นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    บัลลังก์หงส์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    หลังคิดทบทวนเรื่องราวระหว่างตัวเองกับจอมขวัญอยู่หลายวัน ในที่สุดปริวัตรตัดสินใจไปหาเธอที่บ้านของจินดาเพื่อจะปรับความเข้าใจ แต่เขามาช้าไป จินดาแนะถ้าอยากเจอจอมขวัญต้องตามไปเกาหลี

    “ฉันไม่รู้รายละเอียดระหว่างคุณกับจ๋อมมากมายนักหรอกนะ ฉันรู้แต่ว่าคุณเป็นผู้ชายคนเดียวที่อยู่ในใจจ๋อมและจ๋อมไม่เคยคิดร้ายกับคุณหรือใคร โดยเฉพาะคนในตระกูลเดียวกันกับเธอ...เธอแค่ต้องการพิสูจน์ให้เห็นว่าเธอมีค่าเท่านั้นเอง แต่ถ้าคุณคิดว่าจ๋อมมันไม่มีค่าพอก็แล้วแต่คุณเถอะ”

    “ผมคงไม่มาที่นี่ถ้าผมคิดอย่างนั้น” ปริวัตรพูดจบขยับจะกลับ ว่านร้องเรียกไว้

    “คุณปริวัตร ผมจะแนะนำให้ว่าคุณควรจะไปที่ไหน...ที่ที่คุณจะเจอเธอได้ น่าจะเป็นสถานที่เดิมๆที่คุณเคยมีประสบการณ์ร่วมกับเธอ คุณคงรู้ได้เองนะว่ามันคือที่ไหนบ้าง แต่ถ้าคุณยังหาเธอไม่เจอ ผมแนะนำให้ติดต่อคนคนหนึ่งที่รู้ทุกอย่าง เขาชื่อ เกาเฟย”...

    ปริวัตรไม่รอช้าซื้อตั๋วเครื่องบินเที่ยวแรกเดินทางไปเกาหลีทันที ครั้นไปถึงที่นั่น ก็ตรงไปยังบ้านหมอเรียวสถานที่ที่จอมขวัญช่วยชีวิตเขาเอาไว้ กลับไม่พบแม้แต่เงาของเธอ เขายังตระเวนไปตามสถานที่ต่างๆทั้งบนเขาซึ่งปกคลุมไปด้วยหิมะที่เคยมากับเธอก็ไม่เจอเธอ

    ที่นี่เช่นกัน ที่โซลทาวน์เวอร์บริเวณผูกกุญแจ เขาเห็นหลังจอมขวัญไวๆ แต่พอวิ่งตามจนทัน เธอคนนั้นกลับไม่ใช่จอมขวัญ ปริวัตรนึกถึงคำพูดของว่านที่ว่าถ้าหาเธอไม่เจอ ให้ลองติดต่อกับเกาเฟย เขาจึงแวะไปหามือขวาของมิสเตอร์คิมที่โบสถ์ชงอึนซา

    “คุณมาช้าไป ช้าไปมาก เธอไปจากที่นี่แล้ว ส่วนจะไปไหน นั่นคือคำถามที่ผมไม่ได้คำตอบจากเธอ”

    “นั่นรูปมิสเตอร์คิม” ปริวัตรชี้ไปที่ผนังด้านหนึ่งของโบสถ์

    “ใช่ เธออยู่กับรูปพ่อบุญธรรมของเธอที่นี่สองอาทิตย์ หลังกลับมาจากสุสาน คลิปที่มิสเตอร์คิมคุยกับคุณ นั่นคือความห่วงใยสุดท้ายที่เขาทำเพื่อลูกสาวของเขา ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำให้เธอผิดหวังอีกนะครับ”

    ooooooo

    เช้าวันนี้คงศักดิ์พาจินดากับประไพมาที่บ้านลีลาวัฒนชัย พิทักษ์พงศ์ สิริวิมลกับว่านและมุนินรอต้อนรับอยู่ที่ห้องรับแขก คงศักดิ์แนะนำจินดาให้รู้จักกับสิริวิมลลูกสาวคนเล็กของเขา แล้วแนะนำว่ามุนินคือว่าที่ลูกสะใภ้ของเราสองคน สิริวิมลโพล่งขึ้นทันที

    “ส่วนว่านคือว่าที่ลูกเขยของป๊าค่ะ”

    “ถือว่าวันนี้เราอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา ปัญหาความเข้าใจผิดต่างๆเป็นอันหมดไปนะ จินดาจะได้รับเกียรติจากตระกูลนี้เท่าๆกับพวกเราทุกคน”

    จินดาไม่เห็นสุมลทาอยู่ด้วยก็ถามหา คงศักดิ์รับปากหลังจากวันนี้ จะไปตามเธอกลับมาให้เอง พูดไม่ทันขาดคำคนที่จินดาถามถึงเดินเข้ามาในบ้าน เธอถึงกับชะงักเมื่อเห็นศัตรูหัวใจกับประไพอยู่ที่นี่ ถึงกับออกปากตัวเองมาไม่ถูกจังหวะหรือเปล่า พิทักษ์พงศ์รีบออกตัว “เรากำลังพูดถึงม้าอยู่พอดี”

    “ยังเรียกอั๊วว่าม้าอยู่เหรอ” สุมลทาไม่วายว่าประชด

    พิทักษ์พงศ์ตกลงใจแล้วว่าจะลืมเรื่องราวในอดีตทั้งหมดสุมลทายังเป็นม้าของเขาอยู่ ส่วนจินดาก็เป็นแม่ สิริวิมลเข้าไปคล้องแขนสุมลทา เห็นป๊าบอกว่าจะให้ท่านกลับมาอยู่ที่นี่เหมือนเดิม

    “ได้เหรอ จินดา”

    “ที่นี่คือบ้านของคุณไม่ใช่บ้านของฉัน ฉันแค่เป็นแขกมาเยี่ยมเยียนเท่านั้น ต่อไปเราคงจะไปมาหาสู่กันได้อย่างสนิทใจ”

    สุมลทาแปลกใจ นี่จินดาไม่โกรธไม่เกลียดตนหรือ เธอส่ายหน้าแทนคำตอบ พวกเราต่างมีเวลาเหลืออีกไม่มาก ลืมเรื่องร้ายๆแล้วอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขดีกว่า สิริวิมลเห็นได้เวลาอาหารเช้าจึงชวนสุมลทากินข้าวด้วยกัน ท่านขอผ่านที่มาที่นี่วันนี้จะมาขออนุญาตคงศักดิ์ไปเยี่ยมหลี่ซวง เพื่อกราบขอโทษ เขาไม่ขัดข้อง วันนี้ไม่มีใครอยู่ที่โรงพยาบาลท่านจะได้มีเธอเป็นเพื่อน เข้าทางสุมลทาทันที รีบขอตัวไปเยี่ยมหลี่ซวงก่อน...

    จากนั้นไม่นาน สุมลทามายืนอยู่ตรงหน้าหลี่ซวงซึ่งนอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วยทำได้เพียงกะพริบตาปริบๆ เท่านั้น รอยเย้ยหยันในแววตาของสุมลทาฉายขึ้นแวบหนึ่งก่อนจะรีบกลบเกลื่อน เธอไม่เคยนึกเลยว่าจะได้มาเห็นท่านในสภาพนี้ นี่คงเป็นเวรกรรมที่เราสองคนได้ทำร่วมกันเอาไว้ กรรมของท่านอาจจะมากกว่าถึงส่งผลร้ายขนาดนี้ แต่เธอมีข่าวดีจะมาบอก ท่านจำซินแสพเนจรคนนั้นได้ไหม

    “คนที่คอยบอกคอยชี้แนะให้ม้าทำอะไรๆทุกอย่าง อั๊วได้ข่าวว่าเขามาอยู่ที่ศาลเจ้าชานเมือง ม้าน่าจะไปหาเขานะ ซินแสอาจจะชี้ทางแก้กรรมให้กับม้าได้ ม้าอยากไปไหม อั๊วจะพาไปเอง ถ้าม้าอยากไปช่วยส่ง สัญญาณให้อั๊วรู้หน่อย” สุมลทาจ้องหน้าหลี่ซ่วงอย่างรอคำตอบ ท่านกะพริบตาเป็นทำนองรับคำ เธอจึงหันไปบอกพยาบาลว่าจะขอรถพยาบาลพาคนไข้ไปข้างนอกสักหน่อย

    “เป็นความต้องการของเธอ น่าจะส่งผลดีต่อสุขภาพจิตนะคะ”

    ooooooo

    ครู่ต่อมา สุมลทาขับรถนำรถพยาบาลมาถึงศาลเจ้าร้างตามที่ได้นัดแนะไว้กับไมเคิลโดยไม่รู้ว่าปริวัตรมาทันเห็นรถพยาบาลขับตามรถของสุมลทาออกไปจากโรงพยาบาล บุรุษพยาบาลประคองหลี่ซวงซึ่งมีผ้าคลุมศีรษะเพื่อกันแดดลงมานั่งรถเข็น

    จากนั้น คนของไมเคิลมารับช่วงต่อจากบุรุษพยาบาล เข็นรถเข็นพาหลี่ซวงเข้าไปในศาลเจ้าเพียงลำพังทิ้งให้สุมลทาอยู่กับบุรุษพยาบาลด้านนอก กระทั่งมาถึงมุมมืดด้านในสุดของศาลเจ้ามีร่างของซินแสชราผมยาวยืนหันหลังให้ เมื่อคนเข็นรถออกไปแล้ว ไมเคิลเดินหัวเราะร่วนเข้ามาหาหลี่ซวง

    “คุณนายหลี่ซวง นางพญาหงส์พิการและตกอับ ไม่นึกเลยว่าจะโง่ได้เพียงนี้ โงทั้งแม่ผัวลูกสะใภ้” ไมเคิลเดินเข้าไปกระชากเสื้อคลุมของซินแสออก เผยให้เห็นหุ่นไม้ “ยังคิดว่าจะมีซินแสที่ไหนมาแก้เคล็ดให้อีกเหรอ ไม่มีหรอก คนที่จะแก้เคล็ดให้คุณนายก็คือผมเองและวิธีแก้เคล็ดก็คือฆ่าให้ตายแล้วรีบไปเกิดใหม่ซะ จะได้สาสมกับที่ทำความพินาศย่อยยับไว้กับผม ทั้งเรื่องพันเอกวาคูและต้าฟ่ง”

    ไมเคิลหยิบปืนขึ้นมากระชับในมือ แล้วกระชากผ้าคลุมศีรษะหลี่ซวงออก ต้องตกใจถึงกับร้องเฮ้ยลั่น เมื่อเห็นฮาน่านั่งอยู่แทนที่รู้ทันทีว่าเสียรู้เข้าให้แล้วรีบส่งวิทยุสื่อสารไปบอกสมุนว่าเราโดนซ้อนแผน คนที่อยู่ในรถเข็นไม่ใช่หลี่ซวง ให้พวกนั้นมาพาเขาออกไปจากที่นี่เร็วที่สุด แล้วรีบชิ่งหนี

    เหล่าสมุนของไมเคิลกรูกันออกจากที่ซ่อน ตรงเข้าไปในศาลเจ้า เกาเฟย ว่านและลูกน้องอีกสองคนพากันลงจากรถพยาบาลพุ่งตามพวกนั้นไปอีกทอดหนึ่ง ระหว่างนั้นปริวัตรตามมาทันพอดี ถามสุมลทาซึ่งยืนตะลึงว่าเกิดอะไรขึ้น เธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน งงไปหมดแล้ว สุมลทาไม่รู้ว่านี่เป็นแผนดัดหลัง อาศัยตอนที่เธอเดินนำบุรุษพยาบาลซึ่งเข็นรถเข็นพาหลี่ซวงมาตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังที่จอดรถ เกาเฟยในคราบบุรุษพยาบาล เข็นรถเข็นอีกคันหนึ่งที่ฮาน่านั่งอยู่เข้ามาสวมรอย แล้วกระซิบข้างหูหลี่ซวง

    “คุณนายอยู่ที่นี่ไม่ต้องไปไหน อยู่ในความดูแลของพยาบาลดีที่สุด”

    บุรุษพยาบาลพาหลี่ซวงกลับห้องพักฟื้น ส่วนเกาเฟยพาฮาน่าในคราบหลี่ซวงไปขึ้นรถพยาบาล ก่อนจะขับตามรถของสุมลทาไป...

    ที่ศาลเจ้าแห่งนั้น เกิดการปะทะกันของฝ่ายเกาเฟยกับพวกของไมเคิลอย่างดุเดือด ไมเคิลเห็นท่าไม่ดีขยับจะหนี แต่ถูกจอมขวัญขวางทางไว้ ร้องทักว่าเจอกันอีกแล้ว

    “งั้นก็ลาตายตรงนี้เลยแล้วกันมิสโจว” ไมเคิลพุ่งเข้าเล่นงานจอมขวัญ จังหวะหนึ่งเธอเพลี่ยงพล้ำถูก

    คนชั่วอัดคว่ำ ปริวัตรปรี่เข้าไปช่วย พร้อมกับบอกเธอว่ามีคำขอโทษมากมายให้เธอ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ ต่อสู้กันไปต่อสู้กันมาไมเคิลสู้ไม่ไหว ตัดสินใจวิ่งหนีออกไปที่ลานจอดรถแล้วจับสุมลทาเป็นตัวประกัน

    “แกจะทำอะไรฉัน...ไหนล่ะหนังสือสัญญา”

    เธอโวยลั่น

    “ไม่มีสัญญาอะไรทั้งนั้น อีโง่ เอากุญแจรถมา ฉันจะออกไปจากที่นี่แล้วทุกอย่างเป็นอันจบ”

    ปริวัตรกับจอมขวัญวิ่งตามมาทันตะโกนลั่นไม่ง่ายอย่างนั้น ไมเคิลทำความผิดก็ย่อมต้องรับโทษตามกฎหมาย เขาไม่ยอมให้ถูกจับ เหวี่ยงร่างสุมลทาใส่กลุ่มของปริวัตร ทันใดนั้นมีมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งวิ่งฝ่าเข้ามา ไมเคิลโดดซ้อนท้ายจะหนีแต่ปริวัตรไม่ยอมให้เขาลอยนวล โดดรวบตัวจนล้มกลิ้งไปด้วยกัน ไมเคิลตั้งหลักได้ก่อนชักปืนจากเอวสมุนจะยิงปริวัตร จอมขวัญพุ่งกอดไมเคิลบังทางกระสุนเอาไว้ ถูกยิงเต็มท้อง

    แม้จะบาดเจ็บแต่จอมขวัญออกแรงเท่าที่มีดันคนชั่วกระแทกกับเหล็กแหลมที่ปักอยู่บนกำแพง ร่างของเขาถูกเหล็กเสียบเลือดทะลัก ขณะที่เธอทรุดลงไปกองกับพื้น

    “ฉันบอกแล้วไง วันหนึ่งฉันจะตายแทนคุณ”

    ปริวัตรรีบประคองร่างหญิงคนรักที่เปรอะไปด้วยเลือดไว้อ้อมกอด

    ooooooo

    หลายวันต่อมา...

    ที่ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทลีลาวัฒน์ ถูกตกแต่งไว้สำหรับการทำบุญเลี้ยงพระเนื่องในโอกาสครบร้อยวันการตายของสิริกานดา และถือเป็นการทำบุญล้างซวยไปในตัว หลี่ซวงซึ่งตอนนี้อาการดีขึ้นเป็นลำดับพยักพเยิดให้คงศักดิ์กล่าวอะไรบางอย่าง

    “วันนี้ครบร้อยวันนับจากหมวยรองจากเราไป ถือเป็นสัญญาณว่าเรื่องร้ายๆได้ผ่านไปหมดแล้ว ทั้งเรื่องบริษัท เรื่องสุขภาพของอาม่า จากนี้ไปเราจะมีแต่เรื่องราวที่เป็นมงคล ความผิดพลาดที่ผ่านมา เราจะใช้เป็นบทเรียนเพื่อไม่ให้เกิดเรื่องราวขึ้นอีก”

    “อั๊วต้องขอโทษทุกคนอีกครั้ง ขอโทษม้า ขอโทษลูกๆ และขอโทษสามี”

    หลี่ซวงให้อภัยสุมลทาและอยากจะฉลองก้าวใหม่ของพวกเราด้วยงานมงคล คงศักดิ์หน้าตาตื่นคิดว่าท่านจะบังคับใครให้แต่งงานอีก หลี่ซวงไม่ได้คิดจะทำอย่างนั้นอีกแล้ว คราวนี้เป็นความสมัครใจของหมวยเล็กกับว่าน ซึ่งจะมีตำแหน่งเป็นที่ปรึกษาคนใหม่ของประธานบริษัท อีกคู่หนึ่งก็คือคู่ของพิทักษ์พงศ์และมุนินที่จะมีธุรกิจโรงเรียนสอนดนตรีร่วมกัน

    “ยังมีอีกคู่หนึ่งค่ะ” สิริวิมลท้วง

    “ปล่อยให้คู่นั้นเขาตกลงกันเองดีกว่า เราอย่าไปยุ่งด้วยเลย เชื่อม่าเถอะ”...

    คนสองคนที่สิริวิมลพูดถึงกำลังเดินขึ้นสะพานสวยหน้าชุมชนตลาดมหาโชคโดยขึ้นมาจากคนละด้าน มาเจอกันที่กึ่งกลางพอดี สะพานแห่งนี้เปลี่ยนไปมาก

    ดูสดใสสว่างไสวด้วยแสงไฟ และเหล่ากุญแจมากมายหลากสีสันห้อยเรียงรายอยู่บนราวสะพาน เธออดถามไม่ได้ว่านี่ฝีมือของเขาหรือ ชายหนุ่มพยักหน้ารับคำ

    “เลิฟ ล็อกไม่ได้มีที่เกาหลีที่เดียว อีกหน่อยคนมากมายจะพากันมาผูกกุญแจที่ตลาดมหาโชคและถามหาประวัติที่มาของสะพานแห่งนี้”

    จอมขวัญอยากรู้ประวัติที่เขาว่าเป็นอย่างไร ปริวัตรเล่าให้ฟังว่ากาลครั้งหนึ่งมีเด็กหญิงชื่อจ๋อม ต่อมาไม่นาน เธอได้กลายเป็นมิสโจว และตกลงแต่งงานกับปริวัตรที่นี่อย่างมีความสุข จอมขวัญต่อว่าว่าเล่าสั้นไป แล้วลงมือเล่าเป็นฉากๆว่า เป็นเรื่องของหญิงชายคู่หนึ่งที่ฝ่าฟันอุปสรรคมากมายกว่าจะได้ลงเอยกัน

    “ฝ่ายชายเคยช่วยชีวิตฝ่ายหญิง”

    “ฝ่ายหญิงก็เคยช่วยชีวิตฝ่ายชายตอบแทน” ปริวัตรเสริม จอมขวัญเล่าเพิ่มเติมอีกว่าทั้งคู่ให้สัญญาต่อกันว่าวันใดที่เราผิดใจกัน วันนั้นเราจะมายืนที่สะพานแห่งนี้เพื่อนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

    “ผมสัญญาจะไม่กลับมาที่นี่อีกเพราะผมจะไม่มีวันมีเรื่องผิดใจกับคุณ”

    “แน่ใจเหรอคะ”

    “ผมไม่เคยแน่ใจอะไรเท่านี้มาก่อน ผมเหนื่อยมากพอแล้วกับการตามง้อคุณ ไม่ว่าอนาคตข้างหน้าจะเป็นอย่างไร เราทั้งคู่จะยังรักกันคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ใช่ไหม”

    “ค่ะ” จอมขวัญยิ้มให้ปริวัตรอย่างอบอุ่น แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้ “รู้ไหม เราลืมอะไร”

    “กุญแจ”

    “ช่างมันเถอะค่ะ”

    ความรักดึงดูดสองร่างเข้าหากัน ก่อนจะจูบกันอย่างดูดดื่มด้วยรักแท้บนสะพานสวยแห่งนี้

    ooooooo

    –อวสาน–

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา

    ดวงตาที่ 3 ตอนจบ เคราะห์ร้ายมาถึง "ปุ้ม" แทบขาดใจ "ตรีกาล" หมดสติไม่ฟื้นกลับมา
    17 ต.ค. 2564

    06:30 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันจันทร์ที่ 18 ตุลาคม 2564 เวลา 01:50 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์