เวียงร้อยดาว
ตอนที่ 8
คนงานบ้านบดินทร์ธรเริ่มเตรียมการงมศพเวียงแก้วจากบึงบัวบ่ายวันเดียวกัน สามสะใภ้ปรึกษาหารือกันเคร่งเครียด กลัวความจริงเปิดเผยแล้วจะเป็นที่อับอาย สร้อยฟ้ากระหยิ่มใจที่มีตะกรุดในครอบครองเลยกระเซ้าเต็มเดือนให้เจ็บใจ สะใภ้เอกหน้าเสียแต่ทำใจกล้าโต้กลับว่าไม่กลัวผีหน้าไหนทั้งนั้น
ร้อยดาวมองคณะทำงานด้วยใจเป็นกังวล ยิ่งเห็นเฉิ่มเป้าหมายคนต่อไปของผีเวียงแก้วก็ยิ่งเครียด ไหนจะไม่อยากให้แม่สร้างบาป ไหนจะสงสารเฉิ่มที่เพิ่งได้เป็นพ่อลูกอ่อน แต่แม้จะเพียรห้ามเท่าไหร่ก็ไม่เป็นผล เฉิ่มยืนกรานลงไปงมศพเวียงแก้วตามคำสั่งของดำรงกับปั้น ร้อยดาวเซ็งจัด ตามไปเอาเรื่องปั้นซึ่งกำลังสั่งงานที่ริมบึง
“นายนี่มันเลือดเย็นจริงๆเลย นายเฉิ่มมีลูกอ่อน รู้ว่าเขาไปตาย ทำไมนายไม่ห้าม”
“ต่อให้คราวนี้มันรอดตาย คราวหน้ามันก็ต้องตาย อยู่ดี คุณหนูรู้ทั้งรู้ว่าแม่ตัวเองที่ฆ่าพวกมัน แต่ยังนิ่งดูดาย ปล่อยให้มันตายต่อหน้าต่อตา หากกระผมเลือดเย็น คุณหนูนั่นแหละอำมหิตยิ่งกว่า”
ปั้นเลี่ยงไปที่อื่นเสียแล้ว ร้อยดาวมองตามอย่างละล้าละลัง จนปัญญาจะทัดทานเพราะดื้อกันทั้งนั้น ไม่กี่นาทีต่อมาเฉิ่มกับคนงานหลายคนจึงลงไปในบึง ฉับพลันนั้นก็เกิดอาเพศใหญ่ ฟ้าร้องและลมแรงจัด พร้อมการปรากฏของกลุ่มควันดำตรงกลางบึง เฉิ่มจะว่ายเข้าฝั่ง แต่ไม่ทันขยับก็ถูกอิทธิฤทธิ์ผีเวียงแก้วกระชากลงใต้น้ำ ร้อยดาวตัดสินใจพุ่งลงไปช่วยและอ้อนวอนขอชีวิตเขากับแม่
“ลูกนายเฉิ่มเพิ่งสองขวบ ยังไม่ทันรู้ความ เห็นแก่ลูกของเขา คุณแม่โปรดปล่อยนายเฉิ่มไปหาลูกเถอะนะคะ”
“ตอนแม่ตาย ลูกของแม่ก็สองขวบเหมือนกันแล้วไอ้เดนพวกนี้มันนึกเวทนาแม่บ้างไหม เคยนึกเห็นใจลูกของแม่บ้างหรือเปล่า ไม่มี...ไม่มีเลย แม่อยากจะรู้นักว่าหัวใจของมันทำด้วยอะไร”
ขาดคำก็เงื้อมือไปกระชากหัวใจออกจากร่างตื่นกลัวของเฉิ่ม ร้อยดาวยกมือปิดปากแน่น และกลับขึ้นฝั่งด้วยความช่วยเหลือจากปรมัตถ์ในสภาพสะบักสะบอม เสียใจมากที่ไม่สามารถยับยั้งความโกรธแค้นของแม่ได้ เมื่อดำรงทราบเรื่องก็พูดไม่ออก และเต็มใจรับลูกของเฉิ่มไว้ในอุปการะด้วยความเวทนา ส่วนสามสะใภ้หน้าเสียไปตามๆกัน โดยเฉพาะเต็มเดือนที่กระวนกระวายมากเพราะรู้ดีว่าตะกรุดที่เคยพกติดตัวหายไปแล้ว
เรื่องราวการตายอย่างน่าสยดสยองของเฉิ่มทำให้ทุกคนในบ้านบดินทร์ธรอยู่ในความหวาดผวา ไม่เว้นแม้แต่น่านฟ้าที่ตกใจหน้าซีดเมื่อได้ยินจากปรมัตถ์ว่าศพของเฉิ่มไม่เหมือนการจมน้ำตายเพราะไม่มีหัวใจในร่าง!
ด้านผีเวียงแก้ว...หัวเราะด้วยความสะใจเมื่อเห็นสภาพตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าของปกรณ์เมื่อเธอยื่นหัวใจสดๆ ของเฉิ่มให้กินประทังชีวิต อดีตหนุ่มเจ้าสำราญน้ำตาไหลพราก อ้อนวอนให้เธอฆ่าเขาให้ตายดีกว่าต้องมีชีวิตเยี่ยงนี้
“จะรีบผลักไสไล่ส่งตัวเองไปลงนรกทำไมล่ะเจ้า ยังก่อน...ยังไม่ถึงเวลา ข้าเจ้ารู้จักรสชาติของมันดี คนที่มันทุกข์ทรมานกว่าคนที่ตายแล้ว ตอนน้องยังมีลมหายใจต้องเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสแค่ไหน คุณพี่เคยรับรู้บ้างไหม”
ปกรณ์ร้องไห้อย่างไม่อาย ภาพเวียงแก้วถูกสามสะใภ้ทำทารุณกรรมผุดในหัว พร้อมเสียงประกาศกร้าวของเธอ
“นี่ยังน้อยเกินไปด้วยซ้ำ หากเทียบกับความขมขื่นทุรนทุรายที่ข้าเจ้าเคยถูกเหยียบย่ำจนหัวใจบอบช้ำแทบแหลกสลาย ฉะนั้น...ขอข้าเจ้าได้บ่งแค้นในอกให้คลายทุเลา เอาเลือดคนชั่วช้ามาล้างมลทินข้าเจ้าจนกว่าจะสิ้นบดินทร์ธร”
ooooooo
สิบทิศไม่ละความพยายามจะตามหาน่านฟ้า ราชนิกุลหนุ่มไปรอที่สถานีรถไฟทุกวันจนร่างกายเริ่มอ่อนเพลีย รัตนากรเห็นใจหลานมาก อยากบอกความจริงใจแทบขาดแต่ไม่อยากผิดคำพูดกับร้อยดาว
ฟากร้อยดาวสะเทือนใจเรื่องเฉิ่มไม่หาย เมื่อได้ใส่บาตรกับนมแสงจึงถือโอกาสระบายความทุกข์ใจ
“คุณหนูอย่าคิดอะไรมากเลยนะคะ สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม ไม่มีใครหลีกหนีเจ้ากรรมนายเวรตัวเองพ้น”
“แต่ถ้าเราหยุดการจองเวรให้เลิกแล้วต่อกันได้ล่ะคะนม”
“เขาเรียกว่าอโหสิกรรมค่ะ คือเราจะไม่อาฆาตจองเวร เขาอีก ส่วนบาปที่เคยกระทำนั้น กรรมจะลงโทษเขาเอง”
ร้อยดาวนิ่งคิดตาม สัญญากับตัวเองจะไม่ยอมให้เกิดการฆ่าแกงเพื่อชำระแค้นแบบนี้อีกแล้ว สองสาวต่างวัยจะกลับเข้าเรือนพัก แต่ต้องชะงักเมื่อรถคันใหญ่ของบ้านที่มีชิดเป็นคนขับแล่นเข้ามาพร้อมชายชราแปลกหน้า!
สามสะใภ้ออกมาต้อนรับชายชราท่าทางน่าเกรงขามคนนั้นอย่างดี ร้อยดาวตามไปดู แปลกใจที่บรรยากาศรอบๆ ตัวมีแต่ความอึมครึมและมืดมัว พร้อมกับภาพในอดีตตอนที่ชายคนเดียวกันทำพิธีเสน่ห์ให้ใครบางคน ตามด้วยเสียงตะโกนเกรี้ยวกราดของสามสะใภ้ คาดคั้นเวียงแก้วเรื่องตุ๊กตาฝังรูปรอยในมือ ร้อยดาวนิ่วหน้า ภาพเวียงแก้วถูกโบยจนหลังลายผุดขึ้นหัว ตามด้วยอาการตาพร่าจนภาพทุกอย่างเลือนหายไป
ชายชราแปลกหน้าส่งยิ้มมีเลศนัยให้ร้อยดาวแล้วก้าวตามสามสะใภ้เข้าไปในบ้าน นมแสงรีบไปรายงานดำรง แต่เต็มเดือนมาแก้ต่างทันเวลาว่าเขาเป็นญาติห่างๆ ของสร้อยฟ้า มาขออยู่ด้วยเพราะไม่มีที่ไป ดำรงไม่ว่าอะไร นึกเวทนาเสียด้วยซ้ำแล้วสั่งให้นมแสงหาเรือนรับรองให้อย่างดี สะใภ้เอกถือโอกาสถามเรื่องพินัยกรรมอีกครั้ง รวมถึงการตัดสินใจยกบ้านหลังนี้ให้ดาหลา ดำรงยืนกรานตามความตั้งใจเดิม...เพราะลูกหลานในไส้พึ่งพาไม่ได้สักคน!
เต็มเดือนเก็บความแค้นเคืองไว้ได้อย่างแนบเนียน รินชาจากดอกยี่โถให้พ่อผัวตามประสาลูกสะใภ้แสนดี ดำรงมองชาในถ้วยด้วยแววตานิ่งเฉย ทำท่ายกขึ้นจิบแต่ไม่ยอมกลืนลงคอแม้แต่หยดเดียว...
ฝ่ายชายชราแปลกหน้า แท้จริงก็คือพ่อปู่ที่สามสะใภ้เรียกมาปราบผีเวียงแก้ว เขาก้าวขึ้นเรือนรับรองด้วยความพอใจในความโอ่อ่า แต่ที่เพิ่มความสำราญให้มากกว่าคือการไปทักทายผีร้ายศัตรูเก่าแก่ถึงเวียงร้อยดาว ผีเวียงแก้วให้การต้อนรับอย่างดี จนปั้นกับชิดต้องนั่งพนมมือปลกๆขอชีวิต เพราะแม้แต่ข้าวสารเสกก็ทำอะไรเธอไม่ได้
“ของเล่นชุ่ยๆของมึงทำอะไรกูไม่ได้อีกแล้ว”
“ค่อยสูสีอย่างนี้สิ ข้าชอบ...มึงฆ่าคนไปกี่คนแล้ววะอีเวียงแก้ว ถึงได้เฮี้ยนผิดหูผิดตา”
“จะกี่ศพก็ช่าง แต่มึงนั่นแหละไอ้แก่...ศพต่อไป”
ผีเวียงแก้วจู่โจมพ่อปู่อย่างไม่กลัวเกรง แต่ฤทธิ์ยังไม่มากพอ จึงถูกเล่นงานกลับจนต้องถอยไม่เป็นท่า
การมาถึงของชายแปลกหน้าสร้างความสงสัยให้แก่ร้อยดาวอย่างมาก น่านฟ้าจินตนาการต่างๆนานา แอบเดาเล่นๆว่าเขาอาจเป็นหมอผีจอมขมังเวทย์...เวลาเดียวกันที่วังเวฬุมาศ สิบทิศเครียดหนักเพราะจนป่านนี้ยังตามหาน่านฟ้าไม่พบ รัตนากรสงสารเลยถือโอกาสเตือนสติและเล่าเรื่องในอดีตสมัยที่หม่อมเจ้าอาภาตั้งครรภ์น่านฟ้าได้ไม่กี่เดือน ตอนนั้นสิบทิศเพิ่งจะสิบขวบและอยากได้น้องชายมากกว่าน้องสาว
“ฟังป้านะชาย ไม่ว่าน้องเป็นหญิงหรือชาย ชายก็ต้องรักน้องให้มาก พี่น้องกันถ้าไม่รักกันแล้ว ใครจะมารักเรา”
สิบทิศคิดตาม ภาพความทรงจำวัยเยาว์ ความรักของแม่และความเย็นชาของพ่อทำให้เขาเจ็บปวดเสมอ รัตนากรถอนใจยาว ดึงเขากลับจากอดีตและถามให้แน่ใจอีกครั้งเรื่องส่งน่านฟ้าไปเรียนกรุงเทพฯ
“ถึงท่านยายจะมิได้ทรงเอ็นดูน่านฟ้าเท่าลูกหลานแท้ๆของตัวเอง ก็ยังดีกว่าส่งน่านฟ้าไปอังกฤษตามลำพัง”
“บางทีการส่งน้องไปเรียนเมืองนอกอาจไม่ได้แย่อย่างที่ชายคิดก็ได้ ชายกำลังกลัวในสิ่งที่ชายคิดไปเอง น้องโตแล้ว ปล่อยให้คิดตัดสินใจเองบ้าง ป้าไม่อยากให้ชายเข้มงวดกวดขันน่านฟ้าจนเกินไป”
สิบทิศเริ่มคล้อยตามแต่ไม่ยอมรับตามประสาคนปากหนัก เขาผลุนผลันไปรอน้องสาวที่สถานีรถไฟเหมือนเคยจนผล็อยหลับด้วยความอ่อนเพลีย น่านฟ้าแอบตามมาดูเพราะทราบจากร้อยดาวว่าพี่ชายมาดักรอเธอที่นี่ สภาพทรุดโทรมของเขาทำให้เกือบใจอ่อน แต่สุดท้ายก็ตัดใจทิ้งไว้แค่โน้ตสั้นๆว่าเธอปลอดภัยดีและจะกลับวังเมื่อพร้อม สิบทิศวิ่งตามหาน้องให้วุ่นแต่ไม่พบแม้แต่เงา... นึกเสียใจและเสียดายที่พลาดกับเธอเพียงแค่เสี้ยววินาที
ooooooo
ในขณะที่สิบทิศเศร้าใจเรื่องหาน้องสาวไม่เจอ ร้อยดาวก็ใจไม่ดีเพราะเชื่อว่าการล้างแค้นของแม่คงไม่จบง่ายๆ เธอยืนมองรอยกากบาทปริศนาทั้งหกรอยด้วยแววตาครุ่นคิด เต็มเดือนผ่านมาเห็นเลยไปคุยด้วย
“คุณเต็มเดือนเชื่อเรื่องเวรกรรมตามสนองหรือเปล่าคะ”
“เชื่อสิจ๊ะ คนสมัยนี้ไม่เกรงกลัวบาปกรรม ก็เลยผิดศีลธรรมกันใหญ่ แต่กงเกวียนกำเกวียนมันหนีกันไม่พ้น ทำอย่างไรก็ต้องได้รับอย่างนั้น ไม่มีวันหลีกหนีได้ พูดถึงเรื่องนี้ทีไร ฉันก็อดนึกสงสารแม่เวียงแก้วของหนูไม่ได้สักที”
ร้อยดาวนิ่วหน้า ไม่เข้าใจว่าแม่ของเธอสร้างเรื่องอะไรไว้ เต็มเดือนตีหน้าซื่อบอกว่าลำบากใจจะย้อนอดีต
“ได้โปรดเถอะค่ะคุณเต็มเดือน ได้โปรดเล่าเรื่องในอดีตให้ดิฉันกระจ่างเสียที ทั้งเรื่องดีหรือไม่ดี ดิฉันอยากรู้”
เต็มเดือนลอบยิ้มที่ร้อยดาวเชื่อสนิท ถือโอกาสใส่ไฟเรื่องอดีตของเวียงแก้วว่าทำเสน่ห์ให้ปกรณ์หลง
“แต่เวียงแก้วก็หนีผลกรรมไม่พ้น ต้องพบจุดจบน่าเวทนาเช่นนี้ ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เชื่อเรื่องอำนาจบาปบุญคุณโทษฝังใจ ที่จริงฉันไม่ควรเล่าให้หนูฟังเลย ดูสิ... ทำให้หนูไม่สบายใจเปล่าๆ อย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะจ๊ะ”
ร้อยดาวสับสนมาก เรื่องของเต็มเดือนดูจะขัดแย้งกับเรื่องที่เวียงแก้วเคยทำให้เห็น และคนที่น่าจะให้คำตอบได้ดีก็คือนมแสง หญิงสาวจากเมืองผู้ดีไม่รอช้า ตรงไปหาความจริงจากหญิงชราทันทีเรื่องการทำเสน่ห์ของแม่
“ชีวิตคนเราล้วนมีด้านมืดกับด้านสว่างด้วยกันทั้งนั้น เหมือนเหรียญสองด้าน มีทั้งด้านดีและไม่ดี ขึ้นกับว่าช่วงเวลานั้นจะเผยด้านไหนขึ้นมา คนบางคนอาจไม่ได้แสนดีอย่างที่คิด เรื่องนี้ความจริงจะเป็นอย่างไรมีแต่คุณเวียงแก้วที่รู้”
ร้อยดาวคิดหนักเรื่องแม่จนนอนไม่หลับ ทิ้งให้น่านฟ้าหลับปุ๋ยคนเดียว ผีเวียงแก้วมาวนเวียนไม่ห่าง เฝ้ามองท่าทางน่าเอ็นดูของราชนิกุลสาวอย่างอารมณ์ดี ร้อยดาวกลัวแม่จะทำร้ายน่านฟ้าเลยร้องเตือน ผีเวียงแก้วเลยแหวกลับด้วยความช้ำใจที่สูกสาวไม่เชื่อใจ ร้อยดาวหน้าเสีย รู้สึกผิดแต่อยากให้แม่เลิกจองเวรเสียที
“ฉันไม่ใจเย็นพอจะนั่งรอให้ฟ้าดินลงโทษคนโฉดอย่างพวกมันหรอก มันช้าไป ฉันกำลังใช้วิธีของฉัน วิธีที่ต้องใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน และจะไม่มีใครหนีรอดจากการล้างแค้นครั้งนี้แม้แต่คนเดียว”
“จิตใจของคุณแม่ทำด้วยอะไรคะ ถึงได้เห็นชีวิตของคนพวกนั้นเป็นผักปลาจะฆ่าจะแกงยังไงก็ได้ ความดีของคุณแม่หายไปไหนหมด หรือที่จริงแล้ว...มันไม่เคยมีอยู่ในหัวใจคุณแม่เลย”
“หยุดเดี๋ยวนี้นะแม่ร้อยดาว ฉันทำดีเกือบทั้งชีวิตแต่มีใครหน้าไหนเห็นความดี แม้แต่พ่อบังเกิดเกล้าของหล่อน”
“คุณแม่เลยต้องใช้มนต์เสน่ห์ ให้คุณพ่อหันมาสนใจไยดีใช่ไหมคะ”
“ถ้าไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่า ความอดทนของคนเรามีขีดจำกัด ยิ่งกดไว้ ข่มเท่าไหร่ก็ยิ่งพร้อมระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ เหมือนความอดทนของฉันที่ใกล้จะสิ้นสุดลง เมื่อวันที่ฉันรู้ตัวว่ากำลังจะเป็นแม่คน!”
ผีเวียงแก้วพาลูกสาวย้อนสู่อดีต เมื่อตอนที่รู้ตัวว่าท้อง ดิลกกับจันทร์ฉายเสนอให้บอกเรื่องนี้แก่ปกรณ์ แต่เธอปฏิเสธเพราะไม่อยากให้เขากังวลใจช่วงนี้ ดิลกกับจันทร์ฉายจำต้องยอมเพราะเป็นเรื่องของครอบครัว แต่ความลับนั้นก็ไม่รอดพ้นหูตาสามสะใภ้ที่เตรียมต้อนรับหลานของตระกูลบดินทร์ธรด้วยความเต็มใจ!
ถึงกระนั้น...สร้อยฟ้าก็ไม่พอใจมาก หาทางแยกผัวออกจากเวียงแก้วด้วยการไปทำเสน่ห์ที่สำนักพ่อปู่
“เอาหุ่นรูปรอยขี้ผึ้งปากผีนี่ไปไว้ใต้ที่นอน รับรอง...ไม่ทันชั่วข้ามคืน ผัวเอ็งจะร่อนมาหา ส่วนนี่... น้ำมันพราย เอาไว้ป้ายผัวเอ็ง แค่หยดเดียวผัวเอ็งจะอยู่ในโอวาทจนแทบโงหัวไม่ขึ้น”
สร้อยฟ้าเร่งรุดกลับบ้าน ท่องคาถาและทำตามที่พ่อปู่บอกทุกอย่าง ปกรณ์ร้อนรุ่มเพราะพิษเสน่หา ผละออกจากเวียงแก้วแล้วตรงไปหาสร้อยฟ้าถึงห้องกลางดึกคืนนั้นเอง
ooooooo
ปกรณ์ขลุกตัวกับสร้อยฟ้าทั้งวันทั้งคืน ไม่ยอมพบหน้าใครจนทุกคนสงสัย โดยเฉพาะเต็มเดือนกับจงจิตรเอะใจไม่น้อยที่ผัวยอมห่างจากเวียงแก้วทั้งที่ไม่เคยทำมาหลายเดือน สร้อยฟ้าควงปกรณ์ผ่านมาเห็นสองสะใภ้เลยเยาะเย้ยถากถาง แถมยุยงปกรณ์อีกต่างหากว่าถูกสะใภ้คนอื่นรุมนินทา
แต่คนที่โดนหนักสุดคือเวียงแก้ว เพราะดันไปเจอหุ่นรูปรอยใต้หมอนในห้องของปกรณ์ระหว่างทำความสะอาดในวันหนึ่ง สร้อยฟ้าควงปกรณ์มาเห็นก็ร้อนตัวกลัวความลับเปิดเผย เลยจัดแจงโยนความผิดให้เวียงแก้วว่าเป็นคนทำเสน่ห์หวังให้ผัวรักผัวหลง แถมสวมบทนางร้ายตบตีเวียงแก้วจนเลือดกบปาก นมแสงได้ยินเสียงเอะอะเลยปรี่มาห้ามแต่ไม่ทันการณ์ เพราะสะใภ้คนสุดท้ายของบดินทร์ธรถูกจับไปเฆี่ยนที่หน้าตึกเสียแล้ว
สร้อยฟ้าส่งหวายให้ปกรณ์เฆี่ยน แต่เขาไม่กล้าพอ เวียงแก้วเลยต้องหลังลายด้วยฝีมือสร้อยฟ้าที่บังคับให้เธอสารภาพว่าเป็นคนทำเสน่ห์ใส่ปกรณ์ นมแสงไปตามดำรงมาห้าม พร้อมด้วยดิลกกับจันทร์ฉาย การณ์เลยกลับตาลปัตรเป็นว่าเวียงแก้วถูกประคบประหงมอย่างดีเพราะจันทร์ฉายจงใจประกาศความลับของสะใภ้สี่แห่งบ้านบดินทร์ธร
“แต่หัวเด็ดตีนขาดยังไงดิฉันก็ไม่เชื่อ ทุกวันนี้คุณพี่ก็รักแม่เวียงแก้วไม่ได้น้อยหน้าภรรยาคนไหนๆ แล้วจะทำเสน่ห์เล่ห์กลให้เป็นอัปมงคลตัวเองทำไม ดีไม่ดีเวรกรรมจะพลอยตกแก่ลูกในท้อง”
สามสะใภ้หน้าเจื่อนที่ความลับถูกเปิดเผยเต็มเดือน สติดีกว่าเพื่อน แสร้งตีหน้ายิ้มแสดงความยินดีกับเวียงแก้ว ส่วนดำรงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงที่ลูกชายหลงเมียอื่นจนหน้ามืดและเกือบทำให้เวียงแก้วต้องแท้ง
“แกเป็นผัวประสาอะไรเจ้าปกรณ์...เมียกำลังจะมีลูกยังไม่รู้เรื่อง ปล่อยให้ถูกแม่พวกนี้เฆี่ยนตีปางตาย ถ้าหลานฉันเป็นอะไรขึ้นมา ใครหน้าไหนจะรับผิดชอบ พาแม่เวียงแก้วไปพักผ่อนได้แล้ว”
จันทร์ฉายจัดแจงทายาให้เวียงแก้ว ดูแลให้พักผ่อนอย่างดี ส่วนปกรณ์ก็ให้ดื่มน้ำมนต์จากวัดแถวบ้านเพื่อขับอาถรรพ์ไล่สิ่งอัปมงคล จากนั้นจึงเอาหุ่นรูปรอยไปเผา สวดอธิษฐานให้ของไม่ดีคืนสู่คนที่ทำ สร้อยฟ้าจึงถูกของเข้าจนต้องไปหาพ่อปู่ให้ช่วยทำพิธีถอน เมื่อฟื้นก็ได้แต่เจ็บใจเวียงแก้วที่ทำให้ต้องทรมานเช่นนี้
ร้อยดาวดึงตัวเองออกจากอดีต ผีเวียงแก้วมองมาด้วยแววตาเศร้าหมอง เพราะแผลในใจมันกลัดหนองเหลือเกิน
“มนต์เสน่ห์จากสำนักไสยศาสตร์ใดก็ไม่ทรงอำนาจและน่ากลัวเท่าฤทธิ์ของตัณหาราคะ ที่ทำให้จิตใจคนเราหมกมุ่น ไม่อิ่มในกามารมณ์ ตลอดยี่สิบห้าปีแม่อกไหม้ไส้ขม ถูกตราหน้าจากทุกคนในบดินทร์ธรว่าเป็นผู้หญิงชั้นต่ำร่านริษยา ใช้เล่ห์เพทุบายเสกคุณไสย ทำเสน่ห์ใส่พ่อของลูกจนถอนตัวไม่ขึ้น...คราวนี้รู้แล้วใช่ไหม”
“คุณแม่ขา หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูขอโทษ...ไม่คิดว่าเรื่องจะยังเป็นแบบนี้”
“ถูกคนอื่นประณามหยามเย้ย ยังไม่เจ็บปวดเท่าลูกตัวเองพลอยผสมโรงกับเขาด้วย น้ำนมจากอกแม่มันหมดยางแล้วนี่เอง ลูกปีกกล้าขาแข็งแล้ว ถ้าคิดจะไปร่วมมือกับศัตรูย้อนกลับมาทำร้ายแม่ก็เอาเลย!”
ผีเวียงแก้วลับร่างหายไปแล้วด้วยความโกรธ ทิ้งร้อยดาวให้รู้สึกแย่ที่เข้าใจแม่ผิด...หนูขอโทษค่ะแม่
ooooooo
ความเฮี้ยนของผีเวียงแก้วทำให้สามสะใภ้นั่งไม่ติด วันรุ่งขึ้นจึงไปหาพ่อปู่ให้ช่วยกำจัดให้สิ้นซาก สร้อยฟ้ามีท่าทียำเกรงจอมขมังเวทอย่างเห็นได้ชัด ต่างจากเต็มเดือนกับจงจิตรที่ไม่ค่อยเชื่อฝีมือนัก เพราะลักษณะท่าทางของเขาดูไม่น่าไว้ใจ พ่อปู่ไม่สนคำสบประมาท รับปากจะจัดการให้แลกกับค่าตอบแทนสูงลิบ
เมื่อได้อยู่ตามลำพัง สามสะใภ้ก็ถกเถียงใหญ่โตเรื่องที่เสี่ยงไว้ใจพ่อปู่ให้กำจัดผีเวียงแก้ว โดยเฉพาะจงจิตร เสียดายเงินค่าจ้างจำนวนไม่น้อย ส่วนเต็มเดือนเห็นด้วยกับสะใภ้สองแต่ไม่มีทางเลือกดีกว่านี้ สร้อยฟ้าเบ้หน้า ถือโอกาสพูดจากระแนะกระแหนสะใภ้เอกว่ามีตะกรุดกับตัวจะต้องกลัวอะไร เต็มเดือนแปร่งหูกับน้ำเสียงหยัน ฉุกคิดว่าคงเป็นสร้อยฟ้าแน่ๆที่กล้าล้วงคองูเห่าขโมยตะกรุดของเธอ...แล้วเราจะได้เห็นดีกัน
ในขณะที่ทุกคนหวั่นเกรงพิษสงของผีเวียงแก้ว แต่บรรดาลูกหลานบ้านบดินทร์ธรกลับไม่รู้สึกอะไร ดำเนิน ชีวิตเสเพลตามใจตัวเองเหมือนปกติ โดยเฉพาะดาราเรศ ที่เที่ยวหนัก เสพยาและเมาแอ๋กลับบ้านแทบทุกคืนจนสร้อยฟ้าเอือมระอา จงจิตรเห็นเหตุการณ์ตลอด อดไม่ได้ถากถางสะใภ้สามที่ลูกสาวตามรอยแม่ทุกอย่าง!
ฟากดารกาก็ไม่น้อยหน้า เพราะความเจ็บใจเรื่องร้อยดาวหักหน้าเมื่อคืนก่อน เลยตามไปเอาเรื่องหวังตบให้ตายคามือ โชคดีที่ปรมัตถ์ห้ามไว้ทัน แต่ดารกา ไม่ละความพยายามด่ากราดจนร้อยดาวเหลืออด
“คุณจะหยุดให้ร้ายฉันได้หรือยังคะคุณดารกา ถึงฉันจะเติบโตที่เมืองนอก แต่ก็ไม่เคยประพฤติตัวเสื่อมเสีย”
“อมพระมาพูดก็ไม่เชื่อ เลือดแม่มันแรง ถึงได้สำส่อน มั่วผู้ชายไม่เลือก พี่ปรมัตถ์เป็นของฉัน แกอย่าสะเออะ”
ปรมัตถ์เห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจพูด “พอได้แล้วครับคุณหนู ไม่มีใครเป็นของใครทั้งนั้น หัวใจเป็นของผม ผมมีสิทธิ์มอบให้คนที่ผมรัก ไม่มีใครบังคับผมได้ คุณหนูกลับไปเถอะครับ อย่าให้ผมต้องรู้สึกแย่กับคุณหนูมากไปกว่านี้เลย”
ดารกาหมุนตัววิ่งด้วยความอับอายที่ถูกปฏิเสธต่อหน้าร้อยดาว แต่เหมือนหนีเสือปะจระเข้ เมื่อดันเตลิดไปได้ยินความลับสำคัญของแม่ที่ลักลอบได้เสียกับคนงานหนุ่มๆในบ้าน ปั้นกับจงจิตรทะเลาะกันเสียงดัง โดยมีคนงานหนุ่มคู่ขาล่าสุดถูกปั้นซ้อมจนหน้าบวมเป่งตรงหน้า จงจิตรทนไม่ไหวแหวลั่น
“พอได้แล้ว มันไม่ผิด ฉันเป็นคนสั่งให้มันมีอะไรกับฉันเอง”
“เมื่อไหร่คุณจะเลิกทำตัวเหลวแหลกสักที ถ้าคุณหนูดารการู้ว่าแม่ตัวเองนอนกับผู้ชายไม่ซ้ำหน้าจะรู้สึกยังไง”
“ฉันจะไปนอนกับใครมันก็เรื่องของฉัน ไม่เกี่ยวกับแก...ไอ้ปั้น!”
ดารกาทนฟังต่อไม่ไหว ผิดหวังความประพฤติเหลวแหลกของแม่มากจนต้องไปนอนร้องไห้คนเดียว...เวลาเดียวกันที่มุมหลังตึกบดินทร์ธร ดาหลาซึ่งเห็นเหตุการณ์ปรมัตถ์พูดจาปกป้องร้อยดาวจากดารกาก็ช้ำใจอย่างหนัก กระถินแอบตามดูพยาบาลสาวตามคำสั่งดาราเรศกับสร้อยฟ้า จึงถือโอกาสพูดกดดันและยุแยงให้คิดอคติกับร้อยดาว แต่ความสำนึกดีก็ทำให้ดาหลาโต้กลับเรียบๆ
“ความรักไม่ใช่การครอบครอง แต่คือการยืนมองคนที่เรารักมีความสุข แม้ว่าความสุขของเขาคือรักกับคนอื่น”
“มัวแต่สวมบทเป็นแม่พระอย่างนี้ คงต้องยอมเสียผู้ชายดีๆอย่างคุณปรมัตถ์ให้คุณหนูร้อยดาว...น่าเสียดาย”
“ทำไมต้องเสียดายด้วยในเมื่อคุณหนูร้อยดาวเธอเพียบพร้อมทุกอย่าง”
“จะเว้นก็แต่...คุณปรมัตถ์เป็นแค่ของเล่นฆ่าเวลาไปวันๆของคุณหนูร้อยดาว ลองคิดดู...มีผู้ชายรวยๆมาติดพันคุณหนูตั้งมากมาย จะเลือกลูกชายทนายไส้แห้งให้โง่ทำไม สู้แต่งงานเป็นหม่อมหรือภรรยาทูตไม่ดีกว่าหรือคะ”
ดาหลาเริ่มคล้อยตาม อดห่วงปรมัตถ์ไม่ได้ว่าจะถูกร้อยดาวหลอกใช้ กระถินยิ้มร้าย...หลงกลกูล่ะคุณดาหลา!
ด้านจงจิตร...แยกจากปั้นก็ต้องรับศึกหนักจากดารกาที่มาดักรอในห้อง และจู่โจมถามเรื่องลักลอบได้เสียกับคนงานในบ้าน จงจิตรหน้าซีดเผือด แต่เพราะทิฐิจึงไม่ยอมรับความผิดของตัวเอง และสวนกลับเคืองๆ
“หุบปากเดี๋ยวนี้นะยายดา ฉันเป็นเมียพ่อแกแล้ว ยังไง นังเต็มเดือน นังสร้อยฟ้า แม้แต่ขี้ข้าอย่างนังเวียงแก้วก็เป็นเมียพ่อแกทั้งนั้น พ่อแกมีเมียหลายคนได้ ทำไมฉันจะมีผู้ชายหลายคนบ้างไม่ได้”
ดารกาอ้าปากค้าง ไม่คิดว่าแม่จะคิดเช่นนี้ จงจิตรน้ำตาไหลพรากด้วยความเก็บกดที่ฝังใจมานาน
“ผู้ชายมันก็เลวเหมือนกันหมด เห็นแก่ตัว มักมาก ไม่รู้จักพอ ผู้หญิงเป็นแค่เครื่องบำเรอกาม กี่ครั้งแล้วที่พ่อแกทำให้ฉันน้ำตาเช็ดหัวเข่า แล้วแกจะเรียกร้องให้ฉันรักเดียวใจเดียวทำไม ในเมื่อพ่อแกทำได้ ฉันก็ทำได้”
“แต่หนูเชื่อว่าผู้ชายไม่ได้เลวเหมือนกันหมดโลกนี้ยังมีผู้ชายดีๆเหลืออยู่ อย่างน้อยก็พี่ปรมัตถ์”
“ตาสว่างเสียทีเถอะยายดา ไอ้ปรมัตถ์มันไม่ได้รักแก ขนาดแกทอดสะพานให้มันถึงห้อง มันยังไม่ชายตามองเลยด้วยซ้ำ เลิกหลงหัวปักหัวปําสักที เอาเวลาไปคิดหาทางกำจัดศัตรูที่จะมาแย่งสมบัติเราดีกว่า”
ooooooo
คำตัดสินเด็ดขาดของดำรงจะมอบบ้านบดินทร์ธรให้ดาหลา ทำให้เต็มเดือนต้องรุกหนักขึ้นด้วยการออกไปซื้อสมุนไพรพิษของจีนมาผสมชายี่โถเพื่อให้ได้ผลเร็วขึ้น โดยมีชิดเป็นคนขับรถให้ ร้อยดาวผ่านมาเห็นเลยไปทักและอาสาช่วยต้มยา แต่เต็มเดือนปฏิเสธเสียงเรียบ อ้างว่ายาจีนต้มยาก...เดี๋ยวจะไม่ได้ผล!
ร้อยดาวหน้าเจื่อน แต่ต้องตกใจแทบสิ้นสติเมื่อเห็นเครื่องหมายกากบาทเจ้าปัญหาบนหน้าผากชิด เหมือนเป็นลางบอกเหตุว่าเป้าหมายถัดมาของผีเวียงแก้วคือเขา ร้อยดาวใจไม่ดี พยายามเตือนเขาให้ระวังตัว แต่เขาไม่ยอม แถมอวดสายสิญจน์ศักดิ์สิทธิ์ที่ได้จากพ่อปู่ว่าจะช่วยให้รอดพ้นจากผีเวียงแก้วได้
ร้อยดาวกลุ้มใจจนต้องระบายกับน่านฟ้าและมาร์คเย็นวันเดียวกัน ราชนิกุลสาวเห็นรอยกากบาทในห้องโถงแล้วเปรยลอยๆว่าตำแหน่งเหมือนกลุ่มดาวนายพราน มาร์คหาว่าเพ้อเจ้อมีกากบาทแค่หกรอย ไม่ใช่เจ็ดเหมือนของจริงร้อยดาวมองตามแล้วตะลึงตาค้าง เมื่อเห็นรอยที่เจ็ดปรากฏและเคลื่อนไปยังตำแหน่งนายพรานอย่างที่น่านฟ้าบอกไม่มีผิด!
และแล้วความกลัวของร้อยดาวก็เป็นจริงจนได้ เมื่อชิดซึ่งแอบไปพลอดรักกับสายใจสาวคนงานในไร่ที่มุมลับในสวนต้องเผชิญกับกลลวงของผีเวียงแก้วให้ถอดสายสิญจน์ออกจากตัว และถูกไล่ล่าจนแทบเอาชีวิตไม่รอด ต้องหนีไปขอความช่วยเหลือจากร้อยดาวที่เรือนนมแสง
มาร์คจะลากลับอยู่แล้ว เลยต้องเปลี่ยนมาเป็นสารถีให้ร้อยดาวกับน่านฟ้าพาชิดไปหลบภัยที่วัด ร้อยดาวจึงได้โอกาสเหมาะถามหาความจริงเรื่องสาเหตุการตายของเวียงแก้วเมื่อหลายปีก่อน
“พวกนายทำผิดคิดร้ายอะไรไว้กับแม่ฉัน พวกนายหกคนรุมข่มขืนคุณแม่เวียงแก้ว แล้วใส่ร้ายป้ายสีแม่ฉันว่าคบชู้จนต้องผูกคอตายหนีอายใช่ไหม”
“พวกผมทั้งหกคนลงมือข่มขืนคุณเวียงแก้วจริง แต่คุณเวียงแก้วไม่ได้ผูกคอตายเองหรอกครับ”
ร้อยดาวอ้าปากค้าง ตั้งท่าจะถามว่าความจริงเป็นเช่นไรแต่ไม่ทันขยับปาก ล้อรถของมาร์คก็ระเบิดจนรถแฉลบไปข้างทางเสียก่อน ผีเวียงแก้วตามมาทันหลังจากนั้นไม่นาน ส่งเสียงหัวเราะน่าสยดสยองจนชิดขนลุกซู่ ร้อยดาวเห็นท่าไม่ดีเลยตัดสินใจไล่ให้ชิดหนีไปก่อน ไม่อยากให้เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นอีกแล้ว
ชิดวิ่งไปที่วัดอย่างไม่คิดชีวิต แต่ก็หนีผีเวียงแก้วไม่พ้นถูกฆ่าตายอย่างโหดเหี้ยมในที่สุด...
การตายของชิดทำให้พ่อปู่หัวเสีย เจ็บใจผีเวียงแก้วที่กล้าฆ่าคนในบ้านอย่างไม่เห็นหัวเขา จงจิตรกับเต็มเดือนมองจอมขมังเวทย์ด้วยสายตาเหยียดหยาม นึกสบประมาทว่าคงดีแต่ราคาคุย สร้อยฟ้าซึ่งกลัวหัวหด โพล่งออกไปอย่างใจคิดว่าคนตายตั้งห้าศพแล้ว ไม่รู้ว่าใครจะเป็นรายต่อไป
พ่อปู่รู้ว่าถูกปรามาส เลยปรายตามองสามสะใภ้อย่างท้าทายว่าจะแสดงอิทธิฤทธิ์ให้ดู แต่คนที่เดือดเนื้อร้อนใจที่สุดคือปั้นเพราะคิดว่าตัวเองจะเป็นรายถัดไปที่ผีเวียงแก้วจะมาเอาชีวิต เต็มเดือนก็คิดเช่นนั้น แสยะยิ้มร้ายแล้วแกล้งพูดเสียงหวานแต่จงใจกระทบจงจิตร
“ไม่ต้องห่วงนะ ถ้านายปั้นมีอันเป็นไป ลูกเมียของนายปั้นฉันจะช่วยดูแลให้เอง”
จงจิตรหน้าซีดที่ถูกแหย่เรื่องความลับ สร้อยฟ้ารับลูกทันที แสร้งผสมโรงเออออกับสะใภ้เอก
“ตายจริง...ถ้าคุณพี่ไม่บอก น้องก็ไม่รู้ว่านายปั้นไปแอบมีลูกเมียกับเขาด้วย นังผู้หญิงหน้าไหนมันให้ท่าแกล่ะ”
จงจิตรนั่งเงียบไม่สบตาใคร พ่อปู่ได้ยินตลอด ยิ้มอย่างคนเจ้าเล่ห์ที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของสามสะใภ้
ooooooo
ร้อยดาวคาใจคำพูดก่อนตายของชิดที่เวียงแก้วไม่ได้ผูกคอตายเอง แต่เหมือนถูกใครสักคนบงการ พร้อมภาพรอยกากบาทที่เจ็ดผุดขึ้นในหัว ทำให้เธอมั่นใจว่าต้องมีใครสักคนในบ้านบดินทร์ธรอยู่เบื้องหลังแน่ๆ ส่วนสิบทิศไปเฝ้ารอน่านฟ้าที่สถานีจนเจ็บป่วย ต้องหอบร่างสะบักสะบอมกลับมาที่วังในตอนเช้าวัน ถัดมา
รัตนากรมองสภาพหลานชายด้วยความเป็นห่วง สั่งให้ช้อยไปตามหมอมาดูอาการ แต่สิบทิศไม่ยอม อ้างว่าเป็นหมอและรู้วิธีดูแลตัวเองดี รัตนากรอยากจะเป็นบ้า แต่ต้องส่ายหัวเพราะอ่อนใจกับความรั้นของหลาน
“ดื้อเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน ชายดูแลตัวเองหรือจะดีสู้ให้คนอื่นเขาช่วยดูแลชาย เราเองต่างก็มีช่วงเวลาอ่อนแอ ต้องการให้ใครสักคนมาคอยดูแลด้วยกันทั้งนั้น อย่าทำใจแข็งนักเลย”
รัตนากรไม่ได้ตามหมออย่างที่ขู่หลาน แต่คิดแผนดีกว่านั้นด้วยการไปขอร้อยดาวจากดำรงดื้อๆ อยากให้เป็นคู่หมั้นคู่หมายและดูแลสิบทิศให้มองโลกในแง่ดีมากขึ้น แต่ประมุขใหญ่บ้านบดินทร์ธรมีท่าทีอึกอักจนเธอเริ่มโมโห
“โยกโย้ ทำพิโยกพิเกนอยู่นั่นแหละ เวฬุมาศต่ำต้อยนักหรือไงถึงไม่คู่ควรบดินทร์ธร”
“ฝ่าบาทอย่าเพิ่งกริ้ว พระทัยเย็นฟังกระหม่อมก่อน เรื่องนี้กระหม่อมตกปากรับคำเพียงฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องเรียกเจ้าตัวมาไถ่ถามความสมัครใจเสียก่อน ไม่อย่างนั้นคงถูกถอนหงอกจนหมดหัว”
“เรื่องนี้เราจะจัดการเอง ตัวจะให้หรือไม่ก็บอกมา ถ้าไม่ให้...เราจะได้รู้ไว้ว่าคำสัญญาลูกผู้ชายที่ตัวเคยให้เป็นมั่นเหมาะเป็นแค่ลมปากไร้ค่า ร้อยลิ้นกะลาวน หาสัจจะอะไรไม่ได้”
ดำรงได้แต่ถอนใจยาว จนปัญญาจะขัดขืนใดๆ รัตนากรยิ้มกว้าง ถือโอกาสตัดบทรวบรัดเสร็จสรรพ
“ตกลงตามนี้นะ ฤกษ์ยามพิธีหมั้นเราจะหาให้เอง ส่วนสินสอดทองหมั้นจะเรียกเท่าไหร่ก็ว่ามา เรายอมทั้งนั้น”
กระถินแอบได้ยินตอนท้าย และเข้าใจผิดคิดว่ารัตนากรมาสู่ขอดาราเรศให้สิบทิศเลยแล่นไปแจ้งข่าวดี สร้อยฟ้าดีใจจนเนื้อเต้นไม่แพ้ลูกสาว ต่างจากวีระวิทย์ที่เบ้หน้าสบประมาทราชนิกุลหนุ่มที่ตาต่ำเลือกผู้หญิงเสเพลอย่างน้องสาวเขาเป็นคู่ ดาราเรศเจ็บใจมาก จ้องพี่ชายแววตาเข้มขึ้น...อย่าให้ฉันรู้เรื่องเลวๆของพี่บ้างก็แล้วกัน!
ฝ่ายรัตนากรแวะไปเยี่ยมร้อยดาวที่เรือนนมแสง แปลกใจไม่น้อยที่หนึ่งในทายาทของบดินทร์ธรอยู่ในเรือนพักคนใช้เช่นนี้ ร้อยดาวไม่ถือเพราะห้องนี้เคยเป็นของเวียงแก้ว แต่ถึงกระนั้นราชนิกุลสาวใหญ่ก็ไม่ชอบใจนัก
“ถึงอย่างไรหนูก็ได้ชื่อว่าเป็นบดินทร์ธร อาศัยเรือนคนใช้หลับนอนคงไม่เหมาะ ใครเขาจะติฉินนินทาเอาได้”
“ต่อให้อยู่ที่นี่หรือตึกใหญ่ก็ไม่สำคัญหรอกเพคะ ไม่มีใครนินทาให้เราต่ำลงได้ นอกจากความประพฤติของเรา”
รัตนากรยิ้มพอใจ “ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆ”
ร้อยดาวนิ่วหน้าเอะใจ ไม่เข้าใจคำพูดทิ้งท้ายของรัตนากร แต่ไม่ทันถาม น่านฟ้าก็เมาเฝ้าราชนิกุลสาวใหญ่เสียก่อน เบ้หน้าขัดใจที่ถูกหม่อมป้าดุว่าเป็นสาเหตุทำให้สิบทิศป่วยหนัก เมื่อรัตนากรกลับไปแล้วจึงอ้อนวอนขอให้ร้อยดาวไปเฝ้าไข้พี่ชายแทนเพราะไม่อยากกลับไปให้ถูกส่งไปกรุงเทพฯ เมื่อมาร์ครู้เข้าก็พยายามทัดทานเพราะหึงร้อยดาว แต่สุดท้ายหญิงสาวจากเมืองผู้ดีก็ต้านลูกตื๊อไม่ไหว ต้องยอมช่วยน่านฟ้าอย่างไม่เต็มใจนัก
ด้านปั้น...กลัวผีเวียงแก้วขึ้นสมอง พ่อปู่ให้สายสิญจน์แต่เหมือนคนขับรถหนุ่มใหญ่จะไม่พอใจเพราะเหตุการณ์ที่เกิดกับชิดยังหลอกหลอน จอมขมังเวทย์เลยสักยันต์ท้าวเวสสุวรรณให้ที่หลัง เพื่อป้องกันภยัน–อันตรายจากภูติผีใดๆ ปั้นกระหยิ่มยิ้มชอบใจ ก้มกราบพ่อปู่ด้วยความศรัทธา ใจมาเป็นกองที่จะเผชิญหน้ากับผีเวียงแก้วอย่างไม่กลัวเกรง
ooooooo
ร้อยดาวเป็นห่วงปั้นเลยไปดักพบเพื่อเตือนให้ระวังตัวและขอให้สารภาพความผิดเพื่อล้างมลทินให้เวียงแก้ว แต่คนขับรถหนุ่มใหญ่ไม่เชื่อและไม่กลัวอิทธิฤทธิ์ใดๆเพราะมีของดีจากพ่อปู่แล้ว
“สิ่งที่แม่ของคุณหนูทำนั่นแหละ คือรอยมลทินชั่วร้ายที่ลบอย่างไรก็ไม่มีวันหมด”
“แต่นายทำผิดกับแม่ฉัน จะไม่ยอมสำนึกผิดเพื่อชดใช้บ้างเลยหรือไง”
“หากพวกกระผมจะต้องชดใช้ วิญญาณคุณเวียงแก้วก็ต้องชดใช้สิ่งที่ทำไว้กับพวกกระผมด้วยเช่นกัน”
ร้อยดาวเอะใจน้ำเสียงแปลกๆ...หรือว่ามีใครจะทำร้ายคุณแม่เวียงแก้ว...
เวลาเดียวกันที่ห้องวีระวิทย์...กระถินกำลังปรนเปรอสวาทให้เจ้านายหนุ่มอย่างถึงใจ ดาราเรศแกล้งเปิดประตูไปขัดจังหวะ ส่งสายตาสะใจมากเมื่อเห็นท่าทางเลิ่กลั่กของสองหนุ่มสาว
“แหม...นึกว่าพี่สะใภ้ของเรศจะเป็นผู้รากมากดีจากไหน ที่แท้ก็สาวใช้ที่เคยจิกหัวใช้อย่างนังกระถินนี่เอง”
วีระวิทย์โกรธมาก แหวน้องสาวให้ปิดปากให้สนิท แต่ดาราเรศไม่ยอม ขู่จะป่าวประกาศให้ทุกคนรู้เรื่องงามหน้าของทายาทคนสำคัญของบดินทร์ธร กระถินคุกเข่าขอร้องอีกคน โดยมีวีระวิทย์ช่วยพูดและรับปากจะยอมทำทุกอย่างให้น้องสาวปิดเรื่องนี้เป็นความลับ ดาราเรศยิ้มเยาะสะใจ...โธ่เอ๊ยพี่วีระวิทย์...นึกว่าจะแน่!
ฟากร้อยดาวต้องพักความกังวลใจเรื่องแม่ไว้ก่อน แล้วไปพยาบาลสิบทิศที่วังเวฬุมาศตามคำขอของน่านฟ้า ราชนิกุลหนุ่มชะงักเมื่อเห็นหน้าพยาบาลสาว แต่ยังท่ามากไม่ยอมรับการดูแลเท่าที่ควร รัตนากรต้องเข้ามาไกล่เกลี่ย ขอร้องต่อหน้าหลานชายให้ร้อยดาวช่วยดูแลจนกว่าจะหาย หญิงสาวจากเมืองผู้ดีไม่มีทางเลือกมากนัก จำต้องยอมรับปาก...ถือซะว่าทดแทนบุญคุณที่เขาเคยมารักษาดำรงที่บ้านก็แล้วกัน!
สิบทิศนอนหลับไปแล้วเพราะฤทธิ์ยา รัตนากรเลยถือโอกาสพูดถึงตัวตนที่แท้จริงของเขาให้ร้อยดาวฟัง
“สิบทิศไม่ใช่คนแข็งกระด้างอย่างที่เห็น ที่จริงแล้วเขาต้องการคนเข้าใจและอยู่เคียงข้างในยามอ่อนแอ ป้าเองก็แก่ลงทุกวัน จะอยู่กับเขาอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้ ฝากหนูช่วยดูแลสิบทิศด้วยนะ”
รัตนากรจับมือฝากฝัง ร้อยดาวยิ้มรับน้อยๆ...เข้าใจ ว่าราชนิกุลสาวใหญ่แค่ต้องการให้ดูแลตอนเขาป่วยเท่านั้น
ด่านแรกที่ร้อยดาวต้องทำเพื่อดูแลสิบทิศคือให้เขาทานอาหาร แต่สิ่งที่เธอเลือกคือต้มจืดมะระซึ่งเขาเกลียดที่สุด ร้อยดาวรู้จากน่านฟ้าแต่อยากให้เขาบำรุงจะได้หายเร็วๆเลยต้องเอาเรื่องน่านฟ้ามาหลอกล่อ คุณชายหมอยอมทานจนหมดแลกกับข่าวคราวของน้องสาวว่าปลอดภัยดีและฝากบอกให้เขาหายเร็วๆ สิบทิศจะไปตามหาน้อง ร้อยดาวต้องกล่อมให้ใจเย็นและรับปากจะจัดการเรื่องนี้เอง ราชนิกุลหนุ่มเชื่อสนิทใจ...เธอรับปากกับฉันแล้วนะร้อยดาว
กว่าร้อยดาวจะกลับบ้านก็บ่ายคล้อย มาร์คเฝ้ารอด้วยใจเป็นกังวล ไม่อยากให้เธอใกล้ชิดสิบทิศ น่านฟ้าอดแขวะไม่ได้ที่เขามองพี่ชายเธอในแง่ร้าย ร้อยดาวเพลียเกินกว่าจะห้ามปรามเลยจะกลับเรือน แต่ทั้งสามก็ต้องชะงักเมื่อเห็นชายชราแปลกหน้าเดินทำพิธีและสวดมนต์ด้วยภาษาเขมรทั่วบ้าน ฉุกใจคิดจึงชวนอีกสองคนไปดูลาดเลาที่เรือนรับรอง ข้าวของบนนั้นทำให้ทุกคนตาค้าง ร้อยดาวไม่รอช้า แล่นไปฟ้องดำรงที่ตึกว่ามีหมอผีมาอยู่ที่นี่ด้วย
เวลาเดียวกันที่ห้องรับแขก...สร้อยฟ้ากำลังคุยกับพ่อปู่เรื่องพิธีปราบผีเวียงแก้ว จอมขมังเวทสังหรณ์ว่าร้อยดาวจะเป็นตัวปัญหา ขอให้เฝ้าระวังให้ดี สะใภ้สามหน้าเสีย กลัวมีเรื่องไม่ดีแล้วตนจะเดือดร้อน พ่อปู่มองมาด้วยสายตาโลมเลียและอาสาทำพิธีสะเดาะเคราะห์ให้ สร้อยฟ้ารู้ทันแต่ความกลัวมีมากกว่าเลยต้องยอมตามไปเรือนรับรอง
จงจิตรจับตาดูห่างๆมาตลอด เห็นสะใภ้สามเดินตามพ่อปู่ ท่าทางลับๆล่อๆเลยตัดสินใจไปดูให้หายสงสัย แล้วก็ต้องยกมือปิดปาก แสยะยิ้มร้ายเมื่อเห็นสะใภ้สามแห่งบ้านบดินทร์ธรเสพสมกับพ่อปู่เพื่อลงของ สะใภ้สองสะใจมาก ผละจากไปไม่นานหลังจากนั้นหมายมั่นจะเก็บเรื่องนี้ไว้ล้างแค้นให้สาสมแน่...โธ่เอ๊ยนังสร้อยฟ้า... นึกว่าจะดีกว่ากู!
ooooooo
