เมียแต่ง
ตอนที่ 5
ปรุงฉัตรอ้อนขอเข้าไปนอนพักในห้องชายหนุ่ม อรุณประไพได้ยินเสียงเอะอะก็ออกมาดู ได้ยินคงไคยไล่แฉล้มไปหาอะไรอุ่นๆ มาให้ปรุงฉัตรทาน เธอจึงอาสาลงไปทำให้เอง
“เอาเข้าไป เหมือนในละครเด๊ะ เมียน้อยมาหยามถึงที่ เมียหลวงไม่ว่าอะไรซักคำ” แฉล้มบ่นดังๆ
คงไคยรู้สึกผิดจึงตามไปดูอรุณประไพ เห็นอรุณประไพ ยืนเหม่อจึงเรียกชื่อเธอ ทำให้อรุณประไพสะดุ้งมือตวัดไปโดน หม้อซุปบนเตา
“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า” คงไคยรีบเข้าไปจับมืออรุณประไพดู
อรุณประไพสะบัดมือออก “เป็นอะไรเหรอคะ ฉันปรับอารมณ์ตามคุณไม่ไหวต่างหาก เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย ฉันตามคุณไม่ทันจริงๆ”
“เรื่องของผมมันกวนใจคุณได้ด้วยเหรอ” คงไคยอ้อน
อรุณประไพเริ่มใจอ่อนทำท่าจะมีไมตรีตอบคงไคย แต่ปรุงฉัตรก็เข้ามาแทรกทำให้ทั้งสองต้องผิดใจกันอีก
อรุณประไพเดินหงุดหงิดเข้ามาในห้อง พลางบอกกับตัวเอง “เขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเราสักนิด จะไปนึกถึงเขาทำไมอรุณประไพ” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อรุณประไพกดรับ ก็ได้ยินเสียงใจดีเจื้อยแจ้วบอกว่า หานางแบบที่จะมาทำสกู๊ปพรุ่งนี้ได้แล้ว และนัดให้ไปเจอกันตอนเก้าโมงที่ออฟฟิศ
ในเวลาเดียวกันนั้น ภุชงค์หลบไปนั่งดื่มในร้านเหล้า เพราะยังคิดไม่ตกเรื่องเบญ แล้วเธอก็โทร.ตามให้กลับบ้าน ภุชงค์รำคาญลุกเดินมาที่รถ จังหวะนั้นเอง จิ๊บที่มานั่งดื่มกับเพื่อนในร้านก็หันไปเห็นพ่อพาลูกน้องมาตาม จึงวิ่งหนีออกมาแล้วชนเข้ากับภุชงค์ จิ๊บขอให้ภุชงค์ช่วยเธอด้วยแล้วโกหกว่า คนแก่ตัณหากลับจะปล้ำเธอ ภุชงค์หลงกลเข้าไปชกพ่อจิ๊บแล้วพาจิ๊บขึ้นรถหนี
ภุชงค์พาจิ๊บมาพักที่คอนโดฯ ของเขาพลางสอบถามเรื่องราวอีกครั้ง จิ๊บบอกความจริงว่า คนที่ภุชงค์ชกเป็นพ่อของเธอเอง แล้วหันไปมองรูปภุชงค์ในชุดทนายความวางคู่กับรูปของอรุณประไพอย่างสนใจ เธอเข้าใจเอาเองว่าต้นเหตุให้ภุชงค์ต้องดื่มเหล้าทุกวันก็คืออรุณประไพนั่นเอง ส่วนภุชงค์ก็ถามถึงสาเหตุที่จิ๊บหนีพ่อมา จิ๊บว่าเป็นเพราะพ่อไม่ยอมให้เธอไปถ่ายแบบในวันพรุ่งนี้
“ถ่ายแบบวาบหวิวอะดิ พ่อถึงไม่ยอม”
“แมกกาซีนอาหารเนี่ยนะวาบหวิว ขืนนุ่งน้อยห่มน้อย ไปถ่ายโดนเครื่องแกงก็แสบกันพอดี”
“ปากดีนักนะเรา นี่ฉันยังไม่ได้คิดบัญชีที่เธอหลอกให้ต่อยหน้าพ่อเธอเลยนะ” ภุชงค์ทำเข้ม
ooooooo
เช้าวันใหม่ ทองถมเข้ามาปลุกปรุงฉัตรในห้อง คงไคย เพราะประกอบโทร.มาตามหลายครั้งแล้ว ปรุงฉัตรขยับตัวลุกแบบเสียมิได้ เธอเดินลงมาข้างล่างเห็นคงไคยในชุดทำงานนั่งอ่านหนังสือดื่มกาแฟอยู่ก็โผเข้ากอดทักทาย แล้วพูดเป็นนัยๆถึงเรื่องเมื่อคืน เพราะตั้งใจจะเย้ยอรุณประไพที่เดินประคองภวันกลับเข้ามาจากใส่บาตร
แฉล้มเดินถือข้าวของตามเข้ามาได้ยินก็รีบตอกกลับว่า เธอกรวดน้ำให้ปรุงฉัตรด้วย เพื่อจะหายร้อนรุ่ม คงไคยไม่พอใจหันมาพาลใส่อรุณประไพ ภวันรีบขัด ถามเรื่องอาหารเช้า อรุณประไพว่า เธอเตรียมโจ๊กปูไว้แล้ว
“น่ารักจังเลยค่ะคุณไพ รู้ด้วยว่าปรุงอยากทานอะไร” ปรุงฉัตรทำฉอเลาะ
“ใครเขาก็รู้ทั้งนั้นแหละจ้า ว่าหนูปรุงชอบทานอะไร แต่ถ้าจะทานด้วยกันป้าว่าไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนดีกว่า บ้านนี้ไม่มีใครเขาใส่ชุดนอนทานอาหารเช้ากันหรอกจ้า” ภวันตำหนิ
ปรุงฉัตรหน้าเสียเดินกลับขึ้นห้อง คงไคยตามไปปลอบใจ ปรุงฉัตรได้ทีก็แต่งเรื่องหลอกให้คงไคยเข้าใจผิดว่าอรุณประไพไม่ได้เตรียมอาหารเช้าเพื่อเธอ คงไคยจึงลงไปต่อว่าอรุณประไพ แต่แฉล้มกับทองถมออกรับแทน แล้วช่วยกันเอาคืนปรุงฉัตรที่ลงมาร่วมโต๊ะด้วย
“อบอุ่นจังนะคะ นานๆปรุงทานข้าวด้วยที ต้อนรับปรุง ซะจนเหวอะหวะไปทั้งตัวแล้ว โดยเฉพาะคุณป้า ดีนะคะ ใครจะว่าแขกยังไงคุณป้าก็ไม่ว่าอะไรเลย ใจกว้างจังเลยนะคะ” ปรุงฉัตรสวนกลับ
อรุณประไพไม่อยากให้้ภวันร้อนใจจึงเปลี่ยนเรื่อง ชวนให้ปรุงฉัตรทานโจ๊กพลางแนะนำให้ใส่เนื้อปูเยอะๆ แต่ปรุงฉัตรก็ทำให้เป็นเรื่องอีกจนได้ ภวันหมดความอดทนหันไปถามทองถมเรื่องข่าวฉาวของปรุงฉัตร
“ได้เรื่องแล้วครับ คนที่แอบถ่ายรูปคุณคงไคยกับคุณปรุงฉัตร ก็เป็นคนของนิตยสารเล่มนั้นแหละครับ แต่มีคนจ้างให้ทำเป็นนางแบบครับ” ปรุงฉัตรถึงกับสำลัก ทองถมแอบยิ้มคุยต่อ “คงเป็นนางแบบที่จะเล่นงานคุณปรุง ก็ตามประสาพวกขัดแข้งขัดขากันเองน่ะครับ จะให้สืบต่อให้จะๆ ไปเลยไหมครับว่าเป็นใคร”
“ก็แล้วแต่หนูปรุงสิ” ภวันมองมาที่ปรุงฉัตร
“ถ้ารู้ขนาดนี้ ปรุงสืบต่อเองได้ค่ะ ปรุงขอตัวไปห้องน้ำก่อนนะคะ” ปรุงฉัตรรีบชิ่ง แต๋วแหว๋วตามไปด้วย
“ไพต้องไปทำงานแล้วละค่ะ คุณแม่ทานข้าวแล้วอย่าลืมทานยานะคะ” อรุณประไพลุกออกไป
คงไคยตามติดพลางเอ่ยถามว่า วันนี้ไม่มีคนมารับหรือ
“ตามออกมาเพื่อจะพูดแค่นี้เหรอคะ ลงทุนจัง” อรุณประไพจะเดินออก แต่คงไคยดึงแขนไว้จะไปส่งให้เอง
ขณะที่คงไคยเจรจาอยู่กับอรุณประไพหน้าบ้าน แต๋วแหววก็ตามมาดูแลปรุงฉัตรในห้องน้ำ ปรุงฉัตรหยิบลิปสติกในกระเป๋าออกมาให้แต๋วแหววเป็นรางวัลตามสัญญา
“ขอบคุณค่ะ” แต๋วแหววรับมาด้วยความดีใจ
“ขอบคุณอะไร ที่แต๋วแหววช่วยฉันมันมากกว่านี้อีก ขอบคุณมากนะที่เป็นพวกฉัน ทั้งๆที่ในบ้านนี้ไม่มีใครชอบฉันเลย ขอบคุณ ขอบคุณจริงๆ” ปรุงฉัตรบีบมือแสดงอาการ ขอบคุณสุดซึ้ง จนแต๋วแหววเคลิ้มมองปรุงฉัตรอย่างภักดี
ตุ๊ดตู่ที่แอบดูอยู่ไม่พอใจที่แม่อยู่ข้างปรุงฉัตรเพราะเห็นแก่ของรางวัลจึงจะไปฟ้องคงไคยที่กำลังตามหาเรื่องอรุณประไพเพราะระแวงว่า เธอจะแอบนัดใครไว้จึงไม่ยอมให้เขาไปส่ง อรุณประไพท้าให้คงไคยตามไปดูที่บริษัท คงไคย ขยับจะตาม แต่ตุ๊ดตู่เข้ามาเรียกขยับจะฟ้องเรื่องแต๋วแหวว แต่ปรุงฉัตรเข้าแทรกกลางอ้อนให้คงไคยไปส่งบ้าน
อรุณประไพมองคงไคยอย่างเยาะๆแล้วออกไป คงไคย จะตามแต่ปรุงฉัตรล็อกตัวไว้ ตุ๊ดตู่ขัดใจว่าแขวะปรุงแล้วเดินออกไปอีกคน
ooooooo
วายุนั่งรออรุณประไพอย่างหงุดหงิดอยู่ในบริษัท เขาหยิบกล้องมาส่องเล่นเพื่อรอเวลา จู่ๆจิ๊บก็โผล่เข้ามาในเฟรมวายุตกใจร้องลั่น จิ๊บส่งยิ้มทักทาย แต่กลับโดนวายุพูดกวนใส่ ใจดีกับป๊อกกี้เข้ามาได้ยินก็ช่วยจัดการกับวายุพลางแนะนำว่าจิ๊บคือนางแบบในวันนี้
“หงุดหงิดแบบนี้รอแฟนแหง เพราะเรื่องที่จะทำให้อาร์ติสต์ผู้มีฝีมือเสียสมาธิได้ก็มีเรื่องเดียว เรื่องแฟน แต่พี่นี่ดูๆไปก็น่ารักนะ ไม่น่าเฉาเพราะเรื่องรักนะ” จิ๊บทำแก่แดด
“ก็แอบรักเขาข้างเดียวไม่เฉาได้ไง” ป๊อกกี้ตอกย้ำ จึงโดนวายุเอาแตงกวาตีหัว
“อยากเห็นหน้าสาวที่ทำให้พี่เฉาจัง” จิ๊บมองหา
พอดีอรุณประไพเดินเข้ามา พลางขอโทษทุกคนที่ มาสาย วายุหน้าบานเข้าประกบอรุณประไพ จิ๊บเห็นอรุณประไพก็นึกถึงภาพที่เห็นในห้องของภุชงค์ขึ้นมา
ในเวลาเดียวกันนั้น ภวันกับทองถมก็นั่งเครียดอยู่ในห้องประชุม เพราะคณะกรรมการเริ่มเทคะแนนให้ณรงค์ที่กำลังเสนอแผนการดำเนินการ เรื่องเสนอตัวเป็นพันธมิตรกับคุณทานากะ
“เพราะแม่ปรุงฉัตรไปก่อเรื่องเมื่อคืนแท้ๆ” ภวันกระซิบกับทองถม
ประกอบได้ยินก็พอใจ เพราะส่งปรุงฉัตรไปขัดขวางคงไคยสำเร็จ แล้วคณะกรรมการก็หันมาทางคงไคย ขอดูเอกสารเสนอแผนการ
“เอกสารอะไรก็คงไม่ชัดเจนไปกว่านโยบายของคุณแม่ที่ดำเนินมาเป็นเวลานาน เท่าที่ทราบข้อมูลคุณทานากะเป็นนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จแต่ก็มักจะคืนกำไรสู่สังคมในแง่วัฒนธรรม และความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่น ซึ่งคุณแม่ใช้นโยบายนี้เป็นนโยบายหลักของบริษัท เราน่าจะนำความคล้ายกันทางนโยบายเป็นบันไดในการเจรจากับคุณทานากะ” คงไคยอธิบายอย่างมั่นใจ
กรรมการหันมามองหน้ากัน ประกอบกลัวลูกชายจะแห้วรีบค้านแถมยังพาดพิงไปถึงนโยบายบริหารงานของภวันแต่โดนทองถมสวนกลับ แล้วโยนเรื่องให้คณะกรรมการตัดสินว่า แผนงานของใครจะได้รับคัดเลือก คณะกรรมการหันมาปรึกษากันสักพักก็ได้คำตอบว่า จะให้ทั้งคงไคยและณรงค์ไปญี่ปุ่นพร้อมกัน และใครที่เจรจาสำเร็จ จะได้เป็นประธานโครงการพีวีอินเตอร์คอนแวนชั่น
ประกอบไม่พอใจการตัดสิน จึงจะพาปรุงฉัตรไปญี่ปุ่นด้วย เพื่อขัดขวางงานของคงไคยอีก ณรงค์ไม่เห็นด้วย แต่ไม่กล้าขัดคำสั่งพ่อจึงไปหาปรุงฉัตรที่คอนโดฯของซาซ่า เพื่อมอบหมายงาน ณรงค์เปิดประตูเข้ามาเห็นปรุงฉัตรกับคงไคยนัวเนียกันอยู่ ทั้งสองตกใจผละออกจากกัน
“ผมกลับก่อนนะปรุง” คงไคยยิ้มเขินให้ณรงค์แล้วเดินออกไป
“มาทำไม” ปรุงฉัตรตวาด
“เมื่อไหร่เธอจะเลิกทำตัวเป็นคู่ขาคงไคยซะที” ณรงค์เดินเข้ามาบีบแขนปรุงฉัตรอย่างแรง
“ทำไม ทนไม่ได้ที่เขาได้ทุกอย่างของคุณไปเหรอคะคุณหนูณรงค์”
“ปรุง ฉันไม่ได้มาทะเลาะกับเธอ”
“แล้วคุณพี่มาทำไมล่ะคะ อย่าบอกนะว่ายังซัมติงทิงนองนอยกันอยู่ ไหนโลโฟฟายด์ เคลียร์ประวัติไม่อยากยุ่งกับเด็กในบ้านแล้วไงคะ” ซาซ่าเข้ามาขวางอย่างรู้แบ็กกราวนด์ ของทั้งคู่ดี
ณรงค์หงุดหงิดเพราะทุกอย่างที่ซาซ่าพูดเป็นความจริง แต่พยายามข่มใจขอร้องให้ซาซ่าออกไปก่อน ซาซ่าจำใจเดินกลับเข้าห้อง
“คุณพ่อต้องการให้เธอเตรียมตัวไปญี่ปุ่นพร้อมคงไคย ทำตามแผนให้สำเร็จ เท่านี้แหละที่ฉันจะพูด”
“รู้ไหมคะทำไมฉันถึงต้องไป เพราะคุณพ่อคุณไม่มั่นใจในฝีมือคุณหนูณรงค์ว่าจะเอาชนะคงไคยได้ไงคะ”
“วิเศษได้ขนาดนั้นก็ดี ค่อยสมเป็นคู่แข่งฉันหน่อย” ณรงค์เจ็บปวดที่ปรุงฉัตรยกย่องคงไคยจึงรีบเดินหนี
เมื่อเสร็จงาน จิ๊บก็เข้ามาคุยกับอรุณประไพถึงเหตุการณ์ที่หัวหิน เพราะถ้าไม่ได้พี่สุดหล่อช่วยเธอคงแย่ อรุณประไพรู้ว่าต้องเป็นคงไคยแน่ จิ๊บทำตาชวนฝัน ชื่นชมคงไคยไม่หยุด วายุหมั่นไส้เข้ามาประชด แต่โดนใจดีและป๊อกกี้เล่นงาน แล้วใจดีก็หันไปเตือนจิ๊บว่า คุณคงไคยที่เธอคลั่งไคล้เป็นสามีของอรุณประไพ
“เหรอคะ ก็เหมาะกันดีนะคะ พี่ไพก็สวย คุณคงไคยก็หล่อ อกหักเลยเรา” จิ๊บทำเศร้า
“พวกรักของชาวบ้านเขา ไปรวมกันทางโน้นค่ะ” ป๊อกกี้ผลักจิ๊บไปรวมตัวกับวายุ
“นี่พี่วายุก็ชอบพี่คงไคยเหรอคะ” จิ๊บล้อ
“ขำและ ไม่ใช่เพื่อนเล่นเว้ย” วายุหงุดหงิดถือกระเป๋ากล้องออกไปแล้วก็ชะงัก เพราะคงไคยเดินเข้ามา
“ก็เธอท้าฉันเองนิให้มาดูว่าเธอนัดใครไว้รึเปล่า ไปกลับบ้านกันได้แล้ว” คงไคยบอกกับอรุณประไพที่ยืนอึ้ง
“พี่สุดเท่” จิ๊บรำพึง
อรุณประไพจำใจเดินออกมากับคงไคย เพราะไม่อยากให้เขามีปัญหากับวายุ แต่วายุกลับวิ่งตามออกมาและขอไปส่งอรุณประไพเอง ใจดีกับป๊อกกี้ตามมาสังเกตการณ์ด้วย แล้วจิ๊บก็วิ่งมาทักทายคงไคยพร้อมกับขอบคุณที่เขาช่วยเธอไว้
“ไม่เป็นไรหรอกครับ” คงไคยยิ้มให้ แต่พอเห็นอรุณประไพไม่ยินดียินร้ายที่จิ๊บเข้ามาทักก็แกล้งยั่ว “แต่จะว่าไปหอมแก้มขอบคุณก็ไม่เลวนะครับ”
“ได้นะคะ” ว่าแล้วจิ๊บก็หอมแก้มคงไคยดังฟอด
“โอ๊ว ฟืด ปืดยาว น้องเขาแน่นอนจริงๆ” ป๊อกกี้กับใจดีตาค้าง
แต่ที่แย่กว่านั้นก็คือ ปรุงฉัตรเข้ามาเห็นพอดี เธอตรงเข้าผลักจิ๊บให้ห่างจากคงไคย แล้วหันมาต่อว่าชายหนุ่มที่ไม่ยอมรับโทรศัพท์ ปล่อยให้จิ๊บตั้งหลักได้ แล้วเข้าถาม
ปรุงฉัตรว่า เป็นเมียน้อยคงไคยหรือ ปรุงฉัตรไม่พอใจผลักจิ๊บอีก
“สองทีแล้วนะ พี่คนสวยไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ถ้าจิ๊บจะล้างแค้นเมียน้อยให้พี่” จิ๊บไม่รอคำตอบกระโดดผลักอกปรุงฉัตรคืน แล้วทั้งสองก็คลุกวงในตบตีกันอุตลุด
วายุเรียกให้ใจดีกับป๊อกกี้ออกมาห้าม แต่ใจดีกลับยุส่งเพราะหมั่นไส้ปรุงฉัตรมานานแล้ว วายุหันไปเปิดก๊อกแล้วฉีดน้ำใส่จิ๊บกับปรุงฉัตรหวังจะให้หยุด แต่น้ำไปถูกคงไคยเขาจะเข้าห้ามปรุงฉัตรกับจิ๊บพอดี จึงเข้ามาเอาเรื่องกับวายุกลายเป็นมวยอีกคู่
“พอได้แล้ว ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจ” อรุณประไพเหลืออด
ทั้งสี่ชะงักเปียกปอนไปตามๆกัน
ooooooo
ประกอบได้รับรายงานจากลูกน้องที่ส่งไปตามประกบภวันว่า เธอไปที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งเป็นประจำ ก็นึกสงสัยว่าภวันป่วยเป็นอะไรกันแน่
“โรคเวรโรคกรรมนะสิ พวกชอบแย่งของคนอื่นสุดท้ายมันก็ต้องใช้กรรม” เนื้อทิพย์แช่งส่ง
แต่ประกอบไม่คิดอย่างนั้น เขาสั่งให้ลูกน้องไปสืบมาว่า โรงพยาบาลนี้มีแพทย์เฉพาะทางด้านไหนบ้าง แล้วหันมาย้ำกับเนื้อทิพย์ที่จะไปร่วมงานแฟชั่นเครื่องเพชรของคุณชูชาติว่า ให้สังเกตดูภวันยังปกติดีหรือเปล่า เพราะถ้าป่วยหนักจริงก็คงกางปีกปกป้องคงไคยได้อีกไม่นาน
ด้านคงไคยก็ขับไปจามไปเพราะตัวเปียกไปทั้งตัว เขาถามปรุงฉัตรที่นั่งมาด้วยว่า รู้ได้ยังไงว่าเขาอยู่ที่นี่
“ปรุงรู้ได้ไงไม่สำคัญ แต่ถ้าปรุงไม่มาปรุงก็คงไม่ได้เห็นว่าเมียคุณแผนสูง หาอีหนูให้คุณอีกคน”ปรุงฉัตรพาลใส่
“มันไม่ใช่แบบนั้นนะปรุง”คงไคยรีบปฏิเสธ
ปรุงฉัตรอมยิ้มอ้อนว่า เธอก็แค่ตามมาขอให้คงไคยพาไปญี่ปุ่นด้วย เพราะอยากหนีเรื่องข่าวฉาว
ส่วนอรุณประไพที่นั่งมาในรถของใจดีก็กำลังฟังใจดีกับป๊อกกี้ต่อว่าวายุที่บังอาจชกหน้าคงไคย แล้วยังหน้าด้านมาขอรับความดีความชอบจากอรุณประไพอีก
“แล้วสามีคุณไพมันสนใจคุณไพไหมล่ะ โน่นไปกับเมียน้อยหน้าตาเฉย”วายุสวนกลับ
“นั่นสิพูดแล้วเจ็บใจ ป๊อกกี้ พรุ่งนี้แกแก้เช็คค่าตัวน้องจิ๊บด้วย ฉันจะเพิ่มให้อีกห้าพันเป็นทิปที่น้องเขาตบอีเมียน้อยแทนน้องไพ”ใจดีสะใจ
อรุณประไพจะหันมาห้าม แต่ถึงบ้านพอดี วายุรีบลงจากรถจะตามไปส่งอรุณประไพข้างใน
“วันนี้พอแค่นี้เถอะค่ะคุณวายุ”อรุณประไพเหนื่อยใจรีบเดินเข้าบ้าน
“แป่ว...มองเข้าไป เครื่องบินมันคงหล่นมาทับแกหรอก บรู๊วว” ป๊อกกี้กับใจดีสะใจ
เมื่ออรุณประไพเข้ามาในบ้าน ก็เห็นทองถมกำลังดูแลภวันที่มีอาการปวดท้องรุนแรง เธอรีบเข้าไปช่วย ภวันพยายามเข้มแข็งบอกว่า ไม่เป็นไรแล้วถามหาลูกชายตัวดี
“โทร.มาบอกว่าจะค้างกับคุณปรุงฉัตรครับ”ทองถมลำบากใจแต่ก็ต้องพูด
อรุณประไพหน้านิ่ว ภวันตัดบทชวนอรุณประไพไปงานแฟชั่นโชว์เครื่องเพชรของคุณชูชาติด้วยกัน และขอให้ช่วยเลือกชุดที่ดูสดใสให้ ก่อนหันมาสั่งทองถม
“คุณช่วยตามช่างแต่งหน้าประจำให้ฉันด้วย ฉันไม่อยากให้ใครดูออกว่าฉันไม่ปกติ”
อรุณประไพมองภวันอย่างเห็นใจและเป็นห่วง
ooooooo
ค่ำวันต่อมา ปรุงฉัตรอ้อนให้คงไคยมารับเธอที่คอนโดฯของซาซ่า เพราะจะไปเดินแบบเครื่องเพชรในงานของชูชาติ ซาซ่าเดินมาส่งเพื่อนรักด้วยท่าทางระแวดระวัง เพราะกลัวณรงค์จะมาลากปรุงฉัตรกลับบ้านอีก
“ที่จริงแกไม่ต้องทำแบบนี้ก็ได้นี่หว่า”
“ก็ถ้าคงไคยยังไม่ตอบตกลงให้ฉันไปญี่ปุ่นด้วย เขาก็ต้องชดเชยด้วยการทำให้ทุกคนเห็นว่าฉันสำคัญ ฉันรู้ดีว่านังแม่มดต้องอยากให้เขาพาอีเมียแต่งไปออกงาน ฉันจะไม่ให้พวกมันสมหวัง”
“แกนี่รู้ใจแม่คุณคงไคยเขาดีจังนะ แต่เขาไม่ยักกะรับแกเป็นลูกสะใภ้ซะที”ซาซ่าประชด
“อีสุชาติ” ปรุงฉัตรเรียกชื่อจริง แล้วไปขึ้นรถคงไคยที่มารอรับ
ชูชาติยืนต้อนรับแขกอยู่หน้าร้านเพชร ปรุงฉัตรเดินควงคงไคยเข้ามาทักทายแล้วขอตัวไปแต่งตัวและซ้อมเดิน ชูชาติถามหาภวันกับคงไคย
“เดี๋ยวคงมาถึงครับ ผมล่วงหน้ามาส่งปรุงก่อนน่ะครับ” คงไคยตอบแล้วหันไปเห็นเนื้อทิพย์กับภวันที่เดินเข้ามาในงาน แทบจะพร้อมกัน แต่ที่ทำให้คงไคยชะงักคืออรุณประไพในชุดราตรีเรียบแต่ขับให้เธอดูสวยโดดเด่น
“สวัสดีครับ เป็นเกียรติจริงๆครับที่คุณหญิงอุตส่าห์มา” ชูชาติรีบเข้าไปทักทายภวัน แล้วหันมาไหว้เนื้อทิพย์ตามมารยาท ก่อนจะหันกลับไปดูแลภวันจะพาเข้าไปนั่งในโต๊ะวีไอพี แต่ภวันหันไปเห็นคงไคยกำลังจะหลบหน้าเธอจึงเข้าประกบพร้อมออกคำสั่ง “ถ้าแกหลุดจากสายตาฉันแม้แต่นาทีเดียว แกโดนดีแน่”
คงไคยจ๋อยจำต้องเดินเคียงคู่อรุณประไพตามภวันเข้าไปในงาน เนื้อทิพย์รอจนภวันเดินลับตาไปแล้วก็โทร.บอกประกอบว่า ภวันดูปกติดี แต่ประกอบไม่วางใจสั่งให้สังเกตต่อไป เพราะได้ข้อมูลใหม่จากลูกน้องว่า โรงพยาบาลที่ภวันไปประจำมีแพทย์เฉพาะทางขึ้นชื่อด้านกระดูก หัวใจ และมะเร็ง
ooooooo
แฟชั่นโชว์เริ่มขึ้น นางแบบเดินกรีดกรายโชว์เครื่องเพชรสวยงาม คงไคยมีอาการคัดจมูก เริ่มครั่นเนื้อครั่นตัว ทองถมสังเกตเห็นก็แกล้งล้อ ทำให้คงไคย แอบเคือง แล้วหันไปมองปรุงฉัตรเดินแบบเครื่องเพชรชุดฟินาเล่
“แบบนี้สิถึงจะเป็นเพชร แต่บางคนก็ตาไม่ถึงนะ เห็นกรวดเป็นเพชร เชอะคิดจะเป็นเพชร แค่จะทำตัวให้แวววาวยังไม่มีปัญญา แต่งตัวไม่ได้ไว้หน้าแม่สามีเลย” เนื้อทิพย์ว่าแขวะอรุณประไพ
“ฉันให้เขาแต่งชุดนี้เอง สวยมากไปเดี๋ยวจะกลบความเด่นหมด” ภวันยิ้มเย้ย
เนื้อทิพย์ คงไคยมองภวันไม่เข้าใจว่าหมายถึงอะไร แล้วชูชาติก็ขึ้นไปประกาศบนเวทีว่า เครื่องเพชรชุดนี้ถูกซื้อไปในราคาห้าล้านบาทโดยคุณหญิงภวัน เสียงปรบมือดังให้เกียรติภวัน เนื้อทิิพย์นั่งแทบไม่ติดด้วยความริษยา และยิ่งริษยามากขึ้นเมื่อภวันให้อรุณประไพเป็นตัวแทนไปรับมอบเครื่องเพชร คงไคยขยับจะค้าน แต่โดนภวันดุ
อรุณประไพขึ้นไปยืนเคียงข้างปรุงฉัตรบนเวที ชูชาติถอดสร้อยเพชรจากคอของปรุงฉัตรมาใส่ให้อรุณประไพ
ปรุงฉัตรหน้าเสีย
“นี่แหละ ฉันถึงไม่อยากให้ลูกสะใภ้แต่งตัวมากไปเดี๋ยวเพชรจะไม่เด่น” ภวันเย้ยเนื้อทิพย์
เนื้อทิพย์มองภวันอย่างแค้นใจ เช่นเดียวกับปรุงฉัตรที่มองอรุณประไพด้วยความอิจฉาแต่ต้องเก็บอาการ
อรุณประไพเดินลงมาจากเวที นักข่าวเข้ามารุมถ่ายรูปให้ความสนใจ อรุณประไพรีบขอตัว แต่ไม่ชำนาญการหลบหลีก การรุมจากนักข่าวนัก ปรุงฉัตรที่มองอยู่สบโอกาสแสร้งทำเป็นคนดีบอกกับคงไคยว่า จะเข้าไปช่วยอรุณประไพ แล้วแอบกระซิบบอกกับเธอ “คุณไพนี่คงแย่งทุกอย่างจนเคยสินะคะ”
“ฉันไม่เคยวิ่งไล่แย่งอะไรมา แต่คนให้คงเห็นว่าฉันดีพอเขาถึงให้ ไม่งั้นต่อให้อยากได้เท่าไหร่ก็คงไม่ได้มาหรอกค่ะ” อรุณประไพสวน
ปรุงฉัตรอึ้ง แต่พอเห็นคงไคยเดินเข้ามาก็แต่งเรื่องโวยวายว่า อรุณประไพเข้าใจผิดคิดว่าเธอจะมาแย่งสร้อยเพชรคงไคยได้ยินก็ไม่พอใจ นักข่าวรีบรุมถามว่าใครแย่งอะไรใคร ปรุงฉัตรทำอายสู้หน้าคนไม่ไหวโผเข้าหาคงไคยขอร้องให้พาเธอออกไป เหลือแต่อรุณประไพที่อยู่ท่ามกลางแสงแฟลชของนักข่าว
เนื้อทิพย์ยิ้มสะใจ ภวันเป็นห่วงสบตาให้ทองถมเข้าไปช่วยอรุณประไพออกมา
ปรุงฉัตรทำฟูมฟายฟ้องคงไคย “ปรุงตั้งใจจะเข้าไปช่วยเขาแท้ๆ แต่กลับมากลัวว่าปรุงจะแย่งสร้อยเพชรมาจากเขา สิ่งที่มีค่ากว่าสร้อยเพชร ปรุงอยากจะแย่งกลับมาจะตายปรุงยังไม่ทำเลย อยากรู้นักว่าถ้าให้เลือกระหว่างคุณกับเพชร เขาจะเลือกอะไร”
“ปรุงไม่จำเป็นต้องแย่ง ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ของของปรุงก็ต้องเป็นของปรุงครับ” คงไคยเอาใจ
“จริงนะคะคงไคย งั้นปรุงก็หมดห่วง เรากลับกันเถอะค่ะ” ปรุงฉัตรยิ้มได้ขยับจะเดินไปที่รถคงไคย แต่ภวันร้องเรียกสั่งให้ คงไคยกลับบ้านพร้อมอรุณประไพ แล้วให้ทองถมพาปรุง-ฉัตรไปส่งที่รถเนื้อทิพย์
คงไคยยืนลังเล แต่พอเห็นสายตาของภวันก็ปฏิเสธไม่ออกจำต้องกลับบ้านพร้อมอรุณประไพ
เมื่อกลับมาถึงบ้าน อรุณประไพก็ยื่นกล่องเครื่องเพชร ให้ภวัน เพราะมันมีค่ามากเกินไป เธอรับไว้ไม่ได้ แต่ภวันบังคับ ให้อรุณประไพเก็บไว้ คงไคยไม่พอใจที่สุดท้ายอรุณประไพก็ได้เครื่องเพชรไป จึงเดินหนีขึ้นห้อง
ภวันมองตามพลางถอนใจแล้วบอกกับทองถมว่า ถึงเวลาของเธอแล้ว อรุณประไพเข้าใจความหมายจึงจะขอตามไปดูแลภวันด้วย
“ถ้าหนูไป คงไคยมันก็จะสงสัย หนูอยู่ที่นี่และทำทุกอย่างให้ปกติ ถ้าคงไคยถามก็บอกว่าแม่ไปวิปัสสนา หนูรับปากแล้วว่าจะดูแลทุกอย่างให้แม่นะหนูไพ” ภวันทวงสัญญา
“ค่ะคุณแม่” อรุณประไพจำใจเอ่ย
“คุณคงไคยท่าทางเหมือนจะเป็นไข้เวลาไม่สบายคุณคงไคยชอบอ้อนคุณแม่ ภาระหนักหน่อยนะครับคุณไพ” ทองถมกระซิบบอกแล้วประคองภวันออกไป
อรุณประไพกลับขึ้นห้องอย่างคนคิดหนัก ทั้งเครื่องเพชร เรื่องอาการป่วย และภาระอันหนักอึ้งที่ภวันมอบให้เธอ เสียงคงไคยมาเคาะประตูเรียก อรุณประไพไปเปิดประตู เห็นคงไคยในสภาพไข้ขึ้นมาถามหาภวัน อรุณประไพอึกอักลำบากใจที่จะพูดโกหก
คงไคยมองเห็นเครื่องเพชรในกล่องก็ยิ่งแค้น พาลหาเรื่องอรุณประไพอีก อรุณประไพจำใจโกหกว่า ภวันไปนั่งวิปัสสนาเพื่อหยุดคงไคย ชายหนุ่มหันกลับมา แล้วเดินตรงเข้าหาพร้อมกับร้องเรียกเสียงกระเส่า
“อรุณประไพ ผมหนาว” แล้วคงไคยล้มใส่อรุณประไพ หมดสติไปเพราะพิษไข้
อรุณประไพพาคงไคยไปนอนที่เตียงแล้วออกไปหาผ้ามาเช็ดตัวลดไข้ โดยมีแฉล้มตามมาเป็นผู้ช่วย คงไคยเพ้อหาภวัน แฉล้มน้ำตาคลอด้วยความสงสารพลางเล่าให้อรุณประไพฟังว่า “พอสิ้นคุณท่าน คุณหญิงก็ต้องทำงานทิ้งคุณคงไคย อยู่กับแล่ม ขนาดคุณหนูไม่สบาย คุณหญิงก็ยังไปทำงาน”
อรุณประไพมองคงไคยที่ยังเพ้อหาแม่เหมือนเด็กเหงาอย่างเข้าใจ
ในเวลาเดียวกัน ทองถมก็เข้ามารายงานภวันในห้องพักคนไข้ว่า คงไคยไม่สบายแต่มีอรุณประไพคอยดูแลไม่ห่างภวันยิ้มเบาใจขึ้นบ้าง แล้วอาการคลื่นไส้ระลอกใหม่ก็พุ่งขึ้น เธออาเจียนรุนแรง ทองถมจะตามหมอ ภวันร้องห้ามบอกว่าทนได้ เพราะอยากอยู่กับคงไคยให้นานที่สุด
ทองถมมองภวันที่พยายามเข้มแข็งด้วยความรู้สึกเจ็บปวดทรมานแทนคนที่รัก ขณะที่คงไคยยังนอนกระสับกระส่ายเพราะพิษไข้ อรุณประไพเห็นว่าดึกแล้วจึงไล่ให้แฉล้มไปพัก แต่แฉล้มยังลังเล
“ป้าไม่ไว้ใจไพเหรอคะ” อรุณประไพเอ่ย
“ไว้ใจสิคะ ถ้าคุณหนูมีคุณผู้หญิงดูแลแบบนี้ ป้าก็ไม่ห่วง ป้าไปก่อนนะคะ” แฉล้มจำต้องยอมตัดใจเดินออกไป
อรุณประไพบิดผ้าเช็ดเหงื่อที่คอคงไคยซ้ำอีกครั้ง คงไคยลืมตาขึ้นเห็นอรุณประไพเช็ดตัวให้ด้วยความเป็นห่วง ก็คว้ามือเธอมาจับไว้ อรุณประไพตกใจหันมา คงไคยหลับตาแต่ยังดึงมืออรุณประไพไว้ไม่ยอมปล่อย เธอได้ยินเขารำพึงหาแม่เบาๆแล้วหลับไปอีก
“ลูกแหง่นะเราน่ะ” อรุณประไพมองคงไคยยิ้มๆรู้สึกใจอ่อนกับมุมที่ดูอ่อนแอของคงไคย
ooooooo
เช้าวันใหม่ คงไคยลืมตาตื่นขึ้นมา ขณะยังมึนจากพิษไข้ เขาปรับสายตามองไปตรงหน้าเห็นอรุณประไพที่นั่งหลับฟุบอยู่ข้างเตียง แต่มือของเธอยังแนบแก้มเขาเอาไว้จึงแอบพินิจใบหน้าสวยใสของอรุณประไพแล้วจูบมือของเธอเบาๆ อรุณประไพรู้สึกตัวตื่น คงไคยตกใจแกล้งทำเป็นหลับตา
อรุณประไพใช้มือแตะที่หน้าผากของคงไคยเห็นไข้ลดลงแล้วก็เบาใจ จึงแกล้งใช้นิ้วเขี่ยเบาๆที่ปลายจมูกของชายหนุ่มบ่นว่า “ไข้ลดแล้วจะแผลงฤทธิ์อีกไหมเนี่ย” อรุณประไพมองคงไคยยิ้มๆแล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ
คงไคยลืมตาแอบมองตามยิ้มๆ กับมุมน่ารักของอรุณประไพ
ในขณะที่ปรุงฉัตรนั่งมองโทรศัพท์อย่างกระวนกระวายเพราะตั้งแต่เมื่อคืนคงไคยยังไม่โทร.มาหาเธอเลย ซาซ่าเข้ามาปลอบใจ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ปรุงฉัตรสะดุ้งเล็กน้อยแต่ยังไว้ฟอร์มทำไม่สน ใช้ให้ซาซ่ารับแทนเพราะคิดว่าคงไคยโทร.มาง้อ ซาซ่าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเห็นเป็นชื่อประกอบก็รีบส่งคืน
ปรุงฉัตรหน้าเซ็งต้องหยิบโทรศัพท์มากดรับ ได้ยินเสียง ประกอบสั่งให้ไปหาคงไคยที่บ้าน และสืบดูว่าภวันเป็นอย่างไร ปรุงฉัตรไม่เต็มใจทำนักแต่จำต้องรับปาก
ณรงค์ออกมาได้ยินประกอบสั่งให้ปรุงฉัตรไปหาคงไคยก็ไม่พอใจ เนื้อทิพย์เข้ามาช่วยลูกชายยืนยันว่า คนหนังเหนียวอย่างภวันคงไม่เป็นอะไรง่ายๆ
“สิงห์น่ะมันไม่เลียแผลให้พวกกระต่าย กวางโง่ๆ เห็นหรอก ปกติงานใหญ่ๆคุณหญิงไม่เคยปล่อยให้ใครไปจัดการ แต่คราวนี้มันปล่อยให้ลูกมันโชว์เดี่ยวแสดงว่าตัวมันต้องมีปัญหาแน่ๆ ผมต้องการความแน่ใจ” ประกอบสวน
“แล้วคนฉลาดอย่างคุณจะทำอะไรได้ขนาดผัวมันตายตั้งหลายปียังไม่มีปัญญาจัดการมัน”
“เพราะมันฉลาดไง ถ้าไม่มีมัน ไอ้ลูกชายโง่ๆของมันก็จะให้เราสนตะพายง่ายดายเพราะหลงนังปรุงหัวปักหัวปํา”
“แบบนี้ก็เข้าทางนังปรุง ปกติก็หาทางวิ่งแร่ไปหาเขาอยู่แล้ว” เนื้อทิพย์ยิ้มเหยียด
ณรงค์เจ็บปวดกับถ้อยคำของพ่อและแม่แต่จำต้องเก็บอาการ
ooooooo
อรุณประไพเข้ามาปลุกคงไคยให้ทานข้าวและยา แต่กลับโดนชายหนุ่มรวบตัวไปกอดพร้อมอ้อนว่า หิวแล้ว แฉล้มเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับถาดข้าวต้ม แต่พอเห็นอรุณประไพกับคงไคยกอดกันอยู่ก็แกล้งล้อ
อรุณประไพเขินรีบดันตัวหนี คงไคยยอมปล่อยตัวแต่ยังจับมือเธอไว้แล้วอ้อนให้ลงไปทำโจ๊กปูให้ทาน อรุณประไพ รีบดึงมือเดินออกไป แฉล้มอมยิ้ม คงไคยทำเข้มถามแฉล้มต่อว่า เขามานอนที่นี่ได้อย่างไร
“ป้าเข้ามาก็เห็นคุณหนูนอนไข้ขึ้นอยู่ที่นี่แล้วค่ะ คุณไพก็เลยเช็ดตัวดูแลคุณหนูทั้งคืนเลยค่ะ” แฉล้มรายงาน
“ทั้งคืนเลยเหรอ” คงไคยยิ้มๆนึกอยากแกล้งอรุณประไพ
ขณะที่อรุณประไพลงมาเตรียมโจ๊กให้คงไคย แฉล้มก็ลงมาเม้าท์ให้แต๋วแหว๋ว ต้อยติ่ง และตุ๊ดตู่ฟังว่า คงไคยอ้อนอรุณประไพอย่างไรบ้าง แต๋วแหว๋วไม่พอใจรีบโทร.ฟ้องปรุงฉัตร
เป็นเวลาเดียวกับที่เบญบุกไปอาละวาดกับภุชงค์ที่บริษัท เพราะเข้าใจว่าเขาไปอยู่กับอรุณประไพเมื่อคืนนี้จึงไม่ยอมกลับบ้าน ภุชงค์หนักใจไม่รู้้จะอธิบายอย่างไร เขามองออกไปข้างนอกเห็นพนักงานในบริษัทมองมาที่ห้องเป็นตาเดียว ก็ร้องปรามเบญให้ใจเย็น แต่เบญกลับด่าประจานภุชงค์กับอรุณประไพอีกชุด
พนักงานข้างนอกได้ฟังถ้อยคำของเบญก็หันมาเม้าท์กันอย่างทนไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนเบญเคยเป็นนักศึกษาฝึกงานที่นี่ แต่เพราะแผนสูงจึงยั่วภุชงค์จนตบะแตกทำให้ต้องเลิกรากับผู้หญิงดีๆอย่างอรุณประไพ
แม่ของเบญเดินเข้ามาได้ยินพอดี พนักงานเห็นเข้าก็พากันสลายตัว แม่เบญเดินเข้าไปในห้อง เห็นลูกกำลังอาละวาดทำลายข้าวของในห้องทำงาน ภุชงค์มองอย่างระอา แล้วเดินสวนแม่เบญออกมา เบญจะวิ่งตามแต่แม่ดึง
“เมื่อกี้พี่เขาอยู่ในห้อง หนูยังดึงเขาไว้ไม่ได้เลย แล้วคิดว่าตามไปเขาจะยอมกลับไปกับเราเหรอ อย่าทำให้ตัวเองต้องอับอายไปกว่านี้เลยลูก”
“ใครปากมาก ฉันจะไล่ออกให้หมดเลย” เบญโผล่หน้าออกมาตวาด
“ใจเย็นๆนะลูก” แม่ดึงเบญมากอด
“จะเย็นได้ยังไงแม่ กว่าจะได้เขามาไม่ใช่ง่ายๆ เบญไม่ปล่อยให้หลุดมือไปแน่ ถ้าเขาไม่เลิก เบญจะทำให้เขาเจ็บอย่างสาสม”
ooooooo
อรุณประไพยกชามโจ๊กเข้ามาให้คงไคยในห้อง คงไคยอ้อนให้เธอช่วยประคองเขาลุกขึ้น แล้วขอให้พาไปนั่งทานโจ๊กที่โซฟาข้างหน้าต่าง อรุณประไพส่งค้อนให้ แต่ก็เข้าไปประคองไปที่โซฟา แล้วยื่นชามโจ๊กให้ทาน แต่คงไคยบ่นว่ามันร้อนทานไม่ได้ อรุณประไพช่วยเป่าให้ คงไคยอ้อนให้ป้อนด้วยเพราะตอนเขาไม่สบายแม่ก็ทำให้ทุกที
“คุณไม่ใช่แม่ แต่คุณเป็นเมียผมนะ”
อรุณประไพชาวูบทำอะไรไม่ถูก เลยตัดสินใจตักโจ๊กป้อนคงไคย คงไคยกินเข้าแล้วนิ่งไป อรุณประไพหน้าเสียเข้าใจว่าไม่อร่อย คงไคยท้าให้ลองชิม อรุณประไพลังเล
“ใช้ช้อนผมก็ได้ หรือว่ารังเกียจ” คงไคยมองหน้า
อรุณประไพใช้ช้อนเดียวกับคงไคยตักโจ๊กแล้วชิมเขินๆ
“อร่อยดีใช่ไหมก็ผมยังไม่ได้บอกเลยว่าไม่อร่อย ทานด้วยกันได้ไหม”
คงไคยไม่พูดอย่างเดียวตักโจ๊กป้อนอรุณประไพ อรุณประไพลังเลสุดท้ายก็ยอมกิน ทั้งคู่ก็ผลัดกันตักโจ๊กป้อนให้กันที่โซฟาริมหน้าต่างด้วยสีหน้ามีความสุข ตุ๊ดตู่ที่ตามมาแอบดูยิ้มเขินๆ แล้วรีบลงไปส่งข่าวกับแฉล้มและต้อยติ่งพร้อมออกความเห็นว่า ทั้งคู่รักกันเหมือนซีรี่ส์เกาหลีเลย
แฉล้มอดรนทนไม่ไหวลุกตามตุ๊ดตู่มาแอบดูคงไคยกับอรุณประไพด้วย เป็นจังหวะเดียวที่คงไคยอ้อนขอนอนซบไหล่อรุณประไพพอดี สองยายหลานเห็นเข้าก็ถึงกับระทวยลงไปกองที่พื้น แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขต้องหมดลง เมื่อปรุงฉัตรปรากฏตัวขึ้นตามคำเชิญของแต๋วแหว๋ว
แต๋วแหววได้ทีเข้าไปเย้ยพวกแฉล้มว่า ตอนจบของซี่รี่ส์เกาหลีที่ทุกคนติดตามอยู่มาถึงแล้ว เพราะนางเอกกลับมาทวงหัวใจของพระเอกคืนได้สำเร็จ แถมยังเขี่ยเศษสวะออกไปจากชีวิต แฉล้ม ต้อยติ่ง และตุ๊ดตู่ไม่พอใจก้มหน้าเก็บอาการ
ในขณะที่ปรุงฉัตรเข้ามาแย่งยาจากอรุณประไพไปป้อนให้คงไคยพลางเปรยว่า จะให้ป้อนแบบธรรมดาหรือว่าพิเศษพร้อมกับใช้นิ้วแตะที่ริมฝีปากคงไคย อรุณประไพนึกถึงตอนที่ริมฝีปากของเธอแตะโดนช้อนคันเดียวกับคงไคยแล้วนึกโกรธ ที่ตัวเองไม่ได้เป็นเจ้าของริมฝีปากนั้นคนเดียว ปรุงฉัตรจับอาการได้รีบแสดงตัวเป็นเจ้าของคงไคยแถมพูดตอกย้ำให้อรุณประไพรู้สึกเหมือนคนรับใช้ที่คอยดูแลคงไคยทั้งคืน
อรุณประไพเจ็บแปลบสวนกลับอย่างเย็นชาว่า มันเป็นหน้าที่ จนคงไคยรู้สึกไม่พอใจ
แฉล้มย่องเข้ามาดูสถานการณ์เห็นปรุงฉัตรจะเช็ดตัวให้คงไคย ก็ปราดเข้าไปตั้งใจจะไล่ปรุงฉัตรออกไป แต่ปรุงฉัตรไวกว่าใช้ให้อรุณประไพไปเตรียมน้ำอุ่นกับผ้ามาให้เธอ แฉล้มไม่พอใจสบตาอรุณประไพว่า อย่ายอม แต่อรุณ– ประไพกลับเดินออกไปเตรียมของให้หน้าตาเฉย คงไคยมองตามอย่างหนักใจ
แฉล้มโมโหโทร.ไปฟ้องภวันหวังหาตัวช่วย ทองถมที่นั่งฟังอยู่จะกลับไปจัดการ แต่ภวันห้ามไว้เพราะอยากให้คงไคยกับอรุณประไพแก้ปัญหาเอง
“ฉันคงอยู่จัดการทุกเรื่องได้อีกไม่นาน ชีวิตคู่ของเขา เขาต้องช่วยกันประคองกันไปเอง ฉันว่าตอนนี้คุณทอง-ถมไปจัดการเรื่องที่บริษัทตามที่ฉันสั่งก่อนดีกว่า” ภวันตัดบทสนทนาทั้งที่ในใจแอบกังวล
ooooooo
อรุณประไพยกอ่างน้ำที่มีผ้าขนหนูผืนเล็กๆเข้ามาในห้อง แล้วต้องชะงัก เมื่อเห็นปรุงฉัตรกำลังปลดกระดุมเสื้อให้คงไคยพลางลูบไล้แผงอกของชายหนุ่มอย่างไม่อาย
คงไคยเห็นอรุณประไพ ก็เริ่มมีสีหน้าเกรงใจ ปรุงฉัตรได้ทีรีบยั่วต่อด้วยการจูบไล่ตั้งแต่ปลายคางลงมาเรื่อยๆ จนคงไคยต้องขยับตัวหนี
“อ้าวคุณไพ ตกใจเหรอคะ เป็นเรื่องปกติของเราสองคนนะค่ะ จริงไหมคะคงไคย” ปรุงฉัตรทำซบอกคงไคย
อรุณประไพมองหน้าคงไคยนิ่งอยากรู้คำตอบเหมือนกัน แต่คงไคยได้แต่ส่งยิ้มแห้งๆ
ปรุงฉัตรเห็นว่าวางระเบิดไว้มากพอแล้วก็แสร้งทำเป็นขอให้อรุณประไพช่วยเช็ดตัวให้คงไคยแทน เพราะจะลงไปเตรียมอาหารให้ชายหนุ่มแล้วลุกเดินออกไป อรุณประไพจำใจเข้ามาเช็ดตัวให้คงไคย คงไคยคว้ามืออรุณประไพไว้พลางเอ่ยถาม “หมายความว่าไง ดูแลตามหน้าที่”
“ความหมายตรงตัวค่ะ คุณป่วยไม่มีใครดูแล ฉันก็ต้องดูแลคุณตามหน้าที่”
“ทำตามหน้าที่ แล้วเมื่อกี้ที่คุณทำหมายความว่าไง ถ้าใครขอคุณก็จะทำให้หรือไง”
“ค่ะ เหมือนกับที่คุณขอให้ปรุงฉัตรทำอะไรๆให้คุณไงคะ”
“นี่คุณกำลังหึงผมอยู่นะอรุณประไพ”
“เมื่อไหร่คุณจะเลิกหลงตัวเองซะทีคุณคงไคย...
ถ้าเป็นไปได้รบกวนคุณกลับไปที่ห้องคุณซะที”
“ทำไม กลัวผมกับปรุงจะทำอะไรๆกันในห้องของคุณหรือไง” คงไคยเย้ย
ปรุงฉัตรที่แอบฟังอยู่หน้าห้องได้ยินที่คงไคยพูดกวนประสาทอรุณประไพ ก็เกิดความคิด
“ถ้าคุณทำแบบนั้นจริงๆ ฉันก็จะได้รู้ไว้ว่าคุณมันก็แค่คนสิ้นคิดคนหนึ่ง ตกลงจะไปหรือไม่ไปคะ” อรุณประไพสวน
ปรุงฉัตรกลับเข้ามาขัดจังหวะฟ้องว่าแม่บ้านทำซุปหัวหอมเสิร์ฟในขนมปังไม่เป็น จึงจะขอให้อรุณประไพลงไปทำ อรุณประไพรับคำจะเดินออก แต่ปรุงฉัตรสั่งต่อว่าให้เตรียมสลัดเป็นมื้อเที่ยงให้เธอด้วย
“ค่ะ” อรุณประไพสะกดอารมณ์นิ่งออกไป
คงไคยมองตามอย่างขุ่นใจเพราะไม่พอใจอรุณประไพ
ในเวลาเดียวกันนั้น วิวัฒน์คนสนิทของประกอบแอบตามทองถมมาที่โรงพยาบาลเพื่อสืบเรื่องอาการป่วยของภวัน แต่พยาบาลเข้ามาเห็นเสียก่อนจึงแจ้งทองถมกับภวัน ภวันรู้ทันว่าประกอบคงเริ่มระแคะระคายเรื่องของเธอแล้ว จึงสั่งให้ทองถมเลิกมาเฝ้าเธอ แต่ให้กลับไปจัดการปูทางให้คงไคยจะดีกว่า ทองถมรับคำแล้วเดินออกไป ภวันมองตามอย่างคิดหนักเพราะอดเป็นห่วงคงไคยไม่ได้
ส่วนคงไคยเมื่อทานยาแล้วก็หลับไป ปรุงฉัตรได้โอกาสหยิบเสื้อคลุมของอรุณประไพมาใส่ แล้วเอาเสื้อผ้าของตัวเองไปให้แต๋วแหววซัก เพื่อสร้างเรื่องให้อรุณประไพเข้าใจว่า เธอกับคงไคยมีอะไรกันในห้องนั้น อรุณประไพพยายามเก็บอาการแต่สุดท้ายก็โดนมีดที่ใช้หั่นผักบาดมือ
“ตายแล้ว คุณไพของแล่ม” แฉล้มจะเข้าไปดูแต่ปรุง–ฉัตรเข้าไปถึงตัวอรุณประไพก่อน เธอคว้ามืออรุณประไพมาดูพลางกระซิบ “อยู่กับของมีคมก็ต้องระวังหน่อยสิคะคุณไพ เสียสมาธิเพราะเรื่องนี้รึเปล่าคะ ขอโทษนะคะที่รุ่มร่าม พอดีคงไคยเขา ต้องการน่ะค่ะ ก็เลยต้องยืมเสื้อคลุมของคุณไพ แล้วนี่อาหารเที่ยงยังไม่เสร็จอีกเหรอคะ คงไคยเขาคงเพลียตื่นมาคงหิวแน่” ปรุงฉัตรขยับเสื้อคลุมอย่างจงใจ
อรุณประไพเดินเลี่ยงไปตักซุปหัวหอมใส่ชาม แฉล้มอาสาจะยกไปให้คงไคยเอง เพราะจะเอาคืนปรุงฉัตร ปรุงฉัตรชักสนุกท้าให้แฉล้มตามขึ้นไป แล้วแอบติดสินบนแต๋วแหววให้ลงมาโกหกอรุณประไพว่า คงไคยสั่งให้เธอยกซุปไปเสิร์ฟที่ห้องด้วยตัวเอง อรุณประไพอยากรู้ว่าคงไคยจะมาไม้ไหนอีกจึงยกถ้วยซุปขึ้นไป
ปรุงฉัตรที่รออยู่แกล้งจัดฉากให้อรุณประไพเข้าใจว่า คงไคยกำลังอ้อนจะขอกุ๊กกิ๊กกับเธอในห้องอรุณประไพอีก อรุณประไพเห็นภาพบาดตาก็หันหลังกลับไปชนกับแฉล้มที่ตามมาดูด้วยความเป็นห่วง ถาดในมือเธอตกลงพื้น
คงไคยที่หลับอยู่รู้สึกตัวตื่นเพราะเสียงถาด เขาเห็นอรุณประไพเดินออกไปก็ร้องเรียกแล้วขยับจะตาม แต่แฉล้มเข้าขวางพลางต่อว่า เพราะคิดไม่ถึงว่าคุณหนูจะกล้าทำเรื่องแบบนี้ในห้องอรุณประไพ คงไคยเป็นงงหันไปมองปรุงฉัตร
“ปรุงแค่จะดูว่าไข้คุณลดหรือยัง แต่คุณไพกับแม่
แล่มเข้ามาเห็นก็เข้าใจผิด คิดว่าเราจะทำอะไรบ้าๆในห้องคนอื่น” ปรุงฉัตรทำเนียน
“แม่แล่มไม่รู้จักฉันเลยหรือไง ดูถูกกันมากไปแล้วนะ” คงไคยเดินฉุนออกไป
แฉล้มจะตามไปเค้นความจริง แต่ปรุงฉัตรเรียกไว้ แล้วสั่งให้ทำความสะอาดพื้น
“แม่แล่มเป็นคนทำให้มันวุ่นเองนะจ๊ะ” ปรุงฉัตรตอกย้ำ
ooooooo
