เพียงใจที่ผูกพัน

เสือยังหาหนทางที่จะเจอตัวยิ่งยศให้ได้ จู่ๆวันนี้ เสือก็นึกขึ้นได้ว่ายิ่งยศเป็นญาติกับจ่าพุด จึงค่อนข้างมั่นใจว่ายิ่งยศน่าจะหลบไปหาจ่าพุดที่ตอนนี้ปลดเกษียณ แล้ว...

ความคิดของเสือเป็นจริงเสียด้วย เสือตามไปเจอยิ่งยศและรู้ความจริงจากปากยิ่งยศที่สารภาพว่ารู้เห็นตอนยุทธนาฆ่าศุภฤกษ์ หลังจากมีปัญหาเรื่องมรดกของเพ็ญพิศุทธ์ที่ศุภฤกษ์จับได้ว่ายุทธนายักยอกโกงเอาไปจำนวนมาก

ยิ่งยศกลัวยุทธนาฆ่าปิดปากจึงหนีเตลิดเอาตัวรอด แต่เมื่อเสือรับประกันความปลอดภัย แถมยังมีรางวัลตอบแทนให้ด้วย ยิ่งยศจึงร่วมมือกับเสือที่วางแผนให้ยุทธนามาติดกับ... ยุทธนาหน้าซีดไม่คิดว่าจะโดนซ้อนแผน และพยานหลักฐานก็หลุดจากปากตัวเองโดนตำรวจนอกเครื่องแบบอัดเสียงไว้หมดแล้วด้วย

เศรษฐ์โกรธแค้นยุทธนาแทบกระอัก ขึ้นมาชกหน้ายุทธนาบนโรงพัก จนตำรวจต้องช่วยแยกทั้งคู่ออกจากกันวุ่นวายไปหมด

"มึงฆ่าลุงกู อย่าคิดว่ามึงอยู่ในคุกแล้วมึงจะรอดนะ เผลอเมื่อไหร่มึงตายคาคุกแน่ ไอ้เนรคุณ"

"ถ้ากูเนรคุณ ลุงมึงก็ไอ้ขี้โกงเหมือนกันล่ะวะ โกงได้แม้ กระทั่งเมียที่มันเกาะ กูก็ไม่เห็นว่าจะดีกว่าแมงดาซักเท่าไหร่เล้ย"

"ไอ้ยุทธนา มึงตาย!" เศรษฐ์จะโผนเข้าไปทำร้ายยุทธนาให้ได้แต่ถูกตำรวจกันเอาไว้สุดกำลัง

เมื่อยุทธนาถูกคุมตัวเข้าไปในห้องสอบสวนแล้ว ตำรวจนายหนึ่งก็เตือนเศรษฐ์ให้ระวังคำพูดด้วย ที่เขาพูดเมื่อกี้เข้าข่ายขู่ฆ่า เศรษฐ์ถึงหน้าเสีย รู้ว่าโกรธจนพลั้งปาก หันไปอาละวาดใส่ตำรวจที่ล็อกตัวเขาอยู่แทน

"ปล่อยสิวะ มาจับตัวผมไว้ทำไม ผมไม่ได้ทำอะไรผิด"

"แน่ใจเหรอว่าแกไม่ได้ทำอะไรผิด"

เศรษฐ์หันขวับมองเจ้าของเสียง ซึ่งก็คือพลอยที่เดินขึ้นมาพร้อมกับเสือและเพชร

"ถ้าคดีของพวกฉันกับนายจบลงเมื่อไหร่ นายก็จะเหลือแต่ตัว" เพชรตอกย้ำ

"ผมขอเข้าไปพบผู้กำกับก่อนนะครับ" เสือเดินเลี่ยงเข้าข้างใน...พลอยหันมาชี้หน้าเศรษฐ์อย่างจงเกลียดจงชัง

"แกกับไอ้ศุภฤกษ์รวมหัวกันโกงเงินแม่ฉัน คราวนี้มีทั้งพยานหลักฐานพร้อม แกเตรียมหมดตัวได้เลย เราเจอกันในศาลแน่"

เศรษฐ์หน้าเสีย พอความลับแตกก็ชักกลัว เพราะถ้า ยึดกันจริงๆ มีหวังเหลือแต่ตัวอย่างที่เพชรกับพลอยพูดแน่ๆ

ส่วนในห้องผู้กำกับ เสืออ่านคำให้การของยุทธนาเสร็จ นึกไม่ถึงว่ายุทธนาจะสารภาพละเอียดยิบขนาดนี้

"ไอ้หมอนี่มันฉลาดครับ จับได้คาหนังคาเขาอย่างนี้ ถ้ายังขืนตะแบงปฏิเสธอีกมีหวังโดนหนักแน่ ให้ความร่วมมือซะ ยังมีโอกาสที่จะได้ลดหย่อนผ่อนโทษบ้าง"

"ท่านว่าเป็นไปได้ไหมครับ ว่าการตายของคุณเพ็ญพิศุทธ์ จะเกี่ยวข้องกับการฉ้อโกงสมบัติคราวนี้"

"คุณเสือสงสัยว่านายยุทธนาจะรู้เห็นเรื่องการฆาตกรรมคุณเพ็ญเหรอครับ"

"ครับ เรื่องที่คุณเพ็ญถูกโกง ไม่มีใครรู้เลยนะครับ นอกจากตัวคุณเพ็ญเอง เพราะคุณเพ็ญกลัวว่านายศุภฤกษ์จะไหวตัวทัน ก็เลยปิดเรื่องนี้เป็นความลับไม่บอกใครเลย แม้แต่ คุณเพชร เมื่อนายศุภฤกษ์ไม่รู้ว่าความลับแตก แล้วจะมีเหตุ จูงใจอะไรที่จะฆ่าคุณเพ็ญ จริงไหมครับ"

ผู้กำกับพยักหน้าเห็นด้วย เสือจึงสันนิษฐานต่อไปด้วยเหตุและผล

"นายยุทธนาเป็นคนจัดการทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูล พิศุทธ์ ถ้าความแตกเขาก็ต้องเป็นคนแรกที่รู้เรื่อง จะบอกนาย ศุภฤกษ์ก็ไม่ได้ เพราะเขาก็โกงมาอีกต่อนึง เพราะฉะนั้นก่อนที่เรื่องจะสาวมาถึงตัว ก็เลยต้องจัดการกับคุณเพ็ญก่อน"

"มีความเป็นไปได้ครับ เราก็คงต้องตรวจสอบเส้นทางการใช้เงินของนายยุทธนา ผมเชื่อว่าต้องมีการเบิกเงินก้อนใหญ่ เพื่อว่าจ้างฆ่าคุณเพ็ญพิศุทธ์แน่ๆ ขอบคุณมากครับคุณเสือ ขอตัวซักครู่นะครับ"

ผู้กำกับลุกเดินออกไปจากห้อง เสือมองตามลุ้นๆให้ข้อสันนิษฐานของตนเป็นความจริง...หลังจากนั้นไม่นาน ยุทธนาก็จนด้วยหลักฐานยอมรับสารภาพหมดสิ้นว่าเป็นผู้จ้างวานฆ่าเพ็ญพิศุทธ์จริง เพราะถูกเพ็ญพิศุทธ์จับได้คาหนังคาเขาเรื่องปลอมโฉนดที่ดิน แล้วยักยอกเอาฉบับจริงมาเป็นของตัวเอง ปล่อยให้เพ็ญพิศุทธ์กอดโฉนดปลอมอยู่เป็นปี

พลอยและเพชรเจ็บแค้นมาก พลอยระงับสติไม่อยู่ตรงเข้าตบหน้ายุทธนาสุดแรงเกิดจนปากแตก ตำรวจต้องกันพลอยออก ขณะที่เพชรก็ปรามพลอยอย่าวู่วาม แต่พลอยไม่สนใจ กลับจ้องหน้ายุทธนาเขม็ง

"แกฆ่าแม่ฉัน ฉันไม่มีวันยกโทษให้แกเด็ดขาด โทษประหารชีวิตเท่านั้นถึงจะเหมาะสมกับคนอย่างแก"

"งั้นก็คอยดูไปก็แล้วกันว่าผมจะโดนโทษประหารสมใจคุณ หรือจะออกมาใช้เงินที่เคยเป็นของพวกคุณจนมันมือไปเลย" ยุทธนายังออกฤทธิ์ พลอยแค้นสุดๆจะเข้าไปทำร้ายยุทธนา อีก เพชรเลยต้องลากน้องออกจากโรงพักไป

ยุทธนามองตามสองพี่น้องแล้วก็ยิ้มเหี้ยม ไม่สะทกสะท้าน แม้แต่น้อย แถมยังหันไปจ้องหน้าเสืออย่างโกรธแค้น

"แกทำฉันแสบมากนะไอ้เสือ ฉันจะเอาคืนให้สาสม"

"ผมจะรอครับ" เสือสวนทันควันอย่างไม่กลัว

"อีกไม่นานหรอกมึง" ยุทธนาคำราม และยังคงหันมาจ้องหน้าเสือเขม็งด้วยความเจ็บแค้น ขณะถูกตำรวจพาไปเข้าห้องขัง เสือมองตามด้วยสายตาเคร่งเครียด รู้ดีว่ายุทธนาเป็นตัวอันตราย ถ้ามีโอกาสมันทำแน่ไม่ใช่แค่ขู่...

มุกยังอดห่วงยุ้ยไม่ได้ คืนนี้เมื่อมุกได้เห็นเครื่องเพชร ชุดใหญ่ของยุ้ยที่เสือรับซื้อมาจากคนอื่น และเสือเต็มใจยกให้มุก สุดแล้วแต่มุกจะเอาไปทำอะไร มุกดีใจไม่น้อย คาดหวังว่าเครื่องเพชรชุดนี้จะช่วยพลิกวิกฤติชีวิตของยุ้ยได้อีกครั้ง

ooooooo

เช้าวันรุ่งขึ้น เพชร พลอยและมุกพากันมาที่บ้านพิศุทธ์ บ้านที่สามพี่น้องอยู่กันมาตั้งแต่เกิด

"พี่ดีใจนะที่เราสามคนได้กลับมารวมกันที่บ้านอีกครั้ง"

"แต่ที่น่าดีใจที่สุดก็คือบ้านหลังนี้ก็ยังเป็นของเราเหมือนเดิม"

มุกยิ้มแย้มสุขใจ เห็นด้วยกับคำพูดของพี่ๆ

"วิกฤติคราวนี้ทำให้พี่ได้รู้ว่าใครคือมิตรแท้ ใครที่คบกับเราแค่ผลประโยชน์ มันเป็นบทเรียนที่มีค่ากับชีวิตพี่มากเลยนะ

"ค่ะ พี่เพชร...ถ้าคุณแม่ยังอยู่ ท่านคงดีใจมากนะคะ ที่พวกเราสามคนพี่น้องร่วมแรงร่วมใจกันรักษาสมบัติของครอบครัวเอาไว้ได้"

เพชรยิ้มหน้าบาน โอบกอดเอวมุกไว้ พลอยเห็นแล้วเบะปากหมั่นไส้

"ขยันซึ้งกันจริ๊งคู่เนี้ย อย่าเพิ่งดีใจกันนักเลย เรายังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะแยะ"

"พี่รู้หรอกน่าพลอย พี่จะต้องเร่งทำคะแนนกู้ความนิยมกลับมาให้ได้"

"รู้ตัวก็ดีแล้วพี่เพชร พลอยเองก็มีบัญชีหางว่าวที่ต้องสะสางยาวเหยียดเหมือนกัน รายแรกก็คือไอ้เศรษฐ์"

พูด ไปไม่ทันข้ามวัน พลอยก็ทำให้เศรษฐ์อยู่ไม่เป็นสุข ถูกนักข่าวล้อมหน้าล้อมหลังยิงคำถามเป็นชุด ทั้งเรื่องศุภฤกษ์โกงเงินเพ็ญพิศุทธ์และเรื่องที่เขากล่าวหาเพชรว่าฆ่าแม่ ตัวเอง...เศรษฐ์ตกใจจนตอบอะไรไม่ถูก ได้แต่อึกอักตั้งรับไม่ทัน

พลอยกำลังทานอาหารอยู่กับเพชรในร้านภายในโรงแรมธอร์นตันของเสือ ได้รับรายงานข่าวเด็ดนี้ทางโทรศัพท์ ถึงกับหัวเราะร่วนด้วยความสะใจ

"จริง เหรอคะพี่ ดีค่ะ ทำกับพลอยไว้เยอะ ควรโดนซะบ้าง...ได้ค่ะ เอาไว้มีอะไรแล้วพลอยจะติดต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ" พลอยกดตัดสาย แต่ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

"เรานี่มันจริงๆเลยนะ พี่บอกแล้วว่าอย่าไปยุ่ง ให้ทนายฟ้องเรียกทรัพย์สินคืนจากไอ้เศรษฐ์อย่างเดียวก็พอ"

"ช่วยไม่ได้ ชอบใช้นักข่าวมาเล่นงานคนอื่นดีนัก เจอกรรมสนองเข้าไปซะบ้างจะได้สำนึก"

"คนมันกำลังจนตรอก บีบมากๆ อันตรายนะ ระวังไว้เถอะ"

"คนปอดแหกอย่างไอ้เศรษฐ์น่ะเหรอจะมีน้ำยาอาไร้ มันทำกับเราไว้ยังไง พลอยก็ต้องเอาคืนมันอย่างงั้นเหมือนกัน"

"มัวแต่คิดแก้แค้นแบบนี้ ใจเราจะมีความสุขได้ยังไง"

"ถ้าคอยแต่ให้อภัยคนง่ายๆอย่างพี่เพชร พลอยคงเก็บกดจนสติแตกตาย"

ระหว่างนี้เอง ณรงค์เดินยิ้มแย้มเข้ามาหาสองพี่น้อง แจ้งข่าวว่าผลโพลล่าสุดออกมาแล้ว

"ดูจากสีหน้าน้ารงค์แล้ว แสดงว่าคะแนนผมคงกระเตื้องขึ้นแล้วใช่ไหมครับ" เพชรเดาทันที

"ไม่ใช่แค่กระเตื้อง พอข่าวเรื่องยุทธนาแพร่ออกไป คะแนนคุณเพชรพุ่งขึ้นมาอยู่ที่หนึ่งเลย ทิ้งที่สองไม่เห็นฝุ่นเลยล่ะ"

"คนเขาคงสงสารที่ผมถูกใส่ร้ายมั้งครับ พอรู้ว่าผมบริสุทธิ์ก็เลยหันมาเทคะแนนให้"

"งั้นก็ได้เวลาลุยหาเสียงต่อแล้วล่ะพี่เพชร ยิ่งกระแสกำลังมาแบบนี้ต้องอ้อนขอคะแนนซะให้หนำใจ"

ทุกคนยิ้มแย้มมีความสุขหลังหดหู่กันอยู่นาน โดยเฉพาะเพชรสีหน้าสดชื่นเต็มไปด้วยความมั่นใจอีกครั้ง

ooooooo

มุก ตั้งใจจะนำเครื่องเพชรไปคืนยุ้ย แต่ขณะที่มุกกับยุ้ยนัดเจอกันในร้านอาหาร ยุทธนาก็เข้ามาจับมุกเป็นตัวประกัน หลังหลบหนีตำรวจมาได้ขณะจะถูกนำตัวไปฝากขัง เสือตามมาช่วยมุกพร้อมด้วยกำลังตำรวจ แต่ยุทธนาไม่ยอมง่ายๆ ใช้ปืนจี้บังคับลากมุกขึ้นรถหนีไปทางชายแดน

รถของเสือที่ยุทธนาขับพา มุกไปนั้นมีระบบจีพีเอสทำให้เสือติดตามไปอย่างกระชั้นชิด แต่พอยุทธนาจอดรถและฉุดกระชากลากมุกเดินเท้า เสือเกือบจะตามไม่ถูกทาง ถ้ามุกไม่ตัดสินใจถอดสร้อยไข่มุกซีกทิ้งเอาไว้

พวกณรงค์กลับไปรอฟัง ข่าวที่บ้านด้วยความเป็นห่วงทั้งมุกและเสือ ซึ่งทุกคนก็ได้แต่หวังว่าความรักที่เรียกว่ารักแท้ ของมุกและเสือจะทำให้ทั้งคู่กลับมาได้อย่างปลอดภัย

แล้วสิ่งที่ทุกคน คาดหวังก็สัมฤทธิ์ผล เมื่อเสือตามไปช่วยมุกพ้นจากนาทีชีวิตมาได้อย่างปลอดภัย ส่วนยุทธนาถูกกรรมสนองทันตาขณะต่อสู้กับเสือแล้วเขาพลาดล้มศีรษะกระแทกก้อน หินเสียชีวิตคาที่

หลังจากเหตุการณ์สุดระทึกนี้ผ่านพ้นไป เสือตัดสินใจให้ทนายมาทำพินัยกรรมแบ่งสมบัติทั้งหมดให้ณรงค์กับมุกคนละครึ่ง ส่วนมินตรายังจะได้เงินเดือนใช้ทุกเดือนตลอดไป และได้เงินปันผลจากโรงแรมกับบริษัทในเครืออีกปีละสองครั้ง รวมๆกันแล้วก็ไม่น้อย แต่มินตราไม่พอใจอย่างมาก โวยวายลั่นห้องทำงานเสือ

"เศษ เงินแบบนั้นเขาเรียกว่าโยนให้หมากินโว้ยไอ้เสือ ไม่รู้ล่ะ ถ้าแกจะให้เมียแกกับไอ้รงค์จริงๆ ก็ต้องหารสาม ไม่งั้นฉันไม่ยอมจริงๆด้วย"

"แม่ไม่ยอมเสือก็จนใจ เพราะเสือตัดสินใจไปแล้ว คงไม่เปลี่ยนแปลงอะไรอีกแล้วล่ะครับ"

มินตราโกรธจนเดือด ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่มุกจะเปิดเข้ามา มินตราหันมองตาขวาง อารมณ์อิจฉาปนพาล

"อ้าว คุณแม่...มุกไม่ทราบว่าคุณแม่อยู่ด้วย มุกมาตามพี่เสือไปทานของว่าง คุณแม่ไปทานด้วยกันนะคะ"

"ฉันกินไม่ลงหรอกย่ะ แม่ลูกเขากำลังคุยกันอยู่ คนนอกออกไปพ้นๆเลยไป"

"แม่ครับ น้องมุกไม่ใช่คนนอกนะครับ"

"เออๆ เข้าข้างกันเข้าไป แกไม่เคยรักฉันอยู่แล้วนี่ แกรักยาย รักน้า รักพ่อ รักเมีย รักทุกคน ยกเว้นฉันที่เป็นแม่แท้ๆของแก"

มินตรา กระแทกเสียงเสร็จก็สะบัดหน้าออกจากห้องไปด้วยความโกรธ มุกมองเสืออย่างงงๆ ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอครู่ต่อมาได้รู้รายละเอียดจากเสือ จากที่งงก็กลายเป็นไม่สบายใจขึ้นมาแทน

"พี่เสือไม่น่าทำแบบนี้เลย ก็สมควรแล้วล่ะค่ะที่คุณแม่จะโกรธเอา"

"แต่ พี่จำเป็นนะน้องมุก คราวก่อนที่ไอ้โยธิตมันเข้ามายึดโรงแรมปัญหาที่มันก่อไว้ป่านนี้ยังเคลียร์ ไม่จบเลย บทเรียนมีแล้ว พี่ก็ต้องเตรียมพร้อมให้ดี พี่ถึงตัดสินใจทำพินัยกรรมกันไว้ก่อน"

"แต่พี่เสือก็น่าจะให้คุณแม่มากกว่านี้นะคะ ท่านเป็นแม่ แต่กลับได้น้อยกว่าน้า น้อยกว่าเมีย มันก็อดน้อยใจไม่ได้หรอกค่ะ"

"มุกก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าแม่พี่เป็นคนยังไง ไม่ใช่ว่าพี่อกตัญญูนะ แต่ไม่ว่าพี่จะให้เขามากเท่าไหร่ มันก็ไม่เคยพอ"

"แต่ทำแบบนี้มันหักหาญน้ำใจกันเกินไปหน่อยนะคะ"

"เงิน ที่พี่ให้แม่มันก็ไม่น้อยเลยนะครับน้องมุก ถ้าพี่เป็นอะไรไป แม่เขาก็มีรายได้ใช้ทุกเดือนไปตลอดชีวิต แต่ถ้าพี่ให้แม่ตามที่เขาต้องการ จะมีอะไรประกันว่าแม่จะไม่โดนปอกลอกจากเด็กหนุ่มหิวเงินพวกนั้นอีก พี่เชื่อว่าจะต้องมีโยธิตคนที่สอง คนที่สาม โผล่มาอีกแน่ๆ ทีนี้ทั้งน้องมุก ทั้งน้ารงค์ก็ต้องเดือดร้อนอีก พี่คิดถูกมั้ยล่ะ"

"ทางที่ดีที่สุดก็คือพี่เสืออย่าเพิ่งเป็นอะไรเลยนะคะ ต้องมีปัญหาเยอะแยะตามมาอีกแน่ๆ"

"น้องมุกไม่เห็นต้องกังวลอะไรเลยนี่ครับ พี่จัดการพินัยกรรมครอบคลุมไว้หมดทุกอย่างแล้ว"

"ทรัพย์สมบัติมากมายของพี่เสือมันไม่มีค่าอะไรเลยสำหรับมุก ถ้ามุกไม่มีพี่เสืออยู่ด้วย"

"ไม่ต้องห่วงครับ เราสองคนจะไม่มีวันตาย"


"บ้า...พี่เสือ ใครจะไม่ตายคะ"

"ก็ เราสองคนนี่ไง" เสือยิ้มๆ โอบกอดมุกด้วยความรัก "น้องมุกไม่ต้องกลัวนะ พี่จะไม่ยอมตายก่อนน้องมุกเด็ดขาด พี่จะดูแลปกป้องน้องมุกจนถึงวันสุดท้ายของชีวิต พี่รู้ว่าคนที่ต้องเหลืออยู่คนเดียวมันจะทรมานมากขนาดไหน พี่จะไม่มีวันปล่อยให้น้องมุกต้องเผชิญกับความรู้สึกนั้นตามลำพังเป็นอัน ขาด"

มุกกอดซบเสือแนบแน่น น้ำตาคลอซาบซึ้งใจ

ooooooo

เศรษฐ์ กำลังเข้าตาจน ไปกู้เงินจากธนาคารก็ไม่ได้รับการอนุมัติ หนำซ้ำพนักงานที่บริษัทก็เร่งเร้าจะเอาเงินเดือน เศรษฐ์กลุ้มใจมากบากหน้าไปหาพลอยและเพชร กลับถูกพลอยหัวเราะเยาะอย่างสาแก่ใจ

"ไหนเคยเห่าหอนเอาไว้ว่าจะทำให้พวกฉันหมดตัวแล้วยัดเข้าตะรางไม่ใช่เหรอ ไม่ทันไรก็คลานมาขอความช่วยเหลือพวกฉันซะแล้ว"

เศรษฐ์ขบกรามแน่นด้วยความแค้นใจ แต่ต้องสงบปากสงบคำ

"พลอย พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าซ้ำคนล้ม" เพชรปรามน้องก่อนจะหันไปบอกเศรษฐ์ "พูดธุระของนายมาเถอะ เดี๋ยวฉันต้องไปเตรียมตัวขึ้นเวทีปราศรัยอีก"

"ก็ ไม่มีอะไรมากหรอก นายก็รู้ว่าไอ้ยุทธนามันโกงฉันไปเยอะ ตอนนี้ถึงมันจะตายไปแล้ว แต่เงินพวกนั้นก็ยังไม่ได้คืน ฉันก็เลยอยากจะขอให้นายอย่าเพิ่งฟ้องเรียกทรัพย์สมบัติของนายคืนได้มั้ย ถ้านายเอาไปอีก ฉันต้องเหลือแต่ตัวแน่ๆ"

"ฉันคงถอนฟ้องให้นายไม่ได้ หรอก ทนายดำเนินการไปหมดแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้คิดจะโกงนายนะ อะไรที่เป็นของดั้งเดิมของนายกับ...ลุงฤกษ์ ฉันก็จะคืนให้"

"ตอนนี้ ทรัพย์สินมันปนกันมั่วไปหมดแล้ว กว่าจะแยกแยะออกว่าอะไรเป็นของใคร ฉันอดตายพอดี ฉันขอร้องนะเพชร นายกำลังจะได้เป็น ส.ส. มีโอกาสหาเงินได้มากกว่านี้อีกเยอะ เงินเล็กน้อยแค่นี้เหลือไว้ให้ฉันใช้บ้างเถอะ"

"ฉันไม่ได้อยากเป็น ส.ส. เพื่อที่จะคดโกงให้ตัวเองร่ำรวยนะเศรษฐ์ เรื่องวุ่นวายทั้งหมดมันเกิดจากพวกนายสมคบกันโกงแม่ฉัน การที่ฉันปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามขั้นตอนกฎหมายก็ถือว่าประนีประนอมที่สุด แล้ว ฉันคงทำตามที่นายขอร้องไม่ได้ ขอตัวก่อนนะ ฉันต้องรีบไป"

เพชรผละไปแล้ว เหลือแต่พลอยที่ยังจ้องเศรษฐ์อย่างเย้ยหยัน จงเกลียดจงชัง

"ที่ บ้านมีกะลารึยังล่ะ จะได้เอาไว้ใช้เป็นเครื่องมือทำมาหากิน ถ้ายังไม่มีก็บอกกันได้นะ ฉันเห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าๆ จะหาให้ซักใบ แล้วจะช่วยประเดิมหยอดเงินให้ซัก 10 บาท เป็นเงินขวัญถุง เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เป็นขวัญกะลาตะหาก"

เศรษฐ์ทั้งเจ็บทั้งจุกจนพูดไม่ออก จ้องหน้าพลอยด้วยความแค้นจับใจก่อนจะผลุนผลันออกไป