สวยเริ่ดเชิดโสด
ตอนที่ 1
ธนพ...ชายหนุ่มนักออกแบบตกแต่งภายใน
ลูกชายนางพรรณีเจ้าของร้านโอชารส ผู้มีหุ่นงามมาดดีในระดับพระเอกละครทีวีเชียวละ...ตอนนี้เขากำลังออกแบบโดยใช้คอมฯอย่างประณีตงดงาม ขณะเดียวกันแสดงอารมณ์ฉุนจัดกรอกเสียงใส่มือถือ
"แกไม่ฟังที่ฉันสั่งเรอะ ลูกค้าเขาจะเอาโมเดิร์น ไม่ใช่ แบบไฮโซเชิดๆชุ่ยๆพวกนั้น..."
"ที่รักขา...ที่รัก" เสียงต้อยติ่งเดินมาบอกธนพ แต่เขาไม่ฟัง แล้วตอกกลับไป คงจะปลายสายสอบถามว่าใครมาพูด "ไม่ใช่เมียโว้ย คนที่บ้าน ทำผิดแล้วยังมาพูดอีกนะไอ้ตึ๋ง ออเดอร์ไปแล้วก็ยกเลิกได้"
ต้อยติ่งพยายามพูดเอาใจ ขอให้ฟังหน่อย ธนพโบกมือห้าม แล้วพูดมือถือต่อ "เสียเงินค่ามัดจำก็ต้องเสีย แต่เราห้ามทำให้ลูกค้าผิดหวังเด็ดขาด รีบจัดการ ไม่งั้นหัวแกแบะแน่"
ธนพวางสายอย่างไม่สบอารมณ์โก๋ หันมาถามต้อยติ่งว่ามีอะไร ต้อยติ่งตาพองเท่าไข่ห่าน บอกว่าเกิดเรื่องพิลึกกึ๊กกึ๋ยที่ร้านแล้ว ธนพตาเหลือกรีบซักถามไม่หายใจ แล้วก็เผ่นแน่บไปทันที
อาศัยว่าอยู่ไม่ไกลกัน ธนพเผ่นผลุงเดียวถึง พอรู้ว่าร้านถูกสั่งข้าว 150 กล่อง ธนพไม่รีรอฟังแม่ที่บ่นน้องสาวว่า รับสั่งข้าวโดยไม่ดูว่าคนของเราพอไหม โสภาหรือนุ่นน้องสาว รีบเกาะแขนธนพ บอกแม่ว่า เรื่องเงินต้องเอาไว้ก่อน แต่เธอรู้ว่าพี่ธนพของเธอทำได้อยู่แล้ว...แม่บอกธนพว่า มีเวลาอีกเพียงสองชั่วโมง ธนพดูนาฬิกา แล้วสั่งต้อยติ่งกับนุ่นให้รีบสั่งของมาด่วน
ธนพถามถึงวีรเทพ น้องชายรองของเขา แม่บอกว่ายังไม่กลับบ้านตั้งแต่เมื่อคืน...
ooooooo
ชายหนุ่มและหญิงสาวกำลังนอนกอดก่ายกันอย่างมีความสุขใต้ผ้าห่มผืนหนาบนเตียงในห้องคอนโดฯหรู...ชายหนุ่มก็คือนายวีรเทพน้องชายของธนพ ส่วนหญิงสาวคือแอร์โฮสเตสสาวงามชื่อดัง เธอลืมตาหันมามองชายหนุ่มที่หลับสบายๆ เธอยิ้มให้เขาอย่างมีความสุขมาด้วยกันทั้งคืนแอร์สาวกระซิบข้างหู บอกที่รักขาตื่นได้แล้ว ชายหนุ่มยิ้มให้ แล้วเอ่ยเอื้อนมอร์นิ่งคิส แล้วจู๊บสาวอย่างเอาใจสุดๆ เธออาสาจะทำอาหารให้ทาน วีรเทพกลับบอกแค่ฟังก็อิ่มถึงเย็นแล้ว...เขาบอกว่าเห็นใจที่เธอเอาใจผู้โดยสารมาทั้งวัน ตานี้เขาจะทำให้เธอทานเอง เธอพยักหน้ารับ...เขาหอมเธออีกแล้วลุกไป เธอมองตามยิ้มอย่างอิ่มเอมถึงยอดอก พลันเสียง
มือถือดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดู ตาเหลือกลาน รีบกดปิดเครื่อง เนื้อตัวเต้นเหย็งๆ คิดว่าจะทำยังไงดี?
วีรเทพคาดผ้ากันเปื้อนทอดไข่ไส้กรอกในครัว ฮัมเพลงมีความสุข หารู้ไม่ว่ามัจจุราชกำลังย่างสามขุมมาหา...เสียงกริ่งประตูดังมาถี่ยิบ เช็ดมือจะไปดู แอร์สาววิ่งหน้าตื่นขวางทางวีรเทพไว้ เขาจึงซักว่าทำไมเขากดกริ่งถี่ยิบ คงมีธุระกับคุณ
"ไม่ใช่ธุระสำคัญหรอกค่ะ แต่คนสำคัญ...ที่เขากดออดไม่หยุดน่ะ เขาคือผัวเมย์เอง"
"หา...ผัว..." วีรเทพไม่วีระอีกแล้ว หันไปต่อว่า "ไหนบอกว่าโสดไง"
"ตอนนั้นเมย์เมานี่คะ"
"แสดงว่า...ผมเป็นชู้เหรอเนี่ย"
"โถ ที่รัก อย่าโกรธเมย์นะ เมย์ไม่ตั้งใจหลอกคุณ เมย์ อยากเลิกกับเขา แต่มันไม่ยอม เมย์จะบอกคุณหลายครั้งแล้ว พอเจอคุณทีไร เราก็อยู่บนเตียงกันแล้ว...ทุกตาเลย" เสียงเคาะประตูถี่ยิบ
"เฮ้ย...ฉันรู้นะว่าแกอยู่ข้างใน นังเมย์ เปิดประตูสิวะ เปิดสิเว้ย"
"รีบหาที่ซ่อนก่อนดีกว่าค่ะ...ผัวเมย์เป็นนักมวยด้วย"
วีรเทพร้องจ๊ากเสียงหลง...ร้องระงม ไอ้วีตายแน่แล้วเจ้าข้า...เผ่นเขย่งเก็งกอยเตลิด
ผัวนักมวยของแอร์สาวออกแรงเปิดประตูผาง จังก้า ถามแอร์สาวเสียงเสือจะขยี้ลูกแกะ
"มันอยู่ไหน" ตาลุกเป็นไฟ...แอร์สาวสะอิ้งร่างมาแอบอิง ถามซื่อๆว่า "ใครอยู่ไหนเหรอที่รัก"
"ไม่ต้องมาตอแหล...ชู้แกอยู่ไหน" ผัวดันหัวแอร์สาวออกอย่างแรง
"ชู้อะไรกัน เมย์เพิ่งกลับมาเมื่อเช้า เมย์อยู่คนเดียว"
"กูไม่เชื่อ" ฤทธิ์นักมวยออกทางปาก...แล้วกระโจนพรวดเดียวถึงห้องนอน แอร์สาวตามมาดูใจหายวาบ เมื่อผัวกรากไปหาตู้เสื้อผ้า แอร์สาวคิดว่าคราวนี้นายวีตายอย่างเขียดแน่ พอเปิดตู้กลับไม่มีใคร...คิดว่าผีนายวีรเทพคงไปห้อยที่ระเบียง ผัวจะเผ่นไปดู เธอรีบร้องลั่นขึ้น...เมย์ปวดท้อง ว่าแล้วร้องเหมือนจะตายชักดิ้นชักงอ แล้วเปลี่ยนเป็นปวดหัว โอ๊ย เส้นเลือดจะแตกตายอยู่แล้ว...
"ไม่ต้องสำออย นังตัวแสบ อยู่ดีๆเกิดอาการ แบบนี้ มีชู้แน่...ถ้าเจอตัว มันตายก่อน แกตายทีหลัง...จำไว้"
เสียงผัวนักมวยคำรามมา วีรเทพเสียวสันหลังปรู๊ด มันเอาตายแน่ ทำไงดีวะ...วีรเทพที่ระเบียงมองลงไปข้างล่างสันหลังหนาวเหน็บ กลืนน้ำลาย พอดีรถขนที่นอนวิ่งมาจอดข้างล่างเหมือนพระมาโปรด พยายามโดดให้ลงที่นอน พลาดเมื่อไหร่ไปเป็นเปรต น้องแอร์ไม่ไปด้วยแน่...กะแล้วหลับตาเป็นไงเป็นกัน โดดลงไปทันที...
ooooooo
ที่เวทีเดินแบบ...วันนี้ท่ามกลางแสงสีเสียงเพลงและกลิ่นน้ำหอมหลากกลิ่นโชยประชันนางแบบมากันพรึบสะพรั่ง บรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่หัวใสประเภทถึงไม่หล่อแต่พ่อรวย มีสาวๆมาตอมกันหึ่ง...
คณิตกับภิรมณ์ สองหนุ่มที่เกิดมาพ่อรวยจนเข็ด ตาลุกวาวเมื่อเห็นขวัญอุมา สาวสวยรวยทรัพย์ มีธุรกิจใหญ่ แต่มาหาความเป็นหนึ่งทางร่ำรวยและนางแบบสาวสวยหุ่นเซ็กซี่ จนเป็นที่ลือเลื่องในวงการ...สองหนุ่มจึงแข่งกันถ่ายรูป เธอเดินมาตามแคตวอล์ก แล้วมายืนขยับยักย้ายบั้นท้ายสองสามท่าให้พวกหนุ่มๆจ้องสองตาแทบบอด มือถ่ายรูป ปากก็ชื่นชมขวัญอุมา แล้วหันไปแขวะกันเอง
วิลาวัณย์ยืนรอขวัญอุมาเพื่อจะต่อคิวเดิน แกล้งชนขวัญอุมาจนเซไปเกือบล้ม ขวัญอุมาเหล่มองไม่พอใจ แต่ต้องเดินเลยไป...วิลาวัณย์เดินมาหยุดโพสท่าหวานเยิ้ม แต่สองหนุ่มกลับไม่แล ดันไปมองตามขวัญอุมา ยิ่งทำให้วิลาวัณย์เก็บความขุ่นเคืองขวัญอุมาไว้อย่างล้ำลึก...
ขวัญอุมาในชุดฟินาเล่ กิ่งวิ่งมาชื่นชมขวัญอุมาว่าชุดเสื้อผ้าพี่กระทิงที่เธอใส่พรุ่งนี้ยอดซื้อกระฉูดแน่ มาดื่มฉลองกัน เสียงเปิดแชมเปญดังปุ๊ง ทุกคนเฮ รินใส่แก้วส่งให้ขวัญอุมา เธอไม่ชนแก้ว กลับถือไปหาวิลาวัณย์ที่กำลังแต่งตา กิ่งรู้ว่าคงมีเรื่อง
ขวัญอุมาเดินมา เอาแชมเปญราดหัววิลาวัณย์ จนร้องลั่นเต้นเร่าๆ ทุกคนฮือ...วิลาวัณย์ด่าขวัญอุมาว่า บ้าแล้วรึไง ไม่ได้กินยาระงับประสาทมาเรอะ ขวัญอุมาชี้ทันที เพราะเธอมาชนขวัญ
"อย่างเธอเทียบฉันไม่ติดหรอก โดยเฉพาะเรื่องผู้ชาย แค่ฉันไปดินเนอร์กับคุณคณิต คุณภิรมณ์ไม่กี่ครั้ง เขาเล่าให้ฉันฟังหมดว่าเธออ่อยเขายังไง แล้วยังกระซิบข้างหูอีก วิลาวัณย์ร้องถามว่าจะเอายังไง ขวัญอุมาจึงสั่งอย่างวางไพ่เหนือกว่า
"ขอโทษฉันสิ" ขวัญอุมาจ้องหน้า วิลาวัณย์ไม่ยอมตอบ ขวัญอุมาจึงเดินไปกดและส่งมือถือให้กิ่งดู...เป็นภาพวิลาวัณย์กำลังเต้นรูดเสาเตียงในห้องนอน คนอื่นรีบมาดู...มีเสียงประกอบการเต้น วิลาวัณย์ได้ยินเสียงตัวเอง รีบให้กิ่งปิด แต่กิ่งกลับย้อนถามว่า ไหนบอกว่าไปเรียนเต้นบัลเล่ต์ชั้นสูงทำไมมาเต้นโคโยตี้อาร์ซีเอแบบเนี้ย...
วิลาวัณย์โกรธจนประสาทกิน ยิ่งคนมาแย่งดูคลิปของเธอ จึงมองขวัญอุมาด้วยความแค้น
ooooooo
ขณะที่ขวัญอุมาจะรีบไปฟิตเนส แต่รู้ว่าข้างนอกรถติดไปไม่ทัน จึงโทร.ไปสั่งยลดาให้จัดการเรื่องคอป-เตอร์ให้ด้วย เธอจะขึ้นไปรอที่ดาดฟ้าภายในสิบนาทีนี้...
ส่วนธนพเมื่อได้กะเพราตามที่ลูกค้าสั่งแล้ว รีบใส่มอเตอร์ไซค์ห้อตะบึงไปยังโรงแรมที่สั่ง พอเข้าลิฟต์ไปได้ไม่กี่ชั้น ขวัญอุมาก็เข้ามา...แล้วได้กลิ่น มองกล่องกะเพรา ถามธนพว่าอะไร พอรู้ว่าผัดกะเพราจึงเอะอะถามว่า เอากะเพรามาโรงแรมห้าดาวนี้ได้ยังไง เหม็นตาย จะเปิดกระเป๋าเอาน้ำหอมจึงนึกได้ว่ามีผู้ชายกลิ่นแรง จึงฉีดให้เขาแล้วให้ไปทั้งขวด...
"ไอ้กะเพรา ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ" ขวัญอุมาหรือใครๆเรียกว่ายอดนางแบบขวัญ สั่งเฉียบแล้วยังหันไปกด
"นี่มันลิฟต์นะครับ ไม่ใช่บ้าน นึกจะไล่ใครได้ไง ผมจะไปชั้น 16"
"ก็เดินบันไดขึ้นไปสิ" ลิฟต์เปิดออกพอดี "ออกไป ได้แล้ว"
"ประสาทรึเปล่า" ธนพรีบกดปิด พอประตูปิดขึ้นไปนิดเดียวเธอกดเปิด ทั้งสองจึงสลับกันเปิดปิดไม่มีใครยอมใคร คนหนึ่งบอกรีบ อีกคนรีบกว่า...ทั้งสองจ้องหน้ากัน อยากขบหัวกันกินในคำเดียว...
แล้วก็ได้เรื่อง เมื่อเสียงลิฟต์ดังตึงใหญ่ ขวัญอุมาถึงกับเซไป หันมามองลิฟต์หยุดนิ่ง...ขวัญอุมาร้องลั่น "ลิฟต์ค้าง" แล้วเสียงสบถด่าดังลั่นห้อง...แล้วก็ได้ยินแต่เสียงฟึดฟัดคำรามอย่างไม่พอใจของทั้งสองคน...ขวัญอุมาสุดทน กรี๊ดยาวลั่นๆไปทั้งห้อง ธนพตะโกนแทรกขึ้นดังกว่า อุดหูแล้วสั่งให้หยุด...เมื่อเธอกรี๊ดต่อ เขาจึงเอามืออุดปากจนเธอตาเหลือก ใช้ศอกกระทุ้ง ธนพจุกตัวงอเป็นกุ้ง แล้วยังเอากระเป๋าฟาดไม่ปรานี...จากนั้นทั้งสองก็โทษกันไปมาหาว่าเป็นต้นเหตุให้ลิฟต์ค้าง แล้วยังด่าถึงข้าวกะเพรา ธนพห้ามด่าข้าวกะเพราของเขา
"แล้วทำไม คนอย่างนายจะทำอะไรฉันได้" ขวัญมองเขาหัวจดเท้าอุทานอย่างขยะแขยง "เด็กส่งอาหาร" สิ้นเสียงด่า ธนพเต้นเหยงในอก
"ดูถูกข้าวกะเพราผม ยังไม่พอ ยังจะดูถูกผมอีก แล้วคุณดีนักเรอะ ดูแต่งตัวเข้า นี่เมืองไทยนะ อ้อ หรือว่าผิวเป็นชันนะตุ ถึงได้ไม่กล้าโชว์"
"ไอ้บ้า..." ขวัญอุมาเอากระเป๋าฟาดหน้า ผลักไสอย่างแรง ปากด่าไม่นับคะแนน "ผิวฉันอาบน้ำนมทุกวัน นมขวดเป็นหมื่นนะ"
"อ๋อ...งั้นจะโชว์ก็ถอดเลย สิ โชว์หน่อยน่า อยากดูผิว น้ำนมขาวจั๊วะ...ขวดเป็นหมื่นกีบ"
"ไอ้ ลามก" ขวัญรีบเอามือปิดอกเสื้อ
"ผมจะบอกให้ แม่ผมอายุ 45 ยังสวยกว่าคุณอีก"
"อ๊ายยยย..." ขวัญอุมากรี๊ดทำท่าจะลมใส่ "พูดกับนายมีแต่เปลืองน้ำลาย..." ว่าแล้วหันไปกดปุ่มสารพัดปุ่ม ปากก็ร้องเรียกให้ช่วยเป็นภาษาจีนลาวเขมรแขกฝรั่ง ธนพได้แต่ หมั่นไส้พวกนานาชาติ ร้องเรียกพวกนั้นไม่เข้าเรื่อง แต่ขวัญอุมาไม่สน ร้องเรียกไปเท่าที่จะมีแรง จึงถูกธนพเตือน
"คนฉลาดเขาใช้สติ ในนี้ออกซิเจนมันเหลือน้อยเต็มที เก็บอากาศไว้หายใจเถอะคุณ แหกปากแบบนี้เดี๋ยวได้ตายเป็นผีเฝ้าลิฟต์"
"นายนั่นแหละต้องตาย ไม่ใช่ฉัน" ว่าแล้วหันไปตะโกนสุดเสียงให้คนมาช่วย...แล้วก็อ่อนระอา บ่นไปมา ไม่เห็นมีใครมาช่วย...นึกได้หยิบมือถือขึ้นมากดฉับๆๆ แล้วก็แทบจะปาทิ้ง เพราะแบตหมด
"มองผมทำไม...จะทำอะไรผม" ธนพเอามือปิดหน้าอกตัวเองกลัวถูกปล้ำ
"ไอ้บ้า...เอามือถือนายมา" ยื่นมือมา แล้วมือตกเมื่อเขาไม่ได้พกมา จึงถูกด่าไอ้บ้าแถมอีกที
ธน พสุดรำคาญ ถูกด่าไอ้บ้าแถมหลายที...ขวัญอุมาเองก็สุดจะแสนเซ็ง ดูนาฬิกาเห็นเวลาผ่านไปจนเที่ยงแล้ว ต่างก็เหม็นหน้ากัน หันหนีไปคนละทาง เวลาผ่านไปอีกเกือบครึ่งชั่วโมง หันมามองกันอีก ต่างก็แค้นอีกฝ่ายจนได้...ขวัญอุมาเหงื่อเริ่มตก ปาดทิ้งไปทั้งหน้า อาการเริ่มจะทนความร้อนและอากาศน้อยไม่ไหว มองไปร้องถาม
"ไอ้กะเพรา ถอดเสื้อทำไม"
"ร้อนจะตาย ไม่คิดถอดมั่งเรอะ หน้ามืดเป็นลมผมไม่ช่วยนะ"
"ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน..." เสียงเธอเนือยลง "ร้อนเป็นบ้า เหม็นก็เหม็น แถมยังมาอยู่กับ..." เหล่มองไป ธนพร้อนจัด ดมจั๊กแร้ตัวเอง ขวัญอุมาเบ้หน้าขยะแขยงอยากร้องไห้ ตัวเองก็เริ่มจะหายใจขัด พอร้องออกมาว่าไม่ไหวแล้ว...ธนพมองไปเห็นขวัญอุมาคราง แล้วหน้าปักลงพื้น จึงถลาเข้าไปดูอย่างแตกตื่น ถามตัวเอง...ตายหรือเปล่าเนี่ย...มือรอที่จมูก ยังมีลมหายใจ
"ตื่น...ตื่นสิคุณ..." เอาเธอวางนอนกับพื้น ปากก็พูดออกมาเด็ดเดี่ยว "เป็นไงเป็นกัน"
ธนพบีบจมูก ขวัญอุมาหรือขวัญอ้าปาก ธนพกำลังยื่นปากเข้าประกบ ขวัญทำจมูกฟุตฟิตได้กลิ่น ลืมตาโพลง เห็นแล้วแทบช็อก ร้องลั่นขึ้น ธนพก็ตกใจร้องพอกัน เธอผลักเขากระเด็น ร้องด่าเปิง
"คิดจะปล้ำฉันเรอะ ไอ้กะเพรา ไอ้บ้ากาม ลามก ไอ้ทุเรศ" เขาแก้ว่าเพื่อจะช่วยเธอ "ไม่ต้องแก้ตัว เกลียดนักไอ้คนชอบฉวยโอกาส ตายซะเถอะ" ว่าแล้วใช้กระเป๋าฟาด แถมเตะถนัดตรงเป้า หมากธนพถูกผ่าลงไปกองกับพื้น...
ประตูลิฟต์เปิด ออกแล้ว ผู้คนที่ยืนมุงดูเห็นสภาพเขาถูกยำใหญ่ ธนพร้องให้คนช่วยเสียงหลง...แล้วขวัญก็ใช้ไม้ สุดท้าย ใช้เท้าดีดใส่หน้า ธนพหงายผลึ่งม่อยกระรอกเงียบสนิทท่ามกลางเสียงผู้คนฮือเข้ามา เมื่อขวัญปัดมือเดินหนีอย่างสวยงาม
ooooooo
ธนพกลับมาบ้าน โสภากับแม่พรรณีพามาใส่ยา โดยมีพิมพ์มณี เพื่อนโสภามาช่วยดูแล ธนพได้แต่ ยอมรับว่าผู้หญิงอะไรไม่รู้มือหนักตีนหนัก เจออีกทีจะหนีให้สุดโลก โสภาเร่งให้พี่ธนพหายทันพาเธอไปดูพี่พิมพ์มณีไปเดินแบบที่ภูเก็ต โสภาหรือนุ่นพยายามชงพิมพ์มณีเพื่อนรุ่นพี่ให้พี่ธนพของเธอเต็มที่
หลัง จากนั้นพิมพ์มณีกับธนพก็ช่วยกันทำครีมแต่งหน้าเค้กที่ลูกค้าสั่ง ทั้งสองช่วยกันทำช่วยกันชิม ซึ่งพิมพ์มณีนั้นแอบรักธนพอย่างลึกซึ้งมานาน ซึ่งเรื่องนี้ธนพเองก็ไม่ได้รังเกียจ ขณะกำลังสวีตกันอยู่นั้น พิมพ์มณียังนัดว่าไปภูเก็ตคราวนี้จะหาเวลาเที่ยวกันสองคนให้สนุกหลุดโลกไป เลย
ทั้งสองคนไม่รู้ว่าวีรเทพที่ไปโดดตึกหนีผัวนักมวยของแอร์โฮสเตส ในตอนเช้าพาสังขารเอวเคล็ดกลับมาบ้าน แต่ก็ได้มาพบกับภาพสวีตกันของธนพและพิมพ์มณี ทำให้วีรเทพซึ่งแอบรักพิมพ์มณีมานานเห็นแล้วยิ่งหม่นหมองลงไปอีกหลายเท่า
ยิ่ง ตอนจะออกไปข้างนอกในตอนบ่าย วีรเทพสตาร์ตรถไม่ติด ยิ่งคับแค้นที่ไม่มีปัญญาซื้อรถใหม่ โสภากับต้อยติ่งผ่านมาได้ยินวีรเทพคิดจะรวยซื้อรถสปอร์ตมาขับ จึงบอกพี่ชายว่าจะรวยได้ไง มัวแต่ควงผู้หญิงงานการไม่ทำ...
โสภาบ่น กับต้อยติ่ง ห่วงอนาคตพี่วีรเทพ ไม่เหมือนพี่ธนพ กลับจากภูเก็ตคราวนี้ ถ้าพี่ธนพไม่ขอพี่พิมพ์แต่งงานก็โง่แล้ว...วีรเทพได้ยินก็ยิ่งเครียดเป็น ทวีคูณ
ooooooo
ขวัญอุมากลับมาบ้าน พอน้าจันทราบอกว่าพี่อมรกับวิทย์มาเยี่ยมคุณพรพรรณ ขวัญอุมารู้เท่านั้นไม่พอใจ เพราะอาอมรกับวิทย์ลูกชายมักมาฟ้องแม่พรพรรณของเธอเสมอ จึงตึงตังเข้าไปพบทั้งสาม ขึ้นต้นถามว่าฟ้องแม่เธอพอหรือยัง แม่ปรามไม่ให้พูดจาไม่น่ารัก ขวัญขอโทษแม่ แต่หันไปใส่สองพ่อลูกอีก วิทย์ติงขวัญว่าไม่ให้เกียรติพ่อของเขาซึ่งเป็นน้องพ่อของขวัญเอง
"อยาก ให้ขวัญให้เกียรติ แล้วคุณอากับพี่วิทย์เคยให้เกียรติคุณแม่กับคุณพ่อขวัญรึเปล่า บริษัทเป็นของพ่อขวัญ อาอมรกับพี่วิทย์เป็นแค่ลูกจ้าง มันไม่แปลกไม่ใช่เหรอคะ ถ้านายจ้างอยากได้อะไรลูกจ้างก็ทำให้" แม่ปรามขวัญอีก ขวัญไม่ยอม ยังย้ำ "เขาสองคนควรรู้ว่าเราเป็นผู้มีพระคุณกับเขา"
"แม่บอกให้หยุดไง" คุณพรพรรณเครียดจัด ทันใดนั้นรีบจับที่หัวใจเมื่อรู้สึกเจ็บ หน้าแดงแล้วหายใจไม่ออกถึงกับล้มลง ขวัญผวาเข้ากอดแม่ร้องไห้
หลัง จากตามหมอประจำมาดูแลแม่และให้ยา กระทั่งแม่สบายดี หมอกลับไปแล้ว ขวัญจึงเข้าไปหาแม่ ขอโทษ จะไม่ทำให้แม่เครียดอีก และขอนอนกับแม่ แล้วค่อยหาวิธีพูดจาให้แม่หัวเราะ ทั้งหอมแก้มแม่อย่างสุดรักสุดชีวิต
ส่วน คุณอาอมรของขวัญกับวิทย์ลูกชาย กลับไปบ้านระบายความไม่พอใจครอบครัวขวัญ โดยมียลดาน้องสาววิทย์ อยู่ด้วย อมรปรามวิทย์ ลูกชายที่ก่นด่าขวัญกับแม่ว่าเมื่อไหร่ มันจะตายไปจากโลกนี้ เขาชักทนไม่ไหว อมรบอกนังแม่คงอีกไม่นาน แต่ลูกสาวท่าจะตายยาก
"ตายยาก คงไม่พ้นฝีมือเราหรอกมั้งครับพ่อ" วิทย์ยังไม่สะใจจึงอยากลงมือเอง
"พี่ วิทย์ พี่คิดอะไรของพี่" ยลดาตกใจที่พี่ชายของเธอคิดไม่ดี...วิทย์สั่งให้น้องสาวหุบปาก พ่ออมรจึงสั่งวิทย์ นั่นแหละหุบปาก
"ขืนทำแบบนั้นมันสาวมาถึงเราได้ พอดี คิดทำงานใหญ่ มันต้องใช้สมอง"
วิทย์ฟังแล้วยิ้มออกมาได้ พ่อลูกจึงยิ้มอย่างเข้าใจกันมีแต่ยลดาที่ฟังแล้วไม่สบายใจ
ooooooo
ที่ ชายหาดหน้าโรงแรมที่พักวันนี้ ขณะที่ขวัญอุมากับกิ่งอยู่ด้วยกันข้างๆกองถ่ายแบบ พนักงานโรงแรมเอาของฝากมาให้ เปิดออกดูเป็นลูกสุนัขลิตเติลด๊อกที่น่ารักมาก คณิตเป็นคนฝากมาให้ขวัญอุมา ซึ่งเจ้าซินดี้มันน่ารัก เธอชอบมันที่สุด จากนั้นครู่เดียวภิรมย์ ก็ให้พนักงานเอากล่องสร้อยเพชรมาให้อีก สำหรับใส่ให้ ซินดี้ ขวัญอุ้มซินดี้ กอดมันด้วยความรักที่สุด
เมื่อ กิ่งกางร่มให้ขวัญกับซินดี้เดินมาทางหน้ากองถ่าย ขณะที่พิมพ์มณีกำลังถ่ายกับวิลาวัณย์ นักข่าวกำลังรุมสัมภาษณ์ ไม่สนใจขวัญเลย วิลาวัณย์จึงเยาะขวัญว่า นางแบบนิสัยดี นักข่าวก็สนใจเป็นธรรมดา ทำให้ขวัญไม่พอใจมาก กิ่งจึงบอกว่า พิมพ์มณีเป็นนางแบบหน้าใหม่กำลังมาแรงด้วย
เมื่อถึงคิวเข้าฉากของ ขวัญอุมา จึงให้กิ่งช่วยดูแลซินดี้ด้วย ขณะที่ขวัญเข้าฉากอยู่นั้น กิ่งเองต้องบ่นพึม ต้องมาเช็ดขี้เยี่ยวให้เจ้าซินดี้ พอกิ่งหันไปสนใจหนุ่มๆเข้า พอหันมา เจ้าซินดี้มันหายไปแล้วจึงเที่ยวตามหาจนเหงื่อตก พอหมดท่าจึงต้องมาสารภาพกับขวัญว่าซินดี้หายไปเสียแล้ว กิ่งถูกขวัญเล่นงานอย่างหนัก แล้วประกาศ ใครหาซินดี้ได้จะจ่ายหมื่นบาท พนักงานจึงออกล่าซินดี้จ้าละหวั่น
ooooooo
ที่ท่าเรือ ยอชต์...สันต์ รุ่นพี่ของธนพมาตรวจดูเรือของเขาที่ให้ธนพตบแต่ง ธนพใจไม่ดีเพราะแต่งเรือเป็นครั้งแรก แต่พี่สันต์เจ้าของเรือดีใจมากที่ธนพออกแบบตบแต่งได้ดียิ่ง ถ้าธนพไม่รีบกลับ สันต์ให้เอาเรือของเขาไปลอง ธนพฟังแล้วรีบตกลงทันที
วัน นี้ธนพเตรียมของมาลงเรือยอชต์ของพี่สันต์อย่างมีความสุขที่สุด เขาเตรียมข้าวปลาอาหารและน้ำอย่างเพียงพอเพื่อออกเรือไปตกเบ็ดให้สนุกสัก วัน...
ธนพลืมซื้อของบางอย่าง รีบลงจากเรือไป เจ้าซินดี้จอมซนเดินมาที่ท่าเรือยอชต์ แล้วมันเดินขึ้นไปบนเรือยอชต์ของเขา...ส่วนขวัญเดินตามมาหาซินดี้จนถึง ท่าเรือยอชต์ ได้ยินเสียงซินดี้เห่า เธอจำเสียงมันได้ จึงตามเสียงขึ้นไปบนเรือ เรียกซินดี้ไปตลอด ยิ่งได้ยินเสียงเห่ายิ่งรีบตาม พอไปทางหัวเรือ ขวัญเห็นซินดี้กระดิกหางรอ ขวัญดีใจแทบตาย รีบอุ้มมัน กอดมันไว้แน่น
บนดาดฟ้า ธนพถือคันเบ็ดกลับมาพร้อมของ พูดกับตัวเองว่าคราวนี้ออกเรือได้แล้ว เขาเริ่มสตาร์ตแล้วออกเรือทันที
ขวัญกำลังอุ้มซินดี้จะรีบออกจากเรือ เสียงเรือดังแล้วกระตุก ขวัญถึงผงะตกใจ ซินดี้กระโดดลง ขวัญจะวิ่งตามซินดี้ สะดุดล้มลงกับพื้นหัวกระแทกแรงถึงสลบไปโดยที่ธนพไม่รู้เรื่อง
เมื่อเรือไปถึงมุมที่น่าตกปลาธนพจึงหยุดเตรียมเบ็ด ดื่มน้ำแก้กระหายก่อนลงเบ็ด...เขาฮัมเพลงอย่างมีความสุข เวลาผ่านไปไม่นาน ปลาเกิดติดเบ็ดจึงม้วนสายดึงมาจัดการเอาปลาใส่ถัง...
ข้างล่าง ซินดี้เห็นขวัญหลับนานจึงเลียหน้าปลุกให้ตื่น ขวัญลืมตามองเห็นซินดี้รวบมันมากอดอย่างดีใจ พอวางลง ขยับตัว ซินดี้วิ่งออกไปทันที...ขณะที่ธนพกำลังถือมีดเตรียมหั่นปลาทำอาหาร รู้สึกมีอะไรมาเลียที่เท้าขอกินด้วย เขาตกใจร้องถามลั่น
"เฮ้ย หมาทะเล มาได้ไงเนี่ย" เขานั่งลงยองๆ มือยังถือมีด
"ซินดี้ อยู่ไหนลูก" ขวัญร้องเรียกโผล่มา เขาตกใจ เมื่อทั้งสองคนเห็นกันต่างผงะแทบไม่เชื่อสายตา ขวัญร้องขึ้นเหมือนเห็นผี "ไอ้กะเพรา" เธอมองมีดในมือธนพอย่างหวาดหวั่น พอธนพจ้องไป ขวัญกรี๊ดด่าไอ้กะเพรา...ซินดี้กลัวเสียงขวัญรีบไปหลบหลังธนพ เขาแสบแก้วหูร้องห้ามลั่นให้หยุดร้อง ขวัญหยุดกึก แล้วได้จังหวะกรี๊ดไปด่าไป
"ไอ้กะเพรา...แกจะทำอะไรฉัน...อย่าเข้ามานะ" หันไปไล่จับซินดี้ "ซินดี้...มาหาแม่มะ" กอดหมาไว้แน่นทั้งๆที่มันกลัวจนตัวสั่น ธนพยิ้มเยาะ พูดใส่หน้าว่าหมายังเมิน คิดเอาเองว่าน่ารังเกียจแค่ไหน ขวัญของขึ้นปรี๊ดสุดๆ แปร๋น ใส่ทันทีด่าไอ้กะเพรา เขาปัดทันทีว่าไม่ได้ชื่อกะเพรา
"งั้นก็เรียก ไอ้พ่อแม่ไม่สั่งสอน ไอ้คนไม่ให้เกียรติผู้หญิง"
"ผู้หญิงอย่างเธอนี่เรอะ น่าให้เกียรติตายละ เอะอะก็กรี๊ด เป็นชะนีอดโซโร่หาผัว" ขวัญโกรธจนคอตีบคิดหาคำด่ายังไม่ได้ "อย่าด่านะ...ด่าผมอีกคำเดียวจับถ่วงน้ำตาย... กลางทะเลยังเงี้ย ไม่มีใครหาศพเจอ" ว่าแล้วหัวเราะหึๆ ขวัญมองทะเลโล่งสุดตายิ่งผวา พอเขาเดินถือมีดมาขวัญจึงคว้าอะไรใกล้มือได้ปาใส่หัวหู ธนพหลบปัดป้องพัลวันร้องว่าเจ็บให้หยุดมือ ขวัญบอกไม่หยุด แกหนีไปเลย...ธนพถามว่าจะให้หนีไปไหน เขาไม่ยอมแล้วตรงเข้ามาจับตัวเธอไว้ ขวัญสะบัดวิ่งหนี เขาไล่ล่าไปรอบๆ ซินดี้เริ่มเบื่อจึงนอนเอาคางเกยหลังเท้าหลับตาเฉย...
ขวัญหนีไปด่าไปสารพัดจะด่า...ธนพแสนระอาเต็มที จึงหยุด ร้องบอก
"หยุดซะที ผมเหนื่อยแล้วนะ...ไม่เหนื่อยมั่งเรอะ" ขวัญเองก็หยุดหอบ ตอบไม่ได้ "เรามาสงบศึกแล้วคุยกันดีๆ ดีกว่านะคุณ" เขามองขวัญที่เริ่มหันมาฟังครู่หนึ่งแล้วจึงเปิดปาก
"ก็ได้...วางมีดก่อนสิ" เธอตั้งเงื่อนไขก่อนเจรจาท่าทางยิ่งกว่านักการเมือง
"ได้ ผมวางมีด...แต่คุณอย่าเผาเรือ ห้ามทำร้ายผม ตกลงไหม" ธนพจึงวางมีดลง แล้วเสียท่าเมื่อขวัญเอาไม้พายใกล้มือหวดเขาสุดแรง ธนพเสียหลักร่วงลงน้ำตูมใหญ่...ขวัญยืนมองสองมือท้าวสะเอวสะใจ "คิดว่าฉันจะเชื่อน้ำหน้าอย่างแกเรอะ"
"ยายตัวแสบ..." ธนพโผล่พรวดขึ้นมาร้องด่าก่อนจะหายใจ
"อยากด่าอะไรก็ด่าไป ฉันบอกไว้เลยนะว่า...ของแบบนี้ ไม่สวย ไม่เริ่ด ทำไม่ได้หรอก...ชิๆ"
ขวัญว่าแล้วหัวร่อร่าเยี่ยงนางสิงห์ผู้มีชัยเหนือสัตว์ทั้งปวง...
ooooooo
ขณะเดียวกันที่โรงแรมภูเก็ต...กิ่งต้องเป็นกรรมการห้ามมวยเมื่อการค้นหาขวัญ อุมากับหมาน้อยซินดี้เป็นชั่วโมงแล้วยังไม่พบ คณิตกับภิรมย์ก็มานั่งโทษกัน ภิรมย์หาว่าคณิตซื้อหมาน้อยมาเอาใจคุณขวัญ ภิรมย์จึงต้องซื้อเพชรไปใส่คอหมาน้อย คุณขวัญก็เลยซวยไปด้วย คณิตก็โทษภิรมย์ที่ซื้อเพชรไปผูกคอหมา ขวัญจึงซวยไปเพราะโจรมันอยากได้เพชร คณิตจึงคาดโทษว่าถ้าคุณขวัญเป็นอะไรไป เขาเล่นงานภิรมย์ ถึงตายแน่
ทั้งสองเถียงกันไม่แพ้ชนะ กระทั่งลุกขึ้นจะย่ำไล่ฟัดกัน กิ่งต้องมาห้ามทัพ ช่วยกันตามหาขวัญกับหมาน้อยซินดี้ให้ เจอก่อนดีกว่า คณิตจึงคาดโทษว่าหาขวัญกับหมาน้อยเจอแล้ว ค่อยเคลียร์กัน
ส่วนวิลาวัณย์กับพิมพ์มณีเจอกิ่งและรู้ว่ายังหาตัวขวัญอุมามาเข้าฉากยังไม่ ได้ หายไปทั้งคนทั้งหมา วิลาลัณย์ ได้ทีสวดส่ง กิ่งออกรับ ถูกด่าลับหลังว่าเพราะนังขวัญมันรวย ยายกิ่งกะเทยควายถึงเอาใจนัก พิมพ์มณีไม่ซ้ำเติมใครขอตัวไปโทร.หาแฟน แต่โทร.ซ้ำซากธนพของเธอก็ไม่รับสาย...
ขณะเดียวกัน ขวัญอยู่ในเรือยอชต์กลางทะเลกำลังควานหากุญแจเพื่อสตาร์ตเรือขับกลับเข้า ฝั่งแต่หาไม่พบ พอเดินหาไปอีกทางมือถือของธนพดังอีกจึงรับ พิมพ์มณีรีบถามถึงนพทันที ขวัญได้ยินเสียงผู้หญิงถามหาธนพจึงตวาดเสียงใส่ "เขาไปตายแล้วย่ะ" แล้วกดปิดมือถือก่อนโยนลงน้ำไป...แล้วก้มหน้าก้มตาหากุญแจเรือต่อ...
พิมพ์มณีพยายามถามว่านั่นใครพูด ยิ่งเป็นเสียงผู้หญิงยิ่งระแวงว่าเป็นใคร ไปอยู่กับธนพได้ไง เธอกรอก
เสียงถามแต่ไม่มีเสียงตอบ วิลาวัณย์อดหันมาถามไม่ได้ว่ามีอะไรหรือพิมพ์ พิมพ์มณีตอบไม่ได้แต่ก้มหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก...
ไม่นานจากนั้น เสียงมือถือพิมพ์มณีดังขึ้นอีกครั้ง เธอดีใจคิดว่าธนพโทร.มาแล้วรีบถามทันที แล้วก็ชะงักเมื่อเสียงที่ติดต่อมากลายเป็นอีกคน
"นี่พิมพ์ วีเอง...มีอะไรหรือเปล่า พิมพ์ เสียงคุณไม่ดีเลยนะ"
"วี...พิมพ์โทร.หานพเจอผู้หญิงรับสาย บอกว่านพตายแล้ว...ตัดสายทิ้ง พิมพ์ห่วงนพจังเลย"
วีรเทพพยายามปลอบว่าเพื่อนพี่นพคงแกล้งเล่น พิมพ์ยังไม่สบายใจ วีรเทพจึงบอกว่า เขาจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ พิมพ์แปลกใจที่วีรเทพมาอยู่ภูเก็ตแล้ว...พิมพ์หารู้ไม่ว่าวีรเทพได้ยินโสภาพูดกับต้อยติ่งว่าธนพกลับจากภูเก็ตคราวนี้คงขอพิมพ์แต่งงานแน่ วีรเทพจึงร้อนใจรีบแลกเวรกับเพื่อนมาภูเก็ตทันที...
ส่วนขวัญอุมาตามค้นหากุญแจจะสตาร์ตเรือ แต่ค้นเท่าไหร่ไม่พบ กระทั่งอ่อนใจ พอเงยหน้าขึ้นมาตกใจแทบช็อก ร้องด่า "ผีทะเล" เมื่อธนพยืนเนื้อตัวเปียกปอน ผมยุ่งเหยิงเพิ่งขึ้นจากน้ำ
"หยุดนะ...คุณนั่นแหละ ผีปากลำโพง" กำมือแน่น ทำท่าดุร้าย "ผมทนคุณไม่ไหวแล้วนะ"
"ไอ้กะเพรา" ขวัญอุมาขยับตั้งท่าสู้ แล้วโวใส่ "แกจะทำอะไรฉัน เทควันโดสายดำนะ"
"สายดำแดงอะไรไม่สน แต่เธอต้องถูกสำเร็จโทษ" เขาพุ่งเข้าหา ขวัญอุมาผวาออกข้าง เสียงกรี๊ดกร๊าดลั่นๆ เสียงด่าก็ระงมถมเถ แล้วคว้าไม้ได้ตีธนพไม่ยั้ง จนเขาถอยกรูด ร้องขอ
"หยุดตีผมได้แล้ว ทั้งเลิกแหกปาก หูจะแตกแล้ว" เขาไล่จับ ขวัญอุมาเผ่นหนี จึงวิ่งไล่กันสนุก วิ่งครู่เดียวเธอหยุดมองหาไปรอบๆ ไม่รู้เขาหายไปไหน แล้วก็ร้องจ๊ากเมื่อเขาเอื้อมมือมารวบขาเธอไว้ ดึงให้ล้มลง เขาขึ้นคร่อม เธอตี เขารวบสองแขนไว้
"ยายลำโพงแตก...คราวนี้เดี้ยง ทำอะไรใครไม่ได้แล้ว"
จากนั้นเขาจัดแจงมัดเธอติดกับเสากระโดงเรือ แล้วเอาผ้ามัดปากไว้ เสียงด่าเงียบลง เหลือแต่เสียงอู้อี้ในคอ ทั้งด่าเหมือนเดิมแต่ฟังไม่รู้ แล้วยังร้องเรียกซินดี้มาช่วยแม่ด้วย แต่เสียงไม่ชัด จนธนพรำคาญจึงแก้ผ้ามัดปากออก บอกให้ ด่าได้เต็มที่
"ซินดี้ กัดมันเลยลูก กัดไอ้ผู้ชายเฮงซวยคนนี้ให้แม่ที กัดมัน กัดมันเลยลูก"
ซินดี้ทำตาปริบๆ เพราะธนพยังอุ้มอยู่ ขวัญอุมาจึงหน้าแตก ธนพหัวเราะเยาะ
"ฮ่าๆ คุณนี่เกิดมามีกรรม ขนาดหมายังไม่รักเลย" เขาหัวเราะยาว ขวัญอุมาแค้นด่าเลยไปถึงซินดี้
"ซินดี้...เนรคุณแม่ได้ไง เห็นคนอื่นดีกว่าแม่เรอะ ปล่อยฉัน...ไอ้หมาทรยศ"
กำลังจะหันมาด่าเขาอีก ธนพจึงรีบเอาผ้ามัดปากไม่ให้ส่งเสียง...เสียงที่ด่าออกมาจึงอู้อี้ ไม่รู้เรื่อง ธนพอุ้มซินดี้ ขับเรือเดินทางต่อ ขวัญอุมาได้แต่มองไอ้กะเพรากับซินดี้ที่ยืดคอชมทะเลอย่างมีความสุข แต่ตัวขวัญเองเริ่มอ่อนล้าใกล้จะสิ้นแรงอยู่แล้ว...มองซินดี้แล้วยิ่งแค้นเจ้าหมาน้อย
"ไอ้หมาบ้า รอถึงฝั่งก่อน แม่จะจับโยนทะเลให้ฉลามกินให้เข็ด" ซินดี้ฟังแล้วเหมือนจะรู้ มันจึงขู่ ขวัญอุมาสะดุ้ง คิดว่ามันได้ยิน...ธนพหันไปมองซินดี้ ถามมันว่าหิวเหรอ แล้วไปหยิบแซนด์วิชมาให้ซินดี้กิน ขวัญอุมามองแล้วกลืนน้ำลายลงคอเพราะหิวแล้ว...ธนพมองแล้วกัดแซนด์วิชกินให้ดู ถามยิ้มๆ
"หิวแล้วใช่ไหม" ขวัญอุมาเชิดใส่ไม่แยแส แต่เสียงท้องร้องดังขึ้น เขาถาม "เสียงอะไร...อ๋อ เสียงท้องร้องว่าหิว" รีบแก้ผ้ามัดปากออก ถามยิ้มๆ "หิวไหม...กินมะ?"
"ไม่กิน...เก็บไว้ยัดปากนายเถอะ ไอ้บ้า" สิ้นคำด่าเขารีบเอาผ้ามัดปากเธอต่อ เขาเองยัดแซนด์วิชเข้าปากเต็มคำ เคี้ยวดังๆต่อหน้าเธอเป็นการยั่วกิเลส
"เชิญตากลมชมทะเลจนหิวตายไปเถอะ อีกแค่สามชั่วโมงเท่านั้นก็ถึงฝั่ง"
ธนพอุ้มซินดี้กลับไปยืนผิวปาก แล่นเรือไปอย่างมีความสุขกับไอ้หมาน้อย
ใกล้ค่ำ เรือแล่นเข้าจอดเทียบท่า บอกหมาน้อยว่าถึง ฝั่งแล้ว หันไปมองขวัญอุมา แล้วเลิกเข้าใจผิดเสียที ผมไม่ได้คิดจะเอาคุณไปฆ่า...ธนพอุ้มซินดี้จะเอาไปให้ขวัญอุมา แล้วเห็นสภาพเธอหลับอ่อนระทวย จึงพูดกับซินดี้ว่า เจ้านายมันแย่มาก หิวจนหลับ คิดจะปลุกจึงสะกิดเรียก เมื่อยังหลับจึงขู่
"นี่...ถ้าไม่ตื่น ผมจะจูบคุณจริงๆนะ" เขานิ่งฟังเสียงกรนเบาๆจึงรู้ว่าหลับจริง รีบแก้เชือกมัดทั้งหมดออก วางตัวลงที่ม้ายาวเอาผ้าห่มคลุมให้ วางซินดี้ลงข้างๆเธอ...มองเธออีกครั้งตั้งปณิธานว่าอย่าได้พบกับแม่คนนี้อีกเลยชาตินี้...ธนพหอบข้าวของลงเรือไป
"ที่ไหนเนี่ย" ขวัญอุมาลืมตาตื่น ลุกพรวดขึ้นมองฟ้ายามค่ำ ลำดับเรื่องอีกนานกว่าจะจำโลกได้
