เพียงใจที่ผูกพัน

สายวันเดียวกันนี้ มีนักเลงบุกไปล่าตัวโยธิตถึงบ้าน เพราะโยธิตติดหนี้จำนวนมากแล้วไม่ยอมจ่าย แต่โยธิตอยู่ให้เจอซะที่ไหน ยุ้ยเลยต้องรับหน้าแทนด้วยความอับอายและหวาดกลัว หลังจากนักเลงฉกของมีค่าในบ้านติดมือกลับไปแล้ว  ยุ้ยร้อนใจรีบติดต่อโยธิต  แต่ โยธิตกลับพูดจาเห็นแก่ตัว โยนปัญหาให้ยุ้ยแก้ไขไปเอง

ส่วนเพชรยังคงเดินหน้าหาเสียง โดยมีพลอยช่วยเหลือเต็มที่ แต่คะแนนนิยมของเพชรกลับลดลงเรื่อยๆ เนื่องจากเศรษฐ์ กับยุทธนายังไม่หยุดโจมตี โดยจ้างคนปล่อยข่าวด้านลบให้ เพชรอย่างต่อเนื่อง เสี่ยเส็งพอรู้ว่าเพชรคะแนนตกก็ยิ้มร่าดีใจ คาดหวังว่าตัวเองต้องได้รับเลือกเป็น ส.ส.คราวนี้แน่ ขณะที่ สงวนเรือนเมียของเสี่ยเส็งก็อยากจะเป็นคุณนายท่าน ส.ส.ใจจะขาดอยู่เหมือนกัน

ขณะสองผัวเมียกำลังวาดฝันกันอยู่นั้น นภารัตน์โทร.เข้ามือถือเสี่ยเส็ง มีเรื่องร้อนใจอยากพบด่วน เสี่ยเส็งซึ่งกลัวเมียขึ้นสมอง ชำเลืองมองเมียก่อนจะเดินเลี่ยงออกไปคุยห่างๆ

หลังจากเจรจานัดเจอกันตอนสองทุ่มคืนนี้...พอใกล้ค่ำนภารัตน์ก็มาขอลางานกับ เสือ อ้างเหมือนเดิมว่าจะไปเยี่ยมพ่อที่ป่วย นภารัตน์หิ้วกระเป๋าขึ้นรถณรงค์ออกไปได้ไม่นาน มินตรา ก็เข้ามาอ้อนขอเงินเสือ ชดเชยที่ถูกโยธิตยกเค้าไปเมื่อเช้านี้

พอเสือเซ็นเช็คให้ มินตราก็ยิ้มร่า ออกปากชมลูกชายทันที

"แกนี่มันกตัญญูกับแม่จริงๆ เห็นแม่โดนไอ้หมาโยธิตยกเค้าก็ให้เงินปลอบขวัญแม่ ขอให้เจริญๆ นะลูกเสือของแม่"

"เดี๋ยวสิแม่ อย่าเพิ่งไป...เสือถามอะไรหน่อย"

"ฉันนึกแล้วเชียว อย่างเอ็งคงไม่ใจปํ้าให้เงินฉันฟรีๆ หรอก จะถามอะไรก็ว่ามา"

"ผมสงสัย ทำไมแม่กับคุณนกถึงให้การตรงกัน เตรียมกันมาก่อนรึเปล่า"

"ฉันไม่ลดตัวไปเป็นพวกเดียวกับอีนั่นหรอก นังนกนี่มันร้ายจะตายไป ทั้งเอ็งทั้งไอ้รงค์หลงกลมันกันหมด ทำเป็นแอ๊บแสนดี โธ่ ฉันเคยเจอมันที่ผับแถวคู้จัน เด็กเสี่ยดีๆนี่ล่ะวะ"

"คุณนกเนี่ยนะคะจะเป็นเด็กเสี่ย เขามีงานประจำนะคะ"

"งานอะไรจะรายได้ดีเท่าเป็นเมียน้อยเขาล่ะ เตือนน้าแกซะด้วย เทียวรับเทียวส่งเขา เอาเกวียนมาเทียมเนี่ยใช่เลย เสี้ยนอยากมีเมียตอนแก่ ไม่เจียมสังขาร...นี่เห็นออกไปส่งเขาอีกแล้วนี่"

"คุณนกจะไปเยี่ยมพ่อน่ะค่ะ" มุกเอ่ยขึ้น

"ไปนอนกับผัวมันมากกว่า ไม่มีอะไรจะถามฉันแล้วใช่มั้ย หิวแล้ว" มินตราสะบัดหน้าพรืดเดินออกไป

"ไม่น่าเชื่อเลยนะ" เสือหันมาเปรยกับมุก

"ฟังความข้างเดียว อย่าเพิ่งปักใจเชื่อเลยค่ะ พี่เสือลองคุยกับพี่แป้งดูก่อนดีไหมคะ"

เสือพยักหน้ารับเห็นด้วย อีกครู่เสือกับมุกก็พากันไปที่ห้องคุณยาย ซักถามแป้งพยาบาลที่มาทำหน้าที่แทนนภารัตน์ ชั่วคราว จนได้ความเข้าเค้าที่มินตราพูดมา ที่สำคัญเรื่องพ่อที่นภารัตน์อ้างว่าป่วยนั้น ความจริงแล้วพ่อของนภารัตน์ตายไปนานแล้ว

ถึงผับแถวคู้จัน นภารัตน์ให้ณรงค์จอดส่ง ทั้งที่ณรงค์ อยากจะไปส่งให้ถึงบ้าน...ขณะณรงค์ถอยรถจะกลับ เสือโทร.เข้ามาพอดี...แล้วไม่นานเสือกับตำรวจก็ตามมาสมทบ และเห็นชัดว่าแฟนนภารัตน์ก็คือเสี่ยเส็งนั่นเอง

นภารัตน์นัดเสี่ยเส็งมาเอาเงินห้าแสนเป็นค่าจ้างตัดสายเบรกรถเสือ แล้วตั้งใจว่าจะหนีไปตั้งต้นชีวิตใหม่ แต่ขณะสองคนออกจากโรงแรมม่านรูดเจอพวกเสือเข้าเต็มๆ เสี่ยเส็งตกใจถึงกับหน้าซีดเผือด

"มึงมาที่นี่ได้ยังไง"

"ถ้าไม่มา ผมจะรู้เหรอว่าพวกคุณรู้จักกันมาก่อน คุณตำรวจครับ ผมสงสัยว่าสองคนนี่จะอยู่เบื้องหลังแผนฆาตกรรมผมครับ"

"มึงอย่ามาใส่ความกูมั่วๆนะไอ้เสือ"

"มีอะไรไปคุยกันที่โรงพักดีกว่าครับ เชิญครับ"

เสี่ยเส็งตกใจจนปากคอสั่น นภารัตน์กลับจ้องมองเสืออย่างท้าทาย ไม่มีท่าทีกลัวแม้แต่น้อย ส่วนณรงค์มองนภารัตน์ ด้วยสีหน้าแววตาผิดหวังอย่างที่สุด...พอถึงโรงพัก นภารัตน์ถูกตำรวจสอบสวนตามลำพัง แต่เธอก็ยืนกระต่ายขาเดียวไม่ยอมรับ ไม่รู้ไม่เห็นเรื่องรถยนต์เสือถูกตัดสายเบรก และเช็คห้าแสนที่เสี่ยเส็งให้ก็ไม่ใช่ค่าจ้าง แต่เป็นค่าเลี้ยงดูในฐานะเมียน้อยต่างหาก ตำรวจเจอแบบนี้เข้าไปก็เคร่งเครียด ไม่คิดว่านภารัตน์จะรอบจัดขนาดนี้

ณรงค์อยู่กับเสือนอกห้องสอบสวน ณรงค์นั่งซึม ทั้งอกหักทั้งผิดหวังเสียใจ บ่นกับเสือว่าน้าโง่มากเลยใช่ไหม ด่าแต่พี่มิน น้าเองก็งี่เง่าไม่แพ้กัน

"อย่าคิดแบบนั้นสิครับ คนเราหวังดีกับใคร ก็ต้องคิดว่าคนอื่นเขาจะต้องดีกับตัวเองเหมือนกัน ไม่มีใครคิดหรอกครับว่าเขาจะตีสองหน้าแบบนี้"

"แต่น้าควรจะเจียมตัวแต่แรก ไอ้เป๋อย่างน้า ผู้หญิงที่ไหนเขาจะสนใจ โง่สิ้นดีที่คิดว่าจะมีคนอื่นเขามาเหลียวแลเราจริงๆ"

"อย่าดูถูกตัวเองแบบนี้สิครับน้ารงค์ ผมเชื่อว่าต้องมีผู้หญิงดีๆ ที่เขาเห็นคุณค่าของน้ารงค์อยู่ที่ไหนซักแห่ง สวยอย่างเดียวไม่พอนะครับ ต้องตาถึงด้วย"

ณรงค์ยิ้มขำๆกับคำพูดปลอบใจของหลานชาย...เสี่ยเส็งสีหน้าเครียดๆเดินออกมา กับทนายที่มาประกันตัว พอเห็นสองน้าหลาน เสี่ยเส็งก็ชี้หน้าเสืออย่างอาฆาต

"แกอย่าคิดใช้วิธีสกปรกเล่นงานฉันนะไอ้เสือ แกไปมีศัตรูที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วมาโยนความผิดให้ฉัน หวังจะช่วยพี่เมียล่ะซี้ คอยดูเถอะ ฉันจะฟ้องกลับให้หมดตัวเลย"

"หมดตัวผมไม่กลัวหรอกครับ อย่างมากก็กลับไปขายปลาเหมือนเดิม แต่ถ้าเสี่ยต้องอดเป็น ส.ส. แถมต้องติดคุกเพราะข้อหาจ้างวานฆ่า มีเงินเท่าไหร่มันก็ช่วยไม่ได้นะครับ"

เสี่ยเส็งขบกรามแน่นเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าหือเพราะมีชนักติดหลัง

ooooooo

มุกกับพลอยรู้เรื่องนภารัตน์ในตอนเช้าอีกวัน นึกไม่ถึงว่าคนหน้าซื่อๆจะทำเรื่องร้ายกาจได้ขนาดนี้ แต่ ในเมื่อนภารัตน์ยังดื้อดึงไม่ยอมรับ พลอยจึงใช้ไม้เด็ด จัดการ โดยอ้างตัวเป็นผู้หวังดีโทร.ไปหาสงวนเรือนเมียเสี่ยเส็ง แจ้งข่าวเรื่องเมียน้อยและเรื่องที่เสี่ยเส็งถูกจับจนต้องให้ทนายมาประกัน ตัวไปเมื่อคืน

สงวนเรือนทั้งโกรธทั้งแค้นเสี่ยเส็งที่ซุกเมียน้อย  เธอจัดการกับเสี่ยเส็งก่อนจะบุกมาอาละวาดขู่ฆ่านภารัตน์ ขณะเดียวกัน เสือก็ตามสืบจนได้เบาะแสว่าพ่อของนภารัตน์เคยเปิดอู่ซ่อมรถ จึงไม่แปลกที่นภารัตน์จะรู้เรื่องเครื่องยนต์เป็นอย่างดี เมื่อจวนตัวจนมุมแบบนี้ นภารัตน์กลัวถูกฆ่าอย่างที่สงวนเรือนขู่ จึงยอมรับสารภาพในที่สุด แต่เสี่ยเส็งยังดื้อด้านไม่ยอมรับ วิ่งวุ่นหนีนักข่าวที่ดักหน้าดักหลังตามสัมภาษณ์ถึงหน้าบ้าน

"เสี่ยเส็งครับ   ตกลงคุณจ้างวานฆ่าคุณพยัคฆ์จริงรึเปล่าครับ"

"เสี่ยจะถอนตัวจากสนามเลือกตั้งไหมครับ"

นักข่าวตะโกนถาม แต่เสี่ยเส็งวิ่งหนีเข้าบ้านพร้อมสงวนเรือน แล้วปิดประตูบ้านแน่นหนาไม่กล้าโผล่หน้าออกไปอีกเลย

"อย่างนี้อนาคต ส.ส.ของอั๊วบรรลัยหมด"

"ยังจะห่วงเรื่องนั้นอีกเหรอ ห่วงจะติดคุกตลอดชีวิตรึเปล่าก่อนเถอะ เมื่อไหร่พวกอีจะไปซะทีวะเนี่ย"

"เพราะลื้อคนเดียวเลย หึงไม่เข้าท่า อั๊วบอกแล้วว่ามีอะไรให้ไปคุยที่บ้าน ทีนี้เป็นไงล่ะ"

"ไอ้ แก่ นี่ลื้อยังกล้าโทษอั๊วอีกเหรอ ถ้าลื้อไม่ไปมั่วกับอีพวกผู้หญิงหยำฉา เรื่องมันจะเกิดมั้ย หน็อย มั่วไม่มั่วเปล่า ยังสุมหัวกันทำเรื่องเลวๆอีก สมน้ำหน้า โดนมันแฉซะเละเลย"

"ลื้อหุบปากไปเลยนะ ถ้าลื้อพูดอีกคำเดียวล่ะก็..." พูดไม่ทันจบ...สงวนเรือนก็ผลักเสี่ยเส็งจนหน้าหงาย

"จะทำไมอั๊ว กล้าขู่อั๊วเหรอ กล้ามากใช่มั้ยไอ้แก่"

สงวนเรือนตบตีสามีไม่ยั้ง เสี่ยเส็งโดนเข้าไปหลายขนาน ได้แต่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บและกลัวจนไม่กล้าหืออีก...

เมื่อ คดีของเสือคลี่คลายทำให้มุกพ้นจากการเป็นผู้ต้องสงสัย เหลือแต่เพชรที่ยังเครียดกับคดีของศุภฤกษ์ แถมยังถูกเศรษฐ์แถลงข่าวยัดข้อหาฆ่าเพ็ญพิศุทธ์ให้อีก พลอยแทบทนไม่ไหวกับขี้ปากชาวบ้านที่เชื่อเศรษฐ์จนวิพากษ์วิจารณ์กันหนาหูว่า เพชรคือฆาตกรฆ่าแม่แท้ๆของตัวเอง พลอยจึงบังคับให้เพชรพูดความจริงว่าวันเกิดเหตุที่แม่ถูกฆ่า เขาอยู่ที่ไหนกับใคร จะได้เป็นหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์

ในตอนแรก เพชรไม่ยอมปริปาก กระทั่งถูกเสือยื่นคำขาดว่าถ้าไม่พูดความจริงเขาก็จะไม่ช่วยสนับสนุนเพชร เป็น ส.ส. เพราะเขากลัวจะเสียชื่อไปด้วย เพชรจึงสารภาพว่าวันนั้นเขาอยู่กับคนรักซึ่งเป็นชายที่มีครอบครัวแล้ว และลูกเมียของแฟนก็รู้จักเขาเป็นอย่างดีด้วย

ทุกคนตกใจมากเมื่อรู้ ว่าเพชรเป็นเกย์ โดยเฉพาะพลอยที่ผิดหวังและรับไม่ได้ ต่อว่าเพชรไปหลายคำ ผิดกับมุกที่แม้ จะตกใจ แต่มุกก็ไม่เสียใจหรือผิดหวังในตัวพี่ชายคนนี้เลย

"พี่ เพชรเป็นคนดี เป็นพี่ชายที่รักและดูแลน้องอย่างดี ส่วนเรื่องที่พี่เพชรจะมีรสนิยมยังไง มันเป็นเรื่องส่วนตัว แล้วมันก็ไม่ได้ทำให้พี่เพชรเป็นคนดีน้อยลงเลย"

"ขอบใจมากมุก"

พลอยยังเงียบ ได้แต่ปาดน้ำตาออก ยังทำใจรับไม่ได้ในทันที

"แล้วถ้าพี่เพชรไม่สามารถหาพยานมายืนยันได้ เราจะทำยังไงดีล่ะคะพี่เสือ"

"ก็เหลือทางเดียว คือเราต้องหาฆาตกรตัวจริงออกมารับโทษให้ได้"

ฟังคำตอบของเสือแล้ว ทุกคนมีสีหน้าหนักใจ เพราะรู้ว่าเป็นเรื่องยากพอๆกับงมเข็มในมหาสมุทร...

ทาง ด้านยุ้ยที่ถูกโยธิตทิ้งภาระหนี้สินไว้ให้สะสางมากมาย ยุ้ยจำเป็นต้องขายบ้านให้เจ้าหนี้ของโยธิต แม้รู้แก่ใจว่าบ้านหลังนี้ราคาสูงกว่าหนี้สินแต่ยุ้ยก็ไม่มีทางเลือก เมื่อเคลียร์กันเรียบร้อยแล้ว ซึ่งยุ้ยยังมีสิทธิ์อยู่ในบ้านหลังนี้อีกระยะหนึ่งตามข้อตกลง แต่ยุ้ยก็ทำใจไม่ได้ ยุ้ยตัดสินใจจะไปกระโดดสะพานฆ่าตัวตาย แต่โชคดีมีชายสูงวัยคราวพ่อคนหนึ่งมาช่วยเอาไว้ ซึ่งเขาก็คือนายประเสริฐเพื่อนของคุณหยางอดีตสามีของยุ้ยที่เสียชีวิตไปแล้ว

ตอน ยุ้ยเป็นภรรยาน้อยคุณหยาง ประเสริฐเคยเห็นและรู้สึกพึงพอใจยุ้ยมาก เมื่อเจอยุ้ยครั้งนี้และรู้ว่ายุ้ยกำลังเดือดร้อน ประเสริฐจึงไม่รอช้าที่จะหยิบยื่นความช่วยเหลือเพื่อแลกกับตัวยุ้ย ซึ่งเขายินดีจะเลี้ยงดูยุ้ยอย่างดีที่สุด แต่ยุ้ยฟังแล้วหน้าสลดลงทันทีอย่างสะเทือนใจว่าชีวิตนี้ตนจะหนีวงจรการเป็น เมียน้อยไม่ได้หรืออย่างไร

ooooooo

ในวันที่เศรษฐ์แถลงข่าว โจมตีเพชร เสือไม่เห็นยิ่งยศเสนอหน้าเหมือนอย่างเคย ให้รู้สึกข้องใจนักหนาว่างานได้หน้าแบบนี้ทำไมไม่เห็นหัวยิ่งยศ หรือจะเกี่ยวข้องกับคดีศุภฤกษ์ที่เป็นเจ้านายของยิ่งยศ...หลังจากนั้นอีกสอง สามวัน ก็มีข่าวลือว่ายิ่งยศถูกตามฆ่า เสือนำเรื่องมาปะติดปะต่อก็ยิ่งสงสัย สั่งคนของตนตามหายิ่งยศให้เจอก่อนที่ยิ่งยศจะกลายเป็นศพ

ยิ่งยศหลบ หนีการตามล่าของมือปืนหัวซุกหัวซุน เงินติดตัวก็แทบไม่มี  ที่สุดยิ่งยศก็ย้อนกลับมาดักเจอมินตรา มิน–ตราทำดีกับยิ่งยศก่อนจะแอบโทร.บอกเสือเพราะรู้อยู่ว่าเสือต้องการเจอตัว ยิ่งยศ แต่เสือต้องเอาค่าจ้างมาให้ห้าหมื่น เสือรับปากแม่ทันที แต่ยังไม่ทันที่เสือจะตามมาพบ ยิ่งยศซึ่งระแวงมินตราอยู่แล้วรู้ตัวก่อน จึงเชิดกระเป๋าสะพายกับโทรศัพท์มือถือของมินตราไปต่อหน้าต่อตาด้วยความแค้น ส่วนมินตราโมโหมากกลับมาโวยวายลั่นห้องทำงานเสือ

"ฉันไม่ยอมจริงๆนะ เพราะช่วยแกแท้ๆเลยไอ้เสือ ฉันถึงได้โดนไอ้ยิ่งมันแย่งเงินไปหมด ฉันยิ่งไม่ค่อยจะมีใช้อยู่ด้วย ซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆเลยกู ปีชงรึเปล่าวะเนี่ย"

"เงินแค่ไม่กี่พันกับมือถือเก่าๆอีกเครื่อง ทำยังกะโดนยกเค้าหมดตัว เว่อร์ไปรึเปล่าพี่มิน"

"มึงไม่รู้อะไรหุบปากไปเลยไอ้เป๋"

"เอาล่ะแม่ ไม่ต้องโวยวายหรอก เดี๋ยวเสือให้แม่ห้าหมื่น จบมั้ยครับ"

"จบบริบูรณ์ อวสานสนิท ไม่มีภาคต่อแน่นอนลูกเสือของแม่"

ณรงค์ เหล่มองมินตราอย่างหมั่นไส้ เสือถอนใจโทรศัพท์ หาเลขาฯ ให้เบิกเงินมาให้ห้าหมื่น มินตรายิ้มพอใจหายเครียด เดินกรีดกรายออกไปรอรับเงินที่เลขาฯ ปล่อยให้สองน้าหลานปรึกษาหารือกันต่อไป

"มันจะไปไหลอยู่ที่ภูเก็ตตามที่บอกพี่มินจริงเหรอ"

"น้ารงค์คิดว่าไอ้ยิ่งมันจะไว้ใจแม่เหรอ เสือว่าเป็นตัวหลอก มันไม่น่าไปที่ป่าตองหรอก"

"แล้วเราจะตามหาตัวมันได้จากไหนล่ะ" ณรงค์บ่นอย่างหนักใจ เสือเองก็ยังคิดไม่ออกเหมือนกัน แต่ยังไงเสือก็จะไม่หยุดแค่นี้แน่

ooooooo

หลัง ยกเค้ามินตราไปเกลี้ยง โยธิตหนีไปกบดานที่กรุงเทพฯ แต่ถึงจะอยู่ไกลหูไกลตา แต่โยธิตก็ยังสู้ อุตส่าห์รู้ข่าวว่าประเสริฐมาติดพันยุ้ยจนได้ ก็เลยรีบติดต่อยุ้ยหลอกให้เดินทางมาพบ ซึ่งตอนแรกที่เจอหน้ากันโยธิตก็ทำเป็นห่วงใยน้องสาว แต่พูดไปพูดมากลับยุยงให้ยุ้ยเป็นเมียน้อยประเสริฐ เพื่อความอยู่รอดของยุ้ยและตัวเอง

ยุ้ยไม่พอใจอย่างมาก แทบจะไม่มองหน้าพี่ชาย โยธิตเลยต้องยุติเรื่องนี้ไว้ก่อน ชวนยุ้ยแวะไปดูที่พักของตนในโรงแรมค่อนข้างหรูแห่งหนึ่ง ยุ้ยแปลกใจว่าพี่ชายเอาเงินจากไหนมาพักโรงแรมแบบนี้ทุกวัน แต่อีกครู่เดียวยุ้ยก็ถึงบางอ้อ เมื่อโยธิตพามาแนะนำกับสาวสวยที่เป็นหลานเจ้าของโรงแรม

แพง...หลาน สาวเจ้าของโรงแรมท่าทีสนิทสนมกับโยธิตมาก ยุ้ยมองปราดเดียวก็รู้ว่าพี่ชายคิดอะไร เมื่อเข้ามาในห้องพักอยู่กันตามลำพัง ยุ้ยจึงปรามพี่ชายว่าเมื่อไหร่จะเลิกคิดรวยทางลัดเสียที เรื่องมินตรายังไม่จบคดีก็มาน้องคนนี้อีก พี่จะหลอกลวงคนอื่นไปถึงไหน

"แกอย่ามาสะเออะสอนฉันเลยน่ะ ตัวแกเองมันก็เดินทางลัดเหมือนกันล่ะวะ ไม่งั้นจะยอมมีผัวคราวพ่อเหรอ"

ยุ้ยขบกรามแน่นด้วยความเจ็บใจ ประชดใส่มันซะเลย

"ใช่ เราเหมือนกัน ถึงได้เป็นพี่น้องกันไงล่ะ หมดปัญญาทำมาหากินต้องเอาตัวเข้าแลก ทุเรศพอกันทั้งพี่ทั้งน้อง"

โยธิตหน้าเจื่อน กลัวน้องเปลี่ยนใจเลยเสียงอ่อนลง "คนเรามันก็ต้องเอาตัวรอดด้วยกันทุกคนแหละ รึว่าแกอยากอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีแต่ไม่มีจะกินล่ะ"

"คิดจะกล่อมยุ้ยให้โอเคกับคุณประเสริฐใช่ไหมล่ะ"

"แล้วฉันผิดตรงไหนที่อยากจะเห็นแกได้ดี คิดดูนะ แกทำเพื่อไอ้เสือขนาดไหน แล้วมันเคยเห็นความดีแกบ้างมั้ย มันไม่เคยเห็นแกอยู่ในสายตาเลย แล้วอย่างนี้แกจะยอมทิ้งคนดีๆอย่างคุณประเสริฐไปเพื่ออะไร เพื่อรอเป็นเมียน้อยมันเหรอ มันไม่เอาแกหรอก รอจนเมียตายมันก็ไม่เอาแก...งี่เง่า"

ยุ้ยหน้าขรึมลงด้วยความน้อยใจ แม้จะรู้ว่าพี่ชายพูดเพื่อผลประโยชน์ตัวเอง แต่ก็อดแสลงใจไม่ได้

ooooooo

พอรู้ข่าวว่ายุ้ยไปพบโยธิตที่กรุงเทพฯและจะกลับในวันนี้ ความแค้นของมินตราที่มีต่อโยธิตก็ผุดพุ่งขึ้นทันที จะไปคาดคั้นเอาที่อยู่ของโยธิตจากยุ้ยให้ได้ แต่มุกกลัวลุกลามกลายเป็นเรื่องใหญ่ จึงนั่งรถไปกับมินตราด้วย

เพียงเห็นหน้ามินตรา ยุ้ยก็สูดหายใจลึกเตรียมตั้งรับ แต่ไม่ว่ายุ้ยจะพูดดียังไง มินตราก็เอาแต่โวยวายหยาบคายจนยุ้ยหน้าซีดหน้าเสีย มุกเห็นใจยุ้ยอย่างมาก ถึงกับยกมือไหว้ มินตราเพื่อขอเป็นคนเจรจาเอง มินตรายังเจ็บใจไม่หาย แต่ก็ยอมถอยกลับไปนั่งรอในรถ ปล่อยให้มุกกับยุ้ยเข้าไปคุยกันตามลำพังในบ้าน

"มีธุระอะไรก็รีบพูดมาเลย" ยุ้ยเร่ง

"พี่ยุ้ยคะ มุกพอจะทราบปัญหาของพี่ยุ้ยตอนนี้ พี่อย่าแบกทุกอย่างไว้คนเดียวอีกเลยนะคะ อะไรที่ไม่ไหวก็ขอความช่วยเหลือคนอื่นบ้างก็ได้ ถ้าต้องการให้มุกช่วยเหลืออะไรก็บอกมาได้เลย มุกยินดี"

"น้องมุกรู้ตัวไหม การที่น้องมุกดีกับพี่แบบนี้ยิ่งทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองเลวจนไม่น่าให้อภัย สู้เยาะเย้ยถากถางพี่ซะ พี่ยังรู้สึกดีกว่า พี่ทำกับน้องมุกไว้เยอะ ยังจะให้พี่หน้าด้านไปขอความช่วยเหลือน้องมุกอีกเหรอ"

"แต่มุกกับพี่เสือ..."

"ปัญหาของพี่ พี่คิดว่าพี่หาทางออกเองได้" ยุ้ยรีบตัดบท

"ทำอย่างนั้นใช่ทางออกที่ดีแล้วเหรอคะ"

"มุกกำลังจะตำหนิพี่เรื่องเป็นเมียน้อยเขาใช่ไหม พูดมาเถอะ พี่ชาชินซะแล้วล่ะ พี่ก็เคยเป็นมาแล้ว มันไม่มีอะไรจะเสียแล้วล่ะ สบายดีซะอีก ขอบคุณในน้ำใจนะ แต่ชีวิตใครก็ชีวิตมัน หมดธุระแล้วใช่มั้ย พี่ไม่ส่งนะ" พูดจบยุ้ยลุกหนีขึ้นข้างบนทันที มุกเลยจนใจ ได้แต่มองตามยุ้ยด้วยความรู้สึกเห็นใจ

ooooooo