เวียงร้อยดาว
ตอนที่ 9
เต็มเดือนนิ่วหน้าด้วยความขัดใจ เมื่อน้ำชาดอกยี่โถผสมสมุนไพรจีนมีพิษที่เพิ่งซื้อมาต้องเป็นหมัน เมื่อร้อยดาววิ่งทะเล่อทะล่ามาบอกเรื่องญาติของสร้อยฟ้าว่าเป็นหมอผี ดำรงวางถ้วยชาบนโต๊ะและรีบตามหลานสาวไปที่เรือนรับรอง เต็มเดือนไม่มีทางเลือกเลยต้องตามไปอย่างเสียไม่ได้...เจ็บใจนักที่ถูกร้อยดาวป่วนจนเสียแผน!
ส่วนพ่อปู่กับสร้อยฟ้าสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตะโกนของดำรง โดยเฉพาะสะใภ้สามกลัวความลับฉาวจะแตกก่อนได้กำจัดผีเวียงแก้ว ส่วนจอมขมังเวทสติดีกว่าไล่เธอลงไปรับหน้า สร้อยฟ้าพยักหน้ารับแล้วแต่งตัวอย่างร้อนรน เมื่อเจอหน้าประมุขใหญ่แห่งบ้านบดินทร์ธรก็หน้าเจื่อน สบตาเต็มเดือนให้ช่วยแต่เหมือนไม่ค่อยได้เรื่องนัก
“หนูร้อยดาวเขาไปรายงานคุณพ่อน่ะจ้ะ ว่าญาติผู้ใหญ่ของแม่สร้อยฟ้าเป็นหมอผีหมอเสน่ห์ ยืนกรานเป็นกระต่ายขาเดียวอยู่อย่างนั้น คุณพ่อก็เลยให้ฉันช่วยพามาที่นี่เพื่อพิสูจน์ให้เห็นกับตา”
สร้อยฟ้าจ้องร้อยดาวด้วยความโมโห อยากปราดไปตบให้หายแค้นแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้ เมื่อถูกดำรงซักหนักก็อ้ำๆอึ้งๆตอบว่าญาติไม่สบายต้องมาดูแล พยายามอ้างโน่นอ้างนี่จนดำรงต้องยื่นคำขาด
“เอ๊ะ...แม่สร้อยฟ้า พูดจาภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ถ้าบริสุทธิ์ใจไม่มีอะไรต้องปิดบังอำพรางฉันก็หลีกไป”
ดำรงใช้ไม้เท้ากระแทกประตูให้เปิดออก แต่พบเพียงห้องว่างเปล่า มีแค่เสื่อและญาติของสร้อยฟ้าในสภาพป่วยหนักนอนหายใจเบาๆที่มุมห้อง ดำรงรับไหว้ด้วยความเวทนาแล้วผละออกไปอย่างหัวเสีย ร้อยดาวไม่อยากจะเชื่อ สบสายตาเจ้าเล่ห์ของสร้อยฟ้ากับญาติแล้วยิ่งมั่นใจว่าต้องมีอะไรบางอย่าง แต่ครั้นจะแก้ตัวกับดำรงก็ไม่มีน้ำหนัก ประมุขใหญ่เจ้าของบ้านโมโหมากที่ถูกหลอก เต็มเดือนลอบยิ้มสะใจ แต่แสร้งทำดีช่วยพูดให้ร้อยดาว
“ใจเย็นๆก่อนนะคะคุณพ่อ เต็มว่าหนูร้อยดาวคงเข้าใจผิดหรือไม่ก็แค่ล้อเล่นสนุกๆเท่านั้น...ใช่ไหมจ๊ะ”
“ดิฉันไม่ได้มีเจตนาเช่นนั้นจริงๆค่ะ ไม่ทราบว่าทำไมเหตุการณ์มันถึงตาลปัตรเช่นนี้ไปได้ ก็ดิฉันเห็นกับตา...”
ดำรงกระแทกไม้เท้าเสียงดัง ไล่ให้ร้อยดาวออกไปให้พ้นหน้า...ฉันไม่น่าเชื่อหล่อนเลย...ยายเด็กเลี้ยงแกะ!
แท้ที่จริงแล้วพ่อปู่ร่ายคาถาบังตาดำรงไว้ไม่ให้เห็นห้องทำพิธีในเรือนรับรอง สร้อยฟ้าโล่งใจมากและอารมณ์ดีพอจะทำพิธีสะเดาะเคราะห์ต่อเป็นรอบที่สอง ส่วนร้อยดาวอดบ่นกับน่านฟ้าและมาร์คไม่ได้ที่เรื่องทุกอย่างไม่เป็นอย่างที่เห็น มาร์คกับน่านฟ้าต้องปลอบให้ใจเย็นแต่เหมือนจะไม่ช่วยอะไรนัก
“ตอนนี้ไอกลายเป็นคนเหลวไหลในสายตาของใครๆไปแล้ว บอกตามตรงนะมาร์ค ตั้งแต่ไอเห็นหน้าญาติคุณสร้อยฟ้าครั้งแรก ก็รู้สึกไม่ถูกชะตาเอาเสียเลย ไม่รู้เป็นศัตรูอาฆาตกันมาตั้งแต่ชาติปางไหน”
น่านฟ้ารู้สึกไม่ต่าง “หญิงก็สังหรณ์ใจ เหมือนตาแก่นั่นจ้องจะเล่นงานตลอด พี่ร้อยดาวระวังตัวให้ดีนะคะ”
ร้อยดาวนิ่งคิดตาม เป็นห่วงแม่มากกว่าเพราะมั่นใจว่าเป้าหมายหลักของหมอผีต้องเป็นผีเวียงแก้วแน่ๆ
ฟากสร้อยฟ้ากลับจากเรือนรับรองในสภาพหมดเรี่ยวหมดแรง จงจิตรรออยู่แล้วพร้อมวาจาเชือดเฉือนจงใจให้รู้ว่าเรื่องบนเรือนพ่อปู่ไม่ใช่ความลับอีกต่อไป สร้อยฟ้าโกรธจนควันออกหู ปราดไปตบตีไม่ยั้ง จงจิตรไม่ยอมถูกกระทำฝ่ายเดียวโต้กลับจนเสียงดังลั่นบ้าน เต็มเดือนมาดูพร้อมสีหน้ารำคาญ ยกน้ำในอ่างล้างเท้าไปเทใส่แล้วเปรยเสียงเรียบ
“เบาๆกันหน่อยสิจ๊ะ ฉันฟังเพลงอยู่ อย่ารบกวนสมาธิ”
สองสะใภ้จำต้องผละจากกันทั้งสภาพเปียกปอน แยกย้ายกลับห้องตัวอย่างเสียไม่ได้ สร้อยฟ้าเดินไปหยิบผ้าขนหนูเช็ดเนื้อตัวด้วยความแค้นใจ หมายมั่นจะจัดการจงจิตรภายหลังที่บังอาจล่วงรู้ความลับ แต่ไม่ทันได้ขยับต้องอ้าปากค้าง เมื่อผีเวียงแก้วโผล่มาบีบคอ สะใภ้สามตัวสั่น คว้าตะกรุดที่คอยื่นใส่ ผีร้ายหัวเราะเยาะลั่น
“ตะกรุดเก๊ของมึงทำอะไรกูไม่ได้หรอก มึงถูกอีคนใช้ทรยศ สับเปลี่ยนเอาตะกรุดแท้ไปแล้วน่ะสิอีโง่!”
สร้อยฟ้าหน้าเสีย เริ่มหายใจติดขัดเพราะถูกผีร้ายเล่นงาน ดาราเรศเข้ามาหาแม่พอดี ผีเวียงแก้วเลยหายวับไปก่อน ทิ้งสร้อยฟ้าให้กุมคอตัวเองมือสั่น เจ็บใจเหลือเกินที่ถูกทำร้ายซึ่งๆหน้าเช่นนี้
หลังเล่นงานสร้อยฟ้าจนกลัวหัวหด ผีเวียงแก้วก็ปรี่ไปจัดการปั้นถึงในห้อง แต่ถูกอิทธิฤทธิ์ยันต์ท้าวเวสสุวรรณที่พ่อปู่สักให้จนต้องหนีไปขอความเห็นใจจากร้อยดาวถึงเรือนนมแสง หญิงสาวจากเมืองผู้ดีสงสารแม่จับใจ อยากช่วยให้พ้นจากความทุกข์ทรมานแต่มองไม่เห็นทางเพราะความแค้นในใจแม่ยังเข้มข้นเหลือเกิน
ooooooo
กระถินถูกสร้อยฟ้าจิกหัวตบแต่เช้าที่ริอ่านขโมยตะกรุดของจริง สาวใช้พนมมือไหว้ปลกๆขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่และคว้าตะกรุดที่คอคืนให้ แต่ถึงกระนั้นสะใภ้สามก็ไม่หายโมโห กระชากหัวตบไม่เลี้ยงจนสาวใช้ทรุดไปกองกับพื้น วีระวิทย์ถลาไปห้ามเพราะกลัวสาวใช้คู่ขาจะตายคามือ ดาราเรศเบ้หน้า อด แขวะไม่ได้
“แหม...ดูพี่จะเป็นห่วงเป็นใยเสียเหลือเกินนะ ออกโรงปกป้องนังกระถินจนเรศอดประทับใจไม่ได้”
วีระวิทย์หน้าเสีย ส่วนกระถินถูกไล่ออกไปก่อนที่สร้อยฟ้าจะอาละวาดอีกรอบ จงจิตรเห็นสภาพสะบัก สะบอมของสาวใช้ก็แสยะยิ้ม ถลาไปจับเนื้อจับตัวพลางปลอบโยนเสียงอ่อนหวานแต่แฝงแววจิกกัด
“ฉันล่ะเวทนาแกจริงๆ สู้อุตส่าห์รับใช้มันงกๆ ดูมันทำกับแกสิ เหมือนกับไม่ใช่คน เป็นฉันหน่อยไม่ได้...”
จงจิตรตีหน้าเห็นอกเห็นใจ หวังใช้กระถินเป็นเครื่องมือ ซึ่งก็ได้ผล...กระถินแค้นสร้อยฟ้ามากเป็นทวีคูณ
เวลาเดียวกันที่หน้าเรือนรับรอง...ร้อยดาวซึ่งคาใจเรื่องความเกี่ยวข้องของสร้อยฟ้ากับชายชราที่อ้างว่าเป็นญาติห่างๆ ตั้งใจตามไปแอบดูเผื่อได้เบาะแส แต่โชคร้ายถูกแมวดำแถวนั้นกระโจนใส่ จึงต้องหาที่หลบแทบไม่ทัน ไม่อยากถูกจับได้แล้วจะเสียแผนเหมือนครั้งที่แล้ว
ฟากจงจิตรเอาห่อยาสมุนไพรพิษจีนที่ได้จากเต็มเดือนมาผสมในซุปไก่ที่ปรุงให้ดำรง ดาหลาแอบมาเห็นเลยหยิบไปให้ปรมัตถ์ดู ลูกชายทนายความเก่าแก่มีสีหน้าเคร่งขึ้น เชื่อว่าต้องมีคนปองร้ายประมุขใหญ่แห่งบดินทร์ธรแน่ๆ แต่เพื่อความแน่ใจเขาจึงรับปากเป็นธุระสืบให้ ดาหลายิ้มรับบางๆ ดีใจมากที่ได้ใกล้ชิดกับเขา
ส่วนจงจิตรไม่รู้เรื่องว่ามีคนแอบหยิบห่อยาไปแล้ว จัดแจงยกซุปอุ่นๆไปให้ดำรง แต่เขาไม่ยอมทานเพราะอารมณ์เสียที่ไม่มีคนงานยอมลงไปงมศพเวียงแก้ว กลัวผีเวียงแก้วจะอาละวาดไม่ให้กลับขึ้นมาอีก เต็มเดือนกับจงจิตรถือโอกาสผสมโรงยุให้เขาล้มเลิกความตั้งใจ แถมใส่ร้ายร้อยดาวว่าเป็นตัวซวยนำแต่เรื่องมาให้ ดำรงโมโหแหวกลับ
“เลิกปรักปรำแม่ร้อยดาวเสียที ฉันเห็นความอัปมงคลในบ้านหลังนี้ก่อนที่แม่ร้อยดาวก้าวเข้ามาเหยียบที่นี่เสียด้วยซ้ำ ขึ้นอยู่กับว่าฉันจะพูดหรือไม่ก็เท่านั้น!”
ขณะที่ทุกคนในบ้านเถียงกันหน้าดำหน้าแดง... ร้อยดาวไปดูแลสิบทิศตามที่รับปากไว้กับรัตนากร ราชนิกุลหนุ่มเบือนหน้าหนีเมื่อเห็นต้มจืดมะระ โวยวายโอดคราญไม่ยอมทาน แต่ร้อยดาวก็หาวิธีตะล่อมจนเขาต้องยอมอย่างเสียไม่ได้ หลังจากนั้นจึงพาไปเดินเล่นในสวนเมื่อเขาถามถึงน้องสาวเลยแกล้งย้อนว่าถ้ากลับมาจริงๆจะส่งไปกรุงเทพฯหรือไม่ สิบทิศรู้ว่าถูกค่อนแคะเลยสวนกลับเคืองๆ ว่าน่านฟ้าทำตัวเป็นเด็ก หนีหน้าไปจนทุกคนเป็นห่วง
“มนุษย์เราก็เท่านี้แหละ ไม่วิ่งหนีความจริงก็ไล่ตามความฝัน แต่ดิฉันเชื่อว่าคุณหญิงน่านฟ้าจัดอยู่ประเภทหลัง”
“แต่ความจริงก็คือความจริง ถึงยังไงน่านฟ้าก็ต้องไปอยู่กับท่านป้าที่กรุงเทพฯ ความฝันจะเรียนต่อที่อังกฤษไม่มีวันเป็นจริงไปได้ ฉันใจไม่กล้าพอจะยอมให้น้องสาวเอาชีวิตไปเสี่ยงเพียงลำพัง”
ร้อยดาวรับปากดูแลให้แต่เขาไม่เชื่อใจ สองหนุ่มสาวเลยเถียงกันใหญ่โต จ้องตาวัดใจอยู่นานจนราชนิกุลหนุ่มเป็นฝ่ายหลบตาแล้วแกล้งโวยวายว่ามีอาการกล้ามเนื้อยึดซึ่งเป็นโรคประจำตัว ร้อยดาวตกใจลืมเรื่องที่ทะเลาะ ถลันไปนวดตามตัวเขาให้วุ่น ไม่ทันมองรอยยิ้มของเขาที่อำเธอสำเร็จ รัตนากรแอบมองสองหนุ่มสาวตลอด ขำหลานชายไม่น้อยที่แผนสูง หาเรื่องใกล้ชิดร้อยดาวไม่เลิกตั้งแต่เช้าจนเย็น...เห็นมาดนิ่งๆ ที่แท้ก็ร้ายไม่เบานะหลานฉัน
ooooooo
น่านฟ้างงเป็นไก่ตาแตกเมื่อได้ยินจากร้อยดาวว่าพี่ชายมีโรคประจำตัวคือกล้ามเนื้อยึด ตั้งแต่เด็กจนโตเธอก็ไม่เคยรู้ แต่ไม่ทันซักอะไรมาก ร้อยดาวก็ต้องผละไปก่อนเพราะถูกตามไปพบดำรงที่ตึกใหญ่
ร้อยดาวอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำประกาศิตของดำรงจะให้เธอย้ายมาพักบนตึกใหญ่ในห้องนอนเก่าของปกรณ์ สามสะใภ้นั่งไม่ติด ท้วงติงต่างๆนานาจนดำรงเอือมระอา ต้องกระแทกไม้เท้าพร้อมตวาดลั่น
“เจ้าของบดินทร์ธรคือฉันหรือพวกหล่อน ฉันจะให้ใครอยู่ห้องไหนก็สิทธิ์ของฉัน ถ้าใครไม่พอใจเชิญย้ายไปที่อื่น”
“คุณท่านคะ ได้โปรดให้ดิฉันพักที่เรือนนมแสงตามเดิมเถอะค่ะ”
“ไม่ได้...หล่อนอยากให้ฉันถูกคนอื่นมองว่าเป็นปู่ใจไม้ไส้ระกำ ปล่อยให้หลานสาวนอนที่เรือนคนใช้หรือไง”
เต็มเดือนเห็นท่าไม่ดีเลยตีหน้าซื่อ กล่อมให้ทำตามคำสั่ง หวังเอาใจดำรงให้ตายใจ แต่ถึงกระนั้นร้อยดาวก็รู้สึกไม่ดี อึดอัดสายตาประณามของสามสะใภ้ที่ไม่อยากให้เธอพักอยู่ด้วย นมแสงรับหน้าที่พาไปดูห้อง พร้อมกระเป๋าสัมภาระและกระเป๋าหนังใบสำคัญที่มีบันทึกของดิลกอยู่ข้างใน เต็มเดือนเห็นท่าทางหวงแหนกระเป๋าหนังเป็นพิเศษเลยจะหยิบดู ร้อยดาวโพล่งห้ามและดึงคืนมา เลยยิ่งทำให้สะใภ้เอกสงสัยมากขึ้น... ต้องมีอะไรอยู่ในนั้นแน่ๆ
เรื่องของร้อยดาวไม่น่ากังวลใจเท่าเรื่องที่จงจิตรนำมาบอก เต็มเดือนหน้าซีดเผือดเมื่อได้ยินว่าห่อยาสมุนไพรพิษถูกคนหยิบไป สองสะใภ้สงสัยว่าร้อยดาวจะเป็นหัวขโมย หมายมั่นปั้นมือจะกำจัดให้ได้ก่อนแผนจะแตก...
ฟากวีระวิทย์มองน้องสาวด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ เมื่อเธอยื่นข้อเสนอเรื่องเก็บความลับความสัมพันธ์ของเขากับกระถิน แลกกับการที่เขาต้องลงมือปล้ำร้อยดาวภายในคืนนี้ วีระวิทย์ไม่อยากทำเพราะเห็นว่าร้อยดาวเป็นพี่น้องพ่อเดียวกัน แต่ดาราเรศไม่สนใจ ไม่เคยนับญาติกับร้อยดาวอยู่แล้ว ขู่หนักจะประจานเรื่องบัดสีของพี่ชายให้ทั่วบ้านจนเขาต้องยอมอย่างเสียไม่ได้...เอาวะ ดีกว่าเอาหน้าตัวเองไปขายให้อายทั้งบดินทร์ธร!
เวลาเดียวกันที่โรงรถบ้านบดินทร์ธร...ดารกาตามไปเอาเรื่องปั้นเพราะไม่ยอมจัดการร้อยดาวตามที่รับปาก ปล่อยให้ลอยหน้าลอยตาขึ้นมาอยู่บนตึกให้ระคายลูกตา ปั้นขอโทษเสียงอ่อน ยกมือห้ามเธอที่ทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง
“ขอโทษแค่นี้มันยังไม่สาสมกับความผิดของแกที่ทำไว้กับฉันหรอกนะ ถ้าอยากให้ฉันยกโทษให้...คุกเข่าสิ”
ปั้นยอมคุกเข่าเพราะรู้สึกผิดที่ไม่สามารถทำหน้าที่พ่อได้ แต่ดารกายังไม่พอใจ สั่งให้เขาก้มกราบเพื่อแสดงความสำนึกผิด จงจิตรผ่านมาเห็นเลยถลันไปห้าม บอกให้ปั้นลุกขึ้น ไม่อยากให้ลูกสาวทำบาปมากไปกว่านี้ แต่ดารกาเถียงคำไม่ตกฟากจนเธอต้องลงมือฟาดไม่ยั้ง ปั้นปราดมาห้ามแต่กลับถูกดารกาแหวลั่น
“แกอย่าแส่...แม่ลูกเขาจะคุยกัน จะบอกให้รู้ หนูทั้งสะอิดสะเอียน ทั้งขยะแขยงแม่จนบอกไม่ถูก คุณพ่อตายไม่ทันไร แม่ก็สำส่อนมั่วรักไม่เลือก แม้กระทั่งคนขับรถชั้นต่ำก็ยังไม่เว้น”
จงจิตรทนไม่ไหวตบหน้าดารกาฉาดใหญ่ “อีลูกเนรคุณ...ฉันจะบอกอะไรแกให้ จะได้ตาสว่างหายโง่เสียที แกฟังให้ดีนะยายดา ผู้ชายที่ยืนตรงหน้าแกนี่แหละคือพ่อบังเกิดเกล้าของแกเอง”
ดารกากรีดร้องไม่เชื่อ รับไม่ได้ที่ตัวเองเป็นแค่ลูกสาวคนขับรถ ไม่ใช่หนึ่งในทายาทของบดินทร์ธรอย่างที่เข้าใจมาตลอด เลยคิดจะผูกคอตายที่ท้ายสวน ปั้นตามไปห้ามทันเวลาและกอดลูกไว้ด้วยความสงสาร
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ฉันอยากตาย มาช่วยฉันทำไม ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไปทำไม ในเมื่อชีวิตฉันมันระยำบัดซบขนาดนี้ ฉันอยากเป็นลูกคุณพ่อปกรณ์ เป็นสายเลือดบดินทร์ธร ไม่ใช่ลูกคนขับรถอย่างแก”
“สงบสติอารมณ์บ้างเถอะขอรับคุณหนู ได้โปรดอย่าคิดสั้นเลยนะขอรับ หัวใจของไอ้ปั้นจะขาดอยู่แล้ว คุณหนูต้องการอะไร ไอ้ปั้นยอมทำตามทุกอย่าง ขออย่างเดียวคุณหนูอย่าทำร้ายตัวเองอีกเลย”
ดารกายิ้มเยาะ ไม่เชื่อว่าน้ำหน้าอย่างเขาจะช่วย อะไรได้ ปั้นละล่ำละลักเสนอตัวกำจัดร้อยดาวและช่วยให้เธอสมหวังกับปรมัตถ์ ดารกาชะงัก ย้อนถามให้แน่ใจแล้วสั่งให้เขาไปเอาตัวร้อยดาวมาให้เธอฆ่าคืนนี้ ปั้นจำใจต้องรับปากเพราะไม่อยากให้ลูกสาวคิดสั้นจนฆ่าตัวตาย
ooooooo
ร้อยดาวเอาสมุดบันทึกของดิลกมาเขียนระบายความในใจ อยากบินกลับอังกฤษวันละหลายรอบ แต่ต้องข่มใจไว้เพราะมีเรื่องต้องจัดการให้เสร็จ หญิงสาวจากเมืองผู้ดีนั่งเหม่ออีกพักใหญ่ จู่ๆภาพของสิบทิศในอิริยาบทต่างๆก็ผุดในหัว เธอรีบสะบัดหน้าเรียกสติ เคืองตัวเองนิดหน่อยที่ดันเผลอคิดถึงเขาเข้าจนได้
ร้อยดาวคงจะตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิดถึงอีกนาน ถ้าไม่ได้ยินเสียงแว่วๆของเวียงแก้วเรียกหาเพื่อขอความช่วยเหลือ หญิงสาวจากเมืองผู้ดีไม่รอช้า คว้าสมุดบันทึกของดิลกเดินตามเสียงจนถึงบ่อน้ำร้างหลังบ้าน เมื่อชะโงกดูจึงเห็นเวียงแก้วร้องไห้สะอึกสะอื้นขอให้ช่วยขึ้นมา แต่ไม่ทันขยับ ร้อยดาวก็ต้องตกลงไปในน้ำเสียก่อนเหมือนมีคนผลัก!
ร้อยดาวตกใจมาก มองสภาพมืดมิดใต้น้ำรอบตัวด้วยความหวาดกลัว ฉับพลันนั้น...ภาพในอดีตก็ปรากฏตรงหน้า ตอนที่เวียงแก้วตั้งท้องได้ห้าเดือนแต่ยังต้องทำงานตักน้ำจากบ่อเดียวกันนี้และถูกคนผลักลงบ่อ จันทร์ฉายเป็นคนได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจึงเรียกคนมาช่วยทันเวลา เมื่อดำรงกับปกรณ์ทราบเรื่องจึงพยายามคาดคั้นหาความจริง ดิลกกับจันทร์ฉายพอจะรู้ว่าเวียงแก้วโดนกลั่นแกล้ง อยากให้เล่าเรื่องทั้งหมดแต่เวียงแก้วไม่ยอมปริปาก
ฝ่ายสามสะใภ้เจ้าแผนการตัวจริงสุมหัวกันเครียดๆ เจ็บใจที่เวียงแก้วรอดไปได้ โดยเฉพาะจงจิตรมือผลัก
“ตายยากทั้งแม่ทั้งลูก ดวงลูกในท้องนังเวียงแก้วมันยังไม่ถึงฆาต ขนาดตกลงไปในบ่อลึกยังไม่ยอมแท้ง”
สร้อยฟ้าเซ็งสุดขีด โกรธที่เวียงแก้วมีแต่คนพะเน้าพะนอ “อีนี่มันร้าย ทำมารยาสาไถยหวังให้คุณพี่ปกรณ์เอาอกเอาใจ เดี๋ยวนี้จะกินจะนอนแทบไม่ต้องขยับ เห็นแล้วน่าหมั่นไส้ น้องล่ะอยากเข้าไปฉีกอกแล้วสับมันเป็นชิ้นๆ”
สองสะใภ้เอะอะโวยวายยกใหญ่ ส่วนเต็มเดือนกลับนิ่งเฉย เมื่อถูกถามความเห็นเลยตอบเสียงเรียบ
“ฉันไม่มีอะไรจะพูด เพราะถ้าฉันคิดจะทำ ฉันจะลุกขึ้นมาทำเลย!”
เหตุการณ์เวียงแก้วตกบ่อน้ำร้างจนเกือบแท้งทำให้ปกรณ์ตัดสินใจเฝ้าระวังเมียรักด้วยตัวเอง วิรุฬมาเยี่ยมอย่างสม่ำเสมอเพราะยังตัดใจจากเวียงแก้วไม่ได้ ปกรณ์ถอนใจเหนื่อยหน่าย พยายามเก็บอาการและเสเปลี่ยนเรื่อง
“กระหม่อมกับเวียงแก้วจะมีลูกด้วยกัน ยังไม่รู้ว่าหญิงหรือชาย แต่กระหม่อมอยากให้ฝ่าบาทช่วยประทานชื่อ”
วิรุฬเจ็บแปลบ อ้างว่าเป็นคนอื่นไม่อยากยุ่งเรื่องครอบครัว แต่ปกรณ์ยืนกรานเลยต้องยอม
“หากเป็นบุตรชาย...เราอยากให้สหายตั้งชื่อว่าพันดวง ความหมายคือชายผู้มีชะตากล้า เขาจะฟันฝ่าและเอาตัวรอดจากอุปสรรคทั้งปวงได้ราวกับมีดวงชะตานับพันในกำมือคอยเกื้อหนุน ถ้าเป็นลูกสาว...ตั้งชื่อว่าหนูร้อยดาว เราอยากให้ลูกสาวเกลองดงามจับตาเหมือนดวงตาที่สุกสกาวบนฟากฟ้านับร้อยๆดวง”
แม้จะตั้งชื่อได้ไพเราะจับใจแต่วิรุฬก็ช้ำหนัก เมามายไม่ได้สติจนรัตนากรอ่อนใจ ส่วนเวียงแก้วก็คลอดลูกไม่นานหลังจากนั้นเป็นผู้หญิง ปกรณ์ดีใจมากและเรียกชื่อลูกตามที่วิรุฬตั้งไว้ให้ว่าร้อยดาว หลานคนใหม่ของบดินทร์ธรเป็นที่รักของสมาชิกเกือบทุกคนในบ้าน จะมีก็แต่สามสะใภ้ที่จ้องจะหาเรื่องตลอดเวลาที่เจอหน้า
ooooooo
ร้อยดาวรู้สึกตัวอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อตัวเอง เมื่อลืมตาก็ต้องงงไปหมดเมื่อเห็นสภาพตัวเองเปียกปอนนอนบนเตียง ห้อมล้อมด้วยนมแสงกับสิบทิศซึ่งเป็นคนพาเธอมาจากบ่อน้ำร้างหลังบ้าน เขาเล่าให้ฟังว่าหลับเพราะฤทธิ์ยา แล้วฝันว่ามีหญิงสาวในชุดขาวเนื้อตัวเปียกปอนกวักมือเรียกเขาให้ไปช่วยเธอที่บ่อร้าง
“พอตื่นขึ้นมาก็เจอแต่รอยน้ำเปียกเป็นทางเต็มไปหมด ช้อยบอกว่าเธอกลับไปแล้ว ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจบอกไม่ถูก เลยออกมาตามหาเธอ จนกระทั่งพบเธอสลบอยู่ที่ก้นบ่อนั่นเหมือนในความฝันไม่มีผิด”
ร้อยดาวเย็นวาบไปทั้งตัว รู้ดีว่าหญิงสาวในชุดขาวจะเป็นใครไม่ได้นอกจากผีเวียงแก้ว แต่ไม่ทันซักถามก็ต้องตกใจหน้าซีด เมื่อมองไม่เห็นสมุดบันทึกของดิลกในห้อง แต่ต้องเก็บความกังวลใจไว้ก่อน ไม่อยากให้นมแสงกับสิบทิศซักไซ้ให้ความแตกว่าเธอไม่ใช่ร้อยดาวแต่เป็นเมดาลูกสาวตัวจริงของดิลกกับจันทร์ฉาย!
เมื่อพักผ่อนจนหายตกใจ ร้อยดาวจึงเดินไปส่งสิบทิศกลับวัง เขาแปลกใจและเป็นห่วงเธอที่ถูกคน ปองร้าย แต่ร้อยดาวกลับไม่มีทีท่าหวั่นกลัวอย่างที่คิด แถมเป็นห่วงเขาเสียอีกว่าออกมาแบบนี้เดี๋ยวโรคกล้ามเนื้อยึดจะกำเริบ คุณชายหมอนึกขำที่เธอเชื่อสนิท แต่ไม่ทันพูดอะไร ปรมัตถ์ก็เข้ามาหาทั้งสองและขอหารือเรื่องสำคัญเสียก่อน
สิบทิศมองห่อสมุนไพรพิษของจีนด้วยแววตาเข้มขึ้น กังวลแทนดำรงที่มีคนหวังวางยาให้ตายก่อนเวลาอันควร ร้อยดาวครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ก่อนหน้า ทั้งเหตุการณ์เธอถูกทุบหลังศีรษะแล้วโยนลงน้ำ และล่าสุดถูกผลักตกบ่อร้าง จึงมั่นใจว่าจงจิตรน่าจะมีส่วนรู้เห็นเหมือนที่เคยทำกับเวียงแก้วในอดีต
ร้อยดาวไม่ยอมเก็บความสงสัยไว้กับตัวนาน ตัดสินใจบอกเต็มเดือนให้เฝ้าระวังอีกแรง สะใภ้เอกตีหน้าซื่อจะเอาเรื่องทุกอย่างไปแจ้งความกับตำรวจ ไม่อยากให้จงจิตรลอยหน้าอยู่ในบ้าน จนร้อยดาวต้องปลอบให้ใจเย็น
“คุณพ่อกำลังตกอยู่ในอันตราย มีคนลอบปองร้ายถึงชีวิต ฉันเป็นสะใภ้ใหญ่จะนิ่งเฉยได้อย่างไร”
“ดิฉันอยากให้คุณเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ อย่าเพิ่งบอกให้ใครรู้และคอยจับตาคุณจงจิตรไว้ให้ดี อย่าให้เอาอาหารหรือเครื่องดื่มที่ไม่น่าไว้ใจมาให้คุณท่านรับประทานโดยเด็ดขาด”
เต็มเดือนตีหน้าเศร้าเคล้าน้ำตา แสร้งทำว่าผิดหวังในตัวจงจิตรเสียเต็มประดาที่กล้าทำเรื่องเช่นนี้ ร้อยดาวพลอยหดหู่ไปด้วย พร่ำบอกให้สะใภ้เอกระวังตัวเพราะมีแต่คนไม่น่าไว้ใจ เต็มเดือนยิ้มหวาน กุมมือร้อยดาว ด้วยความซึ้งใจ รับปากจะดูแลตัวเองอย่างดี...โธ่เอ๊ย... นังเด็กโง่!
ooooooo
แม้จะบอกสะใภ้เอกแล้วถึงเรื่องจงจิตร แต่ร้อยดาวยังกังวลใจเพราะเหตุการณ์ที่ผ่านมาวนเวียนในหัวไม่หยุด เธอตัดสินใจไปเดินเล่นนอกบ้าน แต่โชคร้ายถูกคนโปะยาสลบ หวังเอาตัวใส่กระสอบไปทำมิดีมิร้าย แต่วายร้ายคนนั้นก็โชคไม่ดีเช่นกันเพราะถูกมือลึกลับบีบคอจนหมดสติไป...
ดารกามองถุงกระสอบตรงหน้าด้วยแววตาสมใจ นึกชมปั้นที่ทำงานเร็วและดีอย่างที่สัญญา
“ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงจนได้ วันนี้ฉันจะได้สะสางกับแก...นังร้อยดาว แกไม่ควรมาที่นี่เลย ไม่ควรเลยจริงๆ ถ้าไม่มีแก เรื่องระหว่างฉันกับพี่ปรมัตถ์คงไม่ลงเอยแบบนี้ แกมันนังแพศยาร่านรักเหมือนแม่แกไม่มีผิด”
ร่างในกระสอบคืนสติและดิ้นรนเอาชีวิตรอด ดารกาไม่รอช้าควักมีดคมกริบออกจากกระเป๋าแล้วเปรยเสียงกร้าว
“ฉันเฝ้ามองพี่ปรมัตถ์ทุกครั้งที่เขาติดตามทนายทวีปมาทำธุระที่บดินทร์ธร ฝันว่าสักวันจะได้ใส่ชุดเจ้าสาวขาวบริสุทธิ์ เข้าพิธีวิวาห์กับพี่ชายที่แสนดีคนนั้น แต่ทุกอย่างก็ต้องพังพินาศเพราะแก!”
ดารกากระหน่ำแทงร่างในกระสอบไม่ยั้ง เลือดซึมออกมาแดงฉานแต่เธอไม่สนใจ ตั้งหน้าตั้งตาแทงจนร่างนั้นแน่นิ่ง ดารกาหัวเราะบ้าคลั่ง ถีบกระสอบเต็มแรงด้วยความสะใจ ร่างโชกเลือดของปั้นจึงค่อยๆกลิ้งออกมา ทำให้คุณหนูของบ้านบดินทร์ธรหน้าซีด ปล่อยมีดจากมือเมื่อตระหนักว่าลงมือฆ่าผิดคน!
มือลึกลับที่บีบคอปั้นจนสลบก็คือวีระวิทย์ที่จงใจไปขวางคนขับรถหนุ่มใหญ่เพื่อชิงตัวร้อยดาวไปจัดการตามที่รับปากกับน้องสาว ถึงกระนั้นเขาก็ลังเล ไม่อยากทำเพราะสำนึกว่าร้อยดาวเป็นพี่น้องคนละแม่ แต่เมื่อถูกบีบมากเข้าจึงหมดทางเลือกต้องลงมือทำตามแผน แต่สองพี่น้องก็ต้องหน้าเสีย เมื่อร้อยดาวซึ่งควรจะหมดสติในถุงกระสอบกลับกระชากผ้าปิดปากตัวเองและลุกขึ้นช้าๆ วีระวิทย์ตาโตนึกรู้ว่าคงเป็นผีเวียงแก้วแน่ๆ
“ช่างหลักแหลมสมกับเป็นทายาทผู้สืบสกุลบดินทร์ธรจริงๆ คุณวีระวิทย์ทายถูก ข้าเจ้าจึงมีรางวัลจะมอบให้”
ผีเวียงแก้วใช้นิ้วจิกเป็นรูปกากบาทบนหน้าผากวีระวิทย์ ร่ายมนต์สะกดให้เขาก้มคุ้ยพื้นดินตรงหน้า จับเอาไส้เดือนและหนอนเข้าปาก ท่ามกลางเสียงหัวเราะลั่นด้วยความสะใจของผีร้าย...นี่แหละโทษของคนที่คิดร้ายกับลูกกู!
ขณะที่วีระวิทย์ถูกเล่นงานอย่างหนัก ดารกาก็ทรมานไม่แพ้กันที่ฆ่าพ่อตัวเองตาย เมื่อจงจิตรทราบก็ถึงกับพูดไม่ออก ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกสาวจะมีจิตใจโหดเหี้ยมแบบนี้ ดารการ้องไห้ตัวสั่น พร่ำบอกให้แม่เห็นใจ
“หนูไม่รู้อะไรทั้งนั้น คุณแม่พาหนูไปส่งตำรวจทีสิคะ หนูจะมอบตัว ไปสารภาพว่าเป็นคนฆ่าพ่อตัวเอง”
จงจิตรอยากตีลูกให้ตายที่ก่อเรื่อง แต่สุดท้ายก็ทำไม่ลง ต้องโอบปลอบด้วยความสงสาร...โธ่เอ๊ยยายดารกา
เวลาเดียวกันที่ห้องลับใต้เวียงร้อยดาว...ปกรณ์ทนสภาพดักดานไม่ไหว จึงใช้หินทุบรอยต่อขึ้นสนิมของโซ่ล่ามจนขาดออกจากกันในที่สุด แต่ผีเวียงแก้วกลับมาเจอทันเวลาและจับเขาขังไว้เหมือนเดิม
อดีตหนุ่มเจ้าสำราญคุกเข่าพร้อมยกมือไหว้ปลกๆ ขอโทษขอโพยบอกว่าสำนึกผิดแล้ว แต่ผีเวียงแก้วไม่เชื่อแม้แต่น้อย
“ต่อให้สำนึกได้ มันก็สายไปแล้วเจ้า ไม่มีใครย้อนเวลาไปแก้ไขอดีตได้ นอกจากก้มหน้ารับกรรมต่อไป”
ผีเวียงแก้วกระชากหัวเขากระแทกพื้นจนเลือดอาบ แถมโยนของฝากเป็นหัวของปั้นกลิ้งหลุนๆตรงหน้า
“ไอ้ระยำหกคนที่มันขืนใจข้าเจ้า ชดใช้เวรกรรมที่มันก่อไว้ครบทุกคนแล้ว คุณปกรณ์ดีใจกับข้าเจ้าไหม แต่อย่าเพิ่งดีใจให้มากนัก เพราะนี่เป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น...จริงไหมเจ้า”
ปกรณ์กรีดร้องโหยหวน ดังจนร้อยดาวซึ่งหลับสนิทต้องสะดุ้งตื่นเช้าตรู่วันต่อมา ผีเวียงแก้วรออยู่แล้วพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น อธิบายเสียงอ่อนว่าแก้แค้นให้ลูกแล้ว แต่ร้อยดาวไม่สบายใจนัก ไม่อยากให้แม่ทำบาป
“ใครทำกรรมไว้มันก็ต้องชดใช้ ตาต่อตา ฟันต่อฟัน แม่ไม่ยอมให้ใครทำอันตรายลูกแม้แต่ปลายก้อยเด็ดขาด”
“คุณแม่คะ...คนที่อ้างว่าเป็นญาติคุณสร้อยฟ้า เขาเป็นหมอผี เขากำลังจะหาวิธีจัดการกับคุณแม่”
“แม่รู้แล้ว...ไอ้พ่อปู่ทุศีลมันเป็นคนสะกดแม่
ไว้ที่เวียงร้อยดาว จองล้างจองผลาญแม่ไม่สิ้นสุด อาคมของมันแก่กล้าเกินกว่าที่แม่จะต่อกรไหว วันใดที่แม่เพลี่ยงพล้ำ เราอาจจะไม่ได้พบกันอีก แต่ขอให้ลูกรู้ว่าแม่รักลูกเสมอ”
ooooooo
ร้อยดาวคงจะนั่งคุยกับแม่อีกนานด้วยความสงสาร ถ้านมแสงไม่มาเคาะประตูเรียกให้ไปรวมตัวพร้อมกับสมาชิกคนอื่นๆในบ้าน หญิงสาวจากเมืองผู้ดีตาโตเมื่อได้ยินจากดำรงว่าปั้นตายเมื่อคืนก่อน ปรมัตถ์ซึ่งรับหน้าที่ประสานงานกับตำรวจในท้องที่ทำหน้าเจื่อนๆและรายงานว่ายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าใครฆ่า
แต่ที่ทำให้ทุกคนตกใจกว่าคือสภาพศพของปั้นที่ไม่เพียงถูกแทงจนตาย แต่ถูกตัดหัวไปด้วยอย่างเลือดเย็นที่สุด จงจิตรตะลึงแต่พยายามเก็บอาการและคิดจนหัวหมุนว่าดารกาตัดหัวปั้นไปไว้ที่ไหน เมื่อถูกดำรงซักว่าพอจะทราบต้นเหตุไหมก็ก้มหน้างุดอึกๆอักๆ
ตอบว่าไม่รู้ท่าเดียว สร้อยฟ้าแกล้งแดกดันว่าสนิทสนมกันดีเพราะอยู่ด้วยกันมานาน น่าจะรู้อะไรบ้าง แต่จงจิตรไม่โต้ตอบเลย โบ้ยว่าเป็นความผิดของผีเวียงแก้วที่ฆ่าคนงานทั้งหกคน แต่ดำรงไม่อยากเชื่อ
“วิญญาณแม่เวียงแก้วเคียดแค้นอะไรนักหนาถึงได้ลุกมาไล่ฆ่าไอ้หกคนนั่นเรียงตัว ไหนลองว่ามาซิแม่สร้อยฟ้า”
สร้อยฟ้าถอนใจเซ็งๆ รู้เต็มอกว่าเพราะอะไรแต่พูดไม่ได้ ดำรงตั้งท่าจะถามต่อ แต่ไม่ทันอ้าปากก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นรอยกากบาทหนึ่งในเจ็ดรอยหายวับไปต่อหน้าต่อตา!
การตายอย่างสยดสยองของปั้นกลายเป็นหัวข้อสนทนาของคนทั้งบ้าน ปรมัตถ์ น่านฟ้าและมาร์คถกกันอย่างเคร่งเครียด โดยเฉพาะสาเหตุที่รอยกากบาทหายไปหนึ่งรอย ส่วนจงจิตรกลับไปคาดคั้นดารกาถึงหัวที่หายไปของปั้น แต่ลูกสาวกลับมีอาการเหมือนคนเสียสติ ร้องไห้โฮและบอกว่าไม่รู้เรื่อง สะใภ้สองทนไม่ไหวคว้าไม้แขวนเสื้อมาฟาดไม่ยั้ง ผีเวียงแก้วลอบมองห่างๆด้วยความสะใจ...สมน้ำหน้า...ถึงเวลาที่พวกแกต้องทนทุกข์ทรมานบ้างแล้ว
ร้อยดาวรับฟังทุกอย่างด้วยสีหน้าปลงตก แต่ไม่เท่าเต็มเดือนที่ตีบทแตกเศร้าโศกเพราะมีแต่คนตายในบ้าน ร้อยดาวมองมาด้วยความเห็นใจ ไม่อยากให้คิดมากแต่ไม่รู้จะช่วยยังไง ได้แต่ปลอบให้ตั้งสติและทำใจให้สบาย
“คุณแม่จันทร์ฉายสอนว่าคนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไฟไม่ไหม้ คุณเต็มเดือนเป็นคนดี สิ่งศักดิ์สิทธิ์ย่อมคุ้มครอง”
“ความตายมันวนเวียนอยู่รอบตัวเรานี่แหละ เราไม่อาจมั่นใจได้เลยว่าเมื่อไรที่ความตายจะย่างกรายมาหาเรา ยิ่งคนใกล้ตัวอย่างนายปั้นถูกฆ่าตาย ฉันเองก็อดใจหายไม่ได้”
ร้อยดาวอดไม่ได้ ถามว่าใครที่สะใภ้เอกคิดว่าเป็นฆาตกรตัวจริง เต็มเดือนลอบยิ้ม แสร้งทำอึกอักไม่อยากกล่าวหาใคร หญิงสาวจากเมืองผู้ดีจึงหว่านล้อมต่างๆนานาด้วยความอยากรู้ สะใภ้เอกเลยตัดสินใจบอกว่าสงสัยจงจิตร เพราะความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ธรรมดา ร้อยดาวอ้าปากค้างไม่อยากเชื่อ เต็มเดือนจึงต้องตอกย้ำความมั่นใจ
“นายปั้นเป็นสามีลับๆของจงจิตรอีกคน ดีไม่ดี...ดารกาอาจไม่ใช่ลูกแท้ๆของคุณพี่ปกรณ์ แต่เป็นลูกติดท้องนายปั้น พอเรื่องเกิดแดงขึ้นมา จงจิตรเลยจำเป็นต้องฆ่าปิดปากเสีย เพื่อความลับจะได้คงอยู่ตลอดไป”
ร้อยดาวไม่ปักใจเชื่อนัก เพราะคาใจกับเหตุผลบางอย่าง ส่วนเต็มเดือนเล่นละครเป็นคนดี ร้องไห้น่าสงสาร
“บดินทร์ธรมีอันตรายรอบตัว ถ้าไม่ติดว่าคุณพ่อกำลังป่วย ฉันคงจะเอาทรัพย์สมบัติที่มีถวายวัดแล้วไปปฏิบัติธรรมที่ไหนสักแห่ง จะได้ไม่ต้องหวาดวิตกว่าใครในบดินทร์ธรจะเป็นรายต่อไป”
ร้อยดาวส่ายหน้าเบาๆ กุมมือปลอบใจ “ตั้งแต่บินกลับมาเมืองไทย มีเพียงคุณเต็มเดือนเท่านั้นที่รักและห่วงใยดิฉันไม่ต่างจากคุณแม่แท้ๆ ขอให้ดิฉันได้ทำหน้าที่ลูกสาว ดูแลคุณเต็มเดือนเป็นการตอบแทนบ้างเถอะนะคะ”
ร้อยดาวโถมตัวหา ตั้งใจจะดูแลสะใภ้เอกอย่างดี เต็มเดือนลูบหัวเอ็นดู ดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปตามแผน...
เวลาเดียวกันที่ห้องสร้อยฟ้า...ดาราเรศต้องรองรับอารมณ์แม่อย่างหนัก เมื่อกระถินมาบอกว่าวีระวิทย์หายตัวไปตั้งแต่เมื่อคืน เมื่อถูกคาดคั้นมากขึ้น ดาราเรศเลยต้องสารภาพถึงแผนการชั่วทำลายร้อยดาว สร้อยฟ้าถึงกับพูดไม่ออก คิดไม่ถึงว่าลูกชายลูกสาวจะกล้าก่อเรื่องบ้าระห่ำขนาดนี้
ขณะที่ทุกคนตามหากันให้วุ่น...วีระวิทย์ซึ่งถูกผีเวียงแก้วลักพาตัวตั้งแต่เมื่อคืน ก็ถูกจับมัดเท้าห้อยหัวลงมาจากขื่อในเวียงร้อยดาว เขาพยายามร้องขอความช่วยเหลือแต่ไม่มีใครได้ยิน เพราะผีร้ายใช้มนต์อาถรรพ์บังตาไม่ให้ใครเห็น วีระวิทย์เห็นผีเวียงแก้วก็ตาเหลือกด้วยความกลัวสุดขีด ละล่ำละลักขอให้ปล่อยตัวและสัญญาจะทำบุญกรวดน้ำไปให้
“กูไม่รับ...บุญกุศลจากคนชั่วอย่างมึง กูไม่ต้องการ กูจะตามจองเวรพวกมึงทุกคนที่เคยก่อกรรมไว้กับกู รวมถึงร้อยดาวลูกกูด้วย ให้สาสมกับความทุกข์ทรมานแสนสาหัส...หนี้ชีวิตก็ต้องชดใช้ด้วยชีวิต”
วีระวิทย์หน้าซีดเผือด อยากร้องไห้เต็มแก่ที่อาจต้องตายโดยไม่มีคนรู้ ผีเวียงแก้วหัวเราะเยาะลั่น
“เชิญคุณวีระวิทย์พักผ่อนนอนหลับให้สบายเถิดนะเจ้า อย่าเพิ่งด่วนรีบร้อนไปไหน รอเวลาแม่ของคุณพาคนมารับกลับ หรือไม่ก็อยู่ด้วยกันกับข้าเจ้าเสียที่เวียงร้อยดาวนี่ ดีไหมล่ะเจ้า...คุณวีระวิทย์”
ฟากสร้อยฟ้าร้อนรนด้วยความเป็นห่วงลูก ต้องบากหน้าไปขอความช่วยเหลือจากพ่อปู่ให้ช่วยตามหา แลกกับเงินค่าจ้างตามที่ขอ พ่อปู่แสยะยิ้มร้าย มองแก้วแหวนเงินทองในมือสะใภ้สามด้วยความละโมบ...เสร็จกูแน่อีเวียงแก้ว!
ooooooo
ร้อยดาวตัดสินใจสืบเรื่องความสัมพันธ์ของจงจิตรกับปั้นจนทราบว่าทั้งสองเป็นผัวเมียกันจริงๆ และดารกาคือลูกสาวของจงจิตรกับปั้น เช่นเดียวกันกับสิบทิศที่ค้นพบโดยบังเอิญว่ารัตนากรเป็นมะเร็งลำไส้ขั้นสุดท้าย เมื่อเขาโวยวายและคาดคั้นถึงสาเหตุที่ปิดปากเงียบไม่บอกให้เขารู้อาการป่วย รัตนากรก็ได้แต่ยิ้มบางๆและปลอบหลานเสียงอ่อน
“อย่าเสียใจไปเลย คนเราเกิดมาก็ต้องตายด้วยกันทั้งนั้น ต่อให้ชายเป็นหมอที่เก่งกาจสักแค่ไหน ก็ไม่สามารถหยุดยั้งความตายได้หรอก แต่ก่อนจะลาจากโลกนี้ไป ป้าอยากขออะไรชายสักอย่างได้ไหม”
“ท่านป้าโปรดรับสั่งมาเถอะ หลานสัญญาจะทำทุกอย่างตามพระประสงค์”
“สัญญากับป้าแล้วนะ...ป้าอยากให้ชายแต่งงานกับลูกสาวบ้านบดินทร์ธร”
สิบทิศอึ้งไปอึดใจ ไม่ยอมให้คำตอบจนเช้าวันถัดมาจึงตัดสินใจจะไม่ยอมแต่งงานกับผู้หญิงบ้านบดินทร์–ธรโดยเด็ดขาด เพราะไม่อยากให้ดวงวิญญาณพ่อกับแม่เสียใจ รัตนากรส่ายหน้าอ่อนใจพลางเตือนสติ
“ศัตรูที่ไหน คนบ้านบดินทร์ธรล้วนเป็นมิตรสหาย โตมาด้วยกันทั้งนั้น ป้าว่าวิรุฬจะเสียใจมากกว่าหากรู้ว่าชายกลายเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ปล่อยใจให้ตกเป็นทาสของความโกรธเกลียดไม่รู้จักจบสิ้น”
“หลานยังไม่ทันตั้งตัว ทรงขออย่างอื่นแทนไม่ได้หรือท่านป้า”
“คนใกล้ตายอย่างป้าจะต้องการอะไรอีก นอกจากอยากให้หลานของป้าอยู่ดีมีสุข ป้าดูแลชายได้อีกไม่นานแล้ว คู่ชีวิตของชายต่างหากจะอยู่ดูแลชายไปทั้งชีวิต ชายมีคู่เมื่อไหร่ป้าจะได้ตายตาหลับเสียที”
ในขณะที่สิบทิศจนด้วยเหตุผลจะค้านรัตนากร ร้อยดาวก็คิดไม่ตกเรื่องความแค้นของแม่ เมื่อลองถามความเห็นจากน่านฟ้ากับมาร์ค ก็ได้ความเห็นว่าจะล้างแค้นแบบตาต่อตา ฟันต่อฟัน หญิงสาวจากเมืองผู้ดีได้แต่ถอนใจยาว
“แปลกนะ...ทุกคนต่างก็รักตัวกลัวตาย แต่พอเป็นชีวิตคนอื่นกลับเห็นความอาฆาตแค้นในใจมีค่ายิ่งกว่า”
ด้านสร้อยฟ้า...พาพ่อปู่ กระถินและคนงานชายหลายคนบุกเวียงร้อยดาวในคืนเดียวกันเพื่อชิงตัววีระวิทย์กลับ ผีเวียงแก้วต้อนรับอย่างดีจนคนงานแตกกระเจิงหนีกลับไม่เป็นท่า พ่อปู่โมโห ตวาดลั่นให้คืนวีระวิทย์ถ้าไม่อยากโดนดี
“เก่งนักมึงก็หาเอาเองสิ จะถามกูหาพระแสงอะไร...ไอ้แก่ตัณหากลับ!”
“สามหาวนัก วันนี้กูจะปราบผีอย่างมึงให้สิ้นจองหอง จับมึงมาเป็นขี้ข้ารับใช้อยู่ใต้อุ้งตีนกูให้จงได้”
“ก็เอาสิ...หมอผีชั่วอย่างมึงใช้เดรัจฉานวิชาหากินบนความเดือดร้อนของคนอื่น อาคมที่มีอยู่จะไม่เสื่อมก็ให้รู้ไป”
ผีเวียงแก้วเป็นฝ่ายรุกเข้าสิงกระถินและพยายามจะปาผ้าถุงข้ามหัวพ่อปู่หวังให้อาคมเสื่อม แต่เขารู้ทันและใช้หวายอาคมฟาดจนเธอเจ็บปางตายต้องส่งกระแสจิตไปขอความช่วยเหลือจากร้อยดาว หญิงสาวจากเมืองผู้ดีไม่รอช้า ผละไปช่วยพร้อมกับมาร์คและน่านฟ้า ทันเวลาที่มนต์ของผีเวียงแก้วเสื่อมลงจนทุกคนมองเห็นวีระวิทย์ถูกห้อยหัวบนขื่อ
สร้อยฟ้าโกรธจัดด่าลั่น “อีเวียงแก้ว...มึงกับกูเห็นจะอยู่ร่วมโลกกันไม่ได้ พ่อปู่...ถ้ากำจัดอีผีเวียงแก้วให้ตกนรกหมกไหม้ได้ พ่อปู่ต้องการอะไรดิฉันจะถวายทุกอย่าง ขออย่างเดียว...ให้อีเวียงแก้วมันทุกข์ทรมานที่สุด”
สร้อยฟ้ากับกระถินพาวีระวิทย์ไปพักที่ตึกใหญ่แล้ว ทิ้งให้พ่อปู่จัดการผีเวียงแก้วตามลำพัง แต่ร้อยดาวขัดขวางสุดความสามารถจนผีร้ายหนีไปได้ในที่สุด พ่อปู่มองร้อยดาวด้วยแววตาอาฆาต...ฝากไว้ก่อนเถอะนังเด็ก เมื่อวานซืน
ระหว่างที่วีระวิทย์ตัวสั่นด้วยความกลัวผีเวียงแก้วขึ้นสมอง ผีร้ายก็หอบร่างสะบักสะบอมไปหาร้อยดาวถึงเรือนนมแสง หญิงสาวจากเมืองผู้ดีเห็นบาดแผลฉกรรจ์จากหวายอาคมก็น้ำตาคลอ อยากช่วยแต่ไม่รู้วิธี
“ไม่เป็นไรหรอกลูก แผลที่กายเจ็บไม่นานก็หาย แต่แผลกลัดหนองที่ใจ ต่อให้เนิ่นนานแค่ไหนก็ไม่มีวันรักษาหาย ร้อยดาว...ลูกต้องรู้จักเจ็บ รู้จักจำ รู้จักตอบแทนให้สาสม ลูกต้องช่วยแม่แก้แค้นไอ้คนชั่วที่มันทำกับแม่นะลูก”
ร้อยดาวหลับทั้งน้ำตา สงสารแม่จับจิตแต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร ส่วนวีระวิทย์อาละวาดจนใครก็เข้าหน้าไม่ติด โดยเฉพาะกับกระถินที่ถึงกับฟ้องสร้อยฟ้าว่าคงดูแลไม่ไหวเพราะเขาพังข้าวของไม่หยุด และตะลึงหนักกว่าเดิมเมื่อแอบเห็นวีระวิทย์แอบไปกินเนื้อสัตว์ดิบๆในครัว...น่ากลัวเหลือเกิน อย่างกับถูกผีเข้าแน่ะ!
ooooooo
