เพียงใจที่ผูกพัน
ตอนที่ 15
พามุกกลับมานอนพักที่บ้านได้ไม่นาน มินตราก็โผล่เข้ามาโวยวายอาละวาดอยู่ข้างล่างเสียงดังลั่นบ้าน
"หดหัวอยู่ทำไมนังมุก แน่จริงลงมาเจอกับฉันนี่ ลงมา ซิโว้ย"
"ความวัวไม่ทันหาย อีควายตามมาขวิดอีกแล้ว" ณรงค์ บ่นหน้าเครียดๆ ก่อนเดินออกจากห้องที่มีเพชรกับพลอยนั่งเฝ้ามุกซึ่งหลับอยู่บนเตียง
มินตรามาพร้อมกับโยธิต กำลังจะเดินขึ้นบันได แต่เจอณรงค์สวนลงมาเสียก่อน
"อยู่ ด้วยเหรอะไอ้เป๋ รู้มั้ยว่านังลูก ส.ส.มันบุกเข้าไปจะฆ่าไอ้เสือถึงในห้องไอซียู ไปตามมันลงมาเลย ฉันจะเฉดหัวมัน ออกไปจากบ้านเราเดี๋ยวนี้"
"น้องมุกไม่ได้คิดจะฆ่าเสือนะพี่มิน ฉันเป็นคนช่วยให้น้องมุกเข้าไปในห้องเอง ปล่อยให้ผัวรุ่นลูกจูงจมูกอยู่ได้"
"ไอ้รงค์ เดี๋ยวเถอะมึง"
"แกไม่ต้องมาช่วยมันปิดเลย มุกพิศุทธ์เข้าไปทุบตีคนกำลังโคม่าไม่รู้สึกตัว อย่างนี้ไม่เรียกว่าเจตนาฆ่าแล้วจะเรียกว่าอะไร"
"น้องมุกเขาคุมอารมณ์ไม่อยู่โว้ย คนกำลังเสียใจเพราะแท้งลูก แถมยังโดนแกกลั่นแกล้งสารพัด จะไม่ให้ระเบิดได้ ยังไงวะ"
"แท้ง...นี่นังมุกมันท้องเหรอ" มินตราแปลกใจ
"ใช่ พี่เกือบจะได้เป็นย่าคนอยู่แล้ว...ทีอย่างงี้ล่ะไม่เสือก รายงาน กลัวเสียแผนมึงรึไง" ณรงค์ว่าใส่หน้าโยธิต...โยธิต ร้อนตัวรีบอ้อนมินตราทันที
"ที่ผมไม่พูด ผมไม่ได้มีเจตนาไม่ดีนะครับคุณมิน แต่ผมไม่แน่ใจว่าเด็กในท้องใช่ลูกเสือรึเปล่า"
"อ้าว ไอ้เวรนี่พูดหมาๆ ไม่ใช่ลูกไอ้เสือแล้วจะลูกใครวะ" ณรงค์ชักเดือด
"ถ้ากำลังจะมีลูกด้วยกันจริงๆ มุกจะตัดสายเบรกรถผัวทำไม สงสัยไอ้เสือจะไม่ใช่พ่อเด็กเลยอยากกำจัดทิ้ง"
"เลิกใส่ร้ายน้องมุกซะทีได้มั้ย น้องมุกไม่เคยทำร้ายใครทั้งนั้น"
"แก ก็เลิกเข้าข้างนังนั่นได้แล้วไอ้รงค์ อีลูก ส.ส.ไส้กลวงนั่นมันเหลือแต่เปลือกมาตั้งนานแล้ว พอจับไอ้เสือทำผัวได้ โคตรเหง้ามันก็รุมสูบเลือดสูบเนื้อ แต่คงไม่ทันใจพี่ๆมัน มันเลยต้องฆ่าไอ้เสือ ง่ายๆแค่เนี้ยทำไมแกคิดตามไม่ทันวะ"
เสียงแปร๋ นๆของมินตราทำให้พลอยที่อยู่ข้างบนทนไม่ไหวลุกพรวดออกมาทันที เพชรจะตามไปห้าม แต่พอดีมุกละเมอไขว่คว้าเรียกหาเสือ เพชรเลยต้องนั่งลงจับมือมุกไว้...
"คนที่คอยสูบเลือดสูบเนื้อเสือ ไม่ใช่น้องมุกหรอก แต่เป็นพี่กับไอ้แมงดาตัวนี้นั่นล่ะ ถ้าจะมีใครซักคนทำร้ายเสือมากที่สุด คนนั้นก็คือไอ้เปรตนี่แหละ"
"ไอ้ รงค์ แกอย่ามาหาเรื่องคุณโยนะ ถึงเขาจะไม่รวยเท่าไอ้เสือ แต่คุณโยของฉันก็เป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ มีเงินเป็นร้อยล้าน ไม่ได้ด้อยกว่าไอ้เสือมันเลย เรื่องอะไรต้องอยากได้เงินไอ้เสือมันด้วย"
เสียงพลอยหัวเราะเยาะหยันดังมาก่อนตัว ทุกคนหันมองเป็นตาเดียว
"อยู่ด้วยเหรออีกาฝาก ญาติฝ่ายไหนมึงตายอีก ถึงได้ หัวเราะร่าลงมาขนาดเนี้ย"
"นี่ ป้า ฉันจะบอกให้เอาบุญ ไอ้บ้านี่มันไม่ใช่นักธุรกิจ อะไรเลย ทำเป็นหน้าใหญ่สร้างภาพ แต่ทำอะไรก็เจ๊ง เจ๊งซะจนต้องขายน้องไปเป็นเมียน้อยเพื่อนพ่อ"
"อย่าไปเชื่อมันนะครับคุณมิน" โยธิตร้อนรน
"พอ ผัวแก่น้องแกตาย ได้เงินมาก้อนนึงแกก็ผลาญเงินน้องจนหมด ถ้าไม่เชื่อป้าก็ขอดูเงินในบัญชีมันสิ ถ้ามีเกินสองหมื่นฉันให้เหยียบหน้าเลย"
โยธิตตกใจมากที่เจอพลอยแฉซึ่งหน้า มินตราชักระแวง จ้องโยธิตเขม็ง
"อย่าไปฟังมันนะครับคุณมิน มันใส่ร้ายผม"
"ลองไปถามน้องสาวมันดูก็ได้ ว่าเงินที่ได้จากผัวแก่มา หายไปไหนหมด"
"มัน กุเรื่องครับคุณมิน ใครจะพูดยังไงก็พูดได้ ถ้าฉัน แฉมั่งล่ะว่าลูกของน้องแกที่แท้งไปไม่ใช่ลูกของไอ้เสือ ดีไม่ดีไอ้เป๋นี่แหละคือพ่อเด็ก เห็นปกป้องกันดีนัก"
ณรงค์แค้นสุดๆ จะเข้าไปชกปากโยธิต แต่มินตราพูดสวนขึ้นทันควัน
"ไม่มีทาง ถึงไอ้รงค์มันจะบ้าจะโง่ แต่มันรักไอ้เสือยิ่งกว่าลูก ยิ่งกว่าชีวิตมันเองด้วยซ้ำ คนอย่างมันไม่มีวันทรยศไอ้เสือเด็ดขาด"
ณรงค์แทบจะไม่เชื่อหูตัวเอง โยธิตหน้าเสีย ทุกครั้งยุขึ้นตลอด แต่คราวนี้มินตรากลับออกรับแทนอย่างคาดไม่ถึง
"นี่ป้า ฉันพอจะรู้ว่าเจ้าหนี้ของมันมีใครบ้างนะ ป้าอยากจะลองคุยดูมั้ยล่ะ จะได้พิสูจน์กันไปเลย ว่าใครกันแน่ ที่พูดความจริง" พลอยกระทุ้งเข้าอีก...มินตราจ้องโยธิตตาเขียวปั้ด ในขณะที่โยธิตหน้าขาวซีดเป็นกระดาษด้วยความหวาดกลัวเพราะแผนกำลังจะแตก เขาชี้หน้าพลอยอย่างอาฆาต แล้วเดินหนีออกจากบ้านหน้าตาเฉย มินตราก้าวฉับๆตามไป
โยธิตหนีกลับไปที่บ้านตัวเอง แล้วอาละวาดตบตียุ้ยราวกับไม่ใช่น้อง
"เพราะแกคนเดียวยอมให้มันเข้าไป เรื่องบ้านเราถังแตก มันถึงได้ถูกแฉ อีน้องทรยศ"
"ถ้าพี่โยไม่คิดแต่จะหลอกคนอื่นเขา มันจะมีเรื่องให้ แฉไหมล่ะ หยุดซะทีเถอะพี่โย"
"แกไม่ต้องมาสั่งสอนฉัน ฉันขอเตือนแกเป็นครั้งสุดท้าย ถ้าคราวหน้าแกยังขัดคำสั่งฉันอีกล่ะก็ แกจะเจ็บตัวยิ่งกว่านี้"
โยธิตผลักยุ้ยล้มคว่ำ แล้วเดินขึ้นข้างบนไปด้วยความโมโห
ooooooo
การจากไปอย่างกะทันหันของศุภฤกษ์ทำให้ เศรษฐ์เศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก ที่สำคัญเป็นการจาก
ที่ยังไม่ได้ปรับความเข้าใจกันระหว่างพ่อลูกด้วย แต่ ที่แน่ๆเศรษฐ์ให้สัญญากับศพศุภฤกษ์ว่า เขาจะไม่ให้พ่อตายฟรี คนที่ฆ่าพ่อจะต้องชดใช้อย่างสาสม ซึ่งคนที่ เศรษฐ์ปักใจว่าเป็นฆาตกรก็คือเพชร เศรษฐ์จึงร่วมมือ กับยุทธนาปล่อยข่าวว่าเพชรคือฆาตกรที่ฆ่าทั้งศุภฤกษ์ และเพ็ญพิศุทธ์
เมื่อข่าวนี้แพร่สะพัดไปทั่วจังหวัด ชาวบ้านจึงต่อต้านเพชรที่กำลังจะลงสมัคร ส.ส. พลอยโมโหแทนพี่ชายเป็นที่สุด ส่วนมุกที่เพิ่งเสียลูกในท้องไป มุกกำลังตั้งสติฮึดสู้กับกลโกงของโยธิต โดยมุกขอให้ณรงค์ช่วยสนับสนุนเธอด้วย
มุกเข้าไปที่โรงแรมเพื่อยึดอำนาจคืนจากโยธิต อ้างว่าศาลยังไม่ได้มีคำสั่งให้มินตราเป็นผู้จัดการทรัพย์สินแทนเสือเพราะมี การยื่นคัดค้านเอาไว้ ดังนั้นนับจากวันนี้ไปมุกในฐานะ ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของเสือจะเข้ามาดูแลงานแทนเสือเอง
โยธิตหมดทางโต้แย้ง ถูก รปภ.ลากออกจากโรงแรม ระหว่างนี้เองมินตราสวนเข้ามาพอดี โยธิตรีบฟ้อง กลับถูกมินตราที่ยังโกรธไม่หายเรื่องที่โยธิตหลอกว่าร่ำรวยตวาดใส่หน้า แต่ โยธิตก็ยังหน้าด้านเดินตามหลังมินตราไปติดๆ
โยธิตสะใจที่มุกถูกมินตราโวยวายอาละวาดใส่ แต่ ครู่เดียวโยธิตก็จ๋อยสนิท เมื่อณรงค์นำหลักฐานการเบิกเงินของโยธิตจำนวนมากที่มินตราไม่เคยรู้มาแสดง มินตราโกรธเป็นฟืนเป็นไฟไล่ทุบตีโยธิตไม่ยั้ง
"ฉันไม่ควรหลงคารมให้โอกาสแกแก้ตัวเลยจริงๆ"
"โอ๊ย...ผมเจ็บนะ"
"เกิดมาฉันไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองโง่ขนาดนี้มาก่อนเลย ฉันไม่น่าหลงเชื่อคนอย่างแกเลย"
"ใจเย็นๆก่อนสิคุณมิน เรายังมีทางแก้ไขนะ ถึงไงคุณก็เป็นแม่แท้ๆของไอ้เสือ คงไม่ถึงกับถูกตัดออกจากกองมรดกหรอก"
"แกไม่ต้องมาพูดดี แกจำไว้เลยนะ คนอย่างฉันถึงจะหลงผู้ชายแค่ไหน แต่ฉันก็รักเงินมากกว่า ถ้าแกเป็นได้แค่หมาขี้แพ้ ฉันถีบหัวแกส่งแน่ อย่าหวังว่าฉันจะยอมหมดเงินกับแกมากไปกว่านี้เลย"
มินตราฟาดกระเป๋าใส่โยธิตอีกทีก่อนจะเดินฉับๆจากไปอย่างหัวเสีย โยธิตมองตามไปด้วยความเจ็บใจ สีหน้าแววตาดุดันไม่ยอมง่ายๆ แล้วเย็นนั้นเอง โยธิตตั้งใจไปฆ่าเสือ แต่โชคดีที่ยุ้ยเข้ามาเจอ ยุ้ยขัดขวางพี่ชาย พร้อมกันนี้ก็รีบกดปุ่มเรียกพยาบาลเพราะเสือรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมา หลังถูกโยธิตพยายามจะบีบคอ
มุกและณรงค์รู้ข่าวว่าเสือฟื้นก็รีบมาโรงพยาบาล ยิ่งมาเห็นเสืออาการดีขึ้นมากสามารถพูดคุยได้และจำทั้งมุกกับณรงค์ ได้ด้วย นับว่าเป็นข่าวดีที่สุด สองคนดีใจถึงกับน้ำตาไหลออกมา
เมื่อรู้ว่าระหว่างที่ไม่รู้สึกตัวมุกถูกปัญหารุมเร้าจนแท้งลูก เสือเสียใจมากปลุกปลอบมุกเรื่องลูก ก่อนจะให้ณรงค์ประสานกับตำรวจ เพียงเช้าวันรุ่งขึ้นตำรวจก็มาพบเสือและได้รับการยืนยันถึงความบริสุทธิ์ของ มุก ที่ก่อนหน้านี้ทั้งมินตราและนภารัตน์ให้การตรงกันเหมือนกับว่ามุกเป็นคนตัด สายเบรกรถยนต์ของเสือ
จากนั้นอีกหนึ่งสัปดาห์เมื่อเสือได้กลับบ้าน แต่ยังต้องทำกายภาพบำบัดต่ออีก เสือร้อนใจและข้องใจเรื่องที่รถตัวเองถูกตัดสายเบรก จึงเรียกนภารัตน์มาคุยต่อหน้ามุกในห้องทำงานที่บ้าน
"นกไม่ได้มีเจตนาใส่ร้ายคุณมุกเลยนะคะ นกให้การไปตามที่เห็นจริงๆ จะให้ไปสาบานที่ไหนก็ได้ค่ะ"
"ไม่ต้องสาบานหรอกครับ ผมแค่สงสัยว่าคุณนกจะเห็นได้ยังไง ในเมื่อคืนนั้นมุกอยู่กับผมตลอดเวลา ไม่ได้ออกไปจากห้องนอนเลยแม้แต่ก้าวเดียว"
"นกอาจจะเข้าใจผิด เห็นคนอื่นเป็นคุณมุกก็ได้มั้งคะ"
"เหรอครับ แต่คำให้การของคุณกับตำรวจ คุณยืนยันหนักแน่นว่าเห็นน้องมุกเดินไปที่โรงรถแน่ๆ ทำไมตอนนี้ถึงเพิ่งมาคิดว่าตัวเองอาจจะเข้าใจผิดล่ะครับ"
นภารัตน์อึกๆอักๆ บีบน้ำตาทันที "นกไม่ได้มีเรื่อง โกรธเคืองอะไรกับคุณมุกเลยนะคะ แล้วนกจะใส่ร้ายเธอทำไม ไม่เห็นจะได้ประโยชน์อะไรเลย นกอาจจะกลัวตำรวจจนสติแตกตอนโดนสอบปากคำก็ได้ค่ะ แต่ถ้าคุณเสือระแวงนก ก็เรียกตำรวจมาจับนกไปเลยก็ได้ นกจนใจจะอธิบายแล้ว"
"พี่เสือคะ คุณนกเธออาจจะกลัวจริงๆก็ได้ พี่เสือก็ ปลอดภัยดีแล้ว ก็แล้วกันไปเถอะค่ะ อย่าให้ถึงกับต้องแจ้งความกันเลยนะคะ"
"แล้วกันไปไม่ได้หรอกนะน้องมุก รถพี่จอดอยู่ในบ้าน ตัวเองแท้ๆ ยังถูกตัดสายเบรกได้ ถ้าไม่ใช่ฝีมือคนในแล้วจะฝีมือใคร ครั้งหน้าพี่อาจจะไม่โชคดีอย่างนี้ก็ได้"
มุกนิ่งไป พอคิดถึงข้อนี้ก็พูดไม่ออก ในขณะที่เสือจ้องนภารัตน์ที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยอมเลิกเขม็ง พยายามจะสืบหาความจริงให้ได้...
อีกครู่ต่อมา ณรงค์รู้ข่าวก็รีบมาปลอบนภารัตน์ที่ยังร้องไห้เสียใจไม่เลิก
"เสือก็คิดมากไป คนเราอยู่ด้วยกันมาตั้งหลายปี ไม่รู้ จะมาระแวงกันเองทำไม...เชื่อขนมกินได้อยู่แล้วว่างานนี้ฝีมือไอ้โยธิตแน่ๆ เรียกตำรวจมาจับมันซะก็สิ้นเรื่อง"
"นกผิดเองล่ะค่ะ เจ็บแค้นแทนคุณเสือมากไป เลยไม่ดู ให้ดีซะก่อนว่าใครเป็นใคร ต่อไปคุณเสือคงไม่ไว้ใจนกแล้วล่ะค่ะ"
"อย่าคิดมากสิครับคุณนก เสือไม่ใช่คนหูเบาหรอก ตอนนี้อาจจะระแวงใครต่อใครไปทั่ว เพราะเพิ่งเฉียดตายมา เดี๋ยวไม่นานก็คงเข้าใจคุณนกเองล่ะครับ"
"ขอบคุณมากค่ะคุณรงค์ มีคุณรงค์คนเดียวที่เชื่อใจนก ถ้าไม่มีคุณรงค์ซักคน นกก็ไม่รู้จะอยู่บ้านนี้ต่อไปได้ยังไง"
"คุณนกไม่ต้องกลัวนะครับ ผมจะอธิบายให้เสือเข้าใจเอง หลานผมเป็นคนมีเหตุมีผล พูดไม่ยากหรอกครับ แต่ถ้า...เอ่อ แต่ถ้าคุณนกไม่สบายใจจริงๆ จะย้ายไปอยู่ที่อื่นก็ได้นะครับ ผมก็พร้อมที่ดูแลชีวิตคุณนกต่อเอง ถ้าคุณนกไม่รังเกียจ"
นภารัตน์ชะงัก นิ่งไปอย่างใช้ความคิดอยู่ในอ้อมกอดของณรงค์ ไม่รับไม่ปฏิเสธใดๆทั้งนั้น ทำเป็นร้องห่มร้องไห้กลบไป ในขณะที่ณรงค์สารภาพรักกลายๆไปแล้ว ก็มีท่าทางมีความสุขขึ้นมาทันตาเห็น
ขณะเดียวกันนั้น เสือและมุกบุกไปพบมินตราถึงบ้านด้วยเรื่องที่มินตราให้การกับตำรวจ แต่มินตรากลับเป็นฝ่าย โวยวายใส่ลูกชายเสียก่อน
"ฉันเป็นคนเบ่งแกออกมานะไอ้เสือ ถ้าคิดจะฆ่าแก แกจะได้เกิดมั้ย"
"เสือรู้ว่าแม่ไม่ฆ่าเสือ แต่จากประวัติที่ผ่านๆมา แม่ก็ไม่เคยเข้าข้างเสือเหมือนกัน"
"ตอนแรกฉันก็ระแวงมันเหมือนกันนั่นแหละ แต่คืนนั้นฉันเป็นคนออกไปส่งไอ้โยธิตมันเองตอนตีห้า"
"ตีห้าเหรอ ไหนแม่ให้การกับตำรวจว่าไม่มีใครมาค้าง ไงล่ะ" มินตราหน้าซีด หลุดปากไป...เสือจ้องหน้าแม่เขม็ง "แสดงว่าที่แม่ให้การกับตำรวจเรื่องน้องมุก แม่ก็กุเรื่องขึ้นมาทั้งหมดล่ะสิ"
"เออๆ ฉันให้การเท็จแล้วไง แกไปแจ้งตำรวจมาจับฉันเลยสิ จะได้สะใจเมียแก"
"แม่ เสือไม่ได้อยากให้...โอ๊ย..." เสือปวดหัวจี๊ดขึ้นมาจนมุกตกใจ
"พอก่อนเถอะค่ะพี่เสือ พี่ยังไม่หายดีเลย ไม่ต้องเรียกใครมาคุยอีกแล้วล่ะ มุกไม่อยากให้พี่เสือคิดเรื่องพวกนี้อีกแล้ว นะคะ"
"ระแวงแม่ตัวเอง กรรมถึงได้ตามสนอง" มินตราค้อนขวับ
"กลับไปนอนพักก่อนดีกว่าค่ะ กลับก่อนนะคะคุณแม่"
"ไปเถอะย่ะ ไม่น่าพามาด้วยซ้ำ เดี๋ยวสลบไม่ฟื้นขึ้นมา จะมาโทษฉันอีก"
เสือหลับตาพัก ให้มุกเข็นรถเข็นพากลับออกไป มินตรามองตามแล้วก็ทิ้งค้อนด้วยความหมั่นไส้...ตกตอนบ่าย มินตรานัดพบโยธิตที่ร้านอาหาร โยธิตดีใจรีบประคองมินตราที่ยังงอนกระฟัดกระเฟียดไปนั่ง จากนั้นโยธิตก็ยืนยันหนักแน่นว่า
"ผมไม่เคยคิดจะฆ่าลูกชายคุณเลยนะ คุณต้องช่วยผม อย่าให้ลูกคุณแจ้งตำรวจมาจับผมนะครับ"
"แกผลาญเงินมันไปเยอะ มันจะฉวยโอกาสล้างแค้นรึเปล่า ฉันรับรองไม่ได้หรอกนะ"
"คุณมินยังโกรธผมอยู่อีกเหรอ"
"ฉันไม่จ้างคนไปยิงแกทิ้งก็ถือว่าใจเย็นที่สุดแล้ว ดีนะที่ยังมีความสามารถอยู่บางเรื่อง ไม่งั้นไม่ได้มานั่งเสนอหน้าอย่างนี้หรอก"
"ทุกอย่างที่ผมทำไปก็เพราะผมรักคุณมินมากนะครับ ผมอยากถีบตัวเองให้เท่าเทียมกับคุณ"
"แต่กูอยากถีบมึง"
โยธิตผงะไปเล็กน้อย ฝืนยิ้มใจดีสู้เสือ "คุณมินครับ ผมจำเป็นต้องสร้างภาพ แต่ผมก็ไม่เคยคิดร้ายกับคุณเลยนะ"
"เหรอยะ แล้วไอ้ที่เม้มเงินไปโดยไม่บอกฉัน มันหมายความว่ายังไง"
"โอเค เรื่องนั้นผมยอมรับผิด ขนาดคุณจับผิดผมได้ ผมยังบากหน้ากลับมาหาคุณ มาให้คุณด่า ให้คุณโขกสับ จะเพราะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะผมรักคุณ"
มินตราหลงคำหวานเสล่อๆ ทำเป็นทิ้งค้อน แต่ในใจ อ่อนยวบลงเยอะแล้ว เพราะยังไงก็ยังติดใจความหล่อและเรื่องบนเตียงของโยธิตอยู่มาก...โยธิตเห็น มินตราไม่ด่าตนอีก ก็แอบยิ้มเจ้าเล่ห์ รู้นิสัยมินตราดีว่าอภัยให้ตนแน่ จับมือมินตรามาหอมไปมาแล้วเอามาแนบแก้มหลับตาพริ้มเป็นลูกแมวเชื่องๆ
แต่แล้วดึกคืนนี้เอง ลูกแมวเชื่องๆก็กลายเป็นเสือสางขึ้นมา โยธิตฉวยโอกาสตอนมินตราหลับสนิทขโมยเครื่องเพชรของมินตราไปเกลี้ยง มินตรามารู้ตัวเอาตอนเช้า เสือกับมุกได้ยินเสียงมินตราเอะอะโวยวายก็รีบพากันเข้าไปดู
"มีอะไรครับแม่"
"ไอ้หมาโยธิตน่ะสิ มันง้อขอคืนดีกับฉัน ฉันใจอ่อนยอมให้โอกาสมัน แล้วดูมันทำกับฉันสิ มันขนสมบัติฉันไปเกลี้ยงเลย ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว"
"นี่แม่ยังยอมให้มันเข้ามาในบ้านอีกเหรอครับ รู้ทั้งรู้ว่ามันจงใจมาหลอกลวงแม่"
"แกไม่ต้องมาซ้ำฉันเลยนะไอ้เสือ ถ้าจะมาทับถมกันล่ะก็ กลับบ้านแกไปเลย"
มินตราเดินปึงปังกลับขึ้นบ้านไปอย่างหัวเสีย เสือพูดไม่ออก ได้แต่ถอนใจส่ายหน้า
"กลับบ้านเราเถอะค่ะพี่เสือ ป่านนี้คุณพยาบาลคนที่ดูแลพี่เสือมาเข้าเวรแล้วล่ะค่ะ มุกจะได้ถามเรื่องสร้อยมุกซีกของพี่เสือที่หายไป มุกอยากรู้เรื่องเร็วๆ"
เสือยิ้มบางๆ โอบไหล่มุกประคองกันเดินกลับออกไป
ooooooo
