่
ไม่ยอมช่วย"
เสือนิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนบอกมุกให้ขึ้นรถไปบ้านยุ้ย ด้วยกันเดี๋ยวนี้เลย มุกดีใจรีบเดินอ้อมไปขึ้นอีกด้าน ระหว่างทางมุกโทร.หายุ้ยไปด้วยเพราะกลัวจะไม่ทันกาล พลันมุกก็เหลือบไปเห็นยุ้ยในรถแท็กซี่ออกมาจากซอยบ้าน เสือจึงกดแตรลั่นแล้วขับปาดหน้าแท็กซี่
คนขับแท็กซี่เบรกกึกและนึก โมโหทำท่าจะลงไปเอาเรื่อง แต่ยุ้ยรีบบอกเขาว่าเพื่อนของเธอเอง ให้เขารอเดี๋ยว...ยุ้ยลงจากรถมาเผชิญหน้าเสือ ถามเรียบๆว่า มีธุระอะไรกับตนอีก
"เครื่องเพชรชุดนี้เป็นของคุณ รับไว้เถอะนะ ถือว่าเป็นน้ำใจจากพวกเรา"
"ยุ้ยคงจะตกต่ำมากสินะคะ พี่เสือถึงได้หยิบยื่นความเมตตา ยุ้ยรับไว้ไม่ได้..."
"มัน ไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นน้ำใจจากเพื่อน...เพื่อนอยากยื่นมือมาช่วยเหลือเพื่อนตอนเดือดร้อน มันน่ารังเกียจนักเหรอครับ คุณถึงได้ปฏิเสธน้ำใจกันแบบไม่มีเยื่อใยอย่างนี้...เครื่องเพชรชุดนี้มีราคา มากนะ คุณก็รู้ดีว่ามันจะช่วยปลดหนี้ของคุณได้ทั้งหมด ผมรู้ว่า
คุณรักพี่ชายมาก พี่น้องรักกันเป็นเรื่องน่ายกย่อง แต่การยอมให้พี่ชายแบบที่คุณทำอยู่ มันเป็นเรื่องน่าเวทนามากกว่า"
ยุ้ยเงียบกริบน้ำตาคลอ เสือจับมือยุ้ยมารับกล่องเครื่องเพชร พร้อมทั้งเตือนสติเธอไปด้วย
"ถึง เวลาแล้วที่คุณจะต้องรักและให้เกียรติตัวเองบ้าง ผมอยากแนะนำให้ปล่อยบ้านไปซะ อย่าซื้อคืนมาเลย ขายเครื่องเพชรชุดนี้แล้วหนีไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ ถ้าทำได้ อย่าติดต่อกับพี่ชายคุณอีกจนกว่าเขาจะปรับปรุงตัวได้ ผมในฐานะเพื่อนคงแนะนำได้เท่านี้ล่ะ ทั้ง
หมดก็สุดแล้วแต่คุณจะตัดสินใจ"
สอง คนมองหน้ากันนิ่ง เสือยิ้มบางๆก่อนเดินกลับไปขึ้นรถที่มุกชะเง้อมองมาอย่างอาทร ยุ้ยเห็นแต่ทำเหมือนไม่รับรู้สะบัดหน้าพรืดเดินไปขึ้นแท็กซี่ มุกสีหน้ากังวล ถามเสือว่า พี่ยุ้ยยอมเปลี่ยนใจหรือเปล่า?
"ไม่รู้เหมือนกัน แต่เราทำดีที่สุดแล้วล่ะ ทั้งหมดก็ขึ้นอยู่ที่เขาแล้วล่ะ"
ooooooo
ใน ที่สุดผลการเลือกตั้งวันนี้ก็ทำให้เพชรได้เป็น ส.ส.สมความตั้งใจ ใครต่อใครเตรียมตัวจะไปแสดงความยินกับเพชรในวันพรุ่งนี้ มีแต่เศรษฐ์คนเดียวที่อิจฉาและชิงชังเพชรจนกลายเป็นความแค้น
รุ่งขึ้นมุกโทรศัพท์หาพี่ชายแต่เช้า คุยไปยิ้มไปขณะเดินบันไดลงมาข้างล่าง โดยไม่เห็นว่ามินตรานั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่
"รู้ ผลตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะพี่เพชร มุกกับพี่เสือก็ลุ้นอยู่ เมื่อคืนโทร.ไม่ติดเลย คงมีคนโทร.ไปแสดงความยินดีกันเยอะ... ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะท่าน ส.ส."
มินตราเหล่มองหมั่นไส้ลูกสะใภ้ พูดแขวะขึ้นมาลอยๆ
"โอ๊ย ผัวก็เป็นเศรษฐี พี่ก็เป็น ส.ส. ต่อไปดิฉันคงต้องหวังพึ่งบารมีคุณท่านบ้างแล้วนะเจ้าคะ"
"แค่ นี้ก่อนนะคะพี่เพชร เดี๋ยวเจอกันที่งานค่ะ" มุกวางสายหน้าเจื่อนๆ จะรีบเดินเลี่ยงออกจากบ้านเพื่อไม่ให้ ทะเลาะกัน แต่ไม่สำเร็จ มินตราลุกเดินมาขวางหน้า ปั้นยิ้มประชดประชัน
"ช่วงนี้ดวงขึ้นเหลือ เกินนะจ๊ะ อยู่ดีๆก็ได้เป็นน้องนักการเมือง แถมผัวยังรักยังหลงเอาชื่อไปใส่ในพินัยกรรมให้อีก ทั้งที่แม่แท้ๆได้แต่เศษเงินเป็นรายเดือน"
"ยังบ้าสมบัติไม่จบอีกเห รอพี่มิน" ณรงค์ส่งเสียงเข้ามา "วันๆเห็นเอาแต่ด่าเสือกับน้องมุก เดี๋ยวก็หาว่าอกตัญญูบ้างล่ะ หลงเมียบ้างล่ะ ถามจริงๆเหอะพี่ แล้วไอ้สิ่งที่พี่ทำกับพ่อกับแม่ มันเรียกว่ากตัญญูนักรึไง ได้ลูกอย่างไอ้เสือก็ถือว่าบุญแค่ไหนแล้ว"
"แนวร่วมเยอะเหลือเกินนะ ยะ ใช่ซิ ฉันมันหัวเดียว กระเทียมลีบนี่ ใครจะฉอเลาะเจ๊าะแจ๊ะเก่งเหมือนหล่อนล่ะ" มินตราสะบัดหน้าพรืดไปอย่างเจ็บใจ
"วันหลังก็ตอกกลับไปบ้างนะน้องมุก คนพรรค์เนี้ยยิ่งยอมก็ยิ่งได้ใจ รู้มั้ย"
"ช่างเถอะค่ะน้ารงค์ มุกชินแล้วล่ะค่ะ เอ่อ แล้วน้ารงค์ไม่ไปงานพี่เพชรด้วยกันเหรอคะ"
"จะให้น้าไปเดินกะเผลกรอบงานให้อายคนเขาเหรอ น้าไม่ไปหรอก ฝากแสดงความยินดีกับคุณเพชรด้วยนะ"
"ได้ค่ะน้ารงค์ งั้นมุกไปก่อนนะคะ"
ณรงค์รับไหว้มุกด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่พอนึกถึงเรื่องมินตราก็หน้าเครียดขึ้นมาอีก พูดงึมงำพึมพำกับตัวเองอย่างหนักใจ
"ถึงจะชิน แต่โดนจวกอย่างนี้ทุกวันก็ไม่ไหว จะจัดการกับพี่มินยังไงดี"
ooooooo
ที่ หน้าบ้านพิศุทธ์ เพชรกำลังรับกระเช้าดอกไม้แสดงความยินดีจากผู้สนับสนุนอย่างล้นหลาม โดยมีช่างภาพและนักข่าวให้ความสนใจมาทำข่าวกันหลายคน ขณะบรรยากาศเต็มไปด้วยความชื่นมื่น จู่ๆเศรษฐ์ในสภาพเมาแอ๋ก็เดินเข้ามาโวยวายเรียกหา ส.ส.คนใหม่
แล้วทำเป็นยกมือไหว้ฝากเนื้อฝากตัว
พลอยไม่พอใจหันไปเฉ่งเจ้า หน้าที่ของพรรคว่าปล่อยให้คนแบบนี้เข้ามาได้ยังไง จากนั้นพลอยก็เร่งผู้หลักผู้ใหญ่และพี่ชายให้เข้าไปในบ้านเพื่อเตรียมแถลง ขอบคุณผู้สนับสนุน จังหวะนี้เอง ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดเหตุร้าย เศรษฐ์ชักปืน ออกมายิงเพชร แต่พลอย
เห็นเสียก่อนจึงพุ่งตัวเข้าบังกระสุนให้พี่ชาย
เสียงปืนดัง สนั่น ทุกคนตกใจสุดๆ ทั้งกรีดร้องทั้งหาที่หลบกันวุ่นวายไปหมด เศรษฐ์จะยิงซ้ำ แต่บรรดาบอดี้การ์ด และ รปภ.รีบเข้ามาล็อกตัวเศรษฐ์ไว้จนดิ้นไม่หลุด
"พลอยๆ เป็นยังไงบ้าง ตอบพี่สิพลอย" เพชรตื่นตระ–หนกตกใจ กอดประคองน้องสาวที่สลบไสลไม่ได้สติ เลือดนองเต็มเสื้อ...
เสือ กับมุกทราบข่าวรีบตามไปโรงพยาบาล พลอยถูกส่งเข้าห้องผ่าตัดอย่างเร่งด่วน แต่ทางโรงพยาบาลมีเลือดกรุ๊ปเดียวกับพลอยไม่พอ เพชรฟังหมอแล้วหน้าเครียดขึ้นมาทันที
"ผมเลือดกรุ๊ปเดียวกับคุณพ่อ แต่พลอยเลือดกรุ๊ปเดียวกับคุณแม่ หายากซะด้วย"
"มุกเลือดกรุ๊ปเดียวกับคุณแม่ค่ะ น่าจะช่วยพี่พลอยได้นะคะ"
"แต่มุกร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงนะ จะให้เลือดไหวเหรอ" เสือท้วงทันที
"ตอนนี้ชีวิตพี่พลอยสำคัญกว่าค่ะ เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง บริจาคเลือดที่ไหนคะคุณหมอ"
"ทางนี้เลยค่ะ" พยาบาลรีบเดินนำมุกไปทันที เสือมองตามไปด้วยความห่วงใยภรรยา...
เลือด ของมุกทำให้พลอยปลอดภัยหายห่วง แต่ยังต้องพักฟื้นต่ออีก ส่วนมุกนั้นเพชรบอกให้กลับไปพักผ่อนที่บ้าน ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ พี่จะดูแลพลอยเอง มุกจึงยอมให้เสือพากลับไปแต่โดยดี
ooooooo
เช้า วันถัดมา มุกเตรียมอาหารใส่ปิ่นโตไปเยี่ยมพี่สาว เสร็จแล้วเดินคุยกับณรงค์ออกไปหน้าบ้าน มินตราที่เหมือนรอคอยอยู่ พอเห็นมุกก็ตรงเข้ามาแขวะทันที
"แม่เศรษฐีร้อยล้าน อุ๊ย จะหิ้วปิ่นโตไปเยี่ยมพี่สาวแต่เช้าเลยเหรอจ๊ะ"
"อะไรกันเนี่ยพี่มิน เจอหน้าก็หาเรื่องกระทบกระเทียบเปรียบเปรยได้ตลอดเวลา ไม่เบื่อมั่งรึไง"
"ฉันไม่ได้พูดกับแกไอ้เป๋ หุบปากไปเลย นี่แม่มุก ขอเงินใช้ซักสามหมื่นสิ"
"มุกไม่ได้เบิกเงินติดตัวมากขนาดนั้นหรอกค่ะคุณแม่ เดี๋ยวมุกจะออกไปถอนเงินมาให้นะคะ"
"ไม่ต้องเลยนะน้องมุก เงินเดือนเขาก็มี ใช้จ่ายสุรุ่ย สุร่ายเอง น้องมุกไม่จำเป็นต้องให้หรอก"
"ทำไมยะ เงินแค่นี้ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก ไอ้เสือมันแบ่งมรดกให้เป็นร้อยล้าน เจียดให้แม่ผัวแค่เนี้ยทำไมจะไม่ได้"
"น้องมุกไปเยี่ยมคุณพลอยเถอะ...พี่มินมานี่เลย" พูดจบณรงค์ก็ลากมินตราออกไปเลย
"ไอ้รงค์ มึงจะลากกูไปไหน...เดี๋ยวเถอะมึง ไอ้เป๋" มินตราโวยวายขัดขืน มุกมองตามไปสีหน้าไม่สบายใจนัก
ณรงค์ดึงมินตรามาที่สนามข้างบ้าน แล้วควักกระดาษแผ่นหนึ่งส่งให้ มินตรานึกว่าหวย แต่พอคลี่ออกดูก็ผงะเล็กน้อย ถามว่าที่อยู่ใครวะ?
"ไอ้โยธิต"
"แกไปเอามาจากไหน"
"นัก สืบน่ะสิ ตอนแรกกะจะเอาตำรวจไปจับมัน แต่เสือห้ามไว้เพราะกลัวว่าหนูยุ้ยจะต้องตามไปประกันตัวมันอีก เสือมันอยากให้หนูยุ้ยหลุดพ้นจากไอ้พี่ชั่วซะที ฉันเห็นช่วงนี้พี่งุ่นง่านมาก ได้เจอคู่ขาเก่า มีอะไรทำ จะได้ไม่มีเวลาตามป่วนน้องมุก"
"ขอบใจ" มินตราทิ้งค้อนใส่น้องชาย พอณรงค์เดินกลับไป มินตราก็สบถออกมาด้วยความแค้นที่แน่นอก "ไอ้โยธิต มึงหนีกูไม่พ้นหรอก"
ooooooo
ยุ้ย นำเครื่องเพชรที่ได้จากเสือไปขายให้หญิงกลางคนคนหนึ่ง เสร็จเรื่องแล้วแต่ไม่ทันจะแยกจากกัน โยธิตก็โทร.เข้ามือถือยุ้ย แล้วตะคอกต่อว่ายุ้ยด้วยความโมโห จนยุ้ยต้องเลี่ยงออกไปคุยห่างๆ
"แกไปปฏิเสธคุณประเสริฐเขาทำไม รู้มั้ยว่าเขาโกรธมากเลยนะ ที่แกไปผิดคำพูดกับเขา เขาเสียเงินไปตั้งเท่าไหร่"
"พูดให้ดีนะพี่โย บาทเดียวยุ้ยก็ไม่เคยขอเขา"
"แต่แกก็รับปากเขาไปแล้ว จนเขาเตรียมทุกอย่างไว้หมด แล้วแกก็ไปเบี้ยวเขาวินาทีสุดท้าย"
"ถ้า พี่โยจะโกรธที่ยุ้ยไม่ยอมขายตัว ก็ช่วยไม่ได้ ชีวิตเป็นของยุ้ย ยุ้ยจะไม่ยอมให้ใครมาบังคับยุ้ยได้อีกแล้ว" ยุ้ยกดตัดสายด้วยความโกรธ
"อี น้องโง่ หาทางสบายๆให้ก็ไม่ชอบ ดักดานต่อไปเถอะมึง" โยธิตหงุดหงิดหัวเสีย เพราะเส้นทางหาเงินดับวูบไปอีก หลังจากนั้นเขาลงจากห้องพักมาเจ๊าะแจ๊ะน้องแพงหลานสาวเจ้าของโรงแรม โดยไม่รู้ว่าแม่เสือมินตรากำลังจ้องจะตะครุบตัวอยู่
มินตราคิดแผนมา ดีจึงไม่กระโตกกระตาก แต่ออกไปจ้างวานคนมาซ้อมโยธิตซะอ่วมอรทัยแล้วยังโพนทะนากับแพงด้วยว่าตนเป็น เมียโยธิต แต่มันเป็นพวกสิบแปดมงกุฎหลอกให้ตนรักแล้วยกเค้าทรัพย์สินเงินทองมาจนหมด เท่านั้นเองแพงก็ขยาดและขยะแขยงโย
ธิตถึงกับวิ่งหนีกลับโรงแรมชนิดไม่เหลียว หลัง
ooooooo
มุกขลุกอยู่กับพลอยทั้งวันที่โรงพยาบาล ช่วยทำโน่นทำนี่เอาใจพี่สาวสุดๆ แต่พลอยดูขัดๆเขินๆ ไม่ยอมกินผลไม้ที่มุกปอกแล้วจะป้อนให้
"วางไว้นั่นแหละ เดี๋ยวฉันกินเอง"
"ถ้างั้นทานยาก่อนนะคะ ได้เวลาพอดีเลย"
"นี่แกอยู่เฉยๆบ้างเป็นมั้ยเนี่ย ฉันไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ รู้น่ะว่าต้องทำอะไรบ้าง"
มุกจ๋อย พูดไม่ออก เพชรเปิดประตูเข้ามาพอดี ทักถามพลอยว่า เป็นยังไงบ้าง
"ดีขึ้นเยอะแล้วล่ะพี่เพชร...พี่เพชรมาแล้ว แกกลับบ้านไปได้แล้ว วุ่นวาย"
"ค่ะ...มุกกลับก่อนนะคะพี่เพชร"
"จ้ะ" เพชรรับคำ มองตามมุกที่เดินหน้าจ๋อยออกจากห้องไป แล้วหันมาตำหนิพลอยเบาๆ
"ทำไมพูดจากับน้องอย่างนี้ล่ะพลอย พอพี่มาถึงก็ไล่ น้องกลับ มุกเขาอุตส่าห์มาเฝ้าพลอยทั้งวันเลยนะ เดี๋ยวก็น้อยใจแย่หรอก"
"ก็ไม่ได้ขอให้มานี่"
"พลอยก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอ ว่ามุกเขาเป็นคนให้เลือดช่วยชีวิตพลอยเอาไว้นะ ทำไมพลอยยังทำแบบนี้กับน้องอีกล่ะ"
พลอยสีหน้าเครียดขึ้นมาทันที กระอักกระอ่วนใจอย่างบอกไม่ถูก เพชรยิ้มๆ อ่านใจน้องออก
"มีอย่างที่ไหน รู้ว่าน้องดีกับตัวเอง อยากจะขอบคุณน้องแต่ก็ไม่กล้า ต้องทำปั้นหน้ายักษ์ใส่ กลบเกลื่อนความเขินรึไง"
"พลอยไม่ได้เขินนะ แต่มัน...พลอยก็พูดอย่างนี้กับยัยมุกมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว อยู่ๆจะให้พูดดีๆ น้องมุกคะน้องมุกขา พลอยทำไม่ได้หรอก"
"ก็ไม่จำเป็นต้องพูดถึงขนาดนั้นก็ได้นี่ แค่ทำดีกับน้องมั่ง ให้เขารู้ว่าเราก็แคร์เขา แค่นี้ก็พอแล้ว"
"พูด ง่ายแต่มันทำยากค่ะ ตั้งแต่ยัยมุกเกิด พลอยก็รู้สึกเหมือนมุกเป็นคู่แข่งมาตลอด เพิ่งจะมีช่วงหลังนี่แหละ ที่พลอยยอมรับว่ามุกเป็นคนดีจริง แล้วก็สมควรที่จะได้สิ่งดีๆตอบแทน แต่ถ้าจะให้ทำดีกับมุก พลอยก็ไม่รู้จะเริ่มต้นยังไงเหมือนกัน"
"แค่ พลอยคิดได้อย่างนี้ก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นที่ดีแล้วล่ะ ที่เหลือก็ปล่อยไปตามธรรมชาติเถอะ พลอยอย่าอายที่จะแสดงความรักตอบให้กับคนที่รักและปรารถนาดีกับเรารู้มั้ย ถ้าพลอยทำได้ ใจพลอยจะมีความสุขขึ้นเยอะเลยล่ะ"
"พลอยจะเก็บไปคิดดูแล้วกัน" พลอยเสียงอ่อยๆ เพชรค่อยยิ้มสบายใจขึ้นหน่อย
ooooooo
เช้า วันนี้ ขณะเก็บข้าวของเตรียมย้ายออกจากบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เด็ก ยุ้ยตกใจอย่างมากเมื่อพี่ชายโทร.มาบอกว่าเขาเข้าโรงพยาบาล ให้ยุ้ยส่งเงินมาช่วยหน่อย
"พี่โยเป็นอะไร"
"ก็อีแก่มินน่ะสิ มันให้คนมาซ้อมฉัน ล่อซะกระดูกซี่โครงหักเลย ฉันไม่มีเงินติดตัวซักกะบาท ไอ้โรงแรมบ้านั่นมันยึดเงินฉันไปเป็นค่าห้องหมดแล้ว"
"แล้วพี่โยอยู่โรงพยาบาลไหน เดี๋ยวยุ้ยโอนเงินไปให้"
"ยุ้ย...ฟังพี่นะน้องรัก พี่รู้มาว่าคุณประเสริฐเขายังรักยุ้ยอยู่ ยุ้ยกลับไปหาเขาเถอะ ทุกอย่างจะได้ดีขึ้น"
ยุ้ยอึ้งไปครู่ ไม่คิดว่าพี่จะใจดำขนาดนี้
"ยุ้ย...ฟังพี่อยู่รึเปล่า"
"สรุปว่า...ยังไงพี่โยก็จะให้ยุ้ยเป็นเมียน้อยเขาแลกเงินให้ได้ใช่มั้ย"
"อย่าพูดอย่างงั้นสิจ๊ะ เราเองก็ไม่ใช่สาวๆแล้วนะ ได้ อย่างคุณประเสริฐก็ถือว่าโชคดีแค่ไหนแล้ว เชื่อพี่นะ พี่หวังดีกับยุ้ยจริงๆ"
ยุ้ยน้ำตาคลอ รู้เช่นเห็นชาติพี่ชายจนตัดใจได้ในที่สุด
"ขอบคุณมากนะคะพี่โย ที่ช่วยให้ยุ้ยมั่นใจว่าตัดสินใจถูกต้อง" พูดจบยุ้ยก็กดตัดสายทันที ปล่อยให้โยธิตฮึดฮัดเจ็บใจไปคนเดียว...
ooooooo
หลัง ชำระแค้นเสร็จเรียบร้อย มินตราก็กลับบ้านอย่างสบายใจ...ขณะเดินผ่านสวนบ้านเสือเพื่อไปบ้านตัวเอง สวนกับมุกและสาวใช้ที่มีอุปกรณ์ทำความสะอาดครบมือ มุกยกมือไหว้มินตราเหมือนอย่างเคย แต่มิน- ตราหน้านิ่งไม่รับไหว้ แถมยังถามเสียงแข็งๆด้วยว่า
"ยกขบวนไปไหนกันมาไม่ทราบ"
"มุก เห็นว่าเด็กลูกจ้างบ้านคุณแม่ลากลับบ้าน มุกก็เลยให้แก้วไปทำความสะอาดบ้านคุณแม่ให้น่ะค่ะ เดี๋ยวมุกจะให้กิ่งไปคอยรับใช้คุณแม่นะคะ"
"ไม่ต้องหรอกย่ะ ขอบใจ"
"เอ่อ...คุณแม่คะ"
"อะไรอีกยะ"
"มุกถอนเงินมาให้แล้วนะคะ เดี๋ยวมุกจะเอาไปให้ที่บ้าน"
"ฉันไม่เอาแล้ว เธอเก็บไว้เถอะ"
"คุณแม่ไม่ต้องเกรงใจนะคะ ถ้าเงินไม่พอใช้ก็บอกมุกได้เลย มุกไม่บอกพี่เสือหรอกค่ะ"
มินตรา นิ่งขรึม อดรู้สึกแย่ๆขึ้นมาไม่ได้เหมือนกัน เพราะตนทำไว้กับมุกสารพัด แต่มุกก็ยังดีกับตนเสมอต้นเสมอปลาย... มินตราสะบัดหน้าพรืดเดินกลับบ้านไป มุกมองตามไปสีหน้าจ๋อยๆ อ่อนใจที่ทำดียังไงก็ไม่ถูกใจแม่ผัวซะที
ตกตอนบ่าย มินตรามาพบณรงค์ที่ร้านกาแฟในโรงแรม มินตราไม่รับเงินของมุกแต่มาเอาจากณรงค์ที่ยินดีให้สามหมื่นบาท
"ทีหลังไม่พอใช้จริงๆ มาเอาที่ฉันนี่"
"อารมณ์ดีสินะ ยืมมือฉันเล่นงานไอ้โยธิตได้ แสบนักนะไอ้รงค์"
"เปล่าซะหน่อย ก็เห็นพี่รักมันมาก" ณรงค์กระเซ้ายิ้มๆ
"เดี๋ยวมึงจะโดน กูไม่ใช่เพื่อนเล่นมึงนะ"
"วันนี้พี่ดูซึมๆไปนะ ป่วยรึเปล่า"
"ไม่รู้โว้ย เซ็งๆ"
"วันนี้น้องมุกอุตส่าห์เบิกเงินมาให้ทำไมพี่ไม่เอา"
มินตราละอายใจ แต่ขี้เกียจตอบ ได้แต่ถอนใจออกมา
"ฉันไม่เข้าใจพี่จริงๆนะ เด็กน่ารักอย่างน้องมุก พี่จงเกลียดจงชังลงได้ยังไง"
"ไอ้รงค์ แกว่าคนอย่างฉันจะไม่มีใครรักฉันจริงเลยซักคนเหรอ"
"ใช่" ณรงค์ตอบพรวด
"มึงไม่ต้องรีบตอบก็ได้ ถนอมน้ำใจกันบ้างไม่เป็นรึไง"
"ก็ ฉันพูดเรื่องจริงนี่ พี่เคยทำอะไรเพื่อใครบ้างล่ะ พี่ลองดูน้องมุกเป็นตัวอย่างนะ ใครๆก็รักน้องมุก เพราะน้องมุกรู้จักให้แล้วก็คิดถึงจิตใจคนอื่น แต่พี่อยากแต่จะเอาของเขา แล้วก็ไม่เคยนึกถึงใจใครเลย แล้วอย่างนี้จะหวังให้ใครมารักพี่จริงล่ะ"
มินตราสลดหน้าเศร้า คิดตามที่ณรงค์พูดก็จริงทุกอย่าง ณรงค์มองๆยิ่งแปลกใจ ถามพี่สาวว่าทำไมถึงถามตนแบบนี้
"ไม่รู้" มินตราตอบปัดมั่วไป
"แต่จริงๆฉันก็พูดผิดไปหน่อย เพราะมีคนสองคนที่รักพี่ ทั้งๆที่พี่เป็นคนแบบนี้ พวกเขาก็ไม่เคยทิ้งพี่ซักครั้ง"
"แกหมายถึงแม่ล่ะสิ เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว แล้วอีกคนล่ะใคร แกคงไม่ได้ยอตัวเองหรอกนะ"
"ฉัน ไม่ใช่คนดีขนาดนั้นหรอก ฉันหมายถึงไอ้เสือ พี่คิดดูนะ ถึงพี่กับมันจะทะเลาะกันซักกี่ครั้ง รุนแรงขนาดไหน เสือก็ไม่เคยทิ้งพี่ มันเป็นคนเดียวที่พี่พึ่งได้ตลอดเวลา...นิสัยอย่างพี่มีคนรักลงตั้งสองคนก็ เป็นบุญโขแล้ว"
"มึงนี่ปากหมาไม่หาย" ด่าน้องเสร็จ มินตราก็นิ่งไปอย่างใช้ความคิด
ooooooo
ตัดสินใจแน่วแน่กับชีวิตของตนแล้ว ยุ้ยหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ออกจากบ้านแล้วนัดพบมุกที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง มุกเห็นยุ้ยพร้อมกระเป๋าก็แปลกใจ ถามว่าพี่ยุ้ยจะไปไหน?
"ภูเก็ตจ้ะ พี่ตั้งใจจะไปอยู่ที่นั่นเลย"
"ทำไมล่ะคะ พี่ยุ้ยขายสร้อยได้เงินมาตั้งเยอะ ทำไมถึง..."
"พี่ย้ายไปอยู่คนเดียวจ้ะ ไม่ได้ไปอยู่กับใคร พี่คิดได้ แล้วล่ะ ว่าพี่ควรจะรักตัวเองบ้าง ที่แล้วมาพี่ทำร้ายตัวเองเพื่อ คนอื่นมาเยอะแล้ว ถึงเวลาที่พี่ควรจะตัดขาดจากคนที่ไม่หวังดีกับพี่ แล้วก็เริ่มต้นชีวิตใหม่ซะที"
"มุกดีใจด้วยนะคะพี่ยุ้ย"
"ก็ต้องขอบคุณน้องมุกกับพี่เสือนั่นล่ะที่ช่วยกระตุกให้พี่ได้คิด พี่ตั้งใจว่าจะเอาเงินที่ขายสร้อยไปซื้อบ้านเล็กๆ อยู่ซักหลังนึง แล้วที่เหลือก็เอาไปทำทุนเปิดร้าน แต่ยังคิดไม่ออกว่าจะค้าขายอะไรดี ต้องไปดูทำเลก่อน"
"เป็นข่าวดีที่สุดเลยค่ะ ถ้าพี่เสือรู้ต้องดีใจมาก"
ยุ้ยยิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบสร้อยมุกสีขาวของเสือในกระเป๋าถือคืนให้มุกด้วยสีหน้ารู้สึกผิด
"พี่ขอโทษนะจ๊ะ ที่โกหกน้องมุกว่าไม่เห็นสร้อยเส้นนี้ ทั้งๆที่ความจริงพี่เป็นคนแอบเก็บเอาไว้เอง พี่รู้ว่าสร้อยเส้นนี้ มีความหมายกับพี่เสือมาก พี่ก็เลยอยากเก็บเอาไว้เป็นตัวแทนพี่เสือ...พี่เอามาคืนให้มุกแล้วนะ"
"ขอบคุณมากค่ะพี่ยุ้ย ขอบคุณจริงๆค่ะ" มุกดีใจจนน้ำตาซึม เพราะสร้อยเส้นนี้มีความหมายกับเธอและเสืออย่างมาก มันเหมือนเป็นจุดเริ่มต้นให้เราสองคนสานสัมพันธ์อันดีต่อกันจนเกิดเป็นความรักที่บริสุทธิ์และยืนยาวถึงทุกวันนี้...
ooooooo
เช้าวันหยุดแสนสบาย เสือกำลังเพลินกับการให้อาหารปลาที่เลี้ยงไว้ จู่ๆมินตราก็เดินมาบอกเสือว่าตนจะย้ายไปอยู่ที่อื่น เสือจะทำยังไงกับบ้านของตน ก็ตามสบาย
"แม่จะย้ายไปอยู่ที่อื่นทำไมล่ะครับ"
"ฉันอยู่ก็มีแต่สร้างปัญหาให้แกกับเมีย ย้ายๆไปซะ ทุกอย่างมันจะได้ดีขึ้น"
"แม่น้อยใจอะไรเสือเหรอ"
"ฉันไม่ได้น้อยใจ แต่ฉันไม่มีความสุข ฉันไม่ชอบความรู้สึกอย่างนี้เลย"
เสือรับฟังสีหน้านิ่งขรึม พยายามจับต้นชนปลายในใจ
"ที่ผ่านมาฉันทำตัวไม่ดี ใครๆมันก็เอาฉันไปนินทาทำให้แกอับอาย แต่ฉันก็ยังอยากหาความสุขให้ชีวิต ถ้าไม่แก่ จนตายด้านซะก่อน ยังไงฉันก็ต้องหาผู้ชายมาแก้เหงาอยู่วันยังค่ำ สู้ไปอยู่ไกลๆดีกว่า จะได้ไม่เดือดร้อนถึงแก"
"นี่แม่เป็นอะไรไป ใครมาพูดอะไรรึเปล่า นายโยธิตใช่มั้ย"
"โอ๊ย ไอ้ขยะนั่นไม่มีความหมายกับฉันหรอก มันไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้นแหละ ฉันคิดเองเป็น เมื่อฉันตัดสินใจแล้ว ใครก็ห้ามไม่ได้"
"ถ้าเสือขอให้แม่อยู่กับพวกเราต่อล่ะ"
"อยากให้กูอยู่ด่าเมียมึงต่อเหรอ เจอหน้ากูก็ต้องด่าต้องแขวะ จะให้กูพูดคะขาแสนดีด้วย กูทำไม่ได้หรอก มึงเห็นเมียโดนด่าทุกวันมีความสุขนักรึไงไอ้เสือ เมียมึงคงอึดอัดใจมากแต่ไม่กล้าหืออือเพราะกูเป็นแม่มึง กูตัดสินใจแล้ว ปล่อยกูไปเถอะ"
"ถ้าแม่ตัดสินใจแล้ว เสือก็จะไม่ขัดใจ เสือจะเพิ่มเงินเดือนให้เป็นเดือนละห้าหมื่นก็แล้วกันนะ"
"ขอบใจ"
"เสือจะเก็บบ้านแม่ไว้อย่างเดิม ถ้าแม่สบายใจขึ้นเมื่อไหร่ก็กลับมาได้เสมอ ยังไงที่นี่ก็เป็นบ้านแม่ แม่กลับมาได้ตลอดเวลา"
"เออ ขอบใจในน้ำใจโว้ย ไปล่ะ"
"ให้เสือไปส่งมั้ย"
"ไม่ต้อง เดี๋ยวมึงจะมาทำซึ้ง ร่ำลาก่งกอดกู ขนลุก ผู้ชายที่กูยอมให้กอดมีแต่ผัวกูเท่านั้น"
"โชคดีนะแม่"
"เออ เอ็งก็เหมือนกัน"
"อย่าขาดการติดต่อไปเลยนะครับ"
"โอ๊ย กูไม่ได้ไปตายนะไอ้เวรนี่ สั่งเสียอะไรนักหนา" มินตราใจหายเหมือนกันแต่ทำโวยกลบเกลื่อนเดินสะบัดๆกลับไปทางบ้านตัวเอง...
เช้าวันเดียวกัน มุกกับเพชรไปรับพลอยออกจากโรงพยาบาลกลับมาส่งที่บ้านพิศุทธ์ มุกกระวีกระวาดเอาสัมภาระของพี่สาวขึ้นไปเก็บบนห้อง ส่วนเพชรพอเห็นว่าไม่มีอะไรน่าห่วงก็จะกลับไปทำงานต่อ แต่พลอยยังดึงมือพี่ชายไว้อีก
"เดี๋ยวสิพี่เพชร อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนไม่ได้เหรอ จะทิ้งพลอยไว้กับมุกสองคนรึไง"
"จะกลัวอะไร นั่นมันน้องเรานะ ทำตามที่คุยกันนั่นแหละ เชื่อพี่สิ ทุกอย่างราบรื่น"
เพชรยิ้มๆ แล้วเดินเลี่ยงออกจากบ้านไป พลอยมีอาการกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนจะเดินตามมุกขึ้นไปข้างบน มุกเห็นพี่สาวมาคนเดียวก็รีบละมือจากข้าวของมาประคอง
"พี่พลอย ทำไมขึ้นมาคนเดียว ไม่ให้เด็กๆช่วยพยุงขึ้นมาล่ะคะ"
"ฉันไม่อ่อนแอขนาดนั้นหรอกน่า" พลอยเดินมานั่ง ที่เตียง มองไปยังโหลปลาบอลลูนตัวอ้วนกลมที่จำใจเลี้ยงเพราะลูกผู้ว่าฯเอามาให้ แต่มุกบอกว่ามันน่ารักดี "น่ารักก็เอาไปสิ ฉันยกให้เธอแทนปลาที่ฉันเคยฆ่าของเธอตาย...ฉันทำร้ายๆกับเธอมาเยอะ ฉันก็นึกไม่
ออกว่าจะเริ่มขอโทษเธอเรื่องไหนดี งั้นก็เริ่มจากเรื่องปลานี่ก็แล้วกัน เพราะฉันรู้สึกว่าฉันใจร้ายมาก... ฉันขอโทษนะมุก"
มุกยิ้มดีใจทั้งน้ำตาซึมๆ เดินมานั่งข้างๆ กุมมือพี่สาวไว้
"มุกลืมมันไปหมดแล้วล่ะค่ะพี่พลอย"
"ขอบใจเธอมากนะที่อดทนกับฉัน ยังรักและนับถือฉันเป็นพี่สาวมาตลอด"
"มุกอดทนก็เพื่อวันนี้ล่ะค่ะพี่พลอย"
พลอยน้ำตารื้นตื้นตันดึงมุกเข้ามาสวมกอด...ต่างฝ่ายต่างกอดกันด้วยน้ำตาคลอเบ้า แต่คราวนี้เป็นน้ำตาแห่งความดีใจ ที่ทั้งคู่สามารถปรับความเข้าใจกันได้ในที่สุด
ooooooo
1 ปีต่อมา...มุกตั้งครรภ์ได้สองเดือน เสือดูแลประคับประคองมุกไม่ห่างจนณรงค์อดแซวไม่ได้ว่าเสือ แทบจะอุ้มมุกอยู่แล้ว ส่วนต้องตาที่ชราและหลงลืมหนักขึ้นทุกทีก็มีพยาบาลคนใหม่มาดูแล ซึ่งเธอเพิ่งจะมาวันนี้เป็นวันแรก ณรงค์เห็นเธอก็จ้องตาไม่กะพริบ
เลียบเคียงถามเสือว่าเธอชื่ออะไร
"คุณฝน...เธอเพิ่งมาเมื่อเช้านี้เอง โรคแพ้เครื่องแบบพยาบาลกำเริบอีกแล้วเหรอน้ารงค์" เสือแซวยิ้มๆ น้าชายหน้าเจื่อน โดนหลานรู้ทันเลยฟอร์มไม่รู้ไม่ชี้
"พูดเรื่อยเปื่อยน่ะไอ้เสือ อะไรก็ไม่รู้ น้าไปดูแลยายก่อนนะ ไม่อยากปล่อยยายไว้คนเดียว"
"ยายหลับครับ"
"นั่นแหละ เดี๋ยวยายนอนฝันร้ายทำไง น้าเป็นห่วง" พูดจบณรงค์ก็เดินชิ่งหนีตามหลังพยาบาลไปทันที เสือและมุกมองตามไปอย่างขำๆ
"พี่เสือคะ เราน่าจะหาเวลาไปเยี่ยมคุณแม่กันซักทีนะคะ ไม่ได้เจอกันนานมากแล้ว จะได้บอกข่าวดีให้คุณแม่ ทราบด้วย"
เสือพยักหน้าเห็นด้วย แล้วเช้าวันหนึ่งทั้งคู่ก็เดินทางไปพบมินตราซึ่งเปิดร้านสปาอยู่ในกรุงเทพฯ มินตราพอรู้ว่ามุกท้องสองเดือนก็ดีใจ แต่พอมุกชวนกลับไปช่วยเลี้ยงหลาน มินตราก็ปฏิเสธเสียงหลง อ้างว่าห่วงร้าน ทั้งที่ความจริงอยากจะอยู่ใกล้ลูกค้าหนุ่มๆล่ำๆ
มากกว่า เสือและมุกจึงยกเรื่องยายมาโน้มน้าวต่อ บอกว่าท่านบ่นคิดถึงแม่ทุกวัน
"โอ๊ย มีพวกเธออยู่ แม่เขาก็มีความสุขแล้ว ฉันกลับไป ก็เอาแต่เที่ยว ไม่ได้อยู่ให้เขาเห็นหน้าซักเท่าไหร่หรอก คนเรามันก็มีทางเดินของตัวเอง ฉันก็เป็นของฉันอย่างนี้ กลับไปฉันก็ไม่มีความสุขหรอก อยู่ห่างๆกัน คิดถึงกันเมื่อไหร่ก็ค่อยไปหากัน แบบนี้น่ะดีแล้ว"
"งั้นก็ตามใจครับแม่ แต่เสาร์หน้าต้องกลับบ้านนะครับ"
"ทำไมล่ะ มีอะไรเหรอ"
"เสืออยากจัดงานเลี้ยงฉลองแต่งงานให้น้องมุกน่ะครับ เราสองคนยังไม่เคยจัดงานกันเลย"
"บอกล่วงหน้าอย่างนี้ก็พอจะเคลียร์คิวให้ได้หรอก" พูดเสร็จเหลือบตาไปเห็นลูกค้าหนุ่มรูปหล่อเดินเข้ามา มินตรายิ้มแย้มรีบลุกไปต้อนรับอย่างเอาอกเอาใจ เสือมองๆแล้วแอบบ่นกับมุกว่า นี่มันสปาอะไรทำไมมีแต่ลูกค้าหนุ่มๆ มุกแอบขำ พลางก็ตีแขนเสือปรามไม่ให้
พูดอะไรอีก
ooooooo
ถึงวันเสาร์แล้ว มุกตื่นเต้นดีใจเป็นพิเศษ ควบคุมดูแลการจัดงานเลี้ยงฉลองแต่งงานด้วยตัวเอง เสือเป็นห่วง แต่ห้ามมุกก็ไม่ฟัง พอทุกอย่างเสร็จสมบูรณ์ มุกอยากจะซ้อมไวโอลินอีกครั้ง แต่ก็กลัวเสือจะเบื่อ เลยต้องถามเขาก่อน
"มุกอยากซ้อมไวโอลินอีกรอบ พี่เสือเบื่อฟังรึยังคะ"
"ไม่เลยจ้ะ พี่มีความสุขทุกครั้งที่ได้ฟังน้องมุกเล่น ไวโอลิน ขนาดตอนเล่นไม่เอาไหนพี่ยังฟังได้เลย"
"พี่เสืออ่ะ" มุกยิ้มเขิน...เสือขำๆ จูงมือภรรยาพาไปส่งบนเวที และยืนส่งยิ้มให้กำลังใจฟังเธอสีไวโอลินจนจบเพลง...มุกยิ้มร่ากลับลงมาสวมกอดสามีสุดที่รัก แล้วต่างคนก็ต่างแลกหอมกันอย่างหวานชื่น ท่ามกลางบรรยากาศสวยงาม ที่รอแขกเหรื่อมาร่วมงาน...
ooooooo
-อวสาน-
