ร้อยเล่ห์เสน่ห์ลวง
ตอนที่ 16
เช้าวันนี้ อรชา ปรารภ และชายธงพากันเดินทางไปที่ไร่ลุงชาติเพื่อช่วยอนุชออกมาให้ได้...ในขณะเดียวกันอนุชเองก็ไม่นิ่งนอนใจ พยายามหาทางหลบหนีกร้าวแต่ไม่สำเร็จ เพราะเขาจับตามองเธอทุกฝีก้าว
“คิดจะหนีเหรอ...มานี่” กร้าวกระชากอนุชลงจากรถคนงานอย่างไม่ปรานี
“ฉันไม่อยู่แล้ว เพราะคุณไม่รักษาคำพูด คุณผิดสัญญากับฉันก่อน คุณทำร้ายพี่อร”
“ถ้าผมจะทำจริงๆ พี่สาวคุณไม่รอดหรอก ผมแค่อยากให้คุณรับรู้ความรู้สึกที่เห็นคนที่เรารักถูกทำร้ายต่อหน้าต่อตาโดยที่ไม่สามารถช่วยได้ ว่ามันเป็นยังไง”
“คุณมันบ้าไปแล้ว...”
“ใช่! ผมบ้า...คนบ้าทำได้ทุกอย่างชนิดที่คุณคาดไม่ถึงเชียวล่ะ”
“ปล่อยฉันนะ”
อนุชดิ้นรนแต่กร้าวไม่ยอมปล่อย กระทั่งลลิตาเข้ามาผลักเธอออกห่างเพราะความหึงหวง อนุชจึงฉวย โอกาสวิ่งหนีกลับมาตั้งหลักที่บ้าน เป็นเวลาที่ชาติกับป้าพร้อม และขำกำลังหาทางช่วยอนุชด้วยการแอบติดต่ออรชานัดให้มารออนุชที่ท้ายไร่
พวกอรชามาถึงหน้าไร่แต่ไม่กล้าเข้าไปเพราะกร้าวให้คนเฝ้าอย่างแน่นหนา เมื่อเธอได้รับการติดต่อจากลุงชาติจึงพากันอ้อมไปท้ายไร่ รอคอยอนุชด้วยความกระวนกระวาย
แม้จะนัดอรชาได้แล้วแต่อนุชก็ยังหาทางหลบสายตากร้าวออกมาไม่ได้ ชาติเลยต้องวางแผนว่าเครื่องสูบน้ำเสีย โดยให้คนงานวิ่งมาตามกร้าวไปดู
กร้าวหลงกลอยู่นานกว่าจะรู้ว่าที่แท้เครื่องสูบน้ำปกติดีแต่ใช้งานไม่ได้เพราะน้ำมันหมด แถมพอเขาจะกลับมาที่บ้านปรากฏว่ารถยนต์ที่ขับมาโดนปล่อยลมยางจนแบนแต๋ นี่เองทำให้กร้าวมั่นใจว่าโดนคนในบ้านรวมหัวกันหลอกเข้าแล้ว
คณิตก็เป็นอีกคนที่สงสารอนุช ไม่ต้องการเห็นเธอโดนกร้าวทรมานอีกต่อไปจึงร่วมมือกับลุงชาติด้วยความเต็มใจ พอเห็นกร้าวยืมมอเตอร์ไซค์คนงานขี่กลับบ้าน คณิตรีบโทร.บอกลุงชาติให้รู้ตัวว่าแผนไม่ได้ผล ระหว่างนี้กรวิกเดินมาได้ยิน เธอคาดคั้นหมอหนุ่มเป็นการใหญ่ ที่สุดก็รู้ความจริงว่าพวกเขากำลังหาทางช่วยอนุชออกจากไร่ ซึ่งคณิตขอร้องไม่ให้เธอบอกกร้าว ขอให้เห็นแก่ความเป็นเพื่อนกับอนุช กรวิกรับปาก แต่ไม่ใช่เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อน แต่อยากให้อนุชไปให้พ้นๆจากกร้าวเสียที
เวลานั้น อนุชหนีไปถึงท้ายไร่และได้พบพวกอรชาแล้ว ทุกคนแสดงความเป็นห่วงเธอ สอบถามว่ากร้าวทำอะไรหรือเปล่า
“นุชไม่เป็นไร แล้วพี่อรล่ะคะ นุชห่วงพี่สิตกับพี่อรแทบแย่”
“ไม่ต้องห่วงพี่ พี่จะพานุชไปจากที่นี่ พี่ไม่ไว้ใจคุณกร้าว พี่กลัวเขาจะทำร้ายนุช”
อนุชไปแน่แต่ยังไม่ใช่เวลานี้เพราะเย็นมากแล้ว การหลบหนีจะลำบากเพราะกร้าวคงกำลังตามหาเธออยู่ ที่สำคัญเธอห่วงทุกคนที่บ้านจะเดือดร้อนหากกร้าวเอาเรื่อง เลยอยากให้คิดอ่านทำอะไรให้รอบคอบกว่านี้
“ตรงที่เราอยู่นี้เป็นท้ายไร่ที่ปลอดคน งั้นพรุ่งนี้มาเจอกันที่นี่อีกครั้ง”
“แต่นุชต้องหาทางเบี่ยงเบนความสนใจจากคุณกร้าว ต้องนานพอที่จะหนี อย่าให้เขาตามเราทัน”
“เรามีโอกาสครั้งเดียวเท่านั้น ถ้าพลาดก็จบ”
อนุชรับปากตามที่ชายธงกับปรารภแนะนำและนัดหมาย
ooooooo
ขณะเดียวกัน กร้าวกลับมาถึงบ้านและถามหาอนุชก่อนทำท่าจะขึ้นไปบนห้อง ทุกคนกลัวเขาจับได้ว่าอนุชไม่อยู่ ป้าพร้อมไม่รู้จะทำยังไงเลยแกล้งเป็นลมเพื่อถ่วงเวลา
คณิตโผล่มาพร้อมกรวิก เห็นกร้าวดูแลป้าพร้อมอยู่ก็พอจะเดาเหตุการณ์ได้ เขาทำทีเข้ามาตรวจอาการแล้วแกล้งบอกว่าต้องไปโรงพยาบาล กร้าวเอะใจแค่เป็นลมทำไมต้องทำถึงขนาดนั้น จึงบอกให้หมอคณิตฉีดยาเลยดีกว่า
เท่านั้นเอง ป้าพร้อมรีบฟื้น อาการหน้ามืดตาลายหายเป็นปลิดทิ้ง กร้าวนึกรู้ว่าทุกคนวางแผน กวาดตามองไม่พอใจแล้วรีบร้อนขึ้นไปบนห้องร้องเรียกหาอนุชลั่นไปหมด
เมื่อไม่มีอนุชในห้อง กร้าวหันขวับไปตะเบ็งเสียงใส่ป้าพร้อมกับขำที่ตามขึ้นมา “นุชอยู่ที่ไหน” ทั้งคู่ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา ทำให้กร้าวยิ่งโมโห “นี่หมายความว่าทุกคนรวมหัวกันปล่อยอนุชหนีไปใช่มั้ย ในเมื่อไว้ใจไม่ได้ก็คงทำงานด้วยกันไม่ได้ ผมไล่ออกทั้งหมดทั้งหัวหงอกหัวดำ”
ทั้งคู่หน้าซีดเผือด...ขำเข่าอ่อนทรุดลงเกาะขาอ้อนวอนกร้าวปากคอสั่น
“คุณกร้าวขา...อย่าไล่ขำออกเลยนะคะ ขำไม่อยากตกงาน”
“อะไรกันคะ จะไล่ใครออก”
ทั้งสามคนหันไปมองเจ้าของเสียงที่โผล่ออกมาจากห้องน้ำแทบไม่เชื่อสายตา
“คุณนุช...ขำไม่ตกงานแล้ว” ขำละล่ำละลักด้วยความดีใจ เช่นเดียวกับป้าพร้อมที่โล่งอกโล่งใจ หายใจสะดวกขึ้น
“คุณหายไปไหนมา” กร้าวจ้องหน้าคาดคั้นอนุช
“ฉันไม่ได้หายไปไหน ฉันแค่เข้าห้องน้ำ คุณนี่ไม่มีเหตุผลเลย ถ้าฉันทำให้คุณไม่พอใจก็ไล่ฉันออก อย่าไปลงที่ป้าพร้อมกับขำ เพราะฉันก็อยากจะไปจากที่นี่เต็มทนแล้ว”
“เสียใจ...คุณต้องอยู่ที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น แล้วจำไว้ อย่าคิดหนี เพราะคุณไม่วันหนีผมพ้น”
กร้าวประกาศเสียงเข้มแล้วผละออกไป หญิงสาวโล่งอกที่เขาจับไม่ได้ แล้วทั้งหมดพากันลงมาหาลุงชาติ อนุชกราบที่ตักเขา ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อนกันไปหมด
“นุชขึ้นไปบนห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมป๋าไม่เห็น”
“นุชปีนเข้าทางหน้าต่างในห้องน้ำค่ะป๋า”
“ตายจริง...ทีหลังอย่าทำอีกนะคะคุณนุช เกิดพลาดพลั้งตกลงไปแข้งขาหักจะทำยังไง”
“ค่ะป้าพร้อม ตอนนั้นไม่มีทางเลือกจริงๆ”
ขณะที่อนุชกลับมาอย่างปลอดภัย กร้าวจับไม่ได้ไล่ไม่ทัน...ลลิตารู้ทันทุกคนในบ้านที่พยายามช่วยเหลืออนุช และเธอเองก็ไม่คิดขัดขวางเพราะอยากให้อนุชไปพ้นๆกร้าว เธอจะได้หมดเสี้ยนหนามหัวใจเสียที
ในเมื่ออนุชยังอยู่รอดปลอดภัย และท่าทางกร้าวก็ไม่อยากให้เธอจากไปไหน ลลิตาจึงคิดหาทางกำจัดอนุชด้วยการตัดสินใจโทร.หาเชิดในเย็นนั้น
เชิดกำลังสำเริงสำราญอยู่ในบ่อน ข้างกายมีน้องๆหนูๆนัวเนียราวกับเสี่ยก็ไม่ปาน
“ว่าไงจ๊ะที่รัก บอกไว้ก่อนนะ ถ้าจะทวงเงินคืน พี่ไม่คืนให้นะจ๊ะ” เชิดรับสายด้วยน้ำเสียงยียวน พลางหันไปเจ๊าะแจ๊ะสาวข้างกาย ทำให้ลลิตาได้ยินหมดว่าเขาทำอะไรอยู่ที่ไหน
“ไอ้เชิด ไอ้ตัวล้างผลาญ แกเอาเงินร้อยล้านของฉันไปละลายทิ้งหมด”
“มีเงินก็ต้องหาความสุขสิจ๊ะ”
“ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกมันกระเป๋ารั่ว เงินเยอะแค่ไหนก็ใช้หมด”
“รู้ก็ดีแล้ว แกจะได้หาเงินรอไว้ให้ผัวคนนี้ใช้”
ลลิตานิ่งไปนิด ครุ่นคิดหลอกล่อเชิดเพื่อแผนของตน “ถ้าฉันจับคุณกร้าวอยู่ รับรองว่าฉันแบ่งแกแน่ แต่ฉันมีเรื่องอยากให้แกช่วย”
“เรื่องอะไร”
“เรื่องง่ายๆ ฉันรับรองว่างานนี้แกได้คุ้มแน่”
ลลิตานิ่งฟังแล้ววางสายด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ... เชิดไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมเธออีกตามเคย!
ooooooo
อสิตรอฟังข่าวอยู่ที่บ้านด้วยความกระวนกระวายตั้งแต่เมื่อวาน ไม่สบายใจที่ตัวเองเป็นพี่ชายคนโตแต่ช่วยเหลือน้องๆไม่ได้เลย เมื่ออรชาติดต่อมาว่านัดกับอนุชวันนี้ อสิตเตือนให้น้องระวังตัว เพราะกร้าวคงไม่ยอมง่ายๆแน่
จริงแท้แน่นอน! กร้าวระแวงอนุชตั้งแต่เมื่อวาน... วันนี้เขาจงใจเรียกคนงานมาสั่งการให้อนุชได้ยิน
“จัดคนงานเฝ้าให้ทั่วไร่ แม้แต่หนูสักตัวก็อย่าให้เล็ดลอดเข้ามาได้ เห็นใครแปลกหน้าจับตัวมาให้ฉัน ถ้าจับเป็นไม่ได้ ฉันอนุญาตให้จับตาย”
อนุชสะดุ้งวาบ ไม่คิดว่ากร้าวจะร้ายกาจขนาดนี้... พอคนงานรับคำสั่งแล้วกลับออกไป เธอเดินมาถามกึ่งต่อว่าเขา
“ทำไมถึงกับจะฆ่าแกงกันด้วย”
“แถวนี้โจรชุม เลยต้องป้องกันไว้ก่อน ผมไม่ชอบให้ใครมาขโมยของของผมไป...แล้วนั่นเป็นอะไร ทำไมหน้าซีดนักล่ะ อย่าบอกนะว่าห่วงโจร”
อนุชนิ่งอึ้งไม่ตอบ กังวลและเป็นห่วงพวกอรชาที่นัดกันไว้...
เมื่อรู้เห็นว่ากร้าวคุมอนุชแจจนกระดิกไปไหนไม่ได้ ชาติถึงกับลงทุนสร้างสถานการณ์ว่าไฟไหม้ในไร่เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของกร้าวแล้วให้อนุชรีบหนีไปพบพี่สาวตามนัด
อนุชซาบซึ้งน้ำใจของทุกคนที่ช่วยเหลือ โดยเฉพาะลุงชาติ เธอกราบลาท่านแทบตักก่อนวิ่งลัดเลาะออกจากบ้านไปทางท้ายไร่ ลลิตารู้เห็นแต่ไม่ห้ามหรือขัดขวาง ส่วนกร้าวกำลังสาละวนอยู่กับการสั่งคนงานช่วยกันดับไฟที่โกดังเก็บของในไร่องุ่น จนกระทั่งคนงานเจอถังน้ำมัน กร้าวมั่นใจว่าต้องมีคนวางเพลิง สังหรณ์ว่าอาจจะเป็นแผนเพื่อช่วยอนุช จึงผละไปพร้อมลูกน้องจำนวนหนึ่งที่มีอาวุธครบมือ
กร้าวสั่งลูกน้องให้แยกย้ายกันตามหาอนุช ถ้าเจอตัวรีบจับไว้แล้วโทร.บอกตนทันที ฝ่ายลลิตาลนลานออกจากบ้านมาเจอกร้าว ฉุดรั้งและโวยวายไม่ยอมให้เขาไป
“จะไปหานังนุชอีกใช่มั้ย ลิต้าไม่เข้าใจ ปากคุณก็บอกว่าไม่ได้รัก แต่การกระทำมันตรงกันข้าม...คุณรักมันใช่มั้ย”
“ไม่ใช่”
“ถ้าไม่รักแล้วทำไมต้องห่วงมัน กลัวว่ามันจะหนีไป ทำเหมือนว่าถ้าไม่มีนังนุชแล้วคุณจะขาดใจตายอย่างนั้นแหละ”
“ผมไม่อยากให้นุชไปจากที่นี่เพราะการแก้แค้นของผมยังไม่จบต่างหาก”
“ลิต้าไม่เชื่อ คุณโกหกลิต้า หรือไม่คุณก็กำลัง โกหกตัวเอง”
กร้าวโมโหผลักลลิตาออกแล้วเดินหนี แต่เธอยังวิ่งตามมากอด ร่ำร้องไม่ยอมให้เขาไปไหนทั้งนั้นเพราะเธอรักเขา
“ในเมื่อนังนุชมันอยากจะไปจากชีวิตคุณนักก็ปล่อยให้มันไปสิ ลิต้าต่างหากที่อยากจะอยู่กับคุณ ลิต้าไม่มีวันทิ้งคุณไป”
“ปล่อยอากร้าวเดี๋ยวนี้นะนังหน้าด้าน” กรวิกก้าวเข้ามาจิกผมลลิตาจนหน้าหงาย
เมื่อสองสาวตั้งท่าฟ้อนเล็บ กร้าวสบโอกาสหนีและรู้จากคนงานว่าอนุชไปทางท้ายไร่จึงรีบร้อนตามไป ทิ้งให้ลลิตากับกรวิกห้ำหั่นกันตามอำเภอใจ
“นังโง่ แกปล่อยคุณกร้าวไปทำไม รู้มั้ยว่าเขาไปตามนังนุช”
“ฉันไม่สน ฉันรู้แต่ว่าอากร้าวไม่ได้สนใจแก เลิกทำตัวเป็นปลิงเกาะติดเขาซะที รู้ไว้ด้วยว่าเขาไม่ได้รักแก”
“เขาก็ไม่รักแกเหมือนกันนั่นแหละ นังหมาหวงก้าง”
“ถึงเขาไม่รักฉัน แต่เขาก็ไม่รังเกียจฉัน เขารังเกียจแก”
“อ๊าย...แกว่าฉันน่ารังเกียจเหรอ”
ลลิตาโกรธจี๊ดพุ่งเข้าตบหน้ากรวิก...ทั้งคู่แลกตบกันไปมาจนกระทั่งกรวิกสู้ไม่ได้ แต่หัวไวตะโกนเรียกคนงานมาจับคนวางเพลิง
คนงานเชื่อคำพูดกรวิก ลลิตาจึงถูกจับมัดไว้กับต้นไม้ กรวิกสะใจ มองตามพวกคนงานที่ผละไปแล้วพึมพำกับตัวเองจะให้ลลิตานอนตากยุงที่นี่สักคืน แต่ขณะที่เธอเดินจากมาได้สักครู่ เห็นชายแปลกหน้าสองสามคนท่าทางมีพิรุธ ด้อมๆมองๆเหมือนกำลังหาใคร
เชิดกับลูกน้องนั่นเอง...กรวิกไม่เคยเจอมาก่อน ซักถามนึกว่าเป็นคนงานใหม่ แต่เชิดทำปากเปราะว่าพวกตนเดินหลงเข้ามา ไม่คิดว่าจะเจอนางฟ้าในไร่นี้
“ถ้าหลงเข้ามาก็รีบหาทางกลับออกไปดีกว่า เจ้าของไร่นี้เป็นแฟนฉันเอง ขอเตือนว่าเขาดุมาก ขืนมาเที่ยวเดินมั่วซั่วที่นี่จะโดนยิงไม่รู้ตัว”
เชิดกลัวซะที่ไหน ย่างสามขุมเข้าหาจนกรวิกเป็นฝ่ายกลัวเสียเอง วิ่งไปหลบหลังต้นไม้ แล้วค่อยๆย่องตามไปอย่างเงียบกริบ
ลลิตาดีใจที่ผู้ช่วยมาทันเวลา เชิดหัวเราะร่า พยักหน้าให้ลูกน้องแก้มัด ส่วนตัวเองเข้าคลอเคลียเจ๊าะแจ๊ะอดีตเมียเสียงหวาน
“ที่รักจ๋า...นึกว่ามีน้องนุชคนเดียวที่เป็นคู่แข่ง ที่แท้แกยังมีศัตรูอยู่อีกคน แถมเป็นสาวสวยซะด้วย”
“เออ แกกำจัดนังนุชให้ได้ก่อน เสร็จแล้วแกจะทำอะไรกับนังนั่นก็เรื่องของแก”
“แน่ใจนะ ว่าจะไม่หึงผัว” เชิดเชยคางเธอ...ลลิตาสะบัดหน้าหนีแถมด่าซ้ำ
“อย่ามาทำหื่นไม่เลือกที่ ทำงานให้เสร็จก่อน”
“ถ้าพี่ทำสำเร็จ น้องตาของพี่ก็ต้องตกไปเป็นเมียไอ้เศรษฐีหน้าหยกนั่น แล้วจะมีเวลาให้พี่รำลึกความ หลังเหรอจ๊ะ”
“เออน่ะ ถ้าฉันได้เป็นเมียคุณกร้าว ฉันไม่ลืมแกแน่ อย่าลืมว่าทรัพย์สมบัติของคุณกร้าวเราสองคนใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด”
กรวิกตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ค่อยๆถอยหลังหนีแล้วเกือบโดนลูกน้องเชิดจับได้ โชคดีที่ลลิตาใจร้อนตะโกนเรียกพวกมันกลับมาเสียก่อน เลยไม่รู้ว่าใครมาแอบฟัง
“นี่พวกแก อย่ามัวเสียเวลาอยู่เลย ตอนนี้เป็นโอกาสดี นังนุชกำลังหนีไปหาพี่มัน แกลงมือตอนนี้ให้ นังนุชมันไปแล้วไปลับ ไม่ต้องกลับมาเจอคุณกร้าวอีก”
“แล้วตอนนี้น้องนุชอยู่ที่ไหน พี่จะจัดการส่งไปลงนรกให้”
กรวิกได้ยินแว่วๆ วิ่งหนีสุดชีวิตมาชนคณิตเข้าเต็มๆ คณิตแปลกใจท่าทีลุกลี้ลุกลนหวาดกลัวของเธอ คาดคั้นว่าเกิดอะไรขึ้น กรวิกอึกอักตัดสินใจไม่ได้ว่าจะพูดดีหรือไม่ คิดว่าถ้าพวกนั้นกำจัดอนุชไปได้ กร้าวก็จะกลับมาเป็นคนเดิมของตน
“ว่าไงคุณนก มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า...ไม่มีอะไร” ตอบแล้วกรวิกรีบเดินหนี...แอบพึมพำกับตัวเองถึงอนุชว่าช่วยไม่ได้ เธอทำตัวเอง
ooooooo
อนุชมาถึงจุดนัดหมายและกำลังจะขึ้นรถไปกับพวกอรชา แต่ทว่ากร้าวกับลูกน้องกรูกันเข้ามาขัดขวาง สองฝ่ายปะทะกันพัลวัน ในขณะที่พวกเชิดตามมาเฝ้าสังเกตการณ์ รอจังหวะยิงอนุชตามคำบัญชาของลลิตา
เสียงปืนของเชิดดังขึ้นทำให้สองฝ่ายหยุดชะงักแล้วรีบหาที่กำบัง...ส่วนพวกลุงชาติที่บ้านพากันตกใจ คาดเดากร้าวคงรู้แล้วว่าอนุชกำลังหนี แต่ไม่นึกว่าจะรุนแรงถึงกับใช้ปืนผาหน้าไม้
“ใจเย็นก่อนครับคุณลุง เรายังไม่รู้ว่านายกร้าวจับได้ไล่ทันคุณนุชหรือเปล่า บางทีมันอาจจะแค่ยิงขู่ไปอย่างนั้นเองก็ได้”
กรวิกรู้ว่าไม่ใช่อย่างที่คณิตพูด แต่น่าจะเป็นคนที่ลลิตาสั่งไปฆ่าอนุช...หญิงสาวหน้าซีดใจเสีย หลบฉากไปอย่างมีพิรุธ คณิตแอบสงสัยอยู่แล้วรีบก้าวตามไปซักถาม แต่เธอไม่ยอมพูดความจริงทั้งหมดว่าลลิตาอยู่เบื้องหลัง บอกแค่ว่ามีคนจะฆ่าอนุช เขาต้องไปช่วยเธอเดี๋ยวนี้
เสียงปืนดังสนั่นที่ท้ายไร่ กร้าวกระชากอนุชหลบไปทางกระท่อมร้าง อนุชเข้าใจผิดคิดว่าคนของกร้าวจะยิงพวกอรชา ในขณะที่กร้าวก็เข้าใจผิดว่าชายธงและปรารภยิงคนงานของตน
“ทำไมต้องทำกันถึงขนาดนี้ มันเกินไปแล้วนะ”
“แล้วใครทำให้เรื่องวุ่นวายขนาดนี้ ถ้าคุณไม่หนีก็ไม่เกิดเรื่อง ถ้าคนของผมเป็นอะไรไป ผมไม่ปล่อยพวกคุณแน่”
“อย่านะ อย่าทำอะไรชายธงกับพี่รภนะ ฉันยอมแล้ว ฉันจะกลับไปกับคุณ ฉันไม่หนีแล้ว”
“ไม่ได้นะนุช พี่ไม่ยอมให้นุชกลับไป” อรชาวิ่งเข้ามาทุบตีกร้าว สั่งให้ปล่อยน้องของตน
“ปล่อยก็ได้ แต่คุณต้องไปกับผมแทน ตกลงไหมล่ะ”
“ตกลง...จับฉันไปแทน ปล่อยนุชไป” อรชาปกป้อง น้องสาว แต่กร้าวกลับเย้ยหยันว่าที่แท้เธอก็อยากเป็นเมียเขาใจจะขาด “ไม่...ฉันไม่เคยคิดอย่างนั้น”
“โกหก พวกวิชเวทย์มันบ้าตัณหากันทุกคน”
อรชาสุดทน ตบหน้ากร้าวสุดแรง แต่ก็โดนสวนทันควันด้วยการกระชากตัวเข้ามากอดจูบ อนุชพยายามช่วยแต่ไร้ผล กระทั่งปรารภกับชายธงวิ่งหลบกระสุนเข้ามาเห็น...ปรารภโกรธที่กร้าวล่วงเกินอรชา กระชากเขาออกมาหมายตะบันหน้าแต่กร้าวหลบอย่างว่องไว พร้อมกับโต้ตอบที่ปรารภบอกว่าเขาไม่มีสิทธิ์แตะต้องอรชา
“ทำไมจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อคุณอรของแกอยากเป็นของฉันใจจะขาด”
“แกพูดบ้าอะไร”
“คุณอรไม่ได้บอกแกเหรอว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องวันนั้น”
อรชาอับอาย ขอร้องทั้งน้ำตาให้กร้าวหยุดพูดเสียที แต่เขากลับกระแทกซ้ำให้เธอชอกช้ำหนักขึ้นไปอีก
“ทำเป็นทนฟังไม่ได้ พวกวิชเวทย์ก็แบบนี้ ต่อหน้าคนอื่นทำวางท่าเป็นผู้ดี ลับหลังเลวยิ่งกว่าไพร่ ทำร้ายได้กระทั่งเพื่อนรัก...ผมจะบอกคุณให้นะ อย่าเสนอตัวมาให้ผม ผู้หญิงใจง่ายอย่างคุณผมไม่สนใจหรอก”
อรชาร้องไห้โฮ เจ็บปวดที่โดนหยามเกียรติ ปรารภกับชายธงทนไม่ไหวช่วยกันรุมกร้าว พลางตะโกนบอกให้อนุชพาอรชาหนีไป
อนุชดึงอรชาวิ่งหนีออกมาด้านนอกแต่แล้วต้องหลบเข้าไปอีกเพราะกลัวจะโดนลูกหลงที่พวกเชิดกับคนของกร้าวยังยิงกันไม่หยุด สักครู่เชิดแอบตามเข้ามาใช้ปืนขู่บังคับอนุชเพื่อเอาตัวไปฆ่า แต่ชายธงเข้าขัดขวางจนโดนยิงเฉี่ยวแขนเลือดโชก
คนอื่นๆพากันตกใจเข้าช่วยเหลือชายธง ส่วนเชิดกระชากอนุชไปต่อ กร้าวเห็นดังนั้นก็รีบวิ่งตามแล้วเอาตัวเองบังคมกระสุนในขณะที่เชิดตัดสินใจยิงอนุชที่พยายามวิ่งหนี
เสียงปืนดังเปรี้ยง! ปรากฏว่าเชิดโดนตำรวจยิงมือจนปืนกระเด็น กร้าวจึงปลอดภัยแต่รู้สึกน้อยใจเมื่อเห็นอนุชโผไปหาชายธงอย่างห่วงใยโดยไม่สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย
เชิดหลบหนีไปได้แต่ลูกน้องโดนตำรวจจับดำเนิน คดี กร้าวแค้นใจที่คนงานของตนตายหนึ่งคนจึงแจ้งตำรวจจับอรชา ปรารภ และชายธงข้อหาบุกรุกไร่และก่อความวุ่นวาย คณิตซึ่งเป็นคนพาตำรวจมาทำท่าจะทักท้วงแต่กร้าวตัดบทไม่ให้ยุ่ง เพราะเขาไม่ใช่เจ้าของไร่
หลังจากตำรวจควบคุมตัวพวกอรชาและลูกน้องเชิดไปแล้ว กร้าวจะพาอนุชกลับบ้านแต่เธอขัดขืนทำให้เสียเวลาต้องฉุดกระชากลากถูกันตลอด ด้านคณิตที่ชิงกลับไปที่บ้านก่อนได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พวกลุงชาติฟัง
“คนงานถูกยิงตายไปคนหนึ่งครับ นอกนั้นก็ไม่มีใครเป็นอะไรมาก”
“ถึงขั้นยิงกันตายเลยเหรอ มันเรื่องอะไรกัน”
“มีโจรบุกเข้ามาครับ ไม่รู้ว่าพวกมันต้องการอะไร ตำรวจจับได้บางคน แต่หัวหน้ามันหนีไปได้”
ลลิตาแอบฟังอยู่ไม่ไกล ค่อยๆถอยออกไปพลางบ่นกับตัวเองอย่างขัดใจที่เชิดทำงานพลาด...ชาติกับป้าพร้อมแปลกใจที่จู่ๆมีโจรเข้ามาในไร่ ทำไมถึงประจวบเหมาะอย่างนี้ คณิตเองก็อยากรู้ว่าแท้จริงเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เขาพูดแล้วชำเลืองมองกรวิกอย่างจับพิรุธ
กรวิกเห็นสายตาหมอหนุ่มก็กระอักกระอ่วนใจลุกหนีไป คณิตสงสัยอยู่แล้วจึงเดินตามมาคาดคั้น รู้ได้ยังไงว่าจะมีคนมาทำร้ายอนุช พวกมันเป็นใครและทำร้ายเธอเพื่ออะไร ที่สำคัญทำไมถึงไม่พูดตั้งแต่แรก
“นี่คุณ...ฉันไม่ใช่คนที่จ้างพวกนั้นไปฆ่านุชนะ”
“ถ้าอย่างนั้นก็เล่ามาให้หมด ก่อนที่ผมจะพูดเรื่องนี้กับกร้าว”
“คุณบอกอากร้าวไม่ได้นะ ฉันไม่เกี่ยวด้วยจริงๆ ฉันแค่เผอิญได้ยินเข้า”
“แล้วทำไมไม่คิดจะบอกตั้งแต่แรก หรือคุณก็ต้องการให้คุณนุชตายจะได้กำจัดเสี้ยนหนาม”
“ถ้าฉันอยากให้นุชตาย ฉันจะบอกให้คุณไปช่วยนุชเหรอ แค่นี้ฉันก็รู้สึกผิดมากพอแล้ว คุณยังต้องการอะไรจากฉันอีก” กรวิกเสียงสั่นเครือ วิ่งน้ำตาคลอจากไป คณิตเป็นห่วงจะก้าวตามแต่เสียงมือถือดังขึ้นเสียก่อน ทางโรงพยาบาลโทร.ตามตัวว่ามีงานด่วน
กรวิกวิ่งมาเจอลลิตาโดยบังเอิญ ลลิตายังเคืองไม่หายที่ถูกจับมัดกับต้นไม้จึงทำท่าจะคิดบัญชีกรวิก แต่พอได้ยินหญิงสาวพูดกำกวมเรื่องจ้างฆ่าคน เธอก็ชะงักไม่กล้าตอแย...ส่วนกร้าวกับอนุชยังอยู่ระหว่างเดินทางจากท้ายไร่กลับมาบ้าน อนุชขัดขืนและพร้อมที่จะหนีตลอดเวลาเพราะไม่พอใจที่เขาแจ้งความจับพวกอรชา
“ถอนแจ้งความ ไม่งั้นฉันจะไม่ไปกับคุณ”
“อย่าทำให้ผมโมโหไปมากกว่านี้”
อนุชเจ็บใจกระทืบเท้าใส่กร้าวแล้ววิ่งหนี แต่ก็ไม่รอด ถูกเขาตามตะครุบตัวแต่ยังพยายามตะเกียกตะกายหนี ทำให้เขาโมโหกดไหล่เธอลงกับพื้น
“ฤทธิ์มากนักนะ หรือต้องให้หมดแรงก่อน ถึงจะยอมตามไปดีๆ จะได้สนองให้”
“อย่า! ฉันยอมแล้ว...ฉันยอมแล้ว ยอมกลับดีๆแล้ว อย่าทำอะไรฉันเลย” เธอร้องลั่น พอเขาปล่อยมือก็ลุกขึ้นวิ่งหนีไปอีก...
เวลาเดียวกันที่โรงพัก ชายธงจำหน้าลูกน้องเชิดได้เพราะเคยชกต่อยกันมาแล้วครั้งหนึ่ง ส่วนปรารภก็จำเชิด สามีเก่าลลิตาได้ขณะชุลมุนกันท้ายไร่ อรชาจึงคิดว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นลลิตาน่าจะรู้เห็นด้วย แต่ปรารภแบ่งรับแบ่งสู้ว่าไม่แน่ใจเพราะสองคนนี้เลิกกันไปนานแล้ว
“ผมว่ามันไม่บังเอิญขนาดนั้นหรอก พี่ลิต้าต้องรู้เรื่องนี้ พี่รภต้องบอกตำรวจ” ชายธงมั่นใจ ปรารภพยักหน้ารับก่อนเอ่ยอย่างหนักใจว่า ไม่รู้ตำรวจจะเชื่อเรามากน้อยแค่ไหน เพราะเชิดหนีไปได้ ส่วนพวกเราก็มีคดีติดตัวซะแล้ว
ผ่านไปพักใหญ่ ทนายของปรารภเดินทางมาประกันตัวโดยเอาหลักทรัพย์โฉนดบ้านกับโรงงานค้ำประกัน อรชาและชายธงสุดซาบซึ้ง ขอบคุณปรารภจากใจจริง
ทางด้านอสิตที่รอคอยน้องๆอยู่ที่บ้าน เขาพยายามทรงตัวลุกเดิน ด้วยนึกถึงคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพ่อว่าจะดูแลน้องๆแทนพ่อ...
แม้จะลุกแล้วล้มสักกี่ครั้งอสิตก็ไม่ท้อ พยายามใหม่จนที่สุดเขาก็เริ่มทรงตัวเดินเองได้!
ooooooo
กว่ากร้าวจะพาอนุชกลับมาถึงบ้านก็เย็นย่ำใกล้ค่ำ แถมยังใช้เชือกผูกลากเธอขึ้นไปขังบนห้องโดยไม่แคร์สายตาใครๆแม้แต่ลุงชาติ...ย้ำว่าจะพาคนก่อเรื่องมารับโทษให้สาสม
ลลิตากับกรวิกทำท่าจะตามก็โดนตวาดห้ามเสียงขุ่นจนไม่กล้า แล้วเลยหันกลับมาทะเลาะกันเองด้วยเรื่องเดิมๆคือหึงหวงกร้าว แต่ลลิตามีชนักติดหลังเรื่องจ้างฆ่าอนุช กรวิกเลยดูจะเป็นต่ออยู่หลายขุม
ป้าพร้อมสงสารอนุชจับใจ ขณะที่ชาติโกรธหลานชายทำรุนแรงกับอนุชเกินไป ตามขึ้นมาเอาเรื่อง สั่งเขาให้เปิดประตูห้องและแกะเชือกที่มัดอนุชออกเดี๋ยวนี้ แต่กร้าวโต้เถียงอย่างไม่ยอม
“ผมน่ะเหรอทำเกินไป เขาต่างหากทำเกินไป เขาเผาไร่ของลุง ทั้งที่เป็นหนี้บุญคุณลุงทุกอย่าง”
“ฉันนี่แหละเจ้ากร้าว ที่เป็นคนทำ”
“หมายความว่า...ลุงรู้เห็นเรื่องที่ไร่โดนเผา”
“เป็นแผนของฉันที่จะให้หนูนุชหนีไปจากที่นี่”
กร้าวผิดหวังอย่างแรง ตัดพ้อต่อว่าเสียงเครือ “ลุงให้คนเผาไร่ที่ผมตั้งใจฟื้นฟูเพื่อลุง แต่ลุงกลับไม่เห็นค่า ยกให้เผาทิ้งเพื่อศัตรูอย่างนี้เหรอครับ”
“ชีวิตคนมีค่ากว่าทรัพย์สมบัตินะกร้าว ทำไมแกไม่เห็นหัวจิตหัวใจหนูนุชบ้าง”
“ถ้าการเห็นใจหมายถึงผมต้องลืมสิ่งที่พ่ออนุชทำกับพ่อแม่ผม ผมก็จะไม่เห็นใจใครทั้งนั้น” ว่าแล้วกร้าวผลุนผลันกลับลงมาข้างล่าง ชาติทำอะไรไม่ได้ นอกจากทุบประตูปังๆ ถามอนุชว่าเป็นอะไรหรือเปล่า?
ขณะนั้นที่บ้านวิชเวทย์ อสิตกำลังเศร้าและผิดหวังที่อรชาไม่สามารถช่วยอนุชกลับมาได้ ฟากชายธงที่บาดเจ็บกลับไปบ้านแต่ไม่ยอมให้พ่อรู้เห็นเพราะกลัวโดนดุ ธารินที่มารออยู่เข้าใจและพยายามช่วยปกปิดก่อนจะอาสาทำแผลให้เขาทั้งที่กล้าๆกลัวๆ
ชาติคิดหนักเพราะเวทนาสงสารอนุชมาก ที่สุดก็ให้ขำไปเอากุญแจสำรองมาเปิดห้องและให้พร้อมไปเอายามาทำแผลที่มืออนุชโดนเชือกบาด แต่ทันใดกร้าวกลับมาพร้อมโซ่และจับอนุชล่ามแทนเชือก ชาติทนไม่ไหวตะคอกใส่หลานชายอย่างฉุนเฉียว
“ไอ้กร้าว...พอที แกบ้าไปแล้วเหรอ”
กร้าวไม่ฟัง คล้องกุญแจล่ามโซ่อนุชทั้งที่เธอพยายามดิ้นหนี ชาติเข้าช่วยอีกแรงแต่ก็หยุดกร้าวไม่ได้ เขาไม่ฟังเสียงใครทั้งนั้น ล่ามอนุชไว้กับขาเตียงเสร็จแล้วหันมาบอกลุงว่า
“อยากปล่อยอนุชก็มาฆ่าผม แล้วเอากุญแจไป”
กร้าวถือกุญแจออกจากห้อง เจอป้าพร้อมที่กำลังจะมาทำแผลให้อนุช เขายึดขวดยากับสำลีไว้ อ้างว่าอนุชทำตัวเอง ป้าพร้อมไม่จำเป็นต้องดูแล
“แต่ที่ป้าเห็น คุณกร้าวเป็นคนทำคุณนุชนะคะ”
“ถ้าเขายอมกลับมาดีๆก็ไม่ต้องเจ็บ”
“ยอมกลับมาโดนทรมานอย่างนี้ใครจะยอมมาคะ อย่างน้อยทำเขาเจ็บแล้วก็น่าจะยอมให้ป้าใส่ยาเขา”
“ทุกคนทำดีกับอนุช เป็นห่วงแต่ศัตรู ลืมแล้วเหรอครับว่าพ่อเขาเคยทำอะไรกับพ่อแม่ผม”
กร้าวน้ำตารื้น ป้าพร้อมพูดไม่ออก เดินคอตกเข้าไปในห้อง บอกทุกคนว่ากร้าวไม่ยอมให้ยามา
“ไม่เป็นไรจ้ะป้าพร้อม นุชไม่ได้เป็นอะไรมาก”
“ไอ้กร้าวมันไม่น่าทำขนาดนี้”
“ช่างเถอะค่ะป๋า เราทำอะไรไม่ได้แล้ว”
“พร้อม...ขำ ไปหาอะไรร้อนๆมาให้คุณนุชทานไป”
ทันทีที่สองคนนั้นออกจากห้อง อนุชถามชาติว่าพ่อของเธอโกงพ่อของกร้าวจริงหรือ ชาติพยักหน้ารับก่อนเล่าความจริงเสียงเนือยๆ
“ตอนนั้นกร้าวยังไม่สิบขวบดี แต่ต้องมาเห็นสภาพของพ่อแม่ที่หัวใจบอบช้ำ แทบไม่เป็นผู้เป็นคน... หัวใจของเด็กสิบขวบที่ต้องมาเห็นแม่ฆ่าตัวตาย ทนอยู่กับพ่อที่มีสภาพเหมือนไร้วิญญาณ เขาอยากประคับประคองครอบครัวแต่ด้วยวัยที่ยังเด็กนัก ก็เลยทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายก็ได้แต่เห็นพ่อตัวเองตรอมใจกับความทุกข์สาหัสก่อนที่จะตายตามแม่ไป หัวใจของเจ้ากร้าวมันอ่อนแอกว่าที่เห็นภายนอกมากนัก”
อนุชฟังแล้วนิ่งไปอย่างสะเทือนใจ ชาติเองก็นิ่งอยู่หลายอึดใจเหมือนชั่งใจก่อนจะพูดออกมา
“เจ้ากร้าวมันรักหนูนะ ที่เขาทำร้ายหนูก็เพราะเขารักหนู...จนรู้สึกผิดต่อพ่อแม่”
“ไม่จริงหรอกค่ะป๋า ที่เขาทำ เพราะเขาเกลียดนุช”
“หนูลองคิดดูสิ ทำไมเขาเลือกที่จะแต่งงานกับหนู เลือกที่จะจับตัวหนูมา แทนที่จะเป็นหนูอร”
“เพราะเขาเกลียดนุชมากกว่าพี่อรน่ะสิคะ นุชไม่เชื่อหรอกค่ะว่าคุณกร้าวจะมีหัวใจไว้รักใคร เขาทำเพราะ ความแค้น นุชขอให้เขาระบายความโกรธเกลียดลงที่นุชให้หมด เรื่องนี้จะได้จบเสียที”
ชาติถอนใจหนักหน่วง...หนักใจแทนทั้งอนุชและกร้าวจริงๆ
ooooooo
