นิยายไทยรัฐ

ข่าว

    แอบรักออนไลน์

    SHARE
    • หน้าที่ 1
    • 1

    อัลบั้ม: เรื่องราวความรักของหนุ่มสาวสี่คน ใน "แอบรักออนไลน์"

    ในสวนสาธารณะ ปราณนต์กับอวัศยาเดินออกกำลังกายกัน อวัศยาชวนเขาไปเที่ยวต่างจังหวัดในวันหยุดยาวเดือนหน้า ตกลงกันว่าจะไปรีสอร์ตยายอรุณ ปราณนต์เห็นดีด้วย จากนั้นทั้งสองก็นิ่งเหมือนไม่รู้จะคุยอะไร พลันเขาเห็นจุดที่เคยมากับพริบพราวก็สะบัดหัวไล่ความคิด

    อวัศยาเห็นถามเป็นอะไร ปราณนต์แก้ตัวว่ามีแมลงตอมหัวแล้วเสชวนเธอนั่งตรงเหล็กที่พาดอยู่หน้าจักรยาน เธอรู้สึกกลัวไม่มั่นใจว่ามันนั่งได้ ปราณนต์ดึงมือเธอมานั่ง

    “นั่งได้ครับ ไม่ต้องกลัว ผมเซียน ขี่มาสิบเจ็ดปีไม่มีล้ม”

    อวัศยาหวาดหวั่นขอเดินไปเอง แต่ปราณนต์ให้ลอง เธอขืนตัวด้วยความกลัว ทำให้เขาขี่อย่างยากลำบาก ให้เธอทำตัวสบายๆเธอก็ร้องกระดุกกระดิกไปมา จนรถเสียหลักพุ่งลงข้างทาง

    เย็นวันนั้น อวัศยากลับมาในสภาพมอมแมม ศรันยูนั่งหัวเราะ “ก็มันขำจริงๆนี่คุณนายศยา ผู้รอบคอบและรัดกุม ทำทุกอย่างด้วยความระมัดระวัง นึกยังไงไปซ้อนจักรยาน”

    “ก็ฉันซ้อนมอไซค์บอส มันก็ไม่เป็นแบบนี้ มันดูหนักแน่นปลอดภัยไม่ฟึ่บฟั่บ ฉันก็นึกว่ามอเตอร์ไซค์กับจักรยาน ความรู้สึกมันจะเหมือนกัน แต่เอาเข้าจริงๆ มันต่างกันโดยสิ้นเชิง”

    “แน่นอนที่สุด มันก็เหมือนกับ...การคบกับผู้ใหญ่วัยใกล้กันกับการคบเด็ก ดูคล้ายว่ามันจะเหมือนกัน แต่เอาเข้าจริงๆมันก็ต่างกันโดยสิ้นเชิง...ก็ไม่รู้สินะ” ศรันยูได้ทีแหย่แล้วเดินหนี

    อวัศยาชักสีหน้าใส่ นึกได้ถามเรื่องที่ชวนไปรีสอร์ตยายด้วยกัน...วันต่อมา อวัศยามายื่นใบลาพักร้อนกับลิปดาด้วยท่าทางห่างเหิน พอเขาถามห้วนๆว่ากี่วัน ก็กวนว่าทั้งหมดที่มี เขาอดกวนกลับไม่ได้ถามไปฮันนีมูนหรือ เธอจึงว่าคงงั้น ลิปดาเจ็บจี๊ดถามเสียงจริงจัง

    “ตกลงไปฮันนีมูนจริงๆหรือว่าไม่อยากเจอหน้าผมกันแน่”

    “ฉันคงไม่ลงทุนใช้วันพักร้อนทั้งหมดเพียงเพื่อจะหลบหน้าบอส แล้วก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องหลบด้วย”

    “จริงสินะ ผมคงไม่มีอิทธิพลกับคุณมากขนาดนั้น”

    อวัศยาโกรธถามตกลงจะอนุมัติไหม ลิปดาว่าแน่นอน มันเป็นสิทธิอันชอบธรรมของเธอ ไม่ทันไร ปราณนต์เคาะประตูแล้วเปิดเข้ามายื่นใบลาอีกคน ลิปดาขุ่นเคืองถามจะไปฮันนีมูนอีกคนหรือ ปราณนต์ทำหน้างงๆ ทันใด ศรันยูเปิดประตูเข้ามายื่นใบลาด้วยเช่นกัน

    “นี่คุณก็จะไปกับเขาด้วยเหรอ”

    “ใช่ค่ะ...เราจะไปฮันนีมูนกันสามคนเลยค่ะ” อวัศยาประชด

    ทั้งศรันยูและปราณนต์ยืนงง ลิปดาเสียหน้า ดึงกระดาษทั้งสามคนมาเซ็นพร้อมกัน...

    ooooooo

    พนักงานทยอยกลับจากบริษัทขององศา เหลือเพียงพริบพราวที่ยังนั่งค้นข้อมูลอยู่ในห้อง รุ้งลดาเปิดประตูผัวะเข้ามา พริบพราวสะดุ้งรีบปิดคอมแล้วหันไปต่อว่า “ไม่มีมือหรือไม่มีมารยาทถึงได้ไม่เคาะประตูก่อนเข้าห้องทำงานคนอื่น อ้าว...มือก็มี แสดงว่าที่ไม่มีคือ...มารยาท”

    รุ้งลดาเชิดหน้า “มารยาท...มีแต่คงจะน้อยกว่ามารยาของใครบางคน เลิกกับแฟนเก่าได้ไม่กี่วัน ก็กระโดดมาเกาะผู้ชายคนใหม่ทันที” เห็นพริบพราวไม่สนใจก็ใส่อีก “ฉันอยากให้เธอเห็นจริงๆตอนที่ฉันบอกณนต์ว่าเธอมาทำงานที่นี่ แล้วพยายามจะอ่อยพี่องศา ณนต์ทำหน้ารังเกียจเธอมากขนาดไหน”

    พริบพราวเจ็บปวดใจ รุ้งลดาเยาะว่าปราณนต์โชคดีที่หลุดจากผู้หญิงอย่างเธอ แล้วหาว่าทำเป็นอยู่ดึกเพื่อหาโอกาสเจอองศา เสียใจด้วยที่วันนี้องศาไม่กลับเข้ามา เชิญอยู่กับ รปภ.ไป...พริบพราวปลง ปราณนต์เกลียดตนอยู่แล้ว จะเกลียดอีกสักเรื่องก็คงไม่เป็นไร ต้องรีบทำภารกิจให้เสร็จจะได้ไปจากที่นี่เสียที พริบพราวหันมาค้นข้อมูลต่อ

    เมื่อรู้ว่าองศาจะไม่กลับมา พริบพราวจึงเข้ามาในห้องทำงานองศา อัดคลิปเสียงตัวเองบรรยายว่าวันนี้พบการซื้อขายหุ้นผิดปกติของบริษัทโอเอ็นจี ตอนนี้กำลังเข้ามาค้นหลักฐานในห้องทำงานซีอีโอ เพื่อให้บริษัทถูกเพิกถอนใบอนุญาต ทันใด! ได้ยินเสียงองศา เดินคุยเข้ามากับชาลี พริบพราวตกใจรีบเข้าไปซ่อนข้างตู้เอกสาร

    เสียงชาลีเกริ่นมีเรื่องด่วนมากและลับมากๆไม่อยากคุยทางโทรศัพท์แล้วไม่อยากคุยข้างนอก เกรงมีคนแอบฟัง องศาตื่นเต้นอยากฟังว่าเรื่องอะไร ชาลีบอกว่า “ผมมีข้อมูลจากคนในบริษัทที่กำลังจะได้สัมปทานทำเหมืองทองคำในอเมริกา ถ้าเราช้อนซื้อหุ้นไว้ตอนนี้ รับรองรวย...รวย...รวย รวยแบบคุณจินตนาการไปไม่ถึงแน่นอน”

    ความโลภทำให้องศาขาดความยั้งคิด ถามต้องช้อนซื้อไว้เท่าไหร่ ชาลีแนะว่าซื้อทั้งหมดไม่เพียงเงินที่มีแต่เงินลูกค้าในบริษัทควรเอามาเหมาซื้อให้หมด องศาหวั่นใจเล็กน้อยว่ามันเป็นการผิดกฎหมาย แต่พอชาลี

    บอกว่าขอยืมเพียงไม่นานพอทองคำขึ้นราคาก็ปล่อยขาย ชาลีกล่อม

    “อย่าลืมสิครับ สมัยนี้เราต้องใช้เงินทำงานรวยง่ายๆ ไม่ต้องเหนื่อย”

    พริบพราวได้ยินแล้วเครียด ดีที่เธออัดเสียงการสนทนานี้ไว้ได้ทั้งหมด...

    วันต่อมา นิดาเรียกทุกคนเข้าห้องประชุมหน้าเครียด แจ้งว่าเครื่องถ่ายเอกสารเสีย แสนดีสวน แค่เรื่องเครื่องถ่ายเอกสารเสียต้องเรียกประชุมด้วย นิดาแจ้งว่า ช่างซ่อมพบมีกระดาษติดอยู่ในเครื่อง และกระดาษนั้นเป็นเอกสารประวัติลูกค้าบริษัท แสนดีหน้าถอดสีเพราะตนเองเป็นคนถ่ายแล้วกระดาษติด จึงแปะป้ายไว้ว่าเครื่องเสีย รุจน์ดึงเอกสารมาดู พอเห็นว่าเป็นประวัติลุงไกรลูกค้าพริบพราวกับปราณนต์ก็ตกใจ ลิลลี่โทษพริบพราวทันทีว่าแอบเอาประวัติลูกค้าจะไปให้บริษัทใหม่ แสนดีหน้าเสียกลัวความผิด

    ปราณนต์ผิดหวังมาก ดึงเอกสารมาและบอกว่าจะไปจัดการเอง...ปราณนต์โทร.หารุ้งลดา อวัศยาได้ยินแปลกใจเกิดอะไรขึ้นจึงถามศรันยู...ระหว่างนั้น พริบพราวกำลังคุยโทรศัพท์กับลิปดาและได้ส่งคลิปเสียงให้แก่เขา ลิปดาเตือนให้ระวังตัว ทันใด เห็นปราณนต์เดินเทิ่งๆเข้ามา พริบพราวรีบบอกลิปดาว่าแค่นี้ก่อนปราณนต์มา ไม่ทันวางสาย เสียงปราณนต์กร้าว

    “มีคนเจอประวัติลูกค้าติดอยู่ในเครื่องถ่ายเอกสารที่บริษัท ผมอยากรู้แค่ว่า คุณเตรียมดึงลูกค้าจากนารากรมาที่นี่ใช่ไหม”...ลิปดาได้ยินคร่าวๆเป็นห่วงพริบพราวทันที

    พริบพราวกดวางสายจะปฏิเสธแต่เกรงรุ้งลดาจะเอาไปบอกองศา จึงต้องตามน้ำรับไปว่าจริง สายตาปราณนต์ผิดหวังเจ็บปวดมาก รุ้งลดาสะใจ องศาเห็นคนมุงหน้าห้องพริบพราวจึงเดินมาดู ปราณนต์กำลังต่อว่าพริบพราวรุนแรงว่าไม่มีจริยธรรม โกงบริษัทขโมยข้อมูล เพียงต้องการเป็นที่หนึ่ง เป็นผู้ชนะ เมื่อไหร่ถึงจะพอ พริบพราวเห็นองศาเดินมาจึงกัดฟันสวมรอย

    “ฉันไม่พอ เพราะฉันต้องการทุกอย่าง ลูกค้าพวกนี้เป็นลูกค้าที่ฉันหามาได้ ถ้าฉันจะดึงเขามาที่นี่มันผิดตรงไหน”

    องศายิ้มเหยียด “พราวพูดถูก ที่แกเดือดร้อนจนถึงกับต้องมาต่อว่าพราวถึงที่นี่ เพราะกลัวว่าถ้าลูกค้าตามพราวมาหมด แกจะไม่มีปัญญาหาลูกค้าใหม่ล่ะสิ”

    ปราณนต์สวนตนพูดกับพริบพราว ไม่ได้พูดกับเขา องศาโกรธหาว่าโดนด่าเสือก ปราณนต์ย้ำว่าใช่ รู้ตัวแล้วก็เงียบเสีย องศาของขึ้นชกหน้าปราณนต์ล้มลงปากแตก พริบพราวแทบถลาเข้าหาด้วยความตกใจแต่ยั้งไว้ทัน รุ้งลดาก็ตกใจเจ็บจี๊ดที่ดูองศาแคร์พริบพราวมาก ปราณนต์เงยหน้ามองพริบพราว เห็นสายตาเธอเย็นชาก็สะท้อนใจ พอดีอวัศยามาถึงเข้าประคองปราณนต์ องศาจะเข้าซ้ำ พริบพราวทำทีขวาง ไล่ให้ปราณนต์กลับไป

    “แม่มารับแล้ว รีบกลับไปฟ้องพ่อนายว่าโดนฉันต่อยลงไปกอง ทีหลังจะได้ไม่ปล่อยให้ออกมาวิ่งเล่นเพ่นพ่าน” องศาเยาะเย้ย

    “ผมไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้ ที่ผ่านมาคุณหลอกผมได้อย่างแนบเนียน ในทุกๆเรื่อง ทั้งเรื่องงานและเรื่องความรัก” ปราณนต์เจ็บปวดทิ้งท้ายก่อนจะไปกับอวัศยา

    องศาหันมาจะปลอบใจพริบพราว แต่เธอถอยหนีและขอตัวทำงานต่อ องศาชะงักจำต้องออกไปอย่างเซ็งๆ... พริบพราวน้ำตาร่วงพรูทันที เจ็บปวดเพราะตนหลอกเขาเพียงเรื่องเป็นแอบรัก แต่ความรู้สึกที่มีให้ทั้งหมด ไม่เคยหลอก

    ooooooo

    หน้าบริษัทองศา ปราณนต์นั่งเศร้าอยู่หน้าตึก อวัศยาช่วยซับเลือดมุมปากและปลอบใจ เขารำพันว่า

    ที่ผ่านมาเขาไม่รู้จักพริบพราวเลย ไม่คิดว่าเป็นคนแบบนี้ อวัศยาเตือนอย่าเพิ่งตัดสินอาจมีอะไรซ่อนอยู่ ลิปดาขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงเห็นเหมือนอวัศยากอดปราณนต์ก็เสียใจ

    ต่างคนต่างเห็นกันคนละมุม พริบพราวเห็นความห่วงใยของอวัศยาที่มีต่อปราณนต์ แต่อวัศยากลับเห็นว่าปราณนต์แคร์และเสียใจเรื่องพริบพราวมาก...ลิปดามาปรับทุกข์กับจารวี เธอฟังเรื่องราวแล้วรู้สึกน่ากลัว ลิปดาจึงบอกว่าทุกวงการมีทั้งคนดีและคนไม่ดี

    “ใครที่คิดจะลงทุนต้องศึกษาให้ดีๆว่าบริษัทที่เราจะเปิดพอร์ตด้วย ไว้ใจได้หรือเปล่า เคยได้ยินไหมที่เขาบอกว่า...การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลก่อนการตัดสินใจลงทุน”

    จารวียังทึ่งที่รู้ว่าพริบพราวเสี่ยงเข้าไปหาข้อมูลเอาผิดบริษัทองศา...แล้วในวันต่อมา เป็นวันหยุด แต่พริบพราวก็มาที่บริษัท เธอเปิดห้ององศาเข้ามาต้องตกใจเมื่อเจอ รปภ. เธอทำทีว่ามาเอาเอกสารเพราะมีงานด่วนต้องทำ รปภ.จึงออกไปตรวจตราห้องอื่นต่อ แต่พอลับหลัง รปภ.ก็โทรไปแจ้งรุ้งลดา เธอสงสัยว่าพริบพราวจะแอบนัดองศา

    พริบพราวพยายามค้นเอกสารที่เป็นการบ่งชี้ว่าองศาเอาเงินลูกค้าไปซื้อหุ้น...รุ้งลดามาถึงบริษัท รปภ.พาเดินมาที่ห้องทำงานองศา แต่พอเปิดประตูเข้าไป

    ไม่พบใคร รุ้งลดาหงุดหงิดเดินหาตามห้องอื่น พอดีพริบพราวย้ายมาค้นในห้องเก็บเอกสาร เริ่มท้อที่ไม่เจออะไรผิดสังเกต ทันทีที่ลุกพรวดขึ้น ชนชั้นเอกสารล้มโครม เห็นกล่องเอกสารวางซ่อนอยู่

    รุ้งลดาได้ยินเสียงโครมคราม รีบเดินมากับยาม แต่เปิดเข้าไปผิดห้องไม่พบอะไร พริบพราวเจอเอกสารที่ระบุว่าองศาสั่งโยกย้ายเงินโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากลูกค้า เธอดีใจรีบเก็บเอกสารทั้งหมดใส่ถุงผ้าที่เตรียมมาแต่พอจะออกจากห้องเห็นรุ้งลดาอยู่กับยามข้างนอกจึงหลบซ่อนตัวอยู่ก่อน รุ้งลดาฉุกใจเดินมาเปิดห้องเก็บเอกสาร เข้าไปตรวจสอบกับ รปภ. พริบพราวฉวยโอกาสย่องออกจากที่ซ่อนแทรกตัวออกประตู รุ้งลดาเห็นหางตาไวๆหันมอง

    พริบพราวถอดส้นสูงวิ่งอย่างเร็ว สะดุดล้มเอกสารกระจาย รุ้งลดาออกมาจึงไม่เห็นเพราะโต๊ะบังพริบพราวที่นอนหน้าคะมำอยู่ พริบพราวรีบเก็บเอกสารแล้วคลานหลบออกจากตัวตึกตรงไปที่รถ รปภ.ร้องบอกรุ้งลดาว่าพริบพราวขับรถออกไปแล้ว รุ้งลดาแปลกใจพริบพราวทำเหมือนเข้ามาขโมยอะไร จึงกลับมาฟ้ององศา แต่เขากลับหาว่าเธอใส่ร้ายพริบพราวแล้วบอก

    “ไม่เอาน่า อย่าหาเรื่องใส่ตัว พี่กำลังทำงานใหญ่ อย่าให้กรวดเม็ดเล็กในรองเท้าทำให้เราต้องสะดุด” องศาเล่าเรื่องที่ซื้อหุ้นทองคำตามคำบอกของชาลี

    รุ้งลดาใจหายวาบ เมื่อรู้ว่าองศาเอาเงินลูกค้าไปใช้ ถ้าเกิดหุ้นตกขึ้นมาจะทำอย่างไร องศาตวาดอย่าพูดจาอัปมงคล ไม่ขาดคำ มีข่าวทีวีดังขึ้น “ขอต้อนรับเข้าสู่บิสซิเนสรีพอร์ต มีข่าวด่วนมาจากประเทศสหรัฐอเมริกา ตอนนี้มีการประกาศอย่างเป็นทางการแล้วนะครับว่าจะไม่มีการเปิดสัมปทานเหมืองทองคำ เพราะความไม่แน่นอนทางการเมือง...นักลงทุนเทขายหุ้นในทันที ทำให้ราคาหุ้นในหลายบริษัทตกต่ำที่สุดในรอบหลายสิบปี”

    องศาช็อก พยายามโทร.หาชาลีแต่เขาปิดเครื่องไปแล้ว รุ้งลดาหน้าเสีย พลันลิปดาโทร.เข้ามา องศาตกใจ

    ooooooo

    เช้าวันใหม่ ลิลลี่ตรวจเช็กตัวเองพบว่าตั้งครรภ์ก็ตกใจจะบอกข่าวรุจน์แต่ก็ไม่กล้าพูด พอดีรุจน์เห็นปราณนต์เดินมา จึงบอกว่าอวัศยาถามหาให้ไปพบที่ห้องทำงาน รุจน์อดถามไม่ได้

    “เฮ้ย...แก...แน่ใจเหรอวะจะคบกับพี่ศยา คือ...ก็แค่สงสัย ที่ผ่านมาฉันก็พอดูออกว่าเขาสนใจแก แต่ฉันไม่เคยเห็นแกสนใจเขาเลยนะเว้ย แกแน่ใจนะว่าไม่ได้คบกับพี่ศยาเพราะต้องการประชดพริบพราว”

    “ผมจะทำแบบนั้นทำไม ผมคบกับพี่ศยาเพราะเรา... รู้สึกดีๆต่อกัน ไม่เกี่ยวกับพราว...” ปราณนต์ย้ำคำว่าไม่เกี่ยว ก่อนจะขอตัวไปพบอวัศยา รุจน์มองตามอย่างสงสัย

    ในขณะที่อวัศยาก้มหน้าทำงาน มีเสียงเคาะประตู เธอคิดว่าเป็นปราณนต์จึงยื่นเอกสารให้บอกเอาไปให้นิดา แต่ต้องชะงักเพราะกลายเป็นแสนดี ที่สีหน้าไม่สู้ดี

    “พี่ศยาคะ...แสนดีทนไม่ได้แล้ว แสนดีรู้สึกผิด แสนดีขยะแขยงตัวเอง แสนดีต้องมาสารภาพค่ะ แสนดีต้องสารภาพ” อวัศยาทำหน้างง “แสนดีเป็นคนถ่ายเอกสารประวัติลูกค้าของบริษัทเองค่ะ...เอกสารที่ติดอยู่ในเครื่องเป็นของแสนดี ไม่ใช่ของพริบพราวค่ะ”

    พอดีปราณนต์เดินเข้ามาได้ยินเต็มสองหู เขาตกใจมาก แสนดีหันขวับมาเห็น รีบเล่ารายละเอียดว่า องศาชวนตนไปทำงานด้วยแต่ต้องเอาเอกสารตามที่เขาต้องการไปด้วย...ปราณนต์หน้าเสียเพราะได้ต่อว่าพริบพราวไว้หนัก อวัศยารู้สึกว่าปราณนต์แคร์พริบพราวมาก

    คืนนั้นลิปดานัดพบองศาและเปิดเอกสารในแท็บเล็ตให้ดู องศาหน้าซีดเพราะเป็นเอกสารการโยกย้ายเงินลูกค้า โวยวายเอามาจากไหน ลิปดาสวน

    “มันไม่สำคัญว่าผมเอามาได้ยังไง แต่ถ้ามันไปถึงตำรวจ พี่ติดคุกแน่ พี่รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ ที่ผ่านมาผมพยายามไม่ไปยุ่งกับบริษัทพี่ พี่พยายามจะดึงคนขโมยข้อมูลลูกค้า ผมก็ไม่เอาเรื่อง...แต่เรื่องนี้ผมยอมไม่ได้”

    องศาสวนจะมาเดือดร้อนทำไมในเมื่อไม่ใช่ลูกค้าของเขา ลิปดาโต้เห็นข่าวบ้างไหมว่าชาลีหลอกให้เอาเงินลูกค้าไปซื้อหุ้นเพื่อปั่นราคา ตอนนี้ล้มไม่เป็นท่า จะเอาเงินที่ไหนคืนลูกค้า

    “ฉันจะเอาเงินที่ไหนไปคืนมันก็เรื่องของฉัน ฉันจะปิดบริษัทแล้วหนีไปเมืองนอก ไม่คืนเงินใครทั้งนั้น มันก็เป็นสิทธิ์ของฉัน ไม่เกี่ยวกับแก”

    “เห็นแก่ตัว! พี่แม่งโคตรเห็นแก่ตัว คิดแบบนี้ได้ยังไง พี่รู้รึเปล่าว่าเงินลูกค้าเขาหามายากขนาดไหน บางคนต้องทำงานมาตลอดชีวิตกว่าเขาจะมีเงินก้อนมาให้เราดูแลจัดการ แล้วพี่จะมาโกงเขาหน้าด้านๆแบบนี้ ผมอยู่เฉยๆไม่ได้...ฟังไว้เลยนะ ถ้าพี่ไม่หาเงินมาคืนลูกค้าแต่เลือกจะปิดบริษัทหนี ผมจะเอาหลักฐานทุกอย่างที่มีให้ตำรวจ ถ้าไม่อยากติดคุกหาเงินมาคืน ทุกอย่างจะจบ”

    องศาโวยวายยื้อแย่งแท็บเล็ต ลิปดาสะบัดเขาล้มโครม บอกเอานี่ไปตนก็มีหลักฐานตัวจริงที่จะส่งถึงตำรวจ ตนจะไม่ยอมอยู่เฉยอีกแล้ว พูดจบลิปดากลับไป องศาคั่งแค้นนึกได้ว่าต้องเป็นพริบพราวแน่ที่ขโมยเอกสารเหล่านั้นไป

    เมื่อภารกิจสำเร็จ พริบพราวก็เก็บของเตรียมตัวเดินทางไปต่างประเทศ ลิปดาแชตมาขอบใจสำหรับการเสียสละ ถามย้ำแน่ใจหรือจะไม่ให้บอกปราณนต์ พริบพราวพิมพ์กลับไปว่าแน่ใจ เพราะตนกับเขาเดินจากกันมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับมาหากัน...พริบพราวนึกถึงวันที่ได้บอกลิปดาว่าจะไปสัมภาษณ์งานที่เยอรมัน ลิปดาย้อนถามต้องการหนีหน้าปราณนต์หรือ

    “ณนต์เขาเกลียดพราวยังกะอะไรดี พราวไม่ต้องหนีเขาก็คงไม่อยากเข้าใกล้พราวอยู่แล้ว” พริบพราวน้ำตาซึม ลิปดารู้สึกเห็นใจ

    ooooooo

    รุ่งเช้า พริบพราวนั่งมองกองกระเป๋า มีหญิงสาวโทร.มาบอกว่าเป็นเจ้าหน้าที่ ก.ล.ต.ได้รับร้องเรียนจากลูกค้าบริษัทโอเอ็นจี ว่ามีการเคลื่อนไหวบัญชีผิดปกติ ผู้ร้องเรียนแนะนำให้มาสอบถามเธอ จึงขอให้เข้ามาให้ถ้อยคำกับเจ้าหน้าที่ ที่กำลังเข้าไปตรวจสอบในบริษัทโอเอ็นจี

    พริบพราวคิดหนัก แต่ด้วยความห่วงลูกค้าจึงยินดีเข้าไปให้ถ้อยคำ...หญิงสาวที่โทร.มาวางสายแล้วส่งมือถือคืนให้องศา เธอได้พูดตามข้อความที่เขาเขียนให้พูด องศาส่งเงินให้แล้วยิ้มย่อง เข่นเขี้ยว...เจอกันแน่...

    ต่อมารุ้งลดาเก็บกระเป๋าจะไปจากองศา เพราะไม่มั่นใจกับอนาคตข้างหน้า องศาโกรธมากที่จะมาทิ้งกันตอนหน้าสิ่วหน้าขวาน เธอโวยถ้าตนไม่ทิ้งเขาตอนนี้ วันหน้าเขาก็ต้องทิ้งตน แล้วมันจะต่างกันตรงไหน องศาตบหน้ารุ้งลดาล้มคว่ำ แล้วบีบหน้าขึ้นมากราดเกรี้ยวใส่

    “ตอนนี้ฉันหลังชนฝา เลือดเข้าตา ฉันทำได้ทุกอย่าง ถ้าไม่อยากเจ็บตัวมากกว่านี้ ทำตามที่ฉันสั่ง ได้ยินไหม” รุ้งลดากลัวถามให้ทำอะไร “โทร.ไปบอกพนักงานทุกคนออกจากบริษัทไปเดี๋ยวนี้ทุกคน แม้แต่ รปภ.ก็ออกไป อย่าให้เหลือแม้แต่คนเดียว”

    รุ้งลดาลนลานทำตามคำสั่ง องศาเดินไปรื้อลิ้นชักหยิบกล่องปืนออกมาเช็กกระสุน รุ้งลดาแทบช็อก...ในขณะที่ปราณนต์เตรียมตัวจะไปต่างจังหวัดกับอวัศยา ใจคิดอยากโทร.หาพริบพราว อยากขอโทษแต่ไม่กล้า ทันใด อวัศยาโทร.เข้ามาว่าใกล้จะถึงบ้านเขาแล้ว เขารับคำหอบกระเป๋าลงไปรอหน้าบ้าน รถอวัศยาแล่นมาจอด ทั้งสองต้องแปลกใจเมื่อเห็นลิปดายืนรออยู่

    “ผมขอเวลาคุณสองคนแค่ไม่กี่นาที เพื่อบอกความจริงบางอย่าง จบแล้วผมจะปล่อยพวกคุณไปพักร้อนอย่างมีความสุข...”

    ทั้งอวัศยาและปราณนต์แปลกใจ แต่พอได้ฟังเรื่องที่ลิปดาเล่าก็ตกใจ เมื่อรู้ว่าพริบพราวเอาตัวเองแลกกับแสนดี เข้าไปทำงานในบริษัทองศา เพราะรู้ว่าแสนดีถูกหลอกให้เอาประวัติลูกค้าไปด้วย อวัศยารีบบอกว่าแสนดีเพิ่งสารภาพเมื่อวาน แต่ไม่เข้าใจทำไมพริบพราวต้องทำ

    “พราวคิดว่าถ้าองศาได้เขาไปช่วยงาน ก็จะหยุดดึงคนของนารากร ข้อมูลลูกค้าก็จะไม่หลุดออกไปเขาก็เลยลาออกไปทำงานกับพี่องศา และให้แสนดีมาเป็นมาร์แทนเขา”

    ปราณนต์อึ้ง “ตอนที่ผมไปต่อว่าพราวที่บริษัท ทำไมเขาถึงไม่ปฏิเสธหรืออธิบายอะไร”

    “หนึ่ง...พราวไม่อยากให้แสนดีเดือดร้อน สอง...พราวต้องการทำให้องศาไว้วางใจ เพราะมีภารกิจสำคัญต้องทำให้สำเร็จ”...ทั้งปราณนต์และอวัศยางงอีก ภารกิจสำคัญอะไร

    ในขณะที่พริบพราวหลงกลเดินทางมาที่บริษัทโอเอ็นจี องศาก็ขับรถปราดเข้ามาจอดแล้วกระชากรุ้งลดาให้ลงจากรถ รุ้งลดาพยายามแอบส่งข้อความหาปราณนต์

    ลิปดากำลังเล่ารายละเอียดของภารกิจ...พริบพราวเห็นว่าบัญชีลูกค้ามีการซื้อขายผิดปกติ เลยค้นหลักฐานจนรู้ความจริงว่าองศาโดนหุ้นส่วนยุให้เอาเงินลูกค้ามาซื้อหุ้นเหมืองทองคำเพื่อปั่นราคาในตลาดและองศาก็ทำตาม พริบพราวจึงหาหลักฐานเอาผิดและหลักฐานทั้งหมดอยู่ในมือตนแล้ว ตนเอาหลักฐานไปเจรจาให้องศาหาเงินคืนลูกค้า ไม่อย่างนั้นจะส่งเอกสารให้ตำรวจ

    “แสดงว่า...พราวยอมให้ทุกคนเกลียด เพื่อช่วยลูกค้า” อวัศยาวิเคราะห์

    “นั่นคือเหตุผลข้อที่หนึ่ง แต่มีเหตุผลข้อที่สอง พราวไม่ได้บอกแต่ผมรู้ ที่เขายอมทำทุกอย่าง เพราะต้องการไถ่โทษและขอโทษ...คุณทั้งสองคน”...ทั้งอวัศยาและปราณนต์หน้าเจื่อน

    พริบพราวมาถึงบริษัทขององศา คิดจะส่งข้อความหาลิปดาแต่เผอิญเห็นรูปวอลเปเปอร์เป็นรูปคู่ตนกับปราณนต์ก็ชะงัก พยายามดึงสติตัวเองกลับมา ส่งข้อความหาลิปดา

    ลิปดายังพูดกับอวัศยาและปราณนต์ว่า พริบพราวรู้สึกผิดที่สวมรอยเป็นแอบรัก หลอกปราณนต์ จึงอยากทำอะไรดีๆลบล้างความผิด ถ้าทั้งสองเห็นความดีเธออยู่บ้าง ช่วยยกโทษให้เธอ

    “ฉันยกโทษให้พราวมานานแล้ว เราสองคนไม่มีอะไรติดค้างกันอีกต่อไป”

    ลิปดาพยักหน้ารับแล้วหันมาทางปราณนต์ แววตาเขายกโทษให้อย่างเห็นได้ชัด แต่ยังไม่ทันเอ่ยปากก็มีเสียงข้อความส่งมา ลิปดามองมือถือแล้วบอกว่า “ตายยากจริงๆ...”

    แต่พออ่านข้อความแล้วลิปดาหน้าเสีย ปราณนต์รีบถามมีอะไร เขาเอ่ย “พราวบอกว่ามีเจ้าหน้าที่จาก ก.ล.ต.ขอให้เข้าไปบริษัทพี่องศา เพื่อตรวจสอบและขอให้พราวให้ถ้อยคำ มีลูกค้าร้องเรียน ตอนนี้อยู่หน้าบริษัทกำลังจะเข้าไป แต่ผมว่ามันแปลกๆเพราะยังไม่มีลูกค้าหรือเจ้าหน้าที่รู้เรื่องนี้ หรือถ้ามีการร้องเรียนต้องตรวจสอบด้านอื่นก่อนจะเรียกไปให้ถ้อยคำ”

    อวัศยาเห็นจริงเพราะถ้าเรียกจริงต้องไปที่ ก.ล.ต.ไม่ใช่ที่บริษัทองศา และคนที่จะถูกเรียกต้องเป็นองศาไม่ใช่พริบพราว ทั้งสามเริ่มรู้ถึงความผิดปกติ เป็นห่วงพริบพราว อวัศยาจะโทร.หาพริบพราว ลิปดาจะโทร.หาองศา ปราณนต์จะโทร.หารุ้งลดา...ทั้งสามตั้งหน้ากดมือถือ

    ในขณะที่พริบพราวเดินเข้ามาในบริษัท แปลกใจที่ดูเงียบเหมือนไม่มีพนักงานทำงานเลย พลันมือถือดัง จะกดรับสาย ทันใดองศาก็โผล่มากระชากมือถือไปและปาลงพื้นกระจาย หญิงสาวตกใจ องศาสั่งรุ้งลดาให้เปิดประตู เห็นเธอลังเลก็ตวาด

    “ไปเปิดสิ! ไม่ได้ยินรึไงฮะ! หรืออยากโดน” องศาเล็งปืนมาทางรุ้งลดา

    เธอกลัวลานร้องกรี๊ด วิ่งไปไขกุญแจประตู รุ้งลดาสังเกตเห็นมือถือตัวเองมีไฟสว่างวาบ แสดงว่ามีคนโทร.เข้ามาแต่ได้ปิดเสียงไว้ ระหว่างไขกุญแจประตูจึงมองหน้าจอเห็นชื่อปราณนต์ก็เกิดความหวังขึ้น...

    ปราณนต์บอกลิปดากับอวัศยาว่ารุ้งลดาไม่รับสาย อวัศยาบอกพริบพราวเหมือนกดรับแต่เครื่องปิดไปดื้อๆ ส่วนลิปดาติดต่อองศาไม่ได้เลย ทั้งสามรู้ว่าบรรยากาศไม่ดีแล้ว ทันใดปราณนต์ก็ได้รับข้อความจากรุ้งลดา ข้อความ ...ช่วยด้วย พร้อมแชร์สถานที่มาด้วย และมีภาพองศาลากตัวพริบพราวเข้าไปในบริษัท ปราณนต์ไม่รอช้า วิ่งไปที่จักรยานทันที อวัศยาร้องถามไปไหน เขาบอกจะไปช่วยพริบพราว ว่าแล้วก็ปั่นจักรยานออกไป

    ลิปดาตรงไปยังมอเตอร์ไซค์ อวัศยารีบเรียกเขาไว้ “บอส! ฉันไปด้วย”

    ลิปดามองอึ้งๆก่อนจะพยักหน้า แล้วยื่นหมวกกันน็อกให้สวม อวัศยาซ้อนท้ายอย่างตื่นเต้น เพราะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดเขามานาน แต่พอลิปดาออกรถ เธอแทบหงายต้องรีบกอดเอวเขาไว้ ลิปดาแอบยิ้มนิดๆ

    พริบพราวถูกองศาจิกหัวผลักถลาลงไปกองกับพื้น แล้วสั่งรุ้งลดาให้ปิดประตู องศากราดเกรี้ยวจะเอาเอกสารคืนทั้งหมด พริบพราวปฏิเสธแต่พอโดนบีบหน้าคาดคั้น จึงสารภาพว่าหลักฐานทั้งหมดอยู่ที่ลิปดา...องศาแค้นใจกดมือถือหาลิปดา ส่งให้พริบพราวบอกให้เอาหลักฐานมาคืนให้หมด พร้อมจ่อปืนที่หัวเธออย่างน่ากลัว

    ในขณะที่ลิปดาขี่รถฝ่าสวนสาธารณะมุ่งหน้ามาที่บริษัทองศามาจนถึง ปราณนต์ก็จอดจักรยานย่องหาทางเข้าตัวตึก พลันมือถือลิปดาดังขึ้น พอเห็นเป็นองศาก็รีบรับสาย แต่กลับเป็นเสียงพริบพราว จึงถามเธอเป็นอย่างไรบ้าง อยู่ในบริษัทใช่ไหม

    ปราณนต์วิ่งจะเข้าไป เห็นรุ้งลดาส่งสัญญาณอย่าเข้ามา และชี้ไปทางบันไดหนีไฟ...องศาโมโหที่พริบพราวไม่พูดเสียที จึงดึงโทรศัพท์มาคุยเอง

    “โอ้ย...ชักช้า ไอ้ลิป ถ้าไม่อยากให้อีนี่ตาย รีบเอาเอกสารทั้งตัวจริง ทั้งสำเนา ทุกสิ่งอย่างมาให้ฉันที่ออฟฟิศเดี๋ยวนี้ มาให้เร็วที่สุด ถ้าฉันรอไม่ไหว แกก็มาเก็บศพลูกน้องแกเองก็แล้วกัน”

    องศาตัดสายไป ลิปดาเป็นห่วงอวัศยาจึงบอกให้เธอรอข้างนอกนี่ และให้พยายามแจ้งตำรวจ ห้ามตามเข้าไปจนกว่าตำรวจจะมา เธอบ่น “รู้แล้วน่า ไม่เข้าไปหรอกน่า...”

    “ดี...ที่ผมไม่อยากให้คุณเข้าไป เพราะผม...เป็นห่วงคุณ” ลิปดากล่าวอย่างจริงใจ

    อวัศยารับรู้ความรู้สึกนั้นได้อึ้งไปชั่วขณะ ลิปดาวิ่งเข้าไป ไม่วายหันมาทำท่าให้เธอโทร.แจ้งตำรวจ เธอจึงรีบกดมือถือหาตำรวจทันที

    ooooooo

    นิยายแนะนำ

    บันเทิงไทยรัฐ

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”

    “เดียร์น่า” เล่นใหญ่ไม่ห่วงสวย ปรับลุคเป็นสาวโก๊ะ ใน “Help Me คุณผีช่วยด้วย”
    20 ต.ค. 2564

    09:40 น.

    คุณอาจสนใจข่าวนี้

    thairath-logo

    ApplicationMy Thairath

    ios-app-logoandroid-app-logohuawei-app-logo
    Trendvg3 logo
    Sonp logo
    inet logo
    วันพุธที่ 20 ตุลาคม 2564 เวลา 19:24 น.
    ติดต่อโฆษณาร่วมงานกับเราติดต่อเรา
    เกี่ยวกับไทยรัฐมูลนิธิไทยรัฐศูนย์ข้อมูลไทยรัฐบริการข่าวไทยรัฐ - App & SMSFAQศูนย์ช่วยเหลือนโยบายความเป็นส่วนตัวเงื่อนไขข้อตกลงการใช้บริการไทยรัฐโลจิสติคส์