นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แอบรักออนไลน์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    ปราณนต์วิ่งมาถึงบันไดหนีไฟ พอดีกับที่รุ้งลดาส่งข้อความมาบอกว่าองศามีปืนให้ระวัง เขายิ่งเป็นห่วงพริบพราวจับใจ จึงกลับไปสมทบกับลิปดาที่ทางเข้าด้านหน้า...ขณะเดียวกันองศาหันมาเห็นรุ้งลดากำลังส่งข้อความ จึงกระชากโทรศัพท์มาแล้วตบเธอล้มคว่ำ

    องศาเค้นถามว่าส่งข้อความให้ใคร รุ้งลดาอึกอัก เขาจึงเข้าไปตบซ้ำ พริบพราวทนไม่ไหว โผนเข้ารั้งมือเขาไว้ ด่าว่าผู้ชายเฮงซวย ทำร้ายแม้กระทั่งคนรัก องศาตวาด...อย่ามาสาระแน แล้วผลักเธอล้มกระแทกโต๊ะจนมึน รุ้งลดาตกใจร้องลั่น พริบพราวรับรู้ถึงความห่วงใยของเธอ

    พอลิปดาเจอกับปราณนต์ก็บอกเขาว่าองศาโทร.มาต้องการเอกสารแลกกับตัวพริบพราว ปราณนต์หันไปเห็นกองกระดาษจึงหยิบมาปึกหนึ่งใส่ซองบอกให้เอานี่แทนไปก่อน

    “เดี๋ยวบอสเข้าทางประตูหน้านะครับ เมื่อกี้ผมไปสำรวจมาแล้ว มีทางหนีไฟที่ทะลุเข้าไปด้านในได้ ผมจะเข้าทางนั้น บอสดึงความสนใจองศาไว้ ผมจะหาจังหวะช่วยพราวเอง อ้อ...บอสระวังด้วยนะครับ รุ้งบอกว่าองศามีปืน”

    ลิปดา​ทำ​มือ​โอ​เค ปราณ​นต์​วิ่ง​กลับ​ไป​ทาง​เดิม ลิปดา​กอด​ซอง​เอกสาร​พร้อม​ลุย...อวัศ​ยา​โทร.​แจ้งตำรวจและ​รอ​อยู่​หน้า​ตึก...ด้าน​องศา ใช้​เข็มขัด​มัด​มือ​รุ้ง​ลดา​ติด​ไว้​กับ​ขา​โต๊ะ เสียง​ลิปดา​ตะโกน​เข้า​มา​ว่า​เอา​เอกสารมาแล้ว องศา​หัน​ไป​กระชาก​พริบ​พราว​ลุก​ขึ้น ใช้​ปืน​ขู่​ยืน​รอ​ลิปดา

    สอง​คน​เผชิญหน้า​กัน องศา​ให้​โยน​ซอง​เอกสาร​มา ระหว่าง​นั้น ปราณ​นต์​วิ่ง​มา​ทาง​บันได​หนี​ไฟ หา​ทาง​เข้า​มา​ใน​ตัว​ตึก ลิปดา​พยายาม​ประวิง​เวลา​รอ​ให้ปราณนต์​ โผล่​มา​ก่อน...ปราณ​นต์​เข้า​มา​ได้​เห็น​รุ้ง​ลดา​ถูก​มัด​อยู่ องศา​กำลัง​โกรธ​บังคับ​ให้​ลิปดา​ส่ง​เอกสาร​มา​เร็ว​โดย​นับ​หนึ่ง​ถึง​สาม ลิปดา​เหลือบ​เห็น​ปราณ​นต์​จึง​บอก​องศา​ไม่​ต้อง​นับ​แล้ว​โยน​ซอง​เอกสาร​ลงพื้น​ให้ พอ​องศา​จะ​ก้ม​เก็บ ลิปดา​ก็​ร้อง​บอก​พริบ​พราว​ให้​หมอบ ปราณ​นต์เข้า​ชาร์จ​องศา​จาก​ด้าน​หลัง ปืน​ใน​มือ​ลั่น​เปรี้ยง...อวัศ​ยา​ซึ่ง​อยู่​ข้าง​นอกใจ​เสีย ตำรวจ​มา​ถึง​พอดี​เธอ​รีบ​นำ​เข้าไป

    ทุก​คน​ตั้ง​สติ​ได้ พริบ​พราว​ร้อง​ลั่น ปราณ​นต์ชกหน้า​องศา​ปืน​กระเด็น พริบ​พราว​พุ่ง​ไป​จะ​เก็บ​ปืน แต่รุ้งลดา​หยิบ​ได้​ก่อน​เอา​มา​จ่อ​องศา​บอก​ให้​หยุด ทุก​อย่าง​จบ​แล้ว องศา​โวยวาย

    “รุ้ง!ไม่!มัน​ต้อง​ไม่​จบ​แบบ​นี้ ฉัน​ต้อง​ไม่​แพ้...”

    ตำรวจ​กรู​เข้า​รวบ​ตัว​องศา ปราณ​นต์​เข้า​ประคอง​พริบ​พราว อวัศ​ยา​เมิน​หน้า​ไม่​อยาก​มอง เห็น​ลิปดา​นอน​ฟุบ​จม​กอง​เลือด​ก็​ตกใจ​วิ่ง​เข้าหา “บอส!บอส!อย่า​เป็น​อะไร​นะ บอส...”

    รถ​พยาบาล​มา​รับ​ตัว​ลิปดา อวัศ​ยา​เดิน​ตาม​ขึ้น​รถ​พยาบาล​ไป​ด้วย​แบบ​ไม่​รู้ตัว ปราณ​นต์เห็น​ความห่วงใย​ที่​เธอ​มี​ต่อ​ลิปดา​ก็​ชัก​สงสัย

    เวลา​ผ่าน​ไป ครอบครัว​พริบ​พราว​รับ​เธอ​กลับบ้าน เธอ​ดู​เปลี้ยๆมี​รอย​ฟกช้ำ​ตาม​ร่างกาย แวว​เอ็ด​ที่​ทำ​อะไร​เสี่ยง​แบบ​นี้ พริบ​พราว​กราบ​ขอโทษ​แม่​แล้ว​ขอ​โทร.​ถาม​อาการ​ลิปดา​จาก​นิ​ดา...คืน​นั้น ลิปดา​นอน​กระสับกระส่าย​ใน​โรงพยาบาล จน​เช้า ลิปดา​เพ้อ​เรียก​อวัศ​ยา​แล้วค่อย​รู้สึก​ตัว เห็น​เงา​ลางๆใคร​บาง​คน พอ​กะพริบ​ตา​ถี่​ก็​เห็น​ชัด​ว่า​เป็น​ปราณ​นต์ ลิปดา​จะ​ลุก​ขึ้น

    “ใจเย็น​ครับ​บอส หมอบ​อก​ว่า​แผล​ที่​ผ่า​เอา​กระสุน​ออก​จะ​อักเสบ​ระบม​ไป​อีก​สัก​พัก”

    ลิปดา​มอง​ไป​รอบๆพอ​รู้​ว่า​ตัว​เอง​นอน​อยู่​โรงพยาบาล​ก็​ถาม​ถึง​อวัศ​ยา​กับ​พริบ​พราว ปราณ​นต์​จึง​เล่า​ว่า องศาถูก​จับ​ไป​ดำเนินคดี​แล้ว​พร้อม​หลักฐาน​เพียบ พริบ​พราว​ให้​ปาก​คำ​แล้ว​คุณ​แม่​มา​รับ​กลับ​บ้าน อวัศ​ยา​ดูแล​เขา​ทั้ง​คืน​เพิ่ง​กลับ​ไป​เมื่อ​สัก​ครู่ ลิปดา​อมยิ้ม​ปลื้ม​ไม่​อยาก​เชื่อ

    “บอ​สมี​อะไร​หรือ​เปล่า​ครับ”

    “ปะ...เปล่าๆ ไม่​มี​อะไร ไม่​มี้...”

    ปราณ​นต์​แอบ​ยิ้ม​แล้ว​บอก​ว่า​วัน​นี้​พวก​นา​รา​กร​จะ​มา​เยี่ยม ไม่ทัน​ขาดคำ ก็ได้​ยิน​เสียง​คน​เข้า​มา ปรากฏว่า​เป็น​พริบ​พราว​ถือ​กระเช้า​ของ​เยี่ยม​เข้า​มา ปราณนต์กับ​พริบ​พราว​สบตา​กัน​อึ้งๆ ลิปดา​เห็น​จึง​แกล้ง​หลับกรนคร่อกๆ... พริบ​พราว​เห็น​เช่น​นั้น​จึง​ฝาก​ของ​เยี่ยม​แล้ว​จะ​กลับ​เพราะ​ไม่​รู้​จะ​คุย​อะไร​กับ​ปราณ​นต์ เขา​เรียก​เธอ​ไว้​จะ​ขอโทษก็​พอดี​นิ​ดา​นำ​ทีม​นา​รา​กร​เข้า​มา​เสียง​เจี๊ยวจ๊าว

    ลิปดา​ถอน​ใจ​จะ​มา​ทำไม​ตอน​นี้ แล้ว​จึง​ทำ​ทีตื่นขึ้นมา​ทักทาย​กับ​ทุก​คน ทุก​คน​แสดง​ความ​ห่วงใย พริบ​พราวรู้สึก​ตัว​เอง​เป็น​ส่วน​เกิน​จะ​ถอย​หนี แสน​ดี​จดๆจ้องๆอยาก​ขอโทษ พริบ​พราว​ตัดสินใจ​บอก​ลา​ลิปดา แสน​ดี​โพล่งขึ้น

    “เดี๋ยว​ค่ะ​น้อง​พราว เอ่อ...คือ พี่​แสน​ดี​อยาก​จะ​ขอโทษ เอ่อ...พี่​ขอโทษ​ที่​โยน​ความ​ผิด​เรื่อง​ถ่าย​เอกสาร​ประวัติ​ลูกค้า​ให้​น้อง​พราว แต่​พี่​สารภาพ​ความ​จริง​ไปหมด​แล้ว​นะ ทุก​คน​เข้าใจ​แล้ว​ว่า​น้อง​พราว​ไม่ได้​เป็น​คนทำ” ทุก​คน​พยัก​หน้า​สำทับ “เอ้​อ อีกอย่าง พี่​ต้อง​ขอบคุณ​น้องพราว​เรื่อง​ที่​ช่วย​พี่​จาก​นาย​องศา แล้ว​ยัง​พูด​ให้​บอส​รู้​ว่า​พี่​โดน​หลอก ทำให้​พี่​ไม่​โดน​ไล่​ออก แถม​ยัง​เสียสละ​ตำแหน่ง​มาร์​ฯให้​พี่ แต่​พี่​บอก​บอส​ไป​แล้ว พี่​ขอ​คืนแล้ว​กลับ​ไป​ทำ​งาน​เอกสาร​เหมือน​เดิม พี่​รู้ตัว​แล้ว​ว่า​พี่​ชอบงาน​เอกสาร​มาก​กว่า พี่​ขอบคุณ​มากๆขอบคุณ​จริงๆ” แสนดี​โผ​กอด​พริบ​พราว

    ทุก​คน​น้ำตา​ปริ่ม​ด้วย​ความ​ซาบซึ้ง...บรรยากาศ​ดี​ขึ้น ลิปดา​ถาม​ใคร​อยาก​จะ​เคลียร์​อะไร​อีก ลิลลี่​จึง​กล่าว​ขอโทษ​พริบ​พราว​บ้าง ที่​คิด​อิจฉา​ริษยา​เธอ​มา​ตลอด ต่อไป​ตน​จะ​ไม่​คิด​ร้าย​อีก รุจน์​เข้า​โอบ​ไหล่​ลิลลี่ “ใช่​ครับ...ที่​น้อง​ลิลลี่​คิด​แบบ​นี้​ก็​เพราะ​ลูก​ของ​เรา”

    ทุก​คน​ตะลึง​หัน​มา​สนใจ รุจน์​ยิ้มกริ่ม​บอก​อาการ​ออก​จะ​ชัด​ที่​ลิลลี่​อาเจียน​ตลอด​เวลา นิ​ดา​นึก​ได้ ถึง​ได้เหม็น​กลิ่น​รุจน์​ทุก​ครั้ง​ที่​เข้า​มา​ใกล้ ลิลลี่​ยัง​มี​ท่าที​เคืองๆ รุจน์​จึง​คุกเข่า​สารภาพ​รัก​และ​หยิบ​แหวน​ออก​มา​สวม​ให้ ลิลลี่​น้ำตา​ร่วง​ใจอ่อน​ยวบ

    พริบ​พราว​เห็น​ภาพ​หวาน​ซึ้ง​ก็​น้ำตา​คลอ​เบ้าเลี่ยงหนี​ออก​ไป​จาก​ห้อง ลิปดา​เห็น สะกิด​บอก​ปราณ​นต์ให้ตามไป แต่​ปราณ​นต์​วิ่ง​ตาม​ไม่ทัน พริบ​พราว​หนี​ขึ้นรถออกไป

    เขา​จึง​กด​โทรศัพท์​หา เธอ​ก็​ไม่​รับ เขา​จึง​ส่งข้อความ “พราว... ผม​รู้​ว่า​ผม​เข้าใจ​ผิด ผม​อยาก​ขอโทษ...” พริบ​พราว​อ่านแล้ว​ไม่​ตอบ​กลับ ปล่อย​ให้​ปราณ​นต์​เฝ้า​รอ​อย่าง​ค้าง​คาใจ

    ooooooo

    ใน​คอน​โดศ​รัน​ยู อวัศ​ยา​ดู​ซีดเซียว​ไม่​แต่งตัว​ไป​เยี่ยม​ลิปดา ศ​รัน​ยู​คะยั้นคะยอ​ให้​ไป​ด้วย​กัน​ก็​ไม่ยอม ศ​รัน​ยู​ติง​ว่า​ตอน​เธอ​เฝ้า​ลิปดา​ยัง​ไม่​ฟื้น ตอน​นี้​ฟื้น​แล้ว

    “ไม่​ไป...แก​ไป​เหอะ เขา​จะ​รู้​หรือ​ไม่​รู้​ก็​ไม่​เป็นไร”

    ศ​รัน​ยู​อ่อนใจ​เดิน​ออก​ไป อวัศ​ยา​นอน​ครุ่นคิด​ถึง​ความ​ห่วงใย​ที่​ปราณ​นต์​มี​ต่อ​พริบ​พราว ทันใด ศ​รัน​ยูกลับ​เข้า​มา​บอก​ว่า​ให้​มอเตอร์ไซค์​รับจ้าง​เอา​ของ​เยี่ยม​ไป​ส่งแทน “ที่​ฉัน​กลับ​มา​เพราะ​จะ​มา​จับ​เข่า​คุย​กับ​แก สรุปแก​เป็น​อะไร บอก​มา​ให้​หมด เอา​ให้​เคลียร์”

    อวัศ​ยา​อึกอัก​อยู่​พัก​ใหญ่​กว่า​จะ​เล่า​ออก​ไป ศรันยู​ฟัง​แล้ว​ถาม “แก​คิด​ว่า​ปราณ​นต์​ยัง​รัก​พริบ​พราว​อยู่ และ​เขา​ไม่ได้​มี​ความ​สุข​เวลา​ที่​คบ​กับ​แก...งั้น​ฉัน​ถาม​กลับแล้ว​แก​รัก​ปราณ​นต์รึ​เปล่า หรือ​ว่า​แก​ยัง​ตัดใจ​จาก​บอสไม่ได้ แล้ว​แก...มี​ความ​สุข​หรือ​เปล่า เวลา​ที่​คบ​กับ​ปราณนต์”

    อวัศ​ยา​สะอึก​กับ​คำ​ถาม​ชุด​ใหญ่​ของ​เพื่อน ศ​รันยู​แย็บ ตอบ​ไม่ได้​หรือ​ไม่​อยาก​ตอบ

    อัลบั้ม: เรื่องราวความรักของหนุ่มสาวสี่คน ใน "แอบรักออนไลน์"

    “แก​จะ​รู้​ใจ​ฉัน​มาก​ไป​แล้ว...” อวัศ​ยา​จิก​ตา​ใส่

    “งั้น​ก็​ไม่​ต้อง​ตอบ​ฉัน แต่​เธอ​ต้อง​ตอบ​ตัว​เอง​ให้ได้ ตอน​นี้​หยุด​หา​คำ​ตอบ​เกี่ยว​กับ​ความรู้สึก​ของ​ปราณ​นต์ แล้ว​กลับ​มา​หาความ​รู้สึก​ของ​ตัว​เอง ถ้า​คำ​ตอบ​ที่​ได้​คือ... เธอ​ยัง​รัก​บอส และ​ไม่​มี​ความ​สุข​เวลา​ที่​อยู่​กับ​ปราณนต์ เธอ​ก็​จะ​รู้​เอง​ว่า​ควร​ทำ​ยัง​ไง​ต่อ​ไป จะ​ไป​ต่อ​หรือ​จะหยุดแค่นี้”

    อวัศ​ยา​ครุ่นคิด​จาก​ที่​ศ​รัน​ยู​ทิ้งท้าย​อย่าง​คมคาย...ด้าน​ลิปดา นอน​คิดถึง​ที่​ปราณ​นต์​บอก​ว่า​อวัศ​ยา​เฝ้า​ตน​อยู่​จน​เช้า ​แล้ว​ถอน​ใจ

    “เฝ้า​ข้าม​คืน​แต่​ฟื้น​แล้ว​ไม่​คิด​จะ​มา​เยี่ยม คุณ​จะ​แกล้ง​ผม​หรือ​ไง​ศ​ยา...”

    พลัน​เสียง​เคาะ​ประตู​ดัง​ขึ้น เขา​ยิ้ม​ตื่นเต้น แต่คน​ที่​เปิด​เข้า​มา​คือ​จาร​วี สีหน้า​ลิปดา​ผิดหวัง​จน​เธอ​แขวะ “โห...​หน้าตา​ผิดหวัง​แบบ​นี้ ต้อง​คิด​ว่า​เป็น​คน​อื่น​แน่ คิด​ว่า​เป็น​คุณ​ศ​ยา​แน่​เลย”

    “เขา​ไม่​มา​เยี่ยม​ผม​หรอก แค่​มา​เฝ้า​ตอน​ผม​หลับ พอ​ตื่น​ก็​ให้​แฟน​มา​ดูแล​แทน” ลิปดา​เศร้า

    “ลิป...​อีก​ไม่​กี่​วัน​แจ​น​จะ​ย้าย​ไป​อังกฤษ​กับ​แมท​แล้ว แน่ใจ​นะ​ว่า​จะ​ไม่​ให้​แจ​น​ไป​เคลียร์​กับ​คุณ​ศ​ยา เรื่องที่​เรา​ไม่ได้​มี​อะไร​กัน​และ​ลิป​ไม่ได้​เป็น​พ่อ​น้อง​เจมส์ คุณศยา​จะ​ได้​เข้าใจ”

    “ความ​จริง​ไม่ได้​ทำให้​เขา​หัน​มา​รัก​ผม บอกไปก็​ไม่​มี​ประโยชน์”...จาร​วี​อ่อนใจ​ที่​ลิปดา​ดื้อ

    คืน​นั้น ทั้ง​สี่​คน​อยู่​กับ​ความ​เข้าใจ​ผิด​จาก​มุม​มอง​ของ​ตน อวัศ​ยา​ทบทวน​ที่​ผ่าน​มา​ท่าทาง​ปราณ​นต์​เหมือน​ฝืน​ใจ​คบ​กับ​ตน ดู​เขา​เป็น​ห่วง​พริบ​พราว​มาก ถึง​ขนาดบุก​ไป​ช่วย​เธอ​ไม่​คิด​ชีวิต ส่วน​ปราณ​นต์​ชัก​สงสัย​เห็น​อวัศยา​วิ่ง​เข้าไป​ดู​ลิปดา​อย่าง​ห่วงใย​ตอน​โดน​ยิง และ​ตอน​ลิปดา​ฟื้น​ยัง​เรียก​หา​เธอ ส่วน​ลิปดา​นอน​เศร้า​เหงา​ใน​โรงพยาบาล นึกถึง​ความ​หมางเมิน​ที่​อวัศ​ยา​มี​ให้ และ​เธอ​กำลัง​จะ​ไป​เที่ยว​พักผ่อน​กับ​ปราณ​นต์​ในฐานะ​คน​รัก​ ยิ่ง​คิด​ก็​ยิ่ง​เศร้า สำหรับ​พริบ​พราว​เช็กพาสปอร์ต จดหมาย​เรียก​สัมภาษณ์งาน แล้ว​ให้​คิดถึง​ปราณ​นต์​ที่​มี​อวัศ​ยา​คอย​ห่วงใย ตัดสินใจ​ลบ​รูป​เขา​ทิ้ง

    ทันใด มี​ข้อความ​ส่ง​เข้า​มา​ถึง​ทั้ง​สี่​คน เป็นการ์ดเชิญ​ร่วม​งาน​แต่งงาน​ของ​ลิลลี่​กับ​รุจน์ ทั้ง​สี่​คน​ครุ่นคิดจะไป​ดี​หรือ​ไม่

    ooooooo

    สุดท้าย ก็​ถึง​วัน​งาน​แต่งงาน​ของ​ลิลลี่​กับรุจน์ เป็น​งาน​เล็กๆจัด​ใน​สวน​น่า​รักๆ บ่าว​สาว​ยืน​ต้อนรับเพื่อนๆ นา​รา​กร แสน​ดี​เดิน​เข้า​มา​แซว ไม่​อยาก​เชื่อ​ว่าความรักจะ​ทำให้​รสนิยม​คน​เรา​ลด​ลง เมื่อ​ก่อน​เห็น​เกลียด​อย่างกับ​เชื้อ​อี​โบ​ลา ตอน​นี้​กลาย​เป็น​เจ้าชาย​ใน​สายตา​ไป​เสียแล้ว

    บ่าว​สาว​หัวเราะ​กัน​คิก​คัก พี​ระ นิ​ดา​ทยอย​ตาม​เข้า​มา นิ​ดาม​อบ​ซอง​ที่​ลิปดา​ฝาก​มา​ให้ บอก​ว่า​เขา​ยัง​ไม่​หาย ทั้ง​รุจน์​และ​ลิลลี่​ตื่นเต้น​จน​ต้อง​ขอ​แอบ​ดู​ว่า​ใส่มา​เท่า​ไหร่ แล้ว​ลิลลี่​ก็​ตา​โต

    ปราณนต์ขับรถให้อวัศยาเข้ามา ทั้งสองควงกันเดินเข้างาน เธอแย็บ เพิ่งรู้ว่าเขาขับรถเป็น

    “เป็นครับ แต่ไม่ค่อยได้ขับ เลยไม่ค่อยมีคนรู้ จะมีแต่คนสนิทๆที่รู้” อวัศยาสะอึกแล้วอย่างตนไม่สนิทหรือ “เอ่อ...ผมไม่ได้หมายความว่าเราไม่สนิทกันนะครับ เพียงแต่...เราอาจจะไม่เคยคุยกันเรื่องนี้ ก็เลยไม่รู้ แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วก็ถือว่าเราสนิทกันแล้ว” ปราณนต์รีบแก้ตัว

    “อ่อ...โอเค...ฉันเข้าใจ” อวัศยาตอบเก้อๆ

    ปราณนต์ตัดบทชวนเข้างาน อวัศยาตัดสินใจถามอีกที ตั้งแต่วันที่ไปช่วยพริบพราว หลังจากนั้นได้เจอกันบ้างหรือเปล่า เขาพยักหน้า “เจอครับ...วันที่พี่ศยาให้ผมเฝ้าบอส วันนั้นพราวแวะมาเยี่ยม มาแป๊บเดียวแล้วก็กลับ หลังจากนั้นก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยครับ พี่ศยามีอะไรหรือเปล่า ทำไมอยู่ๆถึงได้ถามเรื่องพราว”

    “เอ่อ...ก็ เห็นมีเรื่องเข้าใจผิดกัน เลยอยากรู้ว่าเคลียร์กันหรือยัง”

    “ยังครับ เหมือนเขาหนีหน้า ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แล้วพี่ศยาล่ะครับเคลียร์กับบอสรึยัง”

    อวัศยาสะอึกเหมือนโดนถามจี้ใจดำ “เคลียร์อะไรทำไมต้องเคลียร์ ไปได้ยินอะไรมาฮะ!”

    ท่าทางอวัศยาร้อนตัวจนปราณนต์งง “ผมไม่รู้อะไรเลย แต่รู้ว่าที่โรงพยาบาล ตอนบอสยังไม่รู้สึกตัว เขาเพ้อชื่อพี่ด้วยนะครับ ตอนที่พี่ศยาย้ายไปอยู่กับบอส ก่อนที่จะย้ายมาอยู่กับคุณรัน มันมีอะไรรึเปล่าครับ”

    อวัศยาใจเต้นเมินหน้าหนี พยายามเปลี่ยนเรื่อง มีอะไรค่อยคุยกันใหม่วันหลัง ตอนนี้เข้างานก่อน พูดจบก็เดินนำไป ปราณนต์มองตามงงๆ รู้สึกไม่ชอบมาพากล ท่าทางอวัศยาทำอะไรไม่ถูกเหมือนผู้ร้ายโดนจับได้ว่าทำผิดบางอย่าง ความผิดที่ตัวเองก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร... ปราณนต์เดินรี่มาเคียงคู่ ตั้งแขนให้เธอคล้อง อวัศยาดึงสติกลับมาควงแขนเขาเดินเข้างาน

    นิดาชี้ให้ดูอวัศยากับปราณนต์ควงกันเข้ามาอย่างสวยหล่อ ลิลลี่ควานมือถือมาถ่ายภาพเก็บไว้ รุจน์กระเซ้าปราณนต์หล่อมาก ถ้าวันนี้ไม่มีตนก็หล่อที่สุดในงาน ทุกคนทำท่าคะย้อน อวัศยาขำเผลอมองหาลิปดา นิดารีบบอกว่ายังไม่หาย อวัศยาเสบอกว่ามองหาศรันยู

    ไม่ทันไรเขาโผล่มา ควงโจนาธานนายแบบหล่อล่ำสไตล์เกาหลีมาแบบเปิดตัว ทุกคนหงายเงิบ

    “โอ้ว...ควงกันมาแบบนี้ไม่มีข้อข้องใจ แกรนด์โอเพนนิ่งกันเลยงานนี้ พี่รันของเราสงสัยต้องเปลี่ยนจากนายศรันยูเป็นคุณศรัญญ่านับจากวันนี้” ทุกคนขำคำพูดแสนดี

    พลันพริบพราวเดินสวยสดใสเข้ามา ปราณนต์ตะลึง อวัศยามองปราณนต์ยิ่งปักใจว่าเขามีใจให้พริบพราวมากกว่าตน จึงถอยไปมุมหนึ่งสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง คิดถึงลิปดาขึ้นมา เห็นเด็กเสิร์ฟเดินผ่าน จึงคว้าแก้วแชมเปญมาสองแก้วแล้วหาที่หลบมุม...พอปราณนต์รู้สึกตัวก็เดินตามหาอวัศยา พริบพราวมอบของขวัญให้บ่าวสาวหวั่นใจมองหน้าปราณนต์ไม่ติด ศรันยูแนะนำคู่ควงแก่ทุกคนแล้วจูงเข้างานไม่เสวนามากความ

    ปราณนต์เดินหาอวัศยาไม่เจอจึงถามศรันยู เขากำลังป้อนค็อกเทลให้โจนาธาน ศรันยูบอกไม่เห็นเธอมากับเขาไม่ใช่หรือ ปราณนต์รับว่าใช่ แต่จู่ๆก็หายตัวไป

    “พี่ไม่เห็นนะ เดี๋ยวจะลองโทร.ถามให้แล้วกัน”

    “ครับ ผมจะเดินหาอีกรอบนะครับ”

    ศรันยูแปลกใจที่อวัศยาปิดเครื่อง พลันเห็นพริบพราวเดินมา รู้สึกเธอสวยมากจึงเริ่มเป็นห่วงอวัศยา ส่งข้อความถาม “ศยาแกอยู่ไหน รายงานตัวด่วน”

    ระหว่างนั้น ปราณนต์เดินตามหาอวัศยา ไม่ทันระวังชนเข้ากับพริบพราวอย่างไม่ตั้งใจ ทั้งสองตกใจตะลึงมองกัน

    ooooooo

    มุมหนึ่งในเต็นท์จัดงาน อวัศยานั่งกระดกแก้วแชมเปญ อาการกรึ่มๆตามประสาคนไม่ค่อยดื่ม...

    เกิดลมพัดแรงทำให้ด้านหน้าเต็นท์ ข้าวของจะปลิว ลิลลี่กับรุจน์กอดกล่องใส่ซองเกรงจะปลิว แสนดีร้องบอกรูปจะล้มแล้วช่วยกันจับไว้ ทุกคนช่วยกันขนของเข้าไปในเต็นท์

    ปราณนต์กับพริบพราวยืนอยู่มุมหนึ่งในเต็นท์ ลมแรงขึ้นจนทั้งสองรู้สึกได้ แต่ปราณนต์ไม่สนใจบอกพริบพราวว่าตนมีเรื่องอยากคุยด้วย พริบพราวปัดไม่มีอะไรคุย แล้วจะเดินหนี ทันใดลมพัดเต็นท์เปิดออก ของในเต็นท์กระจาย แขกในงานร้องวี้ดว้าย พริบพราวเซจะล้ม ปราณนต์เข้าประคอง ทั้งสองสบตากันนิ่งอึ้ง ใจเต้นโครมคราม พอได้สติ พริบพราวเด้งตัวออก

    เสียงรุจน์ตะโกนขึ้น “ตอนนี้ลมแรงมาก ขอเชิญทุกท่านเข้าไปในอาคารจัดเลี้ยงด้านขวามือนะครับ ผมจัดโต๊ะสำรองไว้แล้ว ขอเชิญทุกท่านย้ายไปที่ตึกได้เลยครับ ขอบคุณครับ”

    รุจน์ประคองลิลลี่เดินอย่างระมัดระวัง พริบพราวจะไปช่วยคนอื่นๆขนของ ปราณนต์จำต้องตามไปช่วย แขกในงานเดินกันอย่างโกลาหล...ระหว่างนั้น ลิปดานอนอยู่ที่โรงพยาบาล ดูไอจีที่ลิลลี่ส่งมาให้ดูความสนุกสนานของงาน แล้วได้เห็นภาพอวัศยาควงแขนปราณนต์ก็เศร้า

    ด้านอวัศยาซึ่งกรึ่มๆอยู่ เริ่มได้ยินเสียงโกลาหล จึงลุกจากที่เดินออกมาแต่เซล้มไปชนโต๊ะคว่ำมาบังตัวเองไว้ ไม่ทันไร ลมเริ่มแรงขึ้นโต๊ะเก้าอี้ล้มระเนระนาด พริบพราวกับปราณนต์ช่วยกันเก็บรูปที่ติดประดับในงาน แล้วทั้งสองก็ไม่ทันมองหยิบรูปเดียวกันเงยสบตา จึงรู้ว่าเหลืออยู่เพียงสองคน พริบพราวจะเดินหนี เขาเอามือกัน

    “ยังไปไม่ได้ ผมไม่ให้ไปจนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง”

    อวัศยาชะโงกหน้ามองสองคนด้วยความรู้สึกใจสั่นระรัว ไม่กล้าเคลื่อนไหวไปไหน ปราณนต์เปิดฉาก “คุณเกลียดผมใช่ไหม คุณเกลียดโกรธที่ผมไปต่อว่าคุณ ในสิ่งที่คุณไม่ได้ทำ คุณถึงได้หลบหน้า ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ไม่โทร.กลับ ผมส่งข้อความไป อ่านแต่ก็ไม่ตอบ ถ้าผมทำอะไรให้คุณเกลียดผมต้องขอโทษ ผมยอมรับผิดทุกอย่าง”

    “ฉันไม่ได้เกลียด...ไม่ได้โกรธคุณ...”

    “ไม่ แล้วทำไมต้องหลบหน้า ต้องทำเหมือนไม่ อยากเจอ ไม่อยากคุย ไม่อยากแม้แต่จะมองหน้า” ปราณนต์ใส่ยิบ อวัศยาฟังอึ้งๆแม้จะมึนๆอยู่บ้าง

    “ที่ฉันทำแบบนั้น เพราะ...เพราะฉันกลัว กลัวว่าถ้าเจอกัน ถ้าได้คุย ถ้าได้เห็นหน้า ฉันจะตัดใจจากนายไม่ได้” พริบพราวพยายามกลั้นน้ำตา “ฉันเลยไม่อยากเจอ ไม่อยากคุย เพื่อให้เรื่องของเรามันจบลงจริงๆ ตอนนี้เราเดินมาไกลเกินกว่าจะมาตั้งคำถามว่า ทำไมไม่อยากเจอ... แต่เรา...ไม่ควรจะเจอกัน ไม่ควรจะคุยกัน”

    “ไม่แม้แต่จะเป็นเพื่อนกันเหรอ...”

    “เคยได้ยินไหม นักจิตวิทยาบอกว่า คนที่เคยเป็นแฟนกัน และยังเป็นเพื่อนกันอยู่ มีสองเหตุผลคือ พวกเขาไม่เคยรักกัน หรือพวกเขายังรักกันอยู่ สำหรับฉัน มันคือเหตุผลหลัง...เพราะฉะนั้น อย่าเจอ อย่าคุย และอย่าเป็นเพื่อนเลยดีกว่า พี่ศยาคือคนที่ดีที่สุดสำหรับนาย”

    พริบพราวพูดทิ้งท้ายแล้วหันหลังเดินไป น้ำตาเธอร่วงพรู เธอปาดทิ้งแล้วเชิดหน้าคอตั้งเดินไป ปราณนต์ทรุดนั่งหมดแรงสับสนในใจ อวัศยาอึ้งไม่ต่างจากเขา

    ooooooo

    ในอาคารยังมีความโกลาหลวุ่นวายของแขกที่ทยอยเข้ามา ปราณนต์เดินเศร้าตามมา เขามองหาอวัศยา เจอศรันยูจึงถามเห็นเธอไหม เขาส่ายหน้า ติดต่อไม่ได้ ไม่รู้หายไปไหน พลัน

    “พี่ศยาส่งข้อความมาแล้วครับ!” ปราณนต์ดีใจกดอ่าน

    ปราณนต์เดินรี่ออกมาหาอวัศยาที่รถ ต่อว่าหายไปไหนตนตามหาตั้งนาน อวัศยาหน้าแดงกร่ำ ยืนเซไปมาเพราะแรงลม เธอบอกว่าอยากกลับบ้าน ปราณนต์จะเข้าประคอง เธอยกมือห้าม

    “ไม่ต้อง...เดินเองได้ ฉันอยากกลับ พาฉันกลับหน่อย” อวัศยาเดินเซๆขึ้นรถ

    ปราณนต์มองแล้วคิดแอบตัดสินใจอะไรบางอย่างในใจ...ด้านพริบพราว เมื่อปลดปล่อยความอัดอั้นให้ปราณนต์ฟังจนหมดก็ค่อยสบายใจแต่ยังเศร้า

    ปราณนต์จอดรถหน้าคอนโดศรันยู ต่างคนต่างเงียบ จนอวัศยาถามขึ้น “ถามตรงๆนะ เวลาคุยกันตอนฉันเป็นแอบรัก กับเวลาที่คบกันตอนที่ฉันเป็นศยา มันต่างกันไหม”

    “อืม...ตอบตรงๆนะครับ...มันไม่เหมือนกัน”

    “ตรงไหน”

    “เวลาที่คบกันตอนพี่เป็นศยา ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผม พี่มีกำแพงไม่เป็นธรรมชาติ พอพี่เกร็งผมก็เกร็งไปด้วย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเหมือนพี่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา” ปราณนต์ตัดสินใจพูด

    “ไม่จริง! ฉันไม่ได้คิดถึงใครเลย ฉันไม่ได้เป็นแบบนั้น ใจฉันไม่ได้ไปไหน ใจฉันอยู่ที่ณนต์ตลอด” อวัศยาเถียงไม่ยอมรับ ปราณนต์จึงพุ่งเข้าจูบริมฝีปากเธอ

    อวัศยาตกใจ ด้วยสัญชาตญาณก็ออกแรงผลักเขาอย่างแรงไปกระแทกประตูรถแล้วตบฉาดโวย เขาทำบ้าอะไร ปราณนต์หน้าชาและเจ็บแขน หันกลับมายิ้มนิดๆกล่าว

    “ถ้าใจพี่อยู่ที่ผมพี่คงไม่ตบผม ไม่ด่าผมแบบนี้... พี่ไม่เหมือนแอบรักคนที่ผมเคยรู้จักเพราะใจพี่เปลี่ยนไป ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผมแล้ว ส่วนมันไปอยู่ที่ใคร ผมคิดว่าพี่เองก็น่าจะรู้คำตอบดี”

    อวัศยาหันหน้าหนี ไม่กล้ายอมรับความจริง ไม่รู้จะพูดอะไรรู้แต่ว่าอยากร้องไห้ จึงเปิดประตูรถลงไปเลย ปราณนต์ตามลงไปด้วยความเป็นห่วง ร้องเรียก

    “ไม่ต้องตามมา! ฉันอยากอยู่คนเดียว” อวัศยาเดินเข้าคอนโด ปราณนต์ได้แต่มองตามอย่างจนใจเข้ามาในห้อง อวัศยาทรุดนั่งครุ่นคิดถึงที่พริบพราวพูดกับปราณนต์ ที่ว่า “อย่าเจอ อย่าคุย และอย่าเป็นเพื่อนเลยดีกว่า พี่ศยาคือคนที่ดีที่สุดสำหรับนาย”

    ภาพความสุขสนุกตอนที่อยู่กับลิปดาผุดขึ้น พร้อมกับคำพูดของปราณนต์ ที่ว่า “ใจพี่ไม่ได้อยู่กับผม พี่มีกำแพงไม่เป็นธรรมชาติ พอพี่เกร็งผมก็เกร็งไปด้วย ตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกันเหมือนพี่คิดถึงคนอื่นตลอดเวลา พี่ไม่เหมือนแอบรักคนที่ผมรู้จัก เพราะใจพี่เปลี่ยนไป ใจพี่ไม่ได้อยู่ที่ผมแล้ว ส่วนมันไปอยู่ที่ใคร ผมคิดว่าพี่เองก็น่าจะรู้คำตอบดี”

    น้ำตาอวัศยาไหลพรากเมื่อค้นพบคำตอบแล้วว่า ตนรักใคร...

    ooooooo

    วันต่อมา พริบพราวกำลังจะเดินทาง พจน์ แววและภูมิยืนส่งขึ้นรถ ต่างอวยพรให้เดินทางปลอดภัย เมื่อถึงที่โน่นแล้วให้ส่งข่าว ภูมิบอกว่าพักร้อนหน้าตนจะตามไปเยี่ยม พริบพราวรับคำ สวัสดีพ่อแม่และพี่...รถตู้แล่นออกจากบ้าน พริบพราวอดไม่ได้ที่จะคิดถึงปราณนต์

    ลิปดาออกจากโรงพยาบาลกลับมาที่คอนโด เขามองรอบห้องด้วยคิดถึงอวัศยา เสียงเคาะประตูดังขึ้น ลิปดาเปิดประตูต้องแปลกใจที่เป็นปราณนต์มา...ปราณนต์บอกว่าจะแต่งงานกับอวัศยา ลิปดาช็อกตกใจ

    “ใช่ครับ เราเพิ่งคุยกันเมื่อกี้นี้เอง ที่ผมมาวันนี้ เพราะอยากเชิญบอสเป็นประธานในงาน เพราะบอสคือคนที่เราสองคนนับถือ”

    “เอ่อ...ผมว่ามันจะไม่เหมาะ คุณไปหาคนอื่นดีกว่า”

    “ผมไม่มีพ่อ พี่ศยาก็ไม่มี ผมก็ไม่รู้เหมือนกันจะไป หาใคร...พูดตรงๆนะครับ ผมว่างานแต่งงานครั้งนี้มันเริ่มต้น ด้วยความไม่พร้อม ไม่รู้ว่าเราสองคนจะไปกันรอดรึเปล่า”

    ลิปดาไม่พอใจคำพูดของปราณนต์ “แปลว่าอะไร รอด ไม่รอด...”

    “ก็อย่างที่บอสรู้ พี่ศยาเขา...แก่...กว่าผมหลายปี แก่กว่าพี่สาวผมอีก ตอนนี้มันก็พอรับได้ แต่ถ้าผมอายุห้าสิบ พี่ศยาก็ต้องแก่นำไปเป็นเกือบหกสิบ มันเยอะนะครับ ผมไม่แน่ใจว่าผมจะรับได้หรือเปล่า”

    “ถ้านายรักศยาที่ตัวเขาข้างใน รักความเป็นเขา ไม่ว่าร่างกายเขาจะเปลี่ยนไปมากแค่ไหน นายก็จะยังรักเขาอยู่” ลิปดาเริ่มโกรธ พยายามระงับไว้

    “นั่นแหละครับปัญหาเลย ผมไม่ได้รักพี่ศยา... โอเค ตอนแรกก็ชอบๆ ตอนที่แชตเป็นแอบรัก แต่พอเปิดตัว บอกตรงๆผมก็อึ้ง ผิดหวังไม่คิดว่าเป็นเขา แต่ก็ต้องคบกันไปตามหน้าที่ ตอนนี้พี่เขาอยากแต่ง ผมก็คงต้องแต่ง เพื่อความก้าวหน้าในหน้าที่การงาน...บอสก็รู้ว่าพี่ศยาใหญ่รองจากบอส ถ้าผมปฏิเสธผมก็ซวย แต่ถ้าผมยอมๆ หลับหูหลับตาแต่งไป ผมก็อาจจะรวย”

    ลิปดาทนไม่ไหว เหวี่ยงหมัดใส่หน้าปราณนต์อย่างแรง ล้มคว่ำแล้วชี้หน้า “ถ้าคุณจะแต่งเพราะความคิด ชั่วๆแบบนี้ อย่าแต่ง...ความรักของศยามีค่ามากกว่าความคิดต่ำๆของคุณ”

    ปราณนต์กุมแผลมุมปาก ยิ้มดีใจ “ผู้ชายคนนั้น คือบอสจริงๆด้วย!”...ลิปดางง

    ในขณะที่อวัศยาตัดสินใจบางอย่าง ศรันยูฟังแล้วตกใจ “แกแน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนี้จริงๆ”

    “จริง...แกเป็นคนบอกเองว่าให้ฉันถามใจตัวเองและฉันก็รู้ใจตัวเองแล้ว นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ” อวัศยาตอบด้วยความมั่นใจ

    จากนั้นไม่นานอวัศยาเก็บข้าวของใส่รถ ศรันยูยืนส่ง “โชคดีนะศยา ว่างๆจะแวะไปเยี่ยม เฮ้อ...ใจหายอ่ะ ต่อจากนี้ไปฉันจะไม่ได้ทำงานกับแกแล้วเหรอเนี่ย”

    อวัศยาหันมากอด “ขอบใจแกมากนะรัน ขอบใจสำหรับทุกอย่าง แกเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน เอ่อ...จะว่าไปฉันก็มีแกอยู่คนเดียว” ทั้งสองหัวเราะพร้อมกัน

    “ศรันยูถามย้ำไม่เปลี่ยนใจแน่หรือ อวัศยาพยักหน้า “ไม่...ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันไม่เปลี่ยนใจและไม่เสียใจ”

    “แกเก่งมากนะศยา แกสามารถลาออก และบอกเลิกปราณนต์ได้ภายในวันเดียว ฉันนับถือแกจริงๆ ฉันเข้าออฟฟิศบ่ายนี้ รับรองฮือฮาทั้งบริษัทแน่”...อวัศยารับคำชมอย่างขมขื่นใจ

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง

    พฤษภา-ธันวา รักแท้แค่เกิดก่อน ตอนจบ รวมพลังทำภารกิจช่วย "ตั้ม" คว้าชัยอีกครั้ง
    27 ต.ค. 2564

    06:45 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 27 ตุลาคม 2564 เวลา 09:36 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์